Fyrir fáeinum árum var samþykkt á Löggjafarþingi Lýðveldisins – sem nefnir sig Alþingi – að dæma megi menn (konur og karla) fyrir orð sín ef þau túlkist sem hatur. Í aðdraganda þess birtu fjölmiðlar fréttir þar sem femínistar innan Lögreglu Ríkisins slóu fram allskonar staðhæfingum; hvað sé hatur og hvað ekki.

Þegar lögin birtust – sem hefur verið beitt – ræddi enginn hver í raun samdi þau; embættisfólk sem eiga að framfylgja, eða Löggjafar kosnir til að verja laga-siðgæði Ríkisins og samfélaga þess.

Enginn ræddi hvort haturslögin stæðust Stjórnarskrána (44) og ef ekki, væru þá landráð? Getur verið að þeir sem sverja eið að Stjórnarskrá séu sekir um landráð brjóti þeir eiðstaf sinn? Getur einhver skorið úr um slíkt, og hefur hæfilén (Faculty) og þor til?

Hugtakið Hatursegð, sem nú var lögleitt, er fúsk-þýðing á enska hugtakinu „Hate Speech“ eða „Hate Discourse.“ Réttari þýðing á orðinu „speech“ er Íslenska orðið Segð, og því væri Hatursegð réttari þýðing.

En hver á að meta réttmætt hatur, á Trump eða Netanyahú? Ó, stofnuð var nefnd!

Ef bæði lagasiðferði þjóðríkis og tungumál sem notað er innan þess, eru hvorutveggja fúsk, hvernig dansa þá limirnir?

Sé rýnd saga Norður-Evrópskrar menningar, lengra en tólf aldir, sést að ritskoðun og hugartálmun er ósiður í samfélags samræðum þjóðarbrota hennar, norðan við Eystrasaltið (Skandinavía) og sunnan s.s. Frísland, Saxland, Prússland, Kúrland, Ingmarland og víðar. Bæði norður-Germanir og norður-Slavar eru sammála hér; rit- og hugartálmun valdastéttar er ósiður!

Þetta endurspeglast í lagasiðgæði og [stjórn]lagasáttmálum þessara þjóða, langt aftur um aldir. Einhver frávik eru, eftir tímabilum þegar misjafnar stjórnmálastefnur og flokkadrættir koma við sögu, en í megindráttum er þetta niðurstaðan.

Nýverið var höfundur í erindagjörðum, þar sem góðborgari tók hann tali. Var viðmælandi hneykslaður yfir skrifum dómara sem líkir því fólki við Nasista Hitlers og útrýmingar-skelma, sem dirfist að gagnrýna stríðsglæpi Zionistaríkisins Ísraels. Voru skoðanir dómarans svo harðar í garð þeirra sem hann fordæmdi, að verða ekki ítrekaðar.

Ekki sást í skrifum dómara hvort hann viti að Zionistaríkið sem nefnir sig Júðaríki* gerir það í trássi við afstöðu yfir áttatíu prósenta Júða heimsins. Meirihluti Júða hafna þessu ríki og fá ekkert af stríðsskaðabótum þeim sem Þýskaland greiðir Júðum vegna Helfarar Nasista.

Kom fram í samræðu, að sleggjudómar og hatursfull orð séu ósæmandi þeim sem sitja embætti, semja lög, eða dæma lögbrot. Annað sé hvað almennir borgarar láta frá sér í mæltu og rituðu máli. Fólki skuli treyst til að greina mun á vitleysu, til að sniðganga eða tileinka sér.

Þekkjum við muninn á Þjóðernissósíalisma Zionismans (sem telur alla Júða vera kynþátt (eða þjóðþátt (Ethnicity)) eða Guðfræði Júðismans og agaðri Siðfræði þessara vel þróuðu Trúarbragða? Aukinheldur, sé Júðismi kynþáttur, eru þá allir Kaþólikkar afkomendur Péturs postula?

Það er alls ekki stjórnmála og Valdstjórnar, að ákveða hverjar skoðana okkar borgara séu fals, óreiða, hatur eða guðlast, nema hún hafi breyst í öfgavald Fasisma eða Marxisma; þá deyr menningin og samræða hennar.

Ef Valdstjórn afmarkar tjáningu borgara, með refsiramma, þá viðurkennir alvitra Félagshyggjuríkið að a) mennun í skólakerfi þess er marklaust fúsk og að b) enginn munur er á kommúnisma þess eða miðöldum Kaþólskra þegar þeir vildu ritskoða hvað væru rétt eða röng vísindi.

Þeir vita sem þekkja orðræðu höfundar, hversu mikill aðdáandi Júðisma hann er; Sögu, Siðfræði og Guðfræði. Oft hefur hann skrifað Zionískum Rabbínum til að fá úr skorið, ýmis vafaatriði, sem auðvelda skilning á Gamla Testamenti, Biblíunnar.

Eitt af því sem lærist við grúsk í Júðisma og Kristíanisma, eða rýni menningu og sögu tímabila, menningarsvæða og þjóðþátta, er að stundum þarf menning að rækta andstyggð sína, hafi hún villst af leið frá ráðdeild, göfgi og dyggð (Virtue) – sem dofna án trúar.

Margir kaflar Biblíunnar eru með Þráttunarhyggju (Dialectic*) og Siðrof (Anomie) sem aðal áhersluefni, og afleiðingar þessa fyrir menningu, fjölskyldur, og þjóðir.

Vísindin eru orðin miðaldavopn, lög og dómar sértrúarkredda útvalinna, orðræður menningar prjónaðar í flóknum textum með löngum orðum sem einungis yrðendur hlusta á, og saga mannsins og SIÐur flókið, djúpt og úrelt.

Eina leiðin út úr völundarhúsi, er alla leið, og leyfa Marxistum og Fasistum alræðishyggju að klára umbreytingu menningar okkar í viðurstyggð (Abomination).

Loks biður höfundur, betri borgara landsins afsökunar á illa mótuðum óreiðuskoðunum.

* Höfundur notar hugtökin Gyðingur (eins og Biblían) eða Júði, Júðismi sem þýðing á enska orðunum Jew, Judaism eða Germanska orðinu Juden, jöfnum höndum.

* Einnig mætti þýða Dialectic sem raunguræðu, svipað og skyrta sem er á raungunni.

Ritað 14. nóvember 2024 og sent Morgunblaðinu til birtingar, en hafði ekki verið birt í dag 9. desember 2024.

Góðar stundir.

Séu greind ættar- og mægðatengsl stjórnmálafólks, ritstjóra og forstjóra stofnana, sést að á að giska tvöhundruð manns stjórna landinu og að fjölskyldur þeirra hafa stýrt þjóðinni í að minnsta kosti tvær aldir. Þetta er mælanlegt og því engin kenning.

Hér er stórlega alhæft og hægt er að greina hvernig nýliðun fer fram og hún æxlast. Til er fólk sem heldur því fram að þrjár til fjórar fjölskyldur eigi því sem næst allt Þjóðfélagið, á því hef ég enga skoðun né þekkingu. Fullyrðingin kemur þó fram hjá fólki sem er ekki þekkt að fleipri.

Ég hef lengi haldið því fram að menning sé saga hugsunar. Allar hugmyndir sem settar hafa verið fram, í rituðu, mæltu (og tónuðu) máli eða í athöfnum s.s. smíðum, viðburðum eða niðurrifi, stafa af hugsun. Flestir heimspekingar eru þessu sammála og er aðal ástæðan fyrir að núverandi mannkyn er fræðilega nefnt Homo Sapiens Sapiens, það er Manntegund sem er meðvituð um hugsun sína.

Siðmenning er aftur birting menningar – eða hugsunar – sem þá er byggð upp með kerfisbundnum og yfirveguðum hætti. Hún sé eins mörgum mönnum (körlum og konum) til hagsbóta eins og framast er kostur og standist byggingin raun kynslóða og alda.

Eðli málsins samkvæmt krefst menning þess að innan hugarknattarins þrífist alls kyns hugsanir og margar þeirra mótsagnakenndar. Sömuleiðis krefst hún þess að úrvinnsla hennar sé sjálfri sér samkvæm, samtímis umburðarlyndi gagnvart hinu mótsagnakennda eða óæskilega.

Menning krefst þess að ofbeldi (eða kúgun) sé síðasta hálmstrá hins úrvinda huga.

Hér birtist allt það sem skipt hefur okkur máli síðustu 5.781 ár. Hugtakið Okkur, hjúpar merkinguna okkur öll sem tökum þátt í að vinna með hugmyndir og hugtök, og tökum þar með þátt í framþróun menningar síðustu sex árþúsundir.

Talan er fengin að láni hjá elsta tímatali mannsins sem enn er í notkun, sem er hið Hebreska. Þannig er skrásett og þekkt saga hugsunar, sú sem haldist hefur óslitið og verið meðvituð eftir þeirri tímalínu sem lengst hefur haldist og hjúpar sem flest blæbrigði.

Tökum nú snarbeygju. Í heilt ár hefur Þjóðin verið undir alræðisstjórn eins ráðherra sem gefið hefur út langa röð tilskipana – sem nefnast reglugerðir – á grundvelli laga sem virkjuð voru með ólögmætum hætti. Nú nýverið samþykkti Alþingi að breyta þeim lögum og gera ólögmætið löglegt og var samþykktin einróma (séu fjarverandi atkvæði túlkuð sem samþykki)!

Umræður um téða lagabreytingu stóðust tæplega vísindalega eða menningarlega rýni en greining á því krefst lengri pistils. Sé fullyrðingin rétt, vaknar sú spurning, ef menning er hrunin og siðmenning í frjálsu falli, hvernig getum við mælt það?

Í fyrra hélt ég fram, að á Íslandi hafi hin svonefnda þrískipting valds (á Lýðveldistímanum) aðeins verið til í orði kveðnu. Þeir frömuðir sem halda öðru fram, hljóta að vera meðvitaðir um hvers vegna þrískipting valds telst mikilvæg í siðmenningu samtímans eða hvaða menningarhugsun liggur þar til grundvallar.

Rétt um það leyti sem hinn svonefndi Covid-faraldur var skilgreindur – en hann hefur fyrir löngu verið vísindalega afsannaður þó fáir viðurkenni það – setti ég fram myndskeið þar sem ég greindi ítarlega og með faglegum hætti hvernig framangreind fullyrðing um þrískiptingu valds væri rökstudd. Á þeim tíma var alvarleiki komandi tólf mánaða handan við sjónarrönd.

Staðan er þessi: Hópurinn sem smíðað hefur Íslenska siðmenningu síðustu tvær aldir, setur lög Ríkisins (Þjóðfélagsins), leyfir framkvæmendum þess þáttöku í að setja þau, að forseti ríkisins hafi aldrei sett ríkisstjórn samkvæmt stjórnarskrá, að þó Alþingi og Ríkisstjórn fari í dag með skipan dómara (sem ráðherrar gerðu áður) þá eru dómarar skipaðir af þeim sem þeir eiga að dæma um hvort setji lögmæt lög, fylgi stjórnarskrá (brjóti eiðstaf sinn við hana) eða framfylgi lögum löglega!

Nú er þessi hópur að undirbúa löggjöf um ritskoðun með refsidómi ef Íslenskur borgari fjallar með röngum hætti um svonefnda Helför Nasista gegn Gyðingum í síðari heimsstyrjöld. Á Íslandi hefur aldrei þrifist gyðingahatur, á landinu eru nær engir sem ræða um eða skrifa um þessi mál, auk þess sem Ísland var hernumið og hlutlaust land í téðum hildarleik.

Látum vera þá fásinnu Nasista að skilgreina meðlimi trúarbragða sem líffræðilega þjóð.

Þegar Hatursorðræða var gerð refsiverð á Íslandi, tóku lögreglumenn opinberlega þátt í að hafa áhrif á þá lagasetningu. Nýverið gerði Sóttvarnalæknir sig sekan um að þrýsta á hvernig lögin sem skilgreina starfssvið sitt yrðu endurskilgreind. Hvoru tveggja er siðlaust en er það lögmætt að embættismenn ríkisins geti þrýst á lagasetningu um sjálfa sig?

Stjórnarskrá Lýðveldisins tekur skýrt fram að ekki megi ritskoða orðræðu á landinu nema hún ógni almennu velsæmi. Hvernig tókst að umsnúa almennu velsæmi á landinu, síðustu tvo til fjóra áratugi, þannig að siðrof og rökrétt óraunsæi er orðið viðtekið ástand? Auðvelt er að tíunda hvernig búið er að bylta almennu velsæmi og gera það Apalegt frekar en Mannlegt, af nógu er að taka, en fyrirsögnin hefur að mínu mati verið rökstudd.

Ritað 8. mars 2021 og sent Morgunblaðinu til birtingar.

Birtingu var hafnað og loks beiðni um birtingu dregin til baka.

http://hreinberg.is/?tag=morgunbladid

Greinin er birt undir nafninu Elías Ívarsson, en margir þekkja skrif mín betur undir nafninu Guðjón E. Hreinberg, en ég heiti fullu nafni Guðjón Elías Hreinberg Ívarsson. Sumt fólk trúir að ég hafi skipt um nafn af félagslegum ástæðum en hið rétta er að ég hef, í gegnum árin, ýmist verið ávarpaður Guðjón eða Elías, eftir atvikum og aðstæðum, sem er óþarflega flókið. Faðir minn hét Ívar Hreinberg Jónsson.

Fólk sem þekkir orðræðu mína í gegnum árin vita að enginn feluleikur er hér á ferð. Vildi ég því birta útskýringu á einföldun flækjunnar, sem er fyrst og fremst af persónulegum ástæðum, þessu til staðfestingar.

Í grein minni „Frumspekilegt gildi jólasveinsins? sem birt var í Morgunblaðinu 9. desember 2018, rita ég „Grínskaði, eldri bróðir Letihaugs? en átti að vera „Grínskaði, eldri bróðir Leppalúða.? Biðst ég velvirðingar á að leiðrétting hefur tafist.

Þessi færsla var rituð 7. febrúar 2021 og samdægurs send Morgunblaðinu til birtingar.

Kafli 20 í Annarri Mósebók (Exodus) skilgreinir boðorðin tíu. Gyðingar og Kristnir telja þau skipanir en ekki leiðbeiningar og að þau séu til allra manna. Múslímar viðurkenna Biblíuna og líta Kóraninn sem þriðja Testamentið, þeir viðurkenna einnig boðorðin tíu.

Boð má túlka sem tilboð frekar en fyrirmæli. Þau séu þá tilmæli sem velja má að taka tillit til eða sniðganga, það hafi þó afleiðingar. Ljóst má vera að boðorðin tíu eru hluti stærri frumspekihjúps (Metaphysical sphere).

Sé kaflinn lesinn í þessu ljósi birtist hjúpur sem ég nefni Guðdómlega sáttmálann. Sá sem undirgengur hann samþykkir að fylgja þeim tilmælum sem hann tilgreinir; Einungis þeir sem undirgangast sáttmála eru háðir tilboðum hans. Sé allur kaflinn lesinn, sést að boðin eru fleiri og dýpt þess ellefta birtist.

Íslendingar kusu nær einróma vorið 1944 að mynda sjálfstætt ríki og grundvalla það á sáttmála sem nefnist Stjórnarskrá. Samþykktu þeir að fylgja þeim skilgreiningum sem sá sáttmáli býður. Þannig samþykktu þeir tvennt. Annars vegar að mynda ábyrga ríkissmiðju í samræmi við mótaðar reglur. Hins vegar að móta samfélög sín samkvæmt siðferði sem þar væri tilgreint með beinum og óbeinum hætti.

Sé stjórnarskráin einnig samfélagssáttmáli, má vega hvaða siðferðisgildi hann tilgreinir: Tekið er fram að Lútersk Evangelíska Þjóðkirkjan skuli varðveita frumspekiviðmið hins Íslenska þjóðríkis. Ennfremur að borgarar (og þegnar) ríkisins sem ekki vilja frumspeki Þjóðkirkjunnar hafi frelsi til að velja Efnishyggju, eða frumspeki annarra trúarsýna og er ríkinu óheimilt að hamla borgurum að mynda innri félög, svo fremi þau virði framangreint siðferði.

Sáttmálinn skilgreinir ekki hvað sé gott siðferði enda sér fyrrgreind tilvísun um að tilgreina það. Siðferðileg varsla ríkis og þjóða(r) þess sé í höndum kristilegra frumspekinga en þeir taki fullt tillit til frumspekinga annarra sýna. Þar með sé tryggð frumspekisamræða þeirra samfélaga sem að ríkisfélaginu standa.

Ljóst er að meirihlutakosning getur sett siðlaus lög séu þau ekki byggð á fyrrgreindum sáttmála. Þegar svo er verður til réttlætisrof, því sáttmálar eru undirstaða réttlætisviðmiða. Sé sáttmálinn hæfur til grundvöllunar réttlætis, þá ætti endurskoðun hans eða viðbætur að vera óþarfi. Sé endurskoðun nauðsynleg, eða viðbætur, hvernig á að skilgreina þá samfélagssamræðu og hver á að skera úr um?

Alþingi Lýðveldis hefur samþykkt ýmis lög byggð á sáttmála sem þing Sameinuðu Þjóðanna í New York nefnir mannréttindayfirlýsingu, einnig hinn svonefnda Evrópusáttmála. Spyrja má hvort Stjórnarskráin frá 1944 hafi verið ónóg. Ég tel að þessa sáttmála óþarfa og staðfestingu þeirra afturför en það er utan efnistaka.

Núverandi leiðtogi Íslenska Lýðveldisins hefur lýst því yfir að vald sitt sé illa skilgreint og þar með að hann hafi ekki lesið sáttmálann eða skilið. Nýverið lýsti forsætisráðherra hans því yfir að hún hefði vald samkvæmt sáttmálanum til að koma á þingrofum og kosningu, þó það komi ekki fram í honum. Hlutverk hennar er heldur ekki skilgreint í honum. Margir hafa rætt á Íslandi síðustu ár að samkvæmt bókstafstúlkun á sáttmálanum hafi allar ríkisstjórnir frá 1944 verið ólögmætar.

Allt framangreint hef ég rætt ítarlega á öðrum vettvangi. Er mér ljóst að þau skrif og ræður eru fyrir daufum eyrum. Ennfremur að hugsanlega sé framangreind upptalning komin að mörkum birtingarhæfs velsæmis. Það breytir þó ekki hlutbundinni vegun á hugtökum og merkingarfræði.

Saga manneskjunnar er löng og misbein og svo er einnig um sögu mannverunnar. Þá má spyrja hvor er eldri, lengri eða krókóttari. Þá þarf að skilgreina muninn á manneskju og mannveru. Takist það getum við skilgreint hvað sé samfélag, síðan hvað sé samfélagssáttmáli og ef við náum svo langt, hvað sé þjóðar- eða ríkissáttmáli. Vegunin á hvort sáttmálar skiljist eða séu haldnir, bíður síðari tíma.

Manneskja (Human) er lífvera sem gengur upprétt á tveim fótum, hefur tvær hendur, huga og sál; Hún telur sig andlega veru. Hún er sjálfsvituð (Sentient) því hún getur rýnt vitund sína og hún viðurkennir að aðrar lífverur hafi vitund og sumar sjálfsvitund. Manneskja telur uppruna sinn frumspekilegan og að holdgerving sé ytra form en mannleg raunhyggja (Reason) sé háð frumspekilegum greiningum.

Mannvera (Human Being) er lífvera sem gengur upprétt á tveim fótum, hefur tvær hendur og heilabú. Hún skilgreinir sjálfsvitund en efast um (og hafnar yfirleitt) sjálfsvitund annarra lífvera. Hún sér sjálfa sig sem efnislega (Materialist) og að tilvera hennar sé eingöngu háð efninu, að sál sé firring (Alienation) og að mannleg rökhyggja (Logic) sé æðsta mælanlega greind veruleikans.

Báðar verur geta beitt táknmerkingu. Manneskjur hafa nú verið fangar Mannvera í rúma öld, eiga enga virka sáttmála og geta illa treyst sáttmálum þeirra síðarnefndu. Standist framangreind greining, er ljóst að við eigum langan veg fyrir höndum.

Loks bið ég lesandann velvirðingar á hortugheitum. Hafi meiningin skilað neikvæðri niðurstöðu eru mistökin mín.

Þessi grein var rituð 9. september 2020 og samdægurs send Morgunblaðinu sem góðfúslega birti hana 21. september.

Einn færasti vírusa sérfræðingur heimsins, Judy Mikovitz sem minnst er á í ritgerðinni, hefur bent á fáeina áhugaverða punkta varðandi vírusasmit. Punktar sem öll sóttvarnarráð virðast sniðganga.

Í fyrsta lagi er þekkt innan vírusafræðinnar að PCR skimun skilar allt að 80% fölskum pósitívum. Margir telja að talan sé í raun 30% en er réttlætanlegt að setja Evrópu og Norður-Ameríku í stofufangelsi á grundvelli skimunar sem er svo ómarktæk, hvort heldur 30 eða 80 prósent?

Í öðru lagi er talið að 8% af genamengi mannsins sé uppsafnaðar upplýsingar um hvernig verjast skuli alls kyns veirum og vírusum sem í dag teljist skaðlaus. Séu varnarkerfi líkamans sett í uppnám riðlast þessar upplýsingar og skaðlausar veirur og vírusar verða okkur skaðleg.

Vitað er að grímunotkun minnkar súrefnismettun einstaklings úr 19 í 17 prósent og við það kemst framangreint upplýsingamengi í uppnám auk þess sem skaðlegt er fyrir heilbrigðan einstakling að anda að sér rakamettuðum koltvísýringi sjálfs sín, sem aftur brýtur niður heilbrigðiskerfið.

