Séu greind ættar- og mægðatengsl stjórnmálafólks, ritstjóra og forstjóra stofnana, sést að á að giska tvöhundruð manns stjórna landinu og að fjölskyldur þeirra hafa stýrt þjóðinni í að minnsta kosti tvær aldir. Þetta er mælanlegt og því engin kenning.

Hér er stórlega alhæft og hægt er að greina hvernig nýliðun fer fram og hún æxlast. Til er fólk sem heldur því fram að þrjár til fjórar fjölskyldur eigi því sem næst allt Þjóðfélagið, á því hef ég enga skoðun né þekkingu. Fullyrðingin kemur þó fram hjá fólki sem er ekki þekkt að fleipri.

Ég hef lengi haldið því fram að menning sé saga hugsunar. Allar hugmyndir sem settar hafa verið fram, í rituðu, mæltu (og tónuðu) máli eða í athöfnum s.s. smíðum, viðburðum eða niðurrifi, stafa af hugsun. Flestir heimspekingar eru þessu sammála og er aðal ástæðan fyrir að núverandi mannkyn er fræðilega nefnt Homo Sapiens Sapiens, það er Manntegund sem er meðvituð um hugsun sína.

Siðmenning er aftur birting menningar – eða hugsunar – sem þá er byggð upp með kerfisbundnum og yfirveguðum hætti. Hún sé eins mörgum mönnum (körlum og konum) til hagsbóta eins og framast er kostur og standist byggingin raun kynslóða og alda.

Eðli málsins samkvæmt krefst menning þess að innan hugarknattarins þrífist alls kyns hugsanir og margar þeirra mótsagnakenndar. Sömuleiðis krefst hún þess að úrvinnsla hennar sé sjálfri sér samkvæm, samtímis umburðarlyndi gagnvart hinu mótsagnakennda eða óæskilega.

Menning krefst þess að ofbeldi (eða kúgun) sé síðasta hálmstrá hins úrvinda huga.

Hér birtist allt það sem skipt hefur okkur máli síðustu 5.781 ár. Hugtakið Okkur, hjúpar merkinguna okkur öll sem tökum þátt í að vinna með hugmyndir og hugtök, og tökum þar með þátt í framþróun menningar síðustu sex árþúsundir.

Talan er fengin að láni hjá elsta tímatali mannsins sem enn er í notkun, sem er hið Hebreska. Þannig er skrásett og þekkt saga hugsunar, sú sem haldist hefur óslitið og verið meðvituð eftir þeirri tímalínu sem lengst hefur haldist og hjúpar sem flest blæbrigði.

Tökum nú snarbeygju. Í heilt ár hefur Þjóðin verið undir alræðisstjórn eins ráðherra sem gefið hefur út langa röð tilskipana – sem nefnast reglugerðir – á grundvelli laga sem virkjuð voru með ólögmætum hætti. Nú nýverið samþykkti Alþingi að breyta þeim lögum og gera ólögmætið löglegt og var samþykktin einróma (séu fjarverandi atkvæði túlkuð sem samþykki)!

Umræður um téða lagabreytingu stóðust tæplega vísindalega eða menningarlega rýni en greining á því krefst lengri pistils. Sé fullyrðingin rétt, vaknar sú spurning, ef menning er hrunin og siðmenning í frjálsu falli, hvernig getum við mælt það?

Í fyrra hélt ég fram, að á Íslandi hafi hin svonefnda þrískipting valds (á Lýðveldistímanum) aðeins verið til í orði kveðnu. Þeir frömuðir sem halda öðru fram, hljóta að vera meðvitaðir um hvers vegna þrískipting valds telst mikilvæg í siðmenningu samtímans eða hvaða menningarhugsun liggur þar til grundvallar.

Rétt um það leyti sem hinn svonefndi Covid-faraldur var skilgreindur – en hann hefur fyrir löngu verið vísindalega afsannaður þó fáir viðurkenni það – setti ég fram myndskeið þar sem ég greindi ítarlega og með faglegum hætti hvernig framangreind fullyrðing um þrískiptingu valds væri rökstudd. Á þeim tíma var alvarleiki komandi tólf mánaða handan við sjónarrönd.

Staðan er þessi: Hópurinn sem smíðað hefur Íslenska siðmenningu síðustu tvær aldir, setur lög Ríkisins (Þjóðfélagsins), leyfir framkvæmendum þess þáttöku í að setja þau, að forseti ríkisins hafi aldrei sett ríkisstjórn samkvæmt stjórnarskrá, að þó Alþingi og Ríkisstjórn fari í dag með skipan dómara (sem ráðherrar gerðu áður) þá eru dómarar skipaðir af þeim sem þeir eiga að dæma um hvort setji lögmæt lög, fylgi stjórnarskrá (brjóti eiðstaf sinn við hana) eða framfylgi lögum löglega!

Nú er þessi hópur að undirbúa löggjöf um ritskoðun með refsidómi ef Íslenskur borgari fjallar með röngum hætti um svonefnda Helför Nasista gegn Gyðingum í síðari heimsstyrjöld. Á Íslandi hefur aldrei þrifist gyðingahatur, á landinu eru nær engir sem ræða um eða skrifa um þessi mál, auk þess sem Ísland var hernumið og hlutlaust land í téðum hildarleik.

Látum vera þá fásinnu Nasista að skilgreina meðlimi trúarbragða sem líffræðilega þjóð.

Þegar Hatursorðræða var gerð refsiverð á Íslandi, tóku lögreglumenn opinberlega þátt í að hafa áhrif á þá lagasetningu. Nýverið gerði Sóttvarnalæknir sig sekan um að þrýsta á hvernig lögin sem skilgreina starfssvið sitt yrðu endurskilgreind. Hvoru tveggja er siðlaust en er það lögmætt að embættismenn ríkisins geti þrýst á lagasetningu um sjálfa sig?

Stjórnarskrá Lýðveldisins tekur skýrt fram að ekki megi ritskoða orðræðu á landinu nema hún ógni almennu velsæmi. Hvernig tókst að umsnúa almennu velsæmi á landinu, síðustu tvo til fjóra áratugi, þannig að siðrof og rökrétt óraunsæi er orðið viðtekið ástand? Auðvelt er að tíunda hvernig búið er að bylta almennu velsæmi og gera það Apalegt frekar en Mannlegt, af nógu er að taka, en fyrirsögnin hefur að mínu mati verið rökstudd.

Ritað 8. mars 2021 og sent Morgunblaðinu til birtingar.

Birtingu var hafnað og loks beiðni um birtingu dregin til baka.

http://hreinberg.is/?tag=morgunbladid

Kafli 20 í Annarri Mósebók (Exodus) skilgreinir boðorðin tíu. Gyðingar og Kristnir telja þau skipanir en ekki leiðbeiningar og að þau séu til allra manna. Múslímar viðurkenna Biblíuna og líta Kóraninn sem þriðja Testamentið, þeir viðurkenna einnig boðorðin tíu.

Boð má túlka sem tilboð frekar en fyrirmæli. Þau séu þá tilmæli sem velja má að taka tillit til eða sniðganga, það hafi þó afleiðingar. Ljóst má vera að boðorðin tíu eru hluti stærri frumspekihjúps (Metaphysical sphere).

Sé kaflinn lesinn í þessu ljósi birtist hjúpur sem ég nefni Guðdómlega sáttmálann. Sá sem undirgengur hann samþykkir að fylgja þeim tilmælum sem hann tilgreinir; Einungis þeir sem undirgangast sáttmála eru háðir tilboðum hans. Sé allur kaflinn lesinn, sést að boðin eru fleiri og dýpt þess ellefta birtist.

Íslendingar kusu nær einróma vorið 1944 að mynda sjálfstætt ríki og grundvalla það á sáttmála sem nefnist Stjórnarskrá. Samþykktu þeir að fylgja þeim skilgreiningum sem sá sáttmáli býður. Þannig samþykktu þeir tvennt. Annars vegar að mynda ábyrga ríkissmiðju í samræmi við mótaðar reglur. Hins vegar að móta samfélög sín samkvæmt siðferði sem þar væri tilgreint með beinum og óbeinum hætti.

Sé stjórnarskráin einnig samfélagssáttmáli, má vega hvaða siðferðisgildi hann tilgreinir: Tekið er fram að Lútersk Evangelíska Þjóðkirkjan skuli varðveita frumspekiviðmið hins Íslenska þjóðríkis. Ennfremur að borgarar (og þegnar) ríkisins sem ekki vilja frumspeki Þjóðkirkjunnar hafi frelsi til að velja Efnishyggju, eða frumspeki annarra trúarsýna og er ríkinu óheimilt að hamla borgurum að mynda innri félög, svo fremi þau virði framangreint siðferði.

Sáttmálinn skilgreinir ekki hvað sé gott siðferði enda sér fyrrgreind tilvísun um að tilgreina það. Siðferðileg varsla ríkis og þjóða(r) þess sé í höndum kristilegra frumspekinga en þeir taki fullt tillit til frumspekinga annarra sýna. Þar með sé tryggð frumspekisamræða þeirra samfélaga sem að ríkisfélaginu standa.

Ljóst er að meirihlutakosning getur sett siðlaus lög séu þau ekki byggð á fyrrgreindum sáttmála. Þegar svo er verður til réttlætisrof, því sáttmálar eru undirstaða réttlætisviðmiða. Sé sáttmálinn hæfur til grundvöllunar réttlætis, þá ætti endurskoðun hans eða viðbætur að vera óþarfi. Sé endurskoðun nauðsynleg, eða viðbætur, hvernig á að skilgreina þá samfélagssamræðu og hver á að skera úr um?

Alþingi Lýðveldis hefur samþykkt ýmis lög byggð á sáttmála sem þing Sameinuðu Þjóðanna í New York nefnir mannréttindayfirlýsingu, einnig hinn svonefnda Evrópusáttmála. Spyrja má hvort Stjórnarskráin frá 1944 hafi verið ónóg. Ég tel að þessa sáttmála óþarfa og staðfestingu þeirra afturför en það er utan efnistaka.

Núverandi leiðtogi Íslenska Lýðveldisins hefur lýst því yfir að vald sitt sé illa skilgreint og þar með að hann hafi ekki lesið sáttmálann eða skilið. Nýverið lýsti forsætisráðherra hans því yfir að hún hefði vald samkvæmt sáttmálanum til að koma á þingrofum og kosningu, þó það komi ekki fram í honum. Hlutverk hennar er heldur ekki skilgreint í honum. Margir hafa rætt á Íslandi síðustu ár að samkvæmt bókstafstúlkun á sáttmálanum hafi allar ríkisstjórnir frá 1944 verið ólögmætar.

Allt framangreint hef ég rætt ítarlega á öðrum vettvangi. Er mér ljóst að þau skrif og ræður eru fyrir daufum eyrum. Ennfremur að hugsanlega sé framangreind upptalning komin að mörkum birtingarhæfs velsæmis. Það breytir þó ekki hlutbundinni vegun á hugtökum og merkingarfræði.

Saga manneskjunnar er löng og misbein og svo er einnig um sögu mannverunnar. Þá má spyrja hvor er eldri, lengri eða krókóttari. Þá þarf að skilgreina muninn á manneskju og mannveru. Takist það getum við skilgreint hvað sé samfélag, síðan hvað sé samfélagssáttmáli og ef við náum svo langt, hvað sé þjóðar- eða ríkissáttmáli. Vegunin á hvort sáttmálar skiljist eða séu haldnir, bíður síðari tíma.

Manneskja (Human) er lífvera sem gengur upprétt á tveim fótum, hefur tvær hendur, huga og sál; Hún telur sig andlega veru. Hún er sjálfsvituð (Sentient) því hún getur rýnt vitund sína og hún viðurkennir að aðrar lífverur hafi vitund og sumar sjálfsvitund. Manneskja telur uppruna sinn frumspekilegan og að holdgerving sé ytra form en mannleg raunhyggja (Reason) sé háð frumspekilegum greiningum.

Mannvera (Human Being) er lífvera sem gengur upprétt á tveim fótum, hefur tvær hendur og heilabú. Hún skilgreinir sjálfsvitund en efast um (og hafnar yfirleitt) sjálfsvitund annarra lífvera. Hún sér sjálfa sig sem efnislega (Materialist) og að tilvera hennar sé eingöngu háð efninu, að sál sé firring (Alienation) og að mannleg rökhyggja (Logic) sé æðsta mælanlega greind veruleikans.

Báðar verur geta beitt táknmerkingu. Manneskjur hafa nú verið fangar Mannvera í rúma öld, eiga enga virka sáttmála og geta illa treyst sáttmálum þeirra síðarnefndu. Standist framangreind greining, er ljóst að við eigum langan veg fyrir höndum.

Loks bið ég lesandann velvirðingar á hortugheitum. Hafi meiningin skilað neikvæðri niðurstöðu eru mistökin mín.

Þessi grein var rituð 9. september 2020 og samdægurs send Morgunblaðinu sem góðfúslega birti hana 21. september.

Píanistinn Yuja Wang útskýrði eitt sinn í viðtali að hún hefði ánægju af að tjá tónverk eftir Rússneska tónsmiði (Composers) og bætti við að hún hefði ánægju af rökvissri og stærðfræðilegri nálgun þeirra. Síðan bætti hún við að Beethoven væri djúpur og heimspekilegur en lét ósagt hvað henni fyndist persónulega.

Í öðru viðtali örfáum árum síðar ræddi hún eingöngu um Beethoven og dvaldi þá við heimspeki hans og rómantík. Í báðum viðtölum mátti skilja að hún gæti lesið þessa menn í gegnum tónsmíðar þeirra eingöngu.

Annar píanisti, Daniel Barenboim, er þekktur fyrir aðdáun sína og túlkun á tónlist Beethoven. Áhugaverð er meistarasmiðja (Masterclass) hans sem til er á myndskeiði, þar sem hann vann með viðurkenndum píanistum í blæbrigðatjáningu píanósins og voru stef úr tónsmíðum Beethoven áberandi.

Við ritun þessara orða eru fiðlutónleikar (Violin Concertos) eftir Bach spilaðir í bakgrunni og þar á eftir mandólíntónleikar eftir Vivaldi. Engin sérstök ástæða er fyrir þessu vali en síðar stendur til að hlusta á upptöku af níundu symfóníu Beethoven undir stjórn Barenboim.

Fyrst þegar ég hlustaði á upptökur Valentinu Lisitsa, fann ég henni allt til foráttu. Ekkert sem hún gerði við píanóið var rétt eða í lagi. Í dag er Lisitsa ásamt Wang og Barenboim efst á óskalistanum þegar kemur að klassískum píanóleik. Hvernig Lisitsa endurmenntaði fagurkerann – án þess að vita af tilvist hans – er utan efnistaka.

Tónleikar Lisitsa í Austur Úkraínu um árið – sem nærri bannfærði hana á Vesturlöndum – fékk mann til að velta fyrir sér hlutum. Athugasemdir Wang um heimspeki í tónum er innbrend. Blæbrigði Barenboim, vinna hans með Palestínskum tónlistarmönnum og vel valin en hæversk orð hafa framkallað óræða (Irrational) dýpt.

Allt framangreint er frumspeki (Metaphysics) en óvíst hvort það sé augljóst. Hver er tónninn ef enginn heyrir hann? Ef enginn hefði eyru, væri þá hávaði, tónn, framsögð orð, eða aðvörunarhljóð eitthvað sem hefur merkingu fyrir heyrnarlausa lífveru? Að stakir tónar í tónverkum geti túlkað og tjáð hugtök og þau hafi ennfremur breidd og dýpt, er augljóst sumu fólki en öðrum merkingarlaust kvak.

Ást, vinátta, þolgæði, réttlæti, löggjöf, fyrirgefning, útsjónarsemi, vitundarlæg kjölfesta, ábyrgð og yfirsjón; Allt saman frumspekileg hugtök sem hafa vægi (Torque), fyrir okkur sem einstaklinga en ekki síst fyrir samfélagslega tilveru og umfram allt við samfélagsmótun.

Heimspekingurinn Friðrik Nítsje (Frederick Nietszche) ritaði í „Handan góðs og ills“ að þó vert væri að kunna skil Grískra harmleikja, þá væri undanskilin spurningin; Hvernig hljómaði tónlist þeirra og hvernig voru dansarnir? Einnig ritaði hann í sömu bók að þó gott væri að þekkja skil allrar heimspeki, hver væri þá tilfinningin?

Hver er tilfinning þess að þekkja skil á frumspekilega hugtakinu Þjóð? Heimspekingar Þráttarefnishyggju (Dialectical Materialism) gætu hér stokkið til og fullyrt að þjóð sé mælanlegt og efnislegt fyrirbæri (Phenomen). Enginn guðfræðingur myndi taka undir með slíku og fáir heimspekifræðingar.

Þráttarefnishyggja er grunnhugtak þeirrar sálfræði sem er uppnefnd Marxísmi og af sumum heimspeki. Marxistar fullyrða að Marx hafi byggt á heimspekingnum Georg Hegel en raunhyggja (Reason) þess síðarnefnda átti ekkert skylt með þeirri kvoðu sem Marx lét eftir sig og auðvelt er að sýna fram á það með rýni.

Heimspeki er sú nálgun mannsins sem hjúpar skilgreinda og ábyrga leit eftir þekkingu og skilningi. Innan heimspekinnar eru mörg huglæg (Subjective) hugtök og önnur hlutlæg (Objective). Eitt af því sem gerir frumspeki skemmtilega íþrótt er einmitt spurningin, hvað greinir á milli huglægs og hlutlægs mats á því sem í fljótu bragði kunna að virðast óefnisleg hugtök. Kant, Hegel, Heidegger og Nítsjé eyddu ævi sinni í að svara þessum spurningum, svo ég læt lesandanum eftir þá fimi að greiða úr.

Í kyrrð hugans og orðræðustormum fæðist hugmynd og er hún í fyrstu óræð. Þegar henni er lýst (Described) fæðist setning og stundum verður til nýtt orð. Þegar orðið er útskýrt (Explained) verður til hugtak og hið óræða fær merkingarflutning til fleiri huga en þess sem fyrst opnaði eyrun. Sá sem fleytir hugtakinu áfram og notar við leik og störf, gefur því birtingarform í veruleika.

Hugtakið Þjóð hefur ýmsar ræðar merkingar og ást hefur sex skilgreindar merkingar. Þetta er deild Hugtakagreininga. Vísindi er grein mælanlegra uppgötvana, Verkfræði er sú aðferð að gera uppgötvanir nothæfar og raunhæfar.

Húmanistavísindi hafa uppnefnt hugtakagreiningar sem heimspeki og gert að grein innan þess frumspekihugtaks sem nútímafólk kallar Vísindi. Heimspeki lítur hins vegar á vísindi sem deild innan sín og hugtakagreiningar aðra.

Íslenskur Ríkisráðsmaður lét út úr sér í sumar að hlutverk hans væri að vera „sameiningartákn þjóðar“ (sem er trúarlegt fyrirbæri) en ekki leiðtogi ábyrgrar ríkissmiðju (Statecraft). Hann lét ennfremur uppi vafasaman skilning á þeim lagabókstaf sem skilgreinir hlutverk hans þegar hann sagði að skilgreina þyfti hlutverk þetta upp á nýtt.

Þessi grein var rituð 7. júlí 2020 og samdægurs send Morgunblaðinu sem góðfúslega birti hana þann 8. júlí 2020.

Kvíði er þegar við óttumst eitthvað sem er óáþreifanlegt eða óvitrænt og verkar því á undirvitund (Subconscious) okkar og stundum dulvitund (Unconscious).

Það þarf enga samsæriskenningu til að vita að blekkinga- og tælingameistarar nota undirvitund okkar til að blekkja okkur og tæla, stundum því að þeir hafa gaman af því og stundum í annarlegum (Mendacious) tilgangi.

Allir hafa á einhvern hátt kynnst slíkri hegðun og þá yfirleitt persónulega. Það er óþægilegt til þess að vita að til sé fólk sem sé bæði svo snjallt í náttúrulegri sálfræði og siðspillt að það þrói aðferðir til að verka á hópa fólks bæði stóra og smáa. Þó þetta sé óþægilegt til að hugsa þá er það staðreynd og þegar við ásökum elítuna – forystusveit þjóðfélagsins – um að hafa sammælst um slíkar aðferðir sem staðalhegðun, þá getum við ekki forðast að líta í það og greina.

Þegar elítan hefur sammælst um að jaðarsetja (Marginalize) fólk sem hefur áhuga á að greina slíka hegðun og fjalla um, t.d. með því að uppnefna það sem samsæringa (Conspiracy Theorists) og þar með djöflakenna þá (Demonize) myndast eins konar djöflafár eða djöflagangur.

Í slíku fári hverfa greinendur (Analysts) í skuggann og þegar komið er fram við þá eins og þeir séu ekki til er þeim sjálfkrafa ýtt til hliðar (Ostracised).

Ef við búum í svo einhliða hugsunarhætti að samsæringar og greinendur séu fólk sem við fyrirfram tökum ekki mark á og ef viðhorf okkar og tilhneigingar eru orðin svo grunnhyggin að við gleypum hrátt hvaðeina sem okkur er sagt og höfum enga samanburðardýpt sem hægt er að nota til að rýna í frásöguna, þá endum við sem dáleiddur fiðurfénaður sem hafa má að leiksoppi á marga og oft grimmilega vegu.

Nú um þessar mundir liggur vestrænt hagkerfi niðri og stjórnmála elíta þess er sem lömuð. Með orðunum vestrænt hagkerfi á ég við bæði Evrópu og Norður Ameríku, en efnahagskerfi alls heimsins stendur og fellur með heilbrigði þess. Stjórnmála elíta beggja þessara svæða leiðir allan heiminn. Umræður og fullyrðingar í fjölmiðlum þessarar sneiðar setja tóninn fyrir allan heiminn.

Svona hefur það verið í tvær aldir og ólíklegt að það breytist næstu öldina eða tvær. Kommúnismi hefur almennt haft þá hugmynd þessar tvær aldir að það sé hugmyndafræðilega rétt að breyta þessu og hefur leynt og ljóst unnið að því að þvinga hið náttúrulega ástand til að beygja sig að sinni heimsmynd.

Lesendur mínir vita að ég nota orðið heimsmynd sem birtingarform Heimssýnar. Kommúnistar og Sósíalistar deila svipuðum heimsmyndum sem aftur eru byggðar á heimssýn Húmanismans. Kaþólskir og Lúterskir hafa sinnhvora heimsmyndina byggða á heimssýn kristninnar.

Deila má um hvenær rétt sé að þvinga fram hugarástand og stýra hegðun annars vegar eða hvenær rétt sé að uppfræða hugarástand og leiðbeina því.

Mannlíf og náttúra er flókin og svo er einnig með rökhyggju og raunhyggju (logic and reason). Til að ræða það til fulls þarf þykkari doðrant en öll rit Heideggers, Hegels, Nítsje og Kant til samans, að öðrum vitrari óupptöldum.

Undanfarin ár hafa margir rýnendur smámsaman áttað sig á því að vestræn samfélög eru í dag öll uppfrædd af sömubókarfræðum sömu heimsmyndar og sömu sálfræði, ýmist kommúnismans eða sósíalismans.

Sífellt fleiri eru farnir að átta sig á hvernig aðferðafræði Frankfurt skólans vinnur leynt og ljóst að því að koma á byltingu hugarfars um allan heim og móta það í þvingaða heimsmynd sem hentar rökfræði ákveðinnar menntaelítu (Intellectuals) sem ætlar sér að stjórna efnahags-, vísinda- og siðferðis hugsun fólks um allan heim eftir úreltum Marxískum hugmyndum.

Mörg merki eru um hvernig grunnhyggin og yfirborðskennd rökfræði getur gelt heilu menningarheimana og farið illa með þá. Mín kynslóð man vel eftir samfélagstilraun sem kallast Sovétríkin og hvernig hún féll. Mörg ríki sem áður tilheyrðu sovét blokkinni svökölluðu eru í dag að taka fram úr vesturlöndum, bæði menningarlega og efnahagslega.

Á sama tíma eru margir vestrænir sósíalistar að djöflakenna austur-evrópska frömuði hvenær sem þeir geta.

Eitt merki (Sign) sem ég persónulega hef miklar áhyggjur af og hef oft fjallað um í myndskeiðum mínum er sífellt vaxandi reglugerðarfjall, þar sem allskyns þvættingi er troðið í einskisverðar reglugerðir sem heilbrigð hugsun hverfur ofaní, vegna umfangs og flækju. Þegar heilbrigð skynsemi er sett í reglugerð, verður hún að þvættingi.

Segjum að þú sért í útivist á fjalli með hundinum þínum. Hundurinn hleypur í móanum og í æsingnum hleypur hann fram af barði og slasar sig illa. Það tæki hálfan daginn að bera hann niður í bíl og aka til dýralæknis og óvíst að það myndi bjarga honum, auk þess kvalræðis sem dýrið myndi upplifa tímunum saman.

Heilbrigð skynsemi segir að best sé að dauðrota dýrið, sem tekur þrjár til fimm sekúndur, og urða það síðan. Tvær reglugerðir banna þetta.

Allar götur síðan ég tók ökupróf hef ég vitað að umferðarlög krefjast þess að ökutæki sé stöðvað við gangbraut ef fótgangandi bíður við gangbrautina og freisti þess að ganga yfir akbraut. Ég hef tileinkað mér alla mína akstursævi að hlýða þessum lögum, bæði vegna löghlýðni en einnig vegna kurteisiskröfu.

Í gegnum áratugina hef ég tekið eftir að ég var í mjög smáum minnihluta með þetta, allt til þess þegar kommúnistastjórn Katrínar Jakobsdóttur setti inn sektarákvæði ef ökumenn hlýða þessu ekki. Í dag stöðva allir bílar við allar gangbrautir, líka þegar þeir aka út úr hringtorgi þó það sé harðbannað og stórhættulegt.

Upp á síðkastið hef ég tekið eftir að sífellt fleiri gangandi vegfarendur strunsa út á gangbrautir við hringtorg jafnvel án þess að líta upp, því þeir vita að fiðurfénaðurinn mun bremsa í hringtorginu og freista þess að ekki verði árekstur aftan við þá.

Framangreind tvö dæmi um reglugerðir sem breyta heilbrigðri skynsemi yfir í hugarfarslegan þvætting í samfélagum og þjóðfélagi eru ef til vill lítils virði. Hins vegar eru stærri hlutir að gerast. Sífellt fleiri stofnanir hafa í dag dómsvald yfir samfélögum fólks í skjóli annarlegra reglugerða sem einnig veita stofnunum sjálfstæði innan ríkiskerfisins.

Ekki er langt síðan ráðherra ríkisstjórnar tilkynnti Alþingi að hann gæti ekki veitt löggjafarþinginu umbeðnar upplýsingar vegna þess að stofnun sem undir hann heyrir leyfði honum það ekki vegna óhlutbundinna hugmynda um Persónuvernd. Undanfarið ár hefur reglulega komið í fréttir „á síðu þrjú“ varðandi stofnun sem hefur vald til þess að rústa fyrirtækjum á grundvelli óhlutbundinnar hugmyndar um samkeppni.

Þegar nefnd sem á að tryggja að stofnunin fari vel með vald sitt meinar henni téða rústun, getur hún hafið fokdýrt málþóf fyrir dómstólum til að tryggja eyðilegginguna.

Síðustu árin hef ég iðulega bent á að hafin er umræða í ríkjunum í kringum okkur, bæði innan Evrópusambandsins og Bandaríska ríkjasambandsins, hvort þetta sé eðlileg eða náttúruleg þróun. Stofnanir séu komnar með dómsvald og fjöldi ráða (Sovét), nefnda og stofnana sem hafi sjálfstæði frá stjórn ríkisins og löggjafarvaldi, sé orðinn þvílíkur frumskógur að heilbrigð starfsemi samfélaga, fyrirtækja og einstaklinga sé í dag hamlað.

Kommúnisminn hefur einmitt haft þetta á stefnuskrá sinni og talið sér og öðrum trú um að það sé betra þannig. Það er margt í umfjöllun kommúnismans sem hugmyndafræðilega á rétt á sér í umræðunni, rétt eins og með kapítalismann. Þegar hins vegar önnur hvor stefnan er leynt og ljóst komin með alræðisvald (Tyranny) þá verða þær báðar eitraður djöflagangur.

Ef búið er að jaðarsetja þá sem geta gagnrýnt sömubókarfræðin, þá hverfur heilbrigð hugsun menningarinnar inn í reglugerðir og spillingu (Corruption) og endar sem vegsömun yfirborðs pússaðrar siðspillingar (Anomie).

Í dag þegar þetta er ritað er annar dagur apríl mánaðar 2020. Í Bretlandi er fólki bannað að viðra hundana sína á heiðum.

Hérlendis er hótað himinháum fésektum ef fólk fer ekki eftir nálgunarbanni eða huglægri kröfu um sóttkví. Hugsjúku fólki sem þrífst á því að mæta á samkomustöðvar á geðheilbrigðissviði er látið hýrast heima. Sundstaðir eru lokaðir en fólk sem stundar sund oft í viku verður sjaldan veikt. Opinberir afgreiðslustaðir og bankastofnanir eru lokaðir, allt kerfið er stíflað og samfélögin eru lömuð.

Hvergi er fjallað um að fólk sem neytir smjörs og lýsis, eða fær nóg af C vítamíni eða notar lauk við eldamennsku, fær svo til aldrei flensu. Óþarfi er að telja upp hvernig djöflafárið fer fram í öðrum vestrænum ríkjum, enda samfélagsnetið stútfullt af ábendingum um einkennin. Tökum frekar annan snúning. Með öðrum orðum, djöflafárið er ýft upp en engar dísir töfraðar fram. Yfirvegun og raunhyggja er kæfð fyrir samfélagssinnaða rökhyggju og stjórnlausan kvíða.

Byrjum á samsæriskenningunni – sem ég hef ítarlega rökstutt í myndskeiðum síðustu tvö árin.

Trotský sinnaðir kommúnistar hafa hreiðrað um sig á öllum stigum vestræns vitsmuna- og efnahagslífs. Þeir stjórna í dag opinberum fyrirtækjum og stofnunum, þeir eru ritstjórar allra fjölmiðla og þeir stýrðu greiningardeildum bankakerfis heimsins fyrir hrunið 2008 og yfirtóku bankakerfin í kjölfar hrunsins.

Þeir kenna trúuðum og kapítalistum síðan um hluti sem þeir sjálfir eiga oft sök á, aldrei viðurkenna þeir að kapítalismi sem hugmyndafræði er ekki til, enda sjálfir sekir um ást á auði og auðsöfnun. Aldrei viðurkenna þeir að sósíalistar og kommúnistar eru sekir um tíföld þjóðamorð í sögunni, samanborið við trúarkerfin.

Sama klíka er leynt og ljóst að reyna að kollvarpa stóriðnaði vesturvelda í skjóli illa rökstuddra fullyrðinga um „loftslagsvá af mannavöldum“ og hafa kerfisbundið djöflakennt og jaðarsett vísindamenn og greinendur sem svara þeim málefnalega.

Umræður samfélagsins um siðferði, bankakapítalisma, eða meinta og ómeinta mengun, hafa verið steyptar í sömubókarfræði og yfirborðsmennsku sem erfitt er að brjótast í gegnum. Fólk sem ekki hefur þjálfað sig í að sjá í gegnum tælingar- og blekkingarspuna, eða hefur ekki tíma eða einurð til rannsókna, gleypir fullyrðingar stjórnmála- og fjölmiðlaelítunnar hráar.

Fólk meðal almennings samsinnir síðan fullyrðingum sem eru studdar sömubókarfræðum lífsleikni úr skólakerfum, óvitandi að allar þessar þrjár greinar menningarlífsins, stjórnmál, menntamál og fjölmiðlun, renna í dag frá sömu heimsmyndarfræðum.

Kári Stefánsson sem ég uppnefni stundum Genakára fullyrti nýlega í viðtali að „við tilheyrum öll sama ethernum.“

Trotský sinnaður blaðamaðurinn tók ekki eftir fullyrðingunni eða skildi hana ekki eða samsinnti henni. Ég treysti því að lesandi minn viti hvað hugtakið Ether merkir og viti því hversu óvísindaleg fullyrðingin er eða hversu fáránleg flatneskja það er að halda því fram að við tilheyrum öll sömu sýn, vitundarstigi eða þekkingarflóru.

Í sama viðtali segir Kári að vitað hafi verið að farsótt á borð við Kórónavírusinn myndi flæða yfir heiminn því Bill Gates hafi spáð því árum saman. Glöggur og hugsandi blaðamaður hefði áttað sig á marþættri mótsögninni í þessari fullyrðingu. Læt ég lesandanum eftir að kjammsa á því sjálfur, enda of augljósir fletir á ferðinni.

Þó ég hafi oft gagnrýnt Kára fyrir ævistarf hans – og standi við þá gagnrýni – vil ég taka fram að ég er honum persónulega velviljaður og dreg viðtal hans hér fram sem dæmi um hugarfar ákveðins hóps fólks en ekki til að ráðast að honum sjálfum fyrir orð hans.

Í nokkur ár hefur það verið sífellt augljósara að Kínverskum kommúnisma hugnast vel sá Trotský’ismi sem hefur yfirtekið vesturlönd.

Það tilheyrir heimsmynd kommúnismans að fá sem flest menningarsamfélög inn í sömubókarfræði sín en einnig stórgræða Kínverskir kommúnistar á ástandinu. Það tekur ekki langan tíma að sjá hvernig þeir græða á framleiðslu sólarsella eða vindmylla eða að fá allan stáliðnað Rhur og Pittsburgh til sín eða framleiðslu á neytendavörum meðan borgarar vesturlanda breytast í stjarfdáleiddar og meiningarlausar afætur.

Nýlenduveldin voru afurð germanskrar hugsunar og hugmyndafræði lýðræðis og vísinda sem fæddist á sama tíma og nýlendutíminn er sömuleiðis byggð á germanskri hugsun. Engilsaxar, Frankar, Belgar, Hollendingar, Norður Ítalir, auk þýsku þjóðanna, tilheyra öll því sem hér er nefnt germönsk hugsun. Slavar hafa allir tileinkað sér nálgun hinnar germönsku hugsunar í heimspeki lýðræðis og vísinda svo ég tek þá hér með sem bræður í jafnræði.

Marxískir menntamenn hafa gagnrýnt nýlendutímann fyrir ofbeldi á sama tíma og þeir neituðu okkur um að sjá þær framfarir sem hann breiddi út. Þeir krefjast þess að við tilbiðjum góðmennsku (Altruism) sinna eigin kerfa meðan þeir draga upp mynd af mannvonsku (Mendaciousness) þeirra sem þeir ætla sér að leggja niður með fári og dáleiðslu.

Kommúnisminn hefur frá upphafi verið andstæðingur bæði hinnar germönsku og slavnesku hugsunar. Þetta er bræðings hugmyndafræði sem hatar allt sem gott er og göfugt við mannlega hugsun og hefur það að markmiði að ná valdi yfir því og kæfa það í sömubókarfræðum flatneskrar rökhyggju svo að heilbrigð raunhyggja deyi helst út.

León Trotsky var – og er – einn flottasti hugsuður kommúnismans fyrr og síðar. Lái ég engum að lesa hann og dást að snilld hans.

Göfgi hafði hann þó enga og hann hafði það að lífsmarkmiði sínu að koma á því sem hér er nefnt. Þegar ég ásaka menntaelítu vesturlanda um að hafa tileinkað sér viðhorf hans, þá er ég að benda á hann sem höfund aðferðafræði sem hann taldi að yrði best til að koma kommúnismanum á, leynt frekar en ljóst og verið er að nota. Þetta er allt saman rekjanlegt.

Stalín vildi aðra aðferð og sú aðferð náði langt en sporðreyndist á endanum, hið sama mun verða í þetta sinnið en hægt er að vara við afleiðingunum, annaðhvort til að hægja á hörmungunum sem geta steypst yfir okkur eða til að ég geti sagt; „Ég sagði þér.“ Annaðhvort eða bæði.

Úr heimspeki til veruleika

Hversu margir meðal almennings vita að forstjórar þeirra stofnana sem sannfærðu okkur um að Kórónavírusinn væri Djöfull (Demon) sem gæti ósýnilega læðst að okkur og kæft okkur (eins og reglugerðarfarg), eru Marxistar? Hversu margir vita að einn þeirra valdamestu tilheyrir marxískum flokki sem hefur verið margásakaður um þjóðarmorð?

Hvað eru margir fjölmiðlar að reikna út dreifð sjúkdómsins Covid-19 og bera saman við dreifð sambærilegra veikinda? Það má t.d. bera saman Asíuflensuna frá ’57 og Hongkong flensunnar frá ’68 og Sars frá 2012, auk annarra.

Ég hef sjálfur gert þetta og sett upp í reiknilíkan. Nægir hér að nefna að engar tölfræðigreiningar eru til um einkennalsua drefið neinna þessara faraldra, nú eða fyrr.

Hvar eru greiningar á vírusafjölskyldu Kóróna vírussins og samanburður í hvaða öðrum dýrum hann finnst eða í hversu marga áratugi þessi þekking hefur verið á boðstólum. Hvað með aðrar vírusafjölskyldur sem hið sama á við um?

Hvað eru margir fjölmiðlar eða kennarar í skólum tilbúnir að segja þér að það er ekki til ein einasta líffræðileg sönnun fyrir varanlegri stökkbreytingu á neinni lífveru, hvorki sýnilegri né ósýnilegri?

Hvar er vísindalega sönnunin fyrir þeirri fullyrðingu að einhver vírus geti borist frá leðurblökum og í fólk með viðkomu á einhverjum „beint frá bónda“ markaði í Langburtistan? Hvar er samanburðarsálfræðin um fullyrðingar miðalda um djöfla og nútímans um líffræðidjöfla?

Er nokkur fjölmiðill eða stjórnmáladrýsill að tala opinberlega um samanburð á Inflúensu faröldrum sem gerast árlega í mörgum heimshlutum og benda á að milljónir fá „flensu“ árlega og að tugþúsundir deyja úr henni árlega?

Er einhver að minna á að núna er einmitt árlegt flensutímabil og að hægt er að skrásetja flensudauða sem kórónadauða án rýni og efasemda?

Er fólki sagt frá því að Berklar drepa hálfa aðra milljón árlega úti um allan heim og að þeir eru ennþá þekktir í Evrópu og Norður Ameríku? Hefur einhver farið inn á vef Alþjóða Heilbrigðis stofnunarinnar og rannsakað þar tölfræði um öndunarsjúkdóma sem má túlka í fréttatilgangi?

Er einhver umfjöllun í almennum fjölmiðlum eða vitnað í meðal stjórnmálamanna hvernig tugþúsundir fólks sem nú deyr úr ýmsum sjúkdómum fær ritað Kóróna á andlátsvottorðið? Hvar eru fyrirsagnirnar um aldurs- og kynjadreifð, eða kynþátta? Erum við upplýst eða uppfrædd?

Er einhversstaðar rýnt í fullyrðingar um að sum svæði sem um þessar mundi líta út fyrir að fara illa út úr faraldrinum, gætu á einhvern hátt hafa verið illa undirbúin s.s. með tilliti til aðgengis að lyfjum?

Er hinum vel menntaða nútímamanni á vesturlöndum sagt frá því í dag að fyrstu vikur hins huglæga faraldurs var ekki ljóst hvort á ferðinni væri bronkítissótt eða lungnabólga? Fyrirsagnafræði góðmennskunnar hefur kannski tæpari vísindagrunn en okkur grunar, má rýna í það?

Vafalaust hafa margir tekið eftir hvernig fjölmiðlafrömuðir hafa reynt að gera lítið úr leiðtoga Bandaríska ríkjasambandsins, þegar hann hefur bent á vissar lyflausnir sem geta hamlað útbreiðslu vírussins. Nú er búið að gefa Íslenska ríkinu þúsundir skammta af þessu lyfi og okkur er skylt að fylgjast með hvort skriffinnar (Bureaucrats) heilbrigðiskerfisins muni nota það.

Er einhvers staðar farið ofan í misræmi á fullyrðingum um hvernig sjúkdómurinn er greindur? Ef þú lest þér til um greiningar-aðferðir á vírusum, hver svo sem örveran er, þá sérðu fljótt að nefpinnarnir virðast í fljótu bragði vera sýndarmennska og þvættingur.

Nýlega fór greinandi með myndavél að skoða spítala í Evrópu sem meginfjölmiðlar voru með fullyrðingar um, hann komst að því að fullyrðingarnar voru lýgi.

Myndskeiði hans var umsvifalaust eytt af YouTube. Annar greinandi sem er þekktur fyrir mjög ábyrgðarfulla umfjöllun, tók viðtal við sérfræðing í alþjóðalögum varðandi efnavopn og líffræðirannsóknir þeim tengdum, hafði sá margt áhugavert að segja, sömuleiðis eytt.

Hundruðir sambærilegra greinenda hafa farið ofan í tölur og útreikninga – eða samsetningu – á þeim hópum fólks sem okkur er sagt í fyrirsögnum að hafi drepist úr farsóttinni. Niðurstöður þeirrar greiningar eru glöggum borgurum augljósar:

Einhver virðist vera að töfra fram djöflafár í huga fólks og lodda undirvitund þess til að dansa með.

Aðferðin sem er notuð er af tegund músagildru: Blekkimeistarar byrja þá á að blekkja einhvern sem síðan er notaður til að blekkja fórnarlambið. Á sama tíma fer fram í menningarkæfinu ein djöfullegasta yfirtaka á vesturlöndum sem nokkur hefði getað ímyndað sér. Annað skref af þremur, hið fyrsta var tekið haustið 2008.

Ég veit nóg um vísindi, sálfræði, menningu, mannkynssögu og hemspeki, til að vita tvennt. Yfirtakan mun heppnast, enda langt komin. Hún mun einnig hafa hörmulegar afleiðingar, langt umfram það sem nú þegar hefur gerst í vitund fólks.

Sem trúaður maður, sem treysti tugum Spámanna Guðs í gegnum aldirnar, veit ég að það þarf engar áhyggjur af hafa þegar upp er staðið.

Guð lofaði einum þekktasta spámanni sínum að mannkyninu yrði ekki eytt aftur. Guðdómlega ríkið verður kallað fram aftur. Ég veit ekki hvernig það verður gert, ég veit ekki hver mun verða í hlutverki Móse og Elíja þegar þar að kemur.

Í ár eru 3.332 ár síðan Guðdómlegi Sáttmálinn var gerður við Sínaí fjall, árið 2448 samkvæmt tímatali Eingyðistrúarinnar. Ég treysti til fulls ofurvættinum sem skapaði þann innblástur að lífið varð til og þeim spámönnum sem hann hefur innblásið til að leiðbeina okkur í gegnum aldirnar og sem hafa varðveitt og skilgreint vitundina um þetta.

Til gamans

Ég ritaði þessa grein að morgni dags, nýbúinn að fara með hundunum mínum í löngu morgungönguna. Ég hellti uppá kaffi þegar ég var nýkominn inn, setti af stað spilun á tveggja tíma tónleikum „The Cure“ frá 2019 sem er til á Túbunni, og valdi endurtekningu.

Mig hafði langað í nokkra daga að hripa niður fáein orð um vírusaspunann eins og ég uppnefni hann á Feisinu. Ég hef forðast að ræða um þetta í myndskeiðum og hljóðvarpi, þó eitthvað minnst á það í niðurlagi á flestum upptökum, enda erfitt að sniðganga farsann þessa dagana.

Ég hafði gert mér dælt við þá hugmynd að draga saman tölur og staðreyndir sem er ekki hægt að afneita, ekki til að sanna að um samsæri væri að ræða, heldur til að sanna hvernig elítan dregur fram falska mynd og dáleiðir.

Segja má að fögur dís hafi smeygt sér inn með mér úr gönguferðinni og hvíslað að mér „skrifaðu hugleiðingu en gerðu þína eigin, ekki eitthvað sem er dáleitt af umræðunni.“ Hvort dísin er til eða bara hugtak til að hjúpa eitthvað, rétt eins og djöflar og englar geta einnig verið tákn (Symbol) um vitundarástand í stóru mengi tilverunnar.

Nú er greinin tilbúin til birtingar. Hún er hugleiðing sem ætlað er að vekja spurningar en helst engin svör. Eins og Alice von Hildebrand segir „ef ég sagði eitthvað markvert gefðu Guði þökkina, en vitleysan er mín eigin.“

Í hvert sinn sem ég stóð upp til að sækja meira kaffi í bollann eða kveikja mér í reykju, tóku hundarnir viðbragð.

Þeir hafa beðið óþreyjufullir meðan ég skrifaði. Þeir vita að reglan er sú að þeir fá skeið af súrmjólk og lýsi eftir löngu morgungönguna. Svo hefur það verið í mörg ár. Það er engin reglugerð um það, en um leið ég vista þetta á Netinu, sinni ég öðrum skyldum mínum.

Við borgarar vesturlanda erum orðin ýmsu vön, bæði djöflum og dísum, en við höfum því miður ekki lært að greina á milli þeirra, þaðan af síður þekkjum við í dag muninn á englum og föllnum englum.

Fyrir fáeinum dögum sá ég frétt um að hótel sem var að hluta í eigu Skúla Mogensen lokaði skyndilega. Fréttin var frekar snubbótt og tónninn klaufalegur, eins og svo margar fréttir sem snúa að Skúla síðustu tvö til þrjú árin.

Enginn sem rýnir í fjölmiðlaverkfræði og þjóðfélagshönnun með gagnrýnu auga, þarf að efast um að Hreppstjórafélaginu (sem ég kalla svo) virðist vera illa við Skúla og vill að almenningsálit Gáfnaljósa (sem ég einnig kalla svo) kinki kolli við því.

Um þessar mundir skella plastskeiða-lögin inn – og þó ég vilji tjá mig um það hef ég enn ekki lesið þau – en ég renni yfirleitt augum yfir lög sem ég gagnrýni, öfugt við Gáfnaljós. Byrjum á að útskýra þessi tvö  hugtök hér – áður en lesandinn hverfur á braut vegna þess hroka sem notkun þeirra gætu gefið í skyn, en sá hroki hefur sínar ástæður.

Hreppstjórafélag og Gáfnaljós eru hugtök sem ég hef notað í myndskeiðum mínum síðustu misseri.

Rétt er að skilgreina þau svo lesandinn sjái að ekki er hroki á ferðinni heldur menningarlega skilgreind hugtök sem hafa mótaða merkingu. Fyrrnefnda hugtakið táknar lítt áberandi hluta elítunnar sem haldið hefur um stjórnartauma landsins – á bakvið framhlið stjórnmála – í það minnsta frá Kópavogsfundinum 1662 og jafnvel aftur til elleftu aldar.

Gáfnaljós er fólk sem einungis fylgist með fyrirsögnum meginstraumsmiðla – og trúir í blindni því sem kennarinn þeirra útskýrði í grunnskóla – og fussar við öllu sem er utan við þann hugarramma sem þau búa innan við og er ramminn þeim ósýnilegur.

Þetta er hópurinn þar sem allir vita hvað er rétt og að allir eru vondir sem ekki samsama sig þeim samhljóm. Án tillits til merkingarfræði.

Einkahúmorinn sem var kveikjan að nafngiftunum er eftirfarandi: Þegar Noregur og Danmörk voru blórabögglar alls sem misfórst í stjórn landsins, voru það Íslenskir hreppstjórar sem fóru með hið raunverulega vald, og hönnuðu þeir bæði Konungsríkið 1920-1944 og Lýðveldið 1944. Gáfnaljós missa ekki af einum einasta Kastljós þætti hjá RÚV og móta sér rétt viðhorf (með og á móti) eftir því sem þeim er sýnt.

Hvorki Hreppstjórafélagið né hópur Gáfnaljósa tiltekur einhvern aldurshóp eða samfélagslega samsetningu, skiptir þar engu hver heimsmyndin er eða stjórnmálaskoðun en heimssýnin er oft óskilgreind. Best er að skilja bæði hugtökin sem frumspekilegar táknmyndir sem taki sér mismunandi form eftir aðstæðum og tíma.

Þetta er fullkomlega í anda vestrænnar heimspeki og leyfi ég mér að fullyrða að þrír stærstu heimspekingarnir, Hegel, Nítsje og Platón myndu kinnka hér kolli. Sjáum til með Heidegger, en hann var ekki allra.

Lítum sem snöggvast á Heimsmynd og Heimssýn.

Til að búa við heimsmynd sem er – eins og orðið bendir til – áþreifanleg og hlutgerð mynd, þarf oft heimssýn sem lýsir upp og hvetur myndina. Segja má að sýnin sé frumspekileg og myndin sé fýsísk. Nær allir hafa einhverja frumspekilega heimssýn sem hjálpar þeim að glæða tilveru sína merkingu en yfirleitt treystir fólk einhverjum öðrum (og þá gjarnan elítu kverúlöntum) til að glæða sýnina lífi og breyta henni í mynd.

Þetta má útskýra þannig að kristinn maður sem er utan trúfélaga hefur kristilega heimssýn en þegar hann fer að samsama sig t.d. Kaþólskum sið leyfir hann lærðum og leikum kaþólskra að glæða sýnina lífi og gera hana að heimsmynd.

Ég er eftir því sem ég kemst næst eini heimspekingur samtímans – þó dýpra væri grafið í sögu merkingarfræðinnar – sem geri greinarmun á heimssýn og heimsmynd. Það er frekar stutt síðan ég lærði að sjá og útskýra mun á þessu en árum saman hafa lesendur mínir (og hlustendur) vanist orðinu heimsmynd sem ég hef iðulega notað.

Finnist fólki þetta flókið – sem ég get vel skilið – þá mæli ég með að það samtvinni hvorutveggja undir hatti heimsmyndar og haldi því einföldu.

Snúum okkur sem snöggvast að tveim vestrænum þjóðfélagsverkfræðingum (Social Engineers) – Walter Lippmann og Edward Bernays – sem voru vel þekktir á fyrri hluta tuttugustu aldarinnar. Voru þeir áhrifamiklir og viðurkenndir á sínum tíma og eru að mörgu leyti enn.

Lippmann var mjög aðsópsmikill þegar kom að greiningum á stjórnmálum síns tíma og voru skrif hans misvinsæl og misumdeild. Enginn efaðist um að sem stjórnmálagreinandi var hann mjög áhrifaríkur enda margir stjórnmálamenn sem nýttu skilgreiningar hans ýmist sem tól eða til andstöðu við.

Bernays var minna þekktur meðal almennings en vel þekktur meðal elítunnar. Ættartengsl hans við Sigmund Freud og notkun hans á greiningum frænda síns eru oft gerð að umtalsefni en hann vann beinilínis að því að markaðssetja þau fræði og þróa praktíska notkun þeirra.

Lippmann gaf út bókina „Public Opinion“ (að mig minnir) 1922 og greinir þar hann með hlutlægum hætti hvernig þjóðfélagsverkfræði mótar hug almennings og þá yfirleitt án þess að almenningur eða sá hluti elítunnar sem er í skilunum á milli hreppstjórafélags og almennings séu sér meðvituð um.

Sýn hans t.d. á hvernig elítan blekkti almenning í „Stríðinu mikla“ frá 1914-18 er mjög áhugaverð.

Bernays gaf út bókina „Propaganda“ aðeins fimm árum síðar (að mig minnir) og þar fer hann ofan í sambærilega hluti en rýnir meira í sálfræðina. Hann nýtti Freudiskar hugmyndir til að finna út hvernig hafa mætti áhrif á hugmyndir hins almenna mans án þess að hann gerði sér ljósa grein fyrir hvaða dulímyndir væru notaðar eða hvers vegna.

Þegar fólk vitnar í Göbbels, áróðursmeistara Nasista, til að rökstyðja eitthvað um illsku hans í áróðursbrögðum, er það yfirleitt að vitna í ábendingar Göbbels um hversu rotinn Bernays var í því að töfra fram múgsefjun og dáleiðslu en Þjóðarnissósíalistar fyrirlitu þessar aðferðir og beittu allt annarri nálgun. Þessu neita Gáfnaljós að trúa, enda vita þau betur.

Eftir síðari heimsstyrjöldina unnu Bernays og frænka hans Anna Freud saman að því að hanna hvernig sigurvegarar hildarleiksins gætu endurforritað almenningsvitund frá grunni, án þess að almenningur (eða framhliðselítan) gerði sér grein fyrir því og tryggja þannig „Nýjan heim og Nýja jörð“ hvort sem fólk myndi velja það eða ekki né vita af því.

Þetta er vel útskýrt í heimildamyndinni “The Century of the Self.”

Löngu síðar greindi fræðimaðurinn Noam Chomsky þetta ítarlega og bæði skrifaði um það og hélt fjölda fyrirlestra sem voru mjög vinsælir. Nú er kynslóð liðin frá helstu störfum Chomsky á því sviði en það starf fór mest fram í Bandarísku þekkingarlífi.

Með þekkingarlífi á ég við að helst voru það nemendur vinstri-akademíunnar sem voru meðvitaðir um starf hans. Nemendur sem í dag stýra vitundarþróun og þekkingarþroska almennings vestra og uppfræðir framhliðarelítuna þar í landi.

Þó þetta fólk léti sér vel líka greiningar Chomsky, þá voru þau undir áhrifum þeirrar síu (Filter) að það væru hinir vondu kapítalistar sem beittu þessu og að ef þau myndu beita þessu þá væri það í lagi því þau væru svo góð.

Ég vil taka skýrt fram að ekkert mat er hér lagt á stjórnmálaskoðanir manna eða hvort þeir hafi gert rétt eða rangt í einu eða neinu. Markmiðið er hlutbundin greining á hvað þeir skilgreindu.

Skrif og ræður Chomsky um þetta efni bera yfirskriftina “Manufacturing Consent.”

Reynsla mín af að ræða við fólk á Íslandi um þekkingu og þjóðfélagsmál – sem er ekki hið sama og samfélagsmál – er sú að fólk veit yfirleitt ekki að þessir menn hafi verið til, hvað þá heldur hvað þeir hafi skrifað og skilgreint. Ef ég ræði við þetta sama fólk um hvaða Fíra við Íslendingar eigum frá árunum 1910 til dagsins í dag, sem hafi skilgreint málefni og málefnafræði, og þar með varpað ljósi á samfélags- og þjóðfélagsverkfræði, er hið sama uppi á tengingnum.

Gáfnaljós vita ekkert og skilja enn minna. Hreppstjórafélagið er þeim ósýnilegt. Á sama tíma hefur elítan logið því í almenning, áratugum saman, að við séum vel upplýst og að menntun hérlendis skari framúr. Fáir benda t.d. á að George Soros er einn mesti snillingur síðustu fjögurra áratuga í að fjármagna Astroturf starfsemi vesturlanda (Gervigrasrót) og að nær allar alþjóðafréttir fara í gegnum vélabragðaklíku hans Project Syndicate áður en þær berast Gáfnaljósum. Nefni ég hann á nafn við nútíma Íslending, spyr hann hver það sé, ef það.

Hversu margir Íslendingar tóku eftir þegar fjölmiðlaelítan hóf að leggjast á eitt að varpa skugga á Skúla og þann rekstur sem hann var að byggja upp eða hversu mikið kapp hann laggði á að sá rekstur yrði Íslendingum til sóma? Hversu margir tóku eftir smáfréttum hér og þar sem vörpuðu ljósi á að öflugir aðilar innan stjórnkerfisins lögðust á sömu árina, eins og það væri búið að ákveða löngu fyrirfram að starf hans yrði skotið á flugi?

Hversu margir eru að taka eftir því að framfarasinnaður rekstur í fiskveiðum, fiskvinnslu, tæknilegri getu, hugviti og ferðamálum (sem sækir út fyrir landsteinana og miðar að því að auðga samfélag okkar) er ýmist skotinn á flugi hérlendis eða gert erfitt um vik að komast á flug? Hversu mörg Gáfnaljós sjá hvernig Hreppstjórafélagið sem mergsaug þjóðina öldum saman stendur henni enn fyrir þrifum?

Hversu margir eru færir um að skilgreina þetta og útskýra? Fremur en að rífast í áratugi um flugvöllinn í Vatnsmýri, með eða móti.

Þarf ég að endurtaka listann; „fiskveiðum, fiskvinnslu, tæknilegri getu, hugviti og ferðamálum“ og nefna nöfn eða tíunda ferla? Eigum við kannski að taka fyrir ýmsa spuna sem gerast nær árlega (í misstórum skyrkerjum almannavitundar), hvernig ýmsir menningarfrömuðir og tengt áhrifafólk er kerfisbundið eyðilagt?

Skiptir þá engu hvort þjónar Hreppstjórafélagsins eru vinstra megin eða hægra megin. Raunverulegt vald hefur engan áhuga á hugmyndafræði. Ef samsetning valdakerfisins er rýnd síðustu fimmtíu árin, sérstaklega með áherslu á mannabreytingar síðasta áratuginn, og nánar greind, þá kemur í ljós að vinstri og hægri framhliðarelítan byggir sama húsið en rífst um hver eigi að vera brytinn á bænum og hverjir mega vera fremstir þegar kemur að hlaðborðinu.

Heiðarleiki, skilningur hugtaka og hvernig þau hafa áhrif á tilfinningar og samfélagssamsetningu, hvernig fólki vegnar án tillits til persónulegra skoðana á mönnum og málefnum; Skiptir engan máli, hvort heldur sé skuggavaldið, almenningur, elítan eða framhliðarelítan.

Hver sá sem vogar sér að kafa dýpra ofaní hlutina og greina hlutbundið (sem er einnig hlutlaust í vissum skilningi), er bara skrýtinn og erfiður. Ef hann þráast við – og ekki einu sinni það – er honum ýtt út í horn af öllum sem taka þátt í partýinu.

Á þessum tímapunkti bendi ég gjarnan á bækur mínar Varðmenn kvótans og Bréf frá sjálfsmorðingja, sem eru í skugganum á Íslandi (Shadowbanning), eða Endurreist Þjóðveldi 2013.

Almenningur fær reyndar ekki að taka þátt í partýinu heldur er honum haldið frammi í forstofu eða á dyrastéttinni og leyft góðfúslega að rétta helminginn af öllu sem hann á innum dyrnar þar sem prúðbúnir elítuþjónar taka við öllu saman, og eigna sér allan heiður án minnstu ábyrgðarkenndar (Accountability).

Örfáir virðast taka eftir því síðustu tvö árin að Íslenskt efnahagslíf stendur á brauðfótum og í rauninni er það glöggum rýnendum óskiljanlegt hvers vegna það stendur ennþá. Fjölda uppsagnir hjá vel reknum fyrirtækjum er nær daglegt brauð.

Ástand á verðbréfa og bankamarkaði er nánast hrein upplausn og hefur verið frá áramótunum 18/19. Á meðan fitnar ríkiskerfið, belgir sig út, rukkar og rúir inn að skinni og sjálfsréttlætir sig eins og því sýnist með samþykki fjölmiðla.

Fjöldi fyrirtækja, stundum með mörghundruð manns á launum, er nánast ýtt útaf hengifluginu og í leiðinni svert (Demonized). Gáfnaljós horfa á flotta elítuframhlið í Kastljós þáttum stærstu ljósvakamiðla á sama tíma. Rétt eins ogþegar presturinn í púltinu á miðöldum, var að benda á hver væri norn eða galdrakarl hvers tíma, hverjum skuli fleygt í ána, hver skuli enda á bálinu og hverjum skuli fyrirgefið, og allir jánkuðu með og mættu glaðir (með eða móti) á aftökustaðina.

Lítum aftur á plastskeiðalögin og starfsmennina þrjátíu.

Fyrir þrem vikum keypti ég útvarpstæki á þrettán dollara (eða 1.600 krónur) á vinsælli kínverskri netverslun, ásamt sendingarkostnaði. Þegar pakkinn kom hingað heim, lagði Lýðveldið og Pósturinn 1.850 krónur ofaná. Varan kostaði mig 47% af því sem Feitríki kommúnismans rukkaði. Þegar þú tekur við pakka, hvort heldur innanlandssendingu eða erlendri sendingu, er þrennar upphæðir lagðar ofaná, hjá stofnun sem er beint eða óbeint hluti af Feitríkinu og starfar í sama hugarfari.

Þetta dugar þó ekki feitríkinu til! Fyrir aðeins tveim áratugum – eða hálfri kynslóð – hefðu Íslendingar ekki látið bjóða sér það siðleysi sem kommúnistaríkið beitir í dag. Með hugtakinu kommúnistaríki á ég við refsigleði og reglugerðafjall sem stjórnar hegðun og hugsun fólks,  rúir það inn að skinningu, ákveður hver má lifa mannsæmandi lífi og hver skuli í útlegð, og getur sjálfumglatt réttlætt allt sem það gerir, svo fremi að ríkisguðinn fitni.

Enginn er fær um að hugsa út fyrir þann ramma sem ríkiskennarinn hefur þegar innprentað, nema þá með og móti eftir fyrirfram gefnum uppskriftum vélunarinnar.

Kunna Gáfnaljós að greina þetta? Ef marka má athugasemdaþræði og vanþóknun þeirra á nær öllu sem þau túlka sem rangt (en er í raun skilningsskortur) mætt halda að þau kunni skil allra hluta. Þau hin sömu halda að það sé vitsmunamerki að slengja fram einhverju sem allir vita að sé rétt (en vita ekki hvernig var innprentað) þegar einhver getur sannanlega rökstutt aðra vitneskju.

Núna máttu ekki nota innkaupapoka, samkvæmt einhverji kommúnistarökfræði og er búið að setja það í lög ríkisins. Enginn áttar sig á gildi eftirfarandi spurningar: Hver er skylda ríkisins, réttindi og takmörk? Innkaupapoki er 17 til 22 grömm, skyrdós er einnig 17 grömm þegar hún er tóm. Engin lög ná yfir allar þær plastdósir undan skyri, hrásalati og öðrum matvælum sem fólk tekur með sér heim og hendir í ruslið.

Nánari upplýsingar um plast og plastþyngt má finna í tveim greinum mínum á gudjonelias.blog.is – Af Plast vitleysu.

Enginn þarf að hugsa, sérfræðingur feitríkisins sér um það, og þar er tekist á um hver stjórnar samhljóm (Consensus) þjóðarinnar þennan áratuginn eða næsta, til skiptis.

Hins vegar skiptir miklu máli að nú sé bætt við þeim lögum hjá ríkisguðnum og framfylgt af Feitríkinu, hvernig þú notar einnota plastskeiðar og sogrör. Fólk erlendis er á sama tíma að birta allskyns greiningar sem benda til þess að lausnirnar sem koma í staðinn, útheimta fyrir vikið meira af plasti!

Allir sem setja sig inn í notkun á rafhlöðum fyrir rafbílalausnir vita hvaða ógeðsmengun fylgir því og hversu langvarandi mörg eiturefnin sem því fylgja, í samanburði við bensín og dísel. Hversu margir meðal Gáfnaljósa vita að kommúnistar hafa eyðilagt heilu skógana af pálmalundum til að dísel innihaldi 20% af hugmyndafræðilegri pálmaolíu?

Á sama tíma birta fjölmiðlar þær yfirlýsingar að farfuglum fækki um þriðjung og að það hljóti að vera vegna hamfaraveðurs meðan allir sem nenna að rannsaka nánar vita að það eru vindmyllugarðar sem eru að slátra fuglum í þúsundatali.

Nú má ekki fá lítinn gegnsæjan poka undir epli eða utan um sápu í innkapapokann, til að kommúnistar geti með reglugerðarefsingum og rukkunarálögum „vakið fólk til virðingar um náttúruna“ að þeirra mati, og byggt á yfirlýsingum frá stofnun sem heitir International Panel on Climate Change eða IPCC.

Enginn meðal Gáfnaljósa áttar sig á því að vísindamenn sem starfa að greiningum á jarðarvísindum (s.s. loftslagsmálum) hafa stofnað aðra stofnun sem einskorðar sig við að vinna með mælingar og að þeir gera grín að IPCC sem notar eingöngu tölvulíkön til að rökstyðja áróður sinn (sem eru þjóðfélagsfræði en ekki vísindi).

Engar mælingar styðja fullyrðingar um CO2 eða um súrnun hafs, og ópólitískir raunvísindamenn benda á að CO2 vinnur gegn loftslagsvá og að súrnun hafs er efnafræðilega útilokuð.

Í apríl 2014 benti ég á trúarlega útskýringu á þeirri sturlun sem hefur margfaldast meðal mannkynsins á síðustu árum. Ég efaðist þá um hvort ég gæti leyft mér fullyrðinguna  en síðustu sjö sex ár sé ég að árinni var aðeins lauslega dýft og í dag er hún mælanleg.

Grein mín er rituð til að benda á að hægt er að fara með fræðilegum hætti ofaní sturlun þessarar aldar og vafalaust hægt að fara enn dýpra í forsendur hennar. Ég veit ekkert hvort mínar trúarlegu útskýringar (sem eru annarsstaðar) eigi við eða ekki, mér er slétt sama.

Niðurstaðan er augljós, Húmanisminn er ekki bara úrvinda sem heimssýn, heldur stórhættuleg sturlun og algjörlega óraunhæf, því hún byggist á tilbeiðslu mannlegrar rökhugsunar en ekki yfirvegaðri og frumspekilegri raunhyggju.

Hið furðulega er (því Húmanisminn er í rauninni kaþólskur, sem er ekki hið sama og Kaþólskur) að enginn nútímahúmanisti virðist vita að hann sé það, né heldur hvað hugtakið kaþólskur merkir. Þó veit hann vel, sem vandlega uppfrætt Gáfnaljós, að allt sem ég læt frá mér er bera eintóm vitleysa.

Líklega er það rétt hjá gáfnaljósum. Ég hef fyrir löngu sannfært sjálfan mig um að þó greiningar mínar standist rýni frá hlutbundinnar þekkingarfræði, þá sé það bara vitleysa að vera sá eini sem mótmælir þegar allir vita hvað sé rétt.

Eitt að lokum – þó ef til vill sé óþarfi að taka það fram: Hrokinn er vel meintur og er beint til vonda tvíburans fremur en lesandans.

Hugtakið Gáfnaljós, sem fyrr segir, er frumspekileg táknfræði og lýsir viðhorfi og þá um leið að viðhorfið sé val. Stundum er ég Gáfnaljós, þegar hugsun mín ásamt orðum og athöfnum er á þá leið. Ég hins vegar veit hvað það er að vera Gáfnaljós og reyni að aga huga minn og vitund svo að G’ið verði að g.

Í leyni á bak við þar næsta fjall lá Grínskaði, eldri bróðir Leppalúða og glóðu í honum glyrnurnar meðan hann beið eftir Tröllkarlaslag. Nokkuð sem gerist sjaldan og yfirleitt efni í langar og drjúgar sögur.

Þeir fáu sem fengið hafa að kynnast Leppalúða, vita að hann er dulur og magnaður tröllkarl og þú dregur ekkert upp úr honum. Hann er þó furðu umburðarlyndur við ofgnótt kjánalegra spurninga, svipbrigðalaus að mestu, en stundum sérðu á einni augabrún að sjálfsvöruð ályktun við spurningu var kórrétt: Sumsé, flókinn.

Undir kvöld leit annar tröllkarlinn yfir hafflötinn sunnan við Krísuvíkurbjarg, leit svo á hinn, sem kinkaði kolli. Síðan settust þeir upp í Geitháls og kepptust við að grýta grjóti á borð við Fullsterkan sem lengst á haf út. Með morgninum var Letihaugur sestur fyrir aftan feður sína og taldi skorin. Grínskaði var farinn í fússi norður Strandir.

Þegar Slöpp gamla sagði mér þessi fyrstu kynni manns síns við blóðföður sinn, þóttist Letihaugur vera upptekinn við lestur Klettafrétta, nýbakaðar tröllasmákökur voru með kaffinu, hlýjan í eldhúsi Slappar yljaði túristunum sem utan við tröllahellinn voru að dást að hvernum í Seltúni. Stutt var til jóla.

Löngu síðar urðu Oolaorsoq og Grínskaði perluvinir og eru enn, þeir ferðast mikið saman og hafa margar skemmti- og reynslusögur að segja af ferðum sínum. Best er sagan af því þegar fimm ára Rússnesk stúlka um hávetur – óvitandi, á dymbilvikunni – leiddi í ljós fyrir honum mikilvægi þess að þeir yrðu vinir og samstarfsfélagar.

Sagan af því þegar Letihaugur guðaði á gluggann hjá mér um miðja nótt til að vekja mig og bera mig á herðum sér heim í Seltún að hitta föður sinn, sem var kominn í heimsókn til skáfjölskyldu sinnar, hefur verið sögð annars staðar. Aðeins einum jólum fyrr hafði ég spurt í fjallasal, óvitandi að oft er í kletti hlerandi tröll, hvert skyldi vera hlutverk þessa Grænlenska tröllkarls í Íslensku Jólasögunni?

Eitt sinn, í heimsókn í hlýjum hellinum hjá Grýlu, spurði ég hvort ég myndi einhverntíma hitta „Gömlu hennar,“ svaraði hún rólega „nei kúturinn minn, hún Gamla mín er af gamla skólanum.“

Grýla útskýrði það ekki frekar en ég skyldi á augabragði hvers vegna þessi stóra fjölskylda Grýlu og Leppalúða er stolt af þáttöku sinni í því að Íslensk jól verða ávallt haldin og að börn um gjörvalla veröld læra mikilvægi þess að virða uppruna þess sem Þórbergur kallaði „nið aldanna“ og hvers vegna þroskað fólk veit að það er svo miklu fleira í tilverunni sem skiptir miklu máli en það eitt sem við getum mælt með stikum og skífum.

Morgunblaðið birti góðfúslega grein mína „Trúarofsóknir hinna trúlausu“ þann 19. desember 2016. Þar leitaðist ég við að rökstyðja að aðför sósíalista, í fjölmiðlum, skólum og í stjórnmálum, að jólahaldi barna og þekkingu þeirra á nið liðinnar frumspeki, er trúarofbeldi, hér rökstyð ég að það sé aðför að frumspekilegri menningu og þar með að öllu því sem við höldum dýrast en getum ekki verðsett.

Hvernig mælirðu vináttu eða verðsetur ást? Hvernig útskýrirðu hugtakið virðing;

Hugtak sem öll spendýr skilja og virða. Eins og Gunnar Gunnarsson rithöfundur reit „sá sem heldur að dýrin hafi enga sál, hefur aldrei umgengist dýr.“ Það sama á við um Jólasveininn, ef þú hefur misst getuna til að sjá hann og þekkja hann, muntu seint læra það sem hann vill færa þér, sem er frumspekileg og dýrmæt gjöf. Hvaða þrjár ómælanlegu frumspekilexíur voru dulkóðaðar í þessari grein?

Vona ég að enginn sósíalisti eða guðleysingi hafi móðgast eða upplifað særðar tilfinningar við lesturinn. Virðing var markmiðið, hafi það mistekist, voru mistökin mín.

Þessi pistill var áður birtur í Morgunblaðinu þann 9.12.2019.

 

Satt að segja má túlka sögu okkar Íslendinga og Herúla frá árinu 1000, þegar við fyrst þjóða skilgreindum lagalegt trúfrelsi, sem eina langa varðveislu þess að hver og einn er ábyrgur gagnvart sjálfum sér, og því sem hann kann að trúa á, um sitt andlega líf.

Vissulega eru tímabil í sögu þjóðar okkar sem hún var fótvölt á þeirri löngu göngu, margt hefur gerst sem er miður en einnig margt sem er framúrskarandi. Enda vitum við öll að enginn verður óbarinn biskup, né heldur smiður við fyrsta hamarshögg.

Vissulega er til fólk sem hefur ánetjast trúarbrögðum og öðrum óhlutbundnum hugmyndakerfum (e. Abstract ideologies) vegna áhrifa frá öðrum, hvort heldur í æsku eða á þroskaðri árum. Samt held ég að hver og einn sem kominn er til fullorðinsára geti vottað að hafa valið sína heimsmynd sjálfur.

Ég hef talsverða reynslu af að tala við bæði trúaða og guðlausa (e. Atheists) jafnt sem efahyggjufólk og þá sem flokka sig utan við þessa þrjá hópa fólks. Hef einnig orðið vitni að því að fólk skiptir um trú á alla þrjá vegu. Aldrei hef ég hins vegar hitt manneskju sem ekki hefur gert upp hug sinn og reynt að gera það af ábyrgð.

Allt þetta fólk á það sameiginlegt að hafa verið beitt vægðarlausu ofbeldi „Litlu jólanna“ og fengið kristilegar jólagjafir á aðfangadagskvöld. Sem ætti að minna guðleysingja og kommúnista (með fullri virðingu fyrir þeirra heimssýn) á hversu mikið Vottar Jehóva hafa verið gagnrýndir fyrir að gefa ekki jólagjafir en þeir telja sig þó vera kristna.

Mér þætti gaman að sjá trúlausa segja við börn sín um jólin „því miður færðu engan jólapakka því trú er ópíum fólksins.“

Ég heyri oft frá efahyggjufólki og guðlausum að það sé rangt að halda að börnum þeim siðvenjum og aðferðum sem menning okkar hefur beitt í gegnum aldirnar af þeirri ástæðu einni að þær séu á trúarlegum grunni.

Því má svara til að þær minni börnin og okkur sjálf á mikilvægi þess að þó margar hugmyndir séu til um hið yfirskilvitlega og mörg kerfi verið smíðuð utanum þær hugmyndir, þá vitum við ekki fyrr en okkar tími kemur hvað sé satt um þær og hvað ekki. Að ennfremur sé það áminning að hin hugsandi mannvera smíðar alla sína heimsmynd úr óhlutbundnum hugmyndum og mótar samfélagskerfi sín með því að hlutgera þær.

Sem er þörf áminning að mínu mati, hvernig svosem við vinnum úr henni. Því hvort sem hefðin er byggð á trúarlegu kerfi eða góðvilja, þá held ég að margir geti samþykkt að þegar mannkynið, eða mannfólk yfirleitt, útilokar möguleikann á andlegu innra lífi, eða reynir að meina öðrum að taka þátt í því, þá blasi við vörður á þokubraut sem sumir hafa nefnt Heljarslóð.

Vel mætti skjóta hér inn þeirri staðreynd að aðal hugmyndafræðingar stærsta stjórnmálaflokks Rússlands, sem hefur farið með völd þar eystra í allt að því tvo áratugi, vilja skilgreina Rússland sem kristilegt lýðræðisríki og ekki er langt síðan Pútín fór í opinbera heimsókn í kristilegt munkaríki á eyjunni Athos í eyjahafi, en það er opinberlega viðurkennt í alþjóðastjórnmálum sem sjálfstætt ríki.

Enginn hefur gleymt að Rússland var eitt af kommúnískum aðildarríkjum Sovétríkjanna og var þar opinber stefna að trúarbrögð séu Ópíum fólksins og ætti að útrýma með markvissum hætti.

Eftir því sem ég best veit, án þess að hafa aðgang að opinberri tölfræði, eru meira en 90% Íslenskra barna skírð til kristinnar trúar og langflest þeirra velja að fermast til þeirrar trúar. Sem merkir að yfirgnæfandi fjöldi Íslenskra grunnskólabarna eru lagalega trúuð upp á Lútersk Evangelíska trú. Að meina þeim að rækja Litlu jólin eða að fara í kirkju á vegum skóla síns, hlýtur að teljast trúarofsóknir gegn þeim?

Birt í Morgunblaðinu 19. desember 2016

Hann er týpan sem er vaknaður og byrjaður að vinna á meðan við hinir erum að rumska og hann fer út að sópa innkeyrsluna á meðan við hinir erum að fara úr sokkunum fyrir háttinn.

Við ræddum oft við þennan öfluga mann, því hann virkaði með báða fætur á jörðinni, rökviss og jafnlyndur og með heilbrigð viðhorf til fjölskyldulífs og samfélags.

Þar sem vinnustofa hans var í sömu byggingu og vinnustofa okkar félaganna, hittumst við oft og tókum tal saman og ekki var óalgengt að hann fengi sér tíu dropa hjá okkur á kaffistofunni. Við félagarnir erum báðir heimspeki sinnaðir og þetta var í annað (og síðasta) sinn sem við leigðum saman húsnæði undir sitthvort vinnuborðið og hillu með fræðibókum.