Vitað hefur verið í áratugi ef ekki í aldir að þó einstaklingur kunni að vera smitaður af veiru eða vírus, að sé hann einkennalaus – þ.e. ekki veikur – þá er hann heilbrigður og dreifir ekki smiti og því allsendis ástæðulaust að setja hann í sóttkví. Sóttkví er vitað að virkar eingöngu þegar um veiki er að ræða, en veiki er einungis þegar um einkenni er að ræða.

Loks er vitað að andlitsgrímur virka jafn vel á vírusa og gaddavírsgirðing á moskítóflugur.

Í ljósi framangreindra punkta, auk allra annarra sem drepið er á í grein minni Vísindadulspeki, er ljóst að annars vegar er um að ræða dulspekivísindi en ekki raunvísindi og hins vegar að stór hluti skriffinna heilbrigðiskerfisins er að viðhalda vísvitandi blekkingum, hver svo sem ástæðan er.

Ritgerðin fer nánar í hver ástæðan kunni að vera. Augljóst er þó að eitthvað er að – eins og ritgerðin kemur inn á – þegar engar tölur birtast um Inflúensu í ár. Hér má bætast við að hvergi er rætt opinberlega um smitmettun einstaklinga, þú getur haft vírusasmit árum saman sem aldrei nær þeirri mettun í lífmassa þínum að valda veiki.

Síðan ritgerðin var birt, hafa fleiri upplýsingar komið fram sem sýna fram á að Kóróna vírusinn var í ónæmiskerfum fólks í Evrópu og Norður Ameríku í það minnsta ári áður en faraldurs áróðurinn fór í gang.

Í ritgerðinni minntist ég á þrjá höfunda sem hafa því sem næst afsannað kenningar Darwin en þar hefði sá fjórði, Jonathan Wells, átt að vera efstur á lista.

Í ritgerðinni fer ég talsvert í fræðin um þyngdaraflið og þá sálfræði eða dulspeki sem hefur breytt því í þyngdarlögmál. Síðan hef ég rekist á upplýsingar um mælingar á mismunandi þyngd eftir mismunandi stöðum á jörðinni.

Allar götur síðan 1960 hefur verið vitað að á sumum stöðum jarðarinnar vegur hundrað kílóa einstaklingur aðeins 98 kíló og á öðrum 102 – flöktið er sumsé 2 prósent eftir staðsetningum. Búið er að kortleggja þessa staði og ýmsir hafa reynt að útskýra (Explain) ástæðuna en virðast ekki átta sig á hversu hallærislegar útskýringarnar eru.

Ef þyngdarlögmál Isaac Newtons er sá sannleikur sem Húmanisminn og afleidd efnishyggja (Materialism) heldur fram, þá væri þyngdarkrafturinn jafn yfir allan hnöttinn.

Viðbót í september:

• Íslenska Lýðveldið veitir 400 milljónir til 23 fjölmiðla til að tryggja rétta umfjöllun um Covid. Sjá reglugerð.
• Björn Ingi Hrafnsson gefur út bók um Covid-19, með yfirlýsingu frá Kára Stefánssyni á forsíðu, sem segir allt sem segja þarf um Viljann (viljinn.is).

Viðbót í október:

• Í blogg færslu á gudjonelias.is fékk ég fyrirspurn varðandi tengsl Bill Gates og Genakára. Þar sem ég minnist á þetta í ritgerðinni Húmanistadulspeki (og hafði alltaf ætlað að rannsaka dýpra) ákvað ég að finna fréttina á mbl.is sem ég hafði byggt fullyrðinguna á, en þá hafði annaðhvort fréttinni verið breytt eða mig misminnt. Ég rannsakaði því dýpra og fann fréttina sem ég byggði fullyrðinguna á (sem hafði verið breytt) og tók nokkra tugi myndskota til að styðja fullyrðinguna. Glósurnar finnast í viðhengdu PDF skjali.
• Í júlí 2020 viðurkenndi CDC í Bandaríkjunum að enginn hafi ennþá einangrað Sars-CoV-2 vírusinn, og gaf út sextíu síðna skjal um hvernig stilla megi rt-PCR tækið (t.d. með 45 cycles) til að skima og greina það sem ekki finnst. Þetta með 45 runur/snúningar þykir áhugavert að mati sérfræðinga sem benda á að það sé „over the top.?“

Viðbót  2020 til 2021:

• Frá Portúgal bárust þær fréttir í haust að PCR skimanir voru dæmdar ómarktækar við skimun eftir Corona Vírus smiti.
• Í haust var gefin út síðan Corman-Drosten-Review-Report þar sem á þriðja tug viðurkenndra lífeðlisfræðinga skrifuðu undir að sú PCR skimun sem heimurinn er að nota til skimunar á smiti, sé 97% falskar pósitívur eða ómarktæk skimun.
• Elísabet Guðmundsdóttir skurðlæknir, sem hefur langan og viðurkenndan starfsferil, kom fram hérlendis og lýsti því með vísindalegum hætti að Covid ráðstafanir Íslenska Ríkisins væru óvísindalegar. Hún var rekin úr starfi á Landspítalanum, svipt lækningaleyfi og (að því er hermt er) gert að sæta geðrannsókn.
• Einnig komu í ljós stórvægilegar fjárfestingatengingar tveggja bróðursona Ölmu landlæknis við 365 Miðla og einnig við Genuinity Science (áður Wuxi NextCode) sem var stofnað af fólki sem áður stóð að stofnun og rekstri Iceland deCode.
• Þá er fjöldi málaferla í gangi s.s. í Bandaríkjunum, Þýskalandi og Hollandi og víðar varðand misnotkun á PCR til skimana. Í haust kom í ljós myndskeiðs-samtal þar sem dr. Fauci, yfirmaður CDC í Bandaríkjunum viðurkenndi að allar PCR skimanir þar sem notuð væri 35 eða fleyri hringferlar (Cycles), væru ómarktækar með öllu en þó er hann sjálfur, rétt eins og Þórólfur sóttvarnalæknir á Íslandi, að hvetja til þess að loka efnahag og menningarlífi sinna ríkja, á grundvelli þessara skimana.
• Guðjón Hreinberg benti á í stuttri myndskeiðs færslu, varðandi skimanir og smitgreiningar að virkjun sóttvarnarlaga á Íslandi árið 2020 væri ólögmæt ef ekki væri sönnuð farsótt og því mætti draga Svanhvíti heilbrigðisráðherra fyrir Landsdóm rétt eins og gert var við Geir H. Haarde á sínum tíma.
  Fáeinum dögum síðar komu Sigríður Á. Andersen og Reimar Pétursson (bæði virtir lögfræðingar) fram í myndskeiði á vegum Orators (félags laganema) og yfirfóru sambærilega spurningu og komust að sambærilegri niðurstöðu.
• Svanhvít Svavarsdóttir Heilbrigðisráðherra kynnti nýjar tillögur að sóttvarnarlögum, sem aðeins er hægt að lýsa með einu orði: Nasismi.
  Margt bendir til að fjöldi af þeim reglugerðum sem hún hefur gefið út á árinu, standist ekki lagalega rýni og sumir vilja meina að nýju lögin muni klóra yfir það.
• Þó fjöldi jafningarýndra vísindagreina sé til um notkun á grímum, þá var ekki hægt að komast hjá því að taka eftir þegar Dönsk rannsókn var gefin út á haustdögum sem sýndi fram á að það var 0,6 prósent munur á grímum og grímuleysi varðandi vörn gegn smiti. Almenningi á Íslandi var ekki sagt neitt um þetta.
• Í desember veitti forseti Íslenska Lýðveldisin, Kára Stefánssyni og Íslenskri Erfðagreiningu útflugningsverðlaun Íslands! Genamengi Íslendinga eru því staðfest útflutningsvara.
• Í haust hafa öll helstu þjóðríki vesturlanda verið að panta mRNA bóluefni, sem eru úr gerviefnum og ætluð til að framkvæma CRISPR uppskurð á genamengi fólks, undir því yfirskyni að þau muni mynda hjarðónæmi gegn Covid, sjúkdóm sem sannanlega er ekki til en hefur sannanlega verið notaður til að rústa vestrænni menningu á alla vegu.
• Í haust kom fram “The Great Barrington Declaration” þar sem þrír viðurkenndir vísindamenn á sviði farsótta lýstu því yfir að sóttvarnarviðbrögð sem vestræn þjóðríki eru að stunda, gegn Covid, hafa ekkert með hjaróðnæmi að gera. Fljótlega komu fram yfirlýsingar frá forstjóra WHO og Bill Gates (en hvorugur þeirra eru lífeðlisfræðingar) þar sem lýst var yfir að hjarðónæmi myndi nást þegar mRNA bóluefnin kæmu.
• Allt árið 2020 kom fram endalaust streymi upplýsinga sem sýndi að Bill and Melinda Gates Foundation, hafði dælt peníngum í helstu fjölmiðla og háskóla sem voru í fararbroddi þess að sannfæra fólk um að Covid farsótt gengi yfir heiminn. Samtímis þessu voru helstu samfélagsmiðlar á borð við Twitter, Facebook og Google/YouTube að ritskoða í stórum stíl og eyða upplýsingum sem gengu á skjön við yfirlýsingar Bill Gates. Engum virtist þykja neitt óeðlilegt að Bill Gates væri stærsta fjármagnsstoð alþjóðastofnunarinnar WHO.
• Einnig kom fram á árinu að hægt var að skima Coca Cola sem Sars-CoV-2 smitað og að IMF hótaði þjóðríkjum sem ekki hófu Covid smitvarnir (Mitigation) að skrúfað yrði fyrir lánveitingar til þeirra og jafnvel gjaldfelld eldri lán; Enginn virtist vilja ræða þetta, en meðan antivistar voru háværir um Bill Gates eða World Economic Forum, virtist enginn þeirra taka eftir að IMF réði því hvort Covid smitaðgerðir væru framkvæmdar eða ekki og enginn rakti hver stýrði þeirri stofnun.
• Á heimsvísu er einungis einn maður, Guðjón Hreinberg, sem rakti opinberlega að fjárfestingarsjóðirnir Vanguard og Blackrock voru/eru efst í fjárfestingapíramída allra þeirra aðila á heimsvísu sem viðhalda Covid áróðrinum! Enginn veit hverjir eiga Vanguard og Blackrock og sá fyrrnefndi er þannig skipulagður að útilokað er að rekja það!

Viðbót 2022:

• Edward Jenner fann upp bólusetningar á milli 1760 til 1780. Þau voru notuð grimmt öldina á eftir til að fyrirbyggja farsóttir. Árin 1880 til 1920 kom út fjöldi vísindarita frá ábyrgum vísindamönnum sem sýndu fram á með ábyrgum hætti að bólusetningar stöðva enga faraldra en valda mörgum og jafnvel skæðari.
  Nú gætu margir sagt, þetta er úrelt og vísindin hafa tekið framförum síðan 1910, slík fullyrðing sýnir algjöra vanþekkingu á vísindum og er ekki svara vert. Bólusetningar eru markaðssettar með slagorðum varðandi Bólusótt, Lömunarveiki og Mislínga, sem alllt hefur verið sannað sem falsvísindi. Að þetta er ekki rætt opinberlega, sannar meira um orð Biblíunnar en við förum út í hér.
• Mælt er með eftirfarandi þrem tenglum:
  “Vaccine inquirer” (archive.org London+Society+for+the+Abolition+of+Compulsory+Vaccination),
  “W Scott Tebb”  (archive.org a+century+of+vaccination),
  Alfred Russel Wallace”” (archive.org alfred+russel+wallace+vaccination). Ég vil
  minna lesandann á að ef hann veit ekkert um A.R Wallace, veit hann heldur ekkert um þróunarkenningu Darwins eða líffræðivísindi síðustu hundraðogfjörutíu ár, sem segir meir um skólann sem lesandinn fræddist í en um hann sjálfan.
• Þegar Albert Einstein gaf út Afstæðiskenninguna, sem hann þróaði með fyrstu konu sinni Milevu Marvic, og síðar Sérstæðu Afstæðiskenninguna, var um nýstárlega kenningu að ræða, sem ennþá er kenning og hefur í engu verið sönnuð. Þvert á móti er margt sem gefur til kynna að hún sé enn á tilgátustigi (en hið sama á við um Þróunarkenningu Darwins). Eins og ritgerð mín bendir á, er margt í Kenningaeðlisfræði samtímans sem er hreinn þvættingur – eða dulspeki. Síðan hef ég rekist á að þegar Einstein notaði hugmyndir á borð við Svarthol og Svartefni til að breiða yfir skekkjur í hugmyndum sínum og því rangformúlur (en kenning hans er stærðfræði), var hann hugsanlega viljandi og hugsanlega óviljandi að reyna af einbeittum brotavilja að afmá Ether út úr vísindum. Þeir sem síðar hafa markaðssett tilgátur eða kenningar Einstein, hafa hugsanlega verið meðvitaðir um þetta. Nú er ljóst að allar götur frá Newton, voru eðlis- og efnafræðingar af fúlustu alvöru að vinna með Etherinn sem alvöru hugtak, í þeirri trú að ljósið væri háð honum. Þetta afmáir Einstein með tilgátum sínum og býr í staðinn til Alheimsfasta og Ljóshraða sem þyngdareiningu án þess að nokkur eðlisfræðileg forsenda sé til þess, og þetta er það sem heimsmynd fólks er byggð á í dag; Hreinræktuð dulspeki og rangsnúningsvísindi.
• Í ritgerðinni er talsvert unnið úr Kenningaeðlisfræði (Theoretical Physics) sem Húmanískur Sósíalisma samtímans lítur á sem staðalvísindi og þar farið m.a. í Þyngdarlögmálið sem Sir Isaac Newton reiknaði svo snilldarlega að í samtíma okkar eru kenningar hans og útskýringar viðurkennd og oft nefnd Newtonian Physics. Eftir að ritgerðin var kláruð, rakst ég á (eins og fram kemur hér framar) að umtalsverð mæligögn eru til í vísindaheiminum frá því upp úr 1960 sem sanna með mælingum að þyngdaraflið sem uppnefnt er þyngdarlögmál, mælist misjafnlega á mörgum svæðum jarðarinnar. Svo sterkt kveður að þessum mismun að hundrað 100 kílógramma þung manneskja mælist allt frá 98 til 102 kg eftir því hvar hún er staðsett á jörðinni. Hafa þessi svæði verið vandlega kortlögð, en upplýsingar um það verið jaðarsettar og þaggaðar. Frávikið er útskýrt með huglægu mati á hugmyndum um þykkt jarðarskorpunnar, sem slær ryki í augu fólks sem ekki skilur raunvísindi og samþykkir umhugsunarlaust dulspeki rangvísinda; Frávikið er slíkt að útskýringar vísindanna á þyndaraflinu standast ekki og er það augljóst hvaða leikmanni í eðlisfræði sem er, svo fremi að viðkomandi valdi hlutbundinni og heiðarlegri rýni.
• Í febrúar 2021 samþykkti Alþingi, Lýðveldisins Ísland, sóttvarnalög sem skilgreindu engin raunvísindi t.d. varðandi vírusa skilgreiningar og sannanir þeirra, gagnsemi andlitsgríma, nýtni landamæralokana, félagsfjarlægða, hvort smitleiðni væri raunverulega eða ekki, hvort PCR skimun ætti rétt á sér eða ekki, hver væri munurinn á einkennalausu smit eða sóttkví, hvað þá varðandi reynslu af svonefndri ónæmisaðgerð (Bólusetningu) eða skilgreiningu á hvenær ónæmisaðgerð skili árangri eða ekki eða þá hvenær hún væri hættuleg og/eða bótaskyld, engin raunvísindi voru skilgreind; Lög þessi lögleiddu aðgerðir og reglugerðir sitjandi ríkisstjórnar eins og eftir pöntun og útvíkkuðu valdsvið stjórnarinnar. Þessi lög brjóta ákvæði stjórnarskrár um persónuhelgi, félagsréttindi, pyntingar og mismunun. Ennfremur lögleiða ólög þessi varðhald án dóms og laga, undir uppnefninu sóttkví einkennalaust-smitaðra. Engin mótmæli voru innan þjóðarinnar gegn þessum rangsnúningi og lögin voru samþykkt einróma. Engin umræða fór fram innan Þjóðfélagsins, að eldri sóttvarnarlög lögleiddu reglugerð frá alþjóðastofnun (sem eðlis síns vegna er ólögmætt) og þegar þessi viðbót er rituð (1. maí 2022) er í undirbúningi að ný reglugerð WHO verði gerð að þjóðréttarsáttmála við öll aðildarríki sameinuðu þjóðanna og er það ferli að mestu í kyrrþey; Ferli þetta leggur í raun niður sjálfsákvörðunarrétt og sjálfstæði Þjóðríkja heimsins, er ólögmætt því engin alþjóðastofnun getur haft æðra lögsagnarumdæmi en þjóðríkið, auk þess sem þetta fer fram án ábyrgrar umræðu. Siðmenning heimsins er hrunin.
• Lyfjastofnun var (í lok apríl 2022) að hætta að skrásetja og fylgjast með afleiðingum af Genasprautunni, stærstu lyfjatilraun allra tíma, og dirfðist að staðhæfa að enginn rekjanleiki væri á milli skaðans af sprautunum og miðilsfunda sinna. Enda er öllum sama að nú eru fleiri umframdauðar á mánuði en dóu af lygarafarsóttinni á heilu ári. Rifjum upp tölur: Öll þjóðin var skimuð á heilu ári, frá því í mars 2020 til maí 2021; 8000 einkennalaus smit voru greind, sem merkir að enginn var smitaður. Bæði er ekki til einkennalaust smit auk þess sem PCR skimun er 97 prósent fölsk fyrir smit, en það hefur margverið sannað af ábyrgum en rækilega þögguðum efnafræðingum. Af þessum 8000 veiktust aðeins 370 og aðeins 29 dóu og af þessum 29 var meirihlutinn yfir sjötugu og dóu úr öðrum sjúkdómum. Engin umræða er leyfð innan Þjóðríkisins um allan þann fjölda sem dó í kjölfar stprautunnar, en vitað er að yfir 7000 skráð tilfelli voru af Sprautuskaða (Vaccine Adverse Event Reaction (VAERS)) hjá Lyfjastofnun. Á þessu ári (2022) hefur verið viðurkennt að toppur (Spike) er í dauðsföllum meðal eldri borgara, en það er rækilega jaðarsett og nýverið var viðurkennt af Hagstofunni að á þessu ári er að meðaltali 50 umframdauðsföll á mánuði (miðað við meðalár) sem eru óútskýrð og órannsökuð, aftur jaðarsett og þögguð umræða.
• Oft hef ég bent á í blogg færslum árin 2021 og 2022, að hægt er að lögsækja og fangelsa sóttvarnalækni fyrir skjalafals og misbeitingu valds síns, og að brotin varði tvenn atriði Almennra hegningarlaga, sem varða allt að tólf ára fangelsi. Engin viðbrögð. Lögbrot ný-aðalsins skipta engu máli.æ Hrunin siðmenning, ekkert lagasiðgæði, því er siðrof lögfest og heimsmenning okkar mun því hljóta sömu örlög og Sódóma og Gómorra, en þeim var eytt vegna lögleiðingu siðrofs og spillingar.
• Loks má minna á að Lýðveldið Ísland, samþykkti árið 2018, lög 144/2018, um glæpi gegn mannúð og mannkyni. Allt Covid ferlið eins og það leggur sig, á Íslandi, þverbrýtur að lágmarki fyrstu tvær greinar þessara laga; Öll elíta landsins, frá forseta til lægst settu hjúkku og lögregluþjóns, er sek um stærsta glæp gegn mannkyni frá upphafi þekktrar mannkynssögu. Um þetta er engin umræða og fórnarlömbin réttlæta það ofbeldi sem þau eru beitt. Minna skal á að hugtakið Þjóðarmorð (Genocide) og hugtakið Glæpur gegn mannkyni, er óháð því hversu margir eru drepnir og hvernig. Enginn skilningur virðist vera lengur á þeim gildum sem ákvarða lög og vísindi.
• Fram hefur komið hjá fjölda þjóðríkja s.s. sóttvarna eftirlits Ítalíu og Bandaríkjanna, að skráð dauðsföll af COVID, eru 95 prósent fölsk; Sem merkir að einungis 5 prósent COVID dauðsfalla eru trúverðug, ef svo mörg. Fullsannað er að Covid Farsóttinn er hundrað prósent lýgi, svo og Eitursprautan sem þjóðríki og sambandsríki um allan hinn siðmenntaða heim, s.s. Kína, Rússland, Evrópa og Norður Ameríka hefur lögleitt með ólögum og rangsnúningi. Þá kom fram í árslok 2021 að þegar Lyfjaeftirlit Bandaríkjanna gaf Pfizer neyðarleyfi fyrir sprautunni, voru þegar dánir allt að 1300 manns úr sprautunni, sem merkir svik (fraud) og ekki er útséð um hvernig það fer, því dómsmál eru í undirbúningi í Bandaríkjunum þegar þetta er ritað og þá hefur verðgildi hlutabréfa í Pfizer og Moderna hrunið í kjölfar þess að þetta kom upp, en vernd eiturbyrlara Lyfjarisanna (Big Pharma) er háð því að engin svik séu viðhöfð. Hér þarf að taka fram að Pfizer reyndi að fá lögbann til 2076 á að gefa út upplýsingar um gildi og árangur sprautunnar í Bandaríkjunum!
• Síðan heims-sprautunin hófst, hafa hundruðir Íþróttafólks hrunið niður á velli, með hjartaáföll og hátt hlutfall þeirra dáið. Þá eru tugþúsundir barna sem þjást nú af lífshættulegum hjartavöðvabólgum. Auk margra annarra sprautu afleiðinga, vekja þessi tvenn mesta athygli; Engin umfjöllun um þetta neins staðar í meginstraumnum og harðneitað að ræða.
• Loks má minna á, hvort sem Covid er til sem sérstök veiki eða er endurnefni á flensu og lungnabólgu, eða hvort vírusinn er til eða ekki; Þá er óumdeilt að 99 prósent þeirra sem veikjast ná sér. Einnig að Ivermectin og Hydroxichoroquin hjálpar þeim að ná sér, sem veikjast. Læknum hefur verið bannað að gefa þessi lyf, margir misst lækningaleyfi fyrir að gefa þau, hins vegar er leyft og jafnvel hvatt til að gefa eiturbras að nafni Remdesivir sem hefur engin áhrif á lungnaveikir en er sannanlega stórskaðlegt fyrir bæði lifur og nýru. Læknavísindi Endurreisnar og Siðbótar Húmanismans, hefur sannanlega breyst í morðvarg.

Viðbót 2026

• Nicola Tesla og Thomas Townsend Brown, höfundar allrar rafeðlisfræði nútímans, – að ógleymdum Dr. Volodymyr Krasnoholovits – sönnuðu Eþerinn (Aether) sem Leibniz, Newton og fleiri alvöru vísindamenn gerðu ráð fyrir, og þar með að Alheimsfastinn sem allar útskýringar Kenninga Eðlisfræði (Theoretical Physics) þeirrar sem heims-marxismi samtímans notar til að kenna okkur vísindi, er ekki aðeins lýgi, heldur haugalýgi.

Hugleiðing:

• Þegar ég var búinn að semja Húmanistadulspeki, fór ég að uppnefna hana Vísindadulspeki og kallaði hana oftast nær því nafni ef ég minntist á ritgerðina. Ég áttaði mig á að fyrri nafngiftin væri ógrípandi og sú síðari e.t.v. markvissari en þó ónóg. Jonathan Wells notar enska orðið “Zombie Science” sem virkar ágætlega, en missir þó marks frá merkingunni sem ég hafði í huga. Þá komst ég að því að Thomas E. Woods (sjá Mises.org) notar orðið Voodoo Science. Nú orðið nota ég það frekar, og þá sem Vúdú Vísindi á Íslensku. Mér þykir fullsannað að þau vísindi sem Húmanisminn iðkar, séu Vúdúvísindi. Þó fáir geri í dag upp á milli vísinda (raunvísinda) og húmanistavísinda (vúdúvísinda) þá mun það breytast á næstu áratugum. Sá tími mun renna upp, að skólabörnum verður kennt um öld Sósíalisams sem hófst 1920, sem langa martröð í mannkynssögunni.
• Áhugaverðast í allri Covid sögunni, er að því er virðist viljandi skeytingarleysi fjölmiðla að uppfræða almenning. Allt sem rætt er í ritgerðinni eða kemur hér fram, er almenningi að mestu ókunnugt um. Ennfremur er áhugavert að þegar fólki meðal almennings er bent á að verið er, með kerfisbundnum hætti, að rústa menningu þess, ver það lygarnar og réttlætir, frekar en að spyrja um heimildir eða íhuga hvað sé að gerast.
• Sjálfum fannst greinarhöfundi áhugaverðast, að áður en grímuskylda var sett, var um það bil 20% almennings sem setti þær upp erlendis en 80% hér heima. Oft held ég því fram að þeir sem setja upp grímur, séu að staðfesta að þeir séu andsettir. Stundum man ég ekki hvort ég segi þetta í gríni eða alvöru.
• Hægt er að skrifa þykka bók um þann Gúmmístimpil sem Covid dæmið er, í menningarlegu tilliti. Niðurstaða þess sem þetta ritar er einföld; Menningin er hrunin en þetta er ekki heimsendir, og hrunið merkir að Heimssýn Húmanistans er hrunin. Ennfremur virðist mér fáir sjá þetta í heild sinni og því er ekkert endurbyggingarstarf hafið, og fáir sem vita hvernig slíkt væri geranlegt. Vissulega hef ég fjallað um þetta í myndskeiðum og það er oft langt að rekja í þessari stuttu færslu.

Lokaorð.

Þegar ég vann ritgerðina, í júní 2020, sá ég ekki fyrir hvaða vægi hún hefði, sem ákæruskjal fyrir heila heimsmynd. Ég lét hana frá mér í júlí 2020, til þess eins að geta vísað í hvers vegna ég tek ekki mark á Covid áróðrinum. Síðan þetta var hef ég fengið ítrekaðar ábendingar rá fólki sem nennir að lesa og rýna, þess  efnis að hún sé þess virði að vera pússuð í lokaform og þá til útgáfu í bókarsniði.

Kannski eiga þessar ábendingar rétt á sér, ég get ekki metið það. Það er kominn út fjöldi bóka þá 27 mánuði sem heimsvíða þjóðarmorðið hefur staðið yfir. Af öllum þessum bókum langar mig mest til að lesa bók Dr. Peter Breggin “COVID-19 and the Global Predators: We Are the Prey.”

Í mínum huga hafa síðustu tvö ár sannað að Húmanisminn sem heimssýn er hrunin, að Sósíalismi er banvænt eitur og dugar að benda á öll þjóðarmorðin og styrjaldir sem hann hefur verið valdur að síðustu öld, að vopnvæðingu heilbrigðiskerfa gegn fólki og það af augljósum brotavilja og lygahætti.

Spámaðurinn Elía benti rangríki sínst tíma, og þeim sem stjórnuðu því, að viltir hundar myndu rífa þau á hol. Spádómur sá rættist, en að mínu mati var hann tvíþættur, annars vegar tel ég að Elía hafi vísað í gríska goðafræði og þá varðandi þríhöfða hundinn Cerberus og hins vegar hýenur þær sem þjóna valdherrum innan embættakerfa, þegar þær snúast gegn eigin höfðingjum til að fyrra sjálfa sig ábyrgð.

Spámaðurinn Daníel og síðar postulinn og spámaðurinn Jóhannes, lýstu þrem illskeyttum hornum. Daníel sá þrjú horn renna saman, með munn og augu, sem mæltu formælingar, Jóhannes sá sjöhöfða dýr (sjö heimssýna), hvert höfuð með eitt horn, og þrjú horn gengu útaf. Ég hef túlkað þetta þannig, að Valdhyggja, Félagshyggja og Efnishyggja, séu eitur, eins og þegar hvöt er gerð að kerfisbundinni hugmyndafræði, og þegar þessi þrjú eitur renni saman, drepi þau fyrst menninguna og rífi loks siðmenningu á hol.

Hvort túlkun mín á ritningunum standist fræðilega rýni, er auka atriði, því túlkunin á sannarlega við um okkar tíma. Guð opnaði mér skilning á gildi Guðdómlega Sáttmálans, og vægi hans í dýpri og víðari skilningi, þannig að ég gat útskýrt á myndskeiðaneti heimsins, eins og Jesú spáði fyrir um; Á þessum tíma verður leyndardómurinn um ríkið boðaður öllum heiminum. Þá hafði ég eytt árum í að grúska í heimspeki, sagnfræðiskilningi, skjalavaldi, siðmenningu, ríkissmiðju og þjóðfélagsverkfræði – ásamt dulfræðiskilningi – sem hjálpuðu mér að skilja Sáttmálann. Að Djöflaríkið reis 11. mars 2020, aðeins 22 mánuðum síðar, sýnir mér sjálfum að Guð er að færa mannkyninu vitnisburð.

Að Guð opinberaði mér 2014 að Bólusetningar og Líffærarán (titlað líffæragjöf) er í hans augum jafngilt blóðgjöfum og blóðfórnum (s.s. rækilega kemur fram í bæði Kóran og Biblíu), dugar mér til staðfestingar að Guð er að tryggja að enginn getur litið framhjá þessu nema afneita því og þar með velja andstöðu við Guðdómlega blessun.

Hvort niðurstaða af þessu s.s. kemur fram í ritgerð minni, fer um allan heiminn eða ekki, skiptir mig engu, enda hreinsaður af Valdhyggju, Efnishyggju og Félagshyggju. Lygar þess sem fólk ranglega nefnir Vísindi í samtíma okkar, eru augljósar hverjum þeim sem iðkar vakandi rýni og leitar guðdómlegs innsæis. Vilji Guð að allir lesi eitthvað eða heyri einhverja upptöku, eins og Múhamið bendir á, Guð segir er, og Er.

Hér mætti bæta við ýmsu varðandi Genasprautuna, en nóg er komið fram og margt á eftir að koma fram. Dugar að minna á að ekkert er vitað um innihald hennar, engar prófanir hafa farið fram á henni auk þess sem hún sprautar ríkinu inn fyrir húð þína. Lygaraplágan er glæpur gegn menningu, viðbrögð hennar eru glæpur gegn bæði siðmenningu og mannkyni, sprautan er glæpur gegn Guði.

Rök efnishyggjunnar eru ekki alltaf raunsæi, en raunsæi er háð náð Guðs (óháð trúarbrögðum eða heimspekikerfi). Síðan í maí 2018 hefur raunsæi gufað upp og var með öllu horfið í mars 2020. Þegar þetta er ritað, vorið 2022, er óðaverðbólga í Evrópu og Norður Ameríku, fjögurhundruð milljónir Kínverja eru í stofufangelsi að ástæðulausu, Bandarískur hefnahagur er í hröðu innfalli, Petró-Dollarinn að mestu hruninn, Rússland hefur hafið stríð í Austur Evrópu og leiðtogar Evrópu og Ameríku eru að nota það tækifæri til stríðsæsinga og daglega er rætt um hættuna á kjarnorkustríði eins og það sé sjálfsagður hlutur; Að þriðja heimsstyrjöldin sé hafin, er aðeins spurning um hvaða dagsetning er valin eftir janúar 2020. Davos mafían er að mestu búin að yfirtaka allar vestrænar ríkisstjórnir og umsnúa þeim, verið er að koma á rafmynt sem verður háð rafrænum votturðum sem aftur verða skilyrt af Eitursprutun. Menningar hrun það sem Hegel, Oswald Spengler, Friedrich Nietszche og Mircea Eliade (og jafnvel Carl Gustav Jung), sáu fyrir á fyrri hluta tuttugustu aldar, er hafið.

Það er endalaust hægt að bæta við ritgerð en maður verður að velja lokapunktinn: Hver fékk nóbelsverðlaun fyrir að sanna Sars-CoV-2 vírusinn? Ábending, Luc Montagnier, er eini maðurinn sem hefur fengið Nóbelsverðlaun fyrir vírusagrúsk. Flettu þessu upp.

Niðurstaða mín af öllu grúski síðustu ára og áratuga, og sérstaklega hruni siðmenningar samtímans síðan í mars 2020 er einfalt; Eina leiðin út er Exodus í anda Móse, s.s. Jósúa Maríuson og Múhameð mæla með og fleiri spámenn Eingyðistrúarinnar. Því skal minna á að Móse var sérstaklega valinn af Guði og sendur af honum til Egypska heimsveldisins, ekki til að frelsa fólk vegna hugmynda um mannréttindi, heldur sem svar við bænum fólks sem ákallar Skapara Alheimsins um frelsun til mannvirðinga og réttlætis. Þennan boðskap hef ég verið iðinn við að koma á framfæri og uppskorið fullkomið sniðgengi frá bæði meginstraum og jaðarstraum. Mér sýnist að mannkynið sé því sem næst allt að hafna frelsun Guðdómlega ríkisins. Læknirinn Dr. Zev Zelenko hefur reglulega bent á nauðsyn þess að flýja til griðaborga, sem er byggt á sömu hugmyndafræði og hér er útskýrt, jafn virtur og Zelenko er varðandi allt annað sem hann útskýrir, sýnist mér að vitnisburður hans um þetta efni sé einnig sniðgenginn.

Eina leiðin út úr Djöflaríkinu, er vegur Skaparans; Við verðum að yfirgefa rangríkin, og við getum það aðeins ef við þrábiðjum Skapara okkar um frelsun til mannvirðinga og réttlætis. Hér má koma fram að ég festi kaup á tveim lénum árið 2021, divinestate.org og divinestate.net – það kom mér ekki á óvart að lénin voru laus. Lénið divinestate.com er laust en það er of dýrt og ég banna trúuðum að kaupa það fyrir okkur nema það lækki niður fyrir sjötíu dollara. Þessi tvö duga vel sem vitnisburður um Ástand mannkynsins.

Loks vil ég taka fram að í fáein ár hef ég reglulega skilgreint muninn á Mannverum og Manneskjum, Mannkyni og Mannfólki, annað er dýr sem tilheyrir Meitlurum (af frjálsum og fúsum vilja) hitt er fólk Guðs.

Verði ritgerðin og viðbót hennar að bók, varpa ég því frá mér. Þetta er Open Source. Ég vil loks bæta við eftirfarandi, að hálfu í gríni og hálfu í alvöru:

Marxistar eru átta prósent af mannfjöldanum – þetta er mælanlegt og hefur verið greint. Kjósendur VG eru að meðaltali 8 prósent og flokksbundnir Marxistar í Kína eru sama prósenta. Hægt er að rekja þetta nánar. Þegar þeir ná völdum, setja þeir alla í gúlag og ritskoðun, því er nauðsynlegt að greina Marxistaveikina strax í skóla og setja þá í sérnám og koma í veg fyrir að þeir nái völdum. Einnig mætti setja Marxista á lyf, eins og Ofvirka, Þunglynda og Einbeitingarraskaða. Hver sem lausnin er, þarf að skilgreina Marxistaveikina og bregðast við henni.Annars deyr mannkynið út. Ef þú þarft sönnun, ertu smitaður!

Viðbót 2023

Frá því farsótt var lýst yfir á Íslandi í febrúar/mars 2020 og þar til sprautuherferð með mRNA efnum var komin í fullan gang, ári síðar, hélt viðbragðsteymi “þríeykis” reglulega opinbera fundi á vegum Almannavarna. Þar var ekkert fjallað um reynslu af lyfjameðferðum  s.s. Ivermectin eða Hydroxychloroquine+Zink, en reglulega státað af Remdesevir meðferðum á Landspítala. Enginn fjölmiðill spurði út í þetta, né heldur var bent á að Remdesevir er þekkt fyrir eyðileggingu á lifur og nýrum en ekki fyrir neina sjúkdómavirkni. Þá var enginn fjölmiðill eða vísindamaður sem benti á að hin nýju genabreytinga efni mRNA voru endalaust nefnd bóluefni þó þau væru það ekki.

Það ár sem leið frá yfirlýsingu farsóttar, til allsherjar sprautumeðferðar, sem 82 % landsmanna þáði, var gerð dauðaleit að farsóttinni. Þúsundir fólks var sett í sóttkví án sóttar, byggt á ónothæfum PCR prófum og því sannanlega varðhald án dóms og laga – sem er stjórnarskrárbrot – og réttara að nefna smitkví því téð varðhald var uppnefnt sóttkví að tilefnislausu og byggt á merkingarlausri PCR smitgreiningu.

Alls voru 300 þúsund landsmanna skannaðir með PCR þetta ár, og að lágmarki 6 þúsund vistaðir í smit-varðhaldi, en sú tala er hæpin, því allir sem t.d. flugu til landsins voru skipaðir í 14 daga og í lokin 6 daga smitvarðhald, og talan því líklegri nær 30 þúsund eða fleiri. Sjálfur var ég settur í Covid einangrun í þrjár vikur, í spítalainnlögn vegna blóðeitrunar (Tetanus), og sú einangrun kemur hvergi í tölfræðina og ég er tæplega sá eini.

Til gamans má geta þess, að þegar spítalinn þurfti að losa stofuna undir annað, í mínu tilfelli, var notast við undir 20 stigferlar/mögnunarferlar (Cycles) til að geta tilkynnt að ekkert smit væri lengur!

Af þeim 300 þúsund sem voru PCR skannaðir, fundust aðeins 6000 smit, þar af veiktust að hámarki 375, og af þeim sem veiktust voru aðeins 29 sem dóu. Þeir sem dóu, voru þá allir komnir í  öndunarvél með svæfingu (mild tegund gæludýraaftöku).

Ári eftir að sprautuherferðin hófst, eða vorið 2022, voru skráð tilfelli af veikindum með skaða af völdum mRNA sprautunnar á áttunda þúsund og dauðsföll á milli 40 og 60 (eftir minni) og varanlegur skaði á milli 800 til 1200 eftir mati. Á þeim tímapunkti lýsti Lyfjastofnun því yfir að skráningu á aukaverkunum af sprautunum yrði hætt, þar eð ljóst væri að engin ástæða væri til!

Aldrei var almenningur áminntur um – þó vafalaust hafi það verið tilkynnt einhversstaðar – að öll mRNA stungulyfin voru á neyðarleyfi og höfðu aldrei staðist neina prófunarferla neins staðar, og að neyðarleyfið var eingöngu byggt á erlendum skjölum sem ekki voru rýnd heldur tekin trúanleg “at face value.”

Áfram héldu þó stjórnvöld að tilkynna Covid tilfelli, þrátt fyrir að yfir 80 prósent landsmanna væru nú sprautaðir og útilokað að gera greinarmun á sprautuskaða og hinni svokölluðu covid-19 veiki.

Glæpurinn sem framinn hefur verið undir heitinu covid-19, bæði farsótt og sprautuherferð, er ómælanlegur, utan það að afsanna með öllu að hérlendis (eða í öðrum löndum sem sambærilegt átti sér stað) sé ábyrg siðmenning (Civilization) eða réttarríki hvað þá virk “vísindi.”

Sá er þetta ritar reyndi iðulega að benda á alvarleg lögbrot t.d. sóttvarnalæknis og landlæknis við Almenn hegningarlög Lýðveldisins, og þá sérstaklega tvær greinar þeirra sem í samlegð (Synergy) varða allt að tólf ára fangelsisvist. Enginn annar aðili hérlendis svo mikið sem spurði út í hvort sú lagarýning stæðist. Þá má benda á lögbrot smitkvía, uppnefndar sóttkvíar, eða að grímunotkun varði ákvæði um pyndingar, þá má minnast á jafnræðisákvæði, og fleiri smærri atriði mætti tiltaka, hversu grunnlög og hegningarlög landsins voru þverbrotin á bæði einstaklingum og þjóð, án þess að nokkur ræddi, í það minnsta svo höfundi sé ljóst.

Orðið Húmanistadulspeki, á fullan rétt á sér.

Fleiru mætti bæta við varðandi umfjöllun ritgerðar um Kenningaeðlisfræði, en rétt er að skjóta hér inn að öll sú fræði eins og þau eru kennd í nútíma Akademíum nýta mjög Einstein fræði sem aftur nýta undirmengi af fræðum Newton.

Einstein gerði ráð fyrir að Alheimurinn væri stöðugur, þ.e. ekki að hann ætti sér upphaf eða þendist út eða snérist. Öll þau fræði hans, að ljós sé bæði bylgja og eindir, byggjast á því að ljós hafi massa, þ.e. massafræði þyngdarlögmáls þessara fræða gera ráð fyrir að massi dragist að massa og að massi geti beygt ljós (og haft áhrif á hröðun ljóss). Enginn fótur er fyrir að ljós hafi massa, og því ósannanlegt hvort það sé bylgja eða eind hvað þá bæði.

Loks gerði Newton ráð fyrir sviðum (Fields) og að hnettir geimsins ferðuðust eftir sviðum, en að þyngdaraflið væri meir það sem héldi þeim stöðugum. Þá gerði t.d. Leibniz ráð fyrir sambærilegum atriðum – en hann gerði viðamiklar stjarnfræði útleggingar á sama tíma og Newton og báðir þróuðu Calculus stærðfræði til að geta unnið með hreyfingar geimhnatta (sólna, pláneta, tungla, …); þessu eyddi Einstein út, því svið Leibniz/Newtons (báðir guðstrúaðir) gerðu ráð fyrir Ether og guðleysinginn Einstein hafnaði Ether.

Þess ber að minnast, samanber að ekkert er vitað um náttúru ljóss – og sjaldan fjallað um ástríðu Newtons einmitt í þá átt að skilja ljós, að Ether hugmyndin gerir ráð fyrir að einnig sé til dökkt ljós, og því megi velta fyrir sér hvort réttara sé að tala um birtu og dimmu sem tvennskonar útgáfu ljóss (sem sé þá nær Ether eðli). Á þeim árum þegar Einstein kemur fram með afstæðiskenningar sínar tvær, var einmitt mjög mikið um í fræðum og heimspeki (sem nú nefnast Vísindi) að bæði Húmanistar og aðrir leituðu að því hvort Ether sé raunverulegt fyrirbæri. Einstein fleygði út Ether’num og notaði þess í stað draugafyrirbærið alheimsfasti (Universal Constant) sem öll hans fræði byggðu síðar á, og einnig ljóshraðinn.

Þessum fasta-fræðum er hampað af guðlausum – og yfirborðshyggnum – sósíalískum húmanisma – af augljósum ástæðum; dulspekiþvættingur alltsaman, sem þykjast vera fræði og heimspeki undir dulheitinu vísindi. Þessi sömu fræði, bjuggu þó til draugafyrirbærið dökkefni og dökkorka til að geta útskýrt frávik (Exceptions) og misgengjur (Disparities) í heimsmynd sinni og þannig tóku aftur upp Ether og Dökkt ljós, án þess þó að viðurkenna.