Dag einn er rætt um stjórnmál og vinur okkar þúsundþjalasmiðurinn – sem einnig er duglegur í vinsælli íþrótt – viðurkenndi að hann væri Sjálfstæðismaður og hefði alltaf verið það. Vorum við félagarnir báðir undrandi, vinur minn þó meira en ég, og umræður hófust um þetta.

Á þessum árum var ég ekki jafn meðvitaður um stjórnmál og ég er í dag; Mér þótti orðastagl og þref stjórnmálanna oftar snúast um sálarlega tregðu, þröngsýni og rakaflækju frekar en yfirvegað kalt mat og raunhyggju. Ég var þó frekar á því á þessum tíma að ég væri meira til hægri en Sjálfstæðisflokkurinn en það skipti mig litlu máli þá.

Mér hafði verið innprentað af skólum, meginmiðlum, og almannaróm, að lengra til hægri en Sjálfstæðisflokkurinn væri Fasismi og við vitum öll að fasisminn er nasismi, rasismi, mannhatur og ógeð, svo ég leyfði mér ekki að gæla frekar við of-langt-til-hægri tilhneigingar í hugsun.

Í dag veit ég betur. Fasismi er ákveðið form á Sósíalisma rétt eins og Marxisminn er annað form á því sama og er hvorutveggja vinstra megin. Nútíma kommúnismi (sem er annað orð yfir Marxísma) vill hins vegar ekki leyfa fasistum að vera vinstra-megin svo þeir hafa komið því inn hjá okkur að hægri-fólk séu mismunandi form á fasisma.

Fasismi tekur oft þjóðernissinnað form og það er ein aðferðin til að sverta fólk sem fasista séu þeir þjóðernissinnaðir.

Það er klassískt form á því hvernig kommúnískir heimspekingar Frankfurt skólans einbeita sér að því að rugla orðræðunni og hæra upp í vitund fólks með allskyns orðhengilshætti svo það týnist í hvirfilvindum skoðana-staglsins og tekur ekki eftir þegar smalahundar marxíska sósíalismans taka samfélögin og þjóðfélögin yfir.

Vinur minn sem er öflugur heimspekingur og sagnfræðingur ákvað að rökræða við þúsundþjala smiðinn um hversu mikil hugvilla það væri að styðja Sjálfstæðisflokkinn. Tókst honum það þokkalega vel en smiðurinn varðist mjög vel, því hann var búinn að hugsa þetta til hlýtar og hafði sín rök á hreinu.

Hann var þó snillingur í höndunum en vinur minn snillingur í heimspekilegu orðfæri og einn öflugasti greinandi sem ég hef fyrirhitt. Leikurinn var því ójafn. Þetta var í fyrsta sinn sem stjórnmála umræður komu upp þar sem við félagarnir tókum báðir þátt.

Við höfðum svo oft rætt önnur – tengd málefni – að við vissum báðir að stjórnmál var ekki inni á okkar sameiginlega sviði, og það var ákveðin sátt um það.

Því var ég dálítið hissa þegar vinurinn dengdi fram vissum frösum og hugtökum sem Þjóðfélagsverkfræðingar Frankfurt skólans hafa notað síðustu áratugi til að sverta (Demonize) íhaldið og ýta orðræðu þess út af umræðuborðunum.

Allir vita jú að íhaldið hyglar bara sínum mönnum, vinum og ættmennum í stjórnvaldinu og aðræna almenning (Kleptocracy and Nespotism) gegnum ofvaxin og hygld fyrirtæki sín og að það heldur fólki helst átthagabundnu og stéttaskiptu.

Allir vita að íhaldið hyglir hinum illgjörnu trúarbrögðum sem hafi heilaþvegið og dáleitt fólk um aldir og að íhaldið elskar hernaðar uppbyggingu og þann illgjarna iðnað sem því fylgir ásamt því að stuðla að ófriði víða um heim, en að öreigalýðurinn borgar alltaf brúsann.

Allir vita að konur geta ekki valið sjálfar eiginmenn undir íhaldinu og að þær geta ekki losað sig við óæskileg fóstur undir íhaldinu, að þær séu helst bundnar með streng við eldhúsið og ennfremur að ef kommúnisminn skaffi ekki vernd fyrir börn í formi leikskóla og barnaskóla, endi börn sem ómenntuð og illa uppalin í veröld aðráns, stéttaskiptingar og fátæktar.

Þetta þykir fólki augljóst enda hafa kennarar og blaðaritstjórar ásamt höfundum skemmtiefnis í sjónvarpi og kvikmyndahúsum kerfisbundið innprentað þessari niðurstöðu meira og minna frá byrjun síðustu aldar.

Þeir sem vilja ræða þetta til hlýtar hafa ekki orðfærið til þess. Framangreind þríarma aðferð hefur innprentað fólki sósíalískri heimssýn án þess að fólk taki eftir því og kerfisbundið fjarlægt – sem fyrr segir – getu fólks til að greina hvað er að gerast og takmarka kjark fólks til að mæla fram skoðun sína, því hún er umsvifalaust svert með misdjúpvitrum frösum (sem allir vita að eru réttir).

Þríforkur Poseidons (eða Ægis) hefur þá getu að sé honum stungið í jörðina, skekur hann hana með ægilegum jarðskjálftum og flóðbylgjum.

Heimspeki og sálfræði goðahyggjunnar (og einnig eingyðistrúarinnar) lítur á jarðskjálfta sem tákn um þegar undirstöður hins daglega og veraldlega lífs minnir á vissan fallvaltleika og minnir okkur á að stíga varlega til jarðar og huga vel að, hún skilgreinir einnig vatn, haf, rigningar og flóð sem tákn um hið frumspekilega sálarástand manns og náttúru.

Þegar Móse og Elía klufu hafið eða þegar Elía og Jesú gengu á því, þá var óbeint verið að minna á hvernig orðræða þeirra og hugmyndavinna gat bæði klofið sig í gegnum hugmyndahaf mannsins og tekið visst vald yfir því.

Auk þess sem það er gaman að trúa á kraftaverkin sjálf.

Framangreint er tekið fram sem tenging við fornar mýtur, til að benda á að þegar nútímamaðurinn missir getu sína til að sálgreina og menningarrýna sjálfan sig og ástand heimssýnanna í kringum sig, þá var það ekki tilviljun. Heimssýn sósíalismans var ekki aðeins búin að taka yfir huga fólks, heldur hefur hún með yfirveguðum hætti skorið úr vitundarástandi fólks getuna til að greina það og lýsa því.

Síðan gerist skemmtilegur snúningur: Orðræðan færist yfir á Stjörnustjórnmál. Allt byggist á fólki og því gildismati að ákveðnum einstaklingum fylgi hugarástand eða dulmögnun (mystical) kraftur. Sértu í fylgni við ákveðinn einstakling þá ertu í fylgni við hans heimsmynd (ekki heimssýn) og þá krafta sem það fyrirstillir.

Einn virtasti sósíalisti síðust aldar – Eleanor Roosevelt – lýsti því snilldarlega hvernig meirhluti fólks hugsar fyrst og fremst um fólk, annar stór hluti þess hugsar um viðburði og ástandslýsingu en agnarsmár hluti þess hugsar um hugmyndir og skilning. Hún lýsti þessu sem þrennu; Þriðjungur hugsar um fólk, þriðjungur um atburði og ástand og þriðjungur um hugmyndir.

Prússar hönnuðu menntakerfi sem síðar varð fyrirmynd að sósíalísku nútíma menntakerfi sem elur fólk upp frá barnæsku til háskólanáms.

Þeir notuðu samskonar viðmið en útskýrðu á annan hátt. Þeir litu svo á að 95% fólks stundaði störf á borð við framleiðslu, viðhald og iðn, að 4% stundaði fræðistörf og skjalavald (bureaucrat) en 1% stundaði stefnumótun og stjórnun.

Á þeim tíma sem prússar settu upp fyrrgreint sniðmát í menntun var fókusinn sá að viðhalda sess elítunnar, að byggja upp öflugt miðstýrt ríki (hvort sem það væri keisararíki eða forsetaríki) og að halda huga almennings uppteknum við það sem honum væri hollast að hugsa um.

Staðreyndin er sú að sósíalismi og íhald gera bæði þetta sama, eini munurinn á þeim kerfum sem þau byggja upp er hverjir séu í elítunni og hversu stór prósenta hver hópur sé. Ég hef oft leikið mér með regluna áttatíu-tuttugu í þessu samhengi.

Áttatíu-tuttugu reglan er oft notuð í viðskipta- og athafnalífinu – hún er auðvitað dulspekileg og ill mælanleg – en hún passar furðuvel við ýmsar aðstæður. Áttatíu prósent af innkomunni kemur frá tuttugu prósent af erifðinu, áttatíu prósent af erfiðinu skilar tuttugu prósent af innkomunni.

Það góða við þessa reglu er að þegar maður t.d. byggir upp nýtt fyrirtæki eða endurhannar innra starf félagshópa og fyrirtækja þá auðveldar hún manni að finna út hvar mesta sóunin er. Hún minnir mann jafnframt á að erfiðið sem skilar minnstu, kennir manni oft aðferðirnar sem síðar skila mestu.

Sé áttatíu-tuttugu reglan yfirfærð á staðhæfingu frú Roosevelt, má setja þetta þannig upp: Áttatíu prósent fólks hugsar um fólk og tuttugu prósent um atburði, ástand og hugmyndir. Áttatíu prósent af síðarnefnda hópnum hugsar um atburði og ástand en tuttugu um hugmyndir.

Sé þessi regla sett upp í einfaldri viðmiðun birtist hún svona fyrir hvern 100 manna hóp: 80 hugsar um fólk, 16 hugsar um viðburði og tölur, 4 hugsa um heimspekigreiningar.

Eftir að ég hóf að nota þetta módel og nota það samhliða prússneska módelinu, hef ég átt auðveldara með að sjá á hverjum tíma hvernig samræður samfélaganna og umræður þjóðfélaganna mótast. Jafnframt er auðveldara að sjá framvinduna í gegnum áratugina og jafnvel í gegnum aldirnar.

Tökum einfalt dæmi: Okkur er sagt frá því hvernig Franksa byltingin var hreyfiafl (Catalyst) sem kom á heimsumbyltingu sósíalismans og lýðræðishyggju, ásamt Bandarísku byltingunni. Þetta er að miklu leyti rétt en að jafn miklu leyti rangt.

Bandaríska byltingin var hreyfiafl lýðræðisumbóta, það er rétt, en hún byggðist á hreyfiafli sem átti sér stað í Englandi rúmlega öld fyrr og er í Engilsaxneskri heimssýn (ekki heimsmynd) nefnd Dýrðlega Byltingin (The glorious revolution) og þó Þríforkur Ægis tali ekki um það, þá lifir sá Atburður ríku lífi innan engilsaxneskrar menningarumræðu.

Þeir hinir sömu eru vel meðvitaðir um hreyfiafl engilsaxneskrar heimsmyndar og Ensk-kristilegrar heimssýnar (Anglican Christian Worldview) á lýðræðislega og akademíska þróun heimsmenningarinnar.

Franska byltingin (öfugt við þá Ensku) byggðist hins vegar á sósíalískum hugmyndum sem höfðu verið fáeina áratugi í þróun bæði á Þýskum og Frönskum menningarsvæðum í áratugi og var sér-Evrópsk. Þegar Parísarkommúnan var sett á laggirnar rúmlega kynslóð síðar, þá voru sömu hugmyndir, orðræður og skrif vel lifandi í hinum ýmsum borgarsamfélögum frá Normandy í vestri til Súdetalands í austri, frá Berlín í norðri til Bologna í suðri.

Í því módeli sem ég lýsti áðan, þá hefur almenningur ekki minnsta grun um þessa tvo hugmyndastrauma: Það er búið að ala á því hjá fólki að horfa á Fólkið með blöndu af Viðburðum og að þykja Hugmyndir fráhrindandi og flóknar, enda sér sósíalísta elítan um að matreiða hugmyndir og túlka atburði, og er fyrirfram búin að undirbúa fólk í sósíalistaskólum hvernig það taki við þeirri matreiðslu og túlkun.

Þegar ég segi við fólk að ég hafi áhuga á Þjóðveldinu, þá er það bara gamaldags. Þetta sama fólk lifir í Marxískum sósíalisma, sem er byggður á gamaldags og úreltum hugmyndum frá 1870 en veit það ekki.

Þetta fólk er með hugann fullan af frösum sem kommúnistar hafa komið inn hjá fólki allar götur síðan þá, eru löngu úreltar eða hafa fyrir löngu verið afsannaðar sem áróður og mistúlkun (lýgi).

Þeir hinir sömu myndu benda á að Das Kapital kom út 1867, að Parísarkommúnan var 1871 og að franska sósíalista byltingin hófst 1789 og því sé ártalið 1870 hrein rangtúlkun. Sem er enn ein sálfræði-aðferð Frankfurt skólans til að draga fólk út í hártogun (splitting hairs) um allskyns þvætting og orðhengilshátt sem hefur ekkert að gera með raunhæft gildismat.

Ehvaða skiptir engu máli hver stefna borgarinnar sé, meðan þú lifir góðu lífi innan hennar. Meðan hún verndar þig, þá máttu vera hlandforar vitleysingur meðan heilaþvegnir íbúar borgríkisins klappa.

Þetta sama fólk hefur ekki hugmynd um hvernig konungsríkin stóðu vörð um mun meira frelsi innan þeirra léna og borga sem stóðu að ríkjum þeirra en gert er í þjóðríkjunum sem Marteinn Lúter og Richelieu kardínáli komu á. Þau vita ekki að Westfalísku samningarnir hönnuðu heimsmynd sósíalískra þjóðríkja sem eyddu fyrrgreindu frelsi.

Skilningsskortur á þessari greiningu, hefur afmáð þjóðfélagshópa Evrópu og víðar í heiminum ásamt því að afbaka náttúrlega sýn fólks, og komið á almennri fyrringu.

Ég hef margreynt erlent fólk að því að séu því gefnar fimm mínútur til að svara spurningunni; Hvað eru margir þjóðflokkar í þínu ríki, þá byrjar það á Þjóðríkisþjóðinni en endar á þjóðflokkunum sem enn lifa góðu lífi undir hulunni en er neitað um orðfæri.

Hvar er málefnalega og vel ígrundaða málstofan sem greinir skoðanir og kenningar Marxískra fræðimanna og pólitískra kverúlanta og mælir út frá raunhæfum og mælanlegum gildum – eða gildismati – og setur niðurstöður sínar í einfalda og skýra frasa sem auðvelda fólki eins og vini mínum og þúsundþjalasmiðnum að takast hressilega á, áður en þeir klára úr kaffibollanum og ganga sáttir aftur til vinnu?

Hvernig smíðum við samfélög sem gæta að virðingu, festu, áræðni, djörfung og dug, annars vegar, eða samfélög samhljóms og svertunar, hærigrautum tilfinningagilda og yfirborðsmennsku hins vegar?

Er kommúnisminn úreltur eða er hann framtíðin? Í gegnum árin hef ég oft lesið kafla 11. í Opinberunarbók Jóhannesar, því þó ég hafi oft lesið hann, var merking hans mér óljós. Vissulega hafði ég lesið og heyrt útskýringar á kaflanum frá hinum og þessum kristilegu stefnum.

Það er eitt af gildum mýtna og andlegra rita, séu þau lesin með opnum huga og án þess að taka kreddu-túlkun kverúlantanna (bæði þeirra trúuðu og guðlausu) sem sem gilda niðurstöðu, þá ýta þær við þróun þroskaðrar frumspekilegrar hugsunar.

Bókstafstrúarfólk guðleysis og sósíalisma hafnar því hvernig frumspekin er hverfillinn sem skilgreinir manninn frá dýrum merkurinnar og skapar siðmenningu og djarfa hugsun. Niðurstaða þeirra er stöðnun hugans og ofurvald akademískrar rörsýnar og feitríkis skrifræðisins.

Níutíu prósent af öllum uppfinningum koma frá andlegu fólki. Tæplega sjötíu prósent Nóbels verðlauna hafa verið veitt andlegu fólki fyrir framfarahugsun í menningu og vísindum. Guðlausi sósíalistinn veit þetta en viðurkennir það ekki og það er enginn sem er opinberlega að svara honum. Hann sér ekki að það er munur á andlega sinnuðu fólki og trúuðu eða munur á trú og trúarbrögðum og sé honum bent á það, snýr hann orðræðunni á hvolf.

Hann sér ekki, né myndi viðurkenna, að opinská orðræða og lýðræði var skapað og er varðveitt af andlegu fólki.

Einn daginn las ég kafla 11. enn og aftur, og það rann upp fyrir mér ljós. Ef ég lít til baka, allt aftur til frönsku og bandarísku byltinganna, og bar saman heimsátök hugmyndanna allar götur síðan þá, lá túlkunin skýr fyrir hugskotssjónum:

Spámennirnir tveir í kafla 11. sem takast á um athygli og fylgni fjöldans, voru báðir sósíalistar. Annar þeirra var fasisti og hinn var marxisti. Þeir fengu báðir mikinn fjölda fólks með sér, þeir bárust á banaspjótum hvor við annan, báðir lágu þeir í valnum (í tiltekinn tíma) og báðir risu þeir á ný og hildarleikurinn hófst á ný.

Kafli 11. sagði ekki að þeir væru Spámenn Guðs, heldur Spámenn.

Við þurfum að muna að þegar Jóhannes skrifaði Opinberun sína niður, löngu áður en Bókstafstrúartúlkun yfirtók heiminn upp úr 1800, var spámaður tákn fyrir mann eða hugmyndafræði sem sprettur fram, oft á undan sinni samtíð, mælir eða útskýrir nýstárlega eða endurtúlkaða sýn og gerist að hreyfiafli jarðar og hafs.

Yfirleitt er merkingin táknræn, en stundum all veruleg. Enginn veit í rauninni eða getur sannað eða afsannað hvort Móse eða Daníel hafi raunverulega verið til, kannski var sagan um þá spádómur um eitthvað sem síðar myndi gerast eða tákn sem kenna mismunandi – og vitkandi – skilning á hverri kynslóð. Kannski ekki.

Þegar ég horfi á heimsátökin sem hófust eftir fæðingu sósíalismans 1790 (Frakkland 1789 eða Bandaríkin 1776) hvort heldur það voru fasistar eða kommúnistar, sé ég mestu slátranir sem mannkynið hefur nokkru sinni upplifað.

Þau fáu trúarbragðastríð sem mannkynið hefur att, reyndu iðulega að sniðganga slátrun og þeim lauk yfirleitt með samningum sem gættu gagnkvæmrar virðingar. Styrjaldir sósíalismans rústa ævinlega andstæðingnum og lýkur með heilaþvotti og lygum.

Sósíalistastríðin eru slátranir sem framdar voru með öllum tiltækum ráðum. Kerfisbundin morð á tugmilljónum almennra borgara með eldsprengjum, milljónir sveltar til dauða eða þvingaðar til búferlaflutninga, ýtt út á vígvöllinn eða smalað í dauðabúðir.

Bandamenn voru jafn sekir í þessum fræðum og Nasistar, og það er margsannað þó það sé ekki á vitorði almennings.

Marxískur sósíalismi leyfir ekki þá orðræðu. Roosevelt var sósíalisti og hann efldi marxískt kerfi í Bandaríkjunum. Stalín var yfirlýstur Marxisti. Churchill var sósíalisti sem snérist til Nýfrjálshyggju (sem er Mensheviskur Sósíalismi).

Allir leiðtogar bandamanna voru mis-yfirlýstir sósíalistar og allir byggðu þeir upp marxísk ríki. Við höfum hins vegar ekki orðræðuna til að skilgreina það og þeir fáu sem reyna það, láta oft glepjast af fasískum sósíalisma og andísemitísma sem er oftar barnalegur frekar en vitsmunalegur.

Þúsundþjalasmiðurinn hafði vinnustofu í húsi sem var í eign þriggja systkina. Systkinin stýrðu öflugu fyrirtæki sem faðir þeirra byggði upp. Við félagarnir leigðum af þeim skrifstofurými á mjög hóflegu verði. Allt starfsfólk þeirra bar þeim vel söguna og litu upp til þeirra.

Mín reynsla af bræðrunum tveim sem stýrðu fjölskyldufyrirtækinu var sú að þeir sýndu öðru fólki virðingu, tóku tillits til aðstæðna fólks hvort heldur það starfaði fyrir þá eða átti í viðskiptum við þá. Aldrei heyrðist í þeim eitt aukatekið neikvætt orð í garð annarra og þeir gættu þess í hvívetna að rekstur þeirra valtaði ekki yfir þá sem minna máttu sín.

Nær undantekningarlaust hefur reynsla mín í gegnum áratugina af valdamiklu og efnuðu fólki verið sú sem hér greinir. Þá sjaldan að ég hef séð samskonar fólk fara hamförum gegn fólki og samfélögum, hafa það verið sósíalískir efnamenn og/eða stjórnmálakverúlantar.

Staðreyndin er sú að kapítalismi er ekki hugmyndafræði. Fjármagn er afleiðing af athafnalífi samélaga og þjóðfélaga. Hægri fólk aðhyllist yfirleitt virðingu, yfirvegun og íhugun á verðmætu gildismati.

Sósíalistar hafa það á stefnu sinni að rífa niður framangreind tildi og ræna kapítalinu. Fátækt og hugmyndstjórnun er nær alltaf afleiðingin þar sem sósíalistar fá að ráða málum. Sósíalísk ríki koma á margföldum gjaldheimtum og ráns-skattheimtu, arðrán er það sem þeir trúa á og ástunda meðan þeir telja viðkvæmu fólki trú um að það séu kapítalistarnir.

Félagslegur jöfnuður er lyga-hugtak til að fela þetta fyrir fólki, kapítalistinn er kommúnistinn sjálfur.

Besta dæmið um fyrrgreinda hugmyndafátækt er þegar elítan byggir upp sósíalískt feitríki af því tagi sem er að kaffæra Evrópu og aðrar álfur þessa dagana og þegar hægri-flokkar innan feitríkis stuðla að slíku, þá eru þeir hægri-sósíalistar og þar með vinstra megin við miðjuna.

Síðan fá þeir sósíalíska nýfrjálshyggju til að uppnefna feitríkið sem djúpríki, sem er Freudísk sálfræði; Þú hefur ekki vald yfir eigin undirvitund! Fáir vita í dag að Freud útbjá sálfræði sína til að auðvelda sósíalískum sálfræðingum að heilaþvo fólk og hann á efri árum iðraðist þess.

Ég bið lesandann velvirðingar ef ég hef á einhvern hátt sært blygðunarsemi hans í þessari grein, sem upphaflega átti að vera helmingi styttri. Tilgangurinn var að færa rök fyrir nauðsyn einnar spurningar, án þess að svara henni: Er sósíalisminn úreltur og gamaldags?

Sárafáir veittu því athygli að innan ríkisins – eins og Lýðveldið er títt uppnefnt – hafa verið til lög um laun og jafnrétti í marga áratugi. Hvergi sá ég spurt, hvað þá heldur rætt málefnalega, hvort hér væri vitleysa á ferðinni.

Sjálfur er ég orðinn vanur því, áratuginn sem liðinn er frá hinu svokallaða hruni, að efast um allt sem elítan markaðssetur og þá sérstaklega þegar „allir vita að það sé sjálfsagt mál.“

Einn þingmaður skrifaði um ferlið þegar Jafnlaunavottunin var lögfest og benti á að Ríkisþingið – sem sjálft uppnefnir sig Alþingi – setti í lög staðal sem það sjálft fékk ekki að lesa vegna Hugverkaréttinda.

Eitt af því sem ég persónulega hef gaman af, þegar rýnt er í menningu og markaðssetningu á hugktakafroðum og þvættingi, er að leita eftir svartholum í orðræðunni. Það er misauðvelt en svarthol má finna í öllu, hvort heldur fréttum og afþreyingu líðandi stundar eða lagasetningum og vísindalegum fræðum.

Svarthol hugans og hvernig þau fela sig í menningunni er skemmtilegt viðfangsefni eftir að maður áttar sig á að þau eru til. Sum eru gríðarstór og um þau eru nær allir alltaf sammála sem einhverskonar sannleika en önnur eru smærri en geta þó verið þúfur sem velta stóru hlassi.

Eitt slíkt svarthol er hugtakið Hugverkaréttindi. Auðsýnt er að allir eiga höfundarrétt að hugmyndum, frásögum eða uppfyndingum.

Hins vegar er ekki augljóst hvernig eigi að túlka hugtakið eða útfæra. Ekki er ætlunin að greina það hugtak frekar í þessari grein enda víðfemt og flókið – en ég hef oft fjallað um það á öðrum vettvangi – svo tökum það fyrir síðar.

Nýverið var samþykkt af Evrópusambandinu að ekki má vitna í opinberar fréttir án leyfis þeirra fréttamiðla sem vitnað er í, að viðlögðum sektum og jafnvel lokunum á miðlunarrásum (og miðlum) en ekki veit ég hvort hægt er að fangelsa fyrir slík brot.

Áðurnefnd grein þingmannsins fékk mig til að rýna nánar í málið. Tók ég eftir á næstu vikum að erlendis var reglulega minnst á jafnlaunavottun sem markmið (Agenda) á vegum vinstri hreyfinga víða um lönd. Tók ég eftir að Ísland er eina landið þar sem þetta rann í gegn eins auðveldlega og fyrr var drepið á.

Ennfremur tók ég eftir að ætlunin var að koma á fót stofnun til að fylgja eftir lögunum.

Stofnun þessi hefur vald til að ryðjast inn í hvaða fyrirtæki sem er, eftir nafnlausum ábendingum (ef ég skildi rétt) og rýna í öll gögn fyrirtækja. Síðan hefur stofnunin vald til að sekta og refsa án dóms og laga.

Persónuvernd fékk í fyrra umfangsmikla víkkun á sínum heimildum til að rýna á sama hátt í tölvugögn allra aðila, hvort heldur fyrirtækja sem einstaklinga, og beita samskonar stjórnvaldsheimildum. Báðar þessar stofnanir fá fjárúthlutun frá Lýgveldinu en ekki veit ég hvort þær fá prósentur af sekta-veiðunum.

Ekki veit ég hvort veiðarnar eru pólitískar.

Fyrir fáeinum dögum rak ég augun í frétt í Fréttablaðinu sem fjallaði um fræðslu innan atvinnulífsins um einelti og kynferðislega áreitni. Hvorutveggja eru efnisþættir sem vinstri hreyfingin á heimsvísu hefur mikinn áhuga á.

Sjálfur hef ég kynnst þessum þáttum hjá hinu opinbera, svosem ég hef gert skil í bók minni Varðmenn kvótans. Einnig kynntist ég í því ferli að réttindafélög starfsmanna hafa innanbúðar-mælistiku á því hvenær fólk á rétt á aðstoð þegar brotið er á þeim og hvenær ekki og geta verið snillingar í að fá lögfræðinga sína til að þvo hendur sínar.

Ekki dreg ég hér fram mína persónulegu reynslu til að barma mér sérstaklega heldur til að benda á að ég hef nokkra reynslu af ýmsum þeirra þátta sem fjallað er um hér.

Í téðri frétt kemur fram að „Jafnréttisstofa getur beitt dagsektum, allt að 50 þúsund krónum á dag, sinni fyrirtæki ekki þeirri skyldu að gera jafnréttisáætlun.“ Ekki veit ég hvort það sé eftir höfundarréttar vörðum staðli eða ekki.

Fyrir tveim árum síðan gerði ég mér lítið fyrir og athugaði hversu margar stofnanir eru starfræktar af Lýgveldinu. Á þeim tíma voru þær tæplega 140 og allar fengu þær hluta af skattfé okkar borgaranna en ósagt skal látið hvort þær geta aflað sér fé með sektum og annarri gjaldheimturöskun.

Í kjölfarið ætlaði ég að rannsaka nánar starfsemi hinna ýmsu stofnana og fjalla ítarlegar um og fjallaði ég um þetta opinberlega og ætlaði annar aðili sem einnig er þekktur fyrir menningarrýni að vinna verkið með mér.

Fáeinum vikum síðar var framsetningu slíkra upplýsinga breytt hjá ráðuneytum Ríkisins og illa kleyft að vinna verkið, þó ekki ógerlegt, en við létum verkið niður falla. Það er oft þannig með okkur menningarrýnana – sem oft nefnast Activistar á ensku – að við verðum að velja vandlega vindmyllurnar sem við ráðumst á.

Don Kíkóti hélt að vindmyllurnar væru risar og æddi að þeim í æðiskasti. Þannig byrjum við oft en svo lærum við með tímanum.

Sumir menningarrýnar láta hátt og ala á yfirborðskenndum tilfinningum meðan aðrir iðka heimanám og grams og grúsk og fara vandlega ofaní hluti. Ósagt skal látið hvort annað sé betra en hitt eða hvorutveggja sé nauðsynlegt. Hitt er hins vegar staðreynd að maður lærir með tímanum.

Almenningur er með öllu sinnulaus um hvernig Elítan mótar klíkuskapinn eða fylkir sér um mismunandi fjárplógsstarfsemi og blekkingar. Fólk veit ekki lengur hvað sé eðlileg gjaldheimta eða hvað sé óeðlileg. Í trúarritum er mælt með Tíund en í áratugi hefur fólk verið gert fráhverft því að lesa þessi rit.

Afleiðingin er að tíund er horfin og í staðinn eiga þjóðríkin meir en helming alls sem þú aflar og að þér látnum er tvískattað það sem þú hefur byggt upp. Augljóst er að arfur er eign sem áður hefur verið greiddur einhverskonar skattur af en ríkis-húmanisminn þekkir bara aðrán og orðhengilshátt.

Borgari nútímans er í nákvæmlega sömu stöðu og þræll í suðurríkjum bandaríkjanna var á sínum tíma.

Tæpur helmingur tekna hans fór í framfærslu, hitt tilheyrði eigandanum. Hann hafði einnig vegabréf til að geta ferðast rétt eins og nútímamaðurinn og mátti tjá sig um skoðanir sínar, svo fremi að þær væru á sömu línu og honum var innprentað í menntastofnun eigandans (sem þá var kirkjan).

Tökum eftir að kirkjuríki eða húmanistaríki eru fyrst og fremst valdastofnanir. Hvort annað ríkið byggi heimssýn sína á trúarriti eða hitt á sérvöldum vísindafræðum (sem ég oft nefni húmanistavísindi) er auka atriði.

Stóra málið er spurningin um sinnuleysi annars vegar og merkingarfræði hins vegar. Fólk segir stundum við okkur sem erum andlega sinnuð, ef við leyfum okkur að efast um eitthvað af hinum augljósu sannindum, að við trúum ekki á vísindin, og þá í vanþóknunartón.

Hinir þóttamiklu virðast oft ekki átta sig á að vísindi eru aðferð sem þú notar en ekki guð til að trúa á.

Yfirleitt verða þeir reiðir, ef hinn andlegi nennir í rökræðu við húmanistabarnið, þegar í ljós kemur að hinir andlegu hafa oft tileinkað sér að rýna betur í vísindin og er farnir að sjá muninn á húmanistavísindum og vísindum, sem oft byggist á getu til að koma auga á vitsmunaleg svarthol.

Trúarleg rit eru yfirleitt samsett í gegnum margra alda endurskoðun og rýni, með það að markmiði að ala á innsæi og íhugun svo komandi kynslóðir geti tileinkað sér menningargildi sem verði sem flestum til góðs. Ef djúpt er rýnt í þau finnur maður út að þau gera ráð fyrir að eitt vald þurfi annað vald til að vega upp á móti sér en að menningin vegar salt á milli þeirra.

Nútímafólk hefur kerfisbundið verið heilaþvegið í margar kynslóðir, af ríkisskólum, til að sniðganga menningarrit af trúarlegu tagi. Niðurstaðan er sinnuleysi almennings og fákunnátta í merkingarfræði. Þeim fer þó fjölgandi sem eru farnir að brjótast út úr heilaþvættinum og farnir að efla hugrekki til að tjá sig um augljós svarthol.

Áður var nóg að hafa fáar stofnanir og tíund. Þá var auðvelt að reka mál fyrir rétti væri á manni brotið og fólk kunni að lesa lög.

Í dag hafa jaðarstofnanir bæði dómsvald og refsivald, eru auk þess fleiri en fólk geti talið upp, og fáir hafa skilning á þeim stöðlum sem þær vinna eftir eða hvaða heimspólitík kemur þeim á.

Ég hvet lesandann til að spyrja sjálfan sig hvort það hafi valdið honum innri tilfinningaviðbrögðum að ég snéri greininni frá gagnrýni á ríkið upp í umræðu um trúarbrögð. Sé svarið jákvætt, hvað hafi komið tilfinningunni inn.

Þá væri áhugavert að spyrja gleggri lesendur hversu mörg stór og fyrnadjúp hugtök koma fram í greininni sem snúa beint að öruggum og ábyrgum tilvistarfræðum hugans en eru á sama tíma svo til óþekkt í huga neytenda. Þá mætti benda á, í þessu samhengi, að ríki er hugmynd en ekki náttúrulegur og óumflýjanlegur veruleiki.

Hvað þá sú fásinna að einungis eitt ríki geti dvalið á sömu grundu á hverjum tíma. Því sé ríki aðeins hugmynd, þá er birting þessi vottun á hugarástandi.

Trúarbrögðin hafa um aldir haldið veraldlegum valdhöfum á mottunni. Þegar okkur er sagt af sagnfræði Húmanismans að hin og þessi stríð mannkynsins hafi verið trúarbragastríð, þá er yfirleitt um svarthol að ræða.

Staðreyndin er sú að áður en sósíalískur húmanismi tók yfirhöndina í heiminum, lauk flestum stríðum með virðingarverðum friðarsamningum og reynt var að forðast í orrustum og hersóknum að fólk léti lífið í stórum stíl.

Reynt var að sinna sjúkum og hungruðum sem flúðu átakasvæði og þegar stríðunum linnti var séð um að veita örkumluðum og foreldralausum húsaskjól, fæði og klæði, og einhvers konar menntun þó ekki væri nema verkmenntun eða aðgengi að verkastörfum.

Þetta er þveröfugt síðan þjóðríkin tóku yfir trúarlíf fólks í nafni sósíalísks húmanisma. Vald trúarbragðanna til að vega salt, hefur verið fjarlægt.

Styrjöldum síðustu tvær aldirnar lýkur nær alltaf með algjöru niðurbroti þeirra landsvæða og ríkja sem tapa, milljónir borgara eru stráfelldar með eldsprengjum og öðrum vítisvélum, fólk rekið á vergang og síðan rifist um það eftirá hvort landflótta fórnarlömb muni raska ró vellystinganna hjá þeim sem sigruðu.

Staðreyndin er sú að þegar ríki er annars vegar þarftu eitthvað hugarafl til að vega upp á móti tilburðum þess til að verða alræðisríki (tyranny) og tilhneigingu þess til að fjölga stofnunum sínum og smeygja sér inn í lífsþætti hjá borgurum sem yfirleitt koma ríkinu ekkert við.

Sé búið að rústa þessu jafnvægi, þá er einnig búið að efla sinnuleysi borgararans og þá er stutt í að menningarrýnarnir verði einfeldningar og vitleysingar í augum almennings, ekki vegna þess að þeir tali kjánalega, heldur vegna þess að hinn almenni maður skilur ekki merkingarfræði og Fíflið hlær að því sem það skilur ekki.

Á síðustu mánuðum höfum við séð dæmi um hvað gerist þegar bæði almenningur og elítan missa fótanna í andlegu tilvistarlífi.

Engin umræða fór fram þegar sett voru á lög um gagnagrunna í fyrra og ritskoðun nú í vor, enginn tók eftir þegar ríkisþingið samþykkti plastpokalög nú nýverið, fáir spurðu spurninga varðandi líffærarán og heiladauða í fyrra og þó rætt væri mikið um barnamorð eftir 12tu viku nú nýverið þá var lítið um hutakagreiningar þar á ferð en mikið af tilfinningum og þó minnst væri á rétt mæðra þá var ríkið að taka þann rétt til sjálfs sín og ekki í fyrsta sinn.

Núna á að setja fram umferðartafa-gjald hjá hinni heilögu trúarstofnun húmanismans og enginn tekur eftir hvernig elíta heimskommúnismans – því það eru engir hægrimenn til lengur – er að missa sig í hömlulausri græðgi, vítaverðum orhengilshætti og algjöru alræði rétthugsunar.

Ef við þurfum að sanna í eitt skipti fyrir öll sinnuleysi almennings þá blasir við umræðan um vegagjald.

Við greiðum fyrir uppbyggingu vegakerfis með eldsneytisgjaldi sem er 50%. Þegar elítan vildi meira, handa nefndum og jaðarstofnunum, þá var sett upp bifreiðagjald, og því lofað að sú tvísköttun væri tímabundin.

Vegagjald hlýtur því að vera þrísköttun en tæplega er það einföld tíund. Tökum annað dæmi um sinnuleysi en það eru nagladekk. Í fyrra var ákveðið að margfalda sektir við notkun nagladekkja eftir tiltekna dagsetningu.

Allir sem hugsa rökrétt vita að það er hámark tvö prósent sinnuleysingja sem nota nagladekk fram yfir téða dagsetningu. Í öllum hópum fólks er tiltekin prósenta fólks sem er óhlýðið og latt eða blankt og fellir sig ekki að réttu félagsmynstri. Gjaldheimturöskun og refsigleði breytir ekki mannlegu eðli.

Það þarf ekki að þyngja refsingar og gjaldheimturöskun, þessi prósenta fer hvergi. Hins vegar þegar elítan missir innsæi og verður hömlulaus, þá hverfur heilbrigð skynsemi, refsigleði eykst, og rétthugsun verður skylda, og fleiri stofnanir verða smíðaðar til að elta atómin. Hafi almenningur á sama tíma verið hvattur til sinnuleysis og geta hans til að rýna í hugsun verið geld, þá hrynur menningin innanfrá.

Að endingu biðst ég velvirðingar ef grein þessi ögraði viðkvæmum tilfinningum.

Stundum er saga sögð til þess eins að breiða út mannorð þess sem segir og stundum endursögð af þeim sem líta á söguhetjuna sem sanna hetju og afbragð samtímamanna.

Yfirleitt tökum við sögum sem skemmtun, stundum sem upplýsingaveitu og stundum sem djúpvitrum boðskap.

Þegar við síðan lesum sagnfræði eða hlustum hlýðin á hana á skólabekk, áttum við okkur um seinan á að sagan var sögð svo að við tryðum á valdamestu glæpamafíuna og litum á reglur hennar sem heilög lög en ekki skipulagða glæpastarfsemi.

Þegar við áttum okkur á þessu síðarnefnda erum við orðin of samdauna lýginni til að skilja eðli hennar: Lýgi sem enginn trúir, byggir engin musteri  s.s. stjórnarráð eða skattstofu og alls enga ríkisskóla.

Á þessum farvegi erum við yfirleitt löngu búin að átta okkur á að trúarbragðafræði er nákvæmlega sama fyrirbæri; sagnfræði sem sannfærir okkur um að vissar sögur séu djúpvitrir sannleikar sem réttlæti valdastofnanir og lygamafíur.

Rétt eins í með húmanista fræðum samtímans þá áttum við okkur of seint á sagnfræði trúarbragðanna; Við erum orðin samdauna lýginni.

Oft erum við þá farin að trúa ýmsum hindurvitnum sem búa í sögunum, farin að tileinka okkur ýmsa táknfræði og farin að móta lífsfarveg okkar í samræmi við Trúna en ekki endilega eftir kreddum Trúarbragðanna sem á henni hvíla.

Hér er þó stigsmunur á. Húmanistaríkin hafa hannað sína ríkisskóla og akademíur þannig að okkur er kennt að draga trúarbragða kreddurnar í efa. Enda valdabarátta í gangi á milli þessara heimssýna. Okkur er sýnt fram á hvernig Húmanista kreddurnar frelsuðu okkur frá hindurvitnum genginna lygamafía og við fengum aðrar betri í staðinn.

Fyrir vikið hefur okkur lærst að efast opinberlega um fyrrnefndar kreddur en eigum erfiðara með hinar síðari.

Í báðum þessum mengjum – sem oft skarast í fallegt Venn mengi – myndast hópar fólks þar sem hver og einn hefur sínar huglægu og yfirleitt heilögu skoðanir á hinu og þessu og meðan við týnumst í argaþrasi málefnanna, endar valdamesta mafían á að lokka af okkur atkvæðin þar sem við plokkum út fyrirframgefna rétti af matseðli kjörklefans.

Nú er ekki ætlunin hér að fara ofaní hvort ein trúarbrögð séu betri og sannari en önnur, ekki heldur að vega og meta alls kyns heimspekilegar útlistanir á sannleikum húmanismans sem tröllríður samtímanum.

Frá sjónarhóli Eingyðistrúarinnar er bara einn sannleikur, Skaparinn, og allt annað – við meðtalin – er lýgi.

Áherslan hér er leikurinn – sem margir menningarrýnar hafa útlistað, þeirra þekktastur var Alan Watts – en það er sú hugmynd að öll frumspeki Homo Sapiens (okkar) sé í rauninni eins konar fótboltaleikur. Ef þú fellur í þá gryfju að plokka út einstaka sannleika í fótboltamótinu, verður þér fleygt á bekkinn, ef ekki upp í pallana.

Til að þú skiljir leikinn þarftu að geta séð hvernig blekkinga mynstrin og tælingarnar fara fram. Langar mig í þessu samhengi að benda á eina leikfléttu sem blasir við um leið og á hana er bent en sést ekki fyrr en það, þó hún sé fyrir allra augum.

Þegar frímúrarinn Konstantín keisari ákvað að gera Míþrasartrú að ríkistrú í Rómaveldi, og máta Nasarena með einföldu rothöggi, fékk hann snilldarhugmynd.

Hann endurnefndi Patríarka trúna – sem Míþrasartrúin var oft nefnd á þeim tíma – og nefndi hana Kristni. Nasarenar var fólk sem leit á sig sem bæði umskurna og óumskurna gyðinga sem fylgdi kennslu spámannsins Jósúa Maríusonar frá Nasaret.

Fræðimenn í hebratrú og afsprengi hennar gyðingatrú og margir lærðir spekingar sem höfðu lagt stund á heimspeki, náttúrufræði, stærðfræði, mengja- og hlutfallafræði, svo og málvísindi, vissu vel að Míþrasartrúin var svo ólík Eingyðingstrúnni að blekkingin myndi ekki seljast í einu vetvangi. Meira þyrfti að koma til.

Lagt var upp með að safna saman helstu sögunum sem gengu manna á milli innan Nasarena samfélagsins um gjörvallt Rómverska heimsveldið – en frásögurnar töldust á milli fjörutíu og fimmtíu – og vinsa úr þeim það helsta.

Markmiðið var að geta samtvinnað frásögur af lífsgöngu Jósúa Maríusonar samanvið mystíska guðfræði Míþrastrúarinnar og gera það á eins sannfærandi hátt og hægt var.

Tilgangurinn að fólk myndi tilbiðja Míþraska líkneskið en halda að það héti Jesús Kristur.

Þar sem sögurnar voru margvíslegar og margar djúpvitrar og þar sem mýtusaga eingyðgistrúarinnar sjálfrar ásamt mystískum hefðum hennar er slík að hver sá sem þræðir þrönga einstigið­ sér fljótt að óbragð er af mysunni, þá var ákveðið að hræra þetta saman í bræðing sem auðvelt væri að selja með öflugum áróðri (propaganda) með sterkri táknfræði (semiologia).

Settar voru fram fjórar almennar frásögur sem í aðalatriðum eru samstíga en nægilega frábrugðnar til að þær virka á mann eins og þær séu sakleysislegar en einlæglega unnar frásögur manna sem þekktu vel til efnisins sem fjallað er um. Aftan við sögurnar kemur síðan vandlega unnin heimspekileg guðfræði, sem unnin var af einhverjum helsta fræðimanni Farísea á þeim tíma.

Fyrir vikið var úr nógu að moða á samkomum og við lestur, svo blekkingin skoraði fjögur mörk og mystíkin eitt mark og það dugði til að selja Loftslagsvísindin kyrfilega.

Enginn fattaði að það er bara ein frásaga af Móse, ein frásaga af Davíð*, ein frásaga af Daníel, ein Opinberunarbók, eitt eintak af Sálmunum, eitt eintak af Orðskviðunum, ein frásaga af Evu og kærastanum hennar, og að þau eintök eru öll samstíga mystík eingyðistrúarinnar, en Míþrasar-frásögurnar fjórar eru undarleg samsuða með blöndu af villusetningum og sönnum.

* Frásögurnar af Davíð eru tvennar, en þær eru kyrfilega samstíga og ekki í neinni togstreitu innbyrðis.

Rétt er að taka fram áður en það misskilst, að í mínum huga og í minni trú, er Jósúa Maríuson einn öflugasti spámaður eingyðingstrúarinnar – og að mínu mati smurður messías – og ég ber mikla virðingu fyrir ævistarfi hans. Sömuleiðis virði ég öll trúarrit trúar minnar, því sem næst takmarkalaust.

Ég er hins vegar fær um að sjá muninn á villusetningum sem Meitlarar hafa sett inn í sem misþýðingu (Lost in translation) eða sönnum setningum sem leiða mig frá skurðgoðum og egóisma að kjarnmikilli fræðslu Skaparans sjálfs. Þegar maður sér verkfærðina skora villumörk þá rýnir maður betur eftir kjarnafæðinu og þjálfast í að henda skyndibitunum.

Þegar ég segi Trúarrit trúar minnar, legg ég að jöfnu Göþur (Gathas) Zaraþústra, Tóruna og Tanakh’ið (Gamla testamentið), Nýja testamentið, og Kóraninn. Öll þessi rit boða hið sama – tilbeiðslu á skaparanum og eyðileggingu skurðgoðanna – og hvetja til yfirvegaðs trúarlífs þar sem hinn trúaðir ræktar hug sinn og andlega heilsu í takt við samræmi Skaparan.

Sem fyrr segir – þó maður beri virðingu fyrir ritunum og þeim hefðum sem þau hvíla á – og þó þau hafi kennt manni margt og þó maður sé rétt að byrja á yfirborðinu, þá er maður fær um að sjá muninn á misþýðingum og sannindum.

Stundum tekur það mörg ár að læra og það er jú eitt af því skemmtilegasta við einlægt trúarlíf, að í hvert sinn sem maður heldur að maður viti eitthvað þarf maður yfirleitt að byrja aftur á byrjuninni.

Það eru tæp tvö ár síðan við Ragnar Proppé yfirfórum skýrslu, sömu ættar, sem þá var notuð í áróðurstilgangi hérlendis sem víðar.

Við gerðum yfirferðina í myndskeiði sem ég setti samdægurs á YouTube en við fundum í greinargerðinni mörg svarthol.

Samsæringurinn í mér glotti þegar um sama leyti var sett á laggirnar Íslensk rannsókn. Að ég hef ekki enn yfirfarið þá nýju, sem m.a. rannsakar Íslenska Fýla, er sú að ég hef takmarkaðan áhuga á plastáróðri sem notaður er til að móta viðkvæman huga neytenda.

Sýndarveruleikinn sem búið er að draga yfir hausinn á fólki síðustu fjórar aldirnar er svo stútfullur af villuljósum og svartholum að af nógu er að taka og ef maður ætlar að rannsaka alla hluti verður maður vitfirrtari en sú vitfirring sem maður er að greina.

Framangreint er ein aðalástæðan fyrir því að í minni orðræðu er meira horft á hugmyndafræðilega sálfræði með hæfilegri blöndu af atburðaverkfræði. Óþarft er að greina þessi hugtök fyrir hæfa lesendur.

Ég las fyrst um að öragnir í plasti væru líkar kvenhormónum í samsetningu þegar ég var fjórtán ára, fyrir tæpum fjórum áratugum.

Þá snérust greinarnar um að þessar plastagnir eyddu fjölgunarhæfni fisktegunda og annarra vatnalífvera í þeim vötnum og vatnasvæðum sem lágu nærri iðnverum þar sem plast af ýmsu tagi var framleitt. Greinarnar fyrir hálfum mannsaldri höfðu öflug áhrif á stjórnmálin sem síðan þrýstu á að stóriðjur breyttu síun og öðrum þáttum framleiðslu sinnar og síðasta áratuginn hefur verið lítið um vanda af þessum völdum.

Það virðist þó henta ýmsum þjóðfélagsverkfræðingum – sérstaklega vinstra megin – að breyta iðnaðarmengun yfir í neyslumengun til að auka völd sín og áhrif í hugsun fólks. Það er langur vegur frá því að drekka vatn úr plastflösku eða bera matinn heim í plastpoka, yfir í efnablöndur frá iðnverum sem smjúga inn í lífríkið í næsta nágrenni.

Það er auðvelt að segja einhverjum að þar sem 98,5% af erfðamengi Sjimpansa sé sambærilegt við erfðamengi mannsins þá hljóti sama sálfræðihegðun að stjórna manninum með aðeins 1,5% fráviki. Hvað þá með Bonobo apann sem er 100% Sjimpansi en hagar sér þveröfugt?

Auðvelt er fyrir heiðarlegan genafræðing að sýna fram á að þetta eina og hálfa prósent sem aðskilji tegundirnar sé staðsett á verulega veigamiklum stöðum í menginu og benda sömuleiðis á að 97% af erfðamengi sveppa sé líkara okkar heldur en 97% af erfðamengi úr rottum.

Getur verið að rottur séu 96,9% með sama mengi og við?

Eða hvað? Eru prósentu fullyrðingar mínar réttar? Ég veit það ekki en það er hægt að slá ýmsu fram. Til er hellingur af vísindalegum greinargerðum í ýmsar áttir um sömu hluti sem þó stangast oft á, og oftar en ekki. Það fer þó eftir hvaða pólitísku vindar blása um heilabú þeirra sem skrifa, svo og hversu viðkvæmar framavonir þeirra kunna að vera.

Þó einhverjar plastagnir geti í einhverri smásjá túlkast í myndlíkingu við einhver hormón þá er það ekki hið sama og að allir karlmenn nútímans séu orðnir Metrósex útaf kókflöskum og plastpokum.

Á þeim tíma þegar við Ragnar gerðum opinbera greiningu á öragnaskýrslunni og samsetningu hennar, vigtaði ég innkaupapoka og skyrdós undan 500gr skyri. Bæði plastpokinn og plastdósin voru 170 grömm.  Því næst tók ég að horfa á fjölda af sambærilegum plastdósum sem sett voru á færiböndin hjá gjaldkerum í þeim matvöruverslunum sem ég stunda og bera þann fjölda saman við innkaupapokana sem fólk átti að hætta að nota.

Þar sem ég skrifaði ekki niður athuganir mínar eru þær ekki birtingarhæfar, ég get þó lofað þér að niðurstaðan var ekki áróðrinum í vil.

Á sama tíma gerði ég bráðabirgða athugun á olíuframleiðslu heimsins. Þumalputtareglan er sú að af hráolíunni sem dælt er upp, fer þriðjungur í eldsneyti, þriðjungur í gúmmí og þriðjungur í plast. Þá er eftir tíund sem fer í ýmislegt.

Hvergi er haldið að þér að nota minna af gúmmídekkjum og hvergi er haldið að þér að hafna plastpökkuðum matvælum eða að krefjast þess að Krúserinn þinn hafi viðarmælaborð í stað plastmælaborðs.

Ég reikna með því að langskólagenginn nútímaneytandi geti sjálfur reiknað út hversu litlu plastpokarnir skipta í þessari jöfnu og að augljóst sé að einhver áróður og valdabarátta sé hér í gangi.

Ég hef víða rætt við fólk í bílaiðnaði og svo til allir sem ég tala við tóku eftir fréttinni fyrir tveimur árum um mengunarhlutfall 15 stærstu skemmtiferðaskipa heimsins á móti hlutfalli einkabifreiða á heimsvísu. Þetta vilja eða þora engir stjórnmálamenn né vísindamenn ræða um en þeir sem þora því eru dímoniseraðir og jaðraðir mjög grimmt.

Hvar sem ég ræði við venjulegt fólk heyri ég iðulega að fólk fussar yfir því hvernig áróðurinn er framsettur í samanburði við þá mengun sem hlýst af framleiðslu á bílarafhlöðum og endingu þeirra.

Vindmyllur eru einnig skemmtilegt dæmi í þessu samhengi því það tekur áratug fyrir rafmagnsframleiðslu einnar hefðbundinnar vindmyllu að borga fyrir efnisvinnsluna sem liggur að baki hennar og önnur fimm ár að borga fyrir fjárfestinguna og þá á hún fimm ár eftir af líftíma, ef hún er ekki búin að tæta af sér legurnar í næstu vindhviðu og springa í tætlur.

Flestir hafa séð eitt eða fleiri myndskeið af slíku svo ég spyr, miðað við hversu mikið er af vindmyllum og vindhviðum, hversu líklegt er að þessi tvö tilfelli sem ég hef séð séu þau einu sem náðst hafa með myndavél? Er kannski hugsanlegt að þetta sé svo algengt að fólk þurfi ekki að bíða dögum saman úti í glugga með myndavél til að setja geta átt sitt eigið eintak af vindmyllu að springa í tætlur?

Á sama tíma finna grúskarar út marga tugi af vindmyllum sem hægt er að setja saman með nær engum tilkostnaði og setja upp á þak hjá sér, samsett að mestu úr afgangshlutum úr næsta bílhræi.

Þetta hef ég skoðað í þaula og hef viðað að mér þessum hlutum úr bíl sem ég var nýlega að rífa.

Þess ber að gæta að bílar eru ekki rifnir nú orðið heldur er tíu ára bílum hent fullnothæfum í pressuna vegna þess eins að þeir eru tíu eða tólf ára. Eins og með svo margt annað í samtímanum, nútímaneytandinn sem áður hét nútímamaður er bæði hættur að hugsa og nýta.

Bíllinn sem ég reif var sléttra tuttugu ára og fullskoðaður og enn nothæfur en þannig stóð á að ég eignaðist annan ári yngri sem var í betra standi og þar sem báðir þykja verðlausir var ákveðið að sá eldri yrði líffæragjafi fyrir þann yngri.

Nýlega ákvað Bónus að gefa fólki stóra og fína innkaupasekki og þáðu flestir eitt til tvö eintök. Næstu tvo mánuði sá ég þá vera talsvert notaða en það hefur þó minnkað og mun væntanlega hverfa með haustinu. Ég geri því skóna að Frankfurt skólinn verði með endurmenntun í tæka tíð.

Um sama leyti hætti þessi verslunarkeðja að bjóða hefðbundna plastpoka og tók upp aðra umhverfisvænni. Ég hef enn ekki rannsakað hvort þeir séu umhverfisvænni eða hvort samsetning þeirra sé þannig að halda megi því fram.

Það er að segja, ég á eftir að athuga hvort hér sé blekking á ferðinni til að fullnægja einhverri tísku. Ég hef heyrt fullyrðingar frá grúskurum um að svo sé og að rétt eins og með rafhlöðurnar séu þeir jafnvel verri.

Sjáum til með það. Eins og kerlíngin sagði, síðasta lýgin er enn ekki fram komin. Ég tek þó eftir öðru sem mér finnst spaugilegt, sem er að þriðjungur þeirra poka sem ég nota eru ekki nothæfir sem ruslapokar þegar heim er komið.

Pokarnir þola illa vörurnar og því fer þriðjungurinn í ruslið sem áður var notaður sem ruslapoki. Þriðjungur þeirra er því meiri sóun en af því sem áður var. Þá er það svo að þeir sem hættu að nota innkaupapoka og fóru að nota innkaupasekki þurfa nú að kaupa ruslapoka í plastrúllum, svo plastnotkun minnkaði nákvæmlega ekkert, ef eitthvað er þá jókst hún.

Þú munt engar mælingar finna um framangreint. Ég lofa þér að fyrir hverja þrjá innkaupapoka eru fimm til sex skyrdósir (kotasæla meðtalin).

Hér fyrir ofan fullyrti ég að þriðjungur hráolíu fari til eldsneytisframleiðslu. Rétt er að taka fram að þessi blogg-grein er ekki vísindaskýrsla heldur hugmyndafræðileg sálfræðigreining en það fag er ekki til í Akademíunni.

Af téðum þriðjungi veit ég ekki hversu mikið af aukaefnum er notað né heldur hversu hátt hlutfall hráefnis fer forgörðum við vinnsluna. Vafalaust eru til um það skýrslur en þær eru ekki ofarlega hjá Google né í grúskheimum.

Það sem er hins vegar almennt vitað, er að þegar bensín brennur í bílvél þá nýtist á bilinu 12 til 18 prósent vökvans en sé Díselolía brennd þá nýtist frá 45 til 65 prósent af eldsneytinu. Brennslan fer eftir samsetningu vélarinnar og hvernig brunanum er stýrt, eins eftir því hvaða álag er á tækinu sem vélin knýr.

Augljóst hlýtur að vera, þó þú sjáir útblásturinn úr dísel vélinni en ekki útblásturinn úr bensín vélinni, hvor þeirra sé meiri raunmengun. Auk þess er fnykur ekki alltaf það sama og mengun. Þetta vita allar Hákarlaætur og sömuleiðis eru til Ostasælkerar sem hafa þetta á tilfinningunni.

Óþarft er að minna á að til er tækni til að minnka útblásturinn og sía hann og þá er ég ekki að ræða um hvarfakúta sem eru óvísindalegt rugl.

Til eru kolsíur, sandsíur og vantssíur sem eru ódýrari og skilvirkari og krefjast minni orku en þær síur henta ekki tískunni. Sé ferðast um héruð erlendis þar sem fólk þarf að sía jarðvatn þá lærist manni fljótt að ýmisskonar síur  er til og að margar bestu aðferðirnar má framleiða heima í bílskur.

Rétt eins og með vindmylluna sem ég er að setja saman í frístundum, ekki til að framleiða rafmagn heldur til að sannreyna kenningu mína, að allt húsarafmagn sé 80% „of“ og að nýtilegri hugsun geti gjörbreytt allri orkuhugsun á svo til einu sumri en ég held þó að til þurfi mannfólk en ekki neytendur.

Eitt sinn var bóndi sem ég þekkti sem ákvað að svæfa hundinn sinn með útblæstri. Þó hann hafi oft aflífað kindur, hænur og nautgripi þá þótti honum svo vænt um þennan einstaka hund að hann treysti sér ekki til að aflífa hann með hefðbundnum aðferðum. Hann var af þeim skóla fólks sem aflífar sjálft dýrin sem því tilheyra frekar en að fela það óviðkomandi.

Hann setti því dráttarvél í gang úti í skemmu um kvöldið og kom hundinum þannig fyrir með bælið sitt að hann myndi örugglega anda að sér útblæstrinum og sofna um nóttina. Morguninn eftir var hundurinn veikur en sprelllifandi og varð síðar ellidauður. Frásaga bóndans hvatti mig til að grúska smávegis – því rétt eins og bóndinn – vissi ég að fólk hefur oft framið sjálfsvíg með útblæstri.

Reyndin er sú að mjög ólíklegt er að fólk deyji á einni nóttu við útblástur úr díselvél. Ég segi ólíklegt því hafa þarf í huga að máli skiptir hversu stór vélin er og hversu lítið rýmið er þar sem útblæstrinum er andað inn.

Eðlilega er ekki til rannsókn á þessu og harla óskemmtilegt umræðuefni. Neytendur eru aldir upp við að ýmist hlaupa í burtu frá óþægilegum málefnum eða reiðast með öskrum og athugasemdum þeim sem leyfa sér bönnuð umræðuefni.

Staðreyndin er sú að bensínvélin steindrepur þig en díselvélin ekki. Þeirri síðari var haldið að Evrópubúum fyrir áratug en er nú að verða ólögleg hjá hinum upplýsta neytanda víða um heim án þess að nokkur spyrji sig hvort ráði frekar pólitísk tíska eða raunveruleg vísindi.

Viti menn! Í fyrra var gert upplýst að fyrir tæpum áratug voru fjórir bílaframleiðendur sem sameinuðust um að rannsaka hversu lífshættuleg díselvélin væri. Var framkvæmd á því stýrð rannsókn sem leiddi í ljós mjög áhugaverðar niðurstöður. Um leið og flett var ofan af skýrslunni í fyrra, varð allt vitlaust í fjölmiðlum og stjórnmálum.

Umræðuefnin einblýndu á tvennt. Annars vegar ómannúðlega rannsókn á smáöpum og hins vegar sá áróður að þetta tengdist eitthvað ólöglegum mengunarvarnaútbúnaði og hefði vafalaust verið gert til að auðvelda lögbrotið. Engin málefnaleg umræða fór fram og bílaframleiðendurnir neyddust – eftir að verðbréf þeirra voru lækkuð með kauphallarárásum – að biðjast auðmjúklega afsökunar.

Ég leyfði mér að lesa fréttirnar um tilraunina frá fyrirsögn til endapunkts en ég er í minnihluta.

Flestir neytendur lesa – að því er mér sýnist – aðeins fyrirsagnir. Ég áttaði mig á því fyrir mörgum árum að bestu bitarnir eru yfirleitt neðst í fréttum og að ákveðnir hlutar texta eru oft í orðhengilshætti og flækjusetningum (sem þarf þá að lesa tvisvar og þá orð fyrir orð).

Ennfremur skanna ég oft eftir tilvitnunum t.d. í skýrslur og athuga þá hvort ég geti fundið heimildirnar og niðurhalað þeim þó ég kannski lesi þær síðar. Skýrslan um díselrannsóknirnar var nefnilega áhugaverð og þó ég gefi í skyn hér að dísel sé goðaprump þá er það ekki svo einfalt.

Snúum okkur aðeins að CO2 eða kolefnis mengun. Þú finnur engar áreiðanlegar mælingar eða neina grunnvinnu til að styðjast við, sem bendir til þess að áróðurinn og stjórnmálin séu fyrst og fremst að tryggja nýja skattheimtu og þá ekki síst hugarstjórnun.

Ef um hugarstjórnun og valdabaráttu er að ræða hlýtur að liggja beint við að spyrja hvaða alþjóðahópur eða hugmyndafræðiklíka sé að græða á vitleysunni.

Þú finnur hins vegar fjölda vísindamanna sem halda því fram að áróðurinn um kolefnislosun sé hreinn þvættingur en þeim er kerfisbundið úthýst úr akademíunni og gert lítið úr þeim bæði af stjórnmálafólki og athugasemdatröllum.

Þó eru til fjöldi vísindamanna, sem eru of öflugir og viðurkenndir til að hægt sé að útiloka þá, sem halda því fram að kolefnislosun sé hreinlega holl fyrir náttúruna og þeir benda á mjög sterkar vísbendingar. Þú finnur ekkert um þetta efst í leitarvélum og verður að grúska vel til að finna það og þegar þú finnur það þá hlýtur að vakna sú spurning hvernig algrím leitarvélanna séu samsett.

Ekki er það markmið þessarar greinar að rífast um kolefnisþvættinginn sem slíkan heldur ítreka það sem áður hefur komið fram: Hér er rætt um hugmyndafræðilega sálfræði en ekki vísindin sjálf.

Þegar maður ræðir þessi málefni við fólk verður það iðulega reitt. Rétt eins og þegar maður af einni trú ræðir við annan mann sem hefur aðra trú en sá fyrri reynist hafa betri undirstöður. Sá sem hefur veiburða undirstöður verður yfirleitt reiður ef sá sem hefur betri getur sýnt fram á að það sem fólk  heldur að sé sannleikur eða veruleiki reynist vera þvættingur og trúarofsi. Af slíku hef ég talsverða reynslu.

Þá benda sumir manni á „nasa.org/climate“ og segir manni að lesa greinarnar þar.  Það hef ég gert og ég bendi fólki á – rétt eins og með greinina sem við Ragnar yfirlásum opinberlega – að þú finnur engar mælingar hjá Nasa, nema grafa mjög djúpt, en þú finnur mjög mikið af yfirlýsingum og tilgátufullyrðingum (þetta er fínt orðalag fyrir Áróður).

Vissulega geturðu fundið mælingar en þú kemst fljótt að raun um að þær krefjast túlkunar og það er hægt að túlka mælingar á ýmsa vegu, svo og mælingarnar á bak við mælingarnar og ef þú kannt að kíkja eftir svartholum þá finnurðu mikið af þeim.

Á þessu stigi verður fólk enn reiðara og kemur með barnalegar fullyrðingar á borð við „þú trúir ekki á vísindin.“

Sé hinum sömu bent á að hin vísindalega nálgun eða hin vísindalega aðferð sé eitthvað til að beita en ekki til að trúa á og að staðreyndir hafi ekkert að gera með trú endurtaka þeir fullyrðinguna eða demba í mann helling af Copy-og-Paste áróðri af einhverjum þokumiðli – að ekki sé talað um einhverjar vitgrannar yfirlýsingar um trúað fólk.

Stundum er freistandi að benda á að 99 prósent af öllum vísindaframförum eru smíðaðar af andlega sinnuðum og trúuðum vísindamönnum (körlum og konum) en þá verður hinn sanntrúaði neytandi enn reiðari og samræðan endar í einhverri yfirlýsinga vitleysu sem er hugsandi fólki hrein tímasóun.

Oft er betra að gefa frá sér einn eða tvo vel íhugaðan staðreyndafrasa og fara svo heim að horfa á bíómynd frekar en að klifra niður um nokkur þrep í menningu.

Grínið er þetta: Af öllum sem ég ræði við þá er mjög sjaldgæft að tilbiðjendur lofslagsbreytingagoðsins viti hvað loftslagsbreytinga vísindin heita og skal taka hér fram fáein dæmi þessu til stuðnings.

Vísindamenn ræða yfirleitt um Anthropomorphic Climate Change sem er sérgrein innan þessara fræða. Aðeins er það um að meginmiðlar hérlendis séu farnir að ræða um Lofslagsbreytingar af mannavöldum frekar en Loftslagsbreytingar eins og þeir iðkuðu fyrir fáeinum árum.

Til eru vísindamenn sem rýna talsvert í á Heliacal Climate Change en um þau vísindi – sem eru vel í grunduð – er aldrei rætt í áróðursmiðlum eða í yfirborðsstjórnmálum. Einnig eru til vísindamenn sem rannsaka Geological Climate Evidence og eru þá að horfa á bíóryþma náttúrunnar meðal annarra þátta.

Í fyrra rakst ég á – í vönduðum ritum – að í margar aldir var til fyrirbæri sem hét Lunar Meteorology og var með þeim fræðum hægt að spá mjög vandlega fyrir um veðurfarsbreytingar allt að því mánuð fram í tímann. Þau vísindi voru mjög vandlega unnin og framsett en hafa dottið uppfyrir í tískustraumum.

Gaman væri að sjá hvort einhverjir sérvitringar hafi yfirfært þau vísindi til nútímahorfs.

Persónulega finnst mér þau fræði frekar áhugaverð en ég hef lengi haldið því fram að þvermenningarlegur tíðahringur kvenna sé áhrifavaldur á tunglið og sjávarföllin en ekki öfugt. Kannski fáránleg tilgáta en ekki fyrr en það hefur verið afsannað.

Sjáðu til: Það eru mörg skref á milli tveggja póla þegar eitthvað er sýnt, um leið og manni er sagt hvað það merkir. Hvort heldur það eru femínískar plastagnir eða allskyns tíðahringir. Hversu margir tilbiðjendur húmanismans skyldu vita að Sólmiðjukenningin er alls ósönnuð?

Rétt er að minna á að fyrir tveim til þrem árum eyddi ég talsverðri vinnu í heimildagrúsk á vefsíðum opinberra veðurstofa í Suður-Afríku, Indónesíu og Nígeríu til að leita að mælingagögnum um veðurfar og veðurfarsþróun – ekki síst hitastigsþróun – auk þess að skoða okkar eigin veðurstofu.

Menning og vísindi í þessum fjölmennu ríkjum er mjög þróuð og aldagömul.

Var þetta gert til að athuga hvort fullyrðingar erlendra grúskara væru réttar, að við leikmenn fengjum ekki aðgang að raunhæfum mælingum til að ganga sjálfir úr skugga um tölfræðina og túlkun hennar.  Valdi ég þessar fjórar stofnanir af handahófi en fann engar raunhæfar mælingar til að vinna úr en nóg af meðaltalsfullyrðingum.

Þá hef ég oft tekið eftir umfjöllun í Netheimum (sem útvarpsþættir segja að ekki megi taka mark á) frá áhugafólki um veðurathuganir um mismunandi mælingaaðferðir og mælingavinnu. Umfjöllun sem er verulega áhugaverð og virðist hvergi vera leyfð í neinum umræðum.

Að lokum skal minnast á að International Panel on Climate Change eða IPCC sem gefur út þær skýrslur sem pólitíkin og áróðurinn byggjast mest á. Þeir sömu sem skipa mér að tilbiðja goðið sitt vita yfirleitt ekki af þessari stofnun en gagnrýnendur vísindanna hafa iðulega lesið skrýrslur þar niður í net-kjölinn.

Ennfremur virðist mér að fæstir réttrúaðra viti að fyrirbærið sem þeir kalla Hnattrænt Loftslag (og/eða veðurfar) heitir Coupled Non-linear Chaotic System og að IPCC hefur margoft viðurkennt í eigin skýrslum – sem ég hef sjálfur niðurhalað – að lofslagsvísindin séu eingöngu byggð á tölvulíkönum en ekki á mælingum enda sé viðfangsefnið of stórt til þess.

Það er hins vegar ekki of stórt til að uppdikta nýja gjaldheimturöskun.

Að lokum biðst ég fyrirgefningar á að særa tilfinningar þeirra sem eru á röngum lyfjaskammti. Fullyrðingar um tölur eru mín mistök og ég lofa að uppfæra engar leiðréttingar á þeim fyrr en stjórnmálin uppfæra sín.

Varðandi rannsóknina sem minnst var á í upphafi:

Við höfum engar samanburðarmælingar um það hvort eitthvað af örplasti sé til af náttúrulegum ástæðum og þaðan af síður hvort slíkt hafi lengi verið til í náttúrunni og síðast en ekki síst hef ég hvergi séð neina vísindalega rannsókn sem sannað hafi að örplast sé náttúrunni óhollt. Ég hef þó séð mikið magn af greinum sem segja frá örverum í náttúrunni sem éta örplast og eyða því.

Lög númer 74/1997.

Helstu greinar:

7. gr. Virða skal rétt sjúklings til að ákveða sjálfur hvort hann þiggur meðferð.
Ákvæði lögræðislaga gilda um samþykki fyrir meðferð sjúklinga sem vegna greindarskorts, eða af öðrum ástæðum sem þau lög tilgreina, eru ófærir um að taka ákvörðun um meðferð. Í þessum tilvikum skal þó hafa sjúkling með í ráðum eftir því sem kostur er.
Enga meðferð má framkvæma án samþykkis sjúklings, sbr. 1. og 2. mgr., sbr. þó 9. gr. Samþykkið skal eftir því sem kostur er vera skriflegt, þar sem fram kemur hvaða upplýsingar voru gefnar sjúklingi og að hann hafi skilið upplýsingarnar.
Meðferð hafnað.
8. gr. Nú hafnar sjúklingur meðferð og skal læknir þá upplýsa hann um hugsanlegar afleiðingar þeirrar ákvörðunar.
Sjúklingur getur stöðvað meðferð hvenær sem er, nema á annan hátt sé mælt í öðrum lögum. Hafni sjúklingur meðferð skal læknir hans eða sá heilbrigðisstarfsmaður sem stjórnar meðferðinni upplýsa sjúkling um hugsanlegar afleiðingar þeirrar ákvörðunar. Um höfnun á meðferð sjúkra barna gilda ákvæði 26. gr.
Í sjúkraskrá skal skrá ákvörðun sjúklings um að hafna meðferð eða stöðva og staðfest að hann hafi fengið upplýsingar um hugsanlegar afleiðingar ákvörðunarinnar.
Undanþága frá meginreglu um samþykki fyrir meðferð.
9. gr. Nú er sjúklingur meðvitundarlaus eða ástand hans að öðru leyti þannig að hann er ófær um að gefa til kynna vilja sinn varðandi meðferð sem telst bráðnauðsynleg. Í því tilviki skal taka samþykki hans sem gefið nema fyrir liggi örugg vitneskja um að hann hefði hafnað meðferðinni.
…1)
1)L. 44/2014, 36. gr.

24. gr. Dauðvona sjúklingur á rétt á að deyja með reisn. Gefi dauðvona sjúklingur ótvírætt til kynna að hann óski ekki eftir meðferð sem lengir líf hans eða tilraunum til endurlífgunar skal læknir virða þá ákvörðun.
Sé dauðvona sjúklingur of veikur andlega eða líkamlega til þess að geta tekið þátt í ákvörðun um meðferð skal læknir leitast við að hafa samráð við vandamenn sjúklings og samstarfsfólk sitt áður en hann ákveður framhald eða lok meðferðar.

26. gr. Foreldrar sem fara með forsjá barns skulu veita samþykki fyrir nauðsynlegri meðferð barns yngra en 16 ára. Eftir því sem kostur er skulu sjúk börn höfð með í ráðum og alltaf ef þau eru 12 ára eða eldri.
Neiti foreldrar sem fara með forsjá barns að samþykkja nauðsynlega meðferð, sbr. 1. mgr., skal læknir eða annar heilbrigðisstarfsmaður snúa sér til barnaverndaryfirvalda, sbr. ákvæði barnaverndarlaga.
Ef ekki vinnst tími til að leita liðsinnis barnaverndaryfirvalda, sbr. 2. mgr., vegna lífsnauðsynlegrar bráðameðferðar á sjúku barni er skylt að hafa heilbrigði þess að leiðarljósi og grípa tafarlaust til nauðsynlegrar meðferðar.

Fólk gleymir stundum, bæði þeir sem eru dáleiddir af ríkisheilaþvætti og „allir vita visku“ að í húmanistavísindum er ekki alltaf veðjað á hlutlægt eða Objective mat, heldur huglægt eða Subjective mat.

Sannleikurinn er sá að sé hin óþarfa forhúð fjarlægð þá bæði eykst ánægja af ástaleikjum og hreinlæti eykst sem aftur minnkar hættu á sjúkdómum. Þetta hefur trúað fólk vitað í þær þúsundir ára sem umskurður hefur tíðkast.

Ennfremur er engin vísindaleg niðurstaða til (Peer-Review) sem bendir til þess að umskurður vikugamalla drengja sé að einhverju leiti þeim skaðleg. Hins vegar hentar vel húmanismanum að reyna að gefa í skyn að svo sé.

Auðvelt er að sýna fram á að húmanisminn er hugmyndafræði sem trúir á alvald frumspekilegra (Metaphysical) hugmynda.

Þetta sést vel t.d. á trúnaðartrausti sem fylgjendur húmanismans bera til bjúrókratískra reglugerðra og blindu trausti til trúlausra kennimanna í hvítum sloppum sem „allir vita“ að oft eru falir eða auðsveigðir af hagsmunum og stjórnmálaskoðunum.

Þegar lög eru sett til að meina fólki að iðka trú sína af heilindum, þá eru í gangi trúarofsóknir með lögum.

Þegar slíkt er gert í trássi við stjórnarskrá, þá er ríkið í raun fallið. Hér liggur einmitt hundurinn grafinn; Húmanistaklerkar vita að trúað fólk tilbiður ekki rökvillur þeirra heldur eitthvað djúpvitra og að trúaðir vita að ríki er ástand, að ríkisform birtist þegar ástandinu er trúað. Nokkuð sem ríkisheilaþvottur meinar gáfnaljósum að skilja.

Húmanisminn ásamt tilbeiðslu sinni á mannlegar rökvillur hefur nú haft fimm aldir til að sanna gildi sitt. Mig grunar að óþarfi sé að orðlengja það frekar, en á sama tíma og reynt er að meina sérhæfðum rabbínum og – öðrum álíka – að iðka trú sína, eru húmanistabörnin að hópast í aðgerðir til að láta skera af sér kynfærin og endurskrá lagalegt kyn sitt útaf tilfinningum sem væru flokkaðar sem hreinræktuð geðbilun ef húmanistavísindin væru heiðarleg.

Með fullri virðingu fyrir því ágæta fólki sem ég hef kynnst og upplifir sig sem rangt kyn; Ég sé ekki að geðbilun sé eitthvað sem fólk þarf að skammast sín fyrir. Ég er sjálfur haldinn ítarlega greindum sjúkdómi og enginn þarf að skammast sín fyrir að vera veikur.