Dökkefni og dökkorka; ómælanleg fyrirbæri sem útskýra engin frávik, heldur fela að heimsmynd húmanismans er dulspeki og ekkert annað.

Loks ber að taka fram að í skrifum mínum hefur hugtakið heimspeki aðra merkingu en í Akademíu húmanismans. Heimspeki er hugtak sem merkir leit eða skilning á því sem er, óháð því hvort það sé mælt (Measured) efnislega eða vegið (Evaluated) dulefnislega (physical vs. metaphysical ((frumspekilega)). Þau fræði sem akademía sósíalísks húmanisma nefnir heimspeki, eru orðabókarfræði hugtakagreininga eða hugtakaskilgreininga sem á ekkert skylt við upprunalega merkingu hugtaksins. Þetta er gert til að breyta Heimspeki – sem er móðir allra fræða – í hugtakið Vísindi sem móður allra fræða, og fella heimspeki þar undir og þá sem yfirborðsmennsku efnishyggjunnar. Þetta er lykilatriði til að skilja hvernig Vísindin eru Húmanistadulspeki.

Taka ber fram að hugtak fæðist þannig: Fyrst kemur huglæg og e.t.v. þokukennd hugmynd (eða sýn eða niðurstaða empíriskrar reynslu); þetta er ætíð frumspekilegt. Þá kemur lýsing framangreindar hugmyndar í orðum eða mynd(um). Nú má gefa téðri lýsingu heiti, eða orð. Þá er loks hægt að nýta téð orð, sem lykill að lýsingunni, sem vísar til hugmyndarinnar. Nú getum við rætt hugtakið sem fyrirbæri (Phenomen), þ.e. útskýrt merkingu þessi, og þá fyrst má nota það t.d. til að smíða fræði, lagasiðmenningu eða annað það er menning krefst til áreiðanleika. Þetta eru fimm skref hugtaks.

Loks vil ég benda á að Húmanistar sextándu til og með nítjándu aldar voru raunsærri en yfirborðslæg efnishyggja sósíalísks húmanisma tuttugustu og tuttugustuogfyrstu aldar.

Víðbót við ritgerðina Húmanistadulspeki lýkur hér. Góðar stundir.

Guðjón E. Hreinberg

Myndir:

Staðfesting FDA að enginn einangraður Vírus hefur fundist – sjá slóð.

Eignatengingar þeirra sem stýra “farsóttinni” á Íslandi, við þá sem “græða á farsóttinni” á heimsvísu.

WHO lýsti farsóttinni lokið snemma árs 2023 og gaf út – í sama skjali – tvennar tölur yfir dauðsföll, samanber mynd. Tölfræði veikinda og dauðsfalla, stenst það reiknilíkan sem rætt er í Húmanistadulspeki: Hafi farsótt átt sér stað, var engin ástæða til neinna sóttvarnaráðstafana/mildana (Mitigation), samanber tölfræðidreifingu þekktra farsótta síðan 1950.  Auk þess sem þjóðríki á borð við Ítalíu og Bandaríkin hafa staðfest að u.þ.b. 96 prósent allra skráðra Covid dauðsfalla voru dauðsföll af völdum annarra sjúkdóma. Það merkir að einungis 4 til 5 prósent covid dauðsfalla eru téð lungnabólga.

Píanistinn Yuja Wang útskýrði eitt sinn í viðtali að hún hefði ánægju af að tjá tónverk eftir Rússneska tónsmiði (Composers) og bætti við að hún hefði ánægju af rökvissri og stærðfræðilegri nálgun þeirra. Síðan bætti hún við að Beethoven væri djúpur og heimspekilegur en lét ósagt hvað henni fyndist persónulega.

Í öðru viðtali örfáum árum síðar ræddi hún eingöngu um Beethoven og dvaldi þá við heimspeki hans og rómantík. Í báðum viðtölum mátti skilja að hún gæti lesið þessa menn í gegnum tónsmíðar þeirra eingöngu.

Annar píanisti, Daniel Barenboim, er þekktur fyrir aðdáun sína og túlkun á tónlist Beethoven. Áhugaverð er meistarasmiðja (Masterclass) hans sem til er á myndskeiði, þar sem hann vann með viðurkenndum píanistum í blæbrigðatjáningu píanósins og voru stef úr tónsmíðum Beethoven áberandi.

Við ritun þessara orða eru fiðlutónleikar (Violin Concertos) eftir Bach spilaðir í bakgrunni og þar á eftir mandólíntónleikar eftir Vivaldi. Engin sérstök ástæða er fyrir þessu vali en síðar stendur til að hlusta á upptöku af níundu symfóníu Beethoven undir stjórn Barenboim.

Fyrst þegar ég hlustaði á upptökur Valentinu Lisitsa, fann ég henni allt til foráttu. Ekkert sem hún gerði við píanóið var rétt eða í lagi. Í dag er Lisitsa ásamt Wang og Barenboim efst á óskalistanum þegar kemur að klassískum píanóleik. Hvernig Lisitsa endurmenntaði fagurkerann – án þess að vita af tilvist hans – er utan efnistaka.

Tónleikar Lisitsa í Austur Úkraínu um árið – sem nærri bannfærði hana á Vesturlöndum – fékk mann til að velta fyrir sér hlutum. Athugasemdir Wang um heimspeki í tónum er innbrend. Blæbrigði Barenboim, vinna hans með Palestínskum tónlistarmönnum og vel valin en hæversk orð hafa framkallað óræða (Irrational) dýpt.

Allt framangreint er frumspeki (Metaphysics) en óvíst hvort það sé augljóst. Hver er tónninn ef enginn heyrir hann? Ef enginn hefði eyru, væri þá hávaði, tónn, framsögð orð, eða aðvörunarhljóð eitthvað sem hefur merkingu fyrir heyrnarlausa lífveru? Að stakir tónar í tónverkum geti túlkað og tjáð hugtök og þau hafi ennfremur breidd og dýpt, er augljóst sumu fólki en öðrum merkingarlaust kvak.

Ást, vinátta, þolgæði, réttlæti, löggjöf, fyrirgefning, útsjónarsemi, vitundarlæg kjölfesta, ábyrgð og yfirsjón; Allt saman frumspekileg hugtök sem hafa vægi (Torque), fyrir okkur sem einstaklinga en ekki síst fyrir samfélagslega tilveru og umfram allt við samfélagsmótun.

Heimspekingurinn Friðrik Nítsje (Frederick Nietszche) ritaði í „Handan góðs og ills“ að þó vert væri að kunna skil Grískra harmleikja, þá væri undanskilin spurningin; Hvernig hljómaði tónlist þeirra og hvernig voru dansarnir? Einnig ritaði hann í sömu bók að þó gott væri að þekkja skil allrar heimspeki, hver væri þá tilfinningin?

Hver er tilfinning þess að þekkja skil á frumspekilega hugtakinu Þjóð? Heimspekingar Þráttarefnishyggju (Dialectical Materialism) gætu hér stokkið til og fullyrt að þjóð sé mælanlegt og efnislegt fyrirbæri (Phenomen). Enginn guðfræðingur myndi taka undir með slíku og fáir heimspekifræðingar.

Þráttarefnishyggja er grunnhugtak þeirrar sálfræði sem er uppnefnd Marxísmi og af sumum heimspeki. Marxistar fullyrða að Marx hafi byggt á heimspekingnum Georg Hegel en raunhyggja (Reason) þess síðarnefnda átti ekkert skylt með þeirri kvoðu sem Marx lét eftir sig og auðvelt er að sýna fram á það með rýni.

Heimspeki er sú nálgun mannsins sem hjúpar skilgreinda og ábyrga leit eftir þekkingu og skilningi. Innan heimspekinnar eru mörg huglæg (Subjective) hugtök og önnur hlutlæg (Objective). Eitt af því sem gerir frumspeki skemmtilega íþrótt er einmitt spurningin, hvað greinir á milli huglægs og hlutlægs mats á því sem í fljótu bragði kunna að virðast óefnisleg hugtök. Kant, Hegel, Heidegger og Nítsjé eyddu ævi sinni í að svara þessum spurningum, svo ég læt lesandanum eftir þá fimi að greiða úr.

Í kyrrð hugans og orðræðustormum fæðist hugmynd og er hún í fyrstu óræð. Þegar henni er lýst (Described) fæðist setning og stundum verður til nýtt orð. Þegar orðið er útskýrt (Explained) verður til hugtak og hið óræða fær merkingarflutning til fleiri huga en þess sem fyrst opnaði eyrun. Sá sem fleytir hugtakinu áfram og notar við leik og störf, gefur því birtingarform í veruleika.

Hugtakið Þjóð hefur ýmsar ræðar merkingar og ást hefur sex skilgreindar merkingar. Þetta er deild Hugtakagreininga. Vísindi er grein mælanlegra uppgötvana, Verkfræði er sú aðferð að gera uppgötvanir nothæfar og raunhæfar.

Húmanistavísindi hafa uppnefnt hugtakagreiningar sem heimspeki og gert að grein innan þess frumspekihugtaks sem nútímafólk kallar Vísindi. Heimspeki lítur hins vegar á vísindi sem deild innan sín og hugtakagreiningar aðra.

Íslenskur Ríkisráðsmaður lét út úr sér í sumar að hlutverk hans væri að vera „sameiningartákn þjóðar“ (sem er trúarlegt fyrirbæri) en ekki leiðtogi ábyrgrar ríkissmiðju (Statecraft). Hann lét ennfremur uppi vafasaman skilning á þeim lagabókstaf sem skilgreinir hlutverk hans þegar hann sagði að skilgreina þyfti hlutverk þetta upp á nýtt.

Þessi grein var rituð 7. júlí 2020 og samdægurs send Morgunblaðinu sem góðfúslega birti hana þann 8. júlí 2020.

Hverjum myndi detta í hug að taka hættuna á farsótt og breyta henni í einhvers konar samfélags- og þjóðaverkfræði (Social engineering) eða áróður (Propaganda)?

Hvers konar illkvittni væri slíkt og á hversu fjarstæðukenndum veruleika myndi sú sálfræði byggja? Hver myndi græða? Myndi fólk ekki sjá í gegnum slíkt og neita að láta blekkjast?

Umfram allt, hvers vegna ætti maður að hlúa að samsæris kenningu um farsótt sem væri að dreifa sér um allt og draga fjölda fólks til dauða? Það væri fjarstæðukennt. Það væri eins og hvolpur að elta skottið á sér: Hverjum dytti í hug að ljúga um augljós vísindi og hverjum dytti í hug að klína lygahvöt upp á þá sem greina frá vánni?

Við höfum vanist þeirri trúarhugsun að vísindin séu heiðarleg og þau leitist við að staðfesta með mælingum og athugunum hvað það er sem hreyfir nálina á mælinum. Um allan heim eru gefin út tímarit fyrir jafningjarýnd (Peer Reviewed) vísindi, athuganir, kenningar, útskýringar og niðurstöður. Það hlýtur að vera erfitt að nota svo vandlega rýnt efni til að ljúga upp í opið geðið á athugulu fólki?

Af framangreindum ástæðum hikaði maður að efast opinberlega og beið því átekta. Þetta eru yfirleitt fyrstu viðbrögð grúskara við fréttum, við byrjum á að trúa, síðan förum við að sjá gloppur, svo grúskum við, loks greinum við frá því sem við finnum, sem endar á að við erum djöflamerkt (Demonized) og síðan sniðgengin (Ostracized) af meginþorra fólks.

… framhald ritgerðarinnar á PDF fomi: 20200703-Humanistadulspeki.

… ritgerðin upplesin á archive.com (hefst á 1:58:39 í gudjon-hreinberg-safn-2020-E).

… athugið, síðan ritgerðin var birt hafa bæst við punktar, sjá Viðbót.

Hann er ægivel giftur, þó mér finnist fáránlegt að forsetafrú sé útlendingur (hvort heldur Dorrit eða Elíza) þá eru þær báðar framúrskarandi sem slíkar og þó ég sjái rautt þegar á Dorrit er minnst þá er ég kolfallinn fyrir Elízu.

Sem þýðir að Guðni er vel giftur og maður amast ekkert við slíku, auk þess sem maður amast heldur ekki við feðrum sem eiga mörg börn (rétt eins og með Boris Johnson sem er algjör tuddi á þeim vettvangi).

Það fræðilega efni sem ég lesið eftir Guðna er þokkalega rannsakað – segi ég leikmaðurinn – en það verður að segjast að það er í stil við húmanísk fræðistörf síðustu fimm áratuga. Fyrirbæri sem væri lengra mál að útskýra en dugar að segja að þú þarft bara að lesa „abstract“ kaflann í öllum ritgerðum frá húmanistavísindamönnum, eða vita hvernig vindar stjórnmála- og samhljómshagsmuna blása.

Þetta segir þó ekkert um neitt, samfélag menningar og fræða er flókið og það var það bæði á tímum Arkímedesar og Páls frá Tarsus, rétt eins og á Steingervingalandi.

Nei, ég hef ekkert út á Guðna að setja sem mann, þess vegna uppnefni ég hann Piparkökudreng, því manneskjan sem gegnir hlutverki er ekki það sama og manneskjan sjálf. Katrín er manneskja sem lifir sínu lífi, Stalínskæja er hlutverkið sem hún birtist í opinberlega. Ég er ég, heimspekingurinn opinber birting og spámaðurinn aðeins flóknara enda kölluð þjónusta og ekki val.

Piparkökudrengurinn er barnasaga sem við öll höfum lesið eða heyrt eða séð í myndasögu (Cartoon), svo við þekkjum söguna, en á ensku heitir hún „Gingerbread man.“ Táknmyndin er tvíþætt. Í fyrstu er augljóst að hjónin sem bökuðu drenginn eru elítan og að öll dýrin sem hann hleypur undan eru gervigrasrótar hóparnir sem ætla sér að éta hann – eða eigna sér- en hann kemst undan þeim öllum þar til refurinn nær að plata hann.

Hvernig Guðni var tekinn og hann (með vilja eða álpun) var bakaður í ofni markaðsfræðinnar og gerður að táknmynd fyrir fólk, er nokkuð augljóst þeim sem fylgdust með atburðarásinni.

Hann skaust eins og stjörnublys upp á himininn með bók um Gunnar Thoroddsen og Óvinir ríkisins og svo Hrunið, sem prófessor var hann hluti viðurkenndrar akademíu og því samþykktur af elítunni, vel þekktar skoðanir hans á Icesave og Evrópusambandinu gerðu hann geðþekkan stórum hluta áhugafólks um stjórnmál og menningarmál og með spjalli sínu um Hrunið og síðan Panama skjölin var hann algjörlega matreiddur sem geðþekkur maður með þægilegar skoðanir á málefnum tíðarandans.

Síðast en ekki síst höfðu fræðistörf hans um sögu forsetaembættisins gefið honum mjög skýra sýn á bæði hvernig forseti skal koma fram á hlaupum sínum undan þeim sem vilja éta hann og hvernig hann sinni opinberu starfi sínu. Þá var nokkuð ljóst hverjum þeim sem læsi skrif hans og rýndi í viðtöl hans og fyrirlestra að hann myndi á engan hátt velta Títanic bátnum af stefnu sinni á ísjakann.

Allir vita sem grúskað hafa, að Títaníc hét í raun Olympic og að sagan af skipsskaðanum var mun flóknari en sú matreidda.

Sem fyrr segir, táknmyndin getur verið jafn flókin og sagan, en táknmyndir ýmist draga fram augljósa og ónefnda fleti eða lýsa upp dulflækjur (Complexes), því refinn sérðu ekki fyrir og óvíst að hann verði nefndur refur þegar hann birtist og eins óvíst að nokkur muni viðurkenna birtingu hans og rétt eins víst að sagan ljúki þannig að Piparkökudrengurinn hlaupi inn í sólarlagið í sögulok eins og Lukkuláki. Hversu margir tóku eftir þegar Lukkuláki skipti út sígóstubbnum fyrir grasstrá?

Þegar ég geri grín með hugakinu er ég meðvitaður um eldhúsið sem bakaði hann, þau sem stýra eldhúsinu, húsfólki þeirra og þjónum, svo og öllum hópunum í kring. Síðast en ekki síst sé ég Piparkökuhúsið sjálft, sem er ekki endilega staðsett á Álftanesi.

Þegar ég hef rætt um þetta við fólk í gegnum árin, hef ég aldrei heyrt nein málefnaleg rök frá stuðningsfólki hans fyrir því hvers vegna það styður hann, rétt eins og það trúi á táknmynd á trúarlegu altari sem fellur að einhverri dulspekilegri mynd sem það geri sér um hluti sem ekki er auðið að sjá. Mér finnst það jafn sorglegt og mér finnst það mannlegt. Þegar ég bendi þeim á verkfræðina sem kom táknmyndinni inn í huga þeirra, hlusta þau af kurteisi.

Nú síðustu vikurnar, þegar framboð Guðmundar er rætt (og í sögulegu samhengi) er annað sem birtist, í fyrsta lagi fannst þessu fólki að Sturla væri of öfgakenndur og hafði heyrt eitthvað um hann sem þeim líkaði miður, ekkert þeirra gat bent á hvað Sturla sagði um Stjórnarskrá Lýðveldisins Íslands og hvort það væri alvarlegt mál að hún hefði með yfirveguðum hætti verið þverbrotin áratugum saman.

Þau höfðu hins vegar séð yfirlýsingar valinna aðila, fjölmiðlafólks og jafnvel lagaprófessora, sem hiklaust sögðu þjóðinni að útskýringar Sturlu væru rangar, rýnislaust og því kyngt hráu.

Einnig tek ég eftir að þegar framboð Guðmundar er rætt í pottunum, þá kemur einhver frasi úr fjölmiðlafyrirsögn um persónu hans eða einhvern hluta af sögu hans, sem er kolrangur og ekki bara rangur, heldur æpandi rangur hverjum þeim sem hefur kynnt sér málin og fylgst með einhverju öðru en fjölmiðlasmiðju tvíhöfðans á Íslandi.

Nei, tvíhöfði er ekki Sigurjón og Gnarr heldur Rúv og Sýn (áður 365), dýrs sem mótar eina sömubókarmynd handa allri þjóðinni. Líkt og Rómverski guðinn Janus, sem stýrði inngöngu og útgöngu fólks í hús og musteri og stýrði öllum skilningi þess, og var þannig, rétt eins og Loki okkar, ásinn sem goð, jötnar, menn, álfar og vanir snérust um.

Þannig vinnur sálarverkfræðin í krafti þess að þjóðin rannsakar ekki sjálf heldur flöktir í vindum félagsverkfræðinnar (social engineering*) og hefur jafn lítið minni og hún hefur yfirsýn. Allt þetta fólk vill breytingar en getur ekki sagt hvaða grundvallarþáttum skuli breyta né hvernig og hefur verulega takmarkaðan skilning á eðli laga og reglna eða hvaða frumspeki er notuð í ríkissmiðjum (Statecraft) eða þjóðfélagssmiðjum. Rétt eins og Hrunið 2008 hafi bara verið fjarlægar meltingartruflanir á milli kvöldskatts og dögurðar, en þó geta þau tínt til mörg hrafnaspörð og talið baunirnar í grautnum.

Ég átta mig vel á – í öllum þessum hugleiðingum – hversu líklegt það er að karl og kerling gefi karlssyni áfram lélega eftirlíkingu af Kristjáni Eldjárn.

Einnig er  hugsanlega rétt hjá Axel að kosningar á Íslandi séu kallaðar en ekki taldar. Ég átta mig á að erlendar stofnanir hafa aldrei fengið að fylgjast með Íslenskum kosningum. Mér er svosem slétt sama því ég veit að hvort heldur Guðni eða Guðmundur verða á Bessastöðum næsta haust, þá mun það afar litlu breyta um tíðarandann, um spillingu Lýgveldisins eða um steinrunna hugsun Uppvakninga (Ghoul), Umskiptinga (Golem) eða Uppskafninga (Gargoyle).

Ég hef fyrir löngu áttað mig á að vel menntað fólk skilur ekki þessi þrenn hugtök og sér ekki hárbeitt háðið sem dregið er fram úr fornum Evrópskum mýtum sem bjuggu þau til og voru vel þekkt hérlendis á öldum áður.

Það mun engin áhrif hafa á skilning fólks á frumspekinni sem áður var nefnd eða eðli húmanismans og þeirri spillingu sem hann náttúrulega vinnur að, það mun ekki leiða Íslendinga aftur til uppruna síns og út úr piparkökuhúsinu. Sem minnir á aðra sögu Grimm bræðra, skyldu Hans og Gréta ná að ýta norninni í ofninn?

Reyndar held ég að ef Guðmundur verði kosinn, að það muni gefa þjóðinn falska ímynd um stundarsakir, þess að greining mín sé röng.

Í þessu ljósi ritaði ég nýverið að það versta – fyrir mig persónulega, því ég á engra annarra hagsmuna að gæta – að þó ég muni kjósa Guðmund (þrátt fyrir að hann elskar bæði Nató og Dorrit) er að ég þarf að gagnrýna hann sem forseta Lýgveldis jafn hnitmiðað og ég hef gagnrýnt Lygaramafíu þess og kotunga hennar til þessa.

Ég hef ekkert á hvorum að græða en mig grunar annað. Ef Guðmundur tapar kosningunni – sem er mjög líklegt – þá stendur eftir vitnisburðurinn sem hann er að gefa um stjórnarskrármál og eðli raun-lýðræðis (en raun-lýðræði hefur ekki sést á Íslandi síðan 1662) sem við Íslendingar höfum einir þjóða notað og eigum höfundarréttinn á en þorum ekki að viðurkenna.

Téður vitnisburður minnir á vitnisburð Sturlu frá 2016, sem er einn sá mikilvægasti sem Þjóð okkar hefur fengið, er þá meðtalinn minn eigin vitnisburður í starfinu fyrir Endurreist Þjóðveldi 2013. Án vitnisburðar er ekki hægt að dæma og án dóms verður engin heilun. Eins og fræðimaðurinn Robert Faurisson sagði „að dæma er að bera saman.“

Dómarinn gæti verið samviska þjóðar eða hinir dularfullu vættir sem vernduðu okkur þar til við girtum niðurum okkur fyrir Nató klíkuna.

Góðar stundir.

Þessi grein fæddist óvart, ég samdi stöðufærslu fyrir Facebook, sem óvart varð lengri. Hún var viljandi skrifuð í þéttum klessustíl því ég vildi tjá eitthvað með morgunkaffinu en ekki hafa það of læsilegt, svo varð færslan ægilöng svo ég skellti henni á bloggið.

* Ég nota enska hugtakið „Social Engineering“ jöfnum höndum fyrir Félagsverkfræði, Þjóðaverkfræði, Þjóðfélagsverkfræði og Sálarverkfræði.

Ýmsir eru ártalinu ósammála og halda því fram að hér hafi þá verið byggð í það minnsta í þrjár aldir. Það skiptir þó ekki máli því dálítið annað gerðist sem að mati frumspekinga er merkara.

Án deilna sameinuðust þessi þjóðabrot um að stofnað skyldi þjóðríki, með einni tungu og einum lögum sem tryggðu virðingu og sið í ríkinu eða ábyrgt Ástand. Sundurleitur hópur valdi þannig að smíða nýja þjóð og skyldi hún ráða sér sjálf.

Sumarið 930 var stofnað Allsherjarþing sameinaðra héraðsþinga sem annars væru sjálfstæð meðan það ógnaði ekki frumspekilegu hugmyndinni um Allsherjarreglu. Þar skyldu rædd lög og þar skyldu gerðir dómar.

Skilji ég Jón Aðils og Lúðvík Ingvarsson rétt – þá tvo Íslenska fræðimenn sem mest hafa rannsakað Þjóðveldisöldina – þá gátu eignalausir menn (þrælar) og konur, komið málefnum á framfæri á héraðsþingum og haft áhrif á kosningu.

Á Héraðsþingum var árlega kosið hverjir skyldu ríða til Þingvalla og gátu þrælar og konur fengið þingmenn til að flytja mál fyrir sína hönd. Þessi hópur skilgreindi og framkvæmdi þjóðsköpun en umfram allt mótuðu fyrstir manna það sem nefnt er Lýðræði.

Vissulega hafði verið skilgreint lýðræði í Aþenu og Róm, en það var stjórntæki stakra borga og aldrei mótað. Norður Evrópskir þjóðflokkar höfðu iðkað lýðræði öldum saman en aldrei Lýðveldi. Allt fram á miðja sautjándu öldina voru konungar Skandinava kosnir af goðum og jörlum án erfðahyllingar.

Það var nýfædd Íslensk þjóð sem skilgreindi sig samkvæmt frumspekilegri hugsun og skóp ríki og mótaði eftir henni. Allt fram að Bresku hugarfarsbyltingunni upp úr 1680 (The Glorious Revolution) var hún sú eina sem viðhélt slíkri reglu og hugsun sem ófrávíkjanlegum veruleika.

Þó Íslendingur samtímans þekki illa vægi þessarar rýni né hafi áhuga á dýpt hennar þá er þetta hinn sanni þjóðarauður okkar, ásamt orðhag í gegnum aldirnar. Allar götur til Kópavogsfundarins 1662 þegar við samþykktum að leggja hugsun okkar að fótum erfðavalds valdaverkfræðinga frá Evrópu, höfðum við sent unga og efnilega menn til mennta í álfunni.

Þegar hugvísindamenn Breta þvinguðu konung árið 1215 til að gefa þeim stjórnarskrána Magna Carta, sést glytta í hugmyndir sem þeir höfðu lært af samnemendum sínum, Íslenskum bændasonum, í menntasetrum Evrópu.

Í sjö aldir höfðu vísindamenn okkar dreift fræi öflugra hugvísinda til menntafólks sem síðar höfðu áhrif á sínar eigin þjóðir og beint eða óbeint höfðu mótandi áhrif á framvindu sögunnar. Magna Carta er eitt dæmi um rekjanlegt huglægt mat, kannski ekki hlutlægt, en hver veit?

Marteinn Lúter er álitinn steinvalan sem velti Páfanum úr þeim sess að vera konungum Evrópu andlegur áminnandi. Óbeint gaf hann þeim – og nú lýðræðisríkjum – vald yfir kirkjum og andlegri fræðslu. Getur verið að hann hafi misskilið langalangafason Sæmundar fróða, sem hafði lært með honum Skólaspeki (Scholasticism) í fræðasetri í Germaníu?

Kannski er sögurýni mín á villigötum. Það breytir ekki því að eftir tíu ár, 2030, verða sléttar ellefu aldir síðan forfeður mínir skilgreindu nýja þjóð og tóku áður skilgreinda lýðræðishugmynd og mótuðu hana í farveg sem síðan hefur sigrað heiminn.

Bandaríska ríkjasambandið hefur viðurkennt að hafa fengið grunnhugmydir sínar frá Iroquois ríkjasambandinu en Iroquois þjóðirnar fimm mótuðu Þjóðveldi sitt með líkum hætti og við, eftir að okkar fólk hafði ferðast um heimalendur þeirra.

Ég áminni lesandann; Ég er meðvitaður um að hér er á ferðinni djarft huglægt mat og ekki vísindaleg hlutlæg greining. Þannig bið ég lesandann um örlítið svigrúm og lofa að reyna ekki frekar á mörkin.

Þegar ég nota orðið Ástand (State) með upphafsstaf, þá er það í merkingunni „huglægur veruleiki hóps sem tekið hefur sér formfestu í ytri veruleika.“ Ástand er yfirleitt uppnefnt Ríki, en er hugmynd sem holdgerist þegar henni er trúað.

Skattstofa, Þjóðþing og Þjóðfáni eru atriði sem tilheyra formföstum veruleika ríkis en eru allt saman fyrirbæri sem eru byggð á mótuðum frumspekilegum viðhorfum og undirliggjandi fullvissu meðal hópsins, um hluti sem ekki er auðið að sjá en kalla má fram.

Þegar Skólaspekingar héldu þing sín í Trent á sextándu öldinni, komust þeir í aðalatriðum að tvennum megin niðurstöðum. Þeir hefðu gert Skólaspeki of fágaða og skipt sér of mikið af veraldlegu Ástandi. Ég nota töluna 1551 í orðræðu minni til að merkja (Branding) þetta, því um áhrifamikla jaðarsetta niðurstöðu er  að ræða.

Segja má að 1551 merki ákvörðun áhrifamikils hóps um að sleppa hömlum á framförum vísinda og hugverka. Það er rekjanlegt að Endurreisnin (Renaissance) og Endurmótunin (Reformation) var afleiðingin þessara þinga en ekki illa mótaðra uppreisna fáeinna klerka.

Nú eru 3332 ár  (samkvæmt Hebresku tímatali) síðan frum- og dulspekingurinn Móse setti saman fyrstu stjórnarskrá mannkynsins, sem aftur skilgreindi svo sterkt ástand að þjóð fæddist af og síðan hafa flestar þjóðir reynt að endurnálgast.

Hugmyndirnar voru hugsanlega innblásnar af ofurvætti og hugsanlega afurð djúpra hugleiðinga. Einfaldleiki þeirra og afl, dylst þó engum. Þetta var endurtekið fyrir 1090 árum, á Þingvöllum. Við erum engin smáþjóð, en fámenn.

Í ár á Guðdómlegi Sáttmálinn stórafmæli, því í september komandi verða 3333 ár liðin. Eftir tíu ár eigum við Íslendingar stórafmæli. Kannski er þetta merkingarsnautt í dag, kannski ekki.

Virtir Ríkisráðsmenn* (Statesmen) segja Skjalavaldið eilíft. Aðrir ræða hið varanlega ástand (Eternal State). Ég sé hvað þeir eiga við og skil hvernig heimspeki samtímans styður þá. Mig grunar þó að til sé dýpra og varanlegra ástand, en að það feli sig óverðugum og birtist í ljóma þeim sem lauga sig agaðri frumspeki og einlægri auðmýkt, þeim sem leitar og knýr á.

* Ríkisráðsmaður er ekki til í orðabókum en er sett saman eftir samráð við tvo fræðimenn og einn leikmann.

Þessi grein var rituð 7. apríl 2020 og samdægurs stytt í fimm þúsund slög og send Morgunblaðinu, sem góðfúslega birti hana laugardaginn 18. apríl.

Kvíði er þegar við óttumst eitthvað sem er óáþreifanlegt eða óvitrænt og verkar því á undirvitund (Subconscious) okkar og stundum dulvitund (Unconscious).

Það þarf enga samsæriskenningu til að vita að blekkinga- og tælingameistarar nota undirvitund okkar til að blekkja okkur og tæla, stundum því að þeir hafa gaman af því og stundum í annarlegum (Mendacious) tilgangi.

Allir hafa á einhvern hátt kynnst slíkri hegðun og þá yfirleitt persónulega. Það er óþægilegt til þess að vita að til sé fólk sem sé bæði svo snjallt í náttúrulegri sálfræði og siðspillt að það þrói aðferðir til að verka á hópa fólks bæði stóra og smáa. Þó þetta sé óþægilegt til að hugsa þá er það staðreynd og þegar við ásökum elítuna – forystusveit þjóðfélagsins – um að hafa sammælst um slíkar aðferðir sem staðalhegðun, þá getum við ekki forðast að líta í það og greina.

Þegar elítan hefur sammælst um að jaðarsetja (Marginalize) fólk sem hefur áhuga á að greina slíka hegðun og fjalla um, t.d. með því að uppnefna það sem samsæringa (Conspiracy Theorists) og þar með djöflakenna þá (Demonize) myndast eins konar djöflafár eða djöflagangur.

Í slíku fári hverfa greinendur (Analysts) í skuggann og þegar komið er fram við þá eins og þeir séu ekki til er þeim sjálfkrafa ýtt til hliðar (Ostracised).

Ef við búum í svo einhliða hugsunarhætti að samsæringar og greinendur séu fólk sem við fyrirfram tökum ekki mark á og ef viðhorf okkar og tilhneigingar eru orðin svo grunnhyggin að við gleypum hrátt hvaðeina sem okkur er sagt og höfum enga samanburðardýpt sem hægt er að nota til að rýna í frásöguna, þá endum við sem dáleiddur fiðurfénaður sem hafa má að leiksoppi á marga og oft grimmilega vegu.

Nú um þessar mundir liggur vestrænt hagkerfi niðri og stjórnmála elíta þess er sem lömuð. Með orðunum vestrænt hagkerfi á ég við bæði Evrópu og Norður Ameríku, en efnahagskerfi alls heimsins stendur og fellur með heilbrigði þess. Stjórnmála elíta beggja þessara svæða leiðir allan heiminn. Umræður og fullyrðingar í fjölmiðlum þessarar sneiðar setja tóninn fyrir allan heiminn.

Svona hefur það verið í tvær aldir og ólíklegt að það breytist næstu öldina eða tvær. Kommúnismi hefur almennt haft þá hugmynd þessar tvær aldir að það sé hugmyndafræðilega rétt að breyta þessu og hefur leynt og ljóst unnið að því að þvinga hið náttúrulega ástand til að beygja sig að sinni heimsmynd.

Lesendur mínir vita að ég nota orðið heimsmynd sem birtingarform Heimssýnar. Kommúnistar og Sósíalistar deila svipuðum heimsmyndum sem aftur eru byggðar á heimssýn Húmanismans. Kaþólskir og Lúterskir hafa sinnhvora heimsmyndina byggða á heimssýn kristninnar.

Deila má um hvenær rétt sé að þvinga fram hugarástand og stýra hegðun annars vegar eða hvenær rétt sé að uppfræða hugarástand og leiðbeina því.

Mannlíf og náttúra er flókin og svo er einnig með rökhyggju og raunhyggju (logic and reason). Til að ræða það til fulls þarf þykkari doðrant en öll rit Heideggers, Hegels, Nítsje og Kant til samans, að öðrum vitrari óupptöldum.

Undanfarin ár hafa margir rýnendur smámsaman áttað sig á því að vestræn samfélög eru í dag öll uppfrædd af sömubókarfræðum sömu heimsmyndar og sömu sálfræði, ýmist kommúnismans eða sósíalismans.

Sífellt fleiri eru farnir að átta sig á hvernig aðferðafræði Frankfurt skólans vinnur leynt og ljóst að því að koma á byltingu hugarfars um allan heim og móta það í þvingaða heimsmynd sem hentar rökfræði ákveðinnar menntaelítu (Intellectuals) sem ætlar sér að stjórna efnahags-, vísinda- og siðferðis hugsun fólks um allan heim eftir úreltum Marxískum hugmyndum.

Mörg merki eru um hvernig grunnhyggin og yfirborðskennd rökfræði getur gelt heilu menningarheimana og farið illa með þá. Mín kynslóð man vel eftir samfélagstilraun sem kallast Sovétríkin og hvernig hún féll. Mörg ríki sem áður tilheyrðu sovét blokkinni svökölluðu eru í dag að taka fram úr vesturlöndum, bæði menningarlega og efnahagslega.

Á sama tíma eru margir vestrænir sósíalistar að djöflakenna austur-evrópska frömuði hvenær sem þeir geta.

Eitt merki (Sign) sem ég persónulega hef miklar áhyggjur af og hef oft fjallað um í myndskeiðum mínum er sífellt vaxandi reglugerðarfjall, þar sem allskyns þvættingi er troðið í einskisverðar reglugerðir sem heilbrigð hugsun hverfur ofaní, vegna umfangs og flækju. Þegar heilbrigð skynsemi er sett í reglugerð, verður hún að þvættingi.

Segjum að þú sért í útivist á fjalli með hundinum þínum. Hundurinn hleypur í móanum og í æsingnum hleypur hann fram af barði og slasar sig illa. Það tæki hálfan daginn að bera hann niður í bíl og aka til dýralæknis og óvíst að það myndi bjarga honum, auk þess kvalræðis sem dýrið myndi upplifa tímunum saman.

Heilbrigð skynsemi segir að best sé að dauðrota dýrið, sem tekur þrjár til fimm sekúndur, og urða það síðan. Tvær reglugerðir banna þetta.

Allar götur síðan ég tók ökupróf hef ég vitað að umferðarlög krefjast þess að ökutæki sé stöðvað við gangbraut ef fótgangandi bíður við gangbrautina og freisti þess að ganga yfir akbraut. Ég hef tileinkað mér alla mína akstursævi að hlýða þessum lögum, bæði vegna löghlýðni en einnig vegna kurteisiskröfu.

Í gegnum áratugina hef ég tekið eftir að ég var í mjög smáum minnihluta með þetta, allt til þess þegar kommúnistastjórn Katrínar Jakobsdóttur setti inn sektarákvæði ef ökumenn hlýða þessu ekki. Í dag stöðva allir bílar við allar gangbrautir, líka þegar þeir aka út úr hringtorgi þó það sé harðbannað og stórhættulegt.

Upp á síðkastið hef ég tekið eftir að sífellt fleiri gangandi vegfarendur strunsa út á gangbrautir við hringtorg jafnvel án þess að líta upp, því þeir vita að fiðurfénaðurinn mun bremsa í hringtorginu og freista þess að ekki verði árekstur aftan við þá.

Framangreind tvö dæmi um reglugerðir sem breyta heilbrigðri skynsemi yfir í hugarfarslegan þvætting í samfélagum og þjóðfélagi eru ef til vill lítils virði. Hins vegar eru stærri hlutir að gerast. Sífellt fleiri stofnanir hafa í dag dómsvald yfir samfélögum fólks í skjóli annarlegra reglugerða sem einnig veita stofnunum sjálfstæði innan ríkiskerfisins.

Ekki er langt síðan ráðherra ríkisstjórnar tilkynnti Alþingi að hann gæti ekki veitt löggjafarþinginu umbeðnar upplýsingar vegna þess að stofnun sem undir hann heyrir leyfði honum það ekki vegna óhlutbundinna hugmynda um Persónuvernd. Undanfarið ár hefur reglulega komið í fréttir „á síðu þrjú“ varðandi stofnun sem hefur vald til þess að rústa fyrirtækjum á grundvelli óhlutbundinnar hugmyndar um samkeppni.

Þegar nefnd sem á að tryggja að stofnunin fari vel með vald sitt meinar henni téða rústun, getur hún hafið fokdýrt málþóf fyrir dómstólum til að tryggja eyðilegginguna.

Síðustu árin hef ég iðulega bent á að hafin er umræða í ríkjunum í kringum okkur, bæði innan Evrópusambandsins og Bandaríska ríkjasambandsins, hvort þetta sé eðlileg eða náttúruleg þróun. Stofnanir séu komnar með dómsvald og fjöldi ráða (Sovét), nefnda og stofnana sem hafi sjálfstæði frá stjórn ríkisins og löggjafarvaldi, sé orðinn þvílíkur frumskógur að heilbrigð starfsemi samfélaga, fyrirtækja og einstaklinga sé í dag hamlað.

Kommúnisminn hefur einmitt haft þetta á stefnuskrá sinni og talið sér og öðrum trú um að það sé betra þannig. Það er margt í umfjöllun kommúnismans sem hugmyndafræðilega á rétt á sér í umræðunni, rétt eins og með kapítalismann. Þegar hins vegar önnur hvor stefnan er leynt og ljóst komin með alræðisvald (Tyranny) þá verða þær báðar eitraður djöflagangur.

Ef búið er að jaðarsetja þá sem geta gagnrýnt sömubókarfræðin, þá hverfur heilbrigð hugsun menningarinnar inn í reglugerðir og spillingu (Corruption) og endar sem vegsömun yfirborðs pússaðrar siðspillingar (Anomie).

Í dag þegar þetta er ritað er annar dagur apríl mánaðar 2020. Í Bretlandi er fólki bannað að viðra hundana sína á heiðum.

Hérlendis er hótað himinháum fésektum ef fólk fer ekki eftir nálgunarbanni eða huglægri kröfu um sóttkví. Hugsjúku fólki sem þrífst á því að mæta á samkomustöðvar á geðheilbrigðissviði er látið hýrast heima. Sundstaðir eru lokaðir en fólk sem stundar sund oft í viku verður sjaldan veikt. Opinberir afgreiðslustaðir og bankastofnanir eru lokaðir, allt kerfið er stíflað og samfélögin eru lömuð.

Hvergi er fjallað um að fólk sem neytir smjörs og lýsis, eða fær nóg af C vítamíni eða notar lauk við eldamennsku, fær svo til aldrei flensu. Óþarfi er að telja upp hvernig djöflafárið fer fram í öðrum vestrænum ríkjum, enda samfélagsnetið stútfullt af ábendingum um einkennin. Tökum frekar annan snúning. Með öðrum orðum, djöflafárið er ýft upp en engar dísir töfraðar fram. Yfirvegun og raunhyggja er kæfð fyrir samfélagssinnaða rökhyggju og stjórnlausan kvíða.

Byrjum á samsæriskenningunni – sem ég hef ítarlega rökstutt í myndskeiðum síðustu tvö árin.

Trotský sinnaðir kommúnistar hafa hreiðrað um sig á öllum stigum vestræns vitsmuna- og efnahagslífs. Þeir stjórna í dag opinberum fyrirtækjum og stofnunum, þeir eru ritstjórar allra fjölmiðla og þeir stýrðu greiningardeildum bankakerfis heimsins fyrir hrunið 2008 og yfirtóku bankakerfin í kjölfar hrunsins.

Þeir kenna trúuðum og kapítalistum síðan um hluti sem þeir sjálfir eiga oft sök á, aldrei viðurkenna þeir að kapítalismi sem hugmyndafræði er ekki til, enda sjálfir sekir um ást á auði og auðsöfnun. Aldrei viðurkenna þeir að sósíalistar og kommúnistar eru sekir um tíföld þjóðamorð í sögunni, samanborið við trúarkerfin.

Sama klíka er leynt og ljóst að reyna að kollvarpa stóriðnaði vesturvelda í skjóli illa rökstuddra fullyrðinga um „loftslagsvá af mannavöldum“ og hafa kerfisbundið djöflakennt og jaðarsett vísindamenn og greinendur sem svara þeim málefnalega.

Umræður samfélagsins um siðferði, bankakapítalisma, eða meinta og ómeinta mengun, hafa verið steyptar í sömubókarfræði og yfirborðsmennsku sem erfitt er að brjótast í gegnum. Fólk sem ekki hefur þjálfað sig í að sjá í gegnum tælingar- og blekkingarspuna, eða hefur ekki tíma eða einurð til rannsókna, gleypir fullyrðingar stjórnmála- og fjölmiðlaelítunnar hráar.

Fólk meðal almennings samsinnir síðan fullyrðingum sem eru studdar sömubókarfræðum lífsleikni úr skólakerfum, óvitandi að allar þessar þrjár greinar menningarlífsins, stjórnmál, menntamál og fjölmiðlun, renna í dag frá sömu heimsmyndarfræðum.