Sem dæmi um hvernig húmanisminn hefur afbakað sýn fólks á sjálft sig og umheiminn, þá sér maður á hverju ári hópa fólks slá um sig með yfirlýsingum á borð við að Einelti sé ofbeldi. Sama dag leggur það svo annað fólk í einelti með ruddaskap og yfirlýsingum á Netinu fyrir að viðra rangar skoðanir.

Taktu eftir einu, svona rétt til gamans.

Í fyrirsögn þessa erindis nota ég orðið trúvillingur, og flestir sem lesa orðið finna tilfinningu, frekar neikvæða, sem viðbragð við orðinu. Enda hefur húmanisminn bannað í tvær aldir að slíkt orð sé notað. Þó líður ekki dagur án þess að heimsfjölmiðlun hins trúlausa húmanisma móðgi trúaða með aðdróttunum, aðfinnslum, áróðri og annarri neikvæðni.

Tökum sem dæmi hin frægu trúarbragðastríð, sem nær öll voru pólítísk og fáir muna með heiti. Sé farið ofan í þessi stríð enduðu þau nær öll í friðarsamningum þar sem sigruðu ríkin fengu að halda sjálfsvirðingu sinni og nærri því án undantekninga voru engin fjöldamorð framin.

Nær öll stríð húmanismans rústa þeim ríkjum sem eru sigruð, búta þau í sundur, og milljónir stráfelldar; Síðan eru lög reist til að meina fólki að gagnrýna áróður sumra þessara stríða.

Þessa dagana fer fram umræða um frumvarp að svokölluðum umskurðarlögum. Held að þeim leðjuslag sé nú svarað.

Á sama tíma er fólk að rífast um styrki til kjörinna fulltrúa sína á þingi, sem er einskonar botnlangabólga Húmanismans. Enginn minnist á að í vetur var stórt landsvæði á hálendinu afhent UNESCO, áður hafa aðrar spildur verið gefnar og brátt fer hálendið allt til Parísar, frítt. Eigum við að sálgreina árangurinn af ríkisuppeldinu?

Þó fólk taki ekki undir með þeim tugþúsundm okkar sem höfum jafnt og þétt stungið nálum í „sannleika meginstraumsins“ þá er fólk hvorki blint né heyrnarlaust. Þó fólk smelli á Like og Dislike t.d. á Túbunni, eða sýni engin viðbrögð, þá tekur það eftir og hugsar sitt.

Hver um sig einblýnir á að hugsa um sinn eigin hag – og eðlilega – enda er enginn sem ver réttindi þín eða hag þinn nema þú sjálfur í skinhelgum nútímafrumskógi, samfélagi lyga og skrums.

Þeir sem hafa svigrúm til að hugsa ögn lengra, líta yfir farinn veg sögunnar og sjá að hún hefur unnvörpum verið ofin í blekkingar og misvísanir. Líti þeir yfir landslag trúarheimsmynda og heimspeki og sést sömuleiðis lítið annað en afbakanir og tálsýnir.

Þó margt hafi skrifað verið sem stenst rýni þá getur verið yfirþyrmandi að sjá hversu margt í rétttrúnaði samtímans reynist byggt á hindurvitnum, skammsýni og hreinlega áróðurs. Fólk reynir að ýta þessum hlutum frá sér, eða rökræðir út á við að það standi með þeirri heimsmynd sem okkur er innprentuð. Jafnvel verður mörgum heitt í hamsi og berast mikinn á.

Það er hins vegar staðreynd sem ekki verður umflúin, að ekki er hægt að ljúga að undirvitundinni og hún hugsar sitt.

Á yfirborðinu virðist allt slétt og fellt, hver og einn sinnir því sem hann hefur tök eða vald á. Fólk reynir að hugsa vel um sig og sína, geyma sitt í hljóði, bíta á jaxlinn og halda reisn. Samt kraumar undir niðri og vaxandi vondeyfð og svartsýni gerir vart við sig.

Margir skynja þetta, sérstaklega fólk sem hefur þjálfað sig í andlegu næmi. Margir vilja beita aðferðum og úrræðum sem lærðar eru í ýmsum fræðum. Aðrir vilja bjóða lausn á borð við hópstarf eða trúarstarf, yfirleitt meinar það vel, en það hentar oft síður. Okkar samtími er alinn upp á einstaklingshyggju og neytendameðvitund og við viljum sjálf ráða hvaða næringu við veljum sem lausn á innri vanda.

Þúsundir fólks hafa varað við í hátt á aðra öld, að samtími okkar sé að kafna úr skorti á viðeigandi andlegu fóðri, margskonar rök eru fyrir því og mörg svör hægt að finna til lausna, fæst þeirra svara sem rista af varanlegri dýpt eru markaðssett opinberlega og því miður virka sum þeirra frekar öfgakennd.

Nóg er þó í boði fyrir fólk til að hefja leit að fóðri og mín reynsla er sú að þó margar blindgötur séu reyndar, þá er leitin sjálf gefandi og oft áhugaverðari en áfangastaðurinn.

Ég hef gætt þess – eins og kostur er – þegar ég ræði samtímamál, menningu, heimsmynd og trúmál, að minna fólk á að ég hef engan áhuga á því að veiða fólk til fylgislags við mína trúarheimsmynd. Held að það hafi skilað sér að markmið mitt er fyrst og fremst að gefa vitnisburð.

Ég er sannfærður um og hef verið í áratugi, að hver og einn verður að velja sér og rækta þá heimsmynd sem hentar hans innri gerð.

Ég vil þó minna á að í hverri fæddri sál er dulin rás sem enginn hefur aðgang að nema viðkomandi einstaklingur og skaparinn. Rás sem auðvelt er fyrir hvern sem er að opna fyrir með einfaldri hugsun, hvort sem viðkomandi trúir að hún virki eða ekki – það er ekki skilyrði.

Faðirinn bæði hlustar og svarar og það er óháð í hvaða flokki þú ert eða hverju þú trúir, og það kemur engum við hvort þú notar rásina. Hún er þín. Ég lofa því ekki að hún lækni þunglyndi eða gefi lífi þínu tilgang. Ég lofa því ekki heldur að þér muni líka svörin.

Ég get engu lofað þér, það er ekki mitt hlutverk. Hvað fer um rásina, eða á hvaða sniði, verði hún notuð, er þitt einkamál.

Áhugavert er að þjóðfélagsverkfræðingar hófu umræðuna viku fyrir jól. Í mínum huga virkar það sem árás trúleysingja á kirkjusókn og þeir einu sem þeyta þessu áfram á samfélagsmiðlum eru trúleysingjar sem trúa á orðhengilshátt og peníngaþvaður.

Eitt besta dæmið um tómleika samtímans og fátæklegt gildismat er grein sem birtist á kjarninn.is þann 20. desember síðastliðinn. Greinin sjálf er gjörsneydd innihaldi og í alla staði óáhugaverð, ekki er rétt að svara henni efnislega heldur nota hana sem viðmið til að ræða málefnalega um umræðuna sjálfa og hvað hún táknar.

Greinin á kjarninn.is: „12 ára kyrrstaðan sem Þjóðkirkjan er að tala um útkýrð.“

Greinin snýst um sama hugarmoldviðrið eins og svo margt annað hérlendis. Segja má að allt innihald hennar hjúpist í þeirri fullyrðingu í lokin að nú sé sögulegur flótti fólks úr Þjóðkirkjunni. Við rýni í tölur sem nefndar eru í því samhengi þá er ekkert sögulegri flótti úr ríkiskirkjunni nú en oft áður, hvort sem það er borið saman við fólksfjölgun eða ekki.

Til að mynda mætti benda á að á sama tíma hefur genetískum Íslendingum fækkað en erlendum Íslendingum fjölgað en innfluttir gætu til að mynda tilheyrt annarskonar söfnuðum og verið frekar merki um að innra trúarlíf lýðsins sé að breytast smámsaman.

Þá skal bent á að greinin hefst á tilvísun í Þjóðina.

Ekki er öllum ljóst að í menningarlegum skilningi er Þjóð og Lýður ekki sami hluturinn. Lýðurinn er hinn lítt skilgreindi múgur sem lætur stýra sér með áróðri og innprentun meðan Þjóðin eru þeir sem eru „skráðir þáttakendur í félaginu Lýðveldið frá 1944“ en skráður þáttakandi er ekki hið sama og skráður meðlimur.

Félagið er háð vissum félagarétti og meðlimir í stjórnkerfi þess sitja við háborðið meðan lýðurinn hefur atkvæðisrétt um valdahlutfall skilgreindra hópa við eitt háborðanna.

Meðan Lýðurinn hefur ekki skilning á framangreindu þá er umræðan sem borin er á borð ómarktæk, því hún ber mun meira þann svip að vera áróðursgrein til að móta viðhorf skoðanahrærðs skríls en bréf til þjóðar.

Til að mynda þá er til hópur sem er svo til óskilgreindur sem í daglegu tali nefnist Skuggavaldið sem beint eða óbeint stýrir þjóðinni við háborðið. Þetta skuggavald er vel meðvitað um að ríki er hugarástand og að holdtekja – eða hamur – ríkisins birtist í réttu hlutfalli við fjölda þeirra sem trúa á hugmyndina eða ástandið.

Aðilar að skuggavaldinu vita að innan kirkna (eða trúarhópa) eru þúsundir fólks (hvorki lýður né þjóð) sem ekki trúir á lýgveldisástandið heldur trúir það á kirkjuríkisástandið og þessu fólki er slétt sama hvort þjóðhöfðingi þess hafi milljón eða tvær í laun.

Flest þetta fólk áttar sig á að ríki er hugmynd og á mjög oft auðvelt með að höndla frumspekilegar hugmyndir.

Inntak greinarinnar sem vísað var til er því orðhengilsháttur um hvernig Þjóðin við háborðið útbýtir fjármunum sem hún á með réttu á meðan lýðurinn samþykkir þegjandi og orðalaust hvernig elítan skilgreinir og útfærir gjaldheimturöskun sína. Eitt af helstu dáleiðslutækjum Marxísk-húmanismans síðustu hálfa aðra öld er krafan um jöfnuð án tillits til erindis eða verðskuldunar.

Hver hefur til að mynda barist fyrir lýðræði og eða kosningarétti? Hvorutveggja er útbýtt af elítunni (þjóðinni) handa skrílnum (lýðnum) og honum síðan gefin skylda til að innprentast í skólakerfi sem skilgreint er af sömu elítu. Sama elíta elur því næst á mælanlegum verðgilda-áróðri um penínga sem kemur skrílnum ekkert við; Enda hefur skríllinn bæði afhent vald sitt og vanið sjálfan sig á sinnuleysi gagnvart merkingarfræði og leyft sér þá sjálfsblekkingu að skoðanir séu afstaða.

Öll greinin – sem hér er gagnrýnd – fjallar um mælingar á launum embættismanna; Biskup Þjóðkirkjunnar er þjóðhöfðingi kirkjuríkis og sættir sig við að nefnast æðsti embættismaður kirkjustofnunar ríkisins á meðan hann er hernuminn. Á meðan fær hann stríðsskaðabætur og þegnar hans vita vel hvað það táknar.

Höfum í huga, að Húmanistaríkin eru tveggja til þriggja alda gömul – eftir því hvaða mælistiku við notum.

Kirkjuríkið er sautján alda gamalt og býr að betur útfærðri heimsmynd og betur varinni kreddu (dogma) en húmanisminn. Auk þess hafa húmanistaríkin staðið fyrir nær öllum þjóðarmorðum og verstu styrjöldum sögunnar, þó ríkisheilaþvotturinn haldi öðru fram.

Aukinheldur, þá skiptu kirkjuríkin sér minna af heilaþvætti í skólum en húmanisminn gerir. Ef við setjum framangreint – þó stiklað sé á stóru – í samhengi við umræðuna um upphæðir, þá er morgunljóst að upphæðadáleiðsla er gildislaust gæsakvak og því tæplega svara vert.

Rétt er að taka fram að ég er hvorki vinur Húmanistaríkjanna né Kirkjuríkjanna né neinna annarra ríkjahugmynda sem setja sig í andstöðu við Hið guðdómlega ríki (Divine state). Sem eingyðistrúarmaður þá viðurkenni ég ekkert yfirvald nema skapara alheimsins.

Sem manneskja (human) þá hlýt ég þó að velta fyrir mér merkingu hlutanna, nokkuð sem mannverur (human beings) eftirláta fræðimönnum húmanismans og láta sér duga þvætting á borð við allir vita meðan þeir hringsnúast eins og hvolpar á eftir græðgis- og ástríðuskottinu á sér.

Fannst þeim frekar heimskuleg staðhæfing mín að sögur yrðu til við sögusteina í umsjá trölla. Ennfremur hvarflaði ekki að þeim að taka mark á frásögu Letihaugs sjálfs um hvernig hann og Stúfur framkölluðu jólasveinana fyrst.

Allir vita nottla hvernig Jólasveinarnir urðu til eða hvernig þeir komast á einni nóttu á milli húsa. Ekki satt?

Tók ég fyrstu fjögur bindin af þjóðsögum Jóns Árnasonar og fyrsta bindið af þjóðsögum Sigfúsar Sigfússonar. Áðan las ég innganginn og formálann að fyrstu bindum beggja og renndi yfir efnisyfirlit og atriðisorðaskrá.

Satt að segja blasir við, eftir að hafa handahófskennt gripið niður í bæði bindin, hvernig nútímaþjóðin missti bæði sál sína og fjöregg. Þess fyrir utan fell ég í stafi yfir elju og natni þeirri sem fór í ævistarf beggja þessara manna; Gengnir samsæringar sem voru illa haldnir af Vandáleiðsluröskun.

Tóku þeir fram, nokkuð sem ég hef iðulega bent á, að hin prentaða innprentun og mæliröskun yfirborðskenndrar akademíu kæfir skapandi hugsun og andlegt innsæi. Furðu gegnir að strax í byrjun nítjándu aldar voru viskuboltar búnir að koma augum á þessa staðreynd og unnu af elju í að skapa mótvægi þar á.

Báðir litu þeir á starf sitt sem framlag til menningar okkar og þjóðaranda; Líf þeirra hafði bæði merkingu og innihald. Þannig hlóðu þeir brunn sem við í dag getum bergt af.

Ég kom við í bankanum en þar var tæknimaður að gera við hraðbanka. Tækið stóð opið svo innviðirnir blöstu við. Staldraði ég við, ásamt tveim öðrum kumpánum. Varð mér á orði við tæknimanninn hvort ég mætti taka mynd af innviðunum.

Mér fannst það eðileg spurning bæði vegna þess að mig grunar að ekki sé æskilegt af öryggisástæðum að taka slíkar myndir en einnig vegna þess að mér þykir kurteisi að spyrja fólk leyfis ef ljóst er að það myndi lenda í mynd.

Svaraði maðurinn með þjósti „nei það máttu ekki og ef þú gerir það tek ég af þér myndavélina.“ Svaraði ég honum „það gerir þú ekki án þess að kalla til lögreglu.“ Varð hann þá reiður og svaraði „jú víst.“

Ég hugsaði eftirá að kannski hefði ég átt að taka ljósmynd til að gefa honum færi á að ég gæti bæði kært hann fyrir líkamsárás og rán. Nennti hins vegar ekki að munnhöggvast við fíbbl, óskaði gleðilegra jóla og hélt áfram för minni inn í jólin.

Svo sem allir vita þá er það kurteisi að spyrja fólk hvort maður megi taka mynd þegar ljóst er að það muni falla inn í myndefnið en ef lögin krefðust þess að t.d. blaðaljósmyndarar spyrðu í hvert sinn sem þeir smelltu af, væri lítið af myndefni í fjölmiðlum. Hins vegar getur maður ekki birt myndir í heimildarleysi, þó eru þar mörk á t.d. hvort einstaklingur lendir óvart í víðmynd atburða eða í forgrunni þrengra myndefnis.

Rétt er að taka þetta fram ef ske kynni að steinlímdur umskiptingur rkist á hugleiðingu þessa.

Á leiðinni heim kom ég við hjá mæðrastyrksnefnd, því þar sem ég er löggiltur vesalingur á ég rétt á að fá matargjöf. Eins og allir vita sem reynt hafa þá þarf maður að taka vel á auðmýktinni til að fara í betliröðina en niðurlægingin venst og maður hittir margt gott fólk í holdsveikranýlendu jólabarnsins.

Eftir fimmtán mínútna bið í langri og kaldri röðinni – en ég var kominn í lopapeysuna, vel undirbúinn – kemur kona aðvífandi og segir að “bíllinn bilaði á leiðinni” og að það sé lágmark klukkutímabið í bílinn og annar klukkutími muni vera aukreytis í biðröðinni. Að biðtíminn eftir ölmusunni verði ekki undir tveim tímum.

Í fyrra var sama uppi á teningnum nema þá var enn kaldara og hvassara en fólk beið þá hátt í fjóra tíma í röðinni. Árið þar á undan var ögn skárra en tæplega gott fyrir sjálfsvirðinguna.

Þó skal taka fram að nær allt starfsfólk sem kemur að ölmusunni er vandað og gott fólk sem leggur sig fram af alúð og á þakkir fyrir framlag sitt.

Það er ekki við starfsfólk á gólfi að sakast þó skipulagið sé lélegt, undirbúningurinn slælegur og að hreppstjórafélagið hafi lítið lært frá þeim öldum þegar „vesalingar með greiningu“ hétu hreppsómagar. Þá eins og nú þykir rétt að minna fólk á að það sé ekki of gott til að bíða úti í hvaða veðrum sem er við vesaldóm með hor í nös, fyrst það vogar sér að betla tveim dögum fyrir jól.

Hvort er á ferðinni afrísk skipulagning eða Þjóðfélags verkfræði skal ósagt látið? Ég ákvað í það minnsta að fara frekar í Bónus og kaupa þar frekar hrísgrjón og túnfisk. Eins og Biblían segir „betra er kálhöfuð alið á ást en uxi alinn á hatri.“

Eins og allir vita reyni ég að líta við í jólaboði hjá Grýlu og sonum hennar um hver jól. Í fyrra kom Oolaorsoq – eins og þeir vita sem fylgst hafa með ensku vídjóunum mínum – og hélt jólin með Letihaugi syni sínum og bræðum hans í fyrra.

Þá fengum við að vita leyndarmálið um uppruna St. Nikulásar, svosem gert var grein fyrir í fyrravetur. Þessi jól hefur heyrst að Grínskaði ætli að líta inn um jólin, föðurbróðir Leppalúða, en þeir sem fylgst hafa með vita að Leppalúði sjálfur greindi nýlega frá því hvernig Grínskaði var kveikjan að erlendu mýtunum sem kenndar eru við Grinch.

Það verður gaman að hitta tröllin sem varðveita skapandi hugsun og töfram fram sögur við sögusteina. Kannski fáum við að vita með vorinu hvernig þjóðsögurnar urðu til.

Eins og allir vita sem fundið hafa dýra silfurþræði á horrimum sjálfumglaðrar menningar sem tapað hefur djásnum sínum, þá er dýpsta og dýrasta viskan ekki opinberuð of hratt. Það væri eins og langsoltinn maður sem fær gefins sykurmola, að hann upplifir áfall þegar blóðsykurinn rís skyndilega. Því er betra að stíga varlega til jarðar, hafandi samtímis augu á steinvölum og himnaferðum skýjanna.

Þá er forvitnilegt að almenningur á Íslandi virðist lítið meðvitaður um það ástand sem varir í mörgum nágrannalöndum okkar og öðrum lýðræðis ríkjum sem við viljum bera okkur saman við.

Um þessar mundir situr í fangelsi, í Þýskalandi, maður að nafni Horst Mahler. Hann er hálfnaður að afplána tólf ára fangelsisdóm fyrir að trúa ekki hinni opinberu og lagalega réttu útgáfu af Helförinni. Hann er virtur lögmaður sem á að baki litríka sögu í stjórnmálum, allt frá öfga-vinstri til öfga-hægri.

Orðið öfga er sett hér inn til að varðveita pólitíska réttsýni. Sem afurð ríkis-uppeldis eins og aðrir Íslendingar og brjóstmylkingur fyrirsagnafjölmiðlunar landsins og innlendra fréttaskýringa, veit ég hvar á að setja öfga forskeytið þegar rætt er um rétta heimssýn.

Fólk með rétta heimsmynd þótti eðlilegt að á hinum myrku miðöldum var brenndur á báli, píslarvotturinn Giordano Bruno, fyrir að boða og kenna heimsmynd á borð við sólmiðjukenningu og hnattkenningu, fjarlægar sólir og vetrarbrautir, sem nú þykja sjálfsagður hluti nútíma heimsmyndar.

Margir miða sig gjarnan við Bruno, því þó líf hans hafi verið eyðilagt fyrir öfga-hyggju af rétt-sýnu fólki þá sigruðu hugmyndir hans að lokum. Þó er nafn hans svo til óþekkt meðal ríkis-innprentaðra lesenda fyrirsagnafjölmiðlunar.

Í menntakerfi okkar starfar vammlaust og vandað fólk og fjölmiðlamenn (karlar og konur) sem leggja sig fram um að veita heiðarlega og vandaða umfjöllun. Ekki reynt að varpa rýrð á gott fólk, heldur er skáskotið á þá sem taka við menntun á þann veg að hún verður að innprentun eða dæmir heiminn í gegnum rörsýn yfirborðslesturs.

Slíkir samþykkja oft að setja megi fólk með rangar skoðanir í algjöra bælingu og þöggun, eða ákæra fyrir hatursorðræðu, án þess að átta sig á að orðið sjálft er afbökun á hugtakinu hatursegð. Stundum er óskýr munurinn á Orðræðu (Discourse) og Segð (Expression).

Árið 2015 var lögfræðingur í Þýskalandi, Sylvia Stolz, dæmd í tuttugu mánaða fangelsi fyrir ræðu sem hún hélt árið 2012 á ráðstefnu um Tjáningarfrelsi í Sviss.

Henni var boðið þangað því frá 2008 sat hún í fangelsi fyrir að verja Ernst Zundel, í réttarhöldum, fyrir skoðanaglæp.  Zundel fór í fimm ára fangelsi fyrir skoðanir sínar og Stolz í þrjúoghálft ár fyrir að verja hann. Nú situr hún í fangelsi fyrir að halda ræðu um það.

Áður hafði Ernst Zundel þolað tvenn réttarhöld í Kanada og sat þar mánuðum saman í einangrunarvist áður en hann var sendur til Þýskalands og líf hans var kerfisbundið lagt í rúst síðustu þrjá áratugi fyrir skoðanir.

Hvað sem okkur þykir um Zundel, en hann er harður friðarsinni, þá hljótum við að spyrja hvort miðöldum sé lokið eða gætu komið aftur. Stutt er síðan sósíalísk ríki, bæði til hægri og vinstri, drápu fólk fyrir skoðanir. Svo vitnað sé í Voltaire; Ef maður ver ekki skoðanir fólks sem manni mislíkar, þá glatar maður réttinum til sinna eigin.

Við Íslendingar höfum ævinlega verið stolt af frjálsri hugsun og menningarlegri víðsýni. Getum við sætt okkur við að fámennur hópur skoðana-elítu og rörsýnisfólks með sterk áhrif geti ofsótt fyrir skoðanaglæpi eða þaðan af verra?

Sjálfur rita ég mikið um menningarmál. Mörgum þykir að sú menningarrýni eigi hvorki að heyrast né fá umræðu. Þá þykir mörgum að þar sem ég missteig mig á þyrnibraut lífsins, hafi ég ekki rétt á að tjá skoðanir vegna þess eins hvers kyns manneskja ég sé. Skiptir þá litlu þó búið sé að mæla bæði dóm og ljúka refsingu. Mörgum þykir að vammlausir einir megi mæla.

Það er mér enginn harmur hverjum finnst hvað um mína persónu eða orðræðu. Það hefur þó skerpt sýn mína á menningarvitund samtíma okkar að mæla á eigin skinni hver heimssýn og þroski samfélags okkar sé varðandi rétt-hugsun og öfga-hugsun eða hvort fólk eigi rétt á að tjá skoðanir, utan sem innan rammans.

Aldraður heiðursmaður að nafni Robert Faurisson, franskur prófessor, hefur verið ofsóttur svo harkalega gegnum árin að við lá að hann dæi eftir eina af tíu líkamsárásum. Hann hefur verið margsektaður af Frönskum dómstólum og reynt hefur verið að dæma hann í fangelsi.

Hann hefur rangar skoðanir á hinni opinberu sögurýni.

Háðfuglinn Dieudonné, franskur borgari af Afrískum uppruna er vinur hans og hefur oft tekið upp fyrir hann hanskann. Hann er ofsóttur í heimalandi sínu síðustu árin, af hinu opinbera, og telja margir að hann sé í lífshættu fyrir skoðanir sínar.

Stóra spurningin í mínum öfga-huga er þessi; Hvers vegna eru nú tveir Íslendingar, sem báðir eru menntaðir fræðimenn, annar í lögfræði og hinn í Lúterskri guðfræði, ofsóttir af Lýðveldinu fyrir skoðanir sem byggjast á þeirri trú sem nær níutíu prósent landsmanna hafa lýst yfir í fermingu að þeir aðhyllist, heimssýn sem Lýðveldið er lagalega skuldbundið til að verja?

 Eftirskrift

Þegar þessi grein var rituð, voru bæði Ernst Zundel og Robert Faurisson á lífi en þeir hafa síðan báðir látist af náttúrulegum ástæðum, blessuð minning.

• Robert Faurisson (born Robert Faurisson Aitken; 25 January 1929 – 21 October 2018) was a British-born French academic. ~Wikipedia
• Ernst Christof Friedrich Zündel; 24 April 1939 – 5 August 2017) was a German publisher and pamphleteer. ~Wikipedia

Ég reyndi um tíma að nota orðið Rápari því það var rétt orð samkvæmt Tölvuorðasafni Íslenskrar málefndar. Ég gafst þó upp á að reyna að ýta við lesendum Morgunblaðsins og áheyrendum þessara lesenda.

Vafri er kominn til að vera, rétt eins og Tölva og Vista en Blokka (texta) hefur vikið fyrir orðinu Velja. Vafri er ágætis orð, þó Gramsari lýsi betur því sem við er átt og Rápari einnig.

Rætt var um að rónar vöfruðu um í vímu, að grúskarar grömsuðu eftir gersemum og að fólk rápi um í verslunum eða á almenningi (samanber leitir) eftir einhverju. Vafrið var því næsta stig ofan við skjögrun og rápið stefnulítil leit, en gramsið þarf vart að útskýra.

Morgunblaðið hefur lengi verið útvörður meðal Íslenskra miðla að halda málnotkun okkar Íslendinga réttri og að viðhafa ábyrga og faglega framsetta blaðamennsku (Journalism).

Fyrir þetta nýtur miðillinn í mínum huga og þúsunda annarra ómældrar virðingar. Þó einum sýnist eitt og öðrum annað varðandi sköpun og mótun nýyrða, þá endar samvitund okkar (Collective Conscious) í því að velja það sem er tamara öðru. Menningarvitinn e.t.v. það sem borið var á borð umræðunnar svo gramsarar framtíðar geti kjammsað á og tekur þátt í að að vinda fram sögu menningar okkar.

Ég held að ég sé fyrstur til að skilgreina menningu sem Sögu hugsunar. Gerði ég þetta óvart í einverju myndskeiða minna árin 2014-5 þegar ég var að velta fyrir mér samspili menningar, sögurýni og frumspeki (Metaphysics), ásamt öðrum flötum mannlegrar tilveru, að ég endaði á því að allir þræðir mynda saman einn kaðal sem er menning og að hún rís úr hugsun, að allt sem maðurinn tekur sér fyrir hendur eða ræðir um, eða íhugar með sjálfum sér, er bundið við hugsun hans hversu skýr eða skráð hún kann að vera.

Á þessu sviði hefur Morgunblaðið staðið sig frábærlega, allt frá stofnun sinni, að vera útvörður og klettur í hugarbrimi óvandaðs máls og hroðalegrar umfjöllunar sem víða viðgengst.

Samanber orð Davíðs Oddssonar – sem ég því miður man ekki orðrétt – þar sem hann var að benda óvildarfólki sínu á að hann hefði aldrei stöðvað lesendabréf sem bærist blaðinu í ritstjórnartíð sinni vegna pólitískra skoðana eða pólitískrar réttsýni (Political Correctness). Tek ég hann á orðinu með þetta en hef þó ekki látið á það reyna, né hef ég hugsað mér að gera það.

Persónulega lít ég niður á miðla á borð við Fréttablaðið, sem er í mínum augum yfirborðskenndur og grunnur snepill sem troðið er óboðnum inn um hverja bréfalúgu sem finnst, í þeim tilgangi að selja sem mest af auglýsingum og skáka fram lágkúrulegri fyrirsagnafréttamennsku ; Sem illu heilli margir Umskiptingar og aðrir Neytendur sætta sig við, að bréfalúga þeirra sé notuð sem almannagjá (samanber klof en ekki Þingvelli).

Á þeim árum sem sjálfheilögum Íslendingum þótti sjálfsagt að ég gæti unnið fyrir mér, og hafði til þess heilsu, var ég reglulega með helgaráskrift að Mogganum en ævinlega miða á lúgunni sem bannaði auglýsingapésa. Stundum skildist ekki orðið auglýsingapési, af þeim sem báru út, svo ég bætti við banni á Fréttablaðinu. Enda auðvelt að niðurhala því á netinu.

Stundum lít ég netmiðilinn Vísi, svipuðu auga, en það er af öðrum ástæðum.

Sem vefsmiður hef ég talsverðan áhuga á vissum stöðluðum gildum í vefsíðugerð, sem vefmiðillinn mbl.is fylgir en visir.is síður. Þess vegna líkar mér mbl.is betur en visir.is. Ekki hef ég tekið sérstaka afstöðu til hvort sérstakur munur sé þar á varðandi ábyrga fréttamennsku.

Nýlega sendi ég grein á Fréttablaðið. Ég hafði skrifað þeim fyrirspurn fyrir tveim árum og vissi að ef maður vildi koma einhverju að í málaflokknum Skoðun á visir.is væri það rétta boðleiðin, að senda þeim grein í tölvuskeyti. Ekki var ætlunin að fá birtingu í blaðinu sjálfu en ég gleymdi að taka fram að ég vildi bara fá lesendagreinina birta á Netinu.

Nú bregður þannig við að Morgunblaðið er með sérstakt viðmót til að taka við lesendagreinum og ég hef tvisvar fengið þar birta lesendagrein. Það ferli býður manni að vista greinina innankerfis (Online) og sendir manni staðfestingarskeyti (Email) þegar greinin er komin inn. Þar getur maður einnig sett inn mynd af sér og lýsingu.

Á visir.is er hins vegar bara boðið upp á að senda skeyti og maður fær ekkert staðfestingarskeyti um hæl.

Nýlega ákvað ég að gera tilraun með visir.is og sendi þeim skeyti með grein í viðhengi. Meira af forvitni fyrir ferlinu en miðlinum. Ekkert svar. Ég sá daginn eftir, þó ég hefði rækilega lesið greinina yfir, að í hana vantaði setningu. Svo ég lagaði greinina og sendi á ný. Ekkert svar. Þá beið ég í viku en á þeim tíma sá ég athugasemd frá netvini að hann hafði fengið birta grein eftir mánaðarlanga bið. Ég sendi þeim því skeyti og bannaði birtingu greinarinnar, og skellti henni inn á hreinberg.is. Ekkert svar.

Sama kvöld, eftir að hafa sett greinina mína (Hryðjuverk hugans) á hreinberg.is, ákvað ég að setja saman nýja grein og senda á mbl.is.  Sumpart var ég heitur í hamsi en einnig vegna þess að báðar greinarnar eru um tengt efni, bæði heimspekilega og samtímalega (eða menningarlega) og mig langaði að fá fleiri lesendur að þessum hugleiðingum en annars væri.

Hafa ber í huga að ég hef aldrei þanið mig sérstaklega hvað snertir meginmiðla.

Allflest af því sem ég viðheld í orðræðu (Discourse) er þess eðlis að mér líður nokkuð vel að gera eins og Skuggi (Jochum Eggertsson) gerði um sína daga. Hann reit bækur, greiddi fyrir prentun þeirra sjálfur og dreifði þeim sjálfur. Ég trúi því að hafi maður eitthvað að segja og það reki á fjörur fólks, þá verði eftir því tekið og það hugleitt, og að efni finni rás til leitandi huga. Sumt á hins vegar erindi í lesendabréf.

Enginn sem lesið hefur Brísingamen Freyju, eða Skammir, eftir Skugga, lætur þau rit frá sér ósnortinn.

Ég fékk svar við nýju greininni sem ég hafði sent til mbl.is, strax næsta virka dag. Fékk ég þar tvennar ábendingar, sem báðar eiga fullan rétt á sér. Annars vegar að hvergi finnst í orðabók, né orðræðu á Netinu (utan tvo til þrjá pósta eftir sjálfan mig) orðið Hatursegð. Það er rétt að ég er að setja saman nýyrði, rétt eins og Morgunblaðið gerði fyrir allnokkru. Reyndar er sneitt utan af í grein minni hvers vegna ég nota þetta orð og hvers vegna ég hafna orðinu Hatursorðræða. Hvorutveggja er þungamiðja greinarinnar.

Rétt eins og að fyrsta skráð tilfelli af orðinu Heimspekingur finnst í riti sem Guðbrandur Gottskálksson þýddi og prentaði árið 1600 og Heimspekingaskóli finnst í kvæði frá Guðmundi Bergþórssyni sem prentað var árið 1785. Mér er ókunnugt um hvaða orðabók þeir notuðust við, eða hvaða frumheimildir orðabækur notast við. Þá veit ég að Þórbergur Þórðarson byggði upp orðasafn sem ég veit ekki hvort var nokkru sinni gefið út. Hvort kom á undan, embættismaðurinn eða reglugerðin?

Einnig fékk ég ábendingu varðandi annað atriði við grein mína, og á það einnig fyllilega rétt á sér.

Greinargerð mín hér, samanber upphaf máls, er í engu ætluð til að sneiða að Mogganum, þvert á móti er um hugleiðingu að ræða og heimspekilega spurningu, af sama tagi og Gunnar Dal heimspekingur benti á í bókinni „Að elska er að lifa.“

Var mér bent á að ég setti orðin Discourse og Expression inn í málið á sama hátt og hér. Rétt hefði verið, samkvæmt reglugerð, að setja orðræða (e. Discourse) og segð (e. Expression) til að fá stimpil á málið. Var þetta gert með vilja af minni hálfu og skal útskýrt nánar.

Í fyrsta lagi, þó sumir noti „e.“ til tungumáls aðgreiningar, þá er öllum augljóst að um enskt orð er að ræða en ekki danskt eða franskt. Þeim sem er það ekki ljóst, er sama. Íslenskufræðingum ber saman um að rétt sé að nota íslenska hugtakið og skella erlendu hugtaki í sviga aftanvið. Samanber marga sviga í þessari grein, tungu-forskeyti sé óþarfi. Mogginn er því ósammála og er það vel.

Ég gerði hins vegar hvorugt, eins og Skuggi hefði bent á, því ég braut höfuð Briscianusar, ekki ósvipað því sem Halldór Kiljan gerði reglulega. Ekki veit ég hvort Íslenskum málfræðingum er kunnugt um málfræðirit Briscianusar, sjálfur hef ég ekki séð það en hef lesið um það.

Að brjóta höfuð hans (Breaking Briscianus’s head) er þekkt meðal sumra eldri skríbenta á erlendu máli en minna hérlendis.

Hugsunin að benda á ástæðu málfarsreglna, eða að benda á skammsýni við þýðingar og nýyrði, með því að brjóta höfuð Brisicanusar, er vel þekkt í menningu tungunnar, ekki bara hérlendis. Það hefur Mogginn enga skyldu til að draga að húni, en við hin höfum gott af að vita þetta.

Síðustu mánuðina sem ég gaf út „ET-Tölvublað“ naut ég aðstoðar við yfirlestur og ábendingar frá konu (sem ég ætla ekki að nafngreina án leyfis en upphafsstafir eru M.S.). Hún var um þær mundir að ljúka háskólanámi í Íslensku og leyfði tímaritinu að njóta fræðiþekkingar sinnar.

Tölvublaðið var því miður háður þeirri ónátturu að stundum var vafi með þýðingu eða snörun á enskum tölvuhugtökum yfir á Íslensku og erfitt um vik að nota Tölvuorðasafnið. Úr þessu síðarnefnda bætti ég á kennsluárum mínum, við ritun kennslubóka um tölvunotkun að halda mig við tölvuorðabók sem þá orðin þróaðri og ég hafði betri aðstæður og tíma til rannsókna.

Í tölvublaðinu var hins vegar oft nauðsyn að nota ensk orð og M.S. var ekki hrifin af þessu. Hún benti mér á muninn á því að nota „e.“ í sviganum eða sleppa því og sagði að það væri háð smekk ritstjórnar en hvorutveggja væri rétt. Varðandi að nota ensk orð utan sviga í textanum mætti gera ef þau væru með upphafsstaf og skáletruð og þá sem undantekning.

Þetta hafði hún rætt við prófessor sinn áður en hún tjáði sig um það við mig.

Ég ritaði því Mogganum og tjáði að ég myndi birta greinina (Hatursegð eða orðræða haturs) á hreinberg.is, frekar en að elta ólar við þetta. Upprunalega greinin hafði verið 6.000 slög en blaðið tekur bara við að hámarki 5.000 slögum og talsverður tími hafði farið í að stytta greinina án þess að skerða innihaldið.

Þetta er ekki hitamál í sjálfu sér. Ég hef í dag lítinn krúttlegan lesendahóp að mínu efni, sem ég er meira en sáttur við. Hef ýmsa vefmiðla sem ég hef smíðað sjálfur til að auglýsa efnið, auk þeirra rása sem ég dunda mér við á samfélagsmiðlum s.s. Facebook og Youtube (það má hafa erlend heiti utan sviga og óskáletruð).

Mig langaði bara í eina dagsstund að fá stærri lesendahóp að einu orði.

Orðræða (Discourse) er margfalt stærra hugtak en orðin ræða (Speech) eða segð (Expression). Mér finnst margir Íslendingar vera orðnir svo menningarlega dofnir, að ekki sé minnst á Umskiptinga (Golem). Við vitum að margir Uppvakningar (Ghoul) vita þetta, en þeir eiga m.a. reglugerðir sem öflugar girðingur á milli hugsunar og innprentunar.

Ég hef margbent á að bæði Hatursegð og Hatursorðræða, snýst ekki um hvað hatað sé eða hvort alið sé á því, heldur hinu að Umskiptingar eru fullir haturs og margir Uppvakningar einnig.

Þetta snýst allt saman um hverjir mega beita Þjóðveldisverkfræði sem felst í segðum og orðræðum sem ýta á tilfinningahnappa á fólki sem trúir því að hugsun snúist um að raða saman fyrirsögnum og skóluðum texta sem búið er að innprenta þeim, frekar en ímyndunarafl og skapandi hugsun. Fleiri eru farnir að sjá hvers virði það er að hafa eignarhald á þessari öflugu tækni sem Ástand (State) ríkiskerfanna notar óspart t.d. til að fara með stríð um heim allan.

Er hugtakið Hatursorðræða komið inn í orðabók? Sé flett upp Gagnsæi, bendir bókin á Gegnsæi en ekki öfugt. Lengi mætti þannig þrefa um lokka Hallgerðar.

Eins og allir vita þá eru trúarbrögðin talin í okkar samfélagi uppspretta illsku, heilaþvottar, styrjalda og alls kyns forpokunar á borð við að bæla frjálsa hugsun og vísindi.

Svo hart er fram gengið í stríðinu gegn hinu andlega í vitund mannsins að reglulega eru ákveðnir trúarhópar (eða trúarlegar heimsmyndir) tekin fyrir og djöfluð (Demonized) eða gerð óvinsæl og varhugarverð í hugum fólks.

Fjölmiðlar bæði hérlendis og erlendis birtu tvennar kannanir fyrir um það bil ári síðan, og gerðu áberandi, að á heimsvísu væri aðeins um 55% fólks sem tryði ennþá „á Guð“ eða „að til væri Guð.“ Einnig að á bilinu 30-45% mannkyns væri efins um hvað tæki við eftir dauðann; Algjört tilvistarleysi eða einhver von um framhaldslíf.

Margt var fellt út í þessum áróðri en eins og allir vita er hægt að nota mælanlegar staðreyndir til að móta heimsmynd fólks. Annars vegar að skyldu-námskerfin – sem sumir kalla innprentunarkerfi – hafa kerfisbundið haldið því að ungu fólki síðustu öld og rúmlega það að allt yfirskilvitlegt sé húmbúkk.

Samt trúir enn meirihluti fólks á eitthvað yfirskilvitlegt.

Ennfremur var sleppt að minnast á þá staðreynd að 99% trúaðra efast um tilvist Guðs eða framhaldslíf og líta á efann sem sinn helsta styrk. Flestir hryðjuverkamenn falla inn í 1% hópinn sem er undantekingarfólk og ber vissulega að sniðganga og sporna gegn. Því miður get ég ekki vísað hér í viðurkennda könnun máli mínu til stuðnings heldur reynslu og hyggjuvit, en hinn húmaníski heimur leyfir almennt ekki dýpri hugsun en þetta.

Ennfremur gleymir fólk yfirleitt að minna á þá mælanlegu staðreynd að nær allir landsmenn hafa opinberlega – og löglega – skýrst og fermst til Kristinnar trúar og þar með lýst því yfir opinberlega að trúa boðskap hinnar Lútersk Evangelísku ríkiskirkju. Tæplega er fólk að ljúga með eiðstaf?

Framangreindir punktar eru allir settir fram til að ýta létt á hugarrammann, sem við erum steypt inn í. Reglulega erum við hvött til á vettvangi sjálfshvatningar, ríkis-menntunar og á öðrum rásum hins kollektíva huga að fara út fyrir rammann en um leið og fólk vogar sér að fara rangt út fyrir hann eða of djúpt, má búast við einelti, djöflun eða jafnvel kyrrsetningu (settur í skammarkrók).

Enn síður er bent á hvernig má fara rétt út fyrir hinn heilaga ramma.

Með því að gefa rammanum heilagleika er ég að benda á trúarlega sýn sem ég lærði með því að tileinka mér opinn huga fyrir trúarheimsmyndum. Nefnilega að eingyðistrúin kennir að til séu sjö meginstraumar í hugsun og að hver þessara sjö strauma hafi þrjár hliðar.

Þetta gera tuttuguogeina heimssýn alls og mystík fræði eingyðistrúarinnar (Gyðingdómur, Kristindómur, Íslamdómur, Zaraþústra, Druze, Hopi, ofl.) kenna að til þess að vakna til fulls þurfi maður að geta tileinkað sér þá alla og einnig að geta brotist út úr þeim öllum.

Þetta er ástæðan fyrir að Major Arcana hluti Tarot spilanna innifelur 22 grunnspil, þar af 21 tölusett. Því fíflið hjúpar þau öll og þar með þann sem brotist hefur út úr öllum römmum og frelsað huga sinn og sál.  Húmanisminn er einmitt ein þessara sjö grunn-heimsmynda og innan þeirrar heimsmyndar eru viss hugargildi hafin yfir allan vafa og í vissum skilningi haldin heilög.

Eins og flestum sem leggja stund á sálfræðirýni má vera ljóst, þá skiptir engu hvort við erum trúlaus eða trúuð, sálfræðin er sammannleg um allan heim og á öllum tímaskeiðum. Því meira sem við vitum eða kunnum af mælanlegri þekkingu, hvort sem um er að ræða framþróun eða afturför, þá er ekki að sama skapi víst (í öllum tilfellum) að sálarþroski fylgi með.

Þannig séð er eitt heilagt fyrir húmanista, annað fyrir kristnum og þannig mætti lengi telja. Við þessa ofureinföldun er gott að hafa í huga að undirritaður hefur hér 21 heimsmynd í huga, og að bæði forn Egyptar og forn Indverjar litu á að þessa tölu mætti tvöfalda (með því að lesa hverja mynd á hvolfi) enda var talan 42 heilög hjá þeim báðum.

Sumpart má velta fyrir sér hvort Douglas Adams hafi verið meðvitaður um þetta eða innblásinn þegar hann reit „Vetrarbrautar vegahandbók puttaferðalangsins.“ Í það minnsta er öllum mönnum – körlum og konum – hollt að tileinka sér hárbeitt háð hans þegar skautað er á svelli hættulegra hugmynda.

Undanfarið hefur borið á því að lögregla Lýgveldisins (g’ið á að vera þarna) viðheldur deild sem fylgist með skoðanaglæpum. Þetta er mildað með orðhengilshætti og uppnefnt hatursorðræða (sem aftur er léleg þýðing á hugtakinu Hatursegð).

Sama lögregla hefur ítrekað verið uppvís að skuggalegu ofbeldi í garð borgara, sem langt mál er að telja upp hér og undirritaður hefur margsinnis gert ítarleg skil á öðrum vettvangi. Veit ég af reynslu minni af samræðum við fólk víða í samfélaginu að raun-listinn er mun lengri en mín útgáfa.

Það er rétt að til er klásúla í Almennum hegningarlögum frá Ríkisþinginu, sem almennt er uppnefnt Alþingi*, sem tilgreinir bann við skoðanaglæpum að viðurlagðri allt að tveggja ára refsingu. Ekki er langt síðan felld voru úr gildi lög sem bönnuðu Guðlast, sem er einnig skoðanaglæpur.

Önnur lögin leyfa lögreglu að Athuga, Ákæra og nánast að Dæma og Böðla, hin síðari eru arfur frá tímaskeiði þegar Húmanisminn var ekki hin heilaga kýr almennrar heimsmyndar, eða innprentunar og stjórnkerfis.  Þá má rifja upp að einnig er til klásúla sem tilgreinir að setja má dómara í allt að 16 ára fangelsi fyrir dómsglöp (eða dómsmorð).

Ég veit ekki hvort þessi stutta grein um merkingarfræði og hugtakaskilning skilar sér skýrt eða birtist í huga fólks sem moð og þvæla. Ekki er öllum gefið að tileinka sér heimspekilega nálgun á orðræðu eða að fara út fyrir rörsýn neytendahyggjunnar eða snúa henni yfir í neitendahyggju.

Sjálfum þykir mér nokkuð skýrt að hægt er að beita hryðjuverkum á hugsun.

Jafnvel má færa fjöldadáleiðslu út fyrir ramma sértrúarsafnaða og beita á heilu þjóðirnar. Ennfremur hef ég kynnst á eigin skinni að þegar maður er fangaður í niðurnjörfuðum ramma hinnar réttu hugsunar þá sér maður ekki eigin heim með gestsaugum og er því blindaður af múrvegg sem býr innan hugans sjálfs meðan hugurinn sjálfur horfir á ramma þeirra huga sem hann á samfélag með.

Sem dæmi, þá hef ég reynslu af því að fara með börnum út í náttúruna á aðventunni og kenna þeim að sjá tröllin og segja þeim sögur af því þegar tröllin útdeildu fjórtán hlutverkum sín á milli til að leika jólasveina og færa fátækum Íslandsbörnum gleði og kærleika á erfiðum tímum í sögu okkar.

Fjórtándi jólasveinninn heitir Letihaugur en hann er hvergi nefndur í meginstraums sögunum því hann kemur ekki til byggða. Sögu hans hef ég gert ítarleg skil á öðrum vettvangi og á ekki erindi hér.

Hitt á erindi og það er að þau börn sem eiga sögustund með foreldrum sínum, sem kunna að draga úr ríkidæmi menningarsögu okkar, eiga betri jól en þau sem þurfa róandi í innantómu jólagjafafjalli. Ennfremur að fólk sem kann að nota arkitýpur sagna og góðra fræða, sér til hugardýpkunar og víðsýni, leyfir sjaldan hugarstreitu neysluhyggjunnar eða rörsýn fjödadáleiðslunnar að njörva sig niður.

* Alþingi er gæluheiti fyrir Allsherjarþing sameinaðra Héraðsþinga, sem öll voru sjálfstæð og 39 talsins þegar mest var.

Á sama tíma voru fjölmiðlar duglegir að draga Sunnu í svaðið og útmála hana – fjögurra barna einhleypa móðurina – sem slæma konu og móður í augum alþjóðar. Mest voru notaðar yfirborðsfréttir af ásökunum og dylgjum innan réttarkerfisins og hún hiklaust dæmd áður en réttað væri yfir henni.

Ég vissi þá þegar hver Sunna var, því ég hafði séð djörf myndskeið sem hún hafði þá framleitt og sett á netið, þar sem hún meðal annars sletti skyri í garð Íslenskra Femínista, aðallega kvenkyns, af djörfung á öðru tungumáli sínu, en hún er tvítyngd á Íslensku og Ensku.

Hafði ég tekið eftir að sjálfsréttlátum íslenskum konum – og fáeinum eineistingum – með réttar skoðanir og fágaða heimssýn létu sér líka þetta miður og um svipað leyti sé ég að Teknókratískt kerfið var byrjað að leggja hana í einelti. Nokkuð sem ekki er einhlýtt á okkar fróma landi þegar einhver fer rösklega út fyrir hinn ísó vottaða ramma

Ég ætla ekki að rekja mál þeirra Sunnu og Cassie hér. Slúðurblaðamennska yfirborðs-elítunnar og umræða annarra bómullarbúa hefur rækilega gert þeim skil, flestir til að rakka þær niður en einstaka mjóróma rödd reint að verja þær falli.

Sjálfar voru þær duglegar að bókfæra í ræðu og myndskeiðum það ofbeldi sem þær voru beittar, ekki síst á engilsaxnesku, og láta okkur sem umhugað var um að þær fengju að njóta sannmælis og réttlætis fengju að fylgjast með.

Sumt efni hafa þær fjarlægt, aðallega Sunna, og annað efni verður á Netinu svo lengi sem ritskoðunarstefna sjálfsheilagra og Sameinuðu Þjóða-slefbera ná ekki að koma á Sovéskri ritskoðun.

Sem betur fer náði ég sjálfur að taka skjámyndir af fyrsta myndskeiðinu sem er í dag horfið af Túbunni.

Skjámyndirnar setti ég saman í mitt eigið myndskeið, í vanþóknun yfir framkomu hinnar svonefndu Valdstjórnar og það hefur í dag fengið um þúsund skoðanir, vonandi fær það að vera áfram á sínum stað.

Eitt af því sem sló mig á þessum tíma meðan samfélagsmiðlar og slúðurmiðlar voru sem mest duglegir að leika þeytivindur og sletta skyri upp um alla skjáveggi, var hversu margir – og þá aðallega konur – voru duglegir við að tjá sig um persónuleika bæði Sunnu og Cassie.

Hafði ég sumpart gaman af slugshugsun sveitunganna sem hlupu með óhróður um annað fólk sín á milli en um leið hneykslaðist yfir að nær því enginn stóð með konunum í baráttu sinni fyrir að halda heimili og börnum í friðsemd heimilis og sálar.

Þvert á móti virtust mörgum skynugum konunum það sjálfsagt að börnin væru hirt af Sunnu fyrir að vera skaplynd og af Cassie fyrir að einhver ljósmynd – í miðjum innflutningi hennar – sýndi að eitt gólfhorn væri rangt sópað. Áminnti ég sumar þessarar konur, en ég má leyfa mér slíkan dónaskap því ég er dæmdur misyndismaður og hef ekkert nafn að verja.

Aldrei kom neinsstaðar fram í neinni umræðu, hvorki af hálfu yfirvalda (dómstóla, barnavaldsins eða lögreglu, hvað þá blaðamanna með heilög viðhorf) hvort þær væru slæmar mæður eða ekki. Engar áþreifanlegar lýsingar, engar sannanir, ekkert óvéfengjanlegt kom fram.

Annað sló mig á sama tíma og það voru uppljóstranir sem bæði Cassie og Sunna létu frá sér fara og konur í mínu tengslaneti staðfestu við mig munnlega. Nokkuð sem ég hafði aldrei heyrt talað um og hef ekki enn séð nokkra fjölmiðla snerta á.

Nefnilega að einhleypar mæður – og mæður í sambúð – sem byggju hérlendis sem flóttafólk eða nýbúar væru iðulega skotspónn hinnar valdamiklu nefndar og að enginn talaði máli þessara kvenna og foreldra, fáir ef nokkrir verðu þær og að iðulega sætu þær eftir án barna sinna eða reknar á götuna og börnin rifin af mæðrum sínum og send til vandalausra sem fengju af því góðar tekjur.

Framangreint dugði mér til að ég hef iðulega á mínum rásum, ritvöllum eða myndskeiðum, minnt á að ekki er allt með felldu hvað snertir valdsvið Barnavaldanefndar eða þeirra valdstjórnar stofnana sem henni þjónar, verndar, hlýðir og fjármagnar.

Hef ég ítrekað tekið eftir að það er eins og að benda sótsvörtum skjálfandi almúganum á að litla stúlkan með eldspýturnar sitji fyrir utan gluggan þeirra á jólanótt á meðan nakinn keisarinn heldur tískusýningu.

Ef eitthvað er, sé ég í sífellu heilagar íslenskar mæður með góðar pólitískar skoðanir, láta hafa eftir sér á samfélagsmiðlum og í athugasemdaþráðum að nauðsynlegt sé að taka börn af mæðrum sem séu vanhæfar. Sjálfsagt mál segja þær.

Þessum mæðrum yfirsést að vanhæfar mæður eru innan við eitt prósent af mæðrum yfirleitt.

Þeim yfirsést einnig að aldrei hefur tekist í sögu mannkynsins að setja fram óumdeilanlegan staðal um hvað gerir móður vanhæfa eða vonda, eða hver séu ófrávíkjanlegar aðstæður til að valda börnun þeim ómælanlega skaða að vera hrifin af ókunnugu fólki úr örmum móður sinnar og vera daginn eftir vistaður hjá vandalausum.

Yfirleitt þykir mér þegar að þessari umræðu kemur við venjulegt fólk að gægjugat hugans á muninn á (góðu) siðferði annars vegar og siðrofi hins vegar sé blindað af einhverju sem ég hvorki veit hvað er né kæri mig um að skilja. Ég hef lært það á mínum eigin farvegi að þegar reynt er að skilja flómsku annarra að þar eru mörk. Til er hyldýpi annarrar sálar sem best er að standa álengdar frá og aðeins vita af í fjarlægð.

Engin þeirra mæðra sem ég hef rætt við hefur treyst sér til að svara þeirri spurningu hvort heimili þeirra myndi standast rýni Barnavaldanefndar, eða hvernig þeim brygði við ef grannkonur þeim reiðar myndu senda nafnlausa ábendingu til yfirvaldsins.

Þó hef ég fengið einhver viðbrögð hjá velmenntuðum borgurum Lýgveldisins, þegar ég spyr eftirfarandi; Hvort hugsar betur um barnið, sá sem fleygir sér fyrir strætó til að bjarga því eða sá sem sendir einkennisbúna KGB þjóna til að ræna því hágrátandi og senda út í hinn stóra ókunna heim?

Sjálfur á ég ekki barn, en ef ég ætti það og ef reynt væri að ræna því af mér, hvort heldur með undirritað skjal í höndunum (af yfirmanni þess sem framkvæmir); þá fengi sá hinn sami vel brýnda exi í hausinn, þó ég viti vel að sama dag kæmu grímuklæddir KGB þjónar og skytu mig eins og Sævar.

Barnið mitt kæmist þá að því þegar það fullorðnast, að pabbi reyndi að verja það og galt fyrir með lífi sínu.

Framangreind orð eru sett hér fram sem dæmi um tilfinningu en ekki ásetning. Ég hef lofað sjálfum mér því að beita aldrei aftur ofbeldi, og margútlistað að ofbeldi er síðasta úrræði tæmds huga, sem ég stend við.

Exin er notuð sem vitnisburður um siðrof þjóðar sem samþykkir þegjandi, og opinberlega réttlætir, að fólk vopnað skjali og sjálfsréttlætingu geti rænt hvern sem er því dýrmætasta sem þú átt, börnin þín og heimilisfrið.

Slík þjóð mun uppskera dóm en ég veit ekki hvernig hann verður. Ég veit hins vegar að sú var tíð á landi hér að menn sem hefðu varið börnin sín með exi hefðu verið álitnir hetjur en ekki yfirlýsingaglaðir kjánar.

Eins og fyrr segir þá er ég barnlaus og mun verða það, og er sáttur við það. Satt að segja, miðað við framgang Lýgveldisfólks og sjálfsheilagra í minn garð síðasta áratuginn væri búið að hirða af mér krógana fyrir löngu, svo það er kannski best þannig.

Ég hef hins vegar hjarta, sál og huga.

Ég áttaði mig á í umræðu síðustu tveggja ára að ekki bara væri pottur brotinn hérlendis heldur stórt í honum skarðið. Síðan í vor hefur Íslenska Óréttarríkið samþykkt að erlent ríki hafi vald yfir borgurum sínum; þvert á stjórnarskrána sem okkur er sagt að hér gildi og sé lögum æðri.

Ekki nóg með að dómstóllinn sé ógildur – því hegningarlög tilgreina að viðurlög við réttarafglöpum allt að sextán árum – heldur ráðuneytið sem pantaði dóminn er sjálft í trássi við bæði heilbrigt siðferði svo og stjórnarskrána.

Að ekki sé minnst á þjóðina sem mótmælir því að kona nokkur geymi arfshlut í útlöndum en sinnir ekkert um það gróflega mannréttinda og virðingarbrot – að ekki sé sagt glæpur gegn þjóð – sem hér er viðhafður.

Halda mætti að engir foreldrar búi landið né heldur læsir og skrifandi, hvað þá hugsandi. Vona ég að mér fyrigefist svo djörf yfirlýsing. Því ég áttaði mig hægt og hljótt á því hvað málið snýst um, því allt framangreint er blekking, útúrsnúningur, orðhengilsháttur og villusýn.

Málið snýst um eignarrétt.

Það er með vilja sem þjóðfélagsverkfræðingar og áróðursmeistarar skuggavaldsins hafa komið því inn hjá okkur að við höfum aðeins forsjárrétt yfir afkvæmum okkur og innprentað okkur að skjalavaldið og ríkisnefndir embættismanna hafi óskorað dómsvald til að milli færa forsjárréttinn.

Með öðrum orðum; þú átt ekki afkvæmi þitt, heldur ríkisvaldið.

Þegar þú trúir einhverju verður það að þinni innri lögbók og þegar hún hefur fest sig í sessi mótar hún afstöður þínar og farveg. Frá þeirri stundu sérðu ekki hvernig trúin er orðin eins og aktýgi á huga þinn því hún er orðin kredda.

Kredda er allt það sem í heimssýn þinni er hafið yfir allan vafa og þar með er ekki rýnd í og ekki endurmetin.

Þeir sem skilja þetta eðli og hafa tækifæri til að draga í tauminn á aktýginu geta leitt þig áfram veginn – eða þann lýðshóp sem þú tilheyrir – með einföldum fyrirsögnum og yfirlýsingum, eða frösum (one liners).

Galdurinn við trúna er að þegar þú hefur meðtekið hana – hvort heldur það hefur gerst meðvitað eða ómeðvitað – er að þú munt sjálfkrafa safna í reynsluheim eða þekkingarbrunn þinn þeim þáttum sem styðja við trúna enda verður hún hluti sjálfsvitundar þinnar og því þorir þú ekki eða getur ekki auðveldlega efast um hana því þar með efast þú um hver þú ert, sem er afar erfitt ef þú hefur aldrei spurt hver þú ert.

Hins vegar hefur umhverfið kennt þér að mæla nákvæmlega hvað þú ert.

Þetta er ástæðan fyrir því að við eigum að vera ósammála en í virðingu.Að vera sammála um að vera ósammála og eiga virk skoðanaskipti um þau atriði sem við erum ósammála um. Því þannig fáum við tækifæri til að brýna afstöður eða skoðanir hvors annars og læra að endurmeta okkar eigin innri viðhorf og læra að rýna í samfélagsástandið sem mótar okkur með nýjum augum eða sýn.

Þetta þekktu menn í Mið-Evrópu um miðja síðustu öld þegar þeir ræddu um heimssýn (Weltaanschaung) því þeir áttuðu sig á því að þeir tilheyrðu heimskerfi mótaðrar heimssýnar og vildu brjóta hana upp. Þeir sáu sér enga aðra leið en að gera það á kærleiksríkan hátt með vopnum (Liebe est krieg), því þeir töldu að færa þyrfti fórnir til að móta nýja heimssýn.

Það liggur í hlutarins eðli að sú heimssýn sem sigraði þann hildarleik sem af þessu spratt, leggur ofurkapp á að fela fyrir þér þær hugsanir og viðhorf sem hleyptu heiminum í uppnám. Hún reynir allt sem hún getur til að sannfæra þig um ágæti þeirrar heimssýnar sem stjórnar huga þínum og beitir til þess slungnum ráðum eins og sést á því að vald er falið á bak við rökræður á milli hægri og vinstri þvælunnar.

Einnig felur hún hughræringar þeirrar ungu heimssýnar sem vildi fæðast, en tapaði hildarleiknum, með því að taka einn lítinn anga hennar og blása upp eins og blöðru sem hylur það sem á bak við hana er, og sannfærir þig um að hata blöðruna svo þú skyggnist örugglega ekki í það sem á bak við hana liggur.

Höfum í huga að þjóð er ekki genetískt fyrirbæri og hefur aldrei verið, þar til synir og dætur byltingannna í Frakklandi og Nýlendunum 13 – sem allt voru meitlaraspunar – bjuggu til Þjóðernisrembu.

Þjóðernisremba er drullusýn á hið mannlega sem tilgreinir að þjóð hafi eitthvað með gen að gera. Afsakið yfirborðs-neikvæð orð, sem eru bannfærð í tvívíðum heimi hins meitlaða nútíma.

Sama heimskudrulla hugsunar hefur undangengna öld gert heilauppskurð á Gyðingum, sem er fólk er aðhyllist gyðingatrú, og reynt að telja þeim trú um að Gyðingur hafi eitthvað með gen að gera. Fram til 1800 hafði Þjóð alltaf snúist um Heimssýn og Samræðu.

Ert þú Kristin þjóð, bara vegna þess að langafi þinn trúði á Hvítakrist?

Er fjallað um það í fjölmiðlum að Ultra Orthodox Gyðingar – sem eru alvöru gyðingar – hafa verið í hatrammri baráttu gegn Zíonisma (Þjóðrembings gyðingar) í meira en öld? Hefur einhver sagt þér að hatur Þýskra Þjóðernissósíalista á gyðingum snérist um fyrirlitningu þeirra á Zíonistum – sem þá hét International Jewry – en ekki á Ultra Orthodox’um?

Ég vil minna lesendur mína á að til eru þrenns konar bókasöfn – eða heimildabrunnar – í heiminum. Fyrsti brunnurinn eru almenningsbókasöfn. Annar brunnurinn eru skjalageymslur valdastofnana á borð við Vatíkanið. Þriðji brunnurinn er í musterum Meitlara. Lesendur mínir flestir hafa aðeins aðgang að einum þeirra.

Við vitum öll að menning er saga hugsunar og þegar þú þekkir ekki hugsanasögu þína þá þekkir þú ekki þá heimssýn og þá samræðu sem liggur til grundvallar því baklandi sem er þín þjóð. Í þessum skilningi er það rétt að Íslam er þjóð, Gyðingar eru þjóð, Kristnir eru þjóð, Búddamenn eru þjóð; og að Herular eru þjóð.

Ég hef margútskýrt í skrifum mínum varðandi Endurreist Þjóðveldi að í mínum augum snýst það ekki um gen eða húðlit eða fæðingarland (eða móðurtungu) hvort ég er Íslenzkur eða ekki, heldur um afstöðu mína, um heimssýn mína og það hvernig ég tjái mig við og skil meðbræður mína.

Ekki síst snýst það um virðingu, gagnkvæma, gegn öðru fólki, hvers kyns sem það annars kann að vera eða virðast vera.

Að endingu vil ég koma hér á framfæri ástæðunni fyrir erindi þessu, sem er minna en vatnsdropi í stóru fljóti, og það er hvernig Íslendinga Umskiptingum huggnast að líta – eða lýta – bakland sitt. Ég segi bakland sitt, því bakland Íslenzkra er annað.

Í þessu ljósi langar mig að benda á dálítinn punkt. Írekað gerði ég leitir á Netinu frá 2003 til 2010 um Herula, bæði á Íslensku og ensku. Ég hef rætt við ýmsa um þessi mál sem vitna í fleiri heimildir en Barða Guðmundsson.

Ferskast er mér í minni kvöldstund sem ég átti með Ítölskum áhugamanni um þessi fræði sem þuldi upp Ítalskar bækur sem hann hefði ýmist séð, pantað eða lesið, þar sem fjallað er um uppruna okkar, en á Ítölsku voru Herular nefndir Erilar. Hann eyddi góðri stund í að rekja fyrir mér að Erilar hefðu stofnað og byggt Feneyjar (Venezia) og rakti fyrir mér Epistemology ástæður sem rökstuddu að nafngiftin væri úr Norður Evrópsku máli.

Þegar ég segi Norður Evrópskt mál, þá meina ég rétt eins Dönsku, Gotnesku (austur eða vestur) eða norður Germönsku eða ekki.

Ástæðan fyrir því að ég gerði reglulegar leitir á Netinu að þessu efni, er sú einfalda staðreynd að sjaldan er reykur án elds og ég var þess fullviss að fleiri væru að, eða myndu, setja á netið efni sem dygði mér til að róta upp einhverju bitastæðu sem mér myndi gagnast til að finna fornþjóðina sem fæddi mig.  Ítrekað birtist ekki neitt eða mjög fátæklegt efni.

Nú hins vegar breytist tónninn. Sumarið og haustið 2012 birtist mér Fjallkonan, fóstra vættanna fjögurra sem vernda frumkjarna þjóðar vorrar, sem aftur leiða aðra vætti smærri, mér í draumi. Einn þessara drauma hef ég sett á Youtube og deilt með öðrum. Í kjölfarið fóru að berast mér ábendingar frá vönduðum Íslenzkum körlum og konum hvar ég gæti borið niður til að finna eitthvað sem Valdakerfi lýgræða hafi hulið fyrir hugsun okkar.

Leitaði ég uppi þessa mola og 10. desember 2012 fæðist mér Endurreist Þjóðveldi og ég set fyrstu 12 kafla þeirrar bókar á Netið. Áfram hélt ég að rekja þann þráð í um það bil fjóra mánuði. Þá gerist það að ég sé Morgunblaðssmiðjuna birta fáeinar Þjóðlegar greinar meðal annars um Hvítblánn – eitt helgasta tákn sem ég þekki.

Rétt eins og Lýgveldismenn vildu eigna sér það sem þeir jafnharðan fótumtroða.

Því ef þú felur grunnmenningu okkar, ef þú forsmáir þá vætti sem þú límir á skjaldarmerki þitt, ef þú lýgur að fólkinu sem þú leiðir og lýgur að fólkinu erlendis sem ríki þitt er í samskiptum við; þá ertu lýgi sem fótumtreður það sem heilagt er og slíkir standast ekki raunir þegar vættir rumska.

Sama vor sé ég ítrekað hvernig elítuskrímslið birtir ýmis konar þjóðlegt efni, eins og til að minna Umskiptinginn á hverjir hafi allt á hreinu og hverjum beri að treysta. Nú hefur komið í ljós að síðan er að birtast fleira efni sem fer ofan í kjölinn á rótum hins þjóðlega og ýfir upp þoku sem villir Umskiptingum sýn.

Er sumt af þessu efni sem ég minnist á, tengt í tenglum – eða mystískum henglum – hér fyrir neðan. Því mér þykir sjálfsagt að Íslenzkir þekki blekkingarhjúpinn jafn vel og þá rót sem þeir bergja af þegar þeir snúa sér til móður okkkar.

Ég vil minna Íslenzka á að Ari Fróði var handbendi Kaþólskrar valdastofnunar. Að sama valdastofnun tók sér bessaleyfi til að safna til sín öllum þekkingar og menningarritum sem hún komst yfir frá 325 til endurreisnar, eða vel á annað þúsund ár.

Þar var ekki bara uppritað og varðveitt heldur einnig endurskoðað og hreinsað.

Það sem er hreinsað, er í dag opið almenningi. Það sem þeir geyma er opið þeim sjálfum, það sem hægt er að nota til meitlunar og klofnings bæði þinni sál sem sál þjóðar, eru vopn í skjalageymslum Meitlara.

Mér þykir einsýnt þegar meginmiðlar skyndilega fyllast af vel meitluðum orðum með spjótslagi gegn rótum þjóðmenningar sem er meiri þeim sjálfum, að ástæða sé fyrir. Einnig finnst mér áhugavert þegar það eru Íslenzkir sem benda mér á að þetta gerist og vilja að dregið sé fram bæði sú árás sem gerð er, svo öðrum sé hún ljós, sem og til að gefa mér færi á að svara.

Svar mitt er einfalt; ekkert. Því ég treysti því minni sem er ómeitlað og ekki á þeirra valdi.

Ég er mér meðvitaður um hversu fræðimannatal og heimilda upptalningar verka á hug Umskiptinga. Ég er einnig meðvitaður um hvernig Íslenzk menningarsaga var keypt og hreinsuð á öndverðri átjándu öld.

Ég þekki muninn á sögu og heimssögu (his-story). Ég fagna því að misvísandi efni kemur fram, því þannig lærir maður þrívídd og maður lærir að lesa á milli línanna og maður lærir á samlegð og maður lærir að treysta á sjálfan sig og vætti, eins og Herular kunnu.

Nokkrir tenglar

• Eitt.
• Tvö.
• Þrjú.
• Fjögur.
• Fimm.
• Sex.
• Sjö.
• Átta.

Með fullri virðingu fyrir skoðunum meitlara, uppvakninga, umskiptinga og sögusmettum ýmiskonar, þá er hinn sýnilegi fýsiski heimur innan við 1% af veruleika alheimsins, ef svo mikið. Ég minni á að ellefta boðorðið er í sama kafla og boðorðin tíu og vægi þess blasir við hverjum þeim sem rannsakar dýpra en á silfurskjá sýningarvélar eða skoðar hver borgar manninum í sýningarklefanum.

Ég mun síðar birta efni sem tengist fornmenningu okkar en ekki búast við svari við söguskoðun sem er einmitt ætluð til að espa okkur til svars og í fangbrögð díbeitar’innar. Það er aðferð Secularismans og ég hef engan áhuga á því. Ég hef áhuga á samræðu og virðingu, sem er eitthvað óþekkt í hinum meitlaða heimi.

httpv://www.youtube.com/watch?v=BWQ-76-3xOw

Lakota þjóðin, sem þekkti Herula fyrir um þúsund árum á sér eftirfarandi orðfæri (á ensku): „listen to the wind and the trees.“ Við höfum svo fá tré að „við hlustum á vindinn og grasið.“ Sjálfur hlusta ég oft á tröll, en það er önnur saga.

httpv://www.youtube.com/watch?v=5ug1p-QhkR0

Ég vil þakka góðum manni Íslenzkum sem benti mér á þræðina sem urðu tilefni þessa minnisblaðs. Þannig verður samfálag til; að við stöndum saman vörð um þá helgi sem ekki þarfnast meginmiðla eða annarrar meitlunar.

Ég vil benda á – en ég vissi ekki af því fyrr en mér var á það bent – að Uppruni Íslendinga var útgefinn á ensku 1967.

• Abebooks.
• Amazon.
• Alibris.

Árið 2014 gerði ég fyrirspurn til Þjóðarbókhlöðu varðandi hvort Uppruni Íslendinga eftir Barða Guðmundsson og Gullöld Íslendinga eftir Jón J. Aðils væru enn bundnar höfundarrétti. Var mér tjáð að Gullöldin væri opin en að enn væru 13 ár í að Uppruninn yrði það. Sem merkir að við megum setja aðra þeirra á Netið nú þegar og hina eftir örfá ár.

Met ég þau rit meira en hrákann sem Umskiptingar og Uppvakningar – sem allir eru ýmist Lýgveldiseign eða Meitlaragrjót – skiptast á í slefi sínu. Því ég veit vel hvernig opinber áróðurs-sögurýni er notuð til að mölva sál þeirra og nota í hugarsteypu.

Við Þjóðveldisfólk förum ekki í slík fangbrögð, því við erum önnum kafin að hlaða okkar eigin vörður í þokunni, úr ómeitluðu grjóti þar sem náttúrunni er treyst til að skaffa okkur þá steina sem falla  hver að öðrum í hleðslunni.

Stundum þurfum við að sækja rétta hnullunginn yfir lækinn eða leita í dimmri þoku, eða stormi, áður en mátaður er við sinn stað í hleðslunni. Á meðan Umskiptingar kaupa sitt andlega fæði í stórmarkaði meginmiðla, og greiða fyrir með tölvufærslu sem táknar litprentaðan pappír.

Sömuleiðis veit ég að upphaf þessarar færslu er versta bull. Enginn Íslendingur hefur áhyggjur af því að Þjóðverjar grandskoðuðu Ísland fyrir stríð.

Þeir skoðuðu alla Evrópu, sums staðar með hervaldi og sumsstaðar sem gestir, þegar þeir undirbjuggu þúsund ár friðar.

Hver einasti kristinn maður sem lesið hefur Biblíuna veit að veröldin er á valdi hins vonda svo líklega voru Bandamenn hans handbendi þegar þeir lögðu að velli það ríkiskerfi sem lýsti yfir stuðningi við Hvítakrist.

Já ég veit að ég er ennþá að bulla.

Sömuleiðis vita allir sem lesið hafa hernaðar- og mannkynssögu að Rússar höfðu engan áhuga á Íslandi, annan en þann að vita hvernig hér væri umhorfs ef þeir þyrftu að verja hendur sínar gagnvart vestrinu. Það var farsi hins tíðindalitla kalda stríðs sem þjónaði þeim tilgangi einum að halda mannfólki vestrænna Lýðvelda og austræanna kúgunarvelda kyrrum fyrir í ótta, kvíða og vantrausti.

Þetta síðastnefnda er bara bull í augum þeirra sem eru ólæsir og sinnulausir um samtíma sinn.

Norðurljós eru afar vinsæl í Asíu. Sjálfur á ég kunningjafólk af Asískum uppruna sem ég hef kynnst í gegnum samfélagsmiðla Internetsins. Allt þetta fólk hefur áhuga á norðurljósum og spyr um þau. Mjög algengt er sömuleiðis að fólk í Asíu, Suður Ameríku og Afríku – já þar er líka fólk með aðgang að netinu – spyrji um snjóinn.

Það kann að hljóma fáránlega, eins og margt annað í upphafi færslunnar að ég stend í samskiptum við fólk erlendis. En hugsum það nánar. Við Íslendingar höfum öll áhuga á að ferðast um ókunn lönd, skoða heminn og kynnast fólki. Sjálfur hef ég ferðast mikið og einnig verið í sambúð með erlendri konu. Ég hef mikinn áhuga á menningu, hugsunarhætti, trúarbrögðum og öðrum veruleika hugsunar.

Er það svo skrýtið að ég nota tæknina til að lesa erlenda fréttamiðla, skoða hvað gerist í grasrótunum og tengja punkta? Hver sá sem les greinar mínar, á blog.is, hreinberg.is, logostal.com eða hundasport.is, veit hvað ég hef gaman af að skyggnast undir húddið og skoða hvernig vélin er tengd og tikkar.

Tökum sem dæmi einn málkunningja minn sem býr í austarlega í mið Afríku. Það er land sem er á við tvö og hálft Ísland að stærð. Þar býr tífalt fleira fólk en á Íslandi. Þar er stærra heilbrigðiskerfi en hjá okkur, mjög öflugt menntakerfi, sterk menningarvitund, stórborgir og mjög mikil gróska af trúarbrögðum, tungumálum og alls kyns kræsandi menningarstraumum.

Héðan séð, ef maður skoðar það í gegnum nálaraugu frétta sem birta fáeinar sekúndur árlega af sama landi, þá er það strjálbýlt og ólæst svertingjaland þar sem börn með uppblásinn maga búa í moldarkofum.

Við höfum hins vegar ekki búið í moldarkofum í áttatíu ár!

Ég hef áður ritað um Kínagrýluna og borið saman við Rússagrýluna og aðrar grýlur. Mín skoðun er sú að meginfjölmiðlar elska að þeyta upp rjómafroðu vantrausts og kvíða gagnvart samfélögum sem við ekki þekkjum.

Kínversk menning hefur ekki haft áhuga á útþennslu í meira en þúsund ár og jafnvel meira en tvöþúsund ár. Þetta fólk hefur áhuga á eigin menningu og viðskiptum. Umfram allt hefur kinversk menning – óháð stjórnvöldum – fyrna mikinn áhuga á ábatasömum viðskiptum. Einnig elskar þetta fólk að velta fyrir sér mat og matargerðarlyst. Hver er það sem ekki hefur notið góðs af því?

Á ferðalögum mínum hef ég tekið eftir einu sem tengist mat og matargerðarlyst. Skoðum til að mynda Ítalíu sem er eitt fremsta matarmenningarríki Evrópu eða Frakkland sem sækir fram á því sviði einnig. Bæði þessi lönd eru búsett þjóðum sem hafa verið heimsveldi og vita því hvað er hvers virði. Rétt eins og Kínverjar og Indverjar.

Skellum Tælendingum inn í þessa mynd. Þar býr þjóð sem stendur líklega fremst í heiminum í dag á sviði matargerðar lista. Þar býr harðduglegt og glaðvært fólk, sem oft er litið niður á í okkar fagra landi því konur sem þaðan hafa flust hingað eru oft í illa menntuðum og illa launuðum störfum.

Víða í þessum störfum vilja Tælendingar síður vinna við hlið Íslendinga því þeim finnst við vera löt.

Tæland er eina ríkið í Asíu sem vesturlöndum tókst aldrei að brjóta á bak aftur.  Öll þessi ríki sem hér eru nefnd forðast skylmingar ef hægt er, því þau vita hvað skiptir máli. En hvað skiptir máli?

Þegar ég bjó á Írlandi hitti ég eitt sinn Skota sem átti sameiginlegt áhugamál með mér, sem er tölvunarfræði. Hann sagði mér að eftir að hann útskrifaðist frá Glasgow háskóla fór hann í þriggja mánaða ferðalag til Indlands. Við ræddum það í smástund þar til hann klikkti út  „þegar ég kom til baka vissi ég hvað skipti máli“.

Hvað skiptir máli? Spurði heimspekingurinn ég, albúinn í spennandi hugtakaskylmingar. „Fjölskylda og góður matur“ var svarið, svo skáluðum við bjórinn í botn. Það var komið að mér að kaupa annan.

Í hvert sinn sem ég sé meginfjölmiðla spinna upp kvíðafroðu, óttafroðu eða eitthvað annað sem engu máli skiptir. Hvað þá sakleysislegar jónunarmælingar á öræfum – sem auðvelt er að fylgjast vandlega með t.d. með því að skikka vísindamenn til að hafa Íslenska leiðsögumenn öllum stundum – þá vaknar mér önnur spurning:

Hvað er verið að fela í umræðunni? Sumarið sem öræfin voru síðast notuð ásamt Kínagrýlunni tóks vinstri stjórninni að kæfa alla umræðu um sjálfa sig í heilt sumar, þjóðinni til mikillar kæti. Hvað á að fela núna?

Hvaða vogunarsjóðir eiga bankana sem eru að hirða aleiguna af þjóðinni? Hvers vegna eru það tuttugu einkavinir sem eiga allan þorskinn? Hvers vegna er ekki hægt að frysta verðtrygginguna? Hvers vegna er ekki hægt að koma á beinu lýðræði?

Eitt skemmtilegt dæmi að lokum, því fáir Íslendingar hafa lesið stjórnarskrána sína (sem tekur tuttugu mínútur): Meðan fjölmiðlar og stjórnmálabjöllur hræra í þér varðandi grein 26 – sem er öryggisventill lýðræðis – hvarflar ekki að þér að skoða grein 20, sem er mun áhugaverðari frá sjónarhóli valdabrölts.

Hvers vegna áttu að hlýða og vera góður þegn, þegar þú getur verið öflugur borgari? Hvers vegna er ekki hægt að kæra stjórnarskrárbrot? Hvers vegna má ekki segja opinberlega að EES samningurinn er landráð? Engar þessara spurninga koma Kína neitt við.

Þessi grein var fyrst rituð á gudjonelias.blog.is veturinn 2012/2013.

 

Við tökum í raun vald yfir þeim; því sá sem leiðir okkur beitir óhjákvæmilega þeim refsivendi sem hann óttast sjálfur.

Ef sá vöndur er þér merkingarlaus, því þú hefur vald yfir afstöðu þinni, þá brýturðu vald hans á bak aftur og þar með sigrar þú heiminn.

Þetta er hvergi kennt í samfélagi myrkurs; að þú hafir vald yfir huga þínum og afstöðu.

Hins vegar er mikið hlúð að tilfinningasemi og skoðunum, sem hvorutveggja er stormur í klósettskál. Stundum þarf að kúka upp í vindinn, af ákveðni og festu.

Það kemur í hugann eitt sem ég mætti minna oftar á, að lýðurinn sjálfur er sá siðlausi.

Elítan sem heldur huga skrílsins uppteknum í spunum og dáleiðslu heldur því fram – og notar hálfguð sinn vísindin sem enginn má efast um – að hinn siðlausi sé sá sem ekki hafi samkennd með öðru fólki, og bendir á ýmis dæmi og jafnvel káragen máli sínu til stuðnings.

Sannleikurinn er sá að hinn siðblindi (eða samkenndarlausi) sé laus við tilfinningasemi sem hægt sé að meðhöndla með dáleiðslu og spunaþvættingi. Taktu eftir hvernig elítan stýrir tilfinningalegri afstöðu fólks í gegnum fyrirsagnir, fréttablekkingar og aðra hugarstorma.

Taktu því næst eftir því hvernig hatursáróður er ólöglegur víða í heimi lýgvelda og tengdu það saman við lagabundinn eignarétt. Því hatursáróður er verkfæri elítunnar og vei þeim sem gæti notað það tól á annan hátt en hún er að móta.

Þetta tengist vilja; því sá sem er ekki háður melódramatískri afstöðu, er sá sem mótar vilja sinn.

Þegar sá aðili tekur þá ákvörðun að breyta skoðun sinni í afstöðu, og notar reynslumótlæti til að meitla þessa afstöðu; þá mótar hann vilja og tekur vald yfir sjálfum sér og heiminum.

Enginn getur stjórnað slíkum huga né hjarta nema eigandinn og slíkt er eitur í beinum elítunnar. Snákurinn er því ekki djöfullinn eins og prestarnir ljúga í þig, heldur þinn eigin vilji. Því eitrið bítur á elítuna en ekki þig.

Taktu eftir því að þeir hafa aldrei útskýrt hvaða guð gekk um í paradís og rabbaði við andlegan forföður okkar. Kannski var sú guðlega vera bara hátt settur ljósengill og kannski var snákurinn að vara við uppreisn hans.

Mundu að öll hugarkerfi eru verkfæri Satans og föllnu englanna hans, hvort sem þau eru yfirskilvitleg eða verlaldleg, ætluð til að múlbinda sál þína.

Með hverjum áratugnum þrengist svo ramminn um hvaða spurningar séu innan ramma og hverjar séu utan.

Ég hef oft bent á að öll mannleg meðtekning (Perception) sé háð trú og að ómeðvituð trú okkar á veröldina skapi hana.

Einnig vek ég athygli á því að hugtakið trú táknar „sannfæringu um það sem eigi er auðið að sjá.“

Það liggur því í hlutarins eðli að Trú er sannfæring um hugmynd eða hugsun sem ekki liggur í augum upp eða er ekki auðveldlega mæld. Skiptir þar engu hvort við trúum að Guð sé til eða hvort við trúum að kisan okkar elski okkur eða hvort við trúum að Einstein hafi reiknað rétt.

Rétt eins og við trúum að bóluefni varni ókenndum smitsjúkdómum þegar við ferðumst til þriðja heimsins og við trúum að úti sé níu gráðu hiti, þá vitum við ekki hvað er í bóluefninu, við vitum ekki hvað veldur smitsjúkdómum í þriðja heiminum og við vitum ekki hvers vegna fjöður eða kvikasilfur mælir hitann úti né heldur hver ákvarðaði kvarðann.

Við trúum því sem okkur er kennt að treysta á og það er ekki svo auðið að sjá hvort þeir lugu eða skrumskældu eða sögðu satt. Við venjumst því hins vegar hvaða tilfinning það er að fara út með húfu og vettlinga þegar mælirinn segir níu gráðu hiti.

En sé norðan rok, þá viljum við bæta lopapeysunni við, þó sagði mælirinn ekkert um það og við höfum vanist því að hugsa ekki út í að mælirinn segir ekki alla söguna.

Taka mætti fjölmörg önnur, og hugsanlega einfaldari dæmi, en ég held að liggi í augum uppi hvað ég meina þegar ég nota orðið trú. Þó langar mig að útskýra hvers vegna ég legg svo mjög upp úr því að fólk sjái að öll okkar heimsmynd, frá hinu smæsta til hins stærsta, er grundvölluð á þessu hugtaki og eðli þess.

Ef við byggjum í ríki þar sem aðeins ein trúarbrögð væru viðurkennd, þá myndum við sjálfkrafa vera alin upp innan þess hugmynda- og regluverks sem viðkomandi trúarbrögð grundvölluðust á. Smám saman myndi öll okkar heimsmynd takmarkast af þeirri heimsmynd sem þar væri kennd.

Ef við síðan efuðumst um þau gildi eða þau sannleiksgrjót sem þar væru hlaðin upp, væri góðlátlega gert gys að okkur eða veist að okkur með háðgslósum og jafnvel reiði. Ef við þráuðumst við og færum að sækja í kennslu annarra sem brotist hafa út fyrir rammann yrðum við fyrir breiðsíðu háðsglósa og reiðigjósturs úr mörgum áttum, og helst þögguð (eða jöðruð).

Ef við myndum enn þráast við að fara út fyrir rammann og í þetta sinn nota okkar eigin rök, okkar eigin sannfæringu, auk þeirra raka og þekkingar sem við öflum okkur annars staðar frá, yrðum við ofsótt af því regluverki – eða forkólfum þess – sem ræður ríkjum innan trúarkerfisins.

Hið sama eðli á við í öllum greinum nútímalífs, óháð þekkingu og rökvísi þeirra. Best er að vísa til þeirra sem efast um – eða afneita – helförinni. Einnig má vísa ti þeirra sem voga sér að andmæla femínisma eða bólusetningum og öðrum læknisfræðum og þannig mætti lengi telja.

Hvert sem litið er, sjáum við skilgreind hugarkerfi sem byggt hafa upp regluverk hugsana og hugmynda sem tekin eru fram yfir allan vafa, og oftast nær fylgt í blindni. Mörg þeirra virka vísindaleg því þau eru hjúpuð í þannig búning, en sé grúskað ofan í kjöl þeirra kemur í ljós að þau öll byggjast á ætlunum (Assumption) en ekki ályktunum (Deduction).

Hver voru aftur rökin fyrir Kenntölu og Íslandslykli? Eru aðrar þjóðir með svona kerfi eða erum við tilraunaþjóð alþjóðaelítunnar?

Sérstaklega hef ég áhuga á skapandi hugsun en ég veit ekki hvernig hún er skilgreind og ég er að átta mig á að það er af vilja sem meginstraumurinn hefur strokað slíka hugsun út, rétt eins og þú færð ekkert að vita um Skammtalýðræði sem notað var hérlendis í fjórar aldir.

Þó leiddist mér í skóla því mér fannst leiðinlegt að láta mata mig og ég var ekki týpan sem sat kyrr. Sumum finnst ég vera þolinmóður í dag, en það er svo sannarlega lært.

Ég starfaði við að miðla þekkingu í átta ár og mér fannst það oftast nær mjög skemmtilegt, en ég missti hæfileikann til þess á áttunda ári. Langt mál væri að útskýra það en Oscar Wilde útskýrði það fullkomlega með setningunni „what is worth learning, no man can teach.“

Því meira sem ég hugleiði menntun samtímans í Iðnveldagettóinu; því meira sé ég í gegnum vonskuna í slíku kerfi. Hvernig sem á það er litið, þegar Valdstjórn skilgreinir skyldunám og býður það frítt, og þú hvorki bjóðast aðrar leiðir né hefur leyfi til að þróa þær, og þegar meginstraumurinn sér bara 5 gráður í slíkri umræðu; þá er innprentun í gangi og einhver er að græða á þessari innprentun og það ert ekki ég eða þú.

Tökum einfalt dæmi um þetta.  Allt sem þú þarft að vita um Íslamska Terrorista samtímans; var lýst í kafla átta af „Public Opinion eftir Walter Lippmann, árið 1922.  Innprentunarmenntun hefur ekki sagt þér að þessi maður var til, né heldur hvernig hann fletti ofan af dáleiðslu fortíðar, samtíðar og spáði að minnsta kosti fyrir henni öld fram í tímann.

Bókin finnst opin almenningi  á Librevox, Project Gutenberg og á Youtube. Líklega mun ofkenndur skríllinn velja frekar sápuóperu næstu kvöld og fara snemma í ræktina og láta sprauta kvikasilfri í æðarnar, eða röfla yfir ónýtri ríkisstjórn, frekar en að leggja sig eftir þekkingu og skilningi.

Ég læt þetta þó fylgja, því aldrei er að vita nema einhver vakni til vitundar um að við erum dáleidd og alin upp við tvívíða heimssýn sem drepur náttúru okkar með vaxandi þunga og elur á forheimskun og tuði.

Þessar biturlegu fullyrðingar eru settar fram í góðri trú á þá sem fatta hvað átt er við og vakna þar með til viljans sem efast um eigin gildi eigin hugsunar og leitast við að brjótast út úr eigin hugarfjötrum.

Augljóst er að sýna fram á gildi þessara fullyrðinga, því ef menntakerfið hefði gefið fólki sýn og vilja, ásamt því að kenna því sjálfsmenntun og skapandi hugsun, þá væri umræðan í landinu ekki einskorðuð við gagnrýni á stjórnmálaelítuna heldur upptekin við að endurskapa gott samfélag.

Meðan menntun byggist á innrætingu og gildi þess að falla í fjöldann en er ekki byggð á sjálfstæðri og skapandi hugsun þá er menntun okkar sefjun og dáleiðsla. Skapandi hugsun fer út fyrir rammann og er t.d. óhrædd við að fara óhefðbundnar leiðir og jafnvel að rugga bát samfélagsviðhorfanna.

Sjálfstæð hugsun hins vegar eefast og leitar. Hún veit að enginn endanlegur sannleikur er til og hún veit að ein aðferð er ekki heilagri en önnur. Hún leitast við að brjóta eigin mörk og vinna nýjar hugarlendur.

Tökum dæmi af spurningunni: Hvernig veistu að úti er fimm stiga hiti á Celsíus? Jú, mælirinn segir það. Hvaðan kemur mælirinn, hvað er í honum, hver er kvarðinn sem hann mælir eftir? Hvers vegna ekki annar kvarði eða annað efni?

Hvað er Kvikasilfur hver var Celsíus, eða er það stofnun? Hvaða máli skiptir að spyrja svona spurninga, á maður að taka því sem búið er að hanna og byggja svo ofaná það eða eiga bara skilgreindar vísindastofnanir að byggja ofaná?

Hver var t.d. Linnæus og hvaða máli skiptir framlag hans til nútímavísinda?. Í öllum þessum spurningum er ein spurning falin. Því allir sem gefið hafa mannkyni framfaraspor þorðu að sigla fram af brún hinnar flötu jarðar.

Fólki hættir til að gleyma því að Kristófer þorði að fara með þrjú fullmönnuð skip beint fram af diskinum og að meginþorri fólks var jafn sannfærður um að hann væri stórhættulegur maður og innrættum Íslendingum þykir Andrew Wakefield vera fáviti.

Hvað eru margir sem vita hvernig Kristófer beitti skapandi hugsun úti á miðju hafi þegar skipverjar skipanna þriggja gerðu uppreisn og 90% manna hans ætlaði að drekkja honum og snúa við? Hann fór út fyrir rammann og þeir skiptu um skoðun.

Allir skipverjar Kristófers vissu að uppreisn um borð í skipi þess tíma var sama og dauðadómur fyrir skipverja. Þeir vildu þó frekar láta hengja suma úr eigin hópi en að allir sigldu fram af brúninni. Hinn innrætti hugur er ófær um að setja sig í þessi spor; því hann heldur að hnötturinn sé augljóst mál. Enda hefur hann ekki kannað sjálfur hvers vegna það sé augljóst mál.

Hvernig hveturðu til forvitni og hvernig styðurðu viðleitni til að leita svara? Og að lokum, getur verið að innrættur hugur láti að stjórn þeirra sem temja hann? Hver bjó til hitamælinn? Hvaðan fékk hann hugmyndina?

Ég man, að þegar ég var þrettán og fjórtán ára eyddi ég ómældum tíma í að grúska í leysigeislum. Tók brotinn spegil úr traktornum og reyndi mikið að vinna með hann í þessu ljósgrúski. Það var gaman og ég efaðist aldrei um að ég gæti búið til leysigeisla. Þetta var að sumri til en um veturinn var þessi trú min og tilraunagrúsk strokuð út.

Því meir sem ég hugsa um menntun, því meir sannfærist ég um að banna eigi alla kennslu og alla skóla. Með einni undantekningu; að á aldrinum átta til tólf ára megi barn sækja eina önn í lestri, skrift, og samlagningu.

Er einhver sem fattar rökin fyrir þessu?

Náttúran agar, annars dræpumst við, en ég hef fylgst með hvernig dýrin ala upp ungviði, og það er ekkert líkt blekkiheimi. Ungviði sem er alið upp á náttúrulegan máta öðlast forvitni, sjálfstraust og verkfæri. Verkfæri til að afla sér þekkingar. Forvitni hvetur til þekkingaröflunar. Sjálfstraust til að vinna úr báðu og byggja þannig á.

Nær allir forkólfar vaxtar í menningunni voru sjálfmenntaðir. Ég held að ef fólk þyrfti að berjast fyrir þessum þáttum þá væru þeir meira virði og menningin væri ekki tóm tunna sem hátt bylur í.

Ég sé ekki víða í samfélagi okkar að fólk hafi vald yfir sterkum gildum eða skapandi hugsun, en mikið af innantómu skoðanagjálfri, neikvæðum fordómum, og sveiflukennd skjögri.

Því miður, því það er ekki elítan sem á að skapa samfélag okkar heldur við sjálf, og ef við hefðum afstöðu og sterk gildi þá hlýddi elítan, og við værum að mennta börn okkar til að verða meiri en við sjálf en ekki heimtufrekir og ofdekraðir mannapar.

Þeir sjálfir ásamt afþreyingar iðnaði – sem oft er í eigum sömu aðila ef klifrað er upp í pýramídann – viðhalda þeirri hugljúfu dáleiðslu að þeim sé treystandi og segi satt frá.

Eitt áhrifamesta dæmið er Watergate spuninn þar sem tveir [rannsóknar]blaðamenn áttu að hafa flett ofan af spillingu hjá Ríkharði Njálgssyni.

Mikið var gert úr, mikið fréttaefni þar sem nöfnum þeirra var hampað og orðinu rannsóknarblaðamaður markaðssett undir drep; og við sökkuna, línuna, maðkinn og öngulinn.

Við hér heima vissum ekki af mönnum eins og Fletcher Prouty sem byrjaði ’73 að skrifa um leynimakkið í Fimmhyrnu eða Jordan Maxwell sem hefur flett ofan af Vaðlastíg í Róm síðan ’59 eða Eustace heitnum Mullins sem fyrstur fletti ofan af Rauðskildi riddara og Seðlabanka fléttu Vesturheimshrepps ’52 og óbeint allra vesturlanda.

Falið vald kom út eins og stormur hér heima ’81 og Jóhannes Björn er þjóðþekktur síðan þá. Enn er sú bók lesin og á vef Jóhannesar má finna hana uppfærða, en á vefnum gefur hann reglulega út rýni í fjármálaspillingu heimsins eins og hún er í dag.

Engir fjölmiðlar hér heima – og engir meginfjölmiðlar erlendis – segja þér frá þessu fólki eða vitna í það. Einstöku sinnum er minnst á Jóhannes en það er aðallega því hann er svo mikið rýndur af alþýðunni.

Að ógleymdu frelsiTV sem hóf útsendingar og umfjallanir fyrir skömmu síðan en er smátt og smátt, orrustu fyrir orrustu, málefni fyrir málefni, að festa sig í sessi sem eini fjölmiðillinn hérlendis sem segir eitthvað annað en það sem meginstraumurinn ætlast til að þú kyngir með maðkinum.

Sjáðu til – fjölmiðlaelítan er ódýr hóra sem fylgir því sem skuggavaldið, embættisvaldið og stjórnmálalýgin ætlast til að þú fylgir.

Vissulega tekur hóran stundum fyrir einhverja spuna á borð við Lekamálið eða einhver stök á taflborðinu og fórnar á altari almenningsálitsins í því markmið einu að undirstinga það sem færsla þessi snýst um: Nefnilega trú þína á trúverðugleika blaðamanna og fjölmiðla.

Það skiptir engu máli hvort þú trúir stjórnmálatófunum, embættanöðrunum, efnahagsdrekunum eða einhverjum öðrum, á meðan þú trúir fjölmiðlum. Nú hefur heimsfjölmiðlunin verið undir árás samsæringa í um það bil áratug og sækir á.

Fólk er smámsaman farið að vorkenna einfeldningunum sem enn sækja messur fjölmiðlafólks og trúir meginflaumnum sem sturtað er yfir þá. En hvað kemur í staðinn, hvað gerist næst?

Hvar er umræðan um stjórnarskrá og raunlýðræði? Hvert fór skýrslan hans Víglundar og er nokkur að skoða samsærið á bak við Lekamálsspunann? Eru málefnin kaffærð í spunum?

Manstu þegar skuggavaldið, elítan og fjölmiðladraugarnir vildu selja fólki Þóru? Nú er allt kapp lagt á að selja fólki Katrínu. Spurningin er, því hvorki Óli né fólkið vill hafa Óla kóng áfram, hvern óttast elítan?

Því klárt er, rétt eins og með Þóru að Katrín eru þægar peð og elítan á von á óþægu peði sem ekki hefur enn boðað framboð fyrir næstu forsetakosningar Lýgveldisins*. Þjóðeldið er hins vegar langt frá því að kjósa forseta næstu árin en samkvæmt stjórnarskrá Þjóðveldis er hlutverk hans enn minna en í Lýðveldinu.

* Langt mál er að rekja hér hvers vegna ég nota til skiptis orðin Lýgveldi og Lýðveldi fyrir ríkiskerfið sem Íslenska þjóðin trúir á um þessar mundir. Dugar að benda á að fjölmiðlar þess minnast helst ekki á uppboð og útburði. Ætla mætti að enginn sé lengur á vergangi hjá fjórflokksfasistum. Kannski óttast blaðamenn að vera skotnir á færi.

Það fyrsta sem mér datt í hug þegar ég sá herferðina um frjálsar geirvörtur var Einhver flaug yfir Gaukshreiðrið eða eins og vísdóms maður kenndi mér þegar ég var unglingur; fáránleg spurning kallar á fáránlegt svar.

Mér virtist að eina slagorðið eða röksemdafærslan fyrir fáránleikanum væri að „karlar mega bera sig að ofan, þess vegna við líka.“

Satt að segja er ég enn svo undrandi yfir að ofmenntaður skríllinn – og hvað þá vanþroska fjölmiðlar – landsins hafi keypt og kyngt þessum þvættingi að ég á erfitt með að koma upp orði. Ég tjáði mig smávegis um þetta við fólk í tengslanetinu og einnig á Feisinu og heyrði fljótt að meirihluti fólks sá þetta svipuðum augum og ég, svo ég ákvað að tjá mig ekki frekar.

Það breyttist þó í kvöld, eftir að hafa tekið eftir síðustu daga að hellingur af fólki sem hefur sig í frammi á samfélagsmiðlum og í bloggheimum er enn að reyna að moðast í gegnum fáránleikann. Fólk sem er vant því að tuða gegn ríkisvaldinu við vinsældir reiðra samlanda sinna reyna hver um annan þverann að totta vinsældirnar út á smekklausar vörtumyndirnar og augljóst innihaldsleysið.

Stór orð? Byrjum á rökleysunni um að karlar megi fara úr að ofan og þess vegna megi konur það einnig.

Setningin gefur í skyn að konur hafi engan kynferðislegan áhuga á að sjá karla bera að ofan. Hver einasta beinhneigð kona og beinhneigður karl sem komin eru til vits og þroska vita að konur horfa á karlmenn með ánægju þegar þeir fara úr að ofan.

Ef rökstyðja þarf það nánar þá kann lesandi minn ekki að lesa, hefur aldrei umgengist kynverur og er líklega ekki kynvera og ætti því að snúa sér aftur að nýjustu sápu sjónvarpsins eða tölvuleik.

Ég gleymi seint þegar Hérastubbur nokkur sagði mér frá því að stúlkurnar í vinnunni hjá honum flettu upp myndskeiði með greinarhöfundi og gelgjuðu upp; hann er ber að ofan!

Tökum næsta snúning á hinu sama. Hver sá sem sér þessa setningu sér umsvifalaust að hún er samansett af öfgafemínista sem hatar að karlar séu kynverur, hatar einnig að konur fíli að vera kynverur og vill frekar að beinhneigðar konur horfi á brjóstin á hvor annarri en körlum.

Eitt af því sem hinsegin öfgafemínistar hata meir en karla eru konur sem laðast að körlum. Þess vegna fíla slíkar forynjur að hræra upp í úngum og vanþroska stelpum til að haga sér eins og fávitar á Vefnum, með misvanþroska og kynþokkalausum myndum og yfirlýsingum, því þá er einhverju kvenpervísku markmiði náð.

Falleg brjóst eru augnayndi og það er fegurð að þeim þegar þau fá að vera hispurslaust í sínu náttúrulega veldi. Notuð brjóst eru líka augnayndi en ekki fyrir fegurð sína heldur sögu. Allt sem mannslíkama – beggja kynja – viðkemur hefur í sér virðingu og fegurð sem ekkert hefur að gera með hina helgu baráttu fyrir virðingu og jafnrétti beggja kynja.

Sumir gleyma í hita leiksins að síðustu ár hefur öfgafemínisminn farið yfir strikið og hallar mjög á rétt og virðingu stórs hóps karla í samfélaginu. Margt mætti týna til varðandi þann þátt og þekki ég margar tárasögur kynbræðra minna sem hafa verið bældir, niðurbrotnir, bugaðir og svívirtir í þeirri baráttu án þess að eiga neina rödd.

Vil ég frekar sjá til hvort ég safni slíkum sögum saman einn daginn, bæði úr ranni eigin minnis og ef karlar senda mér sögur sem ég má í nafnleynd setja í bing. Í þessu sambandi langar mig að benda á frábærar ábendingar Axels Péturs Axelssonar í nýlegri hugvekju á frelsiTV á Youtube.

httpv://www.youtube.com/watch?v=WJNXGibBTGo

Íslenzk hugsun hefur ætíð verið jafnréttissinnuð í eðli sínu og þroskaðir Íslenskir karlmenn hafa aldrei þóst vera húsbændur á eigin heimili nema þegar þeir segja brandara.

Á Þjóðveldisöld var iðkað hérlendis virkt jafnrétti og margar sögur eru til um það þó sagan sem Kirkjuvaldið og síðar Konunga- og Ríkisþingsvaldið hafi skrumskælt söguna.  Langt mál er að rökstyðja það í þessum pistli en vísa þess í stað á Bókasöfnin og bók mína Endurreist Þjóðveldi.

Fólki væri nær að iðka virðingu í samræðu og hugsun en að láta eins og fávitar á Netinu. Fjölmiðlum væri sömuleiðis nær að spyrja sig spurninga á borð við „hvenær verður málvaðall að menningarvita?“

Að lokum mætti lesandinn spyrja sig hversu margir innihaldslausir spunastormar hafa gengið yfir landið frá Fjölmörðunum síðustu mánuði; því næg eru alvörumálin sem ræða mætti, en hvernig er hægt að ræða saman þegar umræðan sturtar fyrir þjóðina bílförmum af bulli?

Fyrst fékk ég efasemdir um Einstein þegar ég las mér til um Heisenberg og Bohr. Því þá mundi ég hvað Gunnar Dal hafði skrifað um Einstein  varðandi skammtakenninguna, og að hann hefði unnið með öðrum í fáein ár að hönnun þeirrar hugmyndar sem frumeindahraðlarnir (CERN er frægastur) vinna eftir.

En þeir áttu að afsanna skammtakenninguna en reyndust sanna hana; en það er einhver fnykur af þeim spuna.

Svo sat í mér eftir lesturinn á Saga Tímans eftir Stephen Hawking einhver skuggamynd í huganum sem ég var ekki að ná að draga fram með morkunkaffinu.

Mér fannst sú bók verulega skemmtileg og óvitandi sýndi Hawking mér að alheimarnir eru líkara fractal, eða köggluðum spörðum í kindaþörmum, en því sem ég „á að trúa.“

Mér fannst einnig hugmyndin um „event horizon“ vera tær snilld og það má útfæra hana á ýmsa vegu – hugmyndalega séð – en það var samt þessi skuggi. Ég lét hann þó til hliðar í langan tíma. Hins vegar áttaði ég mig á því með árunum, sérstaklega varðandi risavöxnu hraðlana sem eiga að vinna með og hjúpa öröreindir að eitthvað var ekki að virka í jöfnunni.

Öröreindir eru svo smáar og torkennilegar samkvæmt skammtafræðinni að þær eru á mörkum hins veruleikaskynjaða heims sem við erum í. Kvarkapörin vita ekki sjálf hvort þau eru til, hver sé í réttsælissnúning eða í rangsælissnúning, eða yfirleitt að þau séu pör, fyrr en í þau er rýnt. Í skammta-eðlisfræði er sumsé eindin sem í er rýnt og rýnandinn orðin samverkandi.

Jiddu Krishnamurti nýtti sér þetta í heimspeki sinni án þess að segja frá því og ég dáðist að því þegar ég sá það, því ég hef ekki tekið eftir að neinn annar en ég hafi tjáð sig um að hann hafi gert það, og þegar ég sé eitthvað svona þá finnst mér ég vera spes. Eins og gaurinn sagði við dömuna í „As Good as it gets“ þá elskaði hann að sjá að hún væri frábærasta kona á jörðinni, því enginn annar sá hið dulda.

Sem er einmitt það skemmtilegasta við heimspekigrúsk, að finna helli í fjallinu, perlu í dýpinu, eða stjörnu á bak við stjörnu, sem bara þú sérð. Þegar aðrir sjá það líka, viltu helst komast í eitthvað nýtt.

Rétt eins og fyrstu landkönnuðirnir sem fór um ókunnar heimsálfur og héruð; að finna eitthvað sem fáir hafa fundið áður.

Þannig er það einmitt sem ég endaði – eftir alls kyns hugarranghala – með hugtakið Skammtalýðræði. Ég hef ritað dálítið um hugmyndina og gert myndskeið með forspjalli um það (á ensku) en rakst í vetur á myndskeið eftir John Keane stjórnmálaprófessor þar sem hann hafði greinilega fengið skylda hugmynd og notað sama hugtak.

Í ljós kemur á næstu öldum hvort hugtakið verður fullmótað af þriðja aðilanum og hann Einsteinaður. Því þegar einhver er tekinn og honum eignaður heiðurinn af einhverri góðri hugmynd og síðan gerður að Ækoni; þá er verið að fela eitthvað sem hinn upprunalegi hugmyndasmiður er of heiðarlegur til að fela.

Hér er nebblega málið sem smátt og smátt gerðist með skuggann. Í hitteðfyrra las ég „The Grand Design“ eftir Hawking (og samhöfund með flóknu nafni) og það er engu logið á kappann; hann er snillingu. Loksins byrjaði ég að sjá skuggann. Því bókin segir þér ekkert, heldur skautar yfir helling af kenningum. En þú gagnrýnir ekki Hawking!

Maðurinn er svo hrikalega virtur og dáður sem stærðfræðingur, enda er hann í sömu stöðu og Newton hélt á sínum tíma! Auk þess er ekki hægt annað en að dást að manni sem svo hetjulega hefur lifað með sjúkdómi í áratugi, þegar sami sjúkdómur drepur flesta á tveim árum. Hann er Ikon, sjáðu til.

Svo hér kemur næsta mynd á skuggann. Um sama leyti rakst ég á síðu um fyrri konu Einstein og hvaða þátt hún er talin eiga í þróðun afstæðiskenningarinnar.

Sú saga er rakin mjög vel, og tveir punktar bætast við hana. Í fyrsta lagi er mjög undarlegt hvernig Einstein kom fram við þessa konu og sameiginleg börn þeirra frá upphafi til enda. Hins vegar er áhugavert að vísindaelítan verndar Ækonímynd hans algjörlega fyrir nokkru spjóti úr þessari átt, en ekki með rökum heldur þögn.

Þögn er besti fnykur í heimi þegar skuggamynd skýrist í morgunþokunni.

Myndin tók þó á sig fullnaðarblæ nýverið að ég grúskaði eina kvöldstund í greinasafni Hawking á hans einkavefsíðu. Fann ég þar margt skemmtilegt til lestrar en skyndilega dró ský fyrir sólu og ég sá. Sex tíundu hlutar alls sem ég var að lesa voru hugmyndafantasíur rammaðar inn í vísindabúning. Hversu margt í veruleika okkar er þannig, án þess að við sjáum það?

Saga tímans, Afstæðiskenningin, skurðgoðadýrkun vísindanna; allt hrundi eins og spilaborg fyrir augunum á mér. Ekki það hvort við getum smíðað kjarnorkusprengju, þotuhreyfil eða konur riðið út um allt vegna pillunnar. Vísindin hafa áorkað miklu. Heldur skurðgoðadýrkun vísindaheimsins sem dáleiðir þig, ekki með rýni í aðferðina heldur höfundinn.

Í annan fótinn áttu að fara út fyrir rammann en ef þú gerir það ertu útlægur (ostracized). Nefna mætti mörg dæmi – en John Lovelock er mitt uppáhalds – auk þess sem þetta er bara greinastúfur.

Skurðgoðadýrkunin tilnefnir nebblega hverja þú átt að tilbiðja í átrúnaði þínum, hvernig þú átt að gera það, hverja þú átt að útiloka; og gefur prestum skurðgoðsins vald þitt. Þetta er þannig með öll trúarbrögð. Svo ég ætla að stinga nokkrum vúdúprjónum í dúkkuna.

Kanntu stærðfræði Evklíðs? Hefurðu rýnt í stærðfræði Pýthagórasar (annan en hornareikninginn)? Hefurðu lært Pascal stærðfræði eða geturðu notað Arkímedes nálganir? Vissir þú að Newton fann upp Calculus til að reikna feril himintungla?

Vissir þú til að mynda að fyrir nákvæmlega öld vissum við ekki að til voru vetrarbrautir fyrr en Edwin Hubble fór að reikna út ljósbrot? Vissir þú að allt sem er vitað um alheiminn utan við landamerki lofthjúpsins er reiknað út frá ljósbrotum og ljósrafssjám? Vissir þú að öll steingervingafræðin eins og hún leggur sig, og allar teikningarnar, eru 80% skáldað í eyðurnar?

Aðeins ef þú getur svarað þessum spurningum játandi, geturðu séð í gegnum og skilið útreikninga Frú Ænstæn, og skilið hugleiðingar Bohr og Heisenberg. Aðeins þannig geturðu skilið hvers vegna Herra Ænstæn gat varla prumpað eftir skilnaðinn; og þá blasir við þér hið helga vél skurðgoðsins.

Ekkert er eins og þú heldur, því það sem þú heldur er vökudraumur þess sem þú heldur að sé veruleiki, og þú þekkir ekki frumforsendur þeirra sem mötuðu þig á hvað þú ættir að halda; og menntunin þín var ekki hönnuð þannig að þú gætir rýnt í skuggann. Auk þess sem samfélagsmótunin hefur kennt þér að betra sé að vera dáleiddur í kirkjunni en liggja svangur innan um legsteinana úti.

Tökum snúning á heimsmynd, rett sison, svo þú sjáir betur hvað fyrir mér vakir. Því ég hef enga ástæðu, hvorki trúarlega né vísindalega, til að efast um vísindalegar aðferðir, getu, og þekkingu þeirra vísindamanna sem helga ævistarf sitt því að afla mannkyni nýrra sýna og staðfestinga á einhverju sem við teljum vera veruleika.

Við hin ólærðu megum þó einnig spyrja og satt að segja er ég með eina stóra spurningu á bak við eyrað. Hvort eyða vísindamenn meiri tíma í að efla tilgátur sínar eða vefengja? Þegar Stephen Hawking ákvað að reikna út hvort Stóri Hvellur væri líklegur, reyndi hann þá fyrst að reikna út hvort hann væri ólíklegur?

Skoðum til að mynda heimsmynd þeirra manna sem fæddust á Endurreisnartímanum og fæddu af sér nýja kynslóð vísindahyggju.

Spyrjum okkur sem snöggvast hvers vegna þeir fóru allir út fyrir heimsmynd Kaþólsku Kirkjunnar? Ekki nærri því allir fóru þeir út fyrir Guðstrú, og síst Newton, en með því að nota þessa menn gat engill safnaðarins í Sardis mátað engil safnaðarins í Efesus; skák en ekki ennþá mát.

Satan er ljósengill upplýsingar en Mikael arkarengill er ljósengill uppljómunar. Sá fyrrnefndi sameinar með sundrungu hugans en sá síðari með innri frið sálar. Englar safnaðanna sjö, sem allir eru lénsherrar höfðingja síns, berjast innbyrðis og síðan Satan var fangelsaður hefur barátta þeirra magnast í heiminum og sundruning verður æ ljósari dag frá degi, og að ætla sér að rýna í sundrunguna og ráða eitthvað vitrænt úr henni mun æra óstöðuga enn frekar.

Ef heimsmynd Efesusmanna væri enn hin flata jörð með sólina á hringferð í kringum sig og ef fólk tryði því enn að hinn Míþraski hálfguð hefði skapað veröldina á sex dögum; þá væru vísindi með verulega flotta útskýringu á því og mjög erfitt að ráða í það og þú yrðir jafn hliðsettur (marginalized) fyrir að gagnrýna þau vísindi og menn eru í dag fyrir að gagnrýna guðleysisvísindi samtímans.

Bæði þessi vísindi eru hluti hinna sjö meginstrauma og þú getur treyst því að til eru fimm aðrir vísindastraumar. Nefna mætti hugmyndina um hola jörð eða sýndarveruleikajörð og erum við þá komin með fjórar heimsmyndir. Hverjar myndu hinar þrjár þá vera, og hvernig myndi heimsmynd okkar vera í hverri þeirra og þær vísindafræðigreinar sem myndi sanna þær?

Rétt eins og ég nefndi fyrr; vísindamenn okkar heimsmyndar eru uppteknari við að sanna heimsmynd okkar en véfengja, rétt eins og vísindamenn Kaþólskunnar gerðu á sínum tíma og margir gera enn. Til er hafsjór af nútímaefni sem reynir að sanna hina flötu jörð, holrýmisjörð og sýndarveruleikajörð.

Það er alltaf eins innan heimsmyndar sem er trúað; meginstraumur hugans innan þeirrar heimsmyndar flýtur með en ekki á móti.

Þó eru alltaf mótvægisraddir, og þær eru fáránlegar á meðan þær eru fámennar. Svo hver er mín heimsmynd? Ég hef margsagt að ég trúi því sem vísindin segja um Atóm, DNA, Mikla Hvell, Kjarneðlisfræði og Skammtafræði, Erfðamengi, Þróunarkenningu og hvaðeina.

Ég hef hins vegar hvergi lýst því yfir að ég trúi þessum kenningum sem endanlegum sannleika, heldur að ég trúi að þessar kenningar séu besta módelið til að skoða veruleikann á þessum stað í tíma og rými sem við – eða vitund okkar – er stödd.

Í fyrra spurði ég tré – því tré er ein af elstu lifandi lífverum jarðar sem hægt er að tala við (vitund við vitund. Ég spurði „þið eruð elsta vera jarðar, erum við sköpuð eða þróuð?“ Tréð svaraði í óm þagnarinnar (vitund við vitund) „hvorugt, við erum innblásin (inspired).“ Þetta er lausleg þýðing, því ég spurði með enskum hugorðum.

Þessi heimsmynd er þriðja skýringin á tilurð efnisheims og mérvitanlega eru það bara trén og grasið sem hafa þessa sýn. Ég hugleiddi þetta mánuðum saman þar til mér vitraðist sú sýn að við erum að skapa alheiminn, þ.e. sálir okkar sjálfra.

Lengi hef ég haldið því fram svosem fram kemur í enskri bók minni „The Process of Positive Willpower“ og víðar, að egóhugurinn og líkaminn er aðeins myndbirting á broti þeirrar Sálar eða Sjálfs sem ég eða við erum. Að sálin sem skapar okkur sé eilífur kraftur, innrammaður í eðli Alheimisins, og að þessi sál sé sköpunarkraftur.

Ég er einnig á því að dáleiðslu og blekkingaheimur föllnu englanna snúist um að véla okkur frá þessari sýn og dáleiða okkur. Með dáleiðslu á ég við tvennt. Annars vegar að hugarmengi okkar og hugsanamynstur eru bundin í farvegi sem við kunnum ekki að efast um eða brjótast út úr. Hins vegar að blinda okkur á ægimagnaðan kraft okkar eigin sálar.

Satt að segja held ég að þetta síðara atriði sé Alheiminum nauðsyn, því sálnaþroski fólks er almennt í svo miklu myrkri, hatri og ótta, að væri hann leystur úr læðingi of hratt myndi sá dimmi kraftur verða svo magnaður að hinn þekkti Alheimur – sem er skynjaður (perceived) myndi farast í miklu stærri hvell en Mikla Hvell.

Eins og Inspector Morse sagði „I don’t assume, Lewis, I deduce.“ Nokkuð sem samtími okkar á enn ólært.

Því meira sem þú lítur í kringum þig í okkar sýndarmenntaða samtíma, því meira sérðu múginn sem dáleiddan skríl, uppfullan af sýndarhugmyndum um sjálfan sig, jafn stjarfdáleiddur í innkaupaferð eða við sjónvarpsskjáinn og múgurinn á torginu forðum þegar Giordano Bruno var brenndur.

Ég nennti þó ekki að lesa endalausar áróðursgreinar með eða móti þessum menningarheim.

Vissulega ákvað ég að lesa „þeirra heilögu ritningu“ og hef kynnt mér hana nægilega vel í dag til að sjá skýrt að okkar eigin menningarheimur, kristinna lýðræðisþjóða, veit nær ekkert um þessa ritningu þó nóg sé af skyrinu sem slett sé í hana og fullyrðingum um það sem í henni stendur.

Ákvað ég að nota samskiptasíðurnar okcupid og tagged til að eignast samræðuvini af veikara kyninu í þessum menningarheimi. Vildi ég kynnast því sem grasrótin segir og hugsar, sérstaklega frá sjónarhóli „hins kúgaða hluta“ þess heims.

Ekki þurfti margar samræður til að sjá að sýn okkar sjálfheilagra iðnþjóða er stórlega bjöguð og eins og venjulega; frekar á þeirri línu sem hentar hernaðariðnaðinum og bankamafíunni. Enn á ég vini á samskiptamiðlum úr þessum menningargeira og ég hef einnig skrifast á við fólk erlendis sem er áberandi í umræðunni þar.

Allt ber að sama brunni; við vitum ekkert um þennan heim nema kynna okkur hann. Hér áður sá ég þennan heim í gegnum sama tvívíða og líflausa prisma og megnið af okkar djúphyglu þjóð sér; og í dag furðar mig að þeir sem mest amast við þessum menningarheim eru að nota sama áróðursefni – með og móti – og meginmiðlar hafa matreitt handa fólki.

Sumir landa minna fullyrða jafnvel að þeir hafi lesið trúarrit þessa fólks á sama tíma og það slettir skyri og grjóti sem mest það má, rétt eins og það sé á launaskrá Rothschild og Mossad. Mig langar því að taka tvo punkta fram, bara til gamans.

Ein þeirra kvenna sem ég var svo heppinn að fá að spyrja út í heimsmálin er kona, alin upp í Tyrknesku afdalahéraði, nútímaleg í framkomu, tali og með tvær háskólagráður (sem er móðins og virt hérlendis). Hún starfar í upplýsingatækni og alþjóðaviðskiptum og er vel með á nótunum.

Þegar ég spurði hana um kvennakúgun og Búrkur svaraði hún að bragði „þetta er mest vandamál í karlaveldunum í Arabistan og hefur ekkert með Íslam að gera.“ Þegar ég spurði hana um slæður sem hylja hárið þá sagði hún mér að hún notaði slæður þegar hún færi í Moskuna og yfirleitt fyrsta daginn þegar hún færi heim í fjallaþorpið í fríum, en það væri hennar val og konur litu svo á í flestum múslímaríkjum.

Þá finnst mér áhugavert sem ein kona benti mér á og ég grúskaði í síðar og fann út að er rétt. Að ekkja spámanns þeirra, Aisha, stóð fyrir því að koma á þessari búrku- og slæðuhefð um það bil tveim áratugum eftir lát eiginmanns síns, á sama tíma og hún vann að því – ásamt fleirum s.s. Hafsa annarri ekkju hans, að færa munnlega geymd Kóransins í letur.

Ég hef síðan þetta var rætt við fleiri múslíma – af báðum kynjum – og ég hef í dag enga fordóma gegn þessu fólki. Vissulega stendur mér stuggur af vissum hefðum sem ríkja í þeim menningarheimi. Sjálfur yrði ég vafalaust grýttur í Pakistan og Sádí ef ég vogaði mér að minnast þar á mína eigin trú. Veröldin er jú marglit.

Tökum því annan snúning til gamans.

Ég hafði aldrei heyrt orðið Arabistan fyrr en Tyrkneska – kúgaða – múslímakonan skyrpti því út úr sér. Læt ég aðra um að flokka hvaða lönd falla þar inn í. Síðan þetta var hef ég lært að einungis 11% múslíma býr í Arabistan og að múslímar eru álíka margir og þegnar Iðnveldisins eða hálfur annar milljarður.

Einnig sýnist mér að 99% af svonefndum hryðjuverkamönnum séu úr þessari 11% sneið og að þeir komi því sem næst einungis frá þrem til fjórum afmörkuðum svæðum sem öll eru ofsótt af velmeinandi hreppum Iðnveldisins sem ætla að gefa þeim flokksræði í gervi fulltrúalýðræðis.

Læt íslenskum Ísraelsfasistum og vel meinandi Íslamahöturum um að rífast um þessa skilgreiningu, en ég nenni ekki að svara heiladauðum spunaþvættingi þeirra, í það minnsta ekki hér á FB þar sem frið og ró ríkir yfir vötnum. Mig langar þó í lokin að benda á skemmtilegan farsa í þessu öllu.

Sumir hafa bent á að múslílmaríki séu óvilhöll öðrum trúarbrögðum en sínum eigin.

Látum svo vera en minnum á að hin heilaga Íslenska stjórnarskrá frá 1944 (sem allir Íslendingar hafa lesið) tiltekur skýrum stöfum hver sé hin Íslenska ríkistrú, og sú trú skírir ungabörn inn í trú sína þó trúarrit þeirra hafi einungis stutt við skírn fullorðinna meðvitaðra einstaklinga inn í trú.

Ennfremur minni ég á að yfirgnæfandi meirihluti upplýstra og menntaðra kjósenda Íslenska Lýgveldisins kvittaði fyrir það haustið 2012 að áfram skyldi viðhaldið ríkistrú á landinu bláa.

Þetta ku hvorki tvískinnungur né skynhelgi meðal krossfara hins heilaga vestræna rétttrúnaðar, um það hvað sé gott og gilt fyrir fólk hinumegin á hnettinum.

Annað dæmi sem kemur upp í þessu samhengi er punktur sem Reza Aslan (prófessor í trúarbrögðum) benti á í frægu viðtali, er að hin svonefndu múslímaríki hafi kosið fleiri konur í leiðtogahlutverk ríkja sinna en lýgræðisríki iðnveldanna – hef ég ekki kannað þetta sjálfur en gaurinn er þekktur fyrir sannsögli (þó ókristinn sé) svo ég læt þetta fjúka.

Í því samhengi dettur mér dálítið merkilegt fyrirbæri í hug. Eins og allir vita er Íranska lýðveldið eitt af fáum ríkjum heims sem ekki hefur látið bankamafíu og hernaðarvél Iðnveldisins buga sig til hlýðni. Enda mikill áróður í gangi gegn því.

Eitt af því sem þeir eru gagnrýndir fyrir er einmitt kúgun kvenna en mér skilst að umræða þar í landi, sérstaklega meðal háskólaborgara, sé farin að taka þetta fyrir og að byrjað sé að liðka fyrir um þessi mál. Ég veit lítið um það enn og minnir að þetta hafi komið fram í orðastað (debate) á milli Tariq Ramadan og Christopher heitins Hitchens. Hlakka til að fá meira að vita um þetta (einhver).

Nýlega var ég einmitt að grúska í stöðu gyðinga í hinu forna Persaveldi því ég hafði rekist á þá fullyrðingu að þar í landi væri stærsta gyðingasamfélag mið-austurlanda fyrir utan Ísrael sjálft. Svo minn fór á kaf í að grúska í því ástandi, sérstaklega vitandi hversu auðvelt er fyrir þetta fólk að komast til Palestínu ef það vill.

Rakst ég á nokkuð áhugaverðar upplýsingar við þetta grúsk. Lýðræðið þar í landi miðast við einn fulltrúa inn á þing fyrir hverja 200.000 íbúa. Þó er gerð undantekning fyrir samfélög gyðinga og zóróaster trúar og fleiri minnihlutahópa til að tryggja að þeirra rödd heyrist á þingi þess lýðræðis sem þeir iðka.

Þetta væri svipað og að Alþingi Íslenska Lýgveldisins færi að bjóða Óla Ufsa að sitja á þingi um kvótamálin.

Mér er tíðrætt um þetta múslímamál og ég vona að fólk misskilji mig ekki. Því í mínum huga er enginn munur á trúarbrögðunum. Í minni trú eru öll skipulögð eða kerfisbundin trúarbrögð ein risastór skurðgoðadýrkun og mín trú býður mér að standa utan við slíkt.

Ég hins vegar hata forpúkun, trúarfyrirlitningu, áróðursvélar, og forheimskun falda á bak við orðagjálfur og ég sé það jafn skýrt og hver sá sem nennir að virkja sínar litlu gráu, að Íslam er „tilbúinn óvinur“ af áróðursvélinni sem Eisenhower nefndi „the industrial military complex.“

Einnig eiga hér við rök Chris Hedges sem komu fram nýlega í frábæru viðtali við Abby Martin, sem of langt mál væri að rekja svo ég læt það fylgja hér með. Mig langar þó í lokin að benda á áhugaverða sálfræði, sem ég veit að fólk kannast við.

httpv://www.youtube.com/watch?v=mYnf6KfEroE

Tvennt er merkilegt í viðtalinu við Hedges. Annars vegar hvernig komið er fram við franska ríkisborgara af Alsírskum ættum – en við vitum ekkert um það hér. Einnig að franska leyniþjónustan getur hlerað og flokkað sjálfkrafa sex mismunandi mállýskur þeirra í rauntíma og lyklað á lykilorð og frasa. Reiknaðu nú (do the math).

Einnig má taka fram að hin pínkulitla terrorsitaklíka sem meginfjölmiðlar og yfirborðsstjórnmál markaðssetja, er fjármögnuð (að talið er) af Wahabista* ófögnuði, sem er sami sértrúarhópu og tekur fólk af lífi í Sádí; samherja Iðnveldisins.

Þegar hampað er ákveðnum grunnhyggnum og bjöguðum machogildum í fjölmiðlum þá mun viss tegund grunnhygginna einstaklinga samsaga sig þeim ímyndum og tileinka sér. Rétt eins og þegar þú segir eitthvað sniðugt í partý, þá heyrist í einhverjum „já ég hef einmitt alltaf haldið þessu fram,“ og terrorismi getur orðið tíska í vissum hópum fólks sem hafi svipað mentalitet og norski maðurinn sem ég neita að nefna á nafn.

Ég lofa þér að ef megin-fjölmiðlar beittu þöggun á terrorisma myndi allur terrorismi minnka um 90% og ári síðar færi klíkan hans Eisenhower á hausinn. Það myndi þó ekki henta klíkunni sem á þá báða og stjórnast af höfðingja þessa heims. Um sama leyti myndu vissir þverplankar Íslenskir finna nýjar grýlur til að amast við.

* Wahabismi er einnig nefndur Salafi.

Þá var brugðist við því með öðru snilldar bragði. Þá vandaðist málið.

Aðgangur fólks að þekkingu jókst hröðum skrefum og geta fólks til að eiga opinská samskipti og þekkingarmiðlun milli landa og heimsálfa jókst enn meir.

Svo ekki bara lýgin eina vatt upp á sig heldur opnaðist fyrir hugargátt fólks til að rýna í fleiri lygar.

Þá var búinn til skugginn af áróðrinum, því góður áróður tekst ekki nema sá dáleiddi eigi val á öðru sjónarhorni og því var ákveðið að ljúga þar líka. Smám saman stækka lygavefirnir, dáleiðsluaðferðirnar og sjálfsblekkingarnar þar til veröldin er orðin verri en yfirfullt haughús af lygum.

Þetta er ástæðan fyrir tölvunjósnum á borð við tölvustýrðar hleranir, miðstýrða samfélags- og leitarvefi sem í orði kveðni tilheyri frjálsum markaði, eða öðrum aðferðum til að skanna fólk. Það er ekki til að gægjast í einkamálin þín eða til að finna terrorista eða eitthvað annað sinister fávitafyrirbæri; heldur hrein og klár sálfræði.

Hvað er fólk að hugsa, hvernig er það að hugsa, hvernig nær það í upplýsingar og hvernig vinnur það úr upplýsingum, svo hræra megi meira upp í huga fólks til að leiða hugana áfram. Jafnvel þegar þú telur þig sjá í gegnum fléttuna bíður þar tilbúin ein eða fleiri fléttur til að leiða þig þar áfram og festa þig þar í feni sjálfsblekkinga.

Þú getur treyst því að ef ómenntaður bjánahugur af mínu tagi sér í gegnum þrefalda til fjórfalda fléttuna þá sér skuggavaldið í gegnum hana, því skuggavaldið hefur hag af að sjá í gegnum hana, hefur lært að vinna með hana og veit hvað vald er.

Skuggavaldið er ekki samsett úr fávitunum sem röfla hring eftir hring í stjórnamálum eða innihaldslausum og grunnhyggnum rottum bankanna sem ekki geta tekið smádómi eins og menn. Það er heldur ekki samsett úr málhórunum í meginmiðlum eða svínunum í embættunum.

Skuggavaldið eru þeir sem eiga hjörðina sem þjónar því og þeir sem halda þar um þræðina eru hvorki fæddir í gær né heilaþvegnir plebbar með tvær til þrjár fínpússaðar háskólagráður í að hugsa rétt. Þegar nýr meðlimur kemur inn í skuggavaldið er hann þjálfaður upp af eldri og reyndari.

Hann kemst inn því hann hefur sýnt afbragðs þekkingu og innsæi, ásamt réttu siðferði og þannig hefur það gengið mann fram af manni um aldir.

Ýmislegt fleira þarf hann til að bera sem ekki er vert að útskýra. Aðalatriðið er að hann veit hvað þú ert að pæla áður en þér dettur það í hug og tilvera hans og skuggavaldsins þrífst á því. Aðeins ein leið er til að losna úr ægivaldi blekkingarvefsins sem stýrir hugarkerfunum sjö. Aðeins ein.

Nei, ég ætla ekki að segja þér leiðina. Þú getur fundið hana sjálf(ur). Ég ætla út að viðra hundana mína og gera eitthvað af viti.

Lífið  er betur mælt í trú fólks á sjálft sig og getu til að lifa sínu dags daglega lífi í virðingu, bæði við sjálft sig og aðra.

Því miður er mikið af orðagjálfri manna, bæði í stjórnmálum og í verkalýðs forystunni, eins konar belgingur sem minnir á málshátt um tunnur.

Ég hef verið án starfs, nauðugur viljugur, síðan í desember 2009. Forsaga þess er rakin í bók minni „Varðmenn kvótans“.

Ef þú segir upp starfi áttu rétt á bótaleysi í tvo mánuði. Takir þú því þannig, en það er hugsað sem refsing, gæti það orðið tími bæna og föstu. Nú kann að vera að þér sé þröngvað til uppsagnar og sért ekki af eigin vilja kominn til dýrðarlands Atvinnuleysisstofnunar og Félagsþjónustu.

Ekki er víst að þú veljir heilsubrestinn sem sumir falla í þegar þrekið brestur eftir áralanga baráttu fyrir réttlæti, sanngirni og mannvirðingu.

Hafðu af því engar áhyggjur, því þar eru allir lærðir á gömul Nasistafræði tilbúnir að skella stjörnu á vinstri arminn þinn. Þú færð að biðja og svelta í tvo mánuði. Minnsti misskilningur á þeirra frelsandi uppeldisreglu kostar þig alla björg og sá dómur endist árum saman.

Það er mikill misskilningur að fólk velji þennan farveg. Fólk vill vinna fyrir sér..

Lög gera ráð fyrir að þú eigir þó rétt á tekjutengdum bótum í þrjá mánuði, svo ef þér leiðist fastan áttu rétt á næstum fullum launum. En nei, ekki ef þú segir upp og alls ekki hafir þú verið hjá ríkinu. Svei þér segir reglugerðin. Því ef þú varst ríkisstarfsmaður og var sagt upp, þá ertu án forsvara, því ríkisstarfsmanni er sagt upp eftir reglum sem sanna að hann sé allra góðra hluta óverðugur. Eins og allir vita missir þú tekjutengingu segir þú upp sjálfur.

Sá ráðherra sem var æðsti yfirmaður Vinnumálastofnunar, á þeim tíma sem mín svipugöng mynduðust, lét hafa eftir sér að þeir sem ekki vildu vinna ættu ekki að þurfa aðstoð. Sami maður hafði rukkað ráðuneytin um milljónir í laun sem lögfræðingur síðustu tvö árin áður en hann komst á þing. Í dag gefur hann þér þá ímynd að skeggið geti falið hörkuna og metnaðinn í augnaráðinu. Fyndið? Já, fólk er fyndið.

Fyrst er boðunarbréf frá yfirstjórn stofnunar, séu viðbrögð þín óviðunandi eða yfirstjórn sannfærð um óverðugheit þín færðu áminningu, að mig minnir þarf tvær áður en sparkið kemur. Í mínu tilfelli var beitt svæsnu einelti og þröngvun. Svo langt var gengið að sviðsstjóri og minn næsti yfirmaður kom þrívegis að máli við mig og með blíðmælgi reyndi af fremsta megni að sannfæra mig um að best væri fyrir mig að skrifa reisupassann sjálfur.

Það var þegar út var komið sem ég kynntist því hvernig forstjórinn, sérhæfður í mannréttinda lögum, hafði snúið mig út á gaddinn óverðugan. Nánar fer ég ekki í það hér enda rækilega útskýrt í fyrrnefndri bók minni „Varðmenn kvótans”.

Hins vegar sló það mig hve grimm Vinnumálastofnun, útvörður Íslensks velsæmis í okkar góða samfélagi, beitir fólk sem hún getur neglt upp við vegg.

Eftir fyrsta árið í atvinnuleysi, löngu búinn að gleyma baráttu hinna fyrstu tveggja mánaða við brauðfæði heimilisins, og enn ekki búinn að finna viðsnúning í baráttu við þunglyndið, var bíllinn tekinn. Hálfu ári síðar var íbúðin boðin upp. Hálfu ári síðar var síhækkandi matvöruverð að sliga heimilið og aðal fæðan orðin ódýrt ristað brauð eða allra ódýrasta pastað. Þannig má treina fram lífið fyrir 380 krónur á dag tvær vikur í mánuði, samt fitnar maður því líkami sem býr við einhæft og snautt fæði safnar því sem hann nær úr glúteninu.

Ári síðar taldi ég saman að ég hafði leitað til yfir 300 fyrirtækja um vinnu og reyndar fengið fáein viðtöl. En fortíð sakamanns er til trafala og Netið gleymir engu, þar er allt eins og það hafi gerst i gær og fyrirsagnir duga mörgum til að dæma. Þegar þetta er ritað er stutt í að ég fell út af opinberri sakaskrá og samskonar góðborgarar og sviptu mig framanum eru enn í þeim stöðum að gætu veitt mér meðbyr til nýs starfs.

Átti ég það skilið að missa allt? Líklega. Enda veit gott fólk hvað varmennum er fyrir bestu.

Í dag datt upp úr mér í samtali að ég sé ekki eftir einum degi í þessari baráttu. Hún hefur kennt mér að sjá það góða í öðrum, í sjálfum mér og í trú minni á góð gildi lífsins. Útsjónarsemi, þolgæði, umburðarlyndi, innsæi, kyrrð (sjónvarpið var selt fyrir mat fyrir 18 mánuðum), nægjusemi (hafði síðast efni á fatakaupum fyrir þrem árum) og umfram allt fyrirgefningu. Að geta látið af reiði, biturð og sárindum er list.

Er ég kannski að skrifa af fyrrnefndu eða síðari hvötum? Hvötin er einföld gæska.

Að læra að lifa utangarðs – sem áhorfandi á samfélag í kvöl – og hafa sjálfur endurlært gildi lífsins, að hafa lært að njóta hvers dags sem rennur og meta að umfram allt á ég sjálfan mig, að ég á mitt líf og ég á minn huga óskertan, og að hafa öðlast vald yfir eigin tilfinningum og lært að sjá eingöngu hið góða í kringum mig. Slík saga er þess verð að vera sögð. Hún minnir mig á, og vonandi þig, að lífið er meira en glys og yfirborðs fágun orðagjálfurs og sýndarmennsku. Að lífið sjálft, og sá kærleikur sem skapaði það, er hið eina sem skiptir einhverju raunverulegu máli.

Fyrir Guðs náð fannst annar bíll fyrir smápenínga, en að lokum var klippt af honum. Ódýrum 100.000 króna bíl sem ég fékk lánað fyrir, hálfu ári eftir að Lýsing rændi eign minni í þeim fyrri. Það hafði því miður ekki verið nokkur séns að borga bifreiðagjöld eða tryggingar. Svo það var rétt af fulltrúum góðborgara að klippa af bílnum. Sjálfur valdi ég að fagna því tækifæri að ganga í bæinn með bakpoka þegar kaupa þarf í matinn eða greiða reikning.

Ekki ósvipað því þegar síminn lokaði, enda engin tök á að halda síma og neti opnu. Þá lærði maður að nota Nova frelsi og smámsaman minnkaði tengslanetið niður í þann hóp sem notar Nova. Að hringja í hina kostar penínga sem ekki eru til.

Þegar fyrri tönnin brotnaði var í boði að draga hana úr fyrir 40.000 eða láta setja skrúfu og gervitönn. Læknirinn mælti með síðarnefnda kostinum, því hann telur að það hlífi tönnunum í kring. En það hefði kostað 9 sinnum meira. Í síðasta mánuði brotnaði sú síðari og það kostar 12.000 krónur að kíkja til læknis og láta skoða brotið, það verður vonandi hægt í næsta mánuði.

Er það skortur á réttri næringu eða aldurinn sem er að bíta þær úr mér veit ég ekki. Ég hlakka til að hafa efni á að læknir þjónusti vinnukonurnar*.

Okkar nútíma samfélag lítur ef til vill á erfiðleika sem eitthvað sem enginn maður ætti að þurfa að upplifa. En þeir eru góðir, ef þú nýtir þá til að umbreyta sál þinni og læra að njóta stundarinnar og án þess að þurfa að eiga. Það er betra að vera en að eiga. Það voru mín sjálfsögðu mannréttindi – segði ég forstjóranum fyrrverandi, sem nú er í pólitík – að fá að læra gildi lífsins, frumlífsins. Það var erfitt en ég lærði nýtt hvern einasta dag.

Blöndunartækin biluðu á baðinu í fyrra, hálfu ári fyrr bilaði heitavatns kraninn á baðherbergis vaskinum. Fyrir hvorugu er til peníngur. Illu heilli er í boði sundkort handa atvinnulausum. Þannig hefur verið skrölt í sund annan hvern dag í á annað ár. Það er í raun betra bað en heima. Hins vegar er ég ekki lengur á skrá atvinnulausra hjá Vinnumálastofnun.

Þar með gerist tvennt: Ég er kominn á féló en þar er ekki í boði sundkort. Svo þvottapokinn dugar við eldhúsvaskinn. Því næst er ég dottinn út úr opinberum tölum um atvinnuleysi, ásamt hundruðum annarra. Það er til matur í dag og restin hlýtur að reddast.

Páll postuli skrifar í Korintubréfinu skemmtilega setningu. „Nú varir trú, von og kærleikur, þetta þrennt. En þeirra er kærleikurinn mestur.” Ég er í dag sammála. Trú á Guð, gæfuna og morgundaginn er þín besta eign. Von um að trúin haldi þrátt fyrir mótvind lífsins, er styrkur sálar þinnar. Kærleikur til annarra og von um smá handa þér, er eins og ljúf morgundögg að sumri, eða björt vetrarsól í skammdeginu.

Án kærleika væri lífið ekki þess virði að gefa því nafn.

Njóttu hvers dags sem þú vaknar. Fagnaðu hverju skrefi sem í honum felst, hvort sem það er skref upp eða niður. Það er lífsskref. Heilsa þín og kraftur, það eitt að vera til. Það er það eina sem þú átt, varðveittu það vel, og sýndu öðrum umburðarlyndi því þeir eru á sömu braut og þú. Allar hugmyndir sem sveima þar á milli eru bara hugmyndir.

Guð blessi þig, og okkar ágæta samfélag. Umfram allt varði hann veg þess til heilunar og framfara.

Ég geri mér ljóst, kæri lesandi, að þessi greinarstúfur mætti pússast betur í setningabrag og efnisgreinaröðun. Vafalaust mun ég endurrita hann, einn góðan veðurdag, og í sannleika sagt hef ég forðast að skrifa um einkahagi síðustu ár, því tilfinningar vefjast um lyklaborðið og þvælast fyrir fingrunum. Hafir þú endst í gegnum greinina þakka ég þér umburðarlyndið.

* Bók Salómons, Prédikarinn, (eða Ljóðaljóðin) í Biblíunni kallar tennurnar vinnukonur.

Þú mátt kalla það hvað sem er; prentaðan pappír, ávísanir, eða blekkingu. Því pappírinn er verðlaus. Eina ástæða þess að hann virkar er sú að allir trúa blekkingunni.

Bankinn kemur pappírnum í umferð í gegnum lánastarfsemi. Uppskrift hennar er þessi: Þú færð milljón að láni og borgar fimm milljónir til baka. Það nefnist efnahagslíf og er verndað af siðspilltum stjórnmálalýð sem þrífst á faglegu orðagjálfri.

Þessi siðspillti stjórnmálalýður er í raun valdalaus en er haldið uppi af embættiselítunni sem eru handhafar valdsins. Ef þú skoðar lög og sjónarskrá (fólk les ekki texta með orðinu s-jó-narskrá, enda stjarfdáleitt) sérðu tvennt.

Stjórnmálamenn eru ekki bundnir af loforðum sínum og erfitt er að reka embættismenn. Á bak við þessar tvær elítur er skuggavald þeirra sem fjölmellur benda aldrei á, topparnir í Félagi frjálsra frímúrara (sem er leynilífsskoðunarfélag) annars vegar og hins vegar þjónar hinnar alþjóðlegu bankamafíu.

Þetta er verndað af lögum og bundið í orðaspuna. Tókstu eftir milljóninni sem varð að fimm milljónum? Hefurðu tekið eftir að orðaspunarnir eru í sjónvarpi og dagblöðum? Hefurðu tekið eftir að þér FINNST þú ekki geta verið án þeirra?

Spuni vikunnar: Smálánafyrirtæki lána þér tíu þúsund kall í dag og hirða fimmþúsund kall fyrir það á morgun. Það er siðlaust því það hækkar skuldina um 50%. Efnahagslíf hækkar skuldina 500% með verðtrygging og stýrivöxtum auk vaxta. Þú sérð þetta á greiðsluáætluninni með láninu og finnst það í lagi.

Líttu á athugasemdirnar við frétt um smálánin og segðu mér hverjir eru dáleiddir sauðir og hverjir ekki.

Það er enginn munur á Smálánafyrirtækjum og öðrum Bönkum. Að þú trúir þessum spuna segir allt um dáleiðslu elítunnar yfir huga þér. Eina ástæðan fyrir að elítan er að heilaþvo þig er að veiðileyfi bankanna á heimili þitt, buddu og hugsun nær ekki utan um þessa samkeppni.

Ég ætla að gefa þér tvö hint. Annars vegar nær ekki einkaleyfi bankanna yfir smálánafyrirtækin. Hins vegar er bankamafían undir ægiham IMF (ags) og síðustu tólf ár hafa hermenn Vesturheimshrepp gert hverja innrásina á fætur aðra í þau ríki sem ekki eru undir IMF.

Vissir þú að fyrstu smálánafyrirtækin spruttu fram í Bangladesh og urðu síðar útbreidd í þriðja heiminum og hafa í þriðja heiminum verið álitin mikil blessun? Síðustu árin hafa þau verið ýmist hálfkæfð eða leidd inn í bankamafíuna í hinu miðstýrða Iðnveldi.

Vissir þú að meðan þau þrifust þóttu þau vera djarfasta leiðin sem fram hefur komið til að virkja fátæka til framtakssemi og vaxtar, og að meðan þau þrifust voru þau afl jákvæðrar umbreytingar?

Besta leiðin til að dáleiða þig er að hafa þig a) við sjónvarpstækið og b) að í verslunarferð og að halda þér við athugasemdakerfin yfir þvættingjaspunum.

Aftur spyr ég; hver er dáleiddur sauður? Hver notar ennþá einkabanka, plastkort og meginmiðla? Því ég veit að þú vilt breytingar en þú ert ekki búin(n) að fatta hvernig þeim er komið á.

Eina leiðin er að grasrótin semji nýja stjórnarskrá og hefji samræður í grasrótinni sem lengst frá tölvuskjánum. Þar er virknin og vöxturinn. Við erum byrjuð á þessu og ég segi eins og Jesú (sem 75% þjóðarinnar trúir á): Þú ert annað hvort að taka þátt í breytingum eða taka þátt í ofríkinu.

Dáleiðslan er algjör. Í þessari viku Smálán, sem eru augljós heilaþvottur. Í síðustu viku Lekamálið, vikuna á undan Víglundsmálið. Hvað var vikuna á undan? Hvað hækkar sjórinn árlega? Ó, fjölmiðlar þegja um það.

Þú ert sauður í hjörð. Ó, slíkir munu ekki landið erfa.Í alvöru talað, ætliði að halda áfram að tuða á netinu, eða koma og gera eitthvað líflegt? Við eigum þetta.

Sem vekur þá þriðju; hafi þeir ekkert að fela, hvers vegna eru þeir í felum fyrri allra augum? Sem að lokum vekur eina spurningu í viðbót; hefur leynd þeirra nokkuð með völd, eignir og dáleiðslu að gera?

Langar þig í svör við þessu eða ættum við að banna leynifélög?
httpv://www.youtube.com/watch?v=iYr4qDzDLd8

Til gamans má nefna að ég fékk nýlega sýn sem sýndi mér að kvenleg orka væri á bak við leynd frímúrara. Sá ég hring hettuklæddra kvenna í sal, og í skuggum salarins voru karlverurnar sem hlýddu þeim, dáleiddar, og heyrði ég á ensku sagt „The Sacred Circle of the feminine Twelve.“

Sel það ekki dýrar en ég tók við.

Hún er sú að göfgi mannsandans sé myrkri hans meiri og að minn andartaks draumur í fljóti þess góða í mannsins sál sé þess virði að greiða því braut. Minn vilji og mín trú er að reisa með þeim sem deila þessari sýn þann lampa sem gerir manninn þess virði sem hann vonar að hann sé.

Öll heimsins auðæfi, markmið, meiningar, orðastagl og mælingar eru mér einskis virði, því þessi sýn er kompás og vilji sálar minnar nú, áður og verður; og er það minn sáttmáli við hinar heilögu nornir Urrði Verðandi Skuld að bogni ég á þessu skeiði, kem ég sterkari inn aftur, og okkur fjölgandi fer sem lampann reisa.

Í fyrsta lagi geta pennar af mínu tagi sjaldan gert sér vonir um mikla lesningu og sérstaklega ekki þegar blandað er saman jafn mörgum og ólíkum straumum og ég geri.

Enn síður þegar skoðanir eru jafn langt út fyrir rammann og mínar eiga það til að eigra.

Þá er alltaf vafasamt að gera sér vonir um að geta náð árangri með öðru tungumáli en því sem maður hugsar á, því jafnvel þó maður nái að hugsa á öðru máli þá er setningaskipan með tilhneigingu til að lenda á gráu svæði.

Til dæmis er algengt að Íslendingar sem vinna mikið með Ensku, hvort heldur ritun eða lestur, lendi í að brengla setningaskipan þegar þeir skrifa á móðurmáli og öfugt. Ég viðurkenni heilshugar að oft þegar ég skrifa á öðru hvoru tungumálinu missi ég sjónar á öllum áttum varðandi hvorrar tungu setningaskipan ég nota og sigli bara á sjálfstýringunni.

Svo gripið sé í hina tunguna „I just wing it.“

Fyrir ári síðan var enska síðan mín með 15% af lesningu miðað við þá Íslensku en í dag er komin í u.þ.b. 60% að meðaltali. Auk þess er mun hærri endurheimsókn en 25% íslenskra lesenda koma aftur – samkvæmt Google Analytics – en tæplega 40% útlenskra lesenda koma aftur á þá ensku.

Einnig er meiri tíma varið á þeirri ensku – eða tvær til þrjár flettingar að meðaltali en að meðaltali ein og hálf á þeirri íslensku og varið er 50% meiri tíma á þeirri ensku. Þá er athyglisvert að árið 2014 tvöfaldaðist umferð á báðum síðum en árið 2013 jókst umferð um tvo þriðju.

Þetta síðasta er mér auðvitað kærast því þegar maður ákveður að marka sér braut á einstigi orðsins tekur við löng og ströng braut lærdóms og reynslu. Rétt eins og með tónlistarmenn má segja að andagift sé tíundi hluti og ástundun níu tíundu og það tekur yfirleitt mörg ár að marka sér nafn og finna lesendahóp.

Stærsta ábendingin sem ég fékk á þessari braut var fyrir tveim árum að ég rakst á tilvitnun eftir Seth Godin, sem löngu er orðinn vel þekktur skríbent á sviði Vefskrifa, og Vefútgáfu, um notkun Vefsins. Tilvitnunin hljómar svo; blog is not created, it is built.

Fram að þeim tíma hafði ég aldrei litið á smágreinarnar mínar sem neitt meira en eitthvað sem mér lá á hjarta og braust út. Ég hafði þær til skiptis á ýmsum ónotuðum lénum sem nalgun.is átti og þá eftir hentugleikum því ég færði þær til eftir því sem lénin voru tekin í notkun og undir það síðasta á undirlénum á útgáfuvefnum mínum not.is.

Þegar ég sá fyrrgreinda tilvitnun ákvað ég að kaupa sérstök lén, annað fyrir Íslenskar greinar og hitt fyrir enskar. Sú ákvörðun er án vafa hluti þess að skrif mín eru í sókn, því Google er stór hluti þess að efni fær lesendur og þegar greinaskrif á Vefnum eru á flækingi milli léna eða á undirlénum lækkar vægi þeirra í leitarniðurstöðum.