Kári Stefánsson sem ég uppnefni stundum Genakára fullyrti nýlega í viðtali að „við tilheyrum öll sama ethernum.“

Trotský sinnaður blaðamaðurinn tók ekki eftir fullyrðingunni eða skildi hana ekki eða samsinnti henni. Ég treysti því að lesandi minn viti hvað hugtakið Ether merkir og viti því hversu óvísindaleg fullyrðingin er eða hversu fáránleg flatneskja það er að halda því fram að við tilheyrum öll sömu sýn, vitundarstigi eða þekkingarflóru.

Í sama viðtali segir Kári að vitað hafi verið að farsótt á borð við Kórónavírusinn myndi flæða yfir heiminn því Bill Gates hafi spáð því árum saman. Glöggur og hugsandi blaðamaður hefði áttað sig á marþættri mótsögninni í þessari fullyrðingu. Læt ég lesandanum eftir að kjammsa á því sjálfur, enda of augljósir fletir á ferðinni.

Þó ég hafi oft gagnrýnt Kára fyrir ævistarf hans – og standi við þá gagnrýni – vil ég taka fram að ég er honum persónulega velviljaður og dreg viðtal hans hér fram sem dæmi um hugarfar ákveðins hóps fólks en ekki til að ráðast að honum sjálfum fyrir orð hans.

Í nokkur ár hefur það verið sífellt augljósara að Kínverskum kommúnisma hugnast vel sá Trotský’ismi sem hefur yfirtekið vesturlönd.

Það tilheyrir heimsmynd kommúnismans að fá sem flest menningarsamfélög inn í sömubókarfræði sín en einnig stórgræða Kínverskir kommúnistar á ástandinu. Það tekur ekki langan tíma að sjá hvernig þeir græða á framleiðslu sólarsella eða vindmylla eða að fá allan stáliðnað Rhur og Pittsburgh til sín eða framleiðslu á neytendavörum meðan borgarar vesturlanda breytast í stjarfdáleiddar og meiningarlausar afætur.

Nýlenduveldin voru afurð germanskrar hugsunar og hugmyndafræði lýðræðis og vísinda sem fæddist á sama tíma og nýlendutíminn er sömuleiðis byggð á germanskri hugsun. Engilsaxar, Frankar, Belgar, Hollendingar, Norður Ítalir, auk þýsku þjóðanna, tilheyra öll því sem hér er nefnt germönsk hugsun. Slavar hafa allir tileinkað sér nálgun hinnar germönsku hugsunar í heimspeki lýðræðis og vísinda svo ég tek þá hér með sem bræður í jafnræði.

Marxískir menntamenn hafa gagnrýnt nýlendutímann fyrir ofbeldi á sama tíma og þeir neituðu okkur um að sjá þær framfarir sem hann breiddi út. Þeir krefjast þess að við tilbiðjum góðmennsku (Altruism) sinna eigin kerfa meðan þeir draga upp mynd af mannvonsku (Mendaciousness) þeirra sem þeir ætla sér að leggja niður með fári og dáleiðslu.

Kommúnisminn hefur frá upphafi verið andstæðingur bæði hinnar germönsku og slavnesku hugsunar. Þetta er bræðings hugmyndafræði sem hatar allt sem gott er og göfugt við mannlega hugsun og hefur það að markmiði að ná valdi yfir því og kæfa það í sömubókarfræðum flatneskrar rökhyggju svo að heilbrigð raunhyggja deyi helst út.

León Trotsky var – og er – einn flottasti hugsuður kommúnismans fyrr og síðar. Lái ég engum að lesa hann og dást að snilld hans.

Göfgi hafði hann þó enga og hann hafði það að lífsmarkmiði sínu að koma á því sem hér er nefnt. Þegar ég ásaka menntaelítu vesturlanda um að hafa tileinkað sér viðhorf hans, þá er ég að benda á hann sem höfund aðferðafræði sem hann taldi að yrði best til að koma kommúnismanum á, leynt frekar en ljóst og verið er að nota. Þetta er allt saman rekjanlegt.

Stalín vildi aðra aðferð og sú aðferð náði langt en sporðreyndist á endanum, hið sama mun verða í þetta sinnið en hægt er að vara við afleiðingunum, annaðhvort til að hægja á hörmungunum sem geta steypst yfir okkur eða til að ég geti sagt; „Ég sagði þér.“ Annaðhvort eða bæði.

Úr heimspeki til veruleika

Hversu margir meðal almennings vita að forstjórar þeirra stofnana sem sannfærðu okkur um að Kórónavírusinn væri Djöfull (Demon) sem gæti ósýnilega læðst að okkur og kæft okkur (eins og reglugerðarfarg), eru Marxistar? Hversu margir vita að einn þeirra valdamestu tilheyrir marxískum flokki sem hefur verið margásakaður um þjóðarmorð?

Hvað eru margir fjölmiðlar að reikna út dreifð sjúkdómsins Covid-19 og bera saman við dreifð sambærilegra veikinda? Það má t.d. bera saman Asíuflensuna frá ’57 og Hongkong flensunnar frá ’68 og Sars frá 2012, auk annarra.

Ég hef sjálfur gert þetta og sett upp í reiknilíkan. Nægir hér að nefna að engar tölfræðigreiningar eru til um einkennalsua drefið neinna þessara faraldra, nú eða fyrr.

Hvar eru greiningar á vírusafjölskyldu Kóróna vírussins og samanburður í hvaða öðrum dýrum hann finnst eða í hversu marga áratugi þessi þekking hefur verið á boðstólum. Hvað með aðrar vírusafjölskyldur sem hið sama á við um?

Hvað eru margir fjölmiðlar eða kennarar í skólum tilbúnir að segja þér að það er ekki til ein einasta líffræðileg sönnun fyrir varanlegri stökkbreytingu á neinni lífveru, hvorki sýnilegri né ósýnilegri?

Hvar er vísindalega sönnunin fyrir þeirri fullyrðingu að einhver vírus geti borist frá leðurblökum og í fólk með viðkomu á einhverjum „beint frá bónda“ markaði í Langburtistan? Hvar er samanburðarsálfræðin um fullyrðingar miðalda um djöfla og nútímans um líffræðidjöfla?

Er nokkur fjölmiðill eða stjórnmáladrýsill að tala opinberlega um samanburð á Inflúensu faröldrum sem gerast árlega í mörgum heimshlutum og benda á að milljónir fá „flensu“ árlega og að tugþúsundir deyja úr henni árlega?

Er einhver að minna á að núna er einmitt árlegt flensutímabil og að hægt er að skrásetja flensudauða sem kórónadauða án rýni og efasemda?

Er fólki sagt frá því að Berklar drepa hálfa aðra milljón árlega úti um allan heim og að þeir eru ennþá þekktir í Evrópu og Norður Ameríku? Hefur einhver farið inn á vef Alþjóða Heilbrigðis stofnunarinnar og rannsakað þar tölfræði um öndunarsjúkdóma sem má túlka í fréttatilgangi?

Er einhver umfjöllun í almennum fjölmiðlum eða vitnað í meðal stjórnmálamanna hvernig tugþúsundir fólks sem nú deyr úr ýmsum sjúkdómum fær ritað Kóróna á andlátsvottorðið? Hvar eru fyrirsagnirnar um aldurs- og kynjadreifð, eða kynþátta? Erum við upplýst eða uppfrædd?

Er einhversstaðar rýnt í fullyrðingar um að sum svæði sem um þessar mundi líta út fyrir að fara illa út úr faraldrinum, gætu á einhvern hátt hafa verið illa undirbúin s.s. með tilliti til aðgengis að lyfjum?

Er hinum vel menntaða nútímamanni á vesturlöndum sagt frá því í dag að fyrstu vikur hins huglæga faraldurs var ekki ljóst hvort á ferðinni væri bronkítissótt eða lungnabólga? Fyrirsagnafræði góðmennskunnar hefur kannski tæpari vísindagrunn en okkur grunar, má rýna í það?

Vafalaust hafa margir tekið eftir hvernig fjölmiðlafrömuðir hafa reynt að gera lítið úr leiðtoga Bandaríska ríkjasambandsins, þegar hann hefur bent á vissar lyflausnir sem geta hamlað útbreiðslu vírussins. Nú er búið að gefa Íslenska ríkinu þúsundir skammta af þessu lyfi og okkur er skylt að fylgjast með hvort skriffinnar (Bureaucrats) heilbrigðiskerfisins muni nota það.

Er einhvers staðar farið ofan í misræmi á fullyrðingum um hvernig sjúkdómurinn er greindur? Ef þú lest þér til um greiningar-aðferðir á vírusum, hver svo sem örveran er, þá sérðu fljótt að nefpinnarnir virðast í fljótu bragði vera sýndarmennska og þvættingur.

Nýlega fór greinandi með myndavél að skoða spítala í Evrópu sem meginfjölmiðlar voru með fullyrðingar um, hann komst að því að fullyrðingarnar voru lýgi.

Myndskeiði hans var umsvifalaust eytt af YouTube. Annar greinandi sem er þekktur fyrir mjög ábyrgðarfulla umfjöllun, tók viðtal við sérfræðing í alþjóðalögum varðandi efnavopn og líffræðirannsóknir þeim tengdum, hafði sá margt áhugavert að segja, sömuleiðis eytt.

Hundruðir sambærilegra greinenda hafa farið ofan í tölur og útreikninga – eða samsetningu – á þeim hópum fólks sem okkur er sagt í fyrirsögnum að hafi drepist úr farsóttinni. Niðurstöður þeirrar greiningar eru glöggum borgurum augljósar:

Einhver virðist vera að töfra fram djöflafár í huga fólks og lodda undirvitund þess til að dansa með.

Aðferðin sem er notuð er af tegund músagildru: Blekkimeistarar byrja þá á að blekkja einhvern sem síðan er notaður til að blekkja fórnarlambið. Á sama tíma fer fram í menningarkæfinu ein djöfullegasta yfirtaka á vesturlöndum sem nokkur hefði getað ímyndað sér. Annað skref af þremur, hið fyrsta var tekið haustið 2008.

Ég veit nóg um vísindi, sálfræði, menningu, mannkynssögu og hemspeki, til að vita tvennt. Yfirtakan mun heppnast, enda langt komin. Hún mun einnig hafa hörmulegar afleiðingar, langt umfram það sem nú þegar hefur gerst í vitund fólks.

Sem trúaður maður, sem treysti tugum Spámanna Guðs í gegnum aldirnar, veit ég að það þarf engar áhyggjur af hafa þegar upp er staðið.

Guð lofaði einum þekktasta spámanni sínum að mannkyninu yrði ekki eytt aftur. Guðdómlega ríkið verður kallað fram aftur. Ég veit ekki hvernig það verður gert, ég veit ekki hver mun verða í hlutverki Móse og Elíja þegar þar að kemur.

Í ár eru 3.332 ár síðan Guðdómlegi Sáttmálinn var gerður við Sínaí fjall, árið 2448 samkvæmt tímatali Eingyðistrúarinnar. Ég treysti til fulls ofurvættinum sem skapaði þann innblástur að lífið varð til og þeim spámönnum sem hann hefur innblásið til að leiðbeina okkur í gegnum aldirnar og sem hafa varðveitt og skilgreint vitundina um þetta.

Til gamans

Ég ritaði þessa grein að morgni dags, nýbúinn að fara með hundunum mínum í löngu morgungönguna. Ég hellti uppá kaffi þegar ég var nýkominn inn, setti af stað spilun á tveggja tíma tónleikum „The Cure“ frá 2019 sem er til á Túbunni, og valdi endurtekningu.

Mig hafði langað í nokkra daga að hripa niður fáein orð um vírusaspunann eins og ég uppnefni hann á Feisinu. Ég hef forðast að ræða um þetta í myndskeiðum og hljóðvarpi, þó eitthvað minnst á það í niðurlagi á flestum upptökum, enda erfitt að sniðganga farsann þessa dagana.

Ég hafði gert mér dælt við þá hugmynd að draga saman tölur og staðreyndir sem er ekki hægt að afneita, ekki til að sanna að um samsæri væri að ræða, heldur til að sanna hvernig elítan dregur fram falska mynd og dáleiðir.

Segja má að fögur dís hafi smeygt sér inn með mér úr gönguferðinni og hvíslað að mér „skrifaðu hugleiðingu en gerðu þína eigin, ekki eitthvað sem er dáleitt af umræðunni.“ Hvort dísin er til eða bara hugtak til að hjúpa eitthvað, rétt eins og djöflar og englar geta einnig verið tákn (Symbol) um vitundarástand í stóru mengi tilverunnar.

Nú er greinin tilbúin til birtingar. Hún er hugleiðing sem ætlað er að vekja spurningar en helst engin svör. Eins og Alice von Hildebrand segir „ef ég sagði eitthvað markvert gefðu Guði þökkina, en vitleysan er mín eigin.“

Í hvert sinn sem ég stóð upp til að sækja meira kaffi í bollann eða kveikja mér í reykju, tóku hundarnir viðbragð.

Þeir hafa beðið óþreyjufullir meðan ég skrifaði. Þeir vita að reglan er sú að þeir fá skeið af súrmjólk og lýsi eftir löngu morgungönguna. Svo hefur það verið í mörg ár. Það er engin reglugerð um það, en um leið ég vista þetta á Netinu, sinni ég öðrum skyldum mínum.

Við borgarar vesturlanda erum orðin ýmsu vön, bæði djöflum og dísum, en við höfum því miður ekki lært að greina á milli þeirra, þaðan af síður þekkjum við í dag muninn á englum og föllnum englum.

Þetta vita einnig þjóðfélagsverkfræðingar og nýta sér. Þegar Karl Marx óf inn í málflutning sinn að höfuðóvinur almennings væri annars vegar Kapítalisminn og hins vegar Stéttaskiptingin, notaði hann algengar samsæriskenningar sósíalismans á þeim tíma og tókst honum snilldarlega að nota þessar kenningar sem farartæki fyrir heimsmynd sína.

Nú vita allir sem eitthvað hafa rýnt í menningarsögu að aðallinn sjálfur hóf kerfisbundið að eyða út stéttaskiptingu í Evrópu árin 1870 til 1920 og að Kapítalismi er rangnefni því áhugi á auð og auðsöfnun er ekki hugmyndafræði. Ennfremur benda margir rýnendur síðustu áratuga á að marxísk heimsmynd hefur – viljandi eða óviljandi – komið á nýrri stéttaskiptingu.

Þá er ljóst að einu aðilarnir sem kerfisbundið hafa breytt áhuga á auðsöfnun yfir í auðhyggju eru kommúnistarnir sjálfir og margir áhrifamestu auðmenn samtímans eru sósíalistar og eru margir þeirra ósvífnir að í að beita auð sínum til að fjármagna þjóðfélagsverkfræði og áróður af ýmsum toga.

Margir þeirra vinstri-hópa sem þeir fjármagna, skrattakenna (Demonize) hægri-sinnaða auðkýfinga fyrir hið sama.

Í dag ræður Marxísk heimsmynd yfir meginhluta menningarinnar hvað varðar túlkun á mannlegu samfélagi og sögurýni en aðeins fyrir tveim kynslóðum lauk síðari heimsstyrjöldinni sem var að miklu leiti stríð á milli tveggja heimsmynda; Fasísks sósíalisma og Marxísks sósíalisma. Þessi átök hófust að sumra mati einni til tveim kynslóðum fyrr en það er e.t.v. ofureinföldun.

Hér er rétt að taka fram að ég geri skýran greinarmun á heimsmynd og heimssýn. Bæði fasískur og marxískur sósíalismi túlka afmarkaðar heimsmyndir upp úr heimssýn Húmanismans sem er meira frumspekileg túlkun á hugarástandi menningarinnar, svipað og Kristíanismi er heimssýn en Kaþólska eða Lúterska eru túlkaðar heimsmyndir upp úr þeirri sýn.

Á þeim tíma sem mestu átökin áttu sér stað, en það tók um tvo áratugi á milli heimsstyrjalda, notuðu fasískir sósíalistar allskyns samsæriskenningar og útskýringar til að styðja við heimsmynd sína. Allir vita hvernig þeir tóku fyrir trúarbrögð Gyðinga (með skelfilegum afleiðingum) en færri vita í dag að um alla Evrópu og víðar í heiminum var allskyns dulspeki og menningarspeki í gangi meðal fólks sem ganga ýmist undir heitinu Thule samfélagið eða Vril speki.

Einnig kemur þróunarheimspeki (Theosophy, Blavatskyismi) hér nokkuð við sögu.

Margir vita að þeir þættir sem að framan eru tilteknir lifa enn góðu lífi bæði í gervigrasrótinni og grasrótinni meðal fólks. Þessi samantekt er ekki framsett til að leggja neitt mat á gildi marxísks eða fasísks sósíalisma heldur benda á að það er gild ástæða fyrir að bæði samsæriskenningar og greiningar eru litnar hornauga af ekki bara ríkisráðsfólki (Statesmen) heldur einnig leiðtogum margra annarra þjóðfélagshópa.

Nú um þessar mundir eru mikil átök í heiminum af skyldum toga, annars vegar um óhefta eða hefta þjóðflutninga en hins vegar hvort loftslagsbreytingar og vá sé af mannavöldum eða náttúrulegum. Síðasta áratuginn hafa talsmenn óheftra þjóðflutninga og þess að loftslagsvá sé af mannavöldum haft óheftan aðgang að bæði meginmiðlum og samfélagsmiðlum (ásamt stjórnmálum) en hinum gert erfiðara fyrir.

Þeir sem hafa aðgang að framangreindum miðlum geta leyft sér að skrattakenna þá sem eru þeim andstæðir en þeir síðarnefndu eru duglegir að kenna samsæri upp á hina, með ýmsum misvönduðum rökum. Við vitum að hið sama var uppi á tengingnum þær tvær aldir sem Upplýsingin (Enlightenment) og Endurreisnin (Renaissance) var að glíma við Skólaspeki (Scholasticim) Kaþólskunnar og færa heimsvitundina frá Kristíanisma yfir til Húmanisma.

Merkilegt nokk, þá eru þau átök enn í gangi meðal margra rýnenda og kverúlanta og í sama mynstri og áður er útskýrt. Sem er nottla samsæri.

Það er óvéfengjanlegt að dulspeki (Mysticism) og tilhneiging til dulspekilegra vangaveltna er hluti mannlegs sálarlífs og veruleika. Að ætla sér að hægt sé að ýta til hliðar áhuga fólks á samsærum t.d. með ritskoðun eða bálförum, er hrein vitfyrring. Því um leið og þú reynir að sneiða af þér þann útlim sem hneykslar þig, taparðu hluta af sjálfum þér og vangæfir.

Að sama skapi munum við aldrei losna við þá tilhneigingu að eyða út og afmá það sem sumum finnst óþægilegt, hvort heldur með bálförum, fleygja í ána, eða gera fólki ókleift að koma einhverju á framfæri eða ef allt annað bregst að skrattakenna fólk.

Vinsælasta tólið í því síðarnefnda er að grafa eitthvað upp úr fortíð mannsins sem skrifar eða talar og benda á að hann hafi eitt sinn misstígið sig og því hljóti greining hans að vera röng. Svipað og að segja, „þessi rithöfundur keyrði eitt sinn yfir á rauðu ljósi og því getur hann ekki skrifað um umferðarlög.“

Með sömu rökum mætti banna mörgum sem aðstoða fólk við að hætta að misnota áfengi, að starfa á sínu sviði.

Tökum sem snöggvast nýjan snúning á þessu og rifjum upp þegar heimsfrægur kenningasmiður og rýnandi, Jordan Maxwell, útskýrði Júdasarkossinn á nýstárlegan hátt. Útskýring hans er út í hött, að mínu mati, en hún fékk mig engu að síður til að rannsaka menningarefni og mýtur að nýju til að fá úr því skorið.

Niðurstaðan er sú að Maxwell hefur rangt fyrir sér en hefði ég ekki rannsakað hvort fullyrðingar hans stæðust hefði ég aldrei fundið út að þegar Pétur postuli sneið eyrað af musterisþjóninum, og að það var sett í frásöguna um Getsemane garðinn, að það var tilvitnun í lagasúlu Hammúrabís og hafði djúpa merkingu fyrir áheyrendur frásögunnar næstu þrjár aldir á eftir.

Nú gæti einhver spurt, hvaða máli skiptir lagasúla Hammúrabís? Svarið er að hún skiptir engu máli varðandi samsæriskenningar en þegar ég sá Vladímír Pútín vitna í hana í viðtali fyrir tveim árum rak það mig aftur til rannsókna.

Í kjölfarið komst ég að því að valdaheimspeki – sem er mjög lítið rætt um – ber vissa virðingu fyrir þessum fræðum, s.s. varðandi hvað sé varanlegt ástand (Eternal State) eða varanlegt skjalavald (Eternal Document Authority, Eternal Bureaucracy).

Til gamans má benda á að sú aðferð að henda nornun í ána, til að gá hvort þær sökkvi eða fljóti, var ekki uppfynding Kaþólskra heldur aftur tilvitnun í Hammúrabí, sem bendir til að  Kaþólskir fræðimenn og lagaskýrendur taki meira mark á henni en kennarinn sagði okkur í skóla.

Ennfremur er þessi lagasúla – rétt eins og Íslensk hegningarlög – með hörð viðurlög við því að dómarar fremji dómsglöp en hvernig kærirðu dómara fyrir dómsglöp? Hvers vegna sagði kennarinn okkur ekki í skóla, að þegar norn er fleygt í ána, skal vera syndur maður í ánni til að bjarga henni frá drukknun ef hún sekkur?

Svarið er samsærisgreinendum augljóst.