Ég segi smásókn því skrifin mín eru ekki með stóran lesendahóp í hausatölu, en þó, séð frá hlaðinu heima er hver haus merkilegur í mínum augum.

Reglulega fæ ég ábendingar og athugasemdir frá fólki, bæði vorlendingum og útlendingum, og þær saman við það sem að framan er talið segir mér að halda áfram að tjá mig um þann heim sem ég meðtek (perception) og upplifi. Þetta er skemmtilegra þannig, því viðbrögð skapa óbeina samræðu og lesandinn eykur því á dýptina ef maður veit af honum.

Ég var sumsé, rétt áðan að skoða Google Analytics mælingar, sem nalgun.is er með á öllum sínum vefsíðum, og þessar hugrenningar runnu um hugskotið.

Síðari þátturinn eru amerískar bíómyndir um blaðamennsku sem hafa dáleitt almenning til að trúa á hinn baráttuglaða rannsóknarblaðamann og hugrekki hans til að fletta ofan af spillingu.

Við sem köfum dýpra, lesum víðar og spyrjum spurninga og finnum við þeim svör, sérstaklega þau okkar sem spyrja nýrra spurninga upp úr bæði þægilegum og óþægilegum svörum, sjáum að báðir þættirnir eru þvættingur.

Viðburðir segja bara það sem gerist en aldrei hvers vegna það gerist né heldur hvaða langtíma aðdraganda það hafði og enn síður hver hagnast á því.

Sé haldið nógu mörgum viðburðum að fólki frá nægilegri breiðsíðu fjölmiðla sem í fljótu bragði virka ólíkir út á við þó þeir tengist í gegnum þræðina til sömu valdaklíku, þá dáleiðist hugurinn því hann hættir að spyrja spurninga þegar hann fær á tilfinninguna að hann fái að vita allt sem hann þarf að vita innan um helling af atriðum sem hann hefur engan áhuga á.

Rannsóknarblaðamaðurinn er sömuleiðis þvættingur og þetta vita allir sem unnið hafa hjá fyrirtækjum sem eru stór eða hjá stofnunum, því þar myndast yfirleitt ákveðið hugarfar hjá fólki sem snýr að því að vernda stólinn sinn eða komast hærra í metorðastiga eða hækka laun eða þá að afla sér orðstýs sem gagnast við frekari frama annars staðar.

Slíkt fólk ruggar ekki bátnum og fórnar ekki frama sínum fyrir almannaheill og gegnsæi, sérstaklega ekki í menningu sem hengir bakara fyrir smið eftir því hvernig fyrirsagnir eru lesnar með síum tilfinninga og yfirborðshyggju. Sjaldan ef nokkru sinni stendur þetta fólk upp ef samstarfsfólk þess er beitt þöggun, lagt í einelti eða sett út af sakramentinu.

Þetta er dáleiðsla lýðsins; að hann trúir þeim skuggamyndum sem fjölmiðlar varpa á hellisveginn og mátar þær við óskhyggju sína um þann veruleika sem hann þráir.

Þess vegna er reiði oft áberandi í hinni svonefndu umræðu, sem að innihaldi er mestmegnis froða, því undir hinu fágaða og falska yfirborði blundar vitneskjan um að hinn siðspillti lýður lifir í lýgi og grípu hvaða réttlætingu sem vera skal til að forðast viðurkenningu eigin sora.

Þannig séð sá almenningur ekki að keisarinn var nakinn því þú sérð það sem þú vilt trúa að sé þarna, því það heldur þínum eigin bát í flotanum, og þó þeir fiski sem róa þá eru fáir sem fatta að feitustu miðin eru fyrir þá sem þora einir fyrir gárandi nesið meðan hinir bíða í þess í flotanum að golan verði að stillu.

Tökum eftir því að þetta skildi Hans Kristján þegar hann skrifaði söguna um Nýju fötin keisarans því hann lét barn benda á hið augljósa en ekki andófsmann rannsóknarblaðamennsku eða reiðan utangarðsmann umræðunnar. Sem aftur ætti að minna okkur hérlendinga á að Kaupmannahöfn hafði borgar- og siðmenningu í margar aldir áður en smáþorpið við Faxaflóa gat þóst vera borg.

Hið sorglegasta í öllu þessu er að menntakerfið er ennfremur búið að kenna hinum dáleidda lýð um hvað skuli hugsa og hvernig skuli nálgast hina augljósu niðurstöðu en hefur hvergi kennt að rýna í bæði þessi ferli eða vinna úr hinni óvenjulegu niðurstöðu eða óvinsælu.

Aðeins skuli virða þá sem með hugrekki óvenjulegrar hugsunar breitt flatri kökunni í hnött en alls ekki troða sér út fyrir borðstokk hinnar skilgreindu sjóndeildar. Hins vegar er kladdinn fullur af einkunnum sem segja að menntun hafi náðst ýmist með láði eða ágætum og það dugar hinum dáleidda skríl.

Í ofanálag bætist fjöldaframleidd afþreyingarmenning sem segir þeim fáu sem rumska að þetta sé alltílæ því Neo muni splundra Matrixinu og þú þarft því ekkert að gera, blindur á að Neo er stjórnmálamaður elítunnar í búningi einfarans (Maverick) sem sigrar hið illa og fær sætu skvísuna í lokin.

Hinn heilagi Maverick er því naglinn í líkkistu hins dáleidda huga, jarðsunginn af prestum meginfjölmiðla, vottaður af hersveit embættismanna sem enginn tekur eftir að halda um stjórntæki valdsins, syrgður af atkvæðavél átrúnaðargoða hins siðspillta heims sem setur stjórnmálamanninn fremstan meðal jafningja, huggaður af andlegum eineistingum geistlegrar stéttar sem heldur heilagri andagift í gíslingu skinhelgi og ótta.

Eina ástæðan fyrir því að ég trúi að hægt sé að sækja gegn þessu rammgerða virki hins steinrunna huga sem heldur að hann hafi hætt að brenna nornir á báli, er sú að Guð segir mér að það sé gerlegt. Fullyrðing sem er spottuð í heimi þar sem þrír fjórðu fjöldans játa í orði kveðnu trú á slíkar trúarlegar upplifanir en hefur þó ekki opnað bókina helgu sem á þeim er byggð.

Spámaðurinn Daníel sá sýn fyrir 25 öldum síðan, þar sem hann sá steinvölu velta ofan úr fjalli að fótum risans sem framangreind lýsing á við þó notuð sé önnur líking. Risinn er með höfuð úr gulli, brjóst úr stáli lendar úr eir og fætur úr blöndu af eir og mold – ef rétt er munað. Steinvalan splundraði ökkla risans svo hann hrundi saman.

Margir hafa túlkað risann sem sögu heimsvelda og mátað flest heimsveldi sögunnar við lýsingu risans en hin rétta túlkun er heimsveldi hugsunar og sé sú mátun notuð við rýni á mannssöguna sést hún vel. Við risum úr steinöld til bronsaldar, héldum áfram um stálöld til gullaldar egósins sem trúir á sjálft sig og rammar heiminn inni í blekkingarheimi hins gullslegna kálfs; heimsveldi sem stendur á sandi.

Rétt eins og Golíat kerfisins forðum réði við hvern þann aktivista sem að honum sótti með hefðbundnum vopnum andans, sá hann ekki við steinvölu Davíðs. Drengsins sem hafði trú í brjósti, kjark í hjarta, skýran huga og sýn í sál.

Þannig mun hinn steinrunni risi hins sjálfumglaða gyllta egós hrynja fyrir þeim ljóma sem kemur að innan þegar steinvala Guðdómsins ýtir við henni, hvaðan sem hún kemur.

Bók mín Orðatal rekur söguþráð Biblíunnar. Þar er þessi spádómur Daníels túlkaður ásamt öðrum miklum spádómum og rakin sagan frá syndafallinu til spámannsins Jósúa Maríusonar – sem hinn kristni heimur tilbiður sem líkneskið Jesú.

Bókin er enn í handriti en hún er 98% eins og ég mun hafa hana þegar ég finn nenníng og tíma til að klára hana. Þangað til má hlusta á hljóðbókina frítt á sama léni og lokaútgáfa hennar verður útgefin á.

Alþingi Lýðveldisspunans fremur ofbeldi á fólki sem vill selja hágæðaþjónustu af persónulegum toga. Fjölmiðlar og viss grasrótarhópur hefur komið því inn hjá þjóðinni að þetta fólk hljóti allt að vera fíklar eða undir áþján mansals.

Engin raunveruleg rýni er til í þetta fag á meðan það er dæmt jafn harkalega og yfirborðsheilög elítan og nokkrir siðapostular halda þeim föngnum sem stunda fagið af faglegum áhuga og samviskusemi.

Bæði fagfólkið og viðskiptavinir þeirra eru í umræðunni stimplað sem ógæfufólk eða ómerkilegir aumingjar og fyrir vikið getur þetta fólk ekki stigið fram og verið það sem það er. Aðeins hinseginfólk má vera það sem það er.

Ef kona – eða karl – selur blíðuþjónustu og er hugsanlega að lifa á því eða fjármagna nám eða halda uppi fjölskyldu eða starfar við eitthvað sem hún – eða hann – hefur áhuga á, myndi viðkomandi stíga fram og viðurkenna það í því umtalsumhverfi sem samfélagið er staurblint að jarma sig í?

Enginn þeirra sem tjáir sig um þessi mál er aðili sem hefur beina aðkomu að faginu, hvoru megin borðsins sem er. Hér áður voru viðskiptavinirnir og blíðusalar glæpafólk, samkvæmt lögum. Svo voru þau ekki glæpamenn en nú eru bara kúnnarnir glæpamenn.

Darraðardansinn er algjör og þeir fáu sem stíga fram og vilja ábyrga umfjöllum er kveðið í kútinn með stimplum, fordómum, atkvæðisorðum og fleiru. Um leið sér enginn að umræðan á ekki að snúast um hvort blíðuþjónusta eigi að vera lögleg heldur hvort fólk í þessum geira eigi skilið mannlega virðingu eins og við hin eða ekki.

Enginn ræðir til að mynda um konu #1 sem er kona í mjög fínu starfi, er í efri millistétt, er þekkt í sínu fagi og sínum félagshring, og af áhuga á aukavinnunni velur sér kúnna sem hún vill sjálf sinna og sinnir þeim gegn greiðslu, báðum til ánægju.

Enginn ræðir um konu #2 sem fór skuldlaus í gegnum lögfræðinám og fjármagnaði nám sitt og uppihald með því að selja blíðu sína þeim sem hún sjálf sýndist.

Enginn ræðir um konu #3 sem var einstæð móðir og hafði engan félagslegan stuðning við uppeldi sitt og barðist í bökkum þar til hún ákvað að byggja upp valinn lista viðskiptavina sem hún sinnti reglulega. Komust færri á listann en vildu og þegar hún átti sitt skuldlausa heimili dró úr þjónustunni og hélt eftir litlum lista sem hún sinnti því hún vildi það sjálf.

Enginn ræðir um konu #4 sem fór að fikta við greiðvikniþjónustu af þeirri ástæðu einni að það kom henni til. Smátt og smátt varð hún háð aukafénu enda í áfengisfíkn á þeim tíma.

Enginn ræðir um konu #5 sem hefur áhuga á alls kyns útgáfum af kynhegðun og stundum drýgir einkatekjur sínar með því að falbjóða þjónustu bæði því hún er til í það og velur sjálf og einnig því hún veit að sumum finnst tilhugsunin örvandi.

Allt Íslenskar konur sem þú myndir ekki hafa minnsta grun um hvaða aukatekjur þær hafa.

Þú myndir mæta þeim í næstu matvöruverslun, klæddar eins og venjulegt fólk að kaupa sér inn. Konur sem er ekki víst að myndu falbjóða þér þjónustu því þær vilja sjálfar ráða hverjir verða kúnnar og hverjir ekki.

Engin þeirra hefur lögvernd. Engin þeirra hefur tök á starfstengdri heilsugæslu. Engin þeirra hefur rétt á virðingarverðri umræðu. Engin þeirra getur viðurkennt fyrir fólki í hverfinu sínu hvað þær gera, því þær yrðu sniðgengnar og forsmáðar. Engin sérstök úrræði eru til fyrir þær að leita til ef viðskiptavinur eða sjálfsréttlátir siðapostular reiðinnir gera þeim eitthvað.

Umfram allt; alveg sama hvaða kannanir eru gerðar, alveg sama hvaða greiningar eru framkvæmdar; þær munu aldrei viðurkenna fyrir þér hverjar þær eru né hvað þær gera, og aldrei vera með í skýrslunum, skýrslum sem segja meira um viðhorf þeirra sem gera skýrslurnar en að endurspegla veruleikann.

Þetta er ekki ádeila á fjölmiðla, stjórnmálafólk, stofnanafólk eða grasrótarhópa; heldur á þig. Því ef þú getur skrifað „ég er charlie“ þá geturðu líka skrifað „ég er hóra.“ Því hvort sem þær eru í mansali eða sjálfar – eða þeir – að selja þjónustu, þá er þetta fólk og allt fólk á virðingu skilið.

Þú hefur ekki hugmynd um, og munt aldrei hafa hugmynd um, hverjir eru blíðusalar og hverjir ekki og ýmist sem hænuhópsál eða í yfirborðs-sjálfsheilagleika ertu til í að taka þátt í því ofbeldi sem samfélagið beitir þær. Ég lofa þér að allir blíðusalar sem eru dregnir fram eru dregnir fram til að styðja skoðun þess sem dregur þær fram.

Einnig var hann jafn hrifinn af fyrirgefningu og aðrir spámenn eingyðistrúarinnar. Fyrsta súra – eða bók – Kóransins tekur sérstaklega fram við trúaða að Guð geri engan greinarmun á Gyðingum, Kristnum eða Múslímum þegar komi að degi dómsins.

Einnig er – rétt eins og í Biblíunni – sífellt minnt á að þegar við dæmum, hvort heldur við dæmum út frá trúnni eða eigin skoðunum – eigum við að hafa í huga að Guð mun dæma okkur sjálf(a) þegar þar að kemur og að dómharka okkar sjálfra muni hafa áhrif á þá dómhörku eða mildi sem við sjálf munum njóta.

Vissulega væri auðvelt að benda á hvernig meginfjölmiðlar Iðnveldisins ala á nýjum óvin til að réttlæta áframhaldandi hergagnaiðnað og tilheyrandi jaðarstarfsemi. Sem einnig er forsenda þess hve ofdekruð *við* höfum það gott, því ef hergagnaiðnaður Iðnveldisins hryndi þá hyrfi 70% af þeim iðnaði sem heldur okkur uppi og hrunið frá 1929 væri veisla í samanburði.

En það er önnur ástæða fyrir því að Iðnveldislýðurinn óttast trú Múslíma og hún er einföld. Við erum alin upp við að hafa enga trú, ekki á okkur sjálf, ekki á örlögin, ekki á æðri gildi, ekki á heiður eða afstöðu; heldur eigin vellíðan og eigin sjálfsheilagleika (sem er egóið).

Fólk sem hefur sannfæringu um eitthvað sem er þeim sjálfum æðra og er tilbúið að sýna þessa sannfæringu í verki – hvort heldur með fyrirgefningu eða sérvisku – mun ávallt virka ógnvekjandi fyrir menningu sem veit ekki hvað hún stendur fyrir.

Hver vegna er ég sífellt að verja Múslíma, væri nú rökrétt að spyrja. Ég sjálfur tilheyri hvorki þessari trú né hinni yfirborðskristnu trú sem okkar menning þykist fylgja en hefur löngu týnt.

 Myndskeið um konur í Englandi sem skipta um trú

httpv://www.youtube.com/watch?v=BIJsStKLE7A

Ég fylgi engum skipulögðum trúarbrögðum, heldur hinum upprunalega innblæstri spámanna Guðs, sem hefur ekkert að gera með niðurritaðar reglur presta og annarra spekinga sem öll miða að því að stýra huga fólks í átt til skurðgoðadýrkunar og ófrelsis sálarinnar.

En ég þoli ekki þegar dáleiddur múgurinn er heilaþveginn og tekur þátt í að dímonísera menningu sem þeir þekkja ekki.

Ég er á þeirri trúarskoðun að eingyðistrúin hafi þynnst út í öllum greinum hennar og að ef hún verði ekki endurvakin muni mannkynið fyrirfara sjálfu sér og satt að segja erum við langt komin með það.

Gyðingar gerðust skurðgoðadýrkendur á tíma herleiðingarinnar til Babýlon, Kristnir gerðust skurðgoðadýrkendur þegar þeir leyfðu Konstantín að gera sig að Míþrasdýrkendum og Múslímar fór að skurðgoðadýrka sinn eigin spámann á fyrstu öld eftir að ekkja hans, Aisha, tók þátt í að færa skilaboð hans í letur.

Meðan fólk er fast í stormviðrum englanna sjö sem foringi föllnu englanna fól að dáleiða lýðinn – fyrir mörgum öldum síðan – þá eru sálir þeirra fastar í fangelsi. Enginn er frjáls sé sálin falin sjónum; úr augsýn er úr hugsýn og meðan þú hleypir ekki andagift skaparans að sál þinni ertu blint egó.

En hvernig er höggvið á hlekkina?

Vesturlandabúar hafa enga trú lengur, ekki á sjálfa sig, ekki á gildi eigin menningar, og þaðan af síður á eitthvað sjálfum sér meira. Þetta hafa Múslímar, hvort sem okkur líkar trú þeirra eða ekki.

Hver sá sem lesið hefur mannkynssögu – eða grúskað í Nítjsé – veit að menning sem glatað hefur innihaldi sínu mun ekki standast hugarfarslega né ofbeldiskennda atlögu grófari menningar sem veit hvað hún stendur fyrir.

Enn og aftur spyr ég; ef við höfum glatað okkar eigin innri siðferðisstyrk, hvernig var hann eyddur og hvernig má fá hann aftur?

Annars vegar hversu vel var tekið eftir í leiðinlegri og niðurdrepandi skólastofu þegar áhugaverðara var að horfa út um gluggann og láta sig dreyma um ógurleg ævintýri í viðureignum við ljóta dreka, bjargandi sætum prinsessum eða þá að leggja vegi um ónumin lönd, ímynda sér heri takast á með sverðum og vaðslöngvum fyrir daga leiðinlega staðreyndasögu kennarans. Hins vegar hversu vel maður las bókina daginn fyrir próf.

Aldrei man ég til þess að prófað væri úr getu nemandans til að tengja saman punkta sem við fyrstu sýn virtust óskildir, annnað hvort með því að nota ímyndunaraflið og spinna hugsanlega (en skapandi) fléttu á milli punktanna eða finna þann þriðja sem sameinar. Ekki man ég eftir neinni hvatningu til að vinna upp úr leiðinlegu og þurrlegu námsefninu eitthvað spennandi eða heillandi.

Þvert á móti man ég vel eftir mörgum dæmum – sem ekki eiga erindi hér – sem beinlínis hvöttu huga í mótun til að laga sig að normum og kassalaga viðmiðunum misþröngsýnna og misgrunnhygginna viðhorfa þeirra sem ekki skildu að þeir sjálfir höfðu verið mótaðir af skólakerfi sem beinlínis miðaði að því að framleiða þegna og vinnuafl.

Ég heyri sjaldan rætt um menntakerfi landsins öðruvísi en í sjálfbyrgingslegu monti yfir að við höfum svo fínt kerfi enda 80-90% þjóðarinnar talin læs. Sjaldan heyri ég spurt hvort nemendur þurfi að sitja í ferskri og skemmtilegri skólastofu daginn út og daginn inn frá sex ára aldri til fimmtán ára aldurs til þess að kunna að lesa, skrifa og reikna. Amma kunni þetta allt og hún gekk í fáeinar vikur til prestsins í tvo vetur.

Reyndar var amma mín hrifin af skapandi hugsun svo langt sem það náði. Ég sá það ekki þegar ég var að alast upp við pilsfaldinn hennar en ég þakka henni það í dag að hún var ekki steinrunnið diplómufífl.

Ég hef á síðustu tveim áratugum heyrt eina rödd gagnrýna Íslenska menntakerfið með rödd sem vert er að hlusta á. Því miður man ég ekki nafnið því ég heyrði hana tala í útvarpsþætti – þar sem viðtal var við hana tekið vegna bókar sem hún gaf út (fyrir u.þ.b. 2-3 árum). Hún hafði verið kennari um árabil en var komin á eftirlaun og hún benti í viðtalinu á margt sem hafði breyst í áranna rás.

Var ég feginn að sú neikvæðni sem ég hóf þessa athugasemd á var aðeins að hluta á rökum reist. Benti hún á að *kerfið* hefði þroskast en þó kom í ljós í viðtalinu að óvíst væri að hún hefði gefið út bókina væri hún ennþá á launum hjá kerfinu. Stór hluti landsmanna veit hvers vegna.

Það eru til í það minnsta sjö mismunandi aðferðir til að byggja upp menntakerfi. Ég veit aðeins til þess að ein hafi verið reynd hérlendis. Ég veit líka að heimskur er heimaalinn þverhaus. Því hvað er skapandi hugsun og á hverju er hún reist, og umfram allt; hverju fær hún áorkað?

Máli mínu til sönnunar skora ég á Gallup og Félagsvísindastofnun Háskólans til að gera samtímis eftirfarandi könnun meðal hinnar læsu þjóðar.

• Hefurðu lesið stjórnarskrá Lýðveldisins frá 1944?
• Veistu hvað siðferðissáttmáli þjóðar myndi nefnast?
• Hvað er Íslenska stafrófið margir bókstafir?
• Hvað er Arabíska talnakerfið?
• Hverrar þjóðar var herforinginn sem tók Aþenu af Rómverjum þegar Vestrómverska ríkið féll?
• Hvernig tengjast þessir punktar?

Allir vafrar leyfa í dag svonefnt Tabbed Browsing eða Flippað vafstur – svo notað sé slangur. Þú getur í dag athugað tölvupóst, gúglað til hægri og vinstri, fylgst með fréttasíðum á víxl og með tveim vöfrum haft tugi flipa opna samtímis.

Smám saman ágerðist fíkn mín í vegginn. Þar sem ég er grúskpælari og er virkur í að láta frá mér það efni sem ég er að grúska í – hvort heldur það eru innri pælingar og lífsreynslur eða þekkingarvafstur – þá er ég sískrifandi.

Það er langt síðan ég hætti að velta fyrir mér hvar eða hvernig ég skrifa. Sumt skrifa ég þannig að ég hljóðrita athugasemdir með símanum mínum og vélrita þær síðar inn. Stundum geymi ég hljóðritanir mánðum saman og flokka þær.

Þannig hafa sumar bóka minna orðið til, að ég safnaði athugasemdum í bing yfir langt tímabil, yfirfór þær síðar og annað hvort vélritaði upp og hreinsaði eða gerði mér skýrari hugarmynd og hljóðritaði því næst á örfáum dögum það sem í huga mér hafði tekið mynd.

Orðatal var til að mynda hljóðrituð á sex dögum en hafði í raun verið tvo áratugi að fæðast. Varðmenn kvótans hljóðritaði ég þrisvar frá upphafi til enda á um það bil hálfu öðru ári en fyrir þriðju útgáfu vélritaði ég upp aðra útgáfu og snurfusaði áður en ég hljóðritaði það sem ég skrifaði.

God’s Will var hljóðrituð á þrem dögum og sett á Netið. Því næst setti ég hana á disk sem hægt var að hlusta á í bílnum þannig að ég gat hlustað á hana hvar og hvenær sem er. Fór hún í gegnum tugi afspilana meðan ég bar hana í huganum saman við þætti í þekkingarbrunni mínum á meðan ég mat hvort ég myndi standa við þetta verk eða ekki.

Í lokin vélritaði ég fyrstu útgáfu, snurfusaði orðalag, og endurhljóðritaði það handrit. Báðar útgáfur eru á Vefnum svo áhugasamir lesendur geta borið innblásturinn saman við lokagerðina.

Ferli hins jákvæða vilja er stórt handrit sem enginn hefur fengið að lesa og líklega verður það ætíð þannig. Sú bók var í rituð með hátt í tvöhundruð hljóðritunum sem síðar voru flokkaðar í níu stoðir Ferlisins og vélritaðar.

Úr þeirri vinnu varð til hljóðbókin Jákvæða Ferlið sem er aðgengileg í fyrstu útgáfu sinni á vefnum, en það verk var gert á níu mánaða tímabili og hver upptaka (eða kafli) frumsaminn jafnóðum og hann var settur á Vefinn. Ári síðar gerði ég lista yfir kaflaheitin og samdi nýtt verk – The Process of Positive Willpower – á ensku og setti jafnhliða á Vefinn einnig.

Bæði Raunir Kornelíu og Bréf frá Sjálfsmorðingja eru stuttar og hnitmiðaðar, önnur þeirra er skáldsögufrumraun en hin er sjálfsævisögutengt efni.

Báðar voru samdar jafnóðum og þær voru hljóðritaðar og settar hrátt á Vefinn, en bæði verkin voru unnin á einum degi. Í báðum tilfellum áttu þær margra mánaða fæðingaferli í huganum, sú fyrri var í raun fjögur ár að fæðast.

Ég er ekki að gefa út bækur á prentuðu formi, né heldur hef ég áhuga á að lesendur greiði peninga fyrir þær. Í rauninni er ég ekki heldur að semja bækurnar mínar með það að markmiði að semja bækur, þær fæðast bara upp úr hellum sálarfjallsins. Svo taka þær á sig líf.

Sumar þessara bóka eru til eingöngu sem hljóðbækur og er það minn megin vettvangur en sumar þeirra – á borð við Endurreist Þjóðveldi – má nálgast á PDF sniði engu að síður.

Því hefur Facebook verið nokkuð mikilvægt verkfæri fyrir mig til að koma bókum mínum á framfæri; að geta látið vini og kunningja vita af þeim án þess að ýta þeim upp að þeim. Það er styrkur að geta samið efni – eins og blogg síður – og geta límt þær inn á sameiginlega vegginn án þess að hugsa frekar út í hvort þær séu lesnar eða ekki.

Í mínum huga vil ég helst ekki vita af bók – eða efnisþræði – þegar ég er búinn að klára pakkann og líma hann saman á þann hátt sem mér líkar. Þegar verkið er tilbúið – eða í opnu handriti – þá er það sýnilegt öðrum til að rýna í en ég vil halda áfram mínu einkaferli á fljóti lífsins og takast á við næsta verkefni.

Þetta er þó aldrei svo einfalt. Orðatal er til að mynda ennþá í handriti. Ég er búinn að yfirfara hana í fáein skipti og afla mér meiri þekkingar á viðfangsefninu og er 98% sáttur við verkið.

Hins vegar er það óklárað, ekki búið að líma pakkann saman, og á meðan líður ekki sá dagur að ég hugurinn hvarfli ekki þangað. Þegar ég fæ nýjar hugmyndir eða nýr farvegur fæðist – sem gæti orðið nýtt bókarverkefni eða vefsíða – minni ég mig á; Orðatal er ókláruð.

Síkvikur hugurinn getur verið vandræðaskepna. Þegar ímyndunaraflið fer á flug fæðast hugmyndir. Sumar hugmyndir eru eins og legókubbar sem passa inn í lítið lególand aðrar eru lítil púsluspil sem passa inn í stærri mynd þar sem enn vantar tugþúsundir púslna.

Sé sami hugur sífellt að kynna sér nýtt menningarefni eða tileinka sér nýja þekkingu fá snjókorn að fjúka inn fyrir opinn gluggann og ákveða þarf hvort snjókornin séu mynduð og geymd inn í aðrar púslur eða leyft að breytast í poll sem ýmist er þurrkaður burt eða fær að gufa upp á sinn náttúrulega hátt.

Margir hugarsmiðir vinna skipulega eins og herforingjar. Þeir glósa niður hugmyndir á miða sem þeir safna og geyma, sumt nota þeir innan skamms og annað löngu síðar. Halldór Kiljan Laxness vann sumar skáldsögur sínar yfir áratugi og sumar þeirra voru marguppritaðar áður en handrit fór frá honum.

Hann var ávallt með miða og blýant í vasanum og vaknaði snemma á morgnana til að fara einn í gönguferðir – en allir þekkja hversu virkur hugurinn verður á gönguferð úti við – og vann síðan til hádegis við skrif. Var hann verulega agaður við skipulag sitt og þekkja margir rithöfundar hið sama. Allir velja þeir tíma þar sem auðveldast er að finna næði, sjálfur vil ég helst næturnar eða eftirmiðdaginn en síðari tímann er erfiðast að verja fyrir árásum.

Einnig er áhugavert hversu margir sem vaka á feisinu á næturnar halda að maður hljóti að vaka af leiða eða svefnleysi og vilja koma af stað samræðum.

Ég glósa í textaskjal í tölvunni, eða textaskjöl, þar sem daglega hripast inn setningar, hugmyndir, skilgreiningar, tenglar og annað, einnig vista ég myndir sem eru kveikja að hugmynd eða sögubroti. Ég geri oft hugarkort á blað sem ég síðar tek mynd af með símanum (ef ég vil eiga kortið). Margir hugarsmiðir nota samræður við aðra til að hugfesta sér það sem þeir eru að vinna með, en samræður negla inn í minnið jafnhliða því að mótsvör annarra dýpka pælinguna.

Vissulega nota ég samræður þar sem það er í boði en síðustu ár nota ég frekar upptökutækið. Allir sem vinna með heimspeki eða samfélagsrýni kannast við hversu mikilvægt er að komast í öflugar samræður við fólk sem hugleiðir sams konar viðfangsefni og þá sérstaklega þegar menn hafa olík sjónarmið sem þeir geta rökrætt af virðingu og festu; því maður brýnir mann.

Allir sem vinna með efni enda á því að finna sér farveg, eða tón. Í Skammtavitund (Quantum spirituality) mætti eins segja að mislangan tíma tekur fyrir farveginn að finna eða móta verkamanninn.

Minn tónn var mörg ár í smíðum – eða á siglingu til mín – því bæði var að ég ætlaði mér ekki út í hugarland af þessu tagi né heldur hef ég áhuga á að temja mér þann aga sem þarf til að gera sér atvinnu úr því. Auk þess eru mín viðfangsefni frekar ólíkleg til að skapa eftirspurn og í kjölfarið atvinnu, svo ég sé ekki tilgang í að fara í svo leiðinlega átt.

Þegar tónninn hins vegar festir sig sjálfur í sessi og fer að krefjast þess að úr honum verði ritað lag, eða stef, verður innblásturinn heilagur þeim sem með hann vinnur. Innblástur er þó vont orð þó það merki hið sama og enska orðið Inspiration þá hugnast mér betur orðið Andagift.  Segjum að þegar andagiftin finnur farveg sinn til þess sem úr henni vinnur þá verður hún heilög þeim sem hana fær.

Eitt af því sem einkennir andagift – samanber það sem ég rakti hér að framan – er að hvert verk sem úr henni verður á sinn eigin tíma í farvegi þess sem vinnur það. Stundum geta því liðið mánuðir þar sem maður eins og eigrar um hugarlandið og hinn sameiginlega veruleika samfélagsins, eins og tóm skel þar sem þó eru sterkar vindhviður anda og hugsunar, og alltaf einhver glósuvinna.

Yfirleitt er slíkt tímabil mælt í vikum og jafnvel mánuðum.

Margir metsöluhöfundar hafa minnst á þetta. Þeir glósa efni daglega og þá oft án sérstakrar stefnu. Þeira taka hluta dagsins í þáttöku samfélags – hvort heldur úti í bæ eða í samskiptum við fjölskyldu og vini. Þeir fylgjast með atburðum eða lesa sér til.

Svo skyndilega eins og skrattinn úr sauðaleggnum er í huganum tilbúið verk sem krefst þess að vera smíðað í hinum sameiginlega veruleika okkar og það þolir enga bið heldur brestur fram eins og flóð sem ryður sér leið yfir hvaða hindrun sem er.

Á þeim tíma sem líður þarna á milli geta samfélagsmiðlar verið bæði blessun og bölvun og þannig var Facebook orðið mér. Hugleiðingar sem annars hefðu ratað í glósur voru orðnar að stöðuuppfærslum, sumar vinsælar og aðrar sniðgengnar, og ég var orðinn háður því að fylgjast með viðbrögðum við bullinu í mér.

Allir heimspekingar vita að hugleiðingar þeirra eru bara bull og ekkert annað. Svo eru til aðrir með ýmsar gráður sem jafnvel skrifa bækur, en það er önnur ella.

Heimspekingur sem krefst þess að vera tekinn alvarlega væri réttara að setja í flokk heimskekinga. Á ensku mætti umorða sömu meiningu þannig „Philosophers demanding to be taken seriously falls into the abyss of Philoselphers.

Eitt sem gerist þegar þú ferð að taka þátt í hinni tvívíðu veraldarhyggju samtímans, hvort heldur þú ert hlekkjaður við fjarstýringu sjónvarsptækisins, stjarfur af mataðri dáleiðslu, eða hvort þú tekur þátt í misvitrænu moldviðrinu á Facebook eða Twitter, er að þú missir yfirsýn yfir eigið hugarland og teymist með í darraðardans yfirborðsmennskunnar.

Smátt og smátt verður það meira virði hversu mörg læk þú færð eða athugasemdir en hvort rætt var um – svo notað sé orðalag Gunnars Dal; eitthvað af viti.  Margt sem maður setur fram getur verið djúpviturt og rammlega pælt en fær engin viðbrögð í tívíðum veruleika meðan hugarfroða fer á flug í vinsældakasti og rökræðum og áður en maður veit af er dagur liðinn á hinu stafræna kaffihúsi.

Margir misskilja skoðanaskipti í athugasemdum við færslur – eða í opnum samræðuþráðum (sem er ekki hið sama og spjall eða Chat).

Því rökræður sem framdar eru í virðingu með eða móti eru skemmtilegar og ævinlega víkka eða dýpka sjóndeildarhringinn, en á meðan maður er fastur í dansinum er maður eins og ringlaður Dervís sem spinnur sig hring eftir hring í spuna þar til hann fellur í öngvit eða uppljómun.

Raunar var veggurinn orðinn að glósuskjali. Sumar greina minna fæddust þar af hvatvísi einni saman, aðrar voru minnismiðar að hugsanlegum greinum og annað voru einfaldar orðastungur til að reyna að skilja samtímann eftir viðbrögðum við stungunni. Fyrir tveim dögum gaus skyndilega gall upp í hugarkokið. Sú neikvæða sýn á feisið sem ég minntist á í upphafi greinar varð að súru galli og ég lokaði báðum prófílum mínum, eftir að hafa fyrst afritað mikilvægar glósur.

Síðan ég lokaði hefur ríkt undarleg kyrrð í huganum – sama dásamlega kyrrðin og þegar ég lokaði fyrir aðgang sjónvarps að huga mínum – og ég er farinn að heyra í sjálfum mér aftur. Viti menn; ég er jafnvel farinn að eiga betri samskipti við félagsnetið aftur – rétt eins og þegar dímon sjónvarpsins var svældur út.

Enn og aftur sé ég – og sífellt skýrar – hvernig meginstraumurinn getur laumast að þér um hverja þá glufu sem þú ekki lokar fyrir, og dregið margvíðan huga þinn og dýpt sálar þinnar, inn á plan tvívíðrar yfirborðsmennsku.

Viltu kyrrð? Leyfðu henni að koma og taktu eftir að hindrun hennar ert þú. Ég lofa þér að ef þú sigrar hindrun kyrrðarinnar muntu uppskera dýpt sálar þinnar og öðlast aftur þann kraft sem andaverur vonskunnar í himingeimnum rífa öskrandi frá þér. Því þær öskra, en þú þarft að fara inn í kyrrð til að finna hversu eyru sálar þinnar eru þreytt.

Að endingu vil ég nefna að á vefnum logostal.com hef ég ritað tvær greinaraðir sem tengjast viðfangsefninu hér í lokin. Annars vegar röðin „Seven Seals“ og hins vegar „Seven Angels.“ Báðar eru þær túlkun á sýnum sem mér voru gefnar sem opnuðu fyrir skilning á tvenns konar spádómum í Opinberunarbók Jóhannesar.

Skilningur þessa efnis opnar fyrir skilning á öskrum dáleiddra egóa samtímans, sem heyrast í gegnum sál þína, en egóheimurinn er nær því allur dáleiddur af andaverum vonskunnar og úr tengslum við eigin sál, þannig er sköpunarkrafti sálna tappað af þeim.

Egó geta ekki skapað – þau geta bara framkvæmt – og þegar þau missa tengsl við sál sína, og þar með tengls við skapara okkar, komast andaverur vonskunnar að.

Vís er sá er veldur.

Alls staðar virðist spilling, eigingirni, þröngsýni, ofbeldi í orði og æði, ábyrgðarlausar ástir og umfram allt taumlaus sjálfselsk græðgi og sinnuleysi. Það er veröldin sem við erum bundin í.

Sé þetta tvennt rétt þá er aðeins ein leið til að breyta veröldinni – og þar með samfélaginu – í eitthvað sem gott er að búa í, og gott fyrir bæði jörðina og alheiminn. Að breyta hugsun okkar fyrst og síðast.

Vandinn er sá að sjaldan ef aldrei hafa fundist tvær manneskjur til að sameinast um skýra hugsun, hvað þá að stefna sköpunarkrafti hennar í sömu átt. Á meðan það ástand varir verður veraldarsagan háð sköpunarmætti hinnar fönguðu sálar. Henni til góðs.

Samsærið mikla sem ég oft gef í skyn að sé eina samsærið sem vert sé að rýna í, byggist á þessari sýn. Reyndar er annað samsæri í skugga hins fyrra. Annað þeirra er byggt á fyrringu og hitt á tálsýn.

Annað þeirra til að halda þér á leikvellinum á meðan mannkynið er barn en hitt er taumlaus ódulin illska.

Spírall tímans er skilvinda þar sem hver hringur er svo stór að þú sérð ekki hvar hver snúningur hefst eða endar. Saga þess mannkyns sem þú heldur að þú sért hluti af er aðeins búið að taka hálfan snúning en þú getur ekki haft yfirsýn yfir meira en tuttugu til þrjátíu aldir í þeim snúning, sem hefur þó staðið yfir í hátt í tvöhundruð aldir.

Til að skilja betur hvað átt er við hér (mundu orðin tálsýn og fyrring) skaltu íhuga að minni núverandi menningar hófst fyrir þrjátíu öldum eða þar um bil. Ímyndaðu þér því næst að eitthvað stórt gerist sem eyðir menningunni. Slíkt hefur gerst um það bil sex sinnum í sögu jarðar og er á ensku nefnt Cataclysm.

Segjum að ein milljón manna lifi af; hve mikið af þekkingu okkar á vísindum og tækni myndi lifa af eina kynslóð? Hve mikið af tækni okkar, byggingum og tólum, yrði finnanlegt og nýtilegt eftir tuttugu aldir, eða um það bil sem akuryrkja myndi endurfæðast?

Segjum að tíu öldum eftir að akuryrkja endurfæðist myndi ritlist finnast upp að nýju og smáspírall innan stóra spíralsins myndi hefjast að nýju?

Því það er alltaf spírall inni í spíral, rétt eins og í spírölum DNA og „string theory.“ Hversu hratt myndi sú endurfædda menning ná að fljúga til tunglsins? Myndu fyrstu tunglfararnir koma til baka með ameríska fánann sem er þar núna og segja „aliens voru á jörðinni á undan okkur?“

Segjum að endingu að þetta hafi gerst nokkrum sinnum áður. Segjum að á tímum risaeðlanna hafi verið til tvífætt viti borin menning. Aftur er tímaspírallinn það sem blekkir þig. Það eru sextíuogfimm milljón ár síðan þær hurfu og þær áttu hundraðogþrjátíu milljón ár. Við erum varla komin fram, í samanburði.

Hinn blekkti og dáleiddi hugur sér því sem næst aldrei út fyrir borðstokk sjálfselskuvitundar heimskunnar.

Ég hef áður sagt og mun segja þér aftur að allur veruleiki þinn og sýn byggist á trú, þá meina ég ekki guð eða Guð eða guði eða morgundaginn; heldur trú þinni á þær hugmyndir sem móta hug þinn, afstöðu og gjörðir.

Trú er hugtak sem táknar hugsun sem þú átt erfitt með að útskýra, erfitt með að sanna, en hefur þó meðtekið yfir allan vafa og bæði stjórnar lífi þínu og hvernig sköpunarkraftur sálar þinnar tekur höndum saman við sama kraft annarra til að skapa þann ytri heim sem þú býrð í.

Er rangt að stela? Er rangt að ljúga? Er rétt að kjósa? Er rangt að særa aðra? Svona má halda lengi áfram; er óhjákvæmilegt að sniðganga skatta valdboðunar?

Þar sá ég að undir teppi meginmiðlunar og hins lögleidda „menntakerfis” var straumur af fólki að segja sömu hluti, segja frá sams konar innsæi, ekki bara í okkar samtíma heldur í samtíma fortíðar einnig.

Svo lenti ég í fjaðrafoki elítunnar, fyrst í dómskerfinu þar sem ég fékk að kynnast því af fyrstu hendi að lagakerfið hefur engan áhuga á sannleika og heiðri heldur að stimpla eins og þeir komast upp með hvern þann sem þeim sýnist; því ég var dæmdur fyrir tvo glæpi en drýgði bara annan þeirra.

Þá sá ég hvernig dómendur geta dæmt og komast upp með að dæma í samræmi við skoðanir sínar og trú og geta túlka sönnunarbyrði að geðþótta; þetta er hvergi sýnt. Þetta hef ég ekki ritað bók um enn, en mun gera í fyllingu tímans og draga fram hluti á borð við það hvernig Alþingi hefur brotið eigin stjórnarskrá með því að úthluta nefnd það vald að þyngja dóma.

Síðan lenti ég í fjaðrafoki stofnana kerfisins þegar ég var hjá Fiskistofu – en um það hef ég ritað ítarlega í „Varðmenn kvótans” þar sem ég komst að því sama og hjá dómskerfinu, að yfirmenn stofnana eru þeir sem halda um valdið en ekki þeir sem við kjósum til Þings eða stjórnar. Að við höfum verið dáleidd til að *trúa* á faglega ábyrgð og faglega starfshætti stofnana, sem sannanlega eru aðeins orðin tóm á alla breiðsíðuna.

Síðar kynntist ég því hvernig stofnanir ríkis og bæja geta sniðgengið skyldu sína til að vera bágstöddum sú stoð sem þeir eiga að vera, en geta þess í stað svipt þig forsendum til framfærslu og stutt við að þú missir heimili þitt en á sama tíma skýlt sér á bak við þöggun eða lagalegt og stofnanakennt orðagjálfur og meira og jafnvel beitt þig fasískum stjórnarháttum.

Aftur hef ég ekki ritað mikið um þann þátt en mun líklega hafa það með í bókinni um dómsferilinn, efni sem mig langar ekki að skrifa um en einn daginn mun þó gera – ef Guð og heilsa leyfir.

í dag sé ég hvernig ég tilheyri vaxandi og stórum fjölda fólks sem hefur ekki rödd í meginmiðlum en vinnur af alefli niðri í grasrótinni að berjast fyrir sjálfsmenntun, að viðhalda góðum gildum heimsmenningar, að reyna af alefli að ýta við steinrunninni dáleiðslu fjöldans og þó við séum nær öll ósammála um næstum allt, að það er einmitt hið góða, því við erum öll sammála um eitthvað ógurlega gott sem enginn getur skilgreint.

Síðustu daga hef ég verið að grúska í margra klukkutíma safni af efni þar sem fólk er að gera ótrúlega góða og framúrstefnulega hluti sem byggjast á fyirirlestrum Rudolf Steiner fyrir meira en öld.

Hugmyndir sem enn í dag eru mílur á undan samtíma okkar, hluti sem ég fór að skoða því ég frétti utan að mer að hann var að fjalla um hluti sem ég fór að hugsa um í fyrra og kannaði utan að mér í fyrra þegar ég var úti á landsbyggðinni, hluti sem ég vissi ekki að neinn væri að fjalla um.

Ég er þakklátur, ekki bara fyrir að ég vaknaði, heldur að ég var vakinn. Það er mér trúarleg upplifun, en verulega kærleiksaukandi. Málið er að ég er fokreiður; yfir öllum þeim blekkingum og áróðri sem hefur verið beitt áratugum saman til að temja og leiða huga minn!

Hin gengna hetja kvikmynda og bardagalista, Bruce Lee, var eitt sinn spurður á hverju tækni hans byggðist. Ástæðan var tvíþætt, bæði sú að hann kunni skil á mismunandi stefnum í bardagalist en einnig því að hann ekki bara blandaði þeim saman eftir hentugleikum heldur að sumt var nýtt og ferskt hjá honum eins og það fæddist eftir þörfum.

Svar hans var á þessa leið; „vertu vatnið vinur minn, vertu vatnið.” Þessi setning hans ber þess greinileg merki að hann var – svo sem ég er sjálfur – aðdáandi andlegs spekings sem hét Jiddu Krishnamurti og kenndi andlega hugsun óháð trúarbragða en hið síðarnefnda er ekki óskylt mínum eigin kenningum.

Í hverju því sem ég tek mér fyrir hendur, í áþreifanlegum veruleika, hugrænum eða andlegum reyni ég að tileinka mér flæði vatnsins og þess innsæis sem því fylgir. Þannig séð veit ég ekki hvort grein þessi skilar vitrænni hugsun eða innsæi, heldur að ég hafði þörf fyrir að tjá það sem hér er sagt.

Þetta sama á við um þá hugsjón sem ég nefni Skammtalýðræði; að barátta fólks fyrir beinu lýðræði hefst í samræðu en ekki umræðu og að vald virkar ekki á lýðinn ef lýðurinn óhlýðnast, en að sama skapi verður barist gegn lýðnum og hann bugaður eða kúgaður ef hann streitist á móti.

Ef það er rétt sem trúarbrögðin segja beinlínis og Samsæris kennismiðir rökstyðja ítarlega, að samfélag fólks sé miðstýrt í gegnum blekkingar skuggavalds, þá væri rökrétt að efast um allan siðferðisboðskap og mötun meginmiðla.

Ég er persónulega á þeirri skoðun að meginþorri fólks sé siðblind og dáleidd sauðahjörð og mun sú yfirlýsing vafalaust reita ýmsa til reiði. Treysti ég mér vel til að rökstyðja þessa skoðun og að stórum hluta snýst bók mín „Varðmenn kvótans“ um mjög gott dæmi á hvernig fólk yfirfærir eigin siðblindu yfir á aðra og felur sig á bak við sjálfsheilagleika eftir á.

Í bókinni rek ég meðal annars hvernig Fiskistofu elítan bregst hlutverki sínu sem varðliðar kvótakerfisins á bak við faglegt orðagjálfur sem breiðir yfir skort á faglegri ábyrgð og sérstaklega dreg ég fram hvernig þáverandi Fiskistofustjóri – sem gefur sig út fyrir að vera mannréttindavörður – braut á mínum mannréttindum og réttlætti það með stofnanamáli sem ég hef ritfest.

Meðan ég vann hjá Fiskistofu gerðust atburðir í samfélaginu sem í daglegu tali nefnast Bankahrunið og Búsáhaldabyltingin. Í þessari svokölluðu byltingu man ég að samstarfsmaður gagnrýndi mig fyrir að standa ekki undir samfélagslegri ábyrgð – og borgaralegu siðferði – og koma með í mótmælin. Sami aðili gekk með veggjum þegar mannréttindi mín voru brotin.

Enginn úr hópi samstarfsmanna var tilbúinn að styrkja mig í baráttu minni til að halda starfsframa mínum og starfsheiðri þegar mest brann á en sama lið fær áfallahjálp vegna tilhugsunar þess að stofnunin verður flutt. Stéttarfélag okkar neitaði mér um aðstoð og réttlætti það síðar.

Þá er áhugavert hversu stór hluti þjóðarinnar reiddist stjórnmála elítunni og bankaelítunni fyrir að lánin hrundu í fanginu á þeim en hvergi sást fólk axla ábyrgð með setningu á borð við „ég tók of mörg lán“ eða „ég tók óþarfa lán“ eða „ég fjármagnaði einkaneyslu með lánum“ eða „ég keypti stærra húsnæði en ég þurfti.“ Nei, þetta var allt elítunum að kenna.

Ég man að landsþekktur og ástsæll tónlistarmaður sem var hatrammur í tali gegn elítunni á þessum tíma viðurkenndi fúslega ábyrgð á eigin fjármála ákvörðunum en var þó duglegur að benda á – og hafði rétt fyrir sér – að elítan neyddi þjóðina til að axla ein þungan af hruninu.

Síðar benti sami maður á að stór hópur þjóðarinnar mætti axla ábyrgð á eigin lánasukki en uppskar úldna tómata í athugasemdakerfum. Siðspilling er að mínu mati þegar maður sér flísina í auga bróður síns og fer mikinn en ekki bara lætur eins og eigin augnabjálki sé ekki til heldur reiðist ef hann er dreginn framundan leppnum.

Tökum klassíst dæmi af Nasisma. Allir hata Hitler og allir fyrirlíta Nasismann; því hinn sjálfheilagi hefði sko ekki tekið þátt í svona bulli og illsku!

Hve margir Íslendingar samtímans létu eins og dáleiddar hænur þegar þeir æddu í bankana haustið 2004 til að taka lán, selja íbúðina, kaupa stærri íbúð, bæta við einu herbergi og einum bíl, og röfla svo á kaffistofunni hversu mikið þeir hefðu grætt, því nýja íbúðin var að hækka í verði?

Ég hef ekki tölu á hversu oft ég neyddist í félagsaðstæðum til að hlusta á svona gegndarlaust rugl eða hversu erfitt var að reyna með yfirveguðum rökum að fá fjármálasnillingana til að reikna. Enginn þeirra virtist hafa lesið „Falið vald“ eftir Jóhannes Björn né skilja hafa lágmarks skilning á hvernig heimsbankakerfið virkar.

Árið 1930 var menntun í Þýskalandi síst minni en menntun á Íslandi er í dag. Fólk þar hafði áratug fyrr hafið endurbyggingu lands síns eftir verstu styrjöld sem mannkynið hefur séð. Menningarstrumar í milljónaborgum landsins voru þekktir að framúrstefnu hugsun, listir blómstruðu og höfðu gert árum saman.

Iðnaður landsins var aldir á undan því sem litla krúttland norður í Atlantshafi þekkir eða hefur innsæi til. Fólk vissi hvaðan það kom, hvað það stóð fyrir, og hvað skipti það máli. Þetta var fólk sem fylgdist með heimsmálum, lét til sín taka í samfélagsmálum, ferðaðist ef það gat og það var tilbúið í nýja heimsstyrjöld.

Ef þetta fólk var heimskara og siðspilltara en Íslenska þjóð samtímans þá er það ekki sama þjóð og Íslenzka þjóðin sem ól mig upp.

Tilefni þessa pistils er klippa úr kastljósi á Youtube rásinni ruslveitan. Þetta er stutt og áhugavert viðtal við sérfræðing í skilgreindri siðspillingu. Ég hvet lesanda minn til að horfa á það með gagnrýnum augum og spyrja sig hvað sé ekki sagt.

httpv://www.youtube.com/watch?v=qS6uyi8Y2Bk

Sérstaklega hvet ég lesandann til að hafa í huga að Akademían fullyrðir að spillta genið sé fundið en jafnframt að það sé ólæknanlegt. Mín skoðun er sú að verið sé að telja siðspilltum og innihaldslausum múgnum trú um að hann sá gull og gersemi – svo ég vitni háð Sölva Helgasonar.

Því hvað græðir elítan á þessum boðskap? Getur verið að einstaklingar sem eru atómíseraðir innan múgsins og hafa misst getuna til að rýna í eigin syndir séu leiðitamari neytendur en ella? Getur verið að auðveldara sé að æsa þá upp t.d. til að fara í stríð við lönd sem talið er að eigi gjöreyðingarvopn eða til að beita tiltekin trúarbrögð ofsóknum?

Ég sjálfur horfði þrisvar á viðtalið meðan ég hugleiddi þá þætti sem ég minnist hér á. Í þriðju spilun slökkti ég á hljóðinu og horfði eingöngu á líkamstjáninguna. Einnig tók ég sérstaklega eftir – við annað áhorf – tengingu viðmælandans við lögreglu og viðskipti.

Sérstaklega þótti mér áhugaverð líkamstjáning konunnar sem fólk vildi fyrir forseta og ekki síst hin skýru skilaboðum að nánast eingöngu karlar séu siðblindir. Því hver er skilgreining siðblindu og rökin fyrir henni – eða ástæðan fyrir að þessi skilgreining er til?

Fyrst siðlausir eru bara forstjórnar valinna fyrirtækja eða þeir sem eru í fangelsi, þá eru þeir tæplega starfandi á þingi eða við fjölmiðla?

Sjáðu samsærið, það er djúpt á því, en augljóst þegar þú sérð það. Aukinheldur, taktu eftir hversu auðvelt er að afgreiða fólk sem ómarktækt fái það á sig þennan vafasama stimpil. Ennfremur, hversu mikið er þessi stimpill notaður til að móta hugsýn þína

Ég átta mig á að ég tek stórt upp í mig varðandi skoðanir mínar á siðblindu og vissulega er dálítið skautað á hálum ís varðandi skilgreininguna. Ég leyfi mér ekki að tilgreina sérstaklega eða ráðast á hina akademísku skilgreiningu á siðblindu (psychopathy) heldur er ég fyrst og fremst að efast um forsendur þessarar skilgreiningar og hvernig niðurstöðu hennar er beitt.

Ég nefndi hér fyrir framan þá tillögu að um samsæri væri að ræða og skal útskýra það nánar. Því skilgreining á siðblindu er marklaus án þess að skilgreina fyrst hvað sé rétt eða rangt. Sú skilgreining er hins vegar ætíð og ævinlga háð meðalviðmiðum þess menningarsamfélags sem notar þessi viðmið.

Viðmiðin eru meðal annars notuð til að ákveða fyrirfram hugarfarslega staðla sem eru algjörlega háðir trúarlegri, tilfinningalegri og sálrænni dýpt þess samfélag sem á að nota skilgreininguna. Rétt er að benda á tvö dæmi til að útskýra þetta.

Er sá maður siðblindur sem fremur morð? Já myndu flestir svara, en gleyma því að okkar samfélag leyfir borgurum sínum að ráða sig til starfa hjá stofnunum þar sem morð eru starfsvettvangur. Því þó við köllum það herþjónustu þá er það starfi.

Einnig gætum við spurt hvort siðlaust væri að kæfa eða líknarmyrða fatlað barn sem fyrirfram væri ljóst að gæti ekki bjargað sér sjálft? Já, myndu flestir svara en vita þó ekki að þjóðflokkar flestra Regnskóga leyfa – og krefjast – slíks fyrsta ár barnsins.

Þar þykir það siðblinda að neita þessari framkvæmd því það setti lífsafkomu ættbálksins í hættu.

Ein þjóð í Afríku – nánar tiltekið í Nígeríu – er samsett úr milljónum einstaklinga og rekur sögu menningar sinnar mörg þúsund ár aftur í tímann. Þjóð þessi lítur svo á – og hún elur börn sín þannig upp – að sá sé siðblindur sem ekki sér við blekkingum annarra. Því er hluti uppeldis þar að reyna að blekkja aðra með svikum og prettum.

Margir upplýstir Íslendingar líta svo á að í Nígeríu búi mikið af siðblindu fólki en vita ekki að í því stóra landi sem telur um eitt hundrað milljónir manns eru yfir tvöhundruð þjóðir og ættbálkar með mismunandi siði og tungur. Ein þessara þjóða er sú sem ég vitna til og fólk innan hennar hefur gaman af að svíkja og pretta fávita á vesturlöndum.

Um leið og þú skilgreinir siðblindu og breytir henni í kreddu, verður hún að einu þeirra tóla sem hugmyndasmiðir nota til að móta huga þinn og lífsmynstur. Þetta er eitt öflugasta dáleiðslutól sem elítan ræður yfir; eða þar til þú fattar hvað syndafallið í Paradís táknar í raun og veru.

Þegar Míþras dýrkandinn Konstantín keisari umbreytti Míþras trú sinni í ríkistrú og skipti um nafn á henni þá umbreyttist og útþynntist boðskapur spámannsins.

Enda stendur boðskapur hans ekki fyrir það sem hin svonefnda Kaþólska Kirkja stendur fyrir.

Eitt dæmi um þessa umbreytingu sést á því hvaða andi fylgir, ekki bara hinni Kaþólsku kirkju, heldur allri menningarhugsun hins yfirborðskristna heims. Míþras trúin er 98% eins og hin Kaþólska og of langt mál væri í þessum pistli að rekja það ítarlega, dugar að benda áhugasömum á fræðandi myndskeið á Youtube en af nógu er að taka.

Ég geri mér ljóst hversu alvarleg framangreind fullyrðing er. Ég var sjálfur niðurdýfingarskírður Kristinn maður í tuttuguogsjö ár en ég skírðist þegar ég var tvítugur til að fylgja Konunginum Jesú Kristi sem sæti við hægri hönd Guðs og kæmi til þess að dæma lifendur og dauða, suma til eilífs lífs en aðra til elífs dauða.

Ég tók hina yfirborðskristnu trú mína alvarlega og gætti þess að lesa boðskap Jesú og læra inntakið í trú hans og bæði leita innblásturs Guðs og að standa með inntaki eða afstöðu trúar minnar.

Eitt dæmi er svona „já yðar sé já og nei yðar sé nei,“ en þessu hef ég fylgt einarðlega, annað dæmi er að maður segir satt og stendur með því sem maður trúir að sé satt og þorir að iðrast hafi maður haft rangt fyrir sér og leiðrétta opinberlega, en þetta hef ég einnig staðið við.

Vel flestir lesendur mínir vita að ég viðurkenni fúslega minn stærsta glæp í samfélagi manna og hef aldrei reynt að réttlæta hegðun mína, heldur ritað þrjár bækur meðal annarra um það hvernig ég hef leitast við að taka heilun frá því atviki og deilt með öðrum.

Þar sem ég tók trú mína alvarlega þá var mér í nöp við þegar gagnrýnendur Kristinnar trúar bentu á hversu lík kredda kristninnar er kreddu míþrasar. Tók ég því ætíð sem orðhengilshætti innblásnum af anda andstæðingsins til þess að hræra upp í þeim sem væru að leita þess sem kristnir nefna sannleika.

Auk þess hafði ég hvergi séð nein rit fjalla um þetta efni. Það var eins og trúarfeður, hvaða kreddustefnu þeir aðhylltust frá Kaþólskri kennslu, til mótmælenda og út til jaðarsafnaða á borð við Votta Jehóva, þar sem ég lærði að lesa Biblíuna fyrst; það virtist sem þessi ásökun um skyldleika væri ekki svara verð svo ég fór ekki þangað.

Þegar ég tók við innblæstri vorið 2012, þess efnis að hljóðrita bókina „God’s Will“ neyddist ég til þess að hefja námsferil trúarinnar að nýju. Ég hafði staðið gegn þessum innblæstri í tæp tvö ár. Ég kærði mig ekki um að axla svo dýrmætt en um leið hræðilegt hlutverk sem Spámaður Guðs er.

Slík þjónusta krefst þess að maður sé bjargfastur í þeirri kennslu sem maður tekur að sér og algjörlega kjarkaður í að koma því á framfæri.

Þá þarf maður að líma nafn sitt við kennsluna og þar með taka þeirri útskúfun sem af því hlýst. Bæði af hendi þeirra sem þykir slíkur titill jaðra við geðbilun og sérstaklega frá trúuðu fólki sem er fljótara að stimpla falsspámenn en að skeina sig eftir niðurgang.

Þannig þarf spámaður Guðs að gæta sín í öllu því sem hann gerir upp frá því að skoðanir hans, lífsafstaða og það sem eftir hann liggur, sé í eins miklu samræmi við kennslu hans eins og í mannlegu valdi stendur. Slíkt er ekki alltaf auðvelt.

Nú hef ég áður rakið í formála bókar minnar Orðatal – sem er í opnu handriti á ordatal.not.is – hver fortíð mín er bæði áður en ég gerðist Eingyðistrúar og hver námsferill minn í andlegum efnum hefur verið alla tíð. Orðatal er eins konar uppgjör við innihald Biblíunnar og hver Jósúa Maríuson er frá mínum bæjardyrum í dag.

Ritun Orðatals hefði verið óhugsandi ef ég hefði ekki áður tekið við God’s Will og ritað hana niður með öll því sem fylgdi á meðan ég sannreyndi hana.

Á ég þar við að ég er mjög reyndur í því m.a. að sannreyna hvaðan andagift kemur og meta ávexti hennar, en ég fæddist skyggn og lærði að nýta mér þá hæfileika löngu áður en ég nýtti mér leiðsögn Biblíunnar til að ýta þeim hæfileikum til hliðar.

Einnig á ég við það eftir að ég tók við þessum innblæstri neyddist ég til að endurskoða allt sem mér hafði áður verið kennt. Ég varð að finna út hvort samtímamenning mín hefði í gegnum aldirnar hulið innsæi sem væri dýrmætt að finna og einnig hvers vegna spámaðurinn Múhameð betrumbætti spámanninn Jósúa fyrst ég ætti að betrumbæta Múhameð – nokkuð sem myndi kosta mig hausinn byggi ég í Arabistan.

Margt hef ég lært síðan, sumu hef ég gert skil í bókum mínum, öðru hér á þessum vef og einnig á vef mínum logostal.com, og eins á annarri Youtube rása minna. Rétt er að nefna að ég endurskírðist til Eingyðistrúar fyrir fáeinum mánuðum.

Orðatal hefur verið aðgengileg á Netinu frá því í júlí 2013 og verður um sinn í handriti. Ég er sáttur við 98% af efni bókarinnar en á eftir að endurhljóðrita hana og um leið laga örlitlar mál- og orðavillur í henni. Flestar þessar villur eru reyndar leiðréttar í síðari köflum.

Snúum okkur aftur að því hvernig villutrúin á Míþras var notuð til að ræna innihaldi þeirrar kennslu sem Jósúa Maríuson gaf fólki,.

Í dag rakst ég á fyrirlestur á Vefnum þar sem góður drengur sem játar trú á Jesú Krist samhryggðist að einhver maður í útlöndum missti líf sitt vegna réttlætisátaka. Rétt er að leitt er þegar fólk í blóma lífsins týnir lífi sínu en frumkristnir menn æðruðust ekki þegar fólk missti líf sitt fyrir réttlætis sakir, því þeir trúðu því að Skapari alheimsins myndi ekki láta slíka fórn ganga fyrir björg.

Slíkir hefðu einmitt hælt honum fyrir hugdirfsku ef hann hefði mætt örlögum sínum af kjarki þess sem trúir á réttlæti og sannleika og metur líftóru egós síns einskis í baráttunni við andaverur vonskunnar sem stjórna heimskerfi hlutanna eða yfirborðsins.

Það er einmitt Míþras trúin sem dregur úr fólki þennan kjark. Enda kennir hún varðveislu egósins; að þegar þú deyir eigir þú heimtingu á að verðmæta litla egóið þitt lifi af efnisdauðann – eða umbreytinguna – úr efnislíkama yfir í andaveru.

Slíkt er þvættingur sem stenst ekki innihald eingyðistrúarinnar frá fyrstu spámönnum hennar til hins síðasta (en margir eiga eftir að koma fram næstu þúsundir ára).

Eingyðistrúin lítur svo á að sálin – eða uppspretta lífs þíns og andagiftar – sé eilíf og persónuleg en elskurík orka sem hafi vald yfir efnisheimi og egói, en að yfirborðsheimur hlutanna sé samsettur úr fólki sem hefur yfirgefið þessa andagift og leyft egóum sínum að taka völdin og þar með hleypt innblæstri hinna föllnu engla að stjórn þeirra hugmynda sem stýra lífi þeirra.

Þessi grundvöllur gegnsýrir alla hegðun hins svonefnda kristna heims sem hefur lokað sig inni í gettóveröld iðnveldanna og heldur innviðum sínum saman með hugarblekkingum, dáleiðslu, spillingu og yfirborðsmennsku, svo rækilega að hann er bæði að hruni kominn innanfrá og náttúruheimur jarðar kringlunnar er að hruni komin undan honum.

Tökum lauflétt dæmi: Í allri umræðu meginmiðla og einnig í grasrótum iðnveldisins er rætt um hvort Íslam séu trúarbrögð stríðs og ofbeldis. Spurning sem er jafn fáránleg og hægt er að hugsa sér:

Gerðu lista yfir þau ríki sem ræst hafa styrjaldir, nema hafðu listann í tveim dálkum. Kristin ríki annars vegar og Íslömsk ríki hins vegar. Gerðu því næst annan lista yfir þau ríki sem áttu nýlendur og útrýmdu innfæddum frumbyggjum og að endingu lista yfir þau ríki fulltrúalýðræðis sem ræstu heimsstyrjaldir.

Endaðu svo á ríkjunum sem eru að tröllríða náttúrunni, allan tímann í téðum tveim dálkum.

Míþras trúin var samsuða úr Egypskum mýtum og öðrum launhelgum sem tengdust einnig frímúrara reglum og skyldu efni. Allar kreddur þeirra snérust um að hampa vissum elítum sem færu með öll völd, oft innvígðir gegnum kynsvall og skrítnar kynhegðanir sem síðar endurspegluðust í vissri afneitun kynlífs í fræðslu til lýðsins.

Þetta var einnig trú herforingja sem iðkuðu skáklistir strategíunnar og sókn eftir valdi. Slíkir hafa selt sálu sína og afneitað lífsgildum sköpunarinnar og því endurfæðst í illsku. Sál  og þar með sú mannvera sem hún skapar getur vissulega verið ill, en það er ætíð annaðhvort val eða sinnuleysi.

Líftóra egós þíns er einskis virði ef hún tekur ekki afstöðu með innsæi og réttlæti. Þetta veistu ef sál þín er við stjórnvölinn og þú varðveitir sál þína með því að standa með gildum þínum jafnvel þó það kosti þig téða líftóru; jafnvel þó rök þín hafi rangt fyrir sér í skilgreiningum á milli góðs og ills.

Fólk sem óttalaust mætir valdinu eins og vatn mætir hverju sem er, stendur óttalaus gegn spillingu valdsins og skapari lífsins stendur með slíkum, svo sem Jósúa sýndi þegar innblástur stöðuvatnsins bauð honum í labbitúr.

Slíkt fólk mun þræða hið þrönga einstígi þar sem Skapari okkar birtir okkur dulin undur sem dásemd er að læra og eru ekki háð hinum forgengilega dauða sem heimskerfi yfirborðsmennsku býður; heimskerfis sem er stútfullt deyjandi og sveltandi sálum. Slík sál býður einmitt hinum dauðu að grafa sína dauðu.

Fólk sem er upptekið við að grafa sínar dauðu sálir getur ekki gefið þér andlega næringu, en andleg næring, sé hún frá uppsprettunni, endurvinnur sál þína og sinn eilífa skapandi styrk. Spurningin ætti því ekki að vera hvort kreddur hinna og þessara trúarbragða séu sannleikurinn eða ekki heldur hvernig þú komist á eintal við uppsprettuna sjálfa.

Heimsmyndin er smíðuð handa þér og enginn munur er á þeirri heimsmynd sem þú trúir í dag og þeirri sem forfeður okkar trúðu; því allar heimsmyndir eru háðar sama lögmáli. Einhver smíðar hana, vottar hana, og ber hana á borð.

httpv://www.youtube.com/watch?v=lmOrSCg_SHs

Bezta leiðin fyrir þig til að rýna í sannleiksgildi* þeirra fullyrðinga sem hér eru bornar fram er ekki sú að rýna í vottun þeirra eða vottun heimsmyndar þinnar, heldur að gá að öðru. Sjáðu hvernig rangar hugmyndir eru þaggaðar – jafnt þær nothæfu sem þær ónothæfu.

Þeir sem benda á nakin fatnað keisarans, eða þann möguleika að hann sé nakinn; enda utangarðs og í útskúfun. Oft er beitt uppskrift sem Gandhi benti á; fyrst þykjast þeir ekki heyra í þér, síðan hlæja þeir að þér (gera þig fávitalegan í augum annarra), síðan berjast þeir gegn þér, og síðan sigrarðu (ef þú hefur sterkari afstöðu og sterkari trú).

httpv://www.youtube.com/watch?v=NnG4lpcn9aM

Aðal málið er þetta; ef þú hefur ekki sjálfstæða hugsun þá býrðu í dáleiddum huga sem veit ekki hvernig hann var dáleiddur eða samþykkti dáleiðsluna. Þeir sem vita ekki af dáleiðslunni hafa aldrei litið út fyrir borðstokk þeirrar mötunar sem hagsmuna-aðilar valdakerfis hafa beitt, þeir sem vita að þeir eru dáleiddir ákváðu að fórna hugsjónum sínum og gildum fyrir skemmri hagsmuni.

Tökum dæmi af umræðunni um stjórnarskrá. Umræðan er stýrð og hún er leiðinleg. Fyrir vikið treystirðu þeim sem stýra umræðunni til að leiða þig áfram með fyrirsögnum og áróðri.

Hafir þú hins vegar vilja og þrek til að lesa stjórnarskrána og beita Netinu sem verkfæri til að lesa fleiri þá muntu sjá að Umræðan er ekki Samræða. Smám saman ferðu að sjá hvað stjórnarskrá er; ekki hvort það sem er í henni sé gott eða vont, heldur að hún er undirstaða alls samfélagsins og á meðan einingar – eða einstaklingar – þess eru ekki í virkri samræðu um mótun hennar; þá breytist ekki neitt heldur skiptir aðeins um ásjónu.

Skynjunarlyf eru með vissar ábendar varðandi þetta eins og Terence McKenna hefur margbent á og bókin “The Doors of Perception” eftir Aldous Huxley en sú síðari er frábær lýsing á áhrifum Meskalín á vitundina.

Tökum sem dæmi áhrif sveppa, hveitis eða kaktuss á vitund og skynjun og berum saman við áhrif framleiddra kemískra efnasambanda sem eru fjarlægri náttúrunni.

Mörg dæmi eru um áhugaverð áhrif Kókalaufs, Kannabisjurta eða Valmúa á vitund en hreinsuðu efnasamböndin á borð við Kókaín, Heróín eða þá LSD (sem líkir eftir Meskalíni) benda til skaðalegra áhrifa á heilsu og persónuleika.

Menning okkar lifir í auknum mæli á fæðu sem hefur farið í gegnum vélar, hreinsanir og meðhöndlun af ýmsu tagi sem drepur niður hið lífræna og rústar jafnvæginu. Við sjáum áhrif þess á vitund samtímans.

Hver kannast ekki við að þegar fæðan inniheldur áberandi magn af hveitafurðum að tilfinningasveiflur eru dýpri og dramakenndari?

Eitt sem mér þykir áhugavert í tengslum við McKenna og Huxley. Báðir snillingar orðsins, báðir vel menntaðir á sínum áhugasviðum, og báðir mjög áhrifamiklir kennarar. Báðir upplifðu áhrif efnanna á vitund sína frá sjónarhorninu ég. Tökum dæmi.

Þegar Aldous Huxley lýsti fyrstu reynslu sinni af Meskalíni var öll lýsingin staðfærð út frá vitsmunalífi hans sjálfs. Hann lýsti þó snilldarlega vitundarvíkkun sem margir andlegir leitendur hafa öðlast í gegnum mismunandi tegundir af innhverfri íhugun eða endurspeglun (Reflection), svo og lærdómi leitandans í gegnum skólun reynslunnar.

Þar sem vitundarvíkkun færir skynjun á veruleika út fyrir hann sjálfan og hann sér meiri dýptir, fleiri tóna, óútskýranlegan skilning og um leið vissa friðsemd eða kyrrð. Öll túlkun þeirra var staðfærð á þann veg að skynjun mannshugans gæti verið blekking og að mannshugurinn þyrfti – eða græddi á – að opna vitund sína fyrir víkkun almennt.

Með öðrum orðum gefa þeir til kynna að vitund okkar sé takmörkuð og hugsanleg blekking. Ég leyfi mér að koma með þriðja sjónarhólinn: vitundarvíkkun þeirra hafði ekkert með mannshugann að gera heldur voru þeir gestir í hinni kollektívu vitund jurtanna. Gæti vitund þín upplifað á vissan hátt að vera gestur í vitund sólna?

Hinn nýi sannleikur er því ekki æðri né óæðri heldur sú vitund sem hin vitundin upplifir og endurspeglast í eða dansar með þinni þegar hennar er neytt.

Næsta vitund er ekki endilega næsti sannleikur eða nauðsynlega næsta vídd í tröppugangi, heldur bara önnur vídd og þá öðruvísi en þín en samt í sama efnisheimi. Margir vitringar mannkynssögunnar hafa bent á að til séu sjö vitundarvíddir, sjálfur hef ég lengi trúað að þær séu níu. Eins og einn söngtexti segir svo skemmtilega, við erum í vindmyllum hugans.

Ég skelli hér með tengli á bókina „The Doors of Perception“ eftir Aldous Huxley.

httpv://www.youtube.com/watch?v=fp6Dpd41xZg

Einnig frábær fyrirlestur Terence McKenna hjá Jung Society í Kaliforníu.

httpv://www.youtube.com/watch?v=YWoHLcHC0oM

Sjálfur hef ég ekki reynt þær leiðir sem þessir tveir snillingar mæla með. Ég þekki þó vel það sem þeir lýsa því ég hef upplifað samskonar í gegnum innri íhugun, og endurspeglun (reflection) og þá sérstaklega það sem ég nefni á ensku „meditative stance.“

Með öllu þessu þá vil ég meina að við græðum öll á því að víkka vitund okkar en hvaða leið fólk vill fara kemur mér ekki við. Eins og Biblían segir í Predikaranum, þá höfum við leyfi Guðs til að kanna ótroðnar slóðir en verðum þó dregin til ábyrgðar á afstöðu okkar.

Hin ástæðan var mun áhugaverðari. Hún var sú að kynslóðin sem kom út af Egyptalandi – eða út úr hinu táknræna heimskerfi ótta og haturs – kunni ekki að höndla þá hreinu sýn sem spámaðurinn bar þeim.

Því var sú kynslóð látin flakka um eyðimörkina, frjáls úr viðjum Egypta en ekki tilbúin í þá miklu umbreytingu sem spáð var að yrði. Því þyrfti ný kynslóð að rísa og alast upp í því millibilsástandi sem þarna var búið til.

Það er eins á okkar tímum. Kynslóðin sem sá endurkomu þess frelsara sem hún ákallaði, hvorki sá táknin né var tilbúin til að opna augun fyrir þeim þegar þau voru rekin framan í hana. Synir hennar og dætur hafa í eitt spádómstímabil (eins og það er skilgreint af spámanni Guðs, Benjamín H. J. Eiríkssyni) beðið umbreytingarinnar og samfélag heimsins verið í undirbúningi fyrir umbreytinguna.

Þessi undirbúningur hefur þegar verið útskýrður og birtur í kjölfar þess að höfðingi föllnu englanna hefur verið fangaður og varpað í dýflissu á síðustu tveim árum. Allt sem hér kemur fram á sér stuðning i Biblíunni, sem er einn hornsteinn þeirrar menningar sem við erum sprottinn úr.

Hinn hornsteinninn er sú djarfa hugsun sem höfundar Íslensku þjóðarinnar bjuggu yfir fyrir 1.200 árum; hugsun sem einnig hefur verið útskýrð. Nær enginn nútímamaður, með allar sínar prófgráður og árafjölda í skóla hefur nokkra hugmynd um það hvað hér er ritað.

Sem er einmitt það sem spámaðurinn mikli Jósúa Maríu- og Jósepsson átti við þegar hann fyrst sagði „þú ótrúa og blinda þjóð sem grýtti spámenn sína“ og síðan „ég kem eins og þjófur á nóttu, verið vel á verði til að sjá þegar ég kem,“ og síðar „þið munuð leita mín en ekki finna.“

Eitt af því sem er átakanlegast í þessu er að þeir sem ákalla hinn svonefnda frelsara eru að ákalla skurðgoð sem sett var á stall af Konstantín keisara, höfundi Kaþólsku kirkkjunnar.

Þetta er ekki ritað með ádeilu í hjartanu heldur trega.

• Mynstrið sem lýsir endurkomunni (en).
  
• Mynstrið sem lýsir því heimsástandi þegar endurkoman á sér stað (en).
  
• Hornsteinninn að fæðingu Íslenzkrar þjóðar (is).
  
• Lýsing hins eiginlega heimsendis – sem þegar hefur átt sér stað (is).

Abraham þráttaði við Guð og bað Sódómu og Gómorru vægðar ef fimmtíu réttlátir byggju í þeim. Prúttinu lauk á því að borgunum yrði þyrmt ef 10 réttlátir menn og fjölskyldur þeirra fyndust í borgunum. Einn fannst.

Inntakið er ekki hvort núverandi heimskerfi muni brenna upp í “hugarfarslegu báli” heldur því hvenær menn og konur hætti að biðja því vægðar og ennfremur hve lengi það ætlar að sífra yfir hvernig ástandið er eða hefjast handa við umbreytinguna miklu. Hve margir muni ganga inn um þær dyr, eða það sem ég óttast af innstu hjartarótum; hve fáir?

Abraham mátti prútta við skapara okkar, þá má það hver sem er, ekki satt? Nær allir sem ég hef kynnst, sem trúa á spádómana miklu, trúa þeim af hatri á heimskerfinu. Þeir þrá og spá miklum eyðileggingum. Slíkt er fyrra.

Heimsendir er endir hugsunar, umbreytingin er þegar hugsunin umturnast til lífs og hverfur frá hatri og reiði. Fólk gleymir stundum að skaparinn er áhugasamur um kærleika og sköpun. Nokkuð sem fylgjendur Múhameðs hafa margir gleymt einnig.

Ég vona að það séu fleiri sem hafa áhuga á kærleika og sköpun.

Til að sjá það þarf maður að eyða nótt eftir nótt úti að horfa, skrásetja, miða út, reikna út, og horfa betur. Ekki bara örfáar nætur heldur tugi og jafnvel hundruði nótta.

Höfum í huga að þeir fyrstu sem þetta gerðu voru uppnefndir sem ónytjungar og letihaugar, skrýtnir ofvitar eða þaðan af verra.

Menn sem eyddu tíma sínum í slíkan óþarfa voru gagnrýndir. Sagan hefur þó gefið þeim verðleika sína en við nútímafólk erum enn að benda á ónytjunga og skrýtna ofvita og setja út á þá ef við skiljum ekki hugsun þeirra.

Ekki þarf langt að leita nema lesa bókina Ofvitann eftir Þórberg Þórðarson sem fyrir um það bil öld síðan var gagnrýndur fyrir ónytjungshátt. Hver sá sem lesið hefur Þórberg veit hvers kyns snillingur hann var.

Þegar menn fóru að prófa þau skrýtnu reiknilíkön sem gerðu ráð fyrir að sólin væri miðjan og að jörðin ásamt örfáum öðrum himintunglum gengju í kringum hana fóru siglinga kort fyrst að verða nákvæm og áreiðanleg. Smám saman fóru menn að sjá að deplarnir á himninum voru ekki allt stjörnur heldur voru einnig til plánetur. Fyrirbæri sem aftur krafðist mjög smásmugulegrar rýni.

Þú horfir á depla á himni sem eru á við mannshár að breidd héðan séð og reiknar og fylgist með og reiknar aftur.

Smám saman opnast ný sýn. Sólin er ekki miðja alheimsins heldur í útkjálka risastórrar stjörnuþoku sem sjálf snýst! Það er minna en öld síðan E. Hubble rakst á þetta eftir margra ára þrotlausa *vinnu* við að rýna í risastóran stjörnusjónauka.

Í dag þykir þetta sjálfsagt. Ennfremur erum við farin að sjá hvernig alheimurinn í óravíddum tíma og ljóss er að þenjast út hraðar en ljóshraði og að hraðinn á útþenslunni eykst. Við erum búin að reikna út hversu gamalt fyrirbæri Alheimurinn er, hversu gömul sólin okkar og hversu gömul Mjólkurbrautin er.

En okkur yfirsést eitt lítið atriði.

Allt sem við erum að mæla er gert héðan frá okkar agnarlitla punkti. Allt er það reiknað út frá ljósbrotum. Við vitum ekki hvort það sem við sjáum sé filterað! Er það svo fáránleg athugasemd? Ef svarið er já, lestu þá greinina aftur.

Hvernig sem þú skoðar heiminn, hvernig svo sem þú lest þér til eða fylgist með, hvaða heimsmynd eða sannleikur það er sem þú aðhyllist; það er alltaf meira til að sjá og heyra og þriðjungur þess ögrar þeirri heimsmynd sem þú hefur valið.

Við erum ekki alltaf meðvituð um að við veljum heimsmynd og að oft er hún valin fyrir okkur. Besta dæmið er þegar hægt er að dæma fólk í fangelsi fyrir skoðun, sem er enn gert á vesturlöndum eða þegar hægt er að dæma menn úr leik fyrir að gagnrýna konur. Eins og Voltair benti á; finndu út hvern þú mátt ekki gagnrýna og þú finnur út hver ræður.

Allt sem þú heldur að sé satt gæti verið blekking og þú getur treyst því að utan áþreifanlegra og mælanlegra hluta, ef rætt er um hugmyndir, skoðanir eða viðburði, að þú veist ekkert hvaða ímyndir eru notaðar til að stýra skoðun þinni og vali fyrir en þú hafnar öllum þínum eigin gildum.

Fyrir utan innganginn var par í faðmlögum og átti greinilega erfitt með að skiljast að. Hugurinn hvarflaði til þeirra skipta í fortíðinni sem ég hafði sjálfur verið í svipuðum sporum, að eiga erfitt með að kveðja eða vera kvaddur.

Reyndi ég að horfa þó ekki of mikið því maður virðir persónuleg mörk og einkalíf. Þannig erum við öll.

En það snertir blíða strengi í hjartanu að sjá hvað er sameiginlegt okkur öllum. Að þrífast vel í hjartanu þegar það slær í takt með annarri mannveru sem líður eins.

Undarlegt er synchronicity (vantar þýð.) tímans að þegar stúlkan gekk inn valdi hún að sitja við hliðina á mér.

Þótti mér dálítið vænt um það því þegar hún kvaddi ástina sína fyrir utan rútuna hafði hún hjálpað mér að rifja upp gáttir í eigin lífi og tengjast því sem við eigum öll saman. Eitthvað sem þú minnist þó ekki á við sessunautinn. Enda einka í lífi hvers og eins en snertir þó hið sameiginlega og ósýnilega.

Þegar rútan leið áfram í átt að þeim stað þar sem ég færi úr henni og héldi áfram svaðilför í vindhviðum og snjóstormi hófust með okkur samræður. Ég hef ekki hugmynd um hvernig þær hófust en þær voru skemmtilegar.

Unga stúlkan er listamaður að ljúka nokkurra vikna heimsókn á landinu. Ræddum við um reynslu af mismunandi þjóðum sem við höfum ferðast til. Snertum á mismunandi tjáningum í listformum og hvernig menningin hér á landi skeri sig á skapandi hátt úr listmenningu erlendis. Ræddum við um hvernig heimspekingurin og listamaðurinn snerta á hinu sama í hinu mannlega en frá svo ólíkum – eða ekki svo ólíkum – sjónarflötum.

Ég steingleymdi alla rútuferðina að hún kvaddi konu. Enda kemur það engum við. Mér hefur lengi fundist efnisflokkuð samræða samfélagsins of grunn.

Einn maður er rennismiður og ein kona er laganemi, sú þriðja er í nýsköpun og sá fjórði er atvinnulaus. Hvort heldur það er nám og frami eða kynhvöt, þá erum við oft uppteknari af því að setja merkimiða á aðra en að heyra sögu þeirra og hvað þau standa fyrir, eða hreinlega að njóta einfaldra – og oft – innihaldsríkra samskipta, af því bara.

Þetta er það sem ég á við þegar ég nota orð einsog  einvíð, tvívíð eða þrívíð. Á ensku væri það „one, two or three dimensional.“ Hugmyndin vaknaði þegar ég hugleiddi stjórnmála umræðuna sem er oftast skipt í hægri eða vinstri. Það er stutt síðan sú hugmynd kom fram – en ég hef ekki heyrt hana hjá mörgum – að þessi vinstri/hægri hugsun sé úrelt því hún bindi fólk við stefnu flokka framar málefnum.

Þá er átt við að ef þú styður tiltekinn flokk og ert kominn á þing sem fulltrúi flokksins þá ertu yfirleitt bundinn stefnu flokksins og verður fyrir þrýstingi að sýna þann stuðning í verki, hvort heldur við umræðu eða í atkvæðagreiðslu. Þetta er vissulega of einhæf hugsun því óhjákvæmilegt er að mörg málefni eigi þverskurð innan allra flokka en ef hugsun einstaklinganna er bundin við flokkslínuna þá skaði það málefnagrunn tiltekinna málefna sem einstaklingar innan flokkanna gætu annars sinnt.

Flestir nota orðið vídd eða víddir í því samhengi hvort til séu aðrar skynjunarvíddir en við upplifum. Séu t.d. álfarnir til í raun og veru þá hljóta þeir að búa í annarri vídd, svo sé einnig um framliðna og líklega Guð líka. Vísindin hafa sýnt fram á að allt að níu eða tíu víddir séu upphugsanlegar.

Í rúmfræði er hins vegar rætt um reiknanlegar víddir. Punktur er einvíður, hann hefur enga mælanlega stærð né staðsetningu fyrr en annar punktur er settur inn á sviðið eða planið. Munum að allar víddir eru innan plans eða á ensku „a dimension exists on a plane.“

Þegar tveir punktar eru komnir til sögunnar má draga línu á milli þeirra og þá myndast hinn tvívíði heimur. Punktur eða einstaklingur er þannig einvíður og hefur aðeins afstöðu gagnvart sjálfum sér og engan sérstakan skilning á neinu því sem viðkemur neinu öðru en honum sjálfum og enga meðvitun – eða raunhæft mat – á eigin stærð eða vægi.

Þegar tveir slíkir egóistar eru komnir á planið verða þeir meðvitaðir um hvorn annan en óhæfir til að meta fyrrgreint vægi né ná saman. Eina tilvera þeirra sem er mælanleg er því línan sem draga má á milli þeirra en sú lína skilgreinir ekkert annað en stefnu í tvær áttir og fjarlægð milli punktanna.

Línan sjálf er óendanleg í báðar stefnur sínar og gætu fleiri punktar legið í skurði hennar. Mæti þriðji punkturinn á planið er óvíst að hann sé í þessum skurði og má þá draga eða mæla línu á milli hans og hinna tveggja. Þetta getur haldið áfram í óendanlegar áttir en ávallt í tvívíðu samhengi.

Þetta er veruleiki fulltrúa stjórnmála sem hópast í stefnur eftir hægri og vinstri. Búið er að skera núll punkt á mitt planið og draga línu í einhverja átt sem skiptir öllum punktum upp og hópar þá saman.

Hægra megin við línuna er mengi hægripunkta og vinstra megin við línuna er mengi vinstripunkta. Þá er ásýndin (viewpoint) fjarlægð sem á ensku væri „zoom out“ þannig að punktahóparnir minnka og verða smám saman að sitt hvorum punkti með línu sín á milli.

Það skiptir í raun engu máli hvort við ræðum stjórnmál, einstök samfélagsmálefni eða kynhneigð ef við lifum í tvívíðu hugarlíkani (mind model). Umræðan verður tvívíð og stakar punktaraddir innan mengjann missa vægi og verða flatur undirtónn sem engu skiptir.

Eina leiðin út úr slíku mengi er að bæta við þrívídd.

Þriðja víddin er þegar planið er hækkað upp og punktarnir teknir af plani síun og dreift lagskipt (layers) eftir mismunandi hæðum í áttina upp eða niður frá fyrra plani. Besta leiðin til þess að sjá þetta fyrir sér hugrænt er að nota blaðabunka.

Tökum eitt hvítt blað, gefum því stærðina A4, sem er algeng prentarastærð. Blaðið hefur fjögur horn eða fjóra punkta. Skurðarlína er dregin á milli þessara punkta í hringferli – því ekki eru dregnar hornalínur – og þannig myndast útlínur blaðsins.

Frá mannveru séð er hins vegar þykkt blaðsins svo lítil að vart er mælanleg í praktísku samhengi. Séu hins vegar fimm hundruð slíkar blaðsíður lagðar hver ofan á aðra myndast bunki sem hefur praktískt samhengi í þrívíðum veruleika.

Hægt væri að halda áfram í alls kyns útúrdúra með þessa samlíkingu en mig grunar að lesandi minn sjái skýrt hvað ég meina. Ef við erum bundin í tvívídd þá sjáum við ekki þrívídd, hvað þá fjórðu víddina sem er hreyfing eða tími.

Auðvelt er að sjá hvernig við festumst í tvívídd en það er þegar við bindum veruleika okkar í kyrrlæg hugtök (static concepts) og hópum þau saman og endum á að gefa þau gildi. Þegar þú drekkur vatnsglas getur það verið bragðlaust og þér sama um gildi þess því þú varst að svala þorsta.

Spurningin er hvaða hugtök voru hér á ferðinni og hvaða gildi var þeim gefið. Glas merkir ílát – ógegnsætt eða gegnsætt, litað eða ólitað – sem hægt er að setja í vökva. Sé vatn sett í glasið fær það merkimiðann vatnsglas. Vatn er litlaust og hefur grábláleitan blæ og manni gæti þótt sú litasamsetning falleg eða hugnast að horfa í gegnum ólitað glas með vatni í og hugleiða hvernig það brýtur ljós og ásýnd.

Eða þá að téður maður var bara þyrstur og fékk sér besta þorstameðal í heimi því ekki var til litaður sykurdrykkur í kæliskápnum.

Gildismat er þegar maður gefur hlutnum eða hugtakinu vægi. Vægi er ekki ósvipað virðismati eða verðgildi en hefur sömu merkingu og enska orðið Torque eða togkraftur. Þegar hugtak fær vægi þá hefur gildi þess fyrir einstakling þá getu að geta hreyft við huga hans eða tilfinningu og verið hvati til athafna.

Fyrir þyrstum einstakling hefur hvaða drykur sem getur svalað þorsta því mikið vægi en hvernig er þetta vægi metið? Er sami einstaklingur tilbúinn að vinna gegn mengun vatns á austfjörðum? Tæplega ef samfélög utan dagleiðar hans hafa lítið eða ekkert vægi fyrir honum?

Hann gæti haft á því skoðun ef mengun hefur aukist fyrir austan að eitthvað þurfi að gera en ekki þá afstöðu að bregðast við fyrir þeirra hönd sem þar búa. Oft er langt skref frá skoðun til afstöðu.

Segjum að sá sem drekkur úr vatnsglasinu sé vinstri sinnaður í stjórnmálum og að stjórnmál skipti hann verulegu máli. Hann hóf ferðina á því að stilla skoðunum sínum upp á vinstri væng umræðunnar. Smám saman jókst vægi vinstri stefnunnar fyrir honum og hann er farinn að taka afstöðu með vængnum í ræðu og riti, auk atkvæðis.

Ef þessi einstaklingur gefur vinstri væng sínum – eða þeim hóp á vinstri vængnum sem hann er kominn í afstöðu með – aukið vægi í sínu hugarlífi – gæti hann fallið í algenga og hættulega gryfju, sem fólkspunktar í tvívíðum veruleika gera; hann gefur öllum hinum einnig vægi, nema ekki jafn jákvætt.

Þannig fellur hann í þá gryfju að hægri menn séu asnar en þó séu ágætis einstaklingar innan um. Ekki ósvipað og ég gaf í skyn varðandi konuna sem minnst var á hér í byrjun. Hversu meðvitaður var ég – streit karl – um það í samræðum mínum við konuna að hún væri samkynhneigð?

Hversu tvívíð var hugsun mín í samræðum við aðra manneskju að stimpillinn setti hana í tvívítt mengi á meðan á samræðunum stóð?

Það er eins með alla samræðu nútímans, að ef við eigum samræður við tvívíðan punkt þá erum við sjálf tvívíður punktur og ekki enn farin að fatta samsíða línur, hvað þá þríhyrninga, þrívíðan stafla eða tíma.

Sé samræða mannkyns – eða samfélags okkar hér heima – föst í tvívíðum veruleika þá erum við skammt á veg komin í þróun. Terence McKenna sagði í fyrirlestrum að tungumál sem bundið væri við bókstafi og orð og þyrfti að heyrast væri of takmarkað fyrir sjónrænt tungumál eða skynjað. Ef við erum í tvívíðum heimi er þetta viðhorf McKenna í fáránlega menginu.

Hið eina sem blífur er reiðigjóstur athugasemda til hægri og vinstri á síðum fréttamiðla og stöðulínum á samfélagsmiðlum.

Reiðin er alls ráðandi, ýmist hjá þeim sem hafa tapað fé eða eignum vegna bólunnar eða þeirra sem sakna þess þegar kaupa mátti meira eða ferðast meira eða afþreyjast meira.

Í miðri kreppunni erum við samt í 1% minnihluta mannkyns; þeirra sem hafa það best, og við erum nákvæmlega ekkert að leggja af mörkum í tíma, greind eða sköpun sem gefur samtímamenningu heimsins neitt gildi. Við erum sömu innihaldslausu úrþvættin og fyrir hrun eða alla síðustu öld.

Við, ekki þið, erum þarna. Því þó margir séu að reyna að klifra upp úr hyldýpi sjálfselsku og skyndimunúðar egósins, þá skiptir það engu meðan restin eru sömu sauðirnir og þeir sem staurfestu frelsarann sem þeir tilbiðja, því við erum öll í sama bát strönduðum á sama skeri.

Þeir sem hrópuðu hann dauðan vor hinir sömu og höfðu fylgt honum en snéru við honum baki þegar þeir sáu að hervaldið gat fangelsað hann, því þeir höfðu trúað að hann myndi frelska þá frá útlendri áþján; svipað og þjóðin í dag sem bíður þess að fólk sem hefur atvinnu af að gefa gyllt loforð og að svíkja þau jafnharðan reddi meiri kaupgetu.

Samtímamenning okkar er ekki tímans virði að vera lýst. Hugsandi fólki væri ráðlegra að eltast við skyndimunúð eins og hinir þar til mannkynið klárar sjálfsvíg sitt. Sjálfsvíg sem framið er af lýð sem sturtar eitri yfir náttúruna í bið eftir því að einhver reddi þeim mengunarlausum þægindum.

Við erum þannig áttavillt, djúpt í iðrum tómlátrar menningar sem er full af lýsingum á eigin ágæti. Ómeðvituð sem einstaklingar um nauðsyn sjálfsmenntunar og treystum hálfdáleidd á mötun miðla og menntakerfis ásamt ráðdeild kosinna leiðtoga sem við þó völdum af tilbúnum matseðli þannig útbúnum að við gleymdum að innan um alla réttina vantar fisk.

Hér fylgir til dæmis tengill í upplýsingar um ástand mengunar í heiminum. Bæklingurinn er á PDF formi og bæði skýr og skiljanlegur. Það sem hann segir þó ekki er hver beri ábyrgðina. Allt sem máli skiptir – eða svo til allt – kemur hér fram, nema hvar ábyrgðin liggur.

Undirmeðvitundin heldur að ábyrgðin liggi hjá forstjórum iðnaðar og efnahagsmála ásamt stjórnmála fólki.

Tökum til gamans dæmi um olíunotkun. Fyrir 20 árum notuðu Bandríkjamenn tæpar átta milljónir af olíutunnum daglega … það hefur líklega aukist á tuttugu árum. Vissulega er þetta vandamál en hver mikið af þessari notkun er persónuleg ábyrgð? Erum við meðvituð um að við höfum val, bæði með því að sýna fordæmi og með því að vekja samræður við aðra?

Vitum við til að mynda hversu mengandi olíuhreinsunin sjálf er? Getur það verið að við séum orðin svo vön því að vera mötuð á viðeigandi upplýsingum og flæði viðburða og ákvarðanatöku orðið svo óstimulerandi að við herum hætt að leita upplýsinga?

Er ástæða fyrir því að upplýsingaflæðinu er stýrt þannig að við sjáum það sem við þurfum að sjá en ekki það sem þeir þarfnast að við sjáum ekki? Hversu hátt hlutfall af hráolíu verður að bensíni, eða Diesel, eða plasti, eða malbiki, eða bíldekkjum?

Punkturinn er sá að það er okkar eigin einkaneysla sem er að menga heiminn. Ef neysla okkar væri vitræn – sem krefðist samræðu fólks og sjálfsmenntunar – þá væri mengun í lágmarki. Iðnaðurinn hvílir á okkar eigin herðum. Við erum hins vegar alin upp sem heimskir fylgjendur og því er fjandi erfitt að breyta.

Við yppum því bara öxlum, því við mengum ekkert er það? Er það? Er það?

• Olíuhreinsun fyrir skipin og bílana.
• Kolabruni fyrir málmhreinsun fyrir sömu bíla og skip.
• Öll föt innflutt.
• Allt grænmeti innflutt.
• Tveir þriðju allrar fæðu innfluttur.
• Hvernig eru þessar vörur framleiddar?
• Megnið af frítíma eytt í mötun frá ljósvakamiðlum, nær engin skapandi hugsun eða samræða í samfélaginu.

Við erum framúrskarandi? Jú við höfum hreint vatn og gufuhita, en erum við að nota okkar sérstöðu til einhvers? Erum við að leysa einhver vandamál? Erum við einhvers virði?

Það er vaxandi umræða í Vesturheimshreppi að fyrirtæki hafi þar sömu réttarstöðu og einstaklingar, og mér sýnist að hérlendis hafi stofnanir og stærri fyrirtæki, og þá sérstaklega fjármagns stofnanir, hafi sterkari réttarstöðu en einstaklingar, enn verra er að engin umræða fer fram um þetta.

38. grein stjórnarskrár Þjóðveldis tekur sérstaklega á þessum þætti:

38. Fyrirtæki og/eða stofnun hefur veikari rétt en réttur einstaklings gagnvart lögum og eignarrétti. Nánari túlkun þessa ákvæðis skal skilgreind hjá Alþingi og samþykkt í þjóðaratkvæði á 30 ára fresti.

Við erum svo aftarlega á merinni á okkar litla og á margan hátt einangraða landi og það er í raun eðlilegt því samfélagið er svo lítið. Það er fólk sem tengist t.d. Þjóðveldinu sem ekki skrifar athugasemdir eða lætur vita neins staðar að það sé með okkur af ótta við að missa störf. Umræðan er þess vegna svo erfið, fólk á erfitt með að sýna afstöðu til mála.

Því meira sem ég sé ástandið, bæði siðferðislega og efnahagslega, liggur mér við svima því við erum svo nærri hyldýpisbrúninni. Það þarf nær ekkert til að koma af stað Kjarnorkustríði og margir vísindamenn vara við að jafnvægið í náttúrunni sé byrjað á skjálfta sem ekki verði stöðvaður nema við breytum öllu okkar kerfi strax.

Við erum þó byrjuð að breyta þessu. Það er ekki langt í að Þjóðveldið rís. Því fólk er byrjað að spyrja sig spurninga, farið að efast um allt elítukerfið eins og það leggur sig. Þó er enn nokkur vegur í að hinn upplýsti einstaklingur vakni til vitundar um eigin ábyrgða á ástandi eigin menningar.

Þeir sjálfir misskildu hins vegar eðli, tilgang og framgang heimssendis eins og flestir Biblíu rýnendur.

Með orðunum eðli, tilgang og framgang þá var átt við sýn. Þegar við lifum í persónulegri heimssýn en lítum á hinn ytri veruleika sem raunveruleika þá mun sýn okkar á þann veruleika endurspegla hinn ómeðvitaða – eða afneitaða – innri veruleika.

Fólk sem er alið upp í heimi sem byggir sýn sína á mannlíf og veruleika í ótta, reiði, dómhörku, vantrausti, refsigirni, hatri og fordæmingu mun ætíð sjá það sem aflaga fer í því ljósi. Sem dæmi má nefna umræðuna um ástand stjórnmála.

Ekki er öllum ljóst þegar þeir skrifa eða tala í reiði um siðferðisástand stjórnmála, að þeir óbeint eru að lýsa sjálfs afneituðum veruleika. Svo við skulum taka dæmi: allir hata tiltekinn bankamann fyrir að hafa logið að fólki um leið og hann stakk nokkur þúsund milljónum inn í bankahólf í skattaparadís.

En myndi sá reiði vilja eiga þessar milljónir en ekki getað viðurkennt skuggahlið sjálf sín fyrir öðrum? Skyldi öfund ráða meiru af reiðinni en vandað og gott siðferði? Hversu margir Íslendingar hafa farið út á götu og staðið í vegi fyrir sýslumanni þegar nágrannar þeirra voru bornir út?

Þeir sömu væru vísir til að segja „Guð er kærleikur“ eða þá að „fyrirgefningin er æðst allra dyggða.“ Þeir gætu jafnvel vitnað í orð Jesú þegar hann sagði „allt verður mönnum fyrirgefið á himni og á jörð nema eitt.“ Þeir hinir sömu geta ekki fyrirgefið stjórnmálaelítunni, bankabjólfunum, Íslam eða pedófílum.

Ef mannvera er undirokuð heimssýn ótta og haturs en lifir í sjálfsblekkingu yfirborðsjákvæðni eða þóttafullum sjálfsheilagleika, þá missir viðkomandi af öllum sjóndeildarhringnum, sem er 360° því hann takmarkar sig við fimm gráður. Hann mun túlka orðið Heimsendir sem eitthvað neikvætt sem eyðileggur og tortímir.

Sé heimssýn þessi takmörkuð við ytri veruleika, sem hún hlýtur að vera, þá mun sá sem sér búast við heimsendi eyðileggingar og tortímingar, því það er vörpun hans á hinn eina veruleika sem hann þekkir, sem er sá ytri. Því sá sem ekki horfist í augu við ljótleika eigin sálar er ófær um það innra ferðalag sem óhjákvæmlega krefst þess að horfast í augu við dára innri veruleika og umbreyta þeim í dísir.

Sá heimsendir sem ég lýsti áður hlýtur því að vera óviðurkenndur af þegnum hins ríkjandi heimskerfis ótta og haturs, því þeir búast við hinni ytri umbreytingu tortímingar.

Rétt eins og sést á því þegar leiðtogi hins frjálsa heims lýsir því yfir að hann muni fara í stríð við fólk hinu megin á hnettinum vegna hugmyndar. Hugmynd hans er fulltrúalýðræði en hann lítur á hugmynd þeirra sem hann herjar á vara illa hugmynd, þó þeir trúi á Guð. Báðir eru þó að drepa fólk vegna hugmyndar.

Svo hver var heimsendir? Hvernig getur heimsendir verið ósýnilegur? Það liggur í hlutarins eðli að heimsendir hlýtur að vera endalok hugsunar eða heimssýnar. Til þess að sjá þann heimsendi þarf að sjá hann í gegnum tvenn nálaraugu. Annars vegar þetta „hvað myndi almætti fyrirgefningar og kærleika sjá sem heimsendi“ og hins vegar „hver er sú heimssýn umbreytingar sem læðist eins og þjófur á nóttu?“

Svipuðum hugleiðingum hef ég áður gert skil í bók minni „God’s Will“ í kaflanum um heimsendi og sömuleiðist á enskuvef mínum logostal.com undir greinasafninu „Seven Seals.“ Einngi hef ég drepið á hugarfari umbreytingar í „Ferli hins jákvæða vilja“ á ferlid.not.is og með endurskoðun í „The Process of Positive Willpower“ á process.not.is.

Aðal málið er, hverju sem þú trúir, að heimssýn sem er þér sönn byggist á hugmynd sem þú upphefur yfir allan vafa. Til að sjá það er gott að hafa í huga, hvort heldur heimsmyndin er á ytri veruleika, eða egósentrísk sjálfsmynd, eða heimssýn innri veruleika, að lýgi sem er trúað verður sannleikur.

Heimsendi þessum hefur verið spáð margsinnis í gegnum aldirnar en ein magnaðasta lýsing hans finnst í Opinberun Jóhannesar í Biblíunni. Þar er því spáð að brotin verði upp sjö innsigli sem muni verða merki umbreytingarinnar miklu. Því næst voru skilaboð til sjö engla sjö safnaða eða kirkna.

Í kjölfar þess að ég reit niður bókina God’s Will – sem ég tók niður undir mögnuðum þriggja daga innblæstri – fékk ég sýnir af tvennum toga. Önnur sýnin var að innsiglin sjö væru sjö atriði sem kæmu fram við lok heimsendis og að þessi atriði myndu – eins og þjófur um nótt – umbreyta heimssýn og viðhorfum fólks næstu áratugi.

Hin sýnin var sú að englar hinna sjö safnaða væru ekki eiginlegar kristnar kirkjur heldur væru sjö englar ábyrgir fyrir vexti og viðgengi hugarheima (mindset) sem stjórni mannkyni síðustu árþúsundir og í okkar nútíma. Gefið er í skyn að augu fólks muni opnast fyrir „hugmyndum þeirra sem sem stjórni og afvegaleiði fólk“ enda hinir sjö englar fylgjendur drekans mikla sem varpað var af himni.

Í kjölfar þess að ég fékk að sjá og útskýra allt þetta, sem var að gerast í árslok 2012 fékk ég þá sýn að drekinn hefði verið fangelsaður um líkt leyti, sem er bein vísun í Asteka spádómana, en bíddu nú við, því hér kemur öflug sýn sem lesandinn getur séð eigin augum.

Síðan 2012 hefur verið vaxandi ruglingur og hugarflækjur í heiminum, bæði innan samfélaga sem í heimsþorpinu sjálfu.

Stefnuleysi og ringulreið fer vaxandi og það má útskýra með því að foringi hinna sjö ráðandi engla sé ekki lengur við völd. Valdabrölt hlýtur að fylgja í kjölfarið og sé fólk vakandi og íhugult mun þetta brölt geta opnað augu þeirra sem vilja innsiglaðir verða.

En bíddu nú við, ástand náttúrunnar er slíkt, og ástand neytendadýrkunnar, að raunverulegur heimsendir virðist yfirvofandi en ég er ekki á því. Þær hörmungar sem gætu verið á leiðinni eru hörmungar sem við sjálf köllum yfir okkur, eins og mannkynið sé hafi einbeittan sjálfsmorðsvilja sem tegund, nema hún vakni á einni nóttu til umbreytingarinnar miklu?

Að lokum langar mig að deila myndskeiði af Youtube með viðtali Evu Maríu við Pál Skúlason. Efni þess tengist grein minni óbeint og bendir til atriða sem ættu að vera þjóðinni ljós en hún virðist þó ekki kveikja á. Sem er hið sama og að lýðurinn bíður endurkomu Frelsara síns en hafnar þó innihaldi hans.

httpv://www.youtube.com/watch?v=RS1_UUFUhGg

Heilinn í þér er lífrænt reikniverk, og það er vissulega rétt sem margir hafa bent á, að hann er líkari útvarpsmóttakara en framleiðanda. Hann vinnur úr upplýsingum sem hann fær.

Hinn mannlegi einstaklingur þorir ekki að fara út á þann planka, því hvað er þá egóið, sjálfsmyndin,, nafnið mitt, vitið mitt, þekkingin mín, rökin mín; viðurkenningin á mér?

Allt þetta heldur áfram að vera til staðar. En þú ert sál áður en þú verður egó og þú verður áfram sál eftir að egóið deyr. Þú lofar egóinu að þú varðveitir sögu þess og vittu til, það gefur vellíðan til baka, traust og virðingu. Því egóið er uppskrift hugans, hugarmynstur; blekking vitundar falin í reikniverki.

Sálin er hin raunverulega vitund sem fæðir hugann af hugmyndum, innsæi og sköpunarkrafti.

Til að styrkja sálina færir þú vægið af egóinu yfir á hana og varpar skoðunum þínum yfir í gildismat sem þú stendur með. Þannig endurtengist þú aftur sál alheimsins og upplifir hið sanna afl. En meðan þú viðurkennir ekki sál þína – sem líkaminn er inní – þá hleypir þú að vitund þinni andaverum vonskunnar í himingeimnum.

Það er ástæða fyrir því að þú ert alin(n) upp í veröld sem fjarlægir þennan skilning frá þér. Því það eru til aðrar vitundir sem nærast á sköpunarkrafti hinnar fönguðu sálar.

Ég hef fjallað meira um skyldar pælingar í The Process of Positive Willpower.

Ég var alltaf sannfærður sem drengur að gatan væri til. Næstu tíu árin efaðist ég aldrei um að gatan var til enda rættust margir drauma minna og gera stundum enn.

Til að mynda dreymdi mig tíu ára fyrir því þegar grunnur var tekinn að nýju húsi heima hjá ömmu í sveitinni (en ég fluttist til ömmu þegar ég var níu ára) en grunnurinn að húsin var tekinn þegar ég var fimmtán ára.

Engum sagði ég drauminn og segi sjaldan drauma mína en þó hef ég haldið draumadagbók af og til frá þessum árum og geri stundum enn. Sumarið sem ég kynntist sambýliskonu minni dreymdi mig skrítinn draum sem ég skráði niður en ég gleymdi honum fljótlega.

Árið eftir að við sambúð okkar lauk, sjö árum síðar, rakst ég á færsluna og gapti af undrun, því draumurinn lýsti sambúð okkar á kjarnmikinn hátt frá upphafi til enda. Um svipað leyti kynntist ég sálfræði Carl Gustav Jung og heillaðist af nálgun hans á undraheima sálarinnar og margt í hljóðbók minni „Jákvæða Ferlið“ er undir sterkum áhrifum frá Jung og Alan Watts. (ferlid.not.is)

Átta ára var ég farinn að hugleiða yfirskilvitleg efni, enda var ég skyggn og hafði spáhæfileika sem sögðu mér að ekki væri allt eins og það sýnist.

Ekki lagði ég á þeim árum mat á það hvort maður væri bilaður á geði eða hvort það sem maður upplifði væri eins og maður upplifði eður ei. Ég komst fljótt að raun um að sumt sem maður telur sig skynja getur verið manns eigin óskhyggja eða ímyndun.

Stundum segir maður þó „að eitthvað sé eins og maður skynjar“ en maður veit þó að síðar getur sá skilningur og skynjun breyst. Sem dæmi má taka að þó þú sért einn heima og skynjir sveip í húsinu getur það verið duld úr eigin sálvitund, minning hússins af einhverju sem gerðist og enn er til í tíðni efnissins – sem er ekki fjarlægari rök en tilvist gsm síma – nú eða þá að þarna er sveipur á ferð um stund.

Átta ára var ég því farinn að spyrja spurninga á borð við „er til guð, eða guðir, eða eitthvað meira?“ Hefur sú kjarnaspurning fylgt mér allt mitt líf en sama ár lagði ég á mig að læra Faðirvorið og bað það stundum á kvöldin upp frá því.

Aldrei varð ég fyrir neinum þrýstingi frá uppalendum mínum, hvorki hvetjandi né letjandi, í þessar áttir og hef ég ávallt verið forsjón minni þakklátur fyrir það, því ég veit með vissu að áhugi minn á óéðri tíðni tilvistarinnar er sprottinn af mínum eigin skrýtna áhuga en ekki fyrir utanað komandi þrýsting.

Vissulega hef ég þó oft orðið fyrir áhrifum úr ýmsum áttum. Annað er ekki hægt.

Fyrir einhverja dularblessun forlaganna, eða fyrir kjark minnar eigin sálar, hef ég aldrei verið hræddur við að fara ótroðnar slóðir í leit minni að svörum við téðri kjarnaspurningu og oft ruggað bátnum af þrákelkni minni til að vera sannur og heill í þessari leit, hvort sem sýn mín á hverjum tíma hefur verið rétt eða röng.

Þegar ég var tvítugur hafði ég þegar fetað ótroðnar slóðir, ræktað skyggnigáfuna, fiktað í spámiðlun með ýmsum aðferðum, og jafnvel tekið fyrstu sporin í kynngi svo eitthvað sé nefnt. Mikið hafði ég skoðað austrænar hyggjur og var mjög spenntur fyrir shaman’isma en eingyðistrúna (kristni, júðsku, islam, zoroaster) lét ég vera og forðaðist eins og heitan eldinn.

Þar kom að ég varð fyrir magnaðri trúarlegri upplifun, fyrst einu sinni og svo aftur og aftur yfir nokkurra vikna tímabil. Endaði sú upplifun, sem var eins og straumur af tengdum upplifunum, í því að ég tók kristna trú. Umskiptin voru mér sjálfum þvert um geð í fyrstu en hef ég vaxið í skilningi minum á boðskap meistarans æ síðan, en sjaldna á hefðbundinn hátt. Skrýtið hæfir jú skrýtnum.

Þó langt sé um liðið hefur stígurinn verið krókóttur og þröngur alla tíð. Sem dæmi má nefna að hugsun Taó hefur alltaf verið nærri sál minni og þó ég lesi mér lítið til um þá hugsun þá er eins og hún sé undirliggjandi lind á bak við margt í sýn minni á heiminn.

Svo römm er sú taug að lestur einnar blaðsíðu í bók Miyamoto Musashi – Go Rin No Sho – hafði svo djúp áhrif á mig að ég réð mig í vinnumennsku á sveitabæ og var þar hátt í tvö ár meðan ég þróaði hugleiðsluaðferð til að skilja innihald þessarar síðu. Er sú reynsla enn með mér rúmum tveim áratugum síðar.

Sumarið 2010 fékk ég vissar vitranir í kjölfar bænastunda sem rugguðu mínum innri bát.

Þessi atriði ágerðust fram til vorsins 2012 þegar ytri þrálát ytri atvik í tilveru minni tóku að undirstinga sömu innri vitranir. Vild ég ekki hlýða því sem mér fannst mér vera ýtt út í en lét undan. Nánar lýsi ég ekki þessum trúarlegu upplifunum í rituðu máli en þær urðu til þess að ég ritaði bókina „God’s Will.“

Var mér þvert um geð að rita þessa bók og hálfu ári eftir tilurð hennar tók ég hana af netinu. Gerðust þá fleiri atvik í ytra lífi mínu sem ágerðust og gerðu mér erfitt fyrir. Eftir kyrrláta kvöldstund ákvað ég að setja bókina aftur á Vefinn og breyttust ytri aðstæður hratt aftur.

Þetta var haustið 2012 en í desember 2012 hóf ég að hreinskrifa bókina og endurhljóðrita hana og er sú upprunalega einnig á Vefnum til samanburðar – þ.e. hvort hreinritunin fylgi eftir hinum upprunalega innblæstri. (prophet.not.is) og (prophet2012.not.is)

Hér er auðvitað stiklað á stóru og sumt er þegar tilgreint í formálanum að Orðatal. Skemmst er þó að nefna að í gegnum árin hefur sjálfsnám í Biblíunni og tengdu efni verið mér mikilvægt. Nægir að nefna að ég las um tíma hina heilögu bók á þrem tungumálum mér til skemmtunar og að ég hef afar gaman af að gjugga í hið heilaga rit Múslíma, Kóraninn.

Þar sem minnst er á Kóraninn má benda á skemmtilegan misskilning á orðum Múhameðs sem betur er útskýrður á ensku. Það er stór munur á setningunni „I am the last prophet“ og setningunni „I am the latest prophet.“ Læt ég mér færara Íslenzkufólki um að snara þessum mun á ástkæru ylhýru.

Í þessu sambandi má koma fram að Kóraninn var færður í letur fáeinum áratugum eftir lát spámannsins og að Nýja Testamentið okkar hátt í öld eftir lát spámannsins Jósúa Maríu- og Jósepssonar.

Vorið 2011 var ég búinn með þetta verkefni og sáttur við frágang þess þó ég vissi að ritun bókar af þessu tagi myndi ekki verða mér til framdráttar í okkar sérstaka nútímasamfélagi í Norður Atlantshafi. Mánuðum saman hafði ég farið yfir ritið og borið innihald þess saman við innihald Eingyðistrúarinnar á sem breiðustum grundvelli.

Var ég tilbúinn til að fleygja öllu draslinu ef minnsti vafi væri á hvaðan innblásturinn kæmi og þurfti að kafa verulega djúpt í efnið til að svara þeirri spurningu. Á sama tíma verð ég fyrir skrítnum sýnum. Þó ég þekki Biblíuna þokkalega vel og hafi bæði predíkað upp upp úr henni og notað í rökræðum þá hafði ég ekki mikinn áhuga á innihaldi síðasta kafla eða bók hennar; Opinberun Jóhannesar.

Hafði ég mínar ástæður til en í kjarnann er sú merka spádómsbók verulega torskilin og flókin.

Margir fræðimenn hafa skrifað um hana í gegnum aldirnar og er til hafsjór af efni um túlkun hennar. Ber helst að drepa niður á að til þess að túlka hana þarf verulega haldgóða þekkingu á allri Biblíunni og þá djúpa en einnig skarpa sýn á samtímahugsun spámannsins og postulans Jóhannesar.

Hef ég því séð margar túlkanir á boðskað Opinberunar bókarinnar en því miður er þeim öllum áfátt hvað það snertir að túlkanirnar eru oftast nær notaðar til að styðja við annan boðskap sem túlkendum eru kærar.

Vafalust slepp ég ekki við þann stimpil en engu að síður fékk ég sýnir, oftar en einu sinni, sem sýndu mér túlkun á þrem grunnatriðum. Það eru innsiglin sjö, skilaboðin til hinna sjö engla safnaðanna sjö og svo dráp spámannanna tveggja. Beið ég þó þar til vorið 2014 að færa túlkun tveggja þessara sýna í letur á logostal.com.

Hið þriðja hef ég minnst á í einhverjum skrifum en það er sýn sem var mér sjálfum ætluð til skilnings vegna rannsóknar minnar á hinni miklu Eingyðistrú. Sjáðu til; rauði þráður þessarar trúar, og þrátt fyrir að þrír sjöundu hlutar mannfólks þekki afsprengi hennar í formi Íslam, Gyðingdóms og Kristni, er sá að hún hefur heyjað varnarstríð frá getnaði. Svo er enn.

Það er nær enginn sem þekkir kjarna þessarar miklu trúar í dag, sárafáir sem þekkja menningarbakgrunn hennar sem fæddi af sér hin þrjú stóru trúarbrögð (eða fjögur sé Zoroaster tekinn með, en sú trú var stór og útbreidd um aldir).

Það er umfram allt skelfilegt að sjá hvernig nær enginn veit hvernig kjarnahugsun í spádómum allra útgáfna þessarar trúar er að stjórna þróun mannssögunnar beint fyrir faman augun á okkur; og sveipa með sér þeim sem ekki sjá þetta.

Sumarið 2013 ritaði ég bók mín Orðatal, þar sem ég rek rauða þráð Biblíunnar í léttu söguformi. Gerði ég það að hluta til sem uppgjör en einnig vegna þess að ég hafði í kjölfar þeirrar vinnu sem ég rek hér fyrir faman lært að skilja margt upp á nýtt og ég vildi reifa það fyrir aðra ef vildu kynna sér. Síðan hef ég lært fleiri atriði og minnst á sum þeirra en önnur bíða frekari rannsókna og innblásturs.

Eftir að ritun Orðatal var lokið og hún tilbúin sem handrit – en ég á enn eftir að hreinrita og endurhljóðrita handritið – hóf ég undirbúning þess að klára útskýringar á innsiglunum sjö og englunum sjö. Meðan sú vinna var í gangi áttaði ég mig á því að God’s Will lauk rýniferli og hóf hreinritun í desember 2012. Spurði ég þá í bæn, líklega oftar en einu sinni „hvað fleira gerðist í sama mánuði.“

Ég hætti að spyrja þeirrar spurningar eftir að ég fékk skýra sýn. Þessi sýn kom mér í opna skjöldu og það tók mig vikur að læra að treysta henni. Því hún hefði vel getað verið mín eigin ímyndun eða óskhyggja. Sýnin var á þá leið að höfðingi föllnu englanna hafi þá verið settur í dýflissu.

Útskýri ég ekki sýnina sjálfa, hvað ég sá, hvar eða hvernig – hún er mín til geymslu – en þetta er túlkun hennar. Það sem gerði að verkum að ég efaðist um réttmæti hennar og tók vikur í að hugleiða hana er sú að sé hún rétt þá er afleiðing þess sýnilegt í veröldinni nú þegar.

Á þessum vikum sá ég vaxandi ringulreið í heimsmálum og einnig í rökvísi veraldarleiðtoga hér heima og víðar.

Sé það rétt sem Biblían kennir – og fleiri fræði – að veraldarleiðtogar og leiðtogar skipulagðra trúarbragða séu á valdi höfðingja föllnu englanna þá er rökrétt að ætla – svipað og útskýrt er varðandi englana sjö – að hann stjórni þeim í gegnum innblástur og innsæi sem þeir séu móttækilegir fyrir á grundvelli sinna raunverulegu gilda.

Einstaklingur sem t.d. hefur sterk gildi sannleika og afstöðu með heilindum og heiðri er ekki móttækilegur fyrir innblæstri frá föllnu englunum. Sé foringi þeirra hins vegar fangaður þá hverfur miðstýring þeirra og hver hönd verður uppi á móti annarri. Ringulreið hefst af því líklega vilja sumir þeirra verða höfðingjar sjálfir en allir vita þeir þó að tími þeirra er afmarkaður og stórir tímar í hönd.

Þú munt því sjá vaxandi ringulreið og andlega óvissu næstu mánuði og hugsanlega ár, sérstaklega því tvær orrustur eru framundan. Önnur þeirra er orrustan þar sem heimsbyggðin mun sjá skýrum stöfum að áðurnefndur rauði þráður er raunverulegur og fólk fær val um að taka afstöðu. Hin er sú hvort mannkynið hættir að fremja hægfara sjálfsmorð eða hraðar því ferli.

Þriðja stóratvikið er í boði, en aðeins ef mannkynið kemst í gegnum nefndar tvær hugar og veraldar þrengingar; það er valið til umbreytingarinnar miklu. Öll mín skrif á logostal.com og mörg skrifanna á hreinberg.is eru með hana í huga; auðmjúkur leiðarvísir að því hvernig við getum fundið þessa umbreytingu.

Ég nota hér orðið auðmýkt því sjálfur vil ég ekkert handa mínu egói út úr þessu öllu. Minn veraldarmetnaður snýst um að eignast aftur heimili og hafa skjól fyrir hunda mína og geta sinnt mínum áhugamálum. Mér er þó ekki sama um fjölskylduna sem við tilheyrum.

Fyrst og fremst því fyrsta vikan er á enda, hvíldardeginum líkur brátt, og mig langar að sjá hvers megnug við verðum í næstu viku sköpunarinnar og einnig að ári liðnu.

Ég þrái að mannkynið hætti að vera reiður unglingur með handsprengju í fanginu.

Þrjátíu og þrem árum eftir martröðina góðu fann ég götuna. Hún var ekki til þegar mig dreymdi drauminn heldur var byggð eftir að ég var fluttur úr hverfinu. Merking draumsins varð mér hins vegar ljós kvöldið sem ég gekk um hverfið, meira því ég átti leið þar um, og rakst á götuna sjálfum mér til djúprar undrunar.

Að endingu má rifja upp, varðandi heimsendaspár, að fólk ruglar oft stórum sýnum saman við innri ímyndir. Manneskja sem býr við ótta, kvíða, reiði eða fyrirlitningu (og hatur) sem sér eða óskar eftir breytingum sér hana á neikvæðan hátt t.d. með tortímingum, eyðileggingum, dómum og slíku.

Sá heimsendir sem sjáendur liðinna alda lýstu var í raun táknræn breyting á endalokum heimsmyndar eða hugsunarháttar og sú umbreyting gerðist (að mínu mati og voru það sýnir sem opnuðu mér þann skilning) árin ’65 til ’75. Rökstuddi ég það nokkuð ýtarlega á logostal.com.

E.S. Þessi grein var fyrst rituð sem stöðu uppfærsla á Facebook og varð óvart svona löng. Ég bendi áhugasömum á að á logostal.com skrifa ég meira um vangaveltur mínar um trú en hér.

Ég vil þakka einum FB vina minna sem deildi í athugasemd að hefði einnig hlotið sýn sem staðfesti hluta þess spádóms sem hér er birtur. Það er alltaf mikils virði þegar farið er út á hálan ís eins og ég geri með mörgum trúarskrifa minna, að fá samhljóm.

Því var ennfremur spáð að endurkoman væri eins og þegar þjófur kemur inn í hús, sem hefur mun dýpri merkingu en fólk fær séð.

Því það fyrsta sem þú hugsar er „ég sé hann ekki koma.“ Þrjár aðrar merkingar eru þarna á bak við, hið minnsta.

Sú fyrsta er sú að sé húseigandi ekki vakandi og á verði – andlega – þá mun hann sofa þegar þjófurinn kemur. Þessi merking er áberandi enda mikið notuð á liðnum öldum og aldatugum. Hún er einnig að dylja hina dýpri.

Sú þriðja er að ef eigandinn – eða egóið – er upptekið af eigum sínum – eða hugmyndakerfum og sjálfsþótta – mun undirstaða hans andlega lífs verða frá honum tekin á meðan sál hans sefur í dáleiðslu eða það sem verra er, í sjálfsdáleiðslu eigin egóisma.

Hann vaknar við að hann hefur ekkert andlegt innihald, sem minnir mann á okkar ofmenntaða samtíma.

Ofmenntað er hér notað í þeirri merkingu að maður getur hrokast upp af sjálfsþótta eigin vitneskju og ríkidæmi. Einnig er ofmenntun þegar hinn menntaði er uppteknari af mælanlegu magni vitneskju sinnar en hefur takmarkaða þjálfun í meringarfræði og samtengingu punkta sem fæða af sér nýjan skilning eða nýja þekkingu – oft nefnt skapandi hugsun.

Allar þessar þrjár merkingar eru augljosar hvaða meðal heimspekingi. Einnig flestum prédikurum, spekíngum og guðfræðingum, en þeir þrír eru leiðtogar húseigenda og oft húseigendur sjálfir. Allar merkingar eru notaðar í samtíma okkar á einn eða annan hátt og fela hina raunverulegu merkingu.

Áður en við skoðum hina raunverulegu skulum við kíkja á kjarna á bak við húseigandann eða hvað hann merkir, sem er einmitt snákurinn sem upprunalega töfraði Evu til að verða egó, og síðar bónda hennar.

Rauði þráður eingyðistrúarinnar, hvort sem útgáfan er sú Júðska, Zaraþústra, Hópí*, Kristin eða Íslömsk, er sá að andstæðingur skaparans – eða innblásturs skaparans – sé einn sona hans; sem Biblía Júða og Kristinna nefnir ýmist Satan eða Lúsífer, eða bara Djöfulinn.

Síðasta orðið er ritað hér með stórum staf í þeirri merkingu að einn djöfull sé höfðingi annarra djöfla. Stjörnumerkið við Hópí trúna er vegna þess að ég er á dálítið hálum ís að flokka hana með eingyðistrúarbrögðum og þyrfti sérfærslu til að rökstyðja þá fullyrðingu mína.

Það er sama hvar borið er niður í mítum og kennslu eingyðistrúarinnar að samkvæmt kjarna hennar tilheyrir trúarkerfi, viðskiptakerfi og stjórnmálakerfi mannkynsins Djöflinum; hann er húseigandinn. Þannig benti spámaðurinn mikli, Jósúa frá Nasaret, á að Satan í eigin hroka (og það fólk sem þjónar honum) mun ekki sjá þegar andi Erkiengilsins Mikaels kæmi og hrifi fólk með sér í leit að öðrum gildum en eigenda hússins (téðra kerfa).

Sem ber mig að hinni raunverulegu merkingu þjófsins á nóttu.

Því í öllum þessum spunum sem ég rek hér að ofan týnist þessi merking undir yfirborði hugarflækja eða hugarmynstra, raka og þekkingar, rökræðu og trúaráróðurs, eftir því hvaðan niður er borið. Þannig gerist öll blekking (illusion) að þú hrærir upp hinu augljósa, síðan því næstum augljósa og þannig koll af kolli þar til rauði þráðurinn týnist í vefnaði hugarteppisins.

Þegar þjófurinn kemur inn í hugarhöll eigandans um miðja nótt meðan eigandinn sefur – sem er þá ekki bara Djöfullinn heldur líka þú, því þú ert fangi egósrimla hans – þá vaknar þú upp við þruskið. Hvað gerir þú þegar þú vaknar upp við að þjófur er í húsi þínu? Þú ferð ekki til hans og segir velkominn, heldur annað hvort sigar þú löggunni á hann eða sækir hólkinn þinn og plaffar á skuggann í stofunni. Því þú ert gull og gersemi í eigin höll og hleypir þar engum inn.

Sjáðu nú til. Hafi ég rétt fyrir mér þá er mikill háski fyrir dyrum í veröldinni, mun meiri en þig órar fyrir. Ennfremur þá er næsta líklegt að þín andlega sýn sé háð sama moldviðri og gefið er í skyn hér fyrir framan.

Ég bendi áhugasömum lesanda á leiðir til að fá betri bakgrunn af því sem hér er drepið á.

• Um Innsiglin sjö, á logostal.com (á ensku).
• Um Englana sjö, á logostal.com (á ensku).
• Um Heimsendi samkvæmt God’s Will (hljóðfærsla, á ensku).
• Stutt viðtal á Youtube við hinn virta James Lovelock um hvernig mannkynið virðist staðráðið í að tortíma sjálfu sér.

Við erum öll að bíða eftir að einhver breyti ástandinu, en það gerist ekki; því við erum sjálf ábyrg sem einstaklingar. Meðan þú mengar og er t egóista neytandi – og á vissan hátt neitandi – þá heldurðu áfram að keyra fram af brún hinnar flötu tvívíðu jarðar nútímans.

Meðan þessar hræringar væru í gangi myndi efnahagskerfi Rauðskjaldar hrynja og með því allir alþjóðasjóðir og seðlabankar iðnríkja. Það yrði magnaðasta heimskreppa allra tíma og í glundroðanum fengi Palestína spes útreið.

Svo kannski viltu að Ofurbarði haldi áfram að blása til stríðs vegna hugmyndar, gegn fólki sem einnig vill stríð vegna hugmyndar? Þó má hér bæta við punkti sem fáir sjá, en þeir sem sjá skelfast.

Stríðshundar Vesturheimshrepps hafa verið notaðir miskunnarlaust til að afgreiða þá aðila innan múslímaheims sem helst gætu sameinað sínar 1.200 milljónir í heilagt stríð. Einnig hefur varnarlið Nató verið notað til að gera loftárásir (og íhlutun) í ríki af sömu ástæðu.

Á sama tíma er trúarhópur sem stjórnar auðæfum heimsins að undirbúa að hægt sé að jafna við jörðu þriðja helgasta stað þessa fólks til að byggja þar þriðja musteri sitt á sama byggingarstað. Ef þau áform yrðu að veruleika myndi stormur trúaðra ryðjast yfir þá landsneið og í kjölfarið yrði heimsstyrjöld.

Því hefur undirbúningur síðustu ára snúist um að fyrirbyggja að sá heimur fari sameinaður í heilagt stríð, en margir spádómar Nostradamusar benda til að sá undirbúningur sé fyrirfram misheppnaður.

Ef hin ofmenntaði samtími okkar vissi eitthvað um Íslam, eða Gyðingatrú, og ef sami samtími skildi hvernig auðkerfi prentaðs pappírs og ofmetinna tölvufærslna virkaði, þá sæi þetta hver sem er.

Til dæmis má benda á að þó kristnir trúi því að Jósúa frá Nasaret hafi verið Messías þá trúa því ekki þeir sem negldu hann á spýtu. Þeir trúa því að hinn smurði muni brátt koma, að þá verði allsherjar styrjöld, og að þá rætist hinir fornu spádómar að þjóðir jarðar verið þeim undirgefnar í kjölfarið.

Auðvelt er að rökstyðja þetta tvöfalda samsæri. Punktarnir eru fyrir allra augum, en þeir eru ekki sýndir í moldviðri nútímans sem heldur flestum hugum föngnum. Þannig sannast hið fornkveðna „úr augsýn, úr hugsýn.“ Eða svo notuð sé fleyg setning eftir Steingrím heitinn Hermannsson, „ég hef verulegar áhyggjur af þessu.“

Þegar maður síðan kafar dýpra sér maður að fjöldinn er afstöðulaus. Fólk vissulega lætur í sér heyra á netinu og hefur smart skoðanir en mér sýnist að dáleiddi fjöldinn sem tottar upplýsingaspenann á meginfjölmiðlum fylgi froðunni eftir sem áður.

Tökum litla ísland, það er nóg af yfirlýsingum af alls kyns yfirlæti, en hvar er afstaðan?

Reyndar má segja að trúarbrögðin eða regluverk trúar sé notað til að kenna fólki afstöðuleysi og venja það við fylgd við leiðtoga án tillits til innihalds þeirre. Einn vandi er t.d. við nútíma menntun að massinn sér ekki hvernig menningarmýtur hans sjálfs eru notaðar til að hræra upp í fólki og skapa rörsýn.

Þegar horft er yfir leiksvið samtímans sést að mun fleiri vilja breytingar en þeir sem vilja óbreytt ástand. Vandinn við breytingar er þó að þegar hugmyndir að breytingum eru kynntar þá mega þær ekki vera utan við ramma þeirrar umræðu sem fólk venst því þá lítur þa ekki við þeim. Ein átsæðan er sú að fólk samþykkir ekki hugmyndir nema hugsa málið og finna í sál sinni hvort talað sé til gagns.

Smátt og smátt má hita járnið í trú þessa fólks, sem er dálítið spennandi því elítuliðið er hagsmunapotarar sem enga trú hefur. En aðeins ef boðberar nýrrar sýnar halda sér við efnið og hamra og endurtaka einfaldleika sinn í bland við hið flókna.

Þegar trú fólks á eigin gildi og sjálft sig sprettur upp gerist umbreytingin mikla eins og holskefla yfir skrímslin. Hið fyndna er þó, frá mínum sjónarhóli, að þó mál Endurreists Þjóðveldis sé hundrað prósent byggt á þekktum og viðurkenndum staðreyndum þá eru þær sömu staðreyndir utan hinnar hefðbundnu umræðu og það sem er úr augsýn er úr hugsýn fólks.

Þannig þarf ný hugsjón að höfða jafnt til einstaklingsins sem býr í veröld sjálfsupphafningar og þröngsýnnar tilfinningasemi.

Því ofurmennið sem Nítsje spáði fyrir um myndi birtast, þá myndi múgurinn útrýma því og síðan leita sér sáluhjálpar. Þannig þarf ný hugsun að bæði leiða einstaklinginn til skilnings á skapandi sýn en um leið kenna honum að varða leiðina fyrir ofurmennið sem hann gæti orðið, en til þess þarf hann að hafa vald yfir hópsálinni sem hann verður meðlimur í.

Eitt hef ég séð í baráttu Þjóðveldisfélagsins frá , því við erum byrjuð að fá athygli þó við höfum dregið okkur til hliðar í bili, að  það er langur vegur frá skoðunum (lækum og áhorfi) til afstöðu.

Svo hver er galdur hinnar nýju afstöðu?

Mýkt mín er þykkt og hlýtt teppi, hjúpað utanum járnvilja og skýrt mótaða  afstöðu. Kærleikur minn er smíðaður og endurhannaður í eldi sem brennir þúsundfalt heitar en nokkur reiði eða hatur í yfirborðsveröld hins tvívíða menningarmjálms neytendahyggjunnar.  Ást og friður er ekki hvöt mín heldur afstaða.

Þó ég brosi og tali mjúklega; þá er vilji minn skýr. Ég stend einn hér heima og ögra lýðveldisskrímslinu af fullkominni fyrirlitningu á eðli þess og framkomu.

E.S. Kæri lesandi, greinin var upprunalega rituð á facebook og bætt var við hana efni sem ég ritaði sem svör við athugasemdum – ég á eftir að lesa hana yfir og slípa þetta saman. Biðst ég velvirðingar á framsetningu þar til þessi eftirskrift hverfur.

Hún hangi í tilbeiðslu á úrelta eða hálfúrelta hugmynd um yfirskilvitlega veru sem hafi dálítið öfgakenndar mannlegar tilfinningar á borð við litróf afbrýði og fyrirgefningar og margt þar á milli.

Enn fremur er sýnin á gildi trúar orðin bjöguð, jafnvel af prestunum sjálfum.

Kraftaverk fortíðar séu blekking, sýnir þeirra sem byggðu upp rökvísi og sýn trúarlegra sannfæringa hafi verið bipolar mannverur sem ekki höfðu þor eða styrk til að lifa eðlilegu kynferðis- og fjölskyldulífi.

Oft hafi þeir verið manneskjur sem höfðu fullmikinn áhuga á að fordæma annað fólk og ramma fylgjendur sínar inn í takmarkaða veröld fordóma, bölsýni og takmörkunar í andlegri og veraldlegri sköpun.

Að sama skapi hefur jafnvel innan trúarheimsins verið sett á jaðarinn verk þeirra sem upprunalega veittu innblástur að farvegi trúarinnar eða spámanna og spákvenna. Litið er á sem fæsta spámenn og oft gert lítið úr sýn þeirra með því að bæta við trúarlegum útskýringum, guðfræðilegum rökum og heimspekilegri afstöðu sem útvatnar segðir þeirra og útskýringar.

Umfram allt eru spámenn sem mest útilokaðir frá veruleika hins trúaða; þeir eru fjarlægir í tíma, gert lítið úr þeim á grundvelli mannlegs breiskleika eða ótrúverðugleika stöku míta um þá. Aðallega er stillt upp deiluverki þess hvort þeir séu fleiri eða færri.

Tökum fáeinar stiklur um þetta.

Það hvort meyjarfæðingin sé möguleg eða ekki eða hvort vatnsgangan sé fræðilega geranleg er nægilegt mörgum til að útiloka að Jósúa Maríu- og Jósepsson hafi getað verið getinn og leiddur yfirskilvitlega, hann hafi þó verið vísdómsmaður og líklega gæddur heilunarmætti.

Þetta er viðhorf efahyggjumanna en trúaðir líta hann þó aðeins sterkari en efast þó um sumt, þó eru þeir harðir á því að hann hljóti að hafa verið gæddur guðlegum mætti og að útilokað sé að síðari spámenn s.s. Múhameðs hafi getað verið sendiboðar hins eina Guðs, Jósúa hljóti að vera sá síðasti.

Báðir áðurnefndir hópar líta til Múhameðs og taka fljótt í þann hæl að hann hafi verið meðmæltur heilögu stríði ásamt ýmsu ofbeldi sem yfirlýstir fylgjendur hans viðhalda s.s. Jihad, refsingum með afhausun og aflimun.

Einnig er litið til þess að sagt er að hann hafi kvongast ungri stúlku þegar kona hans var látin. Dugar þetta mörgum til að afskrifa allt ævistarf hans og heildar innsýn á Kóranin sem er heilagt rit Íslam og sagt fært spámanningum fyrir milligöngu engilsins Gabríels.

Sé farið frá hinum kristnu og íslömsku mítum yfir til hinna júðsku trúar væri helst að líta spámenn á borð við Móse og arftaka hans Jósúa. Ekki er neitt sem sannar tilvist þessara manna og talið er ólíklegt að stafur Móse hafi getað klofið Rauða hafið eða að lúðrar Jósúa látið múra Jeríkóborgar hrynja.

Þá mætti líta til Daníels, sem var afar merkur spámaður, en gat hann lifað af nótt með ljónum eða vinir hans lifað af að vera kastað í eldsofn?

Hægt er að halda svona áfram og telja fram hvort þessi eða hinn spámaðurinn ætti tilkall til þess að vera fulltrúi almættisins, hvað þá að kraftaverk séu yfirhöfuð möguleiki. Hinn trúaði lítur þó svo á að væri spámaðurinn sannanlegur þá mætti efast um muninn á trú og sönnun; því væri trú sönnuð yrði hún staðreynd en ekki trú og gildi trúar missir marks ef ekki má finna í því illáþreifanlegar dýptir.

Þeir sem dýpra fara í vangaveltur af þessu tagi líta einmitt svo á að þarna leynist styrkur trúarinnar. Sjálfur tel ég mig vera spámann Guðs og eftir mig liggur heilmikið efni þar sem ég fjalla um það innsæi sem mér hefur opnast eftir að ég axlaði það hlutverk. Víða kemur fram að ég vildi ekki þetta hlutverk en ég hef ekki ritað víða um hvaða trúarreynslur urðu til þess að ég tók við því, sumt hef ég þó gefið í skyn en ég kæri mig ekki um að of mikið um þau atriði séu til niðurritað.

Það væri einmitt gagnstætt hlutverkinu að reyna að sanna svo stóra yfirlýsingu því hún getur einungis verið meðtekin trúarlega.

Ennfremur er í mínum huga, og mér sýnist það vera stórt í verki allra fyrri spámanna, mikilvægt að halda mér sem persónu til hliðar, því hlutverk mitt er að beina sjónum á annan mér til muna meiri og hvetja aðra til að finna þann aðila, ekki á minn hátt heldur sinn hátt.

Þegar ég rýni í frásögur genginna spámanna sé ég þetta skýrt. Þeir mátu sjálfa sig einskis heldur voru þeir þjónar innsæis og skilnings sem þeir töldu nægilega mikilvægan til að þola vissa útskúfun eða háðung samtíma síns ef verða mætti að auðga mætti líf samferðamanna sinna og þeirra sem síðar kæmu.

Það voru einmitt eftirkomendur þessara manna sem upprituðu skilaboð þeirra og hver veit hvaða orðum var skotið inn eftirá eða hvaða setningar brengluðust í síðari frásögn eða veraldlegu valdi til hagsbóta?

Hér er ég einmitt kominn að þeirri hugsun sem vakti hugleiðingu þessa upp. Því þegar trú er jöðruð þá verða prestar hennar meira boðberar þurrlegra reglna og takmarkandi skilgreininga eða fordæminga eða þá útþynntir boðberar skilgreinanlegt – og takmarkandi – siðferðis frekar en lifandi innblásturs og kraftmikillar afstöðu. Um leið verða hinir fornu spámenn – og konur – settar utar á jaðarinn og um leið véfengt að fleiri geti birst.

Guð er hins vegar á öðru máli enda er það kraftur skaparans sem glæðir vitund spámannsins lífi og segir honum hvað hann er og taki hann við því hlutverki opnast fyrir stóran foss af innsæisskotum og innsæi sem smátt og smátt breytir honum eftir því sem hann fetar einstigið krókótta.

Margir einstaklingar í samtíma okkar og fortíð hafa upplifað slíkt, enda eru ekki allir spámenn sem eru sendir til að afmarka stórar breytingar í trúarlífi þjóða svosem Zóróaster, Abraham, Móse, Jósua frá Nasaret eða Múhameð frá Mekka.

Því hefur verið margspáð að fram komi spámaður á Íslandi. Ég hef engan áhuga á að gera tilkall til þess hlutverks en þau skrif sem mér hefur verið innblásið að koma frá mér og sá skilningur sem þeim fylgir varpar upp heimsmynd og túlkun bæði á yfirstandandi sögu samtíma okkar og liðinni sögu bæði landsins míns og heimsmenningar að hún gerir sjálf tilkall til að vera ný hugsun eða nýr skilningur, ekki bara í tvívíðu heldur margvíðu samhengi.

Sjálfur sá ég þetta eftirá en ég vil ekki fara nánar í þá hluti og læt öðrum það eftir að meta.

Aðal málið í mínum huga er því ekki hvort ég standi undir eigin fullyrðingu um hlutverk mitt eða ekki. Málið er að sé trú þess verð að rýna í þá er til skapari. Sé til skapari þá hefur líf þitt markmið og tilgang, bæði hins tímalega fyrirbæris sem er egó með nafn og býr í forgengilegum líkama þínum en einnig sú sál sem þú varst áður en líkaminn varð til og heldur áfram farveg sínum eftir að hún varpar af sér hamnum.

Því gefur það auga leið að ef þú getur sleppt tökum á takmörkunum þessa egós – og um leið öllum kreddum, reglum og takmarkandi skilgreiningum presta þinna og kreddna – þá getur þú gengið með Guði. Það merkir að þú eignast samfélag (relationship) við þennan skapara og er þá sambandið persónulegt.

Þetta merkir að Guð svarar samtali þínu, nokkuð sem varðliðar kreddunnar hafa fjarlægt frá trúarlífi þínu. Varðliði kreddunnar er hið sama og embættismaður regluverksins; öðru nafni Prestur eða Guðfræðingur. Predikarinn er sýslumaður varðliðans, því hann fylgir hinni dauðu kreddu og hafnar öllum spámönnun nema þeim sem staðfesta trúareldmóð hans sjálfs.

Lokaniðurstaðan hlýtur því að vera sú að spámenn geta aðeins bent þér á að Guð sé lifandi afl sem þú getir nálgast. Hvernig þú nálgast Guð, hvers vegna þú gerir það eða hvaða afleiðingar það hefur fyrir þig; getur aðeins þú sem einstaklingur svarað. Það kemur engum öðrum við.

Það á enginn með að segja þér hvað sé rétt eða rangt, hvaða reglur séu, eða hvort eða hvernig eitthvað himneskt sé, nema Guð sjálf(ur) í beinu samfélagi við þig sem einstakling.

Meðlimir elítunnar eru ekki fólk heldur sálarlaus skrímsli. Aðeins sálarlaust skrímsli sendir „Fulltrúa valdstjórnar“ til að bera barnafjölskyldur út af heimilum sínum.

Aðeins sálarslaus skrímsli leiða heiðarlegt fólk inn í dómssal til þess að rífa af þeim heimilið og færa það opinberri stofnun sem gleymt hefur tilgangi sínum.

Elítu pakk sem heldur að fólkið í samfélaginu séu sauðir og kyngi endalaust setningum á borð við „þetta eru lögin“ eða „þetta var í smáa letrinu.“

Vinsælasta vörnin í stríðsglæpa réttarhöldunum í Nürnberg var „þetta voru reglurnar“ og „ég fylgdi skipunum.“

Þá var dæmt eftir hugtakinu „glæpur gegn mannkyni“ en hvar er lagaleg skilgreining á hugtakinu „glæpur gegn þjóð“ og hvers vegna er hvergi birt umfjöllun um slík fræði? Hvers vegna komast slík fræði hvergi á blað. Hvorki hér né erlendis má ræða erfið viðfangsefni og þó það sé ekki auglýst þá má dæma þig fyrir setningar á öllum vesturlöndum, en það er kallað hatursglæpur.

Er það hatursglæpur að hata elítuna? Ekki má vitna í Jesú í samtímanum en hann sagði „dæmdu tréð af ávexti þess.“ Hver er ávöxtur elítunnar í framkomu hennar við þjóð mína? Ég sé glæp gegn þjóð og fullkomið hatur á okkur sem sauðum.

Fólk er þó ekki sauðir. Það er þolinmótt, umburðarlynt, úthaldsgott og hugsandi. Þess vegna er samfélagið jafn sterkt og raun ber vitni. Þess vegna borgar það fimmfalt til áttfalt verð fyrir heimilin sín, þess vegna mætir það í vinnuna á morgun og þess vegna kennir það börnum sínum góða siði.

Fólk trúir á hvort annað og góð gildi, hvað svo sem spuni meginmiðla heldur fram.

Stundum fær maður á tilfinninguna að þeir sem eru ráðnir í störf hjá meginmiðlum sé fólk með öfluga málgreind en óstyrkt siðferði og án sýnar. Hugsanlega sálarlaus kvikdindi eins og elítan sem ræður þau í vinnu. Kannski er það rétt að líkur sæki líkan heim en við sjáum ekki alltaf í gegnum yfirborð fagurgala, klæðnaðar og fallegra eigna.

Sístækkandi hluti fólksins er tilbúið til róttækra aðgerða og svar sálarlausra skrímsla sem trúa á ólög er að vopnvæðast. Sem sýnir sálarleysi þeirra. Þegar rýnt er í hegðun Fulltrúa valdstjórnarinnar – sem eitt sinn var nefnt Lögregluþjónar og Sýslumenn og þá með virðingu en ekki lengur – þá sést vel hver vilji valdstjórnar er: vald, stjórn.

Þegar einkennisbúnir þjónar fólksins úða eitri í augu fólsk, ber virta öldunga eins og ribbalda utan úr náttúrunni sem við öll elskum og skutlar í fangaklefa, þegar fólk er dæmdir glæpamenn fyrir að standa með náttúrunni sem við viljum rukka útlendinga fyrir að horfa á, þegar við leyfum starfsmanni valdsins að myrða veikt fólk og komast upp með það, þá er í gangi Vald og Stjórn.

Hugtakið Lýðveldi stendur fyrir Lýður, Vald, en þetta er orðið blótsyrði hugsandi manna. Elíta stendur fyrir þá sem standa á toppi valds og maka þar krókinn og stjórna þeim sem neðar standa. Lýðveldiselítan er því orð sem skýrir sig sjálft.

Margir sem ég hef rætt við vilja ekki ræða við mig hugtakið Þjóðveldi því þeir sjá eitthvað gamaldags. Flestir þeirra hvá þegar ég bendi þeim á staðreyndir um hið eldra Þjóðveldið, því þar eru þekkingarmolar sem Lýðveldiselítan óttast af ástæðu.

Ég nefni þettas hér því bæði orðin Lýðveldi og Þjóðveldi eru þýdd sem Republic á ensku. Elítan hefur hins vegar reynt að klína orðinu Commonwealth á Þjóðveldið, en það orð táknar á ensku Samveldi breskra nýlendna og Englands annars vegar og nýlendurnar 13 sem stofnuðu Bandaríkin hins vegar.

Í mínum huga táknar Þjóðveldi því beint lýðræði og hef ég útskýrt það rækilega á hreinberg.is og endurreist.not.is. Á ég þar við að hugsjón beins lýðræðis er hvorki mín né þín heldur okkar og þeirrar arfleiðar sem fyrstu Íslendingarnir byggðu upp handa okkur, en sé hún úr augsýn er hún úr hugsýn.

Úti á netmiðlum, á kaffistofunum og í biðröðunum er sístækkandi hópur fólks sem er að reyna að róa vini sína og félaga. Hugsandi fólk vill ekki byltingu heldur umbreytingu. Þó eru margir vel hugsandi sem eru svo fjúkandi reiðir að þeir skrifa um byltingu og eru suma daga til í hana, en þegar við hugsum okkur um, þá viljum við öll umbreytingu. Stóra spurningin sem við erum þó ekki farin að ræða; er hvernig?

Umbreyting er þegar ný hugsun blandast við gömul viðhorf, stundum yfir langan tíma, og skyndilega umbreytist gamli hugurinn yfir í nýjan. Þegar slíkt gerist meðal fjölda fólks er betra að það gerist með friðsamlegri og óbifanlegri afstöðu frekar en
sprengikrafti.

Í báðum tilfellum neyðast sálarlaus skrímsli til að umbreytast eða berjast, en Lýðveldiselítan byggir tilveru sína og stjórnkerfið á ótta, vantrausti, kvíða, þöggun og útskúfun en ekki virðingu, samræðu og samvinnu eins og þjóðin sem hún situr ofaná. Þess vegna er elítan að vígbúast og þess vegna passa meginfjölmiðlar að þagga stóru málin.

Vissir þú að hugsanlega er gufan á Suðurnesjum aftur komin í eigu Íslenskra aðila? Getur verið að útrásarprinsar séu komnir að kötlunum á Drekasvæðinu? Getur verið að gleymst hafi að fjalla um snjóhengjuna síðust 24 mánuði? Getur verið að gleymst hafi að fjalla um vogunarsjóðina sem eiga bankana síðustu tvö ár? Getur verið að það se viljandi að við vitum ekki hver margir eru á vonarvöl eða hverjir hafi grætt á því?

Nóg er samt af alls kyns hávaðaspunum í meginmiðlum. Er ég að bulla? Er allt að fara að reddast? Það er kerfisbundið beitt blekkingum og spunum. Börnum er ekki kennt að hugsa heldur að muna og fylgja; okkur var kennt það líka. Lestu mannkynssöguna, tengdu punktana, líttu í kringum þig. Við erum ekki frjálst fólk í frjálsu landi, við erum hænur í búrum – svo ég vitni í frelsiTV.