Þegar Jóhannes Björn gaf út bókina Falið vald fyrir einni kynslóð síðan, tóku margir mark á bókinni og margir lesa hana enn og vitna í hana. Færri tóku eftir bókinni Bræðrabönd eftir Úlfar Þormóðsson á sama tíma en sama var uppi á teningnum, hún breytti engu.

Víðar mætti fara um farveg samsæriskenninga og greininga (en kenning og greining er tvennt ólíkt), að menningin er sneysafull af þesskonar þvers og kruss, en það breytir fáu ef nokkru um valdastöður og samfélagsmótun.

Við Íslendingar teljumst til þess hluta kristna heimsins sem kennir sig við endurmótun (Reformation) kristninnar undir Martein Lúter.

Til eru fleiri endurmótanir s.s. Enska biskupakirkjan, Kalvín og margar fleiri birtingarmyndir kristninnar. Þó fáir á vesturlöndum kenni sig við Rétttrúnaðinn (Orthodox) þá er sá einnig fyrir hendi sem byrtingarmynd kristinnar sýnar.

Nær allar birtingarmyndir kristna heimsins byggjast á þrenningarkenningunni en hún sjálf er þó ekki Biblíuleg. Þegar Konstantín mikli stofnaði til kirkjuþinganna tveggja í Níkeu, sem lagði grundvöllinn að Kristíanisma, var tveim öflugum þáttum sleppt úr en það voru annars vegar Nasarenar og hins vegar Arianistar (ekki hið sama og Aríar).

Báðir þessir aðilar fylgdu annarskonar túlkun á ævistarfi Jósúa Maríusonar (Jesú) en þrenningarkristnir gera og það er engin kenning heldur ýtarleg greining sem býr að baki þeirri fullyrðingu. Þó skrifuð yrði bók um það eða margar færslur á Vefnum, þá myndi það engu breyta um menningarástandið, í það minnsta ekki í bráð.

Tökum enn skarpari snúning á þessu. Til er sú greining – ekki kenning – að postularnir ellefu hafi svikið Jósúa til krossfestingar og klínt því á Júdas.

Að Júdas hafi reynt að bjarga Jósúa frá þessum örlögum. Hluti þeirrar greiningar er sá að kossinn bendi til að Júdas hafi gefið sjálfan sig í stað Jósúa til krossfestingarinnar og að Jósúa hafi síðar flutt til Kasmír ásamt móður sinni og lifað þar góðu lífi fram á efri ár.

Framangreind kenning er ekki að fara að breyta neinu um ástand kristilegra heimsmynda í menningarheiminum í dag. Hún gæti þó fengið marga til að rannsaka nánar og íhuga hvar þeir standa sem stak innan heildarinnar. Hvort það sé vel eða verr, veit ég ekki. Niðurstaðan er sú sama, meginstraumurinn mun ávallt fylgja valdinu, hvort sem valdið er heiðarlegt og raunhyggið (Reason) eða óheiðarlegt og rökrétt (Logical).

Áður var minnst á þjóðfélagsverkfræðinga og hvernig þeir nýta sér pælingar af þessu tagi og skal nefna tvo punkta í því samhengi. Upp úr 2010 var fólk að missa áhugann á árásinni á Tvíburaturnana ellefta september 2001, eða 911, svipað var uppi á teningnum varðandi Helför nasista í síðari heimsstyrjöld.

Til að vekja áhuga fólks aftur var mörgum kenningasmiðum og greinendum ýtt fram með allskyns óvenjulegar útskýringar og áhuginn var endurvakinn.

Upp úr 1990 var ýtt fram fáeinum en vel útfærðum kenningasmiðum og greinendum á sviði helfararafneitunar og svo fór að margir þeirra voru fangelsaðir og eru sumir enn í fangelsi, og það á lýðræðislegum upplýstum vesturlöndum.

Þannig tókst þjóðfélagsverkfræðingum að slá tvennar flugur í einu höggi, á báðum þeim sviðum sem hér eru dregin fram. Annars vegar að endurvekja athygli milljóna fólks á viðfangsefnunum en ennfremur að búa í haginn fyrir nýjar tilgátukenningar (Theses) fyrir næstu ár og áratugi, sem þó þær fari hljótt, lifa í dulvitund fólks.

Eins og margir vita er sagt að Marteinn Lúter hafi neglt skjal með 95 tilgátukenningum á kirkjudyr og þannig komið af stað endurmótuninni. Þetta er mýta, því þó vel kunni að vera að hann hafi neglt skjalið á dyrnar, þá skipti það álíka miklum sköpum og þetta greinarkorn sem hér birtist.

Stór hópur vina og fylgjenda Lúters, prentuðu á sama tíma tugþúsunda upplag af skjalinu og dreifðu svo víða að ekki var hægt að eyða því út eða ofsækja staka smáaðila sem dreifðu því. Þannig tryggðu þeir að ef Lúter hefði verið fangelsaður, hefði hann – rétt eins og sumir helfararafneitarar – breyst í píslarvott í dulvitund margra.

Hér mætti benda á að samskonar aðferðum hefur verið beitt til að tryggja að fólk man eftir nöfnum á borð við David Icke og Alex Jones vegna þess að meginstraumurinn hefur beitt þá valdi. Þó nöfn þeirra séu sjaldan birt þá eru þau vel greypt í dulvitund fólks.

Framangreint breytti þó engu um Lúter og útskýringar hans heldur það að valdamiklir aðilar tók upp einfaldleika tilgáttukenninganna og nýttu sér í pólitískum tilgangi. Rétt eins og þegar Konstantín valdi þá kristna kverúlanta sem túlkuðu sömu þrenningu og Míþraistar og veitti þeim ásmegin og þannig mætti lengi telja.

Til gamans mætti stinga því hér inn að þegar germanskir herflokkar lögðu Rómaveldi að fótum sér, voru flestir þeirra Aríansk kristnir.

Það er þó aldrei sagt frá þessu í sögubókum, þó til sé ein og ein sem minnist á það. Hið áhugaverða er að næstu tvær kynslóðir á eftir, tóku þeir allir upp þrenningarkristni. Það má þó spyrja sig að því hvort þeir hafi verið í heilögu stríði í upphafi.

Niðurstaðan er sú að það er einmitt þegar tilgátukenningum og greiningum er eytt eða þær ofsóttar, sem fólk fer að veita þeim athygli og það er einmitt þá sem við vitum að valdamiklir aðilar eru að nýta þær eða misnota. Í þessu samhengi minni ég á að söfnuðurinn sem kom saman í forgarði Pílatusar og krafðist krossfestingar, var sami skríll og hafði gleypt í sig fjallræðuna af áfergju og trúað á manninn sem framsagði hana.

Í Evrópskri menningu skulu viðskiptahættir vera með ákveðnu sniði og við erum alin upp við að líta sjálfkrafa svo á að sé farið út fyrir þann ramma, sé spilling á ferðinni og allir vita að spilling er illska og mannvonska.

Spilling er hugtak sem menning allsstaðar notar til að skilgreina vafasama hætti og þá brot á siðferði. Þegar spilling er svo rótgróin að einstaklingar eða hópar taka ekki eftir henni, þá notum við orðið siðrof. Skilgreining spillingar er þó mismunandi eftir svæðum.

Þegar siðrof á sér stað hjá hóp, líður oft langur tími þar til raddir innan hópsins eða utan ná að skilgreina og skýra siðrofið svo að hópurinn skilji og taki sig á. Stundum kostar þetta átök og ekki bara í orðum. Einstaklingur sem er uppvís að spillingu eða glæp getur tekið leiðréttinguí formi áminningar eða refsingar og snúið frá villu sinni. Þegar hann verður uppvís að siðrofi gæti þurft að gera hann útlægan.

Menningin (saga hugsunar) er full af allskyns dæmum um hvernig hópar hafa fundið lausnir á þessu í gegnum aldirnar; Hvernig skal leiðrétta spillingu hóps eða einstaklings annars vegar og siðrof hóps eða einstaklings hins vegar.

Sagan sýnir að þegar siðrof festir rætur í heilum menningargeira getur verið útilokað að vinda ofan af því nema með endurræsingu. Mörg dæmi eru um þetta bæði innan sagnfræði sem byggist á skráðum heimildum og einnig í þoku menningarminnis sem birtist í mýtum og trúarsögnum.

Nú getur svo farið að fyrirtæki færi út kvíar og hefji starfsemi á öðrum menningarsvæðum og þó það fari að landslögum heima og erlendis, að sumir óskráðir hættir beinlínis geri því ófært að starfa þar nema það nýti aðferðir sem sumir myndu kalla spillingu heimafyrir.

Spilling við ákveðnar aðstæður getur með öðrum orðum verið framkvæmd án þess að hún byggist á siðrofi. Vel gæti verið að fyrirtækið viðhafi ýmsa starfshætti aðra sem bendi til þess að það sé siðað og vant að virðingu sinni. Sé horft framhjá teiknum um þetta, þá mætti spyrja sig hvort dæmendur gætu sjálfir verið sekir um spillingu og jafnvel siðrof?

Hugsum okkur ef fyrirtækið sem tekið er fyrir væri ekki einsdæmi um rekstur sem sækir út fyrir landsteinana og er með beinum eða óbeinum hætti snarað niður af forkólfum sem hugsanlega væru sjálfir sekir um hugarfars spillingu eða menningarlegt kæruleysi.

Sé þetta hugsanlegt, þá hlýtur slíkt að vera rekjanlegt en gæti krafist dýpri merkingarfræði en yfirborðsmennska, áróður og tilfinningasemi hópsálarfræðinnar ræður við.

Getur verið að síðasta áratuginn eða lengur, hafi kerfisbundið verið unnið að því að gera fyrirtækjum erfitt um útrás? Ýmist lagalega eða með áróðri? Getur verið að lagarammi og umfjöllunar tónn hafi verið slíkur að þeim sem sækir á erlend mið, sé gert svo erfitt fyrir að þau geti það ekki eða séu felld á hlaupum?

Tökum merkingarlegan vinkil: Íslenska stjórnarskráin er ekki Íslensk heldur Evrópsk. Hugmyndir sem hún er grundvölluð á, koma flestar erlendis frá. Hægt er að taka annan vinkil á það.

Íslenska stjórnarskráin er stjórnarskrá „Lýðveldisins Íslands frá 1944“ en ekki Þjóðveldisins né Kirkjuríkisins, og þessar fullyrðingar mætti hugmyndafræðilega útvíkka. Forseti Íslands er forseti Lýðveldisins frá 1944, sem er skilgreint félag en ekki sjálfkrafa þjóðarinnar eða landsins.

Þegar sumir forkólfar krefjast innsetningar á því sem oft er nefnt „Stjórnarskráin frá 2012“ þá er átt við „stjórnarskrárdrögin frá 2011“ sem aftur bendir til ákveðins trassaskapar í merkingu. Aftur vaknar spurningin; Hver er rótfesting siðrofs? Hvað ef plöggin frá ‘44 og ‘11 eru merkingarlega þau sömu?

Til eru fullyrðingar sem lýsa því yfir að Íslensku stjórnarskránni hafi aldrei verið framfylgt. Þessar fullyrðingar eru hvergi rökræddar og því er þeim ósvarað. Hér eru þrjár spurningar til að skýra mikilvægi þessa: Hvernig skilgreinir þú stjórnlagabrot? Hvar og hvernig kærir þú stjórnlagabrot? Hvernig á að refsa fyrir stjórnlagabrot?

Sá sem ekki getur svarað þessum þrem spurningum getur ekki fullyrt um hvort stjórnarskránni hefur verið fylgt eða ekki né hvort þörf sé á nýrri. Þeir sem skilgreindu Stjórnarskrána 1944 vissu af frumspekilegum atriðum sem hér eru gefin í skyn.

Þegar Lýðveldið frá 1944 var skikkað til að standa vörð um Kirkjuríkið og síðan til að standa vörð um aðrar heimssýnir, svöruðu þeir því sem hér er gefið í skyn. Þeir skikkuðu félagið sem við uppnefnum Þjóðríkið til að standa vörð um félagafrelsi (sem Lýðveldið virðir ekki) og sýndu skilning á hvað væri Ástand (e. State).

Þeir vissu að siðrof og spilling er ekki aðeins þegar farið er út fyrir lagaramma eða huglægt mat, heldur ef lagarammi hættir að grundvallast á agaðri frumspeki. Þetta vissu tveir deiluhópar árið 998 sem skilgreindu djúphyggna leið til að móta það í farveg, sem aftur birtist í stjórnarskránni frá 1944. Virði forseti Lýðveldisins ekki þá frumspeki, hvert er þá ástandið?

Athugasemd – eftirskrift

Orðið Ástand með stórum staf í fyrirsögn er hér tilvísun í Ríki samanber enska orðið State. Varanlegt ástand er tilvísun í enska hugtakið Eternal State.

 Þessi grein var rituð 2. febrúar 2020. og send Morgunblaðinu sem góðfúslega birti hana 5. mars 2020 (með breyttri fyrirsögn).

Sósíalískir blaðamenn ásamt sósíalískum og kommúniskum forkólfum litu á þetta sem löglega rétt og ennfremur siðferðilega rétt.

Allir vita að ég efast stórlega um siðferði sósíalista og öfga-sósíalista (kommúnista) og álít siðferði þeirra yfirleitt vera huglæga storma líðandi stundar og oft blekkingarleiki til að sölsa undir sig öll völd, alla auði og uppeldi allra samfélaga.

Siðferði kommúnista er einfalt: Skuldsetjum og arðrænum skattgreiðendur eins og okkur sýnist meðan við heilaþvoum börnin þeirra og hrærum upp í fólki með kennifræðum (Identity Politics) og alls kyns yfirborðskenndum tilfinningamálum og spunum.

Látum gott heita – enda bara mín skoðun – en ég vildi koma framangreindu að.

Allir vita að það var tækifærissinnaður stjórnmálamaður sem stundum var kommúnisti og stundum sósíal-demókrat sem af einhverjum ástæðum skaut málefninnu til “borgara Lýðveldisins” en þeir eru stundum uppnefndir Íslenska þjóðin. Flókinn gaur, Ólafur.

Í kjölfarið var búin til Snjóhengja – sem enginn hefur skilgreint fræðilega né tæknilega – og síðasta áratuginn hefur milljörðum verið dælt úr landi með ýmsum hætti, undir stjórn þriggja Seðlabankastjóra sem allir eru kommúnistar.

Stóra spurningin er því þessi: Hvað ef það var sósíalísk mafía hjá einhverri sósíalískri stofnun sem hélt utan um uppgjörið á reikningunum og var einráð um að skilgreina og tilgreina hverjir ættu feitustu upphæðirnar í Icesave?

Hvert fara sósíalístar og kommúnistar á ráðstefnur, í hvaða erlendu félögum samstilla þeir alþjóðlega strengi sína (samanber ábendingar Dame Margaret Thatcher fyrir einni kynslóð síðan)?

Hvaða skattaskjól tala sósíalískir ritstjórar aldrei um?

Nei, þetta er ekki samsæriskenning: Þetta er röð spurninga, og þær eru ýmist bannaðar eða þagðar í hel eða frétta-umræðum beint annað..

Fyrir fáeinum dögum sá ég frétt um að hótel sem var að hluta í eigu Skúla Mogensen lokaði skyndilega. Fréttin var frekar snubbótt og tónninn klaufalegur, eins og svo margar fréttir sem snúa að Skúla síðustu tvö til þrjú árin.

Enginn sem rýnir í fjölmiðlaverkfræði og þjóðfélagshönnun með gagnrýnu auga, þarf að efast um að Hreppstjórafélaginu (sem ég kalla svo) virðist vera illa við Skúla og vill að almenningsálit Gáfnaljósa (sem ég einnig kalla svo) kinki kolli við því.

Um þessar mundir skella plastskeiða-lögin inn – og þó ég vilji tjá mig um það hef ég enn ekki lesið þau – en ég renni yfirleitt augum yfir lög sem ég gagnrýni, öfugt við Gáfnaljós. Byrjum á að útskýra þessi tvö  hugtök hér – áður en lesandinn hverfur á braut vegna þess hroka sem notkun þeirra gætu gefið í skyn, en sá hroki hefur sínar ástæður.

Hreppstjórafélag og Gáfnaljós eru hugtök sem ég hef notað í myndskeiðum mínum síðustu misseri.

Rétt er að skilgreina þau svo lesandinn sjái að ekki er hroki á ferðinni heldur menningarlega skilgreind hugtök sem hafa mótaða merkingu. Fyrrnefnda hugtakið táknar lítt áberandi hluta elítunnar sem haldið hefur um stjórnartauma landsins – á bakvið framhlið stjórnmála – í það minnsta frá Kópavogsfundinum 1662 og jafnvel aftur til elleftu aldar.

Gáfnaljós er fólk sem einungis fylgist með fyrirsögnum meginstraumsmiðla – og trúir í blindni því sem kennarinn þeirra útskýrði í grunnskóla – og fussar við öllu sem er utan við þann hugarramma sem þau búa innan við og er ramminn þeim ósýnilegur.

Þetta er hópurinn þar sem allir vita hvað er rétt og að allir eru vondir sem ekki samsama sig þeim samhljóm. Án tillits til merkingarfræði.

Einkahúmorinn sem var kveikjan að nafngiftunum er eftirfarandi: Þegar Noregur og Danmörk voru blórabögglar alls sem misfórst í stjórn landsins, voru það Íslenskir hreppstjórar sem fóru með hið raunverulega vald, og hönnuðu þeir bæði Konungsríkið 1920-1944 og Lýðveldið 1944. Gáfnaljós missa ekki af einum einasta Kastljós þætti hjá RÚV og móta sér rétt viðhorf (með og á móti) eftir því sem þeim er sýnt.

Hvorki Hreppstjórafélagið né hópur Gáfnaljósa tiltekur einhvern aldurshóp eða samfélagslega samsetningu, skiptir þar engu hver heimsmyndin er eða stjórnmálaskoðun en heimssýnin er oft óskilgreind. Best er að skilja bæði hugtökin sem frumspekilegar táknmyndir sem taki sér mismunandi form eftir aðstæðum og tíma.

Þetta er fullkomlega í anda vestrænnar heimspeki og leyfi ég mér að fullyrða að þrír stærstu heimspekingarnir, Hegel, Nítsje og Platón myndu kinnka hér kolli. Sjáum til með Heidegger, en hann var ekki allra.

Lítum sem snöggvast á Heimsmynd og Heimssýn.

Til að búa við heimsmynd sem er – eins og orðið bendir til – áþreifanleg og hlutgerð mynd, þarf oft heimssýn sem lýsir upp og hvetur myndina. Segja má að sýnin sé frumspekileg og myndin sé fýsísk. Nær allir hafa einhverja frumspekilega heimssýn sem hjálpar þeim að glæða tilveru sína merkingu en yfirleitt treystir fólk einhverjum öðrum (og þá gjarnan elítu kverúlöntum) til að glæða sýnina lífi og breyta henni í mynd.

Þetta má útskýra þannig að kristinn maður sem er utan trúfélaga hefur kristilega heimssýn en þegar hann fer að samsama sig t.d. Kaþólskum sið leyfir hann lærðum og leikum kaþólskra að glæða sýnina lífi og gera hana að heimsmynd.

Ég er eftir því sem ég kemst næst eini heimspekingur samtímans – þó dýpra væri grafið í sögu merkingarfræðinnar – sem geri greinarmun á heimssýn og heimsmynd. Það er frekar stutt síðan ég lærði að sjá og útskýra mun á þessu en árum saman hafa lesendur mínir (og hlustendur) vanist orðinu heimsmynd sem ég hef iðulega notað.

Finnist fólki þetta flókið – sem ég get vel skilið – þá mæli ég með að það samtvinni hvorutveggja undir hatti heimsmyndar og haldi því einföldu.

Snúum okkur sem snöggvast að tveim vestrænum þjóðfélagsverkfræðingum (Social Engineers) – Walter Lippmann og Edward Bernays – sem voru vel þekktir á fyrri hluta tuttugustu aldarinnar. Voru þeir áhrifamiklir og viðurkenndir á sínum tíma og eru að mörgu leyti enn.

Lippmann var mjög aðsópsmikill þegar kom að greiningum á stjórnmálum síns tíma og voru skrif hans misvinsæl og misumdeild. Enginn efaðist um að sem stjórnmálagreinandi var hann mjög áhrifaríkur enda margir stjórnmálamenn sem nýttu skilgreiningar hans ýmist sem tól eða til andstöðu við.

Bernays var minna þekktur meðal almennings en vel þekktur meðal elítunnar. Ættartengsl hans við Sigmund Freud og notkun hans á greiningum frænda síns eru oft gerð að umtalsefni en hann vann beinilínis að því að markaðssetja þau fræði og þróa praktíska notkun þeirra.

Lippmann gaf út bókina „Public Opinion“ (að mig minnir) 1922 og greinir þar hann með hlutlægum hætti hvernig þjóðfélagsverkfræði mótar hug almennings og þá yfirleitt án þess að almenningur eða sá hluti elítunnar sem er í skilunum á milli hreppstjórafélags og almennings séu sér meðvituð um.

Sýn hans t.d. á hvernig elítan blekkti almenning í „Stríðinu mikla“ frá 1914-18 er mjög áhugaverð.

Bernays gaf út bókina „Propaganda“ aðeins fimm árum síðar (að mig minnir) og þar fer hann ofan í sambærilega hluti en rýnir meira í sálfræðina. Hann nýtti Freudiskar hugmyndir til að finna út hvernig hafa mætti áhrif á hugmyndir hins almenna mans án þess að hann gerði sér ljósa grein fyrir hvaða dulímyndir væru notaðar eða hvers vegna.