Hvað er til ráða? Samræða og sniðgengi. Ég er ekki að grínast og ég er vissulega reiður. Ég hef sjálfur misst allt nema heilsuna í froðuspuna síðustu ára. Ég er hvorki viðkæmur né blíður, heldur vilji. Þegar ég skrifa Ást og Friður, þá er það afstaða.

Ég var eitt sinn reiður og ég hef beytt ofbeldi. En ég vann úr því og ég komst að því að reiði er myndbirting innri vanlíðunar en ekki afstöðu. Ég vann úr vanlíðan hjartans og fann eitthvað sem er margfalt öflugra en spuni elítunnar og mig langar að fá fleiri með, ekki til að rugga bátnum heldur smíða nýjan og betur haffæran.

Nú mætti spyrja hvort ég sé að mæla með því að sleppa mótmælum. Ég get auðvitað ekki mælt með að fólk geri eitt eða annað því virðing fyrir vilja og afstöðu annarra er hornsteinn virðingar og beins lýðræðis.

Mín persónulega skoðun er þó sú að stjórnkerfi endurspegli þá vitund sem býr með hópnum sem er stjórnað. Meðan hópurinn er upptekinn í athugasemdakerfum, reiðiskrifum og mómælum er hópurinn ekki að breyta heldur bíða þess að þeir sem stjórna breyti sínum háttum.

Þannig séð já, ef við viljum eitthvað nýtt þá verðum við að beita aðferð sem er ný, en hún þarf einnig að vera kraftmeiri en það sem stjórnar okkur og á sama tíma að vera eins og vatnið. En til þess að finna eitthvað nýtt þurfum við að virkja hugmyndaflug og samræðu.

Ennfremur vil ég undirstrika rauða þráðinn í öllum Þjóveldisskrifum mínum, að þú lagar ekki þá skútu sem Lýðveldið er, því hún hefur afsannað sig, heldur tekurðu höndum saman við aðra og eyðir orku og tíma í að skapa það samfélag sem þig dreymir um í stað þess að krefja faglygara stjórnmála og siðlausa bankastjórna um að laga það fyrir þig.

Þeir voru ómenntaðir en við erum menntaðir. Þeir áttu ekkert og við eigum helling. Þeir gátu ekki ferðast en við getum ferðast.

Hvert einasta heimili er skuldsett langt umfram eignir. Þær litlu eignir sem heimilin hafa eru veðsett langt umfram verðgildi.

Sum heimili fengu þá blessun að færa skuldirnar niður svo aðeins var skuldað rúmlega meira en verðgildi eignar.

Hver á þessi heimili? Sá sem á kröfurnar eða sá sem heldur sér á floti? Ég hef séð eignir sem fólk átti meirihlutann í hverfa ofan í gímald kröfuhafa á bak við ólög og fólk borið út. Ég hef séð fólk niðurlægja eigin reisn af ótta við að missa starf og síðan eignir.

Læsi skólabarna og okkar sjálfra mælist langt fyrir neðan systurþjóðir okkar í Skandinavíu. Fólk er orðið óskrifandi því það er háð því að vélrita. Fólk býr yfir mikilli þekkingu en sárafáir nenna að lesa meira en skjáfylli og enn færri kunna að tengja ólíkar þekkingar saman í huganum og skapa þannig nýja og frjóa hugsun. Fjöldinn virðist dáleiddur af fyrirsögnum en þó eru einstaklingar mun pældari.

Vit er ekki alltaf háð lestri, heldur sagnahefð og sönghefð, því þar býr menningin og af þessu áttu og eiga Bandarískir blökkumenn nóg.

Að eiga hluti þykir ekki merkilegt né göfugt. Vissulega eigum við húsbúnað, mubblur, húseignir, bíla og mikið af fötum til skiptanna. Hvaða mannvera hefur hugsað eftirfarandi á dánardegi „ég á mikið af hlutum?“

Ef eitthvað er þykir sá maður frjálsari sem á fáa hluti, því hann getur tekið sig upp fyrirvaralítið og ferðast eða flutt hvert sem er. Aukinheldur hefur hann minna af áhyggjum. Ég leyfi mér að spyrja hví okkar upplýsti samtími er stútfullur af kvíða, reiði og áhyggjum?

Ég held að þetta síðasta svari tveim af þeim fullyrðingum sem ég lagði upp með. Sjálfur á ég ekki neitt utan þá sem lífsanda draga á mínu heimili. Ég á hins vegar heiður minn óskertan, frelsi í huga mér og hjarta og ég verð ekki kúgaður til hlýðni enda er búið að taka allt af mér af hlutum og ímynduðum verðmætum.

Ef fólk aðeins sæi raungildi eigin hlekkja, myndi það byrja að hugleiða þau gildi sem menning þess og reisn hvílir á. Reiðin myndi dvína, því hún er ævinlega tákn ótta þess sem langar út fyrir eigin ramma en þorir ekki. Þá væri þess skammt að bíða að hin góðu gildi sem þjóðin ann mest myndu rísa á ný. Þar rís hið verðmætasta af öllu sem verðmætt er: frelsi og trú.

Ég trúi á gildismat Íslensku þjóðarinnar eins og það var nýtt til að byggja upp þægilegasta samfélag sem jörðin hefur þekkt. Ég trúi á sjálfan mig og þann dug sem hugsun mín býr yfir.

Ég trúi á góðan Guð og að hann sé þess verður að fylgja gildum hans: Frelsi, Dugur, Heiður, Kærleikur, Vingjarnleiki, Þolgæði, Skapandi hugsun, Fersk ímyndun, Fyrirgefning, Trúfesti, Sannsögli, Sanngirni, Hatur á hinu illa … og eitthvað fleira jákvætt.

Þess vegna sniðgeng ég kerfin í Lýðveldi óttans. Ég er borgari hins gjörspillta smánarríki sem kennir sig við Lýðveldi en framtíðarborgari nýs og endurhannaðs Þjóðveldis sem þegar er risið þó enn sé fámennt. Það er reist á göfugustu hugsun sem mannsandinn hefur séð á vorri jörð, Beinu lýðræði.

Það sem gerir Beint lýðræði göfugt er að annars vegar sýnir það í verki trú og traust fólks hvert til annars og sameiningaranda þeirra sem vilja reisa í sameiningu samfélag sem henti öllum þáttakendum. Það sýnir einnig í verki þá fullyrðingu að fólk vex undir ábyrgð.

Ríkiskerfi heimsins og trúarkerfi hafa aldrei sýnt þetta traust til fólks og menntakerfi þjóðanna elur fólk á þeirri hugsun að það leiðtogar séu náttúrulögmál, um leið felur fyrir fólki þá augljósu staðreynd að einu kerfin sem eru náttúrulögmál eru þau sem náttúran fylgir sjálfri sér til heilla. Engin stjórn að ofan hefur nokkru sinni verið umhverfi sínu né þjóð til heilla.

Beint lýðræði er einmitt ekki stjórn að ofan heldur grasið sem vex upp úr jarðveginum, en meðan grasið trúir ekki á sjálft sig heldur lætur eikurnar stjórna sér verðum við að bíða stormsins sem brýtur eikurnar niður, storm hins umbreitta hugarfars þegar grasið skilur að þó það leggist í storminum þá brotnar það ei og að það er sterkasta lífvera jarðar því það vex alls staðar.

* Þetta greinarkor var áður birt í styttri útgáfu gudjonelias.blog.is

Ekki hefur hins vegar útskýrt með skýrum hætti hvaða lög eiga að hafa verið brotin með þessari vefsíðu. Aðeins hefur verið bent á grein í Almennum hegningarlögum að refsivert sé hér á landi að skrifa þannig að styðji við eða hvetji til ofbeldis aðgerða.

Ég man ekki hvort sú grein tiltekur ofbeldi innanlands eða ofbeldi gegn einstaklingum frekar en ríkinu. Eins og lesendur mínir vita hef ég sjálfur beitt ofbeldi, unnið úr því eftir bestu getu, og er í dag einlægur andstæðingur ofbeldis í hvaða mynd sem er; en ég er ekki síður hatrammur stuðningsmaður tjáningarfrelsis.

Niðurstaðan virðist vera sú að það sé í fínu lagi að skerða tjáningarfrelsið (sem það er að loka vefsíðu) eftir geðþótta. Það er sorglegt að sú afstaða skuli vera svo algeng, jafnvel meðal þeirra sem telja sig mannréttindasinna.

Að loka léni er svipað og banna heimilisfangið þitt. Sjaldgæft að skilningur sé á þessu. Til að loka á hýsingu vefsíðu þarf dómur að koma til. Þú getur ekki refsað eða beitt úrræði nema dómur komi til.

Þó mætti ræða hvort rekendur lénsins brjóti reglur hýsingaraðilans og sagt er að svo sé í þessu tilfelli, þó grunar mig að hýsingaraðilar séu að þjóna skoðanaþótta hins heilaga samtíma.

Um leið og við setjum tjáningarfrelsi skorður þá er ekkert tjáningarfrelsi því tískustraumar og tilfinningabundnar skoðanir munu móta skorðurnar eftir breytilegum háttum. Eini munurinn á skorðum gervilýðræðisríkja og rannsóknarréttarins eru galdrabrennur.

Takmarkað tjáningarfrelsi er aðeins plástur – eða sjálfsblekking – því það vanvirðir greind fólks. Ef ég segi að jörðin sé flöt, mun fólk þá banna setninguna eða hlæja að henni?

Skyld mál hafa komið upp erlendis, þar sem hýsingaraðilar hafa lokað á lén eftir geðþótta og síðar tapað vegna kærumála í kjölfarið. Ég viðurkenni að ég man ekki í svipinn hvar ég rakst á þetta, en mig minnir að það hafi verið í tenglsum við Snowden og Applebaum umræðuna í fyrra.

Ég grúska í þessu betur þegar ég hef tíma og allar ábendingar eru vel þegnar.

Við megum ekki gleyma því sem Voltaire skrifaði „ég fyrirlít skoðun þína en er tilbúinn að berjast fyrir rétti þínum til að hafa hana“ – það er einn af hornsteinum vestræns lýðræðis og ef einhver ætti að skilja það þá eru það Íslendingar.

Sjálfur er ég ekkert hrifnari af Ísis en aðrir en þó líklega á öðrum forsendum því flestir líta niður á þá sem hluta þeirrar Múslímagrýlu sem vestrænir fjölmiðlar fá eitthvað út úr að espa upp. Um leið og þeir jarma yfir að tveir eða þrír menn voru hálshöggnir hjá Ísis nefnir enginn af meginfjölmiðlum að nítján eða fleiri hafa verið hálshöggnir í Sádí Arabíu það sem af er árinu.

Nei, ég lít niður á hvern þann sem fer með hernaði gegn öðrum á grundvelli skoðana sinna hvort heldur þær eru pólitískar eins og í tilfelli Nató eða trúarlegar eins og í tilfellum sumra aðra. Ég get ekki réttlætt neinn hernað en ég get – í anda Gandhi, MLK og annarra frábærra fyrirmynda – staðið gegn ofríkisfólki hvort sem það er mitt eigið sjálfheilaga pakka eða útlent. Ef við ætlum að dásama þessar fyrirmyndir verðu það að ná dýpra en í sleikjulegar fyrirsagnir.

En svo mig kippi nú í Íslensku nútímagenin; hafi olíufurstar efni á að hýsa efni sitt hér, fáum þá sem flesta þeirra. Mokum svo haganaðinum í bankabjólfana og röflum um það á bloggsíðum.

Þegar Konstantin keisari reisti hina Kaþólsku skurðgoðakirkju sem síðar mótaði nær alla kristna söfnuði, þar á meðal hinn Íslenska voru valin og hreinrituðu fjögur rit sem sögðu frá spámanni Guðs að nafni Jósúa.

Jesú er borið fram Jósúa á Arameísku sem var móðurmál hans og Yehoshua á Hebresku. Orðið kirkja merkir söfnuður á Grísku sem var fyrsta opinbera mál ritninganna. Á tíma Konstantíns var Gamla testamentið þegar til á Grísku og hafði verið um sinn.

Hin svonefnda Septuagint þýðing var um það bil þriggja alda gömul og var notuð þar til Vulgata þýðing hinnar heilögu Rómversk Kaþólsku kirkju á gamla testamentingu leit dagsins ljós.

Á sama tíma voru til fleiri rit sem sögðu frá einum magnaðasta af spámönnum Guðs, en aðeins fjögur þóknuðust því valdakerfi sem Konstantín kom á fót. Eitt þeirra, Tómasarguðspjall, var einmitt vinsælt í hinu Koptíska Egyptalandi.

Ekki skilja mig svo að hin Egypska kristni sé minna smituð af skurðgóðadýrkun en hin Kaþólska, því Konstantín réði því sem hann vildi í Egyptalandi á fjórðu öldinni. Það sést best á eftirfarandi.

Árin 40 til 400 var sú trú er postular – eða nánustu vinir – Jósua Jóseps og Maríusonar hrundu af stað – svo mögnuð í hjörtum og sálum fólks að það hikaði ekki við að láta fleygja sér fyrir ljón frekar en að láta af trú sinni.

Þær tvær aldir sem liðu frá Konstantín til Múhameðs breyttist þessi trú og þynntist. Þegar Múslímar höfðu hertekið Egyptaland veittu valdhafar skattaívilnanir til trúbræðra sinna – og systra – sem sigraði hið kristna Egyptaland á rúmlega öld, að mestu.

Höfum hér í huga að Múhameð tók það fram í Kóran sínum að hin nýji innblátur frá Guði væri einmitt vegna hinnar kristilegu skurðgoðadýrkunar. Hann tók skýrt fram að Jósúa sonur Maríu væri stórfenglegur spámaður Guðs og að hann hefði unnið hlutverk sitt fullkomlega.

Síðan bætir hann við að síðari tíma fylgjendur hans hafi mengað og breytt boðskap hans og breytt í skurðgoðadýrkun. Sem stenst sögurýni sem nær enginn yfirborðskristin nútímamanneskja nennir að setja sig inn í. Enda nóg að gera annað við sjónvarpsgláp, skemmtanalíf, bíóferðir og skvaldur á samfélagsmiðlum.

Dáleiðsla múgsins og tilbeiðsla hins sjálfkvæma egó er orðin yfirgnæfandi í hugum og hjörtum fólks. Fólk er jafnvel  hrætt við að játa trú, því svo margir prestar og predikarar trúarbragða hafa eyðilagt hana með forpúkun trúarbragðanna.

Að lokum vil ég minna á að ég er ekki Múslími þó ég viðurkenni Múhameð sem spámann Guðs. Ég viðurkenni einnig Abraham, Móse, Daníel, Zoroaster og fleiri. Ég stend utan trúarbragða og hef ger síðan ég var 23 ára gamall. Ég var niðurdýfingarskírður kristinn og stóð þannig mjög lengi.

Nýlega endurskírði ég sjálfan mig með niðurdýfingarskírn; ég játa trú á einn skapara Alheimsins og engan guð annan. Ég þjóna engu né engum öðrum en honum. Trú mín er frjáls og óháð kreddum, útskýringum, fræðum eða öðrum hugmyndakerfum manna. Hún tilheyrir mér og því persónulega sambandi sem ég rækta við Guð, minn andlega föður.

Ég set hér til gamans tengil í Wikipedia grein um kristna Egypta.

Þetta var trúað fólk sem datt niður á þá hugmynd að ekki bæri að trúa því sama og flestir trúðu á því landsvæði þar sem þau bjuggu.

Eins og títt var um hin frumstæðu samfélög þess tíma þá snérist trú fólks um guðafjölskyldur ekki ósvipaðar þeim sem Grikkir, Rómverjar og Skandinavar trúðu á.

Einnig var algengt að trúað væri á anda skógarins, verur í klettunum, goð undirdjúpanna og fleira yfirskilvitlegt sem fólki fannst sennilegt að til væri. Nýlega nefndi ég að vættir landsis okkar væru reiðir og að eldgosin væru merki um það.

Auðvitað eru þetta bara eldgos en mýtur lifa oft öflugu lífi í vitund okkar og ef við rýnum í táknmyndir þeirra þá getur sjóndeildar hringur okkar víkkað út. Þessi íhugulu hjón voru á þeirri skoðun að allar vættir og öll hindurvitni væru myndbirtingar á kröftum sem vissulega væru máttugir en ofar öllu öðru væri einn hugur eða vilji.

Þau trúðu þannig á einn skapara himins og jarðar og vildu aðeins tilbiðja hann einan og engan annan. Þó til væru aðrir kraftar bæri þessum kröftum að lúta honum sömuleiðis. Voru hjón þessi afa næm og vissulega hugdjörf, því það krefst mikils styrkleika að fara út fyrir hinn viðurkennda ramma samfélagsins, sérstaklega í hugsun og trú.

Þegar rýnt er í sögu þeirra þá sést að annar af elstu sonum þeirra tveim deildi skoðun þeirra frá hjartarótum en hinn aðeins í orði kveðnu. Með öðrum orðum þá sýndi hann yfirborðsmennsku trúarinnar og vildi njóta þeirrar blessunar sem hin trúðu á en innri kraftur þeirrar trúar knúði hann ekki til góðra verka.

Eins og títt er með heim yfirborðsmennsku og sýndar orðagjálfurs þá snérist hann gegn bróður sínum, drap hann, og reyndi síðan að réttlæta gjörðir sínar. Um svipað leyti gerðist eitthvað í trúarheimi foreldra hans, þau reyndu sjálf að ákvarða hvað væri rétt og rangt og hvernig bæri að breyta út frá því. Með öðrum orðum; skilningur á ávexti eða afleiðungum góðs og ills.

Æ síðan hefur mannkynið verið í deilum og innbyrðis átökum um þennan skilning sem vefst fyrir mörgum. Hver sé myndbyrting hans, hvernig beri að láta hann stýra athöfnum sínum – og orðum – og umfram allt hvernig nota megi hann til að móta samfélag manna, sem flestum ef ekki öllum til farsældar.

Ein algengasta og að mínu mati fáránlegasta myndbyrting þessarar deilu er sú hvaða spámanni Guðs skuli fylgja.

Til að mynda er ríki fyrir botni Miðjarðarhafs sem trúir að spámaðurinn Móse sé mestur spámanna Guðs á eftir Abraham og þeir trúa að senn komi Messías til að hjálpa þeim að reisa Guðs útvalið ríki, og er þeim slétt sama þó það kosti heimsstyrjöld og blóðsúthellingar yfir fólk af þjóðunum. Fólk af þjóðunum í þeirra heimssýn eru allir aðrir hvort heldur Kristnir, Múslímar eða aðrir.

Svo eru mörg ríki þar sem yfirgnæfandi meirihluti fólks telur sig Kristið og hafi þegar fundið sinn Messías. Að hann hafi komið á annan hátt en hinir trúa og bíða þess nú að hann komi aftur til að dæma heiminn til tortímingar og til að bjarga þeim sem í orði kveðnu játa trú á hann.

Þá eru önnur ríki þar sem meirihluti fólks telur Kristna menn vera skurðgoðadýrkendur og að á eftir hinum kristilega messíasi hafi komið spámaður Guðs að nafni Múhameð til að endurreisa hina fornu trú parsins sem áður var minnst. Þetta fólk telur að einnig komi tortýming yfir heiminn.

Trúarbók þeirra, sem nefnist Kóran, tekur skýrt fram að sanntrúaðir eingyðismenn – og konur – muni komast í gegnum þessa heimsbreytingu og ennfremur er þar tekið fram að sanntrúaðir finnist í öllum þessum þrem hreyfingum; Gyðingar, Kristnir og Múslímar.

Í öllum þessum fjórum heimsmyndum – en þær eru til fleiri þó ég nefni þær ekki hér – er ekki alltaf ljóst hvað hinn eini sanni Guð sé. Mismunandi er hvernig menn fortíðar hafi lagt skilning sinn í hann og hvers konar myndbirtingar hann fær. Svo djúpt fer sú deila að fólk veltir sér upp úr hvort megi segja hann eða hún þegar vísað er til *þess*.

Þó mætti hverjum manni og konu vera ljóst að Guð sem skóp bæði kynin fullkomin hljóti að vera upp yfir það hafinn hvort kallað sé hann, það eða hún.

Sjálfur trúi ég að til sé einn skapari allrar þeirrar dýrðar sem Alheimurinn er. Ég trúi því að gildi hans – eða hennar – séu andlegs eðlis og að hinn andlegi heimur sé enn sterkari en okkar og auðvelt er að sanna það.

Band ástar milli tveggja einstaklinga er sterkara en nokkurt ytra form. Vináttuband getur yfirunnið hvaða erfiðleika sem er. Umburðarlyndi og virðing eru öflugustu kraftar sem þekkjast. Hatur er eitur og reiði er sýra sem tærir. Svo mætti lengi telja.

Í mínum augum var Jósúa Jóseps- og Maríuson öflugasti og magnaðasti spámaður Guðs. Vel get ég viðurkennt að Múhamið hafi komið síðar með ný skilaboð Guðs til manna. Til er í hefðum eingyðistrúarinnar mælistika til að meta það og þeir standast hana báðir.

Báðir vísuðu allri trú fylgjenda sinna til Guðs, báðir börðust af hörku gegn skurðgoðadýrkun og báðir voru kröftugir andstæðingar lýgi og yfirborðsmennsku.

Ég trúi því að þú getir líka verið spámaður Guðs eða kona. Það þarf ekki háskólapróf til þess né heldur viðurkenningu fólks í ytra heimi. Sjálfur hef ég ritað bók undir innblæstri hins hæsta Guðs alheimsins og sú bók hefur kennt mér meira og gerir enn, heldur en margt annað, og ég hefði aldrei getað samið hana í mínum eigin krafti.

Sumt í bókinni er ég enn að vinna úr hvort ég geti meðtekið og kynngt, eða þá hvernig, og hún hefur dýpkað skilning minn á mannlífi, sögu og hinni andlegu veröld svo um munar. Til er fólk sem hefur endurlífgað trú sína við lestur bókarinnar og skilur hana á allt annan máta en ég geri og á við mig samfélag, og hefur jafnvel áminnt mig um suman skilning.

Þegar þú leitar hins þrönga og krákótta einstigis þá kemstu oft aðeins áfram fyrir stuðning við hinn máttuga staf auðmýktar.

Ég sé í ritun margs fólks í samtíma míns að sá kraftur sem Guð er veitir mörgum innblástur og á marga vegu. Ég sé sumt fólk sem játar trú á Jesú Krist setja fram innsæi sem getur aðeins komið frá hinum hæsta, og þó játar fólk þetta eingyðistrú á allt annan máta en ég geri. Ég sé einnig Íslamskt fólk gera hið sama og sumar samræður sem ég hef átt við Íslamskar konur hafa auðgað sýn mína og kennt mér skilning á ýmsu.

Umfram allt sé ég endurspeglast í ritun hinna hreintrúuðu innsæi sem endurspeglast í einum dýpstu orðum spámannsins Jesú – og taktu vel eftir að ég sagði ekki hinna rétttrúuðu;

(16)Jesús svaraði þeim: “Kenning mín er ekki mín, heldur hans, er sendi mig. (17)Sá sem vill gjöra vilja hans, mun komast að raun um, hvort kenningin er frá Guði eða ég tala af sjálfum mér. (18)Sá sem talar af sjálfum sér, leitar eigin heiðurs, en sá sem leitar heiðurs þess, er sendi hann, er sannorður og í honum ekkert ranglæti. (Jóhannes, kafli 7).

Með öðrum orðum; við ákvöllum Guð sannleikans. Sá sem kemur frá honum er fulltrúi þess sem satt er. Í slíkum er engin lýgi og ekkert fals. Hann segir það sem hann trúir í hjarta sínu og sál að rétt sé og hann setur von sína um sáluhjálp til skaparans sjálfs, hvernig svo sem hann skilur á hverjum tíma hvað skaparinn er.

Hann deilir ekki við aðra um þá myndbirtingu, því hann leitar sannleika hvort sem hann trúir að hann hafi höndlað hann eða ekki og hann virðir annarra leit til jafns við sína eigin. Umfram allt er ástríða þessarar leitar, eftir því sem henni miðar áfram, kraftur sem umbreytir innra manni eins og við uppskurð tvíeggjaðs sverðs og hann getur ekki orða bundist um þann sannleika sem hann sér, því sannleikurinn er ástríða elds í huga, hjarta og sál.

Mörgum yfirsést hins vegar að hin raunverulegu átök gerast inni í höfðum okkar sjálfra. Við sjáum oft ekki það sem er hulið á bak við örþunna filmu skilnings okkar. Enginn fæðist í náttúrunni með eignarrétt eða afsal fyrir nokkrum hlut. Enginn fæðist með skjal í höndum sem skilgreinir hvað sé rétt eða rangt.

Náttúran er mikið eldri en við, margfalt öflugri en við, og hún hefur sínar eigin reglur. Í það minnsta helmingur okkar eigin reglna er á skjön við reglur náttúrnnar en við erum sjálf mjög öflug. Nægilega öflug til að reisa girðingar á milli okkar sjálfra og náttúrunnar.

Sjálf erum við sem einstaklingar of aldursstutt eða skammsýn – sumir myndu segja þröngsýn – til að fá nægilega yfirsýn til að sjá hvernig náttúran hugsar í lengri tímalínu en við sem einstaklingar og að hún sér margt – ef ekki flest – í víðara samhengi en við sjáum það.

Þegar öllu er á botninn hvolft þá er heimili þitt skilgreint af þeim hugmyndum sem þú gerir um það og hvernig þú útbýrð það er mótað af sömu hugmyndum. Þó kraftur þinn sé nægilegur til að gera þessar hugmyndir birtanlegar er það ekki hið sama og segja að hugmyndir þínar séu náttúrulegar – kannski margar en ekki allar.

Skýrasta dæmið er fjármagn. Þegar þú heldur á fimmþúsund króna seðli þá hefur hann verðgildi fyrir þér. Þú hefur tilfinningu fyrir þrem matarpokum í Bónus eða einni bíóferð fyrir þig og ástvin þinn. Þú veist að þú getur ekið bílinn þinn marga kílómetra fyrir seðilinn og keypt ýmislegt.

Þannig hefur seðillinn sjálfur verðgildi fyrir þér vegna þess að þú veist hve margt eða mikið þú getur fengið fyrir hann. Smám saman yfirsést þér að hann er ávísun á fimm þúsund myntir sem á stendur „ein króna.“ Þér fer að yfirsjást að myntin sú arna er einnig ávísun á eitthvað annað verðgildi – sem eitt sinn var visst magn af gullforða – og sé það geymt skuli hjá einni stofnun.

Smám saman hefur verðgildið sem var á gullforða færst á slegna mynt og síðan yfir á litprentaðan pappír sem aðeins ein stofnun má prenta og jafnvel stofnunin sú arna getur ekki prentað seðilinn sjálf. En hvaða máli skiptir það? Seðillinn dugar þér fyrir því sem þú færð fyrir hann og þú hefur fyrir löngu þróað með þér ónæmi fyrir því að seðillinn er löngu horfinn úr veskinu þínu og kominn í tölvufærslu inni í bankakerfi undir stjórn fyrrnefndrar stofnunar.

Aftur skiptir þetta engu máli fyrir þér því þú þarft ekki seðilinn. Þú þarft aðeins að vita hvaða tölugildi er geymt í tölvufærslunni hjá þeirri stofnun sem geymir „upplýsingar um verðgildið.“ Þú hefur löngu vanist því að rétta renna má plaststrimli í gegnum tæki og færist þá hluti af tölugildinu frá þinni kennitölu – sem einnig er hugmynd – yfir á tölugildissafn (eða reikning) hjá eiganda annarrar kennitölu.

Hve margar hugmyndir koma fram í þessum pistli sem eru fjarlægar náttúrunni og aljgörlega hugrænar? Jafn einfalt fyrirbæri og peníngur er orðinn ískyggilega flókin hugsun, hvað þá með aðrar hugsanir sem við hefjum yfir allan vafa og tökum sem áþreifanlegan veruleika? Hver á að hafa yfirsýn yfir þennan frumskóg sem veröld okkar er,?

Ég er ekki byrjaður á að lýsa hlutveruleikanum; hinum náttúrulega veruleika. Eðlilega er fullt af fólki sem sér í gegnum þessa örþunnu filmu sem heldur okkur í eltingarleik við okkar eigið skott. Þeir sem reyna að benda öðrum á þessa hluti gengur það ævinlega vel, því við sjáum þetta öll, en þeim gengur illa að fá okkur til að hætta dansinum.

Því hvers vegna ætti ég að mótmæla notkun á seðlinum? Hvers vegna ætti ég að umbylta því hvernig ég skilgreini hugmyndina að heimili? Þetta eru þrautreyndar hugmyndir sem virka og hvers vegna ætti ég að verða þessi skrýtni sem ruggar bátnum? Betra er að vera með á meðan það virkar.

Smám saman myndast þannig tvær fylkingar. Ein sem heldur áfram að bæta eldi í arininn á hugmyndakerfum okkar og hin sem reynir að hlaða nýjan arin. Báðar fylkingar sjá mörg hugmyndakerfi en þar sem þau eru að því er virðist í átökum sést ekki í þriðja hugmyndakerfið.

Tökum dæmi af tveim fylkingum. Annars vegar fólk sem vill viðhalda því heimskerfi sem við búum við og stefnir í „Nýtt heimsskipulag“ (New World Order). Hins vegar er fólk sem stendur gegn nýja heimsskipulaginu og gegn mörum fléttum þess en af fléttum eru frægastar peníngafléttur bankakerfanna og hins vegar klúbbar – eða leynifélög – þeirra sem sitja efst í þessu kerfi.

Hér hefur því verið lýst ofur einfaldaðri mynd þeirra tveggja fylkinga sem berjast um hugsun þína og heimssýn. Flest á þeim orrustuvöllum er ósýnilegt því þeir sem berjast fyrir nýja heimsskipulaginu stjórna meginmiðlum sem aftur dáleiða um það bil þrjá fjórðu fólks til hópferðalags samfélagins. Sá hópur nennir ekki að lesa neitt leiðinlegt eins og ábendingar varðandi flétturnar.

Hinn hópurinn er uppfullur af þrasi og sundrungu innbyrðist og sér ekki eigin hugarfléttu; sumsé að hann er aðeins skuggahliðin af hinni. Þannig missa báðir hóparnir sýnina á að báðar leiðirnar eru ófærar í náttúrulegu samheingi. Báðir hóparnir „standa á móti einhverjum“ og hvorugur sér að leið náttúrunnar er sú að vera ekki á móti neinum heldur fara þá leið sem leiðir til lífs heildarinnar.

Hjá hinu náttúrulega ríkir kyrrð, því þar er erfiðað án strits. Þar er ekki staðið gegn neinum, enginn er dæmdur, enginn er heldur lofaður. Aðeins áframstreymið sjálft er upphafið. Þegar á rennur niður hlíð rekst hún stundum á hindranir, þá finnur hún leiðir. Aðal mál árinnar er að ná til sjávar og hefja þaðan ferðalagið á ný.

Hið sorlega er að hvorug fylkingin er til búin til að hlusta á þau rök sem hér eru framsett og jafnvel þó þær gerðu það myndu rökin hér virka sem rökleysa, því þau standa utan við hið viðurkennda hugarfar beggja. Því þessi sýn tilheyrir öðrum heimi, sem lofað var fyrir þúsundum ára að myndi rísa, og lofað er enn að muni rísa.

Hann mun þó ekki rísa fyrr en fyrrgreindar fylkingar opna eigin hugardyr fyrir þeim heim, hann verður ekki gefinn í gegnum farveg kraftaverka eða heimseyðingar af hendi Guðs. Fyrst eyðum við heiminum sjálf og þeir sem yfirstíga þá verund munu endurreisa eitthvað sem aldrei hefur sést áður.. Eitthvað sem hefur verið margsýnt í þessum heimi hvernig reisa skuli, því hefur verið marglýst, og það blasir við hverjum þeim sem vill sjá fyrir náð.

Tökum því  snúning sem ég hef beðið eftir árum saman. Beðið þess að mér betri menn sjái og rökstyðji betur en ég.

Eins og allir vita er ég fyrst og fremst heimspekingur og vil halda mér á því huglæga – og oft lífsspekilega – sviði. Ég er hins vegar líka forritari, eða var það.

Fjögur stærstu fyrirtæki heims á sviði hugbúnaðar eru þessi: Oracle, Microsoft, Sun Microsystems, IBM og SAP. Gróflega reiknaður starfsmannafjöldi þessara risa er nærri milljón manns. Allt hátekjufólk og fyrirtækin sjálf eru tugmilljarða velta.

Hvað skyld vera mikill gróði af að þjónusta höfuðstöðvar þessara risa? Hvað taka þau mikið rafmagn, hversu marga smiði þarf, hversu marga í símsvörun og aðra skrifstofuvinnu?

Ef fimm til tíu prósent þessara starfsmanna flyttu til Reykjaness, eða Melrakkasléttu, hve margir væru þá að greiða skatt af háum tekjum innan Íslands en samt utan þess? Svæðið væri skilgreint sem fríríki innan Íslands bara til að gefa hugbúnaðarrisum og tengdum greinum skattaívilnanir.

Allir þessir aðilar framleiða hugbúnað, sumir einnig tölvur. Er eitthvað mál að setja saman nokkrar tölvur og smíða fáein forrit? Til eru tvær leiðir til að græða á því.

Sú fyrri er að „Ísland hf“ verði einn af þessum risum. Það er gert með stjórntæki sem heita skattaívilnun, styrkir, og aðstaða. Markaðsherferðin færi fram með sama hætti og Dell notaði til að verða einn stærsti tölvusali heims, með blöndu af útlitshugviti Apple. Uppskriftin er þekkt, leiðin er vörðuð, við höfum bæði þekkingu og djörfung til að spila með. Umfram allt búm við að hugviti og rafmagni – jafnvel áli –  til að framkvæma slíka hugmynd.

Sú síðari er skattur og uppbygging. Í fyrsta lagi höfum við heilt Reykjanes sem er óbyggilegt hraun, og því má fórna undir viðskipta og skrifstofu hverfi. Þá höfum við allt rafmagn sem þarf til að knýja skrifstofurnar með tilheyrandi íbúðabyggðum. Við höfum arkítekta til innanhúss, utanhúss og landslagshönnun. Við höfum húsasmiðina, rafvirkjana, píparana og viðskiptafræðingana til að byggja upp hverfið og knýja það.

Við höfum útivistarsvæðin til að vísa „aðfluttum forriturum“ til að ferðast utan „Fríríkisins Reykjaness“.

Við höfum alla burði til að græða feitt á þeim skrifstofum sem hugbúnaðar risar myndu reisa þarna í skattaparadís sem veitir aðgang að afritunar stöðum (þegar í uppbyggingu), símkerfum, rafveitum, útivist, flugsamgöngum. Miðstöðin væri mitt á milli Ameríku, Evrópu og Asíu sé miðað við flug.

Í báðum hugmyndum myndi litla góða þjóðin okkar – sem væri þarna í hlutverki litlu gulu hænunnar – græða feitt og hafa öll spil á eigin hendi. Að auki myndi hér rísa í kjölfarið eitt glæsilegasta menntasamfélag veraldar, því háskólar okkar myndu blómstra. Í það minnsta vita fleiri en við Andri að ál-tekjur eru blöff.

Nú getur vel verið að þessi hugmyndasnúningur minn sé út í hött. Ljóst er að sú starfsemi sem myndi fara í gang fyrir Fríríkið myndi margfalda tekjur til þjóðarinnar svo mjög að álverin yrðu að draugaborgum (eins og þau ættu að vera).

Ég læt lesanda mínum eftir að hugleiða hvernig þetta væri gerlegt frekar en að hugleiða hvers vegna það sé það ekki. Aðal málið er þetta, álið er úrelt og skapandi hugsun byggist á bjánalegum hugmyndum.

Af hverri góðri hugmynd sem virkar voru hugleiddar tuttugu bjánalegar.

Fyrir tveim árum síðan reyndi ég að fá nokkra aðila með mér í að framkvæma eina bjánalega hugmynd. Í vor var hún framkvæmd, að vísu ekki af mér sjálfum heldur aðila tengdum einum þeirra sem ég hafði rætt við. Er ég svekktur að það var ekki ég?

Alls ekki svekktur. Það eru tvö ár síðan ég ákvað að gleyma þessari hugmynd sjálfur, en það gleður mig að sjá í höndum annarra að hún var ekki svo bjánaleg. Hugmynd er bara hugmynd þar til hún er framkvæmd, það er ekki eignaréttur á hjóli og letri er það?

Eitt sem alltaf ruglaðist í mér var hversu mjög hinir ýmsu meistarar og sjálfskipaðir kennarar – sem furðu nokk öfluðu sér ævinlega misvitra lærisveina, voru uppteknir af táknum, skringilegum orðum (yfirleitt latneskum en einnig annarra hálfhorfinna tungna) og virtust uppteknari af serímóníum og sýndargjálfri en hinum hreina galdri.

Mér þótti áhugavert á þessum fyrstu árum mínum hversu auðveldlega fólk átti með að leiðast með út í sýndardansinn og bæði trúa því sem það langaði til að trúa og eins að hafa spekina eftir án þess þó endilega að þekkja grunn hennar.

Síðar rakst ég á að viss tákn geta haft áhrif í galdri, ef maður skilur tilurð táknsins og hvernig því voru gefnir kraftar.

Þetta prófaði ég í mínu eigin kukli – og viðurkenni að ég nota enn tákn en afar fá. Hef reyndar ávallt gætt þess að hafa sem allra minnst af táknum í öllu sem ég geri, og lífsmynstri mínu. Í rauninni eru samsettu táknin í Ferlistákninu – Ankh og Þórshamar – einu táknin sem ég nota í dag, þó þekki ég fleiri sem ég hef notað en það er allt önnur ella.

Eitt sem lengi stóð í mér við mitt sjálfsgrúsk – sem fólst eðlilega í fleiru en að lesa eða hlusta, því þú veist ekkert ef þú hefur ekki prófað það. Þú getur lýst tónlist, en geturðu spilað tónlist, dansað tónlist eða þekkirðu „hljóminn í öllum morgnum heimsins“ svo ég vitni í Monsieur de Sainte Colombe?

Það var munurinn á hvítagaldri og svartagaldri, því enginn virtist vita muninn á þessu tvennu. Þó var til fullt af útskýringum og umfram allt, bæði táknum og hugtökum. Hann er þó auðskilinn um leið og maður finnur hann, en þeir sem finna hann hafa engan áhuga á að útskýra hann.

Sjáðu til, ef þú ert fastur í hugtaki, þá ertu þar. Ef þú ert fastur í tákni þá ertu þar. Séu hins vegar táknin og hugtökin á valdi þínu, þá eru þau þar.

Þetta er hinn raunsanni galdur, en hann byggist á þrem frumkröftum. Orðkynngi, sterkri sýn og öflugri ástríðu. Sá sem höndlar þessa þrjá krafta, sem allir eru leyndardómur en þó blasa þeir við hverjum þeim sem kærir sig um að sjá.

Hann getur galdrað hvað sem hann kærir sig um, en hann mun aldrei geta bundið það í tákn né hugtök, því hann lifir. Hann heyrir umfram allt tónana í öllum morgnum heimsins.

Húsnæðið myndi kannski teljast lúxus fangelsi í Brasilíu eða Nígeríu. Nú vilja margir góðborgarar að fangar megi dúsa í sem verstum húsakynnum og lýsa þannig sjálfum sér vel.

Það er rétt sem Páll Winkel segir í greinastúf á mbl.is sem varð kveikjan að þessari grein minni: Okkar ágæta samfélag er gegnsýrt af reiði, biturð, ótta og hatri.

Sjálfur hef ég afplánað og gerði það með glöðu gleði. Strax þann vonda dag sem mér varð fótaskortur á lífsbrautinni vissi ég að farvegur heilunar hefst á opinskárri blygðun á eigin gjörð. Aðeins þannig er hægt að líta í eigin sálarspegil og spyrja hver maður vill vera.

Þessi lífsskoðun styrkir einnig þegar dómstóll götunnar leiðir mann í gegnum sín svipugöng. Dómur sjálfs sín, og blygðun gagnvart eigin hegðan er ekki síðri dómur, enda þarf hver maður að búa með sjálfum sér ævina út.

Dómur réttarkerfisins vegur mun léttar en það sem að framan er talið. Afplánun er lauflétt. Mánuður í afplánun er kannski á við viku við togveiðar í smugunni. Hér mun þó sem minnst lýst afplánun, það eru fáir fyrrum fangar sem kæra sig um að lýsa henni, hún er einkamál.

Ég hef lesið mikið af efni um samfélagsmál, sálfræði, heimspeki og trúmál. Ég hef nýtt mér samtalsmeðferð, farveg  „12 spora“ og  „Ferli hins jákvæða vilja“. Ég þekki því vel farveg heilunar og bata. Ég nefni þessa hluti því ég nýtti mér afplánun sem tækifæri. Hún var eitt sinn nefnd betrunarvist og ég leit á mína eigin sem tækifæri til að hefja endurskoðun á hver ég er og hver ég vil vera. Ég sá mína sem fyrsta skrefið að umbreyttum manni.

Ég vildi einnig nýta þessa fágætu reynslu sem best á marga vegu mér til lærdóms. Því voru augu mín opin fyrir ýmsu og eftirfarandi kom mér á óvart. Föngum standa engin úrræði til boða, vilji þeir leita í farveg heilunar. Þau eru of dýr. Það er kerfinu ódýrara að þyngja dóma. Það virðist vera vilji hins upplýsta samfélags að fangar leiti aftur inn í fangelsi.

Vissulega er þar starfandi sálfræðingur en það er útilokað að njóta aðstoðar hans. Hafi fangi áhuga á því að spyrja sjálfan sig hvaða ferli rak hann inn og leita úrræða til sjálfsheilunar og bata er hurðin lokuð. Einnig starfar félagsráðgjafi hjá Fangelsismálastofnun sem getur ekkert frekar veitt né vísað á úrræði.

Námsmöguleikar eru lítill dropi af því sem gefið er í skyn að sé í boði og er enginn sérstakur vilji til að opna föngum farveg til betrunar eftir þeirri leið. Vissulega er einhver möguleiki til staðar en því miður hljómar hann betur í lesningu fyrir þá sem heima sitja en inni.

Eitt sinn voru fangelsi nefnd Betrunarhús og er sú hugsun góð.

Því miður eru betrunarhús á Íslandi fyrst og fremst refsivöndur. Þeir fangar sem þar gista í dag, líklega um það bil tveir þriðju, vita að þeir munu rata þangað aftur. Þeir fangar sem vilja nýta sér tækifæri til betrunar hafa engin úrræði, engar leiðir og hendur þeirra eru bundnar. Ég kannaði það og ekki eftir þeirri leið sem fangelsismálafræðingar lesa um í skólum eða finna með yfirborðskenndum viðtölum. Þeir myndu ekki leggja í þá könnun sem ég fékk tækifæri til.

Föngum er sama um dóma framtíðar og þeim er sama um dóm götunnar. Þeim er að mestu sama um aðstæður og vistarverur, hvort fangelsi sé lúxus eða skítapleis. Flestir þeirra eiga fortíð í samfélagi sem hafnaði þeim ungum og kom fram við þá sem úrþvætti á uppeldisárum og þeir líta á dóm afplánunar sem staðfestingu á eigin sjálfsáliti.

Ég notaði tækifærið þegar ég sat inni og kynnti mér sögur og viðhorf samfanga. Saga sögð -öðrum samfanga er ekki sú sama og sögð er félagsráðgjafa í viðtalsherbergi eða fangelsisfræðinema í stuttri könnun til BA ritgerðar. Ég bjó auk þess yfir þekkingu og reynslu til að skilja þessa hluti.

Einnig lét ég ítrekað reyna á þau úrræði sem stofnunin lætur í veðri vaka að bjóðist en er í raun orðagjálfur. Ekki er þetta meint sem gagnrýni á stofunina, því starfsfólk þar er tilbúið til þeirra verka sem fjárveitingar og reglur leifa.

Eitt eru allir fangar sammála um. Hver og einn einasti. Þegar þú hefur eitt sinn fengið dóm, og afplánað, missir réttarkerfið mátt sinn. Þér er alveg sama þó þú afplánir aftur, og hve lengi. Þegar þú eitt sinn þekkir þann heim, þá eru tímalengd og aðstæður eitthvað auka.

Að mörgu leyti er skoðun mín í dag eftirfarandi: Höfundar refsilaga, lögfræðingar og dómarar, og aðrir hlutaðeigandi ættu að hafa tveggja mánaða afplánun sem hluta af námi. Þá myndu þeir vita hvað hún er, skilja fólkið sem ratar þangað inn, og hugsanlega reikna dæmið til enda.

Fangi sem kostar 100.000 krónur á dag, myndi kosta 103.500 krónur á dag fengi hann sjálfsbata úrræði. Líkurnar á að hann bryti aftur af sér myndu minnka um helming, jafnvel tvo þriðju, því hann myndi ekki langa til þess að brjóta af sér aftur. Honum er hins vegar í öllum tilfellum sama þó hann sitji aftur inni, og næstum því sama um tímalengdina.

Að endingu vil ég taka taka fram að starfsfólk Fangelsismálastofnunar vinnur erfitt starf og af fagmennsku fram í fingurgóma.

Vissulega finnst mörgum vont í fámenni þegar allir vita allt um alla en þó er það betra en búa í borg og lenda á milli tanna á fólki því dómharkan þar og reiðin er meiri.

Einhverra hluta vegna er fólk í fámenni umburðarlyndara þegar kemur að fyrirgefningu og umbera betur þá sem skrýtnir eru eða hafa misstigið sig. Fámennið sér fyrr ef hinn skrýtni er að vinna í sínum málum, en mannfjöldinn síður.

Vissulega er hér alhæft, því útskúfun í fámenni getur verið margfalt verri en útskúfun í borg – og þetta hefur maðurinn reynt. Auk þess hafa margir lent illa í einelti við fámenni. Lífið er oft grimmt.

Að öllu þessu sögðu eru samfélagsmiðlar, hvort heldur Fecebook, Tagged eða eitthvað annað, af hinu góða. Stór hluti fólks sækir í samskipti með skilaboðaskjóðum á borð við Skype, MSN, Yahoo og fleiri tólum því það á illa heimangengt. Margt fatlað fólk á til að mynda megnið af sínum samskiptum á Netinu og margir samfélagshópar, s.s. klúbbar af ýmsu tagi, eiga virkari samskipti vegna Netsins.

Margir eiga virkari samskipti við vini sína vegna smáskilaboða bæði í símum og á Netinu. Margar fjölskyldur skiptast á skilaboðum oft á dag á vinnutíma, sem ekki var hægt fyrir tíu árum nema stela símtölum.

Arabíska vorið var skipulagt á Facebook og notkun sama miðils er bönnuð í Kína af pólitískum ástæðum. Sá sem þetta ritar þakkar það Netinu að málefni Raunlýðræðis hefur náð til þrefalt fleiri vegna netsins.

Það er með þetta eins og allt, að jafnvægi og hófsemi er betri þegar upp er staðið. Þegar símatæknin hóf innreið sína fyrir réttri öld hefði mátt skrifa bók um „neikvæð áhrif talsímans á nándina“.

Kannastu við mýtuna um öll framhjáhöldin sem Facebook hafi búið til? Það er eins með talsímann er það ekki?

Ef við viljum sjá það neikvæða þá missum við oft af hinu jákvæða sem oft er miklu stærra.

Ég hafði í upphafi þörf til að skrá niður hugmyndir. Ég er fyrst og fremst hugmyndasmiður og þar sem ég hef lagt stund á sálfræði, guðfræði og heimspeki, er garðurinn stundum frjór.

Reynslan er sú að fyrir hverjar tíu nýjar hugmyndir er aðeins ein þeirra nothæf og stundum er gott að skrá niður þær sem koma til greina, því ekki er alltaf augljóst hvað er nothæft og hvað ekki.

Í mörg ár hef ég geymt hugmyndir skráðar á ýmsum skrám í tölvunni. Stundum hef ég útfært hugmyndir í gegnum árin, sumar þeirra eru þegar orðnar að bók. Sumar eins og „Ferli jákvæða viljans“ eru komnar í handrit en þó enn í vinnslu.

Mér fannst tími til kominn að geta haft hugmyndavinnu á einum stað og ná einfaldri yfirsýn. Jafnframt ð geta unnið í hugmyndum mínum Online. Væri ég úti í bæ að vinna gæti ég „loggað mig inn“ á kerfi og skráð hugmyndir niður eða unnið með þér, jafnvel sýnt þær.

Einfalt væri grunnkrafa.

Þar sem ég tek oft að mér smáverkefni í hugbúnaðarþróun, og geri oft eigin vefkerfi s.s. www.spamadur.is og www.draumar.is, þótti mér jafnframt snjallt að geta haft slíkar hannanir og skyld plön á sama stað.

Um sama leiti og hugmyndin fæddist bauðst mér frítt að sækja námskeið á vegum Starfsmennt. Námskeiðið heitir  „Verkefnastjórnun sem virkar“ or er áhugavert. Einhvern veginn veginn spannst eitt af öðru. Ég fór að prófa ýmis opin hugbúnaðarkerfi, sum þurfti að niðurhala og setja upp, önnur mátti prófa online áður en eytt væri vinnu í niðurhal.

Hvert kerfið af öðru var þannig prófað en eitthvað var að þeim öllum. Flest gerðu ráð fyrir að vera flóknari en ég þarfnaðist. Skyndilega var ég kominn með skýra mynd í hugann að kerfi – úr eigin smiðju. Ég hóf að smíða það og smám saman var komið nothæft kerfi og í heilt ár notaði ég það.

Kerfið var þannig unnið að fólk sem tengdist mínum hugverkum gátu samnýtt sama kerfi með mér.

Einhvern veginn þróaðist notkunin og svo kom vendipunktur: Það yrði að breyta notendaviðmótinu. Svo ég gerði það. Skyndilega hafði fæðst eitthvað skrýmsli sem hægt var að nota. Kerfi sem virkar bæði sem yfirsýn verkefna og smærri verkþátta og jafnframt sem glósukerfi og tímaskráning.

Á svipuðum tíma kom í ljós að vefur sem ég hafði smíðað – hvolpar.is hafði einnig breyst í hugbúnað. Ég hafði skrifað vefkerfi fyrir vefinn frá grunni og smám saman hafði ýmsum breytingum og lagfæringum verið sinnt. Þetta var aldrei planað.

Ég hafði fókusað á að smíða vefinn og aldrei datt mér í hug að sú lausn væri fullburðugt vefkerfi. Með öllum þeim fídusum sem það hefur, verð ég að sætta mig við að ég gerði óvart fullbúið vefkerfi. Nú er þetta kerfi að drífa tvo aðra vefi – og ég á hvorugan þeirra, braskogbrall.is og steintak.is.

Jákvæða ferlið – sem nú er að fæðast á ensku – átti heldur ekki að verða til. Það spratt fram þegar ég var að vinna með eigin þunglyndi og meðvirknis vanlíðan. Meðan ég vann á neikvæðni, svartsýni, reiði og biturð sem bæði hafði safnast upp vegna erfiðra örlaga en einnig óvitandi, skrásetti ég þær hugaraðferðir sem virkuðu. Markmiðið var að þær væru einfaldar og vinir og kunningjar fóru smám saman að nota Ferlið.

Ég er langtíma atvinnulaus og búinn að missa heimilið. Er á götunni og flestar bjargir bannaðar.

Ég veit ekki hvers vegna ég fæ ekki vinnu við forritun – nóg eru verkin sem eftir mig sitja. Verkefni sem sýna hvað ég kann. Ég er vinnusamur og skilvirkur, mér fellur aldrei verk úr hendi, en einhverra hluta vegna hef verið í eyðimörk örlaganna í sjö ár þegar þetta er ritað.

Á þessum árum hef ég smíðað fáeina vefi, skrifað fáeinar bækur, og hljóðritað. Ég hef byggt upp hundaþjálfunarklúbb og margir hafa leitað til mín á þessum tíma og lært að nýta Ferlið. Samt er ég bjargarlaus og upp á vini kominn í dag. Stórskuldugur og útilokaður af fjölskyldu.

Líklega er ég að gera eitthvað rangt. Margir hafa bent mér á að hætta að skrifa um þau málefni sem ég skrifa en ég get það ekki. Ekki frekar en Sölvi Helgason gat hætt að vera frjáls.

Sölvi var fyrsti heimspekingur Íslendinga, og hann vissi það. Samtímamanns hans skildu hann ekki. Hinn almenni maður er ekki alltaf tilbúinn að hugsa lengra nefinu.

Hann flakkaði frjáls um landið og var gagnrýndur af samtímafólki sínu fyrir að vera flækingur. Hann leit aldrei á sig sem flæking heldur á mann sem krafðist þess að vera frjáls. Hann sýndi samborgurum sýnum að það væri hægt, flakkaði um landið og sagði fólki frá því sem hann vissi um menningu, sögu og fréttir á milli landshluta.

Eftir Sölva liggur mikið af efni sem hann skapaði og varla er til það mannsbarn sem ekki les um hann í dag, rúmlega öld eftir að hann dó. Þeir samtímamenn hans sem hæst settu út á hann eru nær allir gleymdir.

Fyrir þá sem ekki vita það þá sat hann í fengelsi úti í Danmörku fyrir að brjóta umdeild lög á Íslandi sem oft eru kennd við vistarband. Hinn almenni Íslendingur mátti ekki ferðast á milli hreppa á Íslandi – svo öldum skipti – nema hafa til þess leyfisbréf hreppstjóra. Bannað var að flytja milli sveita eða skipta um starf nema með leyfi vinnuveitanda og yfirvalda.

Hvers vegna líki örlögum mínum saman við örlög Sölva Helgasonar? Það er augljóst hverjum þeim sem hefur lesið skrif mín um Beint lýðræði eða Fagleg störf hins opinbera.

Þú vilt ekki vera viljalaust dýr sem lætur ókennda náttúru leiða þig áfram en alveg sama hvað þú reynir, þá sérðu þetta ævinlega eftirá.

Hve margir einstaklingar í sögu þinni, hvort sem þú hefur hitt þá eða dáðst að úr fjarlægð, hafa leitt heimssýn þína?

Hvers vegna ekki þín eigin hugsun?

Jafnvel þegar við reynum að brjótast út úr þessari hugsun þá föllum við niður í hana aftur. Kannski ekki að ástæðulausu, því þannig virkar hjörðin best, að hún standi þétt saman að baki þeim sem leiða hana áfram.

En hvað ef leiðtoginn leiðir hana í villu? Hefur þá hjörðin tök á að velja nýjan leiðtoga? Hvernig myndi hún gera það, með valdi eða samræðu? Þetta er kjarni beins lýðræðis, að við verðum öll leiðtogaefni og höfum tök á að velja okkur fremstan meðal jafningja, síendurtekið.

Þegar maður tileinkar sér þessa sýn, þá sér maður hversu fáránlegt það er þegar fremstir meðal jafningja eru upphafnir í fjölmiðlum og í tali sums fólks. Að ekki sé talað um trúða sem erfa krúnur.

Svo hrundi mín prívat veröld og hluti hennar var lagður í dóm götunnar, sem var sárt. Eins og allir vita getur vont orðið vani þegar skrápurinn þykknar og við vitum að oft þarf að bíta á jaxlinn, setja undir sig hausinn, berja sér á brjóst, og arka áfram veginn.

Sem maður nottla gerir.

Mig óraði þó ekki fyrir því fyrr en ég lenti í því sjálfur að hægt væri að dæma mann á Íslandi fyrir glæp sem hann ekki drýgði. Þegar ég hafði lent í því sjálfur huggaði ég mig við það að upphafsmaður kristinnar trúar var tekinn af lífi fyrir guðlast, saklaus. Svo hver er ég að væla?

Fyrir þá lesendur mína sem ekki vita hvað hér er ritað um, þá hefur það aldrei verið leyndardómur. Í upphafi sambúðar með konu nokkurri kom ég að henni og elskhuga hennar í faðmlögum, missti vitið í smástund, og áður en varði var ég búinn að beita hana ofbeldi. Játaði ég glæp minn samviskusamlega fyrir lögreglunni og var að sjálfsögðu dæmdur til afplánunar sem ég axlaði með glöðu geði í skömm minni.

Ofbeldi á aldrei að vera úrræði siðaðs manns. Ef honum verður fótaskortur og beitir ofbeldi, þá skal refsa honum fyrir það svo hann styrki afstöðu sína. Við erum öll sammála þessu.

Spurningin er hins vegar, hver séu mörkin? Í samfélagi eins og okkar, sem leggur sig fram um gott siðferði hefur verið valin sú leið að setja sérhæfðu fólki það vald að skera úr um mörkin og velja viðeigandi refsi úrræði. Sumir Íslendingar taka sér sama vald.

Hins vegar voru gerð mistök við skýrslutöku sem ég hafði ekki innri styrk á þeim tíma, og um langt skeið, að fá leiðrétt með fullnægjandi hætti. Ég var drukkinn við skýrslutökuna, sem ég get sannað, og var skýrslan í mínum augum farsafyrirbæri því ég ætlaði að fylgja föður mínum í dauðann þá vikuna.

Eins og margir vita svipti faðir minn sig lífi þegar ég var á ellefta árinu og sagt er frá í bók minni „Bréf frá sjálfsmorðingja.“ Mér fannst lífi mínu vera lokið og sársaukinn var óbærilegur. Mig dreymdi draum fáeinum dögum síðar sem sannfærði mig um að rétt væri að reyna að þrauka. Tveim mánuðum síðar var mér gefinn hundur sem var líkt ástatt fyrir og mér (og sú saga er rakin á enska vef mínum logostal.com) og sá viðburður og samlíf með téðum hundi hefur gefið lífi mínu merkingu sem er mér dýrmæt.

Þegar ég segi leiðrétt með fullnægjandi hætti, þá benti ég dómaranum á það fyrir Héraðsdómi að í skýrslunni væri rangt sagt frá. Þar er ýjað að því að ég hefði beitt konuna kynferðisofbeldi. Neitaði dómarinn að taka mark á þessum framburði mínum þrátt fyrir að lögmaður minn benti henni á að konan sem ég barði mundi ekki til þess að ég hefði beitt neinu kynbundnu ofbeldi.

Þrátt fyrir það var ég dæmdur fyrir þetta kynferðsilega og áfrýjaði ég því eins langt og ég gat, alls þurfti að dæma fjórum sinnum í málinu. Skil ég ekki enn hvernig dómskerfið valdi að sjá þann sannleika sem þeim sýndis þegar auðvelt var að benda á annað. Ég sjálfur met það svo að áróður síðustu tveggja áratuga, að karlmenn séu svín og ætíð gerendur en konur séu saklaus fórnarlömb, sé orðin viðurkenndur veruleiki dómskerfisins.

Ekki er langt síðan sýnt var fram á það fyrir þjóðinni svo óyggjandi þykir að í Gerifinnsmálinu var ungt fólk dæmt að ósekju fyrir morð. Var lífi þeirra rústað, bæði fyrir dóm og eftir. Enn sé ég ekki hið opinbera biðja þjóð sína afsökunar enda virðist enginn í hinum kristna samtíma vorum geta viðurkennt mistök.

Af þessum sökum og mörgum öðrum ástæðum sem birtast í ýmsum færslna minna, held ég mikið upp á háðsyrði Sölva Helgasonar í garð síns samtímafólks: „Ég er gull og gersemi.“

Ég hef oftsinnis orðið vitni að því hvernig konur geta með fáeinum vel völdum orðum rifið sálarlíf manna sinna og sona í tætlur, og iðulega séð það gert á reiðistundum. Mörg samlíf hafa hrunið innanfrá vegna andlegs og tilfinningalegs kúgunar ofbeldis sem konur geta beitt og komast upp með að beita meðan samræða samfélagsins er svo einhæf.

Meðan karlar mega ekki viðurkenna að konur geta kúgað þá og meðan karl getur ekki viðurkennt fyrir öðru fólki að honum hafi ekki risið hold mánuðum og jafnvel árum saman vegna orða sem kona sendi á hann í reiðikasti, þá hefur jafnréttið snúist í andhverfu.

Lengi gæti ég haldið áfram að rekja fyrir þér, kæri lesandi, hvernig fólk á ýmsum stöðum samfélagsins hefur notað dóm minn til þess að fá útrás fyrir eigin innibyrgðu – og heilögu – reiði í garð einhvers sem enginn veit hvað er. Það virðist nauðsynlegt mörgum hugsandi mannverum að iðka yfirborðsheilagleika og yfirborðsréttlæti en nota fyrsta tækifærið þegar einhver er sjálfsögðu viðurstyggð að fá þar tækifæri til að sparka og sparka fast.

Víða hefur verið skemmt fyrir mér að eiga eðlilega framrás í samfélaginu og neitað um að fá rýni á hversu ötullega ég hef unnið úr mínum málum í kjölfar þess sem gerðist. Ætla ég ekki að rekja það frekar hér, því tónn minn er spurningin um mannréttindi.

Eins og margir vita nýtti  vel menntaður lögfræðingur, með sérmenntun í mannréttindum, Árni Múli Jónasson, sams konar tækifæri og áður er gefið í skyn, þegar hann misbeitti valdi sínu til að leggja til atlögu að starfsframa mínum og tókst. Sami maður hefur reynt síðustu ár að vekja athygli á sér sem gull og gersemi í mannréttindamálum.

Sjálfur hef ég afgreitt þessa sögu með bók minni „Varðmenn kvótans – Fiskisaga af einelti.“ Legg ég í dóm lesenda þeirrar bókar hvor hafi meira til síns máls. Því er lokið af minni hálfu. Hins vegar hefði ég aldrei skrifað bókina ef hún þyldi ekki faglega og siðferðilega rýni.

Síðan þessi farvegur upphófst, frá hinum venjulega manni sem uggði ekki að sér til hins niðurbrotna manns sem staðið hefur af sér verstu ágjafir mannlegs samfélags, að vera dæmdur saklaus og síðan sífellt notaður sem skálkaskjól fyrir reiðihvöt og ofbeldistilhneigingar annarra, hefur vaknað með honum spurningar sem krefjast svara.

Áður en ég sný mér að svörum þessum vil ég útskýra örlítið betur téð skálkaskjól. Í fyrsta lagi læt ég lesandann geta í eyðurnar, þar sem ég er iðinn við að skrifa á Netinu um alls kyns málefni hversu oft ég fæ ákúrur og árásir frá velmeinandi fólki í kommenta kerfum. Í öðru lagi langar mig að draga fram lítið atriði sem útskýrir margt:

Eitt sinn var ég á æfingu hjá Leitarhundahópi á vegum Landsbjargar. Maður nokkur ásakaði mig um að berja hundinn minn. Sami maður var þá að seilast til mannvirðinga í æfingahópnum svo sem víðar í Landsbjargar félagsskap. Þar sem yfirmenn leitarhundafélagsins „vissu hvers kyns maður ég væri“ dugði ásökunin til að dæma mig úr leik. Engin réttmæt rýni var tekin til að rannsaka rógburð mannsins. Ég leitaði eftir þessari rýni en var ekki svarað af stjórn – og vinum – þessa manns. Enda ekki svara verður?

Nú hef ég leiðbeint í leitarhunda þjálfun í sex ár og hver sá sem kynnst hefur hundum mínum og aðferðum mínum í þjálfun, eða persónuleika, veit hversu fáránleg ásökun mannsins er. Auk þess sem viðstaddir aðilar á téðri æfingu vita það einnig, en hver vill rugga bátnum í nútíma samfélagi? Hver vill verða hornreka í félagsskap eða á opinberum vinnustað fyrir eitthvað svo verðlítið sem sannleika og mannvirðingu?

Hér er einmitt mergurinn málsins kominn. Þegar forfeður okkar sömdu málsháttinn „þögn er sama og samþykki“ þá var átt við alla þá sem eru áhorfandi að valdnýðslum eða öðrum ávirðingum, sem gætu gripið inn í eða vakið virðingarverða umræðu en kjósa að þegja til að varðveita sinn eigin lítilmótlega hag. Eða rassgat? Má ég rita dónalega?

Margir ýfast upp ef orðið Kynvillingur er ritað, því það á að segja Samkynhneigður.

Hverjum er ekki sama um orðið ef merkingin er í lagi? Ég á vini sem eru kynvilltir frá náttúrulegu samhengi en samkynhneigiðir í samtímamerkingu, en hverjum er ekki sama? Vinir mínir eru gott fólk sem ég ber virðingu fyrir, og mér kemur ekkert við hvern þeir elska nema þá til að óska þeim til hamingju með að finna ást í fallvöltum – eða áttavilltum – heimi.

Náttúrulegt samhengi hefur merkinguna, kynlíf til að geta börn. Ef einstaklingur villist af þeirri leið, er hann þá verri en aðrir? Hverjum kemur það við? Hvaða rugl er það að orðið sjálft hafi neikvæða merkingu en ekki hugur þess sem ber það fram?

Hver er munurinn á orðunum tussa, píka eða laufa? Ég veit um konu sem kemst í stuð við að vera kölluð fyrsta orðinu, en ég veit ekki um neinn karl sem hefur séð eftir að bera það fram við hana.

Hér er ég aftur kominn að samhenginu. Því ef við erum ekki meðvituð um gildin sem samfélag okkar er reist á, og ef við getum ekki rætt sannleika – hver sem hann er – á hispurslausan máta, eða án virðingar, hvaða samfélag erum við þá að reisa?

„Stjórnarskrá Lýðveldisins Ísland“ hefur sérstakan mannréttinda kafla til að auðvelda þegnum ríkisins að varðveita eða standa vörð um réttindi sín. Nýlega ræddi ég við fulltrúa hjá Umboðsmanni Alþingis sem tók í sams konar streng. Hún benti mér á hver rétti farvegurinn væri til að leita réttar míns gagnvart Félagsþjónustu Hafnarfjarðar sem var þá að kippa fótunum undan mér.

Í samtalinu kom í ljós svar við þeirri spurningu sem var mér efst í huga. Að á sjötíu ára afmælisári téðrar stjórnarskrár, er enn ekki til svar við eftirfarandi spurningu: Hvað er stjórnarskrárbrot, hvernig á að kæra það, og hvernig er það dæmt? Þetta er veruleiki Lýðveldisfarsans, undirstaða réttarfars þess er háð duttlungum elítunnar sem heldur um valdið.

Skyndilega opnuðust augu mín. Ef ríkiskerfi hefur vald, og kerfið beitir valdi, en ef þegn þess er ekki frjáls borgari heldur stýrður þegn, þá þarf hann að varðveita rétt sinn gagnvart valdboðinu.

Með öðrum orðum, ef ríkiskerfið hefur svo mikið vald yfir þegnum sínum að þeir þurfa að varðveita rétt sinn, hver veitti þeim þá valdið?

Því ef það væri raunverulegt lýðræði þá hefði borgarinn valdið, en kerfið væri aðeins þjónn borgarans. En í veröld þar sem þegnarnir þora ekki að rugga bátnum, nota ekki menntun sína til að setja sig inn í siðferðismál eða lagamál, þá breitast þeir í stýrðan valdalausan lýð sem lætur auðsveipur að stjórn. Hann kannski hrópar hátt en ef stjórnvöld hlusta ekki á, og vita hvað þau komast upp með, hvar býrðu þá?

Hvernig samfélag viltu móta?

ps. Greinin er rituð á hlaupum, svo ég hreinrita málfars og ritvillur síðar. Afsakið í millitíðinni.

Hið fyndna er að í hinum upplýsta nútíma má heldur ekki skilgreina hvað „hið góða“ sé, og þú heyrir sjaldan prestana þora því heldur.

Brandarinn sjálfur er þó mestur þegar maður lítur í kringum sig – á 21stu öld – og sér alla þá vanlíðan, þverpokun, þröngsýni, skammsýni, bölsýni, andlegan tómleika, firringu og kyrrðarleysi (streita og aðrar greiningar).

Mér dettur í hug enskur frasi „the joke is on you“. Veldur sá er vill.

Á sama tíma og heimurinn keppist við að upphefja huga sinn og þekkingarskilning – sem áður var lýst – á kostnað andlegs veruleika, þá er í gangi darraðardans af sjálfumglaðri tilbeiðslu á þann andlega veruleika sem er bannaður:

Óskir þínar rætast, Þú átt að vera sjálfið, Lifðu í núinu, umbera og fyrirgefa, alls kyns aðrar yfirborðskenndar klisjur en fæstir hafa þó skilning á því hvaðan koma.

Að þessu sögðu – því flestir trúa að til séu örlög – hvað myndirðu halda ef ég segði þér, að fyrir tveim vikum síðan hefði ég ég séð bregað fyrir sjálfum Urrði, Verðandi og Skuld?

Helsta lækningin við þessari forsmá er ofbeldi. Górillur eru í útrýmingarhættu (98% sama DNA og við). Nashyrningar og fílar eru einnig í hættu. Svo eðlilega er bannað að veiða þessu dýr.

Veiðiþjófar eru hundeltir og skotnir en stundum dæmdir í fangelsi. Þeim er í rauninni sama því tvennt ræður veiðiþjófnaði í Afríku.

Í fyrsta lagi viðgengst viss tegund spillingar þar, því embættismenn eru alls staðar eins, og einnig er mikið af fátækum mönnum sem eru til í tvöföld árslaun fyrir eina tönn eða hönd.

Auðveldara væri að fara laumulega leið. Að koma því inn hjá töfralæknum og vúdú prestum í viðkomandi löndum að téð dýr séu á heilög einhverjum goðum og öndum. Drápi þeirra fylgi vissar bölvanir í núlífi og álög í eftirlífi. Ekki ósvipað og hinar heilögu kýr Indverja. Kenndu fólki að trúa rétt og það hagar sér rétt.

Fyrst niðurinn úr umferð er löngu horfinn, þegar kyrrin kemur, þá hlýtur að vera annað á ferð. Tvennt kemur til greina að mínu mati.

Annars vegar fara flestir til náða á fyrrgreindum tíma. Líklega eru þrír fjórðu mannfjöldans sofnaðir í lok þessa tímabils.

Sem merkir tvennt: Annars vegar að kyrrð er komin á hugsanaflækjur fjöldans og hins vegar að samræðuflaumur í rafbylgjum farsíma einnig.

Getur það verið að þetabylgjur heilans, og aðrar ókannaðar bylgjur, nemi glym þegar síminn í vasanum ræðir við símamöstrin?

Sérstaklega þykir mér áhugavert hversu mikið af yfirborðsfíflum þykjast vita hver vilji Guðs er, bara því þau hafa lesið hnausþykka bók sem þau telja að sé orð hans.

Nýlega hljóðritaði ég uppkast að bók sem ber vinnuheitið Orðatal – spjall um Biblíuna á léttu nótunum. Þar reifa ég í grófum aðal atriðum – í alls 24 köflum – hvert inntak Biblíunnar sé og þá sérstaklega frá sjónarhóli Jesú krists. Á þetta handrit má hlusta á ordatal.not.is.

Ég er enginn nýgræðingur í biblíunámi eða kristnum fræðum enda hefur líf mitt snúist um grúsk á andlega sviðinu frá því ég var strákur og áttaði mig á því að ég væri fyrst og fremst andleg vitsmunavera, svo ég helgaði líf mitt leitinni að hinum andlegu verðmætum.

Að skilgreina slíka leit væri efni í þykka bók svo hér verður sú skilgreining látin hanga í lausu lofti. Enda veit hver sá sem mitt lífshlaup þekkir, að af fótaskorti hefur mér orðið nóg.

Vorið 2013 gaf ég frá mér á Vefnum bókina God’s Will, sem er innblásið rit í 59 köflum og gefið út frítt. Hægt er að spila bókina á prophet.not.is eða sækja hana á PDF sniði af shop.not.is. Þessi bók er innblásin af Guði og þar kemur skýrt í ljós hvernig hann sér fólk, sögu heimsins, og hver hans vilji er með þig: Þig.

Það er vilji Guðs að fram komi ný sýn á sig, sem er þá byggð á sýn allra spámanna sem komið hafa á undan mér. Þeir 66 spámenn sem rituðu Biblíuna eru aðeins dropi í hafinu. Samkvæmt þessu riti er Búdda einnig spámaður, þó hann hafi sem minnst rætt um Guð sjálfan og meira um þau gildi sem hann stóð fyrir. Gildi eru einmitt málið.

Þá er Múhameð einnig spámaður en hans hlutverk var tvíþætt. Hann átti að bera eingyðistrúna til þeirra sem ekki gátu tekið við kristinni trú sen hann og gerði. Einnig átti hann að leiðrétta misskilning sem orðinn var meðal kristinna manna sem höfðu tekið boðskað Jesú Krists og á þeim boðskap reist kirkjur og kenningar sem eiga ekkert skylt við innihald eingyðistrúarinnar: m.ö.o. breytt spámanni í skurðgoð.

Reyndar hafa Múslímar gerst sekir um sömu synd, að hafa gert Múhameð að skurðgoði rétt eins og Kristnir hafa gert Jesú að skurðgoði, og Hebrear höfðu áður gert Móse að skurðgoði. Ekki veit ég hvernig Saraþústra menn gerðu sinn spámann að skurðgoði en sá armur eingyðistrúarinnar var mjög útbreiddur um aldir en að mestu horfinn í dag. Svo er einnig með Hopi arminn.

Hopi armur eingyðistrúarinnar er afar sérstakur, því rétt eins og Saraþústra trúin var hún að mestu horfin fyrir örfáum áratugum Þó hafa boðberar þeirrar hugsunar – Hopi þjóðin í Norður Ameríku – verið sá hornsteinn sem frumbyggjar Norður Ameríku hafa hafa byggt á síðustu áratugi við að endurbyggja sína andlegu arfleifð sem Bandaríkjastjórn hafði að mestu þurrkað út.

Guð hefur, sjáðu nú til, talsvert meira innsæi en ég og þú, og hann hefur auk þess ríka kímnigáfu.

Guði er slétt sama hverjum þú sefur hjá, meðan þáttakendur eru fulltíða fólk og engin þvingun á sér stað. Ég sleppti orðinu ofbeldi, því sum pör vilja ofbeldi sín á milli en er þá þvingunarlaust þ.e. með samþykki beggja. Guð hefur mun meiri áhuga á samræmi, jafnvægi og kærleika – eða Ást og Virðingu.

Því er það vilji Guðs að sýn á hann sé uppfærð í ljósi nútímaþekkingar og að sýn eldri spámanna sé hreinsuð af þeirri ósvífni sem embættismenn trúarinnar hafa smurt á skilaboð hans. Hans vilji er að opnuð sé leiðin til umbreytingar hjarta allrar heimsbyggðarinnar svo fólk fái lifað hamingjuríku lífi og forðað mannkyninu frá yfirvofandi sjálfstortímingu.

Þegar Gamla testamentið var upprunalega ritað voru á ferð spámenn sem tjáðu vilja Guðs. Flest af innihaldi þessara skilaboða voru tekin af jarðnesku fólki – sem oft nefnast prestar en ég vil nefna Embættismenn trúarinnar – og þeim breytt í sambland af andlegum boðskap og reglugerðum.

Reglugerðirnar voru einmitt notaðar til þess að stjórna fólki, hnýta það í ótta og dóma. Fólk dæmir annað fólk oft án innsæis og felur sitt eigið innræti á bak við dómana.

Þegar Jesú steig fram á sjónarsviðið sagði hann fólki að hætta dómum. Hann dæmdi engan sjálfur, en hann ræddi þó um að hann myndi koma aftur og dæma heimsbyggðina. Aldrei útskýrði hann hvernig sá dómur yrði.

Margt fólk hefur misskilið þessi orð hans, og yfirleitt viljandi, til þess að fela sína egin skammsýni og oft illsku á bak við réttláta dóma Guðs án þess þó að hafa hugmynd um hvernig Guð raunverulega dæmir. Sá leyndardómur felst í einfaldri setningu:

Hann notar þig til að dæma sjálfa(n) þig. Þannig dæmir hann heiminn og er reyndar byrjaður á því, samkvæmt Orðatal.

Jesú boðaði að sá sem dæmir ætti fyrst að skoða eigin rann – „sá yðar sem syndlaus er kasti fyrsta steininum.“ Aldrei svaraði hann þeim sem hirtu hann út frá sjálfum sér heldur notaði hvert tækifæri til að koma að kærleika Guðs, en það var einmitt það sem hann stóð fyrir. Jafnvel þegar Júdas sveik hann, þá atyrti hann ekki heldur sýndi honum depurð með vandlætingar yrði en þó vingjarnlegu, eins vingjarnlegu og hægt er að viðhafa.

Þegar þessi orð eru rituð eru örfáir dagar síðan haldin var helgarlöng ráðstefna með fyrirlestrum sem bar heitið Hátíð vonar. Margir í samfélaginu, bæði kristnir og ókristnir, vönduðu um yfir að Biskup Íslands tók þátt í þessum gjörning ásamt Bandarískjum predíkara sem hefur umdeildar skoðanir á samkynhneigð. Margir hafa viðhaft orð á borð við fáviti og jafnvel verri orð. Þetta eru dómar!

Tveir vina minna eru þessa dagana uppteknir við málatilbúnað og málarekstur. Fólk sem er afar vandað að virðingu sinni og er yfirlýst kristið fólk. Þetta sama lið er að dæma og reyna að dæma, og jafnvel fordæmir mig einnig vegna gamals dóms sem það veit ekkert um. Þetta eru dómar.

Sjálfur dæmi ég engan, ekki nokkurn mann, ekki heldur fjandann. Það er ekki mitt að dæma heldur Guðs. Meðan hann getur fyrirgefið ýmislegt sem mitt hjarta á bágt með að fyrirgefa, þá leitast ég eftir að fyrirgefa.

Að þessu sögðu er það skylda hins trúaða eingyðismanns, hvort heldur sé hann múslimi, gyðingur, kristinn, saraþústra, hopi eða eitthvað annað: Segðu frá, segðu satt, en ekki dæma því þannig dæmir þú sjálfan þig og fjarlægist vilja Guðs.

Við erum svo upptekin af því að rífast og jagast – um misstór málefni – að við gleymum því hvaðan við komum. Við gleymum því að gildin sem þjóðin byggist á eru vinnusemi, heiðarleiki, frelsisást, og skoðanaskipti. Auk sterkrar trúar á ýmislegt sem ekki sést.

Oft kemur í ljós að þeir sem gagnrýna málstað Þjóðveldis gera það vegna nafnins. Í hugum margra snýst heitið „Endurreist Þjóðveldi“ um afturhvarf til fortíðar. Fæstir þeirra lesa framhjá fyrirsögninni.

Ástæðan fyrir þessari nafngift er margslungin. Í fyrsta lagi er hún byggð á þeirri staðreynd að Þjóðveldið ríkti á landinu þrefalt lengur en Lýðveldið hefur ríkt. Ennfremur vegna þess að fólk sem hefur kynnt sér Þjóðveldið saknar þess. Hins vegar er megin þorra fólks ekki ljóst hvers saknað er.

Þriðja ástæðan er sú að þegar rýnt er í eðli og frumgildi Þjóðveldis, hins eldra, kemur í ljós veraldar og lífssýn sem sker sig úr, sé hún borin saman við hinn tæknivædda nútíma. Þannig er sumsé gert grín að þeim sem ekki lesa framhjá fyrirsögninni.

Grínið felst í því að sá sem kynnir sér innihald málefnisins kemst á snoðir um að sú sýn sem Þjóðveldi hið eldra byggðist á er mun nútímalegri en nútímastjórnkerfi! Þjóðveldisfólkið á fyrri tímum beitti mörgum meðulum til að fá sitt fram. Þau sniðgengu ofbeldi Noregskonungs og yfirgáfu ofbeldiskerfi hans.

Þau beittu tvöföldu lýðræði, héraðsþingum í heimabyggð til ráðdeildar síns héraðs og síðan Allsherjarþing sem nefndis Alþingi til að samræma og samþætta lög landsins (héraða) í eina heild. Þetta var allt gert eins og hægt var án ofbeldis og með virkri gegnsærri samræðu.

Vissulega var mikið um ofbeldi á Sturlungaöld, en hvers vegna? Þegar sú saga er skoðuð kemur í ljós að sú styrjöld var fjármögnuð af Norska valdinu og var tilgangur hennar beinlínis sá að sölsa Ísland undir Noreg.

Í raun var soginn máttur úr þjóðinni með erlendu fjármagni.

Sárafáir nútímamenn hafa vald á borgaralegu sniðgengi og frelsisást eins og Gandhi, Martin Lúter King Jr. og Nelson Mandela beittu. Menn sem blésu fólki í brjóst þá hvatningu að sniðganga ofbeldi og kúgun en beita jafnframt skapandi hugsun og friðsemd (andofbeldi) til þess að ná fram markmiðum sínum.

Þetta er einmitt kjarninn í Endurreistu Þjóðveldi: Festa, Virðing, Friðsemd, Samræða, Lýðræði. Er það gamaldags?

Þess vegna veljum við þetta nafn, því það stendur fyrir merkingu sem sannaði sig í fjórar aldir og sannar sig enn í dag. Við viljum þannig endurvekja og virkja þennan sköpunarkraft til að endurskapa nýtt Ísland. En við viljum gera það með fólki sem les framhjá fyrirsögninni og kynnir sér málefnið.

Víða heyrast viðtöl við sérfræðinga með ýmsar skoðanir en flestir tala þeir mest um kannanir og stefnur. Minna bólar á einföldum úrræðum til úrbóta, eða betrumbóta. Minna ber á þeim röddum sem ræða um hvað rétt sé gert, eða sé til fyrirmyndar, í kerfinu.

Stöku sinnum stígur fram kennari eða foreldri sem ræðir beint um staka þætti sem eru til vansa og benda í leiðinni á eitthvað sem er gott eða nefna sérstakar framfarir. Á engu þessu hef ég sérstaka skoðun, né þekkingu. Það er langt síðan ég var þolandi þessa steinrunna kerfis. Ég veit ekki hvernig það hefur þróast síðustu þrjátíu árin auk þess sem ég hef aldrei kynnt mér hver hugsun þess er.

Þó starfaði ég sem kennari – eða leiðbeinandi – í átta ár og veit eitt og annað um þekkingu, þekkingarleit, og þekkingarmiðlun.

Ungur að árum las ég bók sem hafði meiri áhrif á viðhorf mín en ég gerði mér ljóst. Ég var fjórtán ára þegar mér var gefin bók sem heitir Summerhill skólinn eftir A.S. Neill. Ég átti býsna erfitt með að lesa hana á þessum árum enda viðfangsefnið langt út fyrir þann hugarramma sem ég bjó yfir þá. Bókin er hins vegar vel þýdd, vel skrifuð, og innihald hennar er merkilegt.

Bókin styður þá kenningu að börn vaxi best, þroskist best, og læri best, ef þau fái algjört frelsi til að gera það á sínum eigin forsendum. Höfundur var stofnandi og skólastjóri Summerhill skólans og dóttir hans tók við honum eftir hans dag. Bókin sem slík var kannski aðgengilegri mínum unga huga fyrir þær sakir að hún byggðist upp á einföldum frásögum úr skólastarfinu. Allar þessar frásögur einblýndu á einstaklinga sem sýndu gott dæmi um innihald, eða stefnu, skólans.

Neill skrifaði vafalaust margar aðrar bækur. Mér hefur skilist að hann hafi verið ötull fyrirlesari og verið óþreytandi að boða út viðhorf sín og reynslu. Löngu síðar þegar ég hafði sjálfur afskipti af börnum og öðru uppeldi, fann ég til hvatar til að nýta þá sýn sem þessi bók hafði gefið mér og eftir því sem árunum miðar áfram hneigist ég sífellt meir í þá átt að samsinna skoðunum A. S. Neill varðandi uppeldismál.

Af þessum sökum á ég bágt með að skipta mér af menntunar kerfi samtímans, því margir þekkja til þeirrar reynslu og skoðunar sem starfsemi Summerhill skólans byggist á. Ég hef í raun engu við það að bæta, nema kannski að hvetja aðra til að lesa sér til um þetta. Sérstaklega þá með tilsjón til sjálfshvatningar (Self development) sem á sér vaxandi gengi á vesturlöndum. Það eru mjög áhugaverðar víxlanir (Correlation) þar á milli sem þó er þýðingarlaust að rekja í svo stuttum pistli.

Reynslan hefur sýnt að fólk þarf að feta þessi tvö einstigi til að skilja dýptina þar á milli. Ástæðan er sú að suma þekkingu þarf að upplifa til að skilja. Þú getur ekki útskýrt rauðan lit fyrir blindum manni. Gefðu honum sjón og hann sér.

Að framansögðu er ég á þeirri skoðun að Íslenska menntakerfið sé steinrunnið og gelt á meðan það metur starfsemi sína eftir vinnustundum, úrræðaskýrslum sérfræðinga og þáttökuleysi foreldra, sérstaklega meðan þolendur þess fá ekki að vera gerendur í því.

Umfram allt hlýtur hverjum fullorðnum sem er, sem þekkir til barna og þroska, að vera ljóst hversu fáránlegt það er að skikka börn í þurrabúðarsetu klukkustundum saman sem neytendur þurrlegrar þekkingar sem metur svo viðtekningu þeirra með yfirborðskenndum prófum í lok tímabils. Slíkt hvetur til staðnaðrar hugsunar, slær á hvöt til að tengja saman óskylda þætti þekkingar svo úr verði sköpun og skikkar þolandann til að taka við í stað þess að leggja til.

Ég hef þannig enga skoðun á því hve mikið kennarar skuli vinna í stundum. Enga skoðun hef ég á því hvort lengja ætti skólaárið eða stytta það. Ég hef hins vegar skoðun á viðhorfi. Hundrað tungumál barna, starfsemi Summerhill, gildi skapandi hugsunar, eru allt viðhorf sem vert er að skoða og vinna í. Umfram allt held ég að menntun sé sérstaklega steinrunnin meðan við prófum úr lærdómi með núverandi hætti og á meðan uppalendur barna séu ekki þáttakendur í kerfinu.

Einnig er vert að íhuga hvernig menntun var í upphafi á dögum munnlegrar geymdar s.s. í fornfræðum Íslendinga sem nýttu sér bundið mál og minni. Sú aðferðafræði var einnig til grundvallar hinnar upprunalegu Akademíu á dögum Forn-Grikkja.

Var það ætlan mín með þessari færslu, sem óvart drap á fleiri þáttum, sú að birta eina hugmynd sem ég hef lengi gengið með. Hugmyndin er afar einföld en gæti á örskömmum tíma gjörbreytt árangri hins Íslenska menntakerfis. Hún er svona:

• Breytum prófum allra anna þannig að einungis sé eitt próf úr önninni en það tengi saman þætti úr öllum fögum annarinnar. Þetta fær nemandann til að hugsa – eða skapa – og neyðir kennarann sömuleiðis til að matreiða þekkingu sína þannig að hún skiljist. Eins og allir vita skilst engin þekking án þess að nemandinn fáist til að hugsa um hana.
• Fjarlægið mætingarskyldu nemenda og innviklið mætingarhvatningu í staðinn.

Því miður er þetta líklega of einfalt fyrir menntakerfið að skilja, enda því viðhaldið af fólki sem það ól upp.

Ennfremur var ég svo lánsamur að mér var kennt af fullorðna fólkinu að bera virðingu fyrir fólki sem er öðruvísi en ég sjálfur.

Þegar ég var drengur fannst mér þó óþægilegt að til væru drengir sem þættu aðrir drengir sætir. Mér fannst sjálfum gaman að horfa á stelpur, og fannst sumar þeirra sætar. Mér fannst óþægilegt að þurfa að ímynda mér hvort hinsegin strákar yrðu skotnir í strákum.

Þegar ég varð fullorðinn fékk ég mörg tækifæri til að vinna úr þessu. Eitt sinn ræddi ég þetta við sálfræðing sem leiddi mér fyrir sjónir ýmsar niðurstöður úr rannsóknum á þessu fyrirbæri. Meðal annars að sumar rannsóknir sýna að það séu gen sem ráða þessu að miklu leyti. Ennfremur að það sé gagnkynhneigðum eðlilegt að skilja ekki samkynhneigða og öfugt.

Þótti mér viss léttir að komast að því að fordómar í sál minni voru eðlilegir og það auðveldaði mér að beita vilja mínum til að afgreiða fordómana. Fleira kom þó til sem auðveldaði mér að læra virðingu fyrir hinsegin fólki.

Þegar ég var tvítugur kom vinur minn úr felum. Við höfðum þekkst helminginn af ævi okkar og áttum – og eigum – margt sameiginlegt. Báðir erum við listhneigðir og skapandi í okkur og báðir höfum við gaman af að skeggræða ýmsar hliðar tilverunnar. Þegar hann kom úr felum var ég með þeim fyrstu í okkar gamla vinaneti sem fékk þessa vitneskju beint hjá honum sjálfum.

Það vildi þannig til að við unnum saman á þessu tímabili og mér brá þó nokkuð. Mest brá mér yfir að mér brá! Því ég var alinn upp við fordómaleysi og umburðarlyndi í þessa átt, svo mér brá yfir að sýn mín á gamlan vin breyttist á svipstundu.

Þrem dögum síðar skammaðist ég mín fyrir að hafa látið þrjá daga líða án þess að ræða þetta – eins og hann sjálfur – beint við hann sjálfan. Svo ég kom út úr fordómaskápnum og ræddi beint við hann. Vinátta okkar styrktist og heilaðist á svipstundu.

Vikurnar sem í hönd fóru voru skemmtilegar og hafði ég frábært tækifæri til að kynnast með augum góðs vinar þeim reynsluheimi sem hann lifði án þess að þurfa að efast um sjálfan mig eða hvernig lífið snérist.

Löngu síðar bast ég vináttuböndum við góðan vin fyrrum sambýliskonu minnar. Við gerðum allt sem strákar gera saman. Spjölluðum um allt milli himins og jarðar, duttum í það saman, og urðum góðir vinir. Nema þegar við skruppum í bæinn að fá okkur í glas horfði ég á stelpurnar og hann á eitthvað annað, og það mátti ræða það.

Mér fannst oft skrýtiðþegar ég stóð hann að því að glápa á sætan strák. Hann tók eftir að mér fannst það óþægilegt og hann reyndi að hlífa mér við þessu. Virðing er til báðum megin við línuna.

Báðir þessir ágætu menn opnuðu fyrir mér sýn á heim sem er til, á að vera til, má vera til, og verður alltaf til. Að reyna að bæla þennan heim, afneita honum, eða beita hann ofbeldilýsir best þeim sem ofbeldinu beitir.

Þegar ég var drengur í sveitinni tók ég eftir einu sem hér á samleið. Á bænum voru tólf kýr og reglulega varð einhver þeirra yxna. Þá þurfti að kalla til sæðingamann en í þrjá daga var kýrin kynóð og riðlaðist eins og naut á sumum kúm og leyfði öðrum kúm að riðlast á sér.

Tíðahringur kúa er sá sami og kvenna svo ég fékk að fylgjast með þessu tólf til sextán sinnum á ári eftir atvikum.

Innan tveggja ára tók ég eftir að tvær kýr voru áberandi að riðlast á yxna kúm. Það var ljóst að tvær kýr í hópnum voru lesbíur. Ekki að þær vildu láta aðrar kýr riðlast á sér, heldur breyttust þær í hálfgerða tudda í hvert sinn sem kú var yxna nærri þeim.

Á bænum voru á annað hundrað fjár og er fengitíminn miðsvetrar hjá þeim. Hið sama var uppi á tengingnum í fjárhópnum. Þegar kindur voru blæsma sást að 12 til 18 prósent af hópnum var tví- eða samkynhneigður. Auk þess riðluðust mörkin á egglos-tíma.  Þar sem ég hunda og þjálfa leitarhunda og verð ég reglulega vitni að hegðun tíka á lóðaríi. Ég á eina tvíkynhneigða tík og hef áður átt!

Kindur, Kýr og hundar eru spendýr, rétt eins og við. Náttúran hefur húmor.

Fyrir hálfu ári síðan var ég í tímabili trúarefa. Ég hafði skrifað bók um Guðstrú og ég efaðist um margt. Ég efaðist ekki um innihaldið en ég efaðist um hvort ég ætti að standa með því, eða hvort ég þyrði því. Ég var sáttur við bókina sjálfa en ekki viss hvort ég vildi leyfa öðru fólki aðgang að henni. Ég var í djúpum efa með þetta og hafði verið í fáeina mánuði.

Ég heimsótti að lokum einn elsta vin fjölskyldu minnar. Mann sem ég hef þekkt síðan ég var tíu ára gamall. Ég vissi að hann myndi gefa mér þau svör sem ég þurfti og ég vissi jafnframt að ég myndi ekki þurfa að segja honum hvaða svara ég leitaði. Það er sama hvoru kyninu við löðumst að í prívatlífinu, við höfum öll kynnst manneskju sem við berum því sem næst takmarkalausa virðingu fyrir.

Ég fékk öll svör sem ég þurfti. Ég fékk líka að vita að ég hafði sært hann og sambýlismann hans pínupons því ég hafði lítið komið í heimsókn síðustu árin. Mér brá, því ég skildi að þeir misskildu þögn mína. Stundum þegar þú lítur upp til fólks þá ertu feimin(n) við að láta sjá þig. Sumt fólk er bara stærra en þú, að þér finnst. Hverjum kemur við hverjum þau falla fyrir í einkalífinu?

Að þessu sögðu verð ég að viðurkenna að ég ætti erfitt með ástkonu sem væri tvíkynhneigð. Ég hef verið í þeim sporum og það var óþægilegt. Ég ber virðingu fyrir því fólki rétt eins og öðrum, á slíka vini, en samt. Hvers vegna? Vegna míns veikleika, – sem heitir óöryggi – það er allt og sumt.

En til þess er óöryggi, að viðurkenna það svo hægt sé að vinna úr því.

Að lokum verð ég að láta eitt koma fram. Guð skapaði mannfólkið, rétt eins og spendýrin, til að vera eins og blóm í litríkum garði. Sá guðsmaður sem predíkar gegn litadýrð ætti að leita lifandi Guðs í stað þess að lesa um hann í bók.

Eftirskrift.

• Litadýrðarmyndir
• Rómverjabréfið 1:20, (en): „Því að hið ósýnilega eðli hans, bæði hans eilífi kraftur og guðdómleiki, er sýnilegt frá sköpun heimsins, með því að það verður skilið af verkum hans. Mennirnir eru því án afsökunar.“

Desember 2007
Höfuðstóll 11 milljónir.
Eign 6 milljónir.
Kaupverð 18 milljónir.

September 2010
Skuld 18 milljónir.
Eign – mínustala.
Matsverð eignar 16 milljónir.

Desember 2011
Uppboð fyrir Íbúðalánasjóð (opinber stofnun) á vegum Sýslumanns (opinber stofnun): Hæsta boð, slegið og selt, 3 milljónir.

Júlí 2013

Héraðsdómur Reykjaness (opinber stofnun) dæmir leigjanda (áður eiganda) til útburðar vegna 200.000 króna skuld sem samið hafði verið um, að kröfu Íbúðalánasjóðs (opinber stofnun), og skal framkvæmast af Sýslumanni Hafnarfjarðar (opinber stofnun). Verjandi, enginn. Þolandi er langtíma atvinnuleytandi sem missti starf hjá opinberri stofnun fyrir að krefjast faglegra vinnubragða en í réttlætt af bletti á fortíð hans.

Bodun

Ljóst má vera hverjum þeim sem reikna kann, að eignarýrnun sem hér átti sér stað var vegna Verðtryggingar og Stýrivaxta. Hið sama er að gerast um allt land, frá hruni og fyrir hrun. Síðustu fjögur ár hafa að meðaltali verið bornar út fjórar  fjölskyldur á dag.

Þetta er lögleg rányrkja sem aðeins verður stöðvuð þegar Þegnar Lýðveldis breyta sjálfum sér í borgara Þjóðveldis og afskrifa sjálfir þessa rányrkju. Hið sama á við hin ólöglegu gengislán.

Bankar ýttu að fólki að taka lán til hægri og vinstri, bæði gengislán og verðtryggð. Stjórnmálafólk og meginfjölmiðlar kepptust við að sannfæra fólk um að taka lán og að kerfið myndi ekki hrynja. Þegar kerfið hrundi var almenningur látinn blæða, í stað þess að bæði bankar og almenningur bæru skaðann saman.

Nú eru fjögur ár liðin frá hruni og kominn tími til þess að bankar beri sjálfir skaðann. Höfum í huga að erlendu sjóðirnir – sem enginn veit hvað heitir – fengu skuldir þjóðarinnar með 40% afslætti.

Þolandinn í þessu staka máli er langtíma atvinnuleytandi.  Sagan á bak við atvinnumissinn – sem var brot á mannréttindum – er skilgreind í bókinni Varðmenn kvótans. Hvers vegna bregst Íbúðalánasjóður svo hart við smáskuld sem er í virku en munnlegu samkomulagi? Getur verið að það tengist baráttu minni fyrir endurreistu lýðræði á Íslandi?

Trúir Lýðveldið því að mannréttindi og mannleg reisn hverfi við þöggun? Heldur kerfið að fólk verði hrætt við að rugga bátnum að eilífu?

Daginn sem Endurreist Þjóðveldi nær eitt þúsund borgurum, verða allir útburðir stöðvaðir, hvort sem vanskil eru vegna almennra lána eða húsnæðislána. Daginn sem þú slæst í þann hóp færist sá dagur nær.

Daginn sem tíu þúsund markinu er náð, endurreisum við héraðsþingin. Þetta er ekki loforð heldur spá.

Í þeirri trú eru allar þjóðir, utan Hebrea þjóðarinnar skríll sem „tilheyrir þjóðunum“. Þjóðirnar eru nefndar Gentiles á ensku sem merkir hina óumskurnu.

Síðari þýðingar hinna hebresku ritninga breyttu þessu orði því margir þjóðfélags og trúrarhópar nota umskurn og því þurfti að þrengja merkinguna.

Sýn þessa fólks trúir að til sé Guð sem hafi útvalið Hebrea þjóðina sem „Guðs útvalinn lýð“ og að þau hafi heilagt hlutverk í „ráðsályktun Guðs.“ Auðvelt er að sýna fram á þetta, en það er utan minna efnistaka, og bendi ég á Gamla testamentið og trúarboðskap þess máli mínu til stuðnings.

Þessi hópur fólks trúir því að stofnun Ísraels ríkis eftir skiptingu Palestínu árið 1947, sé tákn um uppfyllingu margra spádóma í Gamla Testamentinu og er tilbúið að koma þriðju styrjöldinni í gang til að verja þá trúarvissu. Við á vesturlöndum þekkjum ekki þessa spádóma enda Embættismenn trúrarinnar meira gefnir fyrir sess sinn í samfélaginu en að gá undir húddið, því miður eru margir þeirra sjálfir í leynifélögunum.

Þetta er sá hópur sem hefur fjármagnað Ísraels ríkið frá 1947 og neytt Bandarísk stjórnvöld til að tryggja tilvist þess.

Það sem mest fer framhjá okkur nútímafólki, og þá meina ég allan almenning hvort sem hann trúir Kristinni trú, Íslamskri eða Hebreskri trú, að til er fólk sem tekur þennan boðskap bókstaflega og ræður yfir mikilli auðsöfnun og hefur mikil völd á bak við tjöldin. Meginfjölmiðlar sem að mestu tilheyra efnahagskerfinu sem spannar hnöttinn þegja yfir þessu.

Auðvelt er að benda þessu fólki á að Ísraels ríkið getur ekki verið Ísraels ríkið. Því það vantar ellefu þjóðir inn í það!

Margir sem lesið hafa „Falið vald“ eftir Jóhannes Björn kannast við hvernig sú bók rekur á einfaldan hátt hvernig efnahagskerfum samtímans er miðstýrt af valda pýramída sem er byggður upp af mjög fámennum hópi auðkýfinga. Ef rýnt er í þau leynifélög – en flest þeirra má rekja þó leynileg séu – sést vel hvernig meirihluti þeirra sem stjórna þeim tilheyra þeirri menningar og trúar arfleið sem hér er minnst á.

Til gamans má nefna að Frímúrarar og skyld hagsmuna og trúarsamtök rekja mjög greinilega þræði og hagsmuni beint til þessara stærri hópa. Menn sem ná æðstu metorðum í frímúrara klúbbum og musterisreglum ýmis konar, og sum þeirra eru dulin sem góðgerðaklúbbar, eru jafnframt hátt settir í hinum klúbbunum. Vel að merkja skulum við hafa í huga að fólk á neðri stigum þessara klúbba eru þar í einum tilgangi; Sjálfum sér til hagsbóta og sýna  vel flestir með afstöðu sinni að þeim sé slétt sama um þína velsæld.

Því miður hef ég séð fólk sem stendur utan við svona klúbba og röfla yfir óréttlætinu breytast í samskonar skríl þegar þeim er hleypt að jötunni. Fólk er fyndið.

Ennfremur má draga fram eina öfgakennda sýn á tilveru þessara klúbba sem gæti fljótt á litið virkað öfgakennd. Hún er sú að allir frímúrara klúbbar – hvaða nöfnum sem þeir nefnast – tengjast alþjóðlega og allir rekja uppruna sinn til launhelga Egyptalands hins forna. Hið sama Egyptaland og fann upp embættismenn og stéttskiptingu eins og síðar tíðkaðist á vesturlöndum.

Vissulega hefur stéttaskipting ávalt viðgengist en sú Indverska og Kínverska er með öðru sniði. Mergurinn málseins með þessa öfgakenndu tengingu við fortíð Egypta, er að flestar launhelgar þeirra og þekking er þekkt.

Þeir skráðu alla sína þekkingu í letur, bæði á Papýrus og veggi mustera sinna. Sum þekkingin varðveittist í frásögum menningarþjóða í kringum þá, til að mynda suður í Núbíu, í Palestínu, í Grikklandi, í Rómarveldi og í Mesópótamíu (Írak). Launhelgarnar hafa ávallt verið þekktar og til gamans má nefna að Tarot spilin voru fyrst hönnuð í Egyptalandi og byggð á launhelga þekkingu sem var færð í myndletur hins almenna manns þar í landi, en ekki voru allir læsir og menntun aðeins ætluð útvöldum.

Þessu fólki er slétt sama um „okkar sýn á mannvirðingu“. Hljómar kannski öfgakennt, en því miður er þetta auðsannað. Hluti þess sem ég er að minnast á hér skín í gegnum umfjöllun mína á innsæi Eingyðistrúarinnar eins og ég framset hana í nýlegri bók minni Orðatal.

Í grófum dráttum er það markmið þessa fólks að drottna yfir Lýðnum og þeim er sama um tilfinningar og réttindi þessa lýðs, enda geta þeir réttlætt fyrir sjálfum sér að þeir megi það. Þetta fólk trúir því að heimsendir muni koma í einhverri mynd, þeir trúa því jafnframt að þeir séu verkfæri Guðs, og að það sé kærleikur á bak við allt saman. Þess vegna get ég vel trúað þeim samsæriskenningum sem halda því fram að „New world order“ stefni leynt og ljóst að því að fækka fólki.

Þeir trúa nefnilega ekki á skaparann. Ef þeir gerðu það tryðu þeir líka á og ræktuðu skapandi hugsun. Skapandi hugsun trúir að við getum leyst vandamál, þeir trúa því að betra sé að fækka fólki og hreinsa til.

Að lokum vil ég taka fram að þessi grein er alls ekki byggð á neinum fordómum gegn Gyðingum af neinu tagi. Hebreatrúin er ekki það sama og þjóð, auk þess var Hebreaþjóðin samsett úr tólf þjóðarbrotum og ellefu þeirra hurfu árið 70 eftir Krist.

Er ég eingöngu að undirstirka ákveðin viðhorf og trú mjög þröngt afmarkaðs hóps manna, til að sýna fram á hvers vegna þeir eru hættulegir og vekja til umhugsunar. Sjálfur trúi ég á virkt andofeldi í anda Gandhi gegn öllum valdakerfum, sem nefnist Borgaralegur mótþrói og sniðgengi. Ef við viljum minnka vald þessa fólks sniðgöngum við viðskipti við þá og sniðgöngum fjölmiðla þeirra.

Umfram allt byggjum upp sjálfsþekkingu og virkt lýðræði. Það eru verkfærin sem færa einstaklingi vald yfir eigin lífi og örlögum, vekur hann til samfélagsvitundar og hugrekkis með þeim gildum sem skapa menningu. Með öðrum orðum, komdu út úr sjónvarpsklefanum og taktu þátt í að móta skapandi samfélag mannvirðingar og frjálsrar hugsunar.

Þegar ég hóf útgáfuna voru margir í tölvu- og hugbúnaðar bransanum sem fullyrtu að slík útgáfa væri ekki framkvæmanleg hérlendis. Það hefði verið reynt margoft áður.

Mér tókst þó að gefa út 13 tölublöð á fjórum árum og eitthvað af fréttabréfum. Það var lærdómsríkt tímabil. Margt lærðist um rekstur fyrirtækja, markssetningar og ennfremur um fólk.

Eftir að útgáfan hætti gerðist ég Freelance tölvukennari og var það mitt aðal starf næstu átta árin. Lærði ég enn meira um fólk og fullnumaði mig í margs kyns tölvutækni.

Sérstaklega kynntist ég á þessum árum „ástandi hugsunar“ bæði hérlendis og erlendis. Með orðunum Ástand hugsunar á ég við hvernig fólk nálgast þekkingu og úrvinnslu hennar.

Rétt er að nefna dæmi um hvað átt er við:  Þegar lært er á tölvu lærir notandinn að miða með mús á orð eða myndir á skjá, smella með músinni, og eitthvað gerist. Forritið sem er notað er þá sérhæft í einhverjum tilgangi s.s. bókhald, ritvinnsla, tölvusamskipti og svo framvegis.

Að nota mús er þægilegt og gerir vinnuna skemmtilega. Ef ég kenni nemanda mínum að nota lyklaborðið svo til eingöngu, eða flýtilykla í stað músar, er það leiðinlegt og fráhrindandi. Sá sem notar flýtilykla nær að nota forritið hraðar og skila meiri árangri en sá sem eingöngu notar mús. Áttatíu prósent notenda kjósa frekar mús.

Sama hugsun tröllríður nálgun nútíma fólks á flestum sviðum mannlegs lífs. Músarfólkið hefur lítinn áhuga á skilvirkni, fagnálgun eða árangri, en þeim mun meiri á yfirborðsviðurkenningu og þægilegheitum. Hið sama á við um forritun og þess vegna er tölvan orðin áttavillt.

Ef þú lærir forritun og smíðar einfalt forrit fyrir notendur þarftu fyrst að spyrja þig á hvaða vettvangi forritið skuli notað. Annars muntu ekki vita hvernig það skuli hannað né í hvaða forritunartækni. Sé það ætlað fyrir notkun á Netinu er auðvelt að svara þessu. Í áttatíu prósent tilfella myndir þú nota PHP forritun í viðmót og MySQL til að geyma gögnin. Þar á eftir myndir þú athuga Ruby on Rails, Python eða .NET.

Hver svo sem tæknin er sem þú notar muntu innan fárra mánaða lenda í þeirri leiðu stöðu að tæknin sem þú notar rammar þig inni.

Ef þú gerðir forritið með .NET yrði staðan sú að enginn getur notað forritið þitt nema hafa Windows stýrikerfið. Þetta væri þó í góðu lagi því meirihluti fólks notar þetta stýrikerfi. Ef þú notar Java munu notendur allra stýrikerfa s.s. Macintosh, Linux og Windows geta notað forritið.

Þó munu sömu notendur lenda í samskonar vanda og .NET lausnin krefst sem er sá uppfæra þarf grunnkerfið reglulega og með mismiklu veseni. Hið fyrrnefnda er þó öllu þægilegra en hvoru tveggja rammar þig inni.

Veljir þú að nota C++ eða Open Pascal muntu fljótt lenda í því að frá sjónarhóli agaðrar forritunar eru bæði umhverfin þægileg  en um leið er lítill og slæmur stuðningur við þessi kerfi með tilliti til stýrikerfa og API safna. Þú þarft því að framkvæma betri undirbúningsvinnu sem óvíst er hvort aðstæður verkefnisins leyfi.

Veröld tölvuumhverfisins að mestu óstöðluð hvað varðar nálgun hugsunar frá hagkvæmnissjónarmiði samfélags eða áframhaldandi þróunar. Til er nóg af litlum tæknilegum stöðlum sem tilgreina stök verkefni – eða ákveðin forritunarmál – eiga að haga sér. Þannig er með alla okkar veröld, hún stefnir sinnulaus að feigðarósi en í afar nákvæmum skrefum.

Er þar fullyrt að prestastéttin séu „embættismenn trúarbragðanna“ og séu beinlínis fulltrúar andskotans.

Fyrir leikmann kunna þessi orð að vera fullsterk og öfgakennd en rauði þráðurinn í Biblíunni er einmitt sá að Djöfullinn Satan sé höfundur og stjórnandi allra trúarbragða.

Þeir sem lesið hafa Biblíuna vita þetta en halda flestir að átt sé við önnur trúarbrögð en sín eigin.

Þriðja atriðið er einnig útskýrt. Að leynifélög valdakerfanna trúa því að þau framkvæmi vilja Guðs og séu því góð í eðli sínu.

Þau sjá ekki hvernig djöfullinn tælir þau til að framkvæma sinn vilja. Minnst er á hvernig fjármálakerfi heimsins varð til á miðöldum í gettóum Evrópskra Gyðinga og tengt saman hvernig leynifélögin sem stýra valdakerfum stjórnmála og efnahagsmála teygja þræði sína til hins forna Egyptalands.

Einnig er bent á hvernig æðstu toppar þessara félaga – sem trúa Hebreatrúnni – líta sjálf sig sem verkfæri Guðs og eru því að akta eftir trú sinni. Að þetta fólk trúir að það sé að gera gott og af góðum hvötum.

Þau beinlínis trúa því að heimsendir komi, að meirihluta mannkyns verði eytt, að í kjölfarið rísi Guðsríki og að þau sjálf séu verkfærið. Ennfremur lítur Hebreatrúin á allar aðrar þjóðir en Gyðinga sem „fólk af öðrum þjóðum“ en hún sjálf sé útvalin þjóð Guðs. Hinir skipta því engu.

Þannig er gefið í skyn, en ekki útskýrt beinlínis í bókinni – að djöfullinn sjálfur trúir að hann sé góður. Þannig sé „deilumálið mikla“ sem er barátta góðs og ills, byggt á fullyrðingu djöfulsins, sem hann notar til að freista Guðs til veðmáls: Að mannkynið geti ekki orðið kærleiksríkt og göfugt nema fyrst verða illt.

Finna má mörg tilvik við þetta stef í skemmtana iðnaði sögunnar og okkar samtíma. Hvernig sögur eru spunnar þar sem aðal gerandinn sé góð mannvera í átökum við illgjarna mannveru, en báðar hlaðnar miklum persónutöfrum. Þannig er gefið í skyn að góða mannveran gæti ekki fundið gæsku sína og hugrekki nema í átökum við hið illa.

Margar sögupersónur s.s. J.R. Ewing og fleiri í þeim stíl gefa þetta rækilega til kynna, og þá sérstaklega hversu tælandi hinn illgjarni er.

Ennfremur er áhugavert hversu auðvelt væri að skrifa bók sem réttlætir tilvist hins illa með því einu að lýsa því hvernig normal veröldin lýsir og réttlætir sjálfa sig. Að lokum er útskýrt hvernig spádómar Daníels, Jesú og Opinberunarbókar Jóhannesar hafi nú þegar ræst.

Þá er átt við að tími endalokanna var tími Iðnbyltingarinnar sem lauk með tunglferðunum. Sé þetta rétt þá er þúsund ára ríkið komið og umbreyting hugarfars – eða loka orrustan – framundan.

Þannig rökstyður heildarverkið, þó það sé ekki sagt berum orðum, að tíminn frá endalokum gamla heimskerfisins (eða heimskerfis hugsunar) til hins nýja sé sá tími náðar sem minnst hefur verið á í ritum Páls og Jóhannesar.

Árið 2012 gerðist tvennt markvert, annað var ritun bókarinnar God’s Will sem eru þau nýju skilaboð Guðs til mannkyns sem ætlað er að opna fyrir umbreytinguna miklu og styðja fólk yfir í hina nýju hugsun. Einnig virðist að höfðingi illu andanna hafi verið fangelsaður þann vetur.

Þetta síðasta atriði er ég ekki enn viss með og hika við að fullyrða þetta. Ég fékk sýn þessa efnis snemma árs 2014 og við rýni í heimsmálin virðist mér að upp sé kominn glundroði víða í hvernig heimskerfinu er stýrt. Þetta væri þó í takt við annað sem ég hef ritað.

Orðatal er enn í handriti sem var hljóðritað á sex dögum í júlí 2013. Ég hef ekki fundið tíma til klára hana en það er nokkurra vikna vinna. Þangað til má hlusta á handritið á ordatal.not.is. Biðst ég fyrirfram velvirðingar á slæmum gæðum í hljóðritun.

 

 

Þegar við nálgumst þá hugmynd, hvort hægt sé að ferðast í tíma, vakna spurningar á borð við hvort við viljum nokkuð vita hvað sé í framtíðinni og hvernig myndi líf okkar vera, eða myndum við yfir höfuð vera til, ef við gætum ferðast til fortíðar.

Niðurstaðan er yfirleitt sú að við viljum ekki ferðast um tíma. Þó er tíminn viðfangsefni sem lætur okkur ekki í friði. Eina nothæfa nálgunin á þessar pælingar er mælieining tímans, sem við yfirleitt tökum sem gilda. Mælieningin sekúnda eða mínúta eignast svo raunverulegt gildi í huga okkar að við yfirleitt lítum á þær sem raunveruleg fyrirbæri.

Ekkert er eins takmarkandi í hjólfari hugans eins og þegar huglægt gildi verður okkur raunverulegt, en um leið er það einmitt viðhorfið sem við byggjum veröld okkar á. Tökum tvenns konar dæmi: Hugtök á borð við þjófnaði, morð, spillingu og annað slíkt eru hugtök sem við viljum sniðganga í verki, en kærleikur, umburðarlynd og fyrirgefningu viljum við rækta.

Mín niðurstaða um tíma er þessi:

• Tíminn er ekki lína.
• Tíminn er ekki hringur.
• Tíminn er ekki tröppugangur.
• Tíminn er spírall.

Þú getur ferðast um tímann ef þú sérð spíralinn, en ekki breytt honum. Þú getur skoðað DNA en ekki breytt því, og rétt svo lesið það. Þannig geturðu nýtt þér tíma á margvíslegan máta. Þú getur gægst inn í framtíðina en aðeins sé þér sama um hvað þú sérð. Þú getur skoðað tímaspíral þinnar eigin sögu, bæði þína persónulegu sögu, sögu sálar þinnar og sögu forfeðra þinna. Þannig geturðu sótt í þekkingu, skilning og visku fortíðar, ef þú vilt.

Stóra spurningin er alltaf, þegar rýnt er í svona hluti, hvernig nýta skuli. Þú munt fljótt rekast á við svona leikfimi að egóið þvælist fyrir þér. Þannig er það reynsla flestra sem hafa náð árangri á þessu sviði að klifurskórnir eru trú, innsæi og ególeysi.

Óvart var mér – sem les ekki ljóð – litið á langt kvæði á síðunni og rakst þar á hendingu sem varð mér samstundis kær.

Mér hafa landsvættir verið hugleiknir undanfarið ár. Skoðun mín er sú að fjallkonan sé landvættur sem tengi aðra landvætti við þjóðarsálina, okkur. Ég sé vættina sem feiknamikinn landvilja og orku sem taka þarf tillit til við mótun samfélags okkar og sambýlið við landið. Í því tilliti er mikilvægt að átta sig á því að umbreyta má því hvaða sýn við höfum á myndbirtingu landvætta í veraldar rýminu.

Hver veit nema Eyjafjallajökull hafi gosið að tilstuðlan landvætta, og hver getur túlkað þann vilja þeirra sem þar birtist? Gæti það reiðigos hafa verið blessunargos fyrir okkar áttavilltu þjóð? Getur verið að landvættur sem þar stóð á bak við hafi sagt „sjáðu hvað í þér býr, kæra þjóð!“

timarit.is

Vættir okkar vaka tíðast hljóðar,
vini kjósa, ráða landsins trygð:
Einars fylgja' er útnessvörður þjóðar,
aðrar skima hver úr sinni bygð.
Sá er boði fyrstur fastra trygða
fólksins eftir næturmyrkrin löng,
þegar vættir vorra fósturbygða
vakna til aðhefja morgunsöng.

http://timarit.is/view_page_init.jsp?issId=168454&lang=1

Í hvert sinn sem hann var tekinn tali lauk hann samtalinu á orðunum „best að þjóða, svo manni verði eitthvað úr verki.“

Fljótlega tók fólk að ráðleggja honum að taka það rólega, hann legði of mikið á sig.

Hver sá sem starfað hefur á hjá ríkisstofnun hefur hitt þennan mann. Áhugavert er hversu hratt og hátt hann rís í metorðum.

Hún hefur vissulega unnið öðrum einstaklingum tjón og skaða. Sjálfur er ég fórnarlamb og myndi vilja opna fyrir farveg sannleiks og sáttanefndar. Þar sem gerendur jafnt sem þolendur geti komið út úr skápnum. Geti þar tjáð sig um hverjir þeir eru, hverju þeir hafi lent í. Leitað sér bata. Leitað fyrirgefningar, og úrræða.

Samfélagið geti losnað úr því að vera í endalausum fordómum og refsingum, eða einelti, við að dæma þessa vesalings menn (og konur). Þetta eru vissulega ofbeldismenn, ég hef séð afleiðingar ofbeldis af völdum svona fólks bæði manna og kvenna.

Ég held að það yrði áhugavert fyrir samfélag af okkar tagi þar sem allt að þrjátíu prósent þjóðarinnar hefur orðið fyrir kynferðislegu ofbeldi – af einhverjum toga –  ef hún opnaði fyrir farveg heilunar af þessu tagi.

Ef gerendur geti óhræddir leitað til “sannleiks og sáttanefndar” til að leita sér heilunar og opnað fyrir að þolendur geri það einnig, að svo mörg sársaukamein okkar væna samfélagst myndu heilast. Eins og graftarkýli sem stungið er á.

Að ekki sé talað um hve eftir því yrði tekið á heimsvísu og hve framarlega við myndum verða í umræðu þjóðanna um andlegar framfarir af ýmsum toga.

*

Þó veröldin hafi breyst hefur mannlegt eðli haldið sér. Karlar í mið Evrópu fyrir tvö þúsund árum flökkuðu um skóga og fjalllendi í leit að veiðibráð. Aðrir á milli héraða í verslunarleið, og smám saman festust einstaklingar í mjúkan faðm hjá ýmsum þjóðflokkum. Rétt eins og nútímamenn var þá algengt að fjórðungur barna væri upp alinn af öðrum feðrum en faðernið áttu.

Rómverjar byggðu fyrsta heimsveldi vesturlanda. Þó ekki fyrsta heimsveldi sögunnar. Heimsveldið varði í fimmtán hundruð ár, og menning þess enn lengur. Það er þess virði að skoða söguna þegar við skoðum samtímann. Rómverjar vissu vel hvað til þurfti svo byggja mætti veldi til framtíðar. Þó keisarasaga þeirra sé hreinlega geggjuð, er saga ríkisins afar áhugaverð.

Þeir vissu að góðar samgöngur yrðu aðal undirstaða ríkisins og hið upprunalega borgríki – Rómaborg og svein Latína þar í kring– var mótað eftir hugmyndum sem byggðust á lýðræði. Alla tíð rómarsögunnar var reynt að viðhalda lýðræði í einhverri mynd en oft tókst brösuglega til. Lýðræði er þess eðlis að það þarf ætíð að berjast fyrir tilveru sinni, svo er enn í dag, þó ekki sé það alltaf augljóst.

Yfirbygging hinnar rómversku valdastéttar byggðist á góðri menntun. Reynt var að stuðla að menntun allra þeirra sem fæddust inn í valda- og kaupmannastéttir. Þá mótuðust  tvær aðal stéttir í borginni, yfirstétt og undirstétt. Yfirstéttin var sú sem átti tilkall til stofnana, embætta, verslunar og áhrifa. Undirstéttin voru þeir sem urðu venjulegir hermenn – en herskylda var tuttugu ár í rómverska hernum – og verkamenn, landbúnaðarfólk, þjónar og portkonur.

Herinn er hér nefndur því 70% efnahags rómverska ríkisins, rétt eins og hins Bandaríska, Rússneska og Kínverska, snérist um þróun hernaðartækni, og viðhald hersins.

Í þessu samfélagi var undirstéttin almennt réttminni en yfirstéttin. Þó var litið svo á – frá sjónarhóli lýðveldis – að báðar stéttirnar ættu skilyrðislausan þann rétt sem þeim var skilgreindur. Eitt áhugavert sjónarmið var að undirstéttin ætti síður að taka afstöðu til ríkis- og menningarmálefna því hún hefði ekki innsæi til þess, þó hún fengi menntun. Á síðmiðöldum, þegar Þýsk miðevrópumenning nýtti sér siðaskipti trúmála til að endurmóta  háskólaþróun, sem nú er ráðandi um alla heimsbyggðina, var svipað sjónarmið ráðandi.

Í hinni þýsku hugsun var gert ráð fyrir að níutíu og sex prósent fjöldans – alþýðan – þyrfti aðeins að kunna lestur, skrift og reikning. Að þrjú prósent fjöldans væru þeir sem þyrftu menntun til embætta og vísinda því skipulag ríkjanna og eðlilegir farvegir þjóðarinnar hvíldu á þeirra herðum. Síðasta prósentið væri yfirstétt – eða aðall – sem þyrfti aðeins kunnáttu í að stjórna hinum níutíu og níu prósentunum.

Nú kann þetta að virðast langstótt, en líttu á samtímann. Ábernadi meirihluti alþýðunnar er afstöðulaus mannfjöldi sem þrælar sér út án þess nokkru sinni að líta út fyrir borðstokk sinnar menningar eða þægindahrings. Hún er skoðana- og tilfinningadrifin, stjórnast meir af slagorðum og fyrirsögnum en innihaldi og er harðbannað að nefna lágmenningu í hennar eyru, enda er skoðun hvers fávita heilög.

Fáviti er bannorð en greindarskertur á gráu svæði. Svo merkilegt sem það er heldur öll alþýða manna að hún eigi réttindi, að hún beri engar skyldur, og að hver einstaklingur sé eitthvað merkilegur. Þó býr allur þorri hins vestræna heims í vernduðu gettói. Utan þess raungilda sannleika er þriðji heimurinn sem berst harðri lífsbaráttu. Þetta er einnig bannað að setja upp.

Meira máli skiptir hver stendur í skilnaði í Hollywood, hver skuldar hvað í hruninu, og málefni sem tröllriðu fjölmiðlum fyrir þrem mánuðum eru öllum geymd í skarkala hins rafræna nútíma, því á hverjum tíma er eitthvða nýtt sem tröllríður og fjöldinn hefur þar engin áhrif. Þó er honum talið trú um að hann búi við lýðræði, en lýðræði Rómverja – hinna útvöldu – er enn við líði.

Ýtt er á hvern mann – og konu – að hafa sem mest ofan af fyrir sjálfum sér og eyða öllum innri leiða með því að tengjast við nútímafjölmiðlun á eins háum styrk og hægt er. Hvergi má vera eyða og vei þeim sem hugsar út fyrir rammann. Þó eru til námskeið – eða fyrirlestrar – fyrir vinnandi fólk að hugsa út fyrir rammann í vinnunni, en um leið og þú gerir eins og fyrirlesturinn kennir verður gerandinn í stórhættu við að missa vinnuna. Því hin framúrstefnulega, vel upplýsta, siðmenning vesturlanda er skíthrædd við allar nýjungar, þó lifir hún á þeim.

Bera fjölmiðlar ábyrgð á því hvað skrílnum er kennt? Ber hinn vel menntaði skríll ábyrgð á því að nota þekkingu sína, að velja áhrifavalda fjölmiðlunar af ábyrgð? Ætti skríllinn að gera kröfur á fjölmiðla um gæði? Það myndu Rómverjar gera, sé skoðað hvernig þeir unnu.

Þeir myndu þó halda undirstéttinni utan við almenna umræðu og helst svæfa hana með skemmtunum eða slagorðakenndu orðagjálfri daglegra frétta og lágumræðu.

*

Á sömu stundu trúa því flestir að það sem þú trúir á það vaxi, og að það sem þú hugsar um það verði eða komi. Þess vegna hafna ég þessu svartsýna, gamla og óttakennda viðhorfi.

Mitt viðhorf er að valdakerfi “kerfisins” og heimsins sé ágætt, enda samsett úr okkur, sem erum öll ágætis fólk. Því ef við tryðum ekki á það væri það ekki til. Hins vegar lít ég svo á að skoðanir mínar, viðhorf og afstaða, sé vilji kerfisins til að breyta sjálfu sér.

Ég axla því mína ábyrgð. Ég berst ekki gegn kerfinu, ég snýst ekki á móti því, ég rakka það ekki niður. Því útmála ég þá hluti sem þar eru góðir, svo þeir vaxi. Hinir munu visna, og viti menn. Vilji “hins illa kerfis” er einmitt þess, að vaxa, dafna og skána, batna og betrast, svo það verði gott.

*

Ég var meðlimur Votta Jehóva á þessum tíma og að sjálfsögðu var þar litið niður á alla sem ekki voru sömu trúar og þeir.

Í dag er ég þeirrar skoðunar að Dr. Benjamín hafi verið merkasti Íslendingur síðust aldar. Myndin sem hér birtist er tekin af mér sjálfum. Dr. Benjamín sá mig taka myndina og gekk hann til mín.

Hann staldraði við hjá mér smástund og tók mig tali, spurði mig hverra manna ég væri. Sjálfur var ég bergnuminn, því ég fann á mér frekar en að ég vissi að þar væri stórmerkur maður á ferð.

Ég sá viðtal sem Bryndís Schram tók við manninn og birtist að mig minnir á Stöð tvö frekar en Rúv. Það var minnir mig á vottaárum mínum. Skildist mér fljótt á viðtalinu að þar færi heilagur maður. Þegar ég hitti hann og tók myndina, sannfærðist ég um að þar færi heilagur maður.

Síðar lenti ég í því – mér til mikillar furðu – að taka við skilaboðum frá hinum alvitra föður alheimsins. Það tók mig tvö ár að bæði taka við og miðla og var ég óvéfengjanlega þvingaður á þá braut s.s. fólk er þekkir þá sögu veit. Hún er aðeins sögð munnlega og persónulega.

Í kjölfarið hef ég lesið bók Dr. Benjamíns sem heitir „Hér og nú“. Ég ætlaði að lesa „Ég er“ en hef ekki enn komið höndum yfir. Í huga mér, eftir þann lestur, er ég fullviss að maðurinn var spámaður Guðs. Hann túlkaði vitranir sínar svo að hann væri Jesús endurfæddur og um það hef ég ekkert að segja hvorki með né móti.

Greinar hans um hagfræði eru óumdeildar og margir sem hafa nóg um þær að segja og hafa til þess menntun. Greinar hans um Guðfræði Biblíunnar og hvernig trúmál samtímans snúa að þeim eru ekki síður lærðar, þó leikar séu, og ég vitna um að sýn hans er bæði hárbeitt og afar djúpnæm. Hann er til að mynda eini maðurinn sem útskýrt hefur endurfæðingu og endurholdun – og Karma – á þann hátt sem mínar eigin vitranir og úrvinnsla opinberuðu mér árin 2011 til 2013.

Ég rita þessa ófullkomnu grein mína honum til heiðurs. Ég ítreka, þetta er merkasti maður tuttugustu aldar á Íslandi. Sorglega lítið er um hann ritað á Vefnum en ég set fáeina tengla hér til gamans.

Ef lesandinn veit um tengla er hér mættu sitja, bið ég um að láta mig vita.

Tenglar

Grein í mbl.is 19. okt 2012.

Um andlát Benjamíns 25. júlí 2000.

Grein í Andríki, 28. júlí 2000.

Um bók eftir BHJE á Land og Saga.

Um bók HHG í Land og saga, og á netbokabud.is.

Um bók Dr. Benjamíns „Ég er“ á Land og saga.

Hluti greinar „Icelandic Friends of Liberty“ á nmh.is.

Rétt minnst á Dr. Benjamín í grein Gylfa Zoega, í „Markaðsvæðing og Markaðsbrestir“ hjá Seðlabankanum 2004.

Greinarstúfur á Vísindavefnum.

Íslenski Wikipedia – tóm grein en gæti stækkað síðar.

Ásgeir Jónsson, Bækurnar hans Benjamíns, Hagamál 2001.

Smágrein um „Hér og Nú“ á mbl.is 30. október 1991.

Titla yfirlit á Google Books.

Myndatenglar

á mbl.is

á andriki.is

á landogsaga.is

á rnh.is

á visindavefur.is

Því meira sem þú útskýrir hugsun fyrir öðrum manni, því meir mun hann streitast gegn huga þínum.

Gefir þú hugsun þína í skyn – sem er djúp list- leggur hann saman orð þín. Þannig finnur hann á eigin spýtur innihald hugsunar þinnar og öðlast innblástur.

Þannig virkar öll hugsanaþróun. Því sá sem öðlast innblástur bætir við sinni eigin. Þannig geta tveir lagt saman dulda hugsun og skapað hina þriðju. Allar deilur sem vit er í hafa þennan tilgang einan. Að samlegðaráhrif tveggja einhuga, skapi lausnir og hugarmyndir til framtíðar.

Hvernig færð þú hóp sem er barmafullur þekkingar, og trúir að menntun sín sé verðmæt, til að leggja þekkingu sína saman og tengja nýja, og verðmæta hugsun?

Hvað er yfir höfuð skapandi hugsun? Er það eitthvað sem bara tilheyrir hinum skrýtna?

*

Þessi maður var eiðsvarinn foringi í her og misnotaði aðstöðu sína. Sértu eiðsvarinn, þá sverðu við heiður þinn. Nú er heiður úreltur á sjónvarpsöld en þó held ég að hann hafi enn merkingu.

Ef maður er eiðsvarinn foringi í her, þá stendur maður fyrir eitthvað. Ef maður bregst því málefni þá er maður án heiðurs. Þetta er dálítið svarthvítt viðhorf en ég get ekki heiðrað þennan mann fyrir að svíkja sína eiðstafi og vinna gegn þeim her sem hann var hluti af.

Vissulega fletti hann ofan af atriðum sem mátti vel fletta ofan af. Ég sé marga samlanda mína hér á landi styðja þennan mann opinberlega, sérstaklega á Vefnum. Eins og þeir myndu hafa kjark til að gera hið sama og hann? Þeir dást að svik hans við þau málefni sem  hann hefur svarið að standa fyrir. Ekki bara samlandar mínir, heldur ýmsir menn sem ég þekki vel og veit að eru réttsýnir menn að upplagi.

Hvað með málefni á okkar eigin landi?

Margir Íslendingar í dag eru vælandi útaf því hvernig samfélag okkar og stjórnkerfi hagar sér. Þeir sömu nenna hvorki né þora ekki að standa upp og gera eitthvað í málum! Þeir frekar vilja miðjumoðast í kjörklefa á fjögurra ára fresti og velja besta loforðabelginn. Þess á milli hanga þeir með athugasemdum (eða athugasemdaleysi) á Vefnum og tala mis greindarlega. Um leið eru þeir aðgerðalausir andlegir geldingar sem sitja tjóðraðir við sjónvarpsfjarstýringar og Facebook rúnk og bylur í þeim eins og galtómri tunnu.

Við nútímamenn, háheilagt fólk á vesturlöndum erum hætt að standa fyrir þau gildi sem við eitt sinn trúðum á. Við erum fyrirlitin af heimi múslíma. Múslimar eru þúsund milljónir eða fleiri. Þeir munu ekki spyrja um siðferði þegar þeir valta yfir okkur. Ef við heiðrum menn sem haga sér eins og Bradley Manning mun herstyrkur vesturlanda (og siðferðisstyrkur) bregðast þegar á reynir.

Það eru mjög virk öfl í múslímaheimum sem vilja sameina múslímaríki til þess að valta yfir vesturlönd. Það sem meira er – og mannkynssagan er stútfull af dæmum þessa – að þeim mun takast það ef við stöndum ekki með því sem við trúum á.

Að standa með einhverju er dálítið stærra fyrirbæri en að hafa skoðanir.

Við vesturlandafólk erum hætt að sjá veröldina eins og hún er. Herjir okkar þurfa stundum að beita meðölum sem við erum ósátt við. Við búum á vernduðu lúxussvæði 25% jarðarbúa, og hin 75% vilja koma til okkar. Hluti þeirra vill innræta okkur gildi sinnar trúar.

Ef herjir okkar mega ekki beita þeim meðölum sem duga, þá mun þeir skíttapa fyrir þessu liði sem fyrirlítur okkar vestrænu hætti eða vill komast í kjötkatlana okkar.

Sjónvarpsáheyrendur og morgunkornsætur gleyma – oft og líklega að fullu – að daglega er staðinn vörður um okkar lífsstíl og rotnandi gildi. Megnið af fólki heimsins býr ennþá í veröldinni.

*

Ég útbjó mig til landkönnunar með tjaldi og ýmsum græjum og gat gleymt mér tímunum saman á ferðalögum.

Herbergið mitt breyttist stundum í ókunnar borgir og undraheima af ýmsum toga. Þegar ég varð unglingur breyttist þessi veröld. Þá fór ég í krossferðir eða kúrekaferðir. Vann þannig ýmsar hetjudáðir og bjargaði mörgum fögrum meyjum úr alls kyns háska. Lóðin í kringum húsið heima breyttist í landakort og dró ég upp heimssögu míns ímyndaða heims á lóðinni og túninu heima.

Snjór var besta teikniblaðið þegar ég teiknaði þannig upp heilu löndin og jafnvel heimsálfurnar og gat gleymt mér dögum saman við að skálda sögur þessara landa.

Þessi veröld hvarf ekki fyrr en nær tvítugu þegar heimurinn okkar sannfærði mig um það að mín innri veröld væri einskis virði. Rúmum tuttugu árum síðar, veturinn 2013, sá ég listakonu skrifa um sína fornu veröld á Netinu, og mín lifnaði við að nýju. Ég áttaði mig á því að hún var til enn, hún hafði ekki dáið, og ég sór þess eið að lífga hana og halda henni við.

Ég hef lengi trúað því að þegar við gleymum barninu í okkur þá gleymum við okkur sjálfum. Hluti þeirrar vinnu sem ég geri í Ferlinu er að endurlífga barnið og færa það til nútímans, en hluti þess á að vera barn áfram. Ég er listakonunni þakklátur fyrir að minna mig óvart á þetta.

Það var ekki óalgengt að ég ynni fram á kvöld þær vikur sem ég vann mig í gegnum mesta álagspunktinn. Það var síðustu vikurnar áður en þáverandi Sjávarútvegsráðherra opnaði nýja vefinn með pompi og prakt, óvitandi að hann var að sýna gömlu fötin keisarans eftir litun.

Skömmu áður en eineltið náði hámarki var haldinn blaðamannafundur hjá Fiskistofu með þáttöku þáverandi Sjávarútvegsráðherra Jóns Bjarnasonar.

Þetta var ákveðið af yfirmönnum fáeinum mánuðum fyrr. Valin var dagsetning þar sem „Nýi vefur Fiskistofu“ yrði gefinn út hvað sem tautaði og raulaði.

Beitt var miklum þrýstingi síðustu mánuðina fyrir þessa dagsetningu til að þvinga fram að hún myndi halda sér. Í hvert sinn sem imprað var á að frá faglegu sjónarmiði hefði óæskileg dagsetning verið valin, var viðkvæðið ætíð á eina leið. „Það er ekki hægt að breyta þessu því búið er að tilkynna ráðherra um dagsetninguna.“

Hver sá sem starfað hefur hjá hinu opinbera veit að ráðherrar ráða afar litlu varðandi dags daglegan rekstur hins opinbera, heldur embættismenn og þeirra undirnefndir, en þessi bók fjallar ekki um það.

Síðustu vikurnar fyrir valda dagsetningu bað ég ítrekað um frestun útgáfudagsetningar. Yfirfara þyrfti undirkerfin, hliðarkerfin og vinnslu aðal vefþjónsins sem yrði notaður (Tomcat 5.5), áður en að útgáfu kæmi. Benti ég á að ýmsir þættir væru ófullreyndir og örfáum lykilspurningum væri ósvarað varðandi öryggi kerfisins.

Með öryggi á ég jafnhliða við öryggi gagnvart árásum og áreiðanleika við daglega keyrslu. Vefurinn næði aldrei að vera nægilega prófaður á faglegum forsendum væri þessi dagsetning of stíf. Ef eitthvað kæmi uppá yrði það tölvusviði, og Fiskistofu, álitshnekkir.

Ég vissi ekki þá að ég yrði blóraböggull ef til þess kæmi. Maður vill trúa á heiðarleika og einlægni, án þeirrar trúar væri samfélag 21. aldar yfirborðsfagur gjallandi, en þessi bók fjallar heldur ekki um nútíma siðfræði.

Tilvitunun lýkur.

Peter Sellers var þekktur fyrir þetta viðhorf, og útskýrði að ég held aldrei hvers vegna hann var svo harður á þessu.

Á hverju sem tautaði og raulaði var hann fyrst og fremst leikari og þverneitaði á nokkurn hátt að koma fram sem neitt annað en önnur persóna en hann sjálfur.

Vafalaust var Sellers mjög flókinn, en ég skil hann. Ég skil hvaða tilfinning það er að þurfa að koma fram sem maður sjálfur. Hver sá sem unnið hefur á meðvirkni í „12 spora“ samtökum á borð við Al Anon eða CoDA þekkir þetta. Meðvirkt fólk er til í hvað sem er, svo fremi það sé hlutverk.

Ég vann í átta ár við tölvukennslu, og þótti mér það ekkert mál. Í þrjú ár var ég boðberi kristinnar trúar í söfnuði Votta Jehóva og var ófeminn að banka uppá hjá fólki. En það var heldur aldrei ég sjálfur. Þannig er um flest sem ég hef gert og er þannig enn. Ég er ávallt í hlutverki. Reyndar segir mér sálinn að við séum ávallt í hlutverki, í það minnsta flest okkar.

Spurningin er hins vegar hvaða hlutverki?

Eftir fimm vikur verð á ég þriggja ára atvinnuleysis afmæli. Ég hef verið iðinn allt tímabilið og er enn. Ég hef sigrast á óyfirstíganlegum erfiðleikum og fundið lausnir við ótrúlegustu hlutum.

Í nafni Nálgunar vann ég margar fínar veflausnir og aðrar hugbúnaðarlausnir – allt saman án tekna. Í nafni „Ferlis hins jákvæða vilja“ bjó ég til eitt skilvirkasta og kraftmesta sjálfsþroskakerfi sem til er. Ég gerði upp trúmálin með bók sem á ensku heitir „God’s Will“ (Guðs vilji) og gaf hana út bæði sem prentgrip og hljóðbók. Í nafni endurreists Þjóðveldis þróaði ég lausn á því hvernig nútíma Íslendingar gætu (ef þeir vildu) endurreist virkt lýðræði og sótt sér fjárhagslegt réttlæti á mettíma.

Ég barðist við að halda höfði á meðan ég missti heimili mitt, var margdæmdur fyrir ofbeldi sem ég iðrast sárann, missti dýra jeppann sem ég var hálfnaður að borga, missti margt fleira. Umfram allt barðist eins og ljón. Mest um vert er sá sigur sem ég vann á þeim sjúkdómi sem dró föður minn til dauða, þunglyndi með sjálfsvígs-hvöt.

Í öllu þessu hef ég nýlega áttað mig á einu sem er dálítið vont. Ég hef ekki verið ég sjálfur í neinu þessu. Öll þessi hugrænu og tölvurænu kerfi eru undir eigin nafni, smíðuð af mér og um mig, en ekki í mínu nafni. Auðvitað legg ég nafnið mitt við þau, en ég, hver er ég?

Ég heiti Guðjón E. Hreinberg. Ég þarf að skrifa söguna mína, leggja sjálfan mig flatan, enn á ný. Ég þarf að bregða upp spegli, fyrir sjálfan mig, að líta í, og breyta honum í hráa mynd fyrir aðra ef þeir vilja sjá.

Ég skelfist tilhugsun þessa og ég veit ekki hvernig ég á að matbúa hana. Svo ég skrifa hana sem Þætti, og undir hverjum þættir er þráður. Hver þráður hjúpar sitt tímabil.

Jörðin hefur því lifað í 32% af aldri alheimsins!

Sólin okkar er talin um 60.000.000 árum eldri en jörðin, sem gerir hana 4,6 milljarða ára. Tja, jafngamlar! Sólin er bara 22ja ára, þó er hún miðaldra. Þannig að við höfum allavega milljarð ára til að finna og kolonísera aðra jörð! Er það fráleitt?

Vetrarbrautin er talin vera 13.2 milljarða ára. Sem útleggst sem 13.200.000.000 ár!

Almeimurinn var því nýfæddur þegar okkar vetrarbraut fæddist, en hvað verður þetta gamalt í allt? Hvað höfum við langan tíma? Að því gefnu að við ætlum að leggja undir okkur vetrarbrautina og helst næstu líka. Að því gefnu að við – sem mannkyn – viljum lifa af þegar sólin okkar deyr.

Það er eðli mannsins að víkka út takmörk sín og ekki er ráð nema í tíma sé tekið. Rökstuddu takmörk þín og þau eru þín.

Eina ástæða þess að við erum ekki lögð af stað, er sú að við trúum ekki að við munum nokkru sinni geta ferðast á hraða ljóssins, jafnvel ekki hálfum. Einu sinni trúðum við því að jörðin væri flöt, og ennfremur að við myndum aldrei geta flogið til tunglsins. Svo hví skyldum við trúa því að hálfur hraði ljóssins sé utan getu okkar?

Einhverjir hafa séð bíómyndina og vita þetta aðeins nákvæmar s.s. að hann var lögfræðimenntaður frá London. Enn færri muna eftir að hugmyndir hans og aðferðir – eða orðfæri – þjálfaði hann í Suður Afríku sem var fasistaríki innan Breska Heimsveldisins.

Hins vegar er mörgum óljóst hvað barátta hans snérist um, hvað hann stóð fyrir eða hvers vegna.

Kannski er það mjög eðlilegt að við gleymum líkum hlutum í okkar nútíma. Allt gerist svo hratt í okkar daglega lífi og hugmyndir æða á ofsahraða í gegnum hausinn á okkur. Fyrst er það vinnan, svo síminn, svo samskipti við fólk, síðan fréttir og auglýsingar og að lokum hvíld við skemmtiefni á skjánum.

Fæst okkar skilja hvers vegna við erum sífellt svo þreytt sem raun ber vitni.

Enda ekki margir sem átta sig á því að níutíu prósent allrar heilaorku fer í að vinna úr hljóð og mynd. Enn færri átta sig á að hljóð og mynd uppfærist fimmtíu sinnum á sekúndu þegar horft er á sjónvarp – auk þess að hver sekúnda selur þér nýja hugsun eða hugmynd.

Svo hvers vegna ættum við að spekúléra í Gandhi? Hvað þá Martin Lúther King yngri, sem var Bandarískur prestur og leiðtogi í baráttu blökkumanna í Bandaríkjunum fyrir auknum mannréttindum. Við erum ekki Indverjar að berjast við breta, né heldur svertingjar, hvað þá að við séum annars flokks borgarar. Við erum frjálsir Íslendingar – eða frjálsir vesturlandabúar.

Auðvitað var Gandhi góður gæi og séra King ekki síðri. En þeir eiga ekki erindi við okkur. Með orðinu okkur á ég við samvitund okkar nútíma. Okkar sameiginlega viðhorf og tískustrauma samtímans.

Báðir þessir menn stóðu fyrir nákvæmlega hið sama. Báðir sýndu með virkum hætti hvernig viðhorf sín og innri styrkur gæti sigrað stjórnkerfi sem sýnir fólki óvirðingu.

Í kjarnann heitir það „Borgaralegur mótþrói“. Virk andstaða við stjórnkerfið með því að neita um þáttöku. Með því að sniðganga með skapandi hugsun það valdkerfi sem kúgar þig. Umfram allt að nota andofbeldi. Að með virkri mótstöðu þá berstu ekki á móti því með krafti eða ofbeldi,heldur sigur viljans, sigur viljastyrks.

Að mínu mati standa Íslendingar nú frammi fyrir þessu vali. Annað hvort viti þeir hvað þeir standa fyrir og hafi í sér viljastyrk – eða hugarstyrk – til að sýna það í verki. Að öðrum kosti dæmi þeir sjálfa sig sem andlega geldinga og óverðuga þess lífsstíls sem þeir búa við.

*

Þar sem ég hafði þegar ákveðið að lækka eigin hitakostnað, með smá áreynslu og árvekni, þá var um aðeins eitt að ræða. Borgaraleg mótstaða!

En hvernig lækka ég rafmagsnreikninginn? Í huganum fór ég yfir allt sem eyðir rafmagni. Tölvur, Sjónvarp, Eldavél, Ísskápur, Rakvélin, Örbylgjan, Ljósaperur, Útiljós. Hitt og þetta smálegt.

Ég fór yfir hve margar tölvur voru notaðar – eða ofnotaðar – og vandi heimilið á að samnýta og jafnvel einnýta. Hið sama átti við um sjónvarp. Hver þarf mörg sjónvörp? Ég kann á bók, á bókasafnskort, og það er gaman að lesa. Mér er sama þó þægindi minnki ef vald mitt eykst yfir eigin lífi. Ég vil frekar láta samtímann bregðast við mér en að ég bregðist við ofríki hans.

Ég fór yfir hvar voru notaðar glóðarperur og hvar Evrópuvæddar sparperur. Þá las ég mér til á Google og reiknaði út hvernig ljósaperur eyða mestu.  Sumar perur eyða tveggja til fjögurra tíma notkun bara við að kveikt er á þeim, aðrar ekki. Ég yfirfór hvaða ljósaperur mætti ekki slökkva oft á kvöldin og hverjar ætti að slökkva oft.

Einnig fór ég yfir eldavélina. Þarf að setja fullan pott af vatni til að sjóða kartöflur? Til að mynda er nóg að sjóða grænmeti þannig að vatnsborðið sé sentimetrí frá botni og þegar suðan kemur upp er slökkt. Margt grænmeti er betra hálfstökkt. Þá má setja fyrst gulrætur sem þurfa mesta suðu – eða gufusuðu – og broccoli rétt í lokin, allt í sama pott. Þannig lærði ég að elda allt hráefni rétt. Það sem hraðar nær suðu eyðir minni straum og því hef ég ávallt tvo lítra af vatni í könnu á borðinu.

Þannig fór ég yfir allt og komst að því að stundum er hagkvæmara að nota örbylgju frekar en eldavél og öfugt. Einnig komst ég að því að hraðsöðuketill og kaffitrektin hennar ömmu var langódýrasta kaffitæknin, og besta kaffið.

Í upphafi var þetta hundleiðinlegt en það vandist. Rétt eins og með hitann sá ég brosandi jakkalakkann skrúfa reikninginn í botn í hvert sinn sem ég nennti ekki að vinna heimavinnuna. Ég ákvað að nenna og smám saman varð það vani.

Tæpum tveim árum síðar, fékk ég endurgreiðslu á rafmagni. Nýjasti mælaálestur sýndi 32,5% lækkun á rafmagnsnotkun!

Borgaraleg mótstaða virkar!

*

Svo kom að því að hitinn hækkaði, svo sem búast mátti við. Ekki ætluðu Jakkalakkar að axla ábyrgð. Ekki voru þeir að missa störfin sín, lækka í launum, eða á annan veg í hættu. Ég staldraði því við. Hitinn var að hækka um 20% til 30%!

Nú var ljóst að ég ætti ekki annars kost en að greiða fyrir hitann. Þó samkeppni eigi að ríkja á orkumarkaði þá virðist hún meira í orði kveðnu. Sú litla samkeppni sem í boði er felst í hver prentar hausinn á reikninginn en í upphæð er verðskrármunur í fáum aurum.

Eina ráðið sem ég hef er því „borgaraleg mótstaða“.

Í þessu tilviki fólst hún í eftirfarandi: Á hverjum morgni gekk ég á hvern ofn í húsinu og tempraði hitann. Þetta gerði ég einnig á kvöldin fyrir háttatíma. Daglega gætti ég þess að aldrei væri of hlýtt í húsinu. Þó var aldrei svo kalt að nota þyrfti lopapeysu en fyrir kom að nota þurfti lopasokka.

Þau fáu skipti sem nota þurfti lopasokka minnti ég sjálfan mig á vatnsgreiddan og kurteisan jakkalakka að senda mér hitareikning.

Þetta vandi ég mig á í rúmt ár. Smám saman vandist ég himinháum hitareikningnum en nú tveim árum síðar hefur hann lækkað um þrjátíu prósent. Auk þess fékk ég endurgreiðslu síðasta haust.

Mótstaða virkar.

*

Það er til hellingur af efni sem varpar hulunni af heiminum og sýnir hann eins og hann er. Hins vegar erum við samfélag. Samfélag sem vill ekki flækjur undir yfirborðinu.

Hver vill vita bankar skálda peninga úr engu? Allir vita að ekkert verður til úr engu. Alveg sama hvað Jóhannes Björn segir í Falið vald, eða aðrir sérfræðingar. Sumt er of ótrúlegt til að vera satt? Einu sinni vissu allir að jörðin var flöt.

Hvað veistu

Allir vita að Hitler var brjálað illmenni sem slátraði Gyðingum sem væru þeir sauðfé. Vill einhver vita að Nasistar drápu að meðaltali 650.000 manns á ári, allan sinn valdatíma. Að Rússneskir Kommúnistar drápu að meðaltali 1.100.000. Við seldum síld til Rússlands og fengum oliu í staðinn. Hver vill vita að á valdatíma Maós í Kína voru enn fleiri drepnir.

Vill einhver vita það að Hitler var almennt mjög dáður af fólki víða í Evrópu bæði fyrir og í stríðinu? Hann átti gríðarmikið fylgi í Frakklandi, Belgíu, Ungverjalandi, Rúmeníu og víðar: Því hann sagði hluti, og gerði hluti sem almenningur vildi.

Vill einhver vita að gyðingahatur var landlægt í allri Evrópu frá miðöldum og til dagsins í dag. Vill einhver vita hvers vegna það er ekkert gyðingavandamál í Evrópu síðan 1945? Vð vitum að Hitler var brjálaður fjöldamorðingi, og það dugar.

Við erum fávitar, ég líka. Við erum hinn almenni maður sem lifum okkar daglega lífi byggðu á einföldum viðurkenndum staðreyndum, sem eru hafnar yfir allan vafa. Við hlúum að okkar fjölskyldu, vinnum fyrir peníngum, kaupum fyrir það bíla, hús og annað.

Um þessar mundir er í tísku að eiga stór gasgrill á svölunum. Í fyrra voru það tjaldvagnar, og 2007 voru það stórir jeppar.

Við eyðum ekki tíma og þægindum í að skyggnast á bak við tjöldin. Við erum hinn nútímalegi upplýsti maður, með sjónvarp, útvarp, trúfrelsi, kosningarétt, og allir kunna að lesa.

Stórt er spurt

Hefðir þú gerst gerst sjálfboðaliði hjá Kólumbusi til að sigla fram af brúninni? Hefðir þústaðið með Niels Bohr þegar hann reifst við Einstein um skammtakenninguna? Á þeim tíma vissu allir að Bohr var sérvitur maður með skrýtnar hugmyndir.

Hefðir þú staðið uppi í hárinu á Rannsóknarrétti Kaþólsku kirkjunnar og fylgt liði með Lúther? Hefðir þú barist í andspyrnuhreyfingu Frakka gegn Nasistum eða hjálpað Abraham Lincoln að afnema þrælahald?

Tókst þú afstöðu gegn útrásarvíkingum meðan þeir rændu þjóðina?

Þessi vefur er fyrir þá sem hugsa út fyrir rammann. Þá sem eru sáttir við þá staðreynd, að þeim er boðið í færri partý. Þessi vefur er helgaður fólki sem skyggnist á bak við tjöldin, og þorir að taka afstöðu.

*