Þegar fólk vitnar í Göbbels, áróðursmeistara Nasista, til að rökstyðja eitthvað um illsku hans í áróðursbrögðum, er það yfirleitt að vitna í ábendingar Göbbels um hversu rotinn Bernays var í því að töfra fram múgsefjun og dáleiðslu en Þjóðarnissósíalistar fyrirlitu þessar aðferðir og beittu allt annarri nálgun. Þessu neita Gáfnaljós að trúa, enda vita þau betur.

Eftir síðari heimsstyrjöldina unnu Bernays og frænka hans Anna Freud saman að því að hanna hvernig sigurvegarar hildarleiksins gætu endurforritað almenningsvitund frá grunni, án þess að almenningur (eða framhliðselítan) gerði sér grein fyrir því og tryggja þannig „Nýjan heim og Nýja jörð“ hvort sem fólk myndi velja það eða ekki né vita af því.

Þetta er vel útskýrt í heimildamyndinni “The Century of the Self.”

Löngu síðar greindi fræðimaðurinn Noam Chomsky þetta ítarlega og bæði skrifaði um það og hélt fjölda fyrirlestra sem voru mjög vinsælir. Nú er kynslóð liðin frá helstu störfum Chomsky á því sviði en það starf fór mest fram í Bandarísku þekkingarlífi.

Með þekkingarlífi á ég við að helst voru það nemendur vinstri-akademíunnar sem voru meðvitaðir um starf hans. Nemendur sem í dag stýra vitundarþróun og þekkingarþroska almennings vestra og uppfræðir framhliðarelítuna þar í landi.

Þó þetta fólk léti sér vel líka greiningar Chomsky, þá voru þau undir áhrifum þeirrar síu (Filter) að það væru hinir vondu kapítalistar sem beittu þessu og að ef þau myndu beita þessu þá væri það í lagi því þau væru svo góð.

Ég vil taka skýrt fram að ekkert mat er hér lagt á stjórnmálaskoðanir manna eða hvort þeir hafi gert rétt eða rangt í einu eða neinu. Markmiðið er hlutbundin greining á hvað þeir skilgreindu.

Skrif og ræður Chomsky um þetta efni bera yfirskriftina “Manufacturing Consent.”

Reynsla mín af að ræða við fólk á Íslandi um þekkingu og þjóðfélagsmál – sem er ekki hið sama og samfélagsmál – er sú að fólk veit yfirleitt ekki að þessir menn hafi verið til, hvað þá heldur hvað þeir hafi skrifað og skilgreint. Ef ég ræði við þetta sama fólk um hvaða Fíra við Íslendingar eigum frá árunum 1910 til dagsins í dag, sem hafi skilgreint málefni og málefnafræði, og þar með varpað ljósi á samfélags- og þjóðfélagsverkfræði, er hið sama uppi á tengingnum.

Gáfnaljós vita ekkert og skilja enn minna. Hreppstjórafélagið er þeim ósýnilegt. Á sama tíma hefur elítan logið því í almenning, áratugum saman, að við séum vel upplýst og að menntun hérlendis skari framúr. Fáir benda t.d. á að George Soros er einn mesti snillingur síðustu fjögurra áratuga í að fjármagna Astroturf starfsemi vesturlanda (Gervigrasrót) og að nær allar alþjóðafréttir fara í gegnum vélabragðaklíku hans Project Syndicate áður en þær berast Gáfnaljósum. Nefni ég hann á nafn við nútíma Íslending, spyr hann hver það sé, ef það.

Hversu margir Íslendingar tóku eftir þegar fjölmiðlaelítan hóf að leggjast á eitt að varpa skugga á Skúla og þann rekstur sem hann var að byggja upp eða hversu mikið kapp hann laggði á að sá rekstur yrði Íslendingum til sóma? Hversu margir tóku eftir smáfréttum hér og þar sem vörpuðu ljósi á að öflugir aðilar innan stjórnkerfisins lögðust á sömu árina, eins og það væri búið að ákveða löngu fyrirfram að starf hans yrði skotið á flugi?

Hversu margir eru að taka eftir því að framfarasinnaður rekstur í fiskveiðum, fiskvinnslu, tæknilegri getu, hugviti og ferðamálum (sem sækir út fyrir landsteinana og miðar að því að auðga samfélag okkar) er ýmist skotinn á flugi hérlendis eða gert erfitt um vik að komast á flug? Hversu mörg Gáfnaljós sjá hvernig Hreppstjórafélagið sem mergsaug þjóðina öldum saman stendur henni enn fyrir þrifum?

Hversu margir eru færir um að skilgreina þetta og útskýra? Fremur en að rífast í áratugi um flugvöllinn í Vatnsmýri, með eða móti.

Þarf ég að endurtaka listann; „fiskveiðum, fiskvinnslu, tæknilegri getu, hugviti og ferðamálum“ og nefna nöfn eða tíunda ferla? Eigum við kannski að taka fyrir ýmsa spuna sem gerast nær árlega (í misstórum skyrkerjum almannavitundar), hvernig ýmsir menningarfrömuðir og tengt áhrifafólk er kerfisbundið eyðilagt?

Skiptir þá engu hvort þjónar Hreppstjórafélagsins eru vinstra megin eða hægra megin. Raunverulegt vald hefur engan áhuga á hugmyndafræði. Ef samsetning valdakerfisins er rýnd síðustu fimmtíu árin, sérstaklega með áherslu á mannabreytingar síðasta áratuginn, og nánar greind, þá kemur í ljós að vinstri og hægri framhliðarelítan byggir sama húsið en rífst um hver eigi að vera brytinn á bænum og hverjir mega vera fremstir þegar kemur að hlaðborðinu.

Heiðarleiki, skilningur hugtaka og hvernig þau hafa áhrif á tilfinningar og samfélagssamsetningu, hvernig fólki vegnar án tillits til persónulegra skoðana á mönnum og málefnum; Skiptir engan máli, hvort heldur sé skuggavaldið, almenningur, elítan eða framhliðarelítan.

Hver sá sem vogar sér að kafa dýpra ofaní hlutina og greina hlutbundið (sem er einnig hlutlaust í vissum skilningi), er bara skrýtinn og erfiður. Ef hann þráast við – og ekki einu sinni það – er honum ýtt út í horn af öllum sem taka þátt í partýinu.

Á þessum tímapunkti bendi ég gjarnan á bækur mínar Varðmenn kvótans og Bréf frá sjálfsmorðingja, sem eru í skugganum á Íslandi (Shadowbanning), eða Endurreist Þjóðveldi 2013.

Almenningur fær reyndar ekki að taka þátt í partýinu heldur er honum haldið frammi í forstofu eða á dyrastéttinni og leyft góðfúslega að rétta helminginn af öllu sem hann á innum dyrnar þar sem prúðbúnir elítuþjónar taka við öllu saman, og eigna sér allan heiður án minnstu ábyrgðarkenndar (Accountability).

Örfáir virðast taka eftir því síðustu tvö árin að Íslenskt efnahagslíf stendur á brauðfótum og í rauninni er það glöggum rýnendum óskiljanlegt hvers vegna það stendur ennþá. Fjölda uppsagnir hjá vel reknum fyrirtækjum er nær daglegt brauð.

Ástand á verðbréfa og bankamarkaði er nánast hrein upplausn og hefur verið frá áramótunum 18/19. Á meðan fitnar ríkiskerfið, belgir sig út, rukkar og rúir inn að skinni og sjálfsréttlætir sig eins og því sýnist með samþykki fjölmiðla.

Fjöldi fyrirtækja, stundum með mörghundruð manns á launum, er nánast ýtt útaf hengifluginu og í leiðinni svert (Demonized). Gáfnaljós horfa á flotta elítuframhlið í Kastljós þáttum stærstu ljósvakamiðla á sama tíma. Rétt eins ogþegar presturinn í púltinu á miðöldum, var að benda á hver væri norn eða galdrakarl hvers tíma, hverjum skuli fleygt í ána, hver skuli enda á bálinu og hverjum skuli fyrirgefið, og allir jánkuðu með og mættu glaðir (með eða móti) á aftökustaðina.

Lítum aftur á plastskeiðalögin og starfsmennina þrjátíu.

Fyrir þrem vikum keypti ég útvarpstæki á þrettán dollara (eða 1.600 krónur) á vinsælli kínverskri netverslun, ásamt sendingarkostnaði. Þegar pakkinn kom hingað heim, lagði Lýðveldið og Pósturinn 1.850 krónur ofaná. Varan kostaði mig 47% af því sem Feitríki kommúnismans rukkaði. Þegar þú tekur við pakka, hvort heldur innanlandssendingu eða erlendri sendingu, er þrennar upphæðir lagðar ofaná, hjá stofnun sem er beint eða óbeint hluti af Feitríkinu og starfar í sama hugarfari.

Þetta dugar þó ekki feitríkinu til! Fyrir aðeins tveim áratugum – eða hálfri kynslóð – hefðu Íslendingar ekki látið bjóða sér það siðleysi sem kommúnistaríkið beitir í dag. Með hugtakinu kommúnistaríki á ég við refsigleði og reglugerðafjall sem stjórnar hegðun og hugsun fólks,  rúir það inn að skinningu, ákveður hver má lifa mannsæmandi lífi og hver skuli í útlegð, og getur sjálfumglatt réttlætt allt sem það gerir, svo fremi að ríkisguðinn fitni.

Enginn er fær um að hugsa út fyrir þann ramma sem ríkiskennarinn hefur þegar innprentað, nema þá með og móti eftir fyrirfram gefnum uppskriftum vélunarinnar.

Kunna Gáfnaljós að greina þetta? Ef marka má athugasemdaþræði og vanþóknun þeirra á nær öllu sem þau túlka sem rangt (en er í raun skilningsskortur) mætt halda að þau kunni skil allra hluta. Þau hin sömu halda að það sé vitsmunamerki að slengja fram einhverju sem allir vita að sé rétt (en vita ekki hvernig var innprentað) þegar einhver getur sannanlega rökstutt aðra vitneskju.

Núna máttu ekki nota innkaupapoka, samkvæmt einhverji kommúnistarökfræði og er búið að setja það í lög ríkisins. Enginn áttar sig á gildi eftirfarandi spurningar: Hver er skylda ríkisins, réttindi og takmörk? Innkaupapoki er 17 til 22 grömm, skyrdós er einnig 17 grömm þegar hún er tóm. Engin lög ná yfir allar þær plastdósir undan skyri, hrásalati og öðrum matvælum sem fólk tekur með sér heim og hendir í ruslið.

Nánari upplýsingar um plast og plastþyngt má finna í tveim greinum mínum á gudjonelias.blog.is – Af Plast vitleysu.

Enginn þarf að hugsa, sérfræðingur feitríkisins sér um það, og þar er tekist á um hver stjórnar samhljóm (Consensus) þjóðarinnar þennan áratuginn eða næsta, til skiptis.

Hins vegar skiptir miklu máli að nú sé bætt við þeim lögum hjá ríkisguðnum og framfylgt af Feitríkinu, hvernig þú notar einnota plastskeiðar og sogrör. Fólk erlendis er á sama tíma að birta allskyns greiningar sem benda til þess að lausnirnar sem koma í staðinn, útheimta fyrir vikið meira af plasti!

Allir sem setja sig inn í notkun á rafhlöðum fyrir rafbílalausnir vita hvaða ógeðsmengun fylgir því og hversu langvarandi mörg eiturefnin sem því fylgja, í samanburði við bensín og dísel. Hversu margir meðal Gáfnaljósa vita að kommúnistar hafa eyðilagt heilu skógana af pálmalundum til að dísel innihaldi 20% af hugmyndafræðilegri pálmaolíu?

Á sama tíma birta fjölmiðlar þær yfirlýsingar að farfuglum fækki um þriðjung og að það hljóti að vera vegna hamfaraveðurs meðan allir sem nenna að rannsaka nánar vita að það eru vindmyllugarðar sem eru að slátra fuglum í þúsundatali.

Nú má ekki fá lítinn gegnsæjan poka undir epli eða utan um sápu í innkapapokann, til að kommúnistar geti með reglugerðarefsingum og rukkunarálögum „vakið fólk til virðingar um náttúruna“ að þeirra mati, og byggt á yfirlýsingum frá stofnun sem heitir International Panel on Climate Change eða IPCC.

Enginn meðal Gáfnaljósa áttar sig á því að vísindamenn sem starfa að greiningum á jarðarvísindum (s.s. loftslagsmálum) hafa stofnað aðra stofnun sem einskorðar sig við að vinna með mælingar og að þeir gera grín að IPCC sem notar eingöngu tölvulíkön til að rökstyðja áróður sinn (sem eru þjóðfélagsfræði en ekki vísindi).

Engar mælingar styðja fullyrðingar um CO2 eða um súrnun hafs, og ópólitískir raunvísindamenn benda á að CO2 vinnur gegn loftslagsvá og að súrnun hafs er efnafræðilega útilokuð.

Í apríl 2014 benti ég á trúarlega útskýringu á þeirri sturlun sem hefur margfaldast meðal mannkynsins á síðustu árum. Ég efaðist þá um hvort ég gæti leyft mér fullyrðinguna  en síðustu sjö sex ár sé ég að árinni var aðeins lauslega dýft og í dag er hún mælanleg.

Grein mín er rituð til að benda á að hægt er að fara með fræðilegum hætti ofaní sturlun þessarar aldar og vafalaust hægt að fara enn dýpra í forsendur hennar. Ég veit ekkert hvort mínar trúarlegu útskýringar (sem eru annarsstaðar) eigi við eða ekki, mér er slétt sama.

Niðurstaðan er augljós, Húmanisminn er ekki bara úrvinda sem heimssýn, heldur stórhættuleg sturlun og algjörlega óraunhæf, því hún byggist á tilbeiðslu mannlegrar rökhugsunar en ekki yfirvegaðri og frumspekilegri raunhyggju.

Hið furðulega er (því Húmanisminn er í rauninni kaþólskur, sem er ekki hið sama og Kaþólskur) að enginn nútímahúmanisti virðist vita að hann sé það, né heldur hvað hugtakið kaþólskur merkir. Þó veit hann vel, sem vandlega uppfrætt Gáfnaljós, að allt sem ég læt frá mér er bera eintóm vitleysa.

Líklega er það rétt hjá gáfnaljósum. Ég hef fyrir löngu sannfært sjálfan mig um að þó greiningar mínar standist rýni frá hlutbundinnar þekkingarfræði, þá sé það bara vitleysa að vera sá eini sem mótmælir þegar allir vita hvað sé rétt.

Eitt að lokum – þó ef til vill sé óþarfi að taka það fram: Hrokinn er vel meintur og er beint til vonda tvíburans fremur en lesandans.

Hugtakið Gáfnaljós, sem fyrr segir, er frumspekileg táknfræði og lýsir viðhorfi og þá um leið að viðhorfið sé val. Stundum er ég Gáfnaljós, þegar hugsun mín ásamt orðum og athöfnum er á þá leið. Ég hins vegar veit hvað það er að vera Gáfnaljós og reyni að aga huga minn og vitund svo að G’ið verði að g.

Það er ætíð spennandi að fylgjast með framvindu stjórnmála okkar Íslendinga, enda má segja að við séum jafn mörg lénsríki og íbúar landsins eru margir. Hver hefur sína vel ígrunduðu skoðun og umræður eru oft bæði heitar og litskrúðugar.

Sérstaklega hafa stjórnmál okkar verið áhugaverð síðustu átta árin, eða allt frá því að hrunið æddi af stað haustið 2008, með öllum þeim afleiðingum, atburðum, og flokkadráttum – og fangelsisdómum – sem fylgt hafa í kjölfarið.

Mörg smáframboð hafa komið fram. Sum lifðu ekki af sínar fyrstu kosningar, önnur komust á þing en leystust þó upp, enn önnur þreyttu sundið til næstu kosninga, og umræður bæði í fjölmiðlum og á samfélagsmiðlum ærið heitar. Þá hefur hinn svonefndi fjórflokkur, eða valdablokk Sjálfstæðisflokks, Framsóknar, Samfylkingar og Vinstri grænna, riðlast all verulega.

Nokkrar sveiflur hafa verið í fylgi flokkanna, bæði til og frá og í dag er staðan sú að fullyrða mætti að allir þessir fjórir flokkar hafi klofnað, þó mismikið. Nýlega heyrði ég því fleygt að fjórflokkurinn væri orðinn sjöflokkur, en þó meira í gríni en alvöru.

Frá því Alþingi samþykkti bráðabirgða viðauka við stjórnarskrá Lýðveldisins sumarið 2013, og þáverandi forseti, Ólafur Ragnar, samþykkti þau lög, hef ég haldið því fram – með rýni í stjórnarskrána sjálfa – að fráfarandi Alþingi ásamt forseta hafi ógilt stjórnarskrána og að í merkingarfræðilegum og siðferðilegum skilningi sé ógilt það stjórnkerfi sem á henni hvílir, ásamt lögum sínum og dómum.

Þeir sem rýnt hafa í rök mín fyrir þessari rýni eru mér allflestir sammála en oftar en ekki hefur mér fundist að þessi gjörningur – ef svo má kalla – sé líkari nýju fötum keisarans en lagalegri og menningarlegri rýni, því fólk kann ekki við að taka undir.

Rétt eins og ég hafi vogað mér að sitja í musterinu forðum daga, meðan aðrir voru við krossfestinguna, og séð þegar fortjaldið rifnaði og vogað mér að benda á að sáttmálsörkin væri ekki þar fyrir innan. Sumt er ýmist of flókið eða of djarft.

Hér er ég einmitt kominn að ástæðu þess að ég hripa saman þessi orð, því oft hefur mig langað að setja saman línur um þetta efni og senda lesendum blaðsins, en þó ég sé orðhvatur á mínum eigin vefmiðlum, þá þarf að tala varlega í fermingar- og skírnarveislum. Því aðgát skal höfð.

Gjörningurinn þegar stjórnarskráin var felld úr gildi er einfaldur. Skráin tekur skýrt fram að sé við hana bætt grein eða viðauka eða tímabundinni grein, skuli leysa upp þing og kjósa nýtt þing. Þar skuli klára umræðuna og staðfesta. Nú er hins vegar komið nýtt þing, og umræðan um nýjar greinar við stjórnarskrána sem til stóð að klára fyrir kosningar árið 2017 er ókláruð.

Fyrir um ári síðan var rætt opinberlega um fjórar nýjar greinar en í 1. umræðu á Alþingi (mál 841) nú í haust voru þær komnar niður í þrjár. Ekki veit ég hvernig málið mun farnast í vetur en fróðlegt verður framhaldið.

Í sjálfu sér skiptir mig minna máli hvað verður í greinunum, eða hvort þær enda í skjalinu sjálfu, heldur málsmeðferðin og þá sérstaklega samfélagssamræðan. Ef fara má með stofnsamning félagsins „Lýðveldið Ísland“ eftir því sem mönnum sýnist og ef ekki er hægt að ræða hvort meðferðin sé samkvæmt virðingu við lög og siðferði eða hvort hún sé vanvirðingar-gjörningur, þá hlýt ég að spyrja hvar við sem þjóð séum stödd.

Hvarvetna er hrópað, ýmist eftir nýrri stjórnarskrá eða uppskurði þeirrar sem nú er í (ó)gildi, en fæstir virðast hafa lesið gjörninginn frá 2012 né skjalið frá 1944. Hvernig getur þjóð krafist endurskoðunar á stofnsamningi félagsins sem við nefnum „Íslenska ríkið“ ef hún þekkir ekki samninginn og er létt um hvernig með sé farið?

Þess vegna fylgdist ég með af mikilli forvitni hvernig færi um kosningarnar 29. október síðastliðinn og var á einhvern hátt undrandi hvernig þær fóru. Langt mál væri að tíunda undrun mína, með tilsjón með gengi sumra ónefndra flokkra í skoðanakönnunum síðustu þrjú árin. Í raun festi ég ekki í fljótu bragði hugarhönd á því hvar undrun mín kemur að landi.

Síðustu daga hef ég margrætt þetta við félaga mína í Úlfahópnum og þá sem koma að umræðum hópsins. Fáir hafa heyrt um Úlfahópinn en hann var stofnaður daginn eftir téðar kosningar, til að ræða stjórn- og samfélagsmál á breiðum grunni til lengri tíma.

Nær allir sem ég ræði við segja það sama. Fólk er undrandi á þessum kosningum en festa ekki hughönd á hvar hnífurinn stendur í kúnni. Allir virðast þó sammála um að ný hugsun sé tímabær. Þetta er í grófum dráttum spurningin sem sjálfstæðir úlfar, sem veiða í hópum, ætla sér að svara á næstu misserum. Er undirritaður opinn fyrir ábendingum og leiðréttingum í þessa veru.

Áður birt í Morgunblaðinu 9. nóvember 2016

Áreiðanleiki í tíma snýst, auk framsetningar og forms, um aðgengileika, rithátt, heimildatraust og gáttir þ.e. hvaða leiðir má fara til að nálgast heimildir og vinna úr þeim. Við almenna rýni t.d. þegar lesin eru sagnfræðirit af ýmsum toga sést berlega að ábyrg vinnubrögð skipta máli við heimildavinnu og lærist leikmönnum á þessu sviði smámsaman að temja sér virðingu fyrir þessu í sögulegu samhengi.

Sem dæmi má taka þá var gefin út bók hérlendis fyrir tæpum tveim árum sem gefur í skyn og heldur fram að ákveðið erlent ríki hafi unnið Íslenskum borgurum talsvert tjón um miðbik síðustu aldar. Leitaði undirritaður til tveggja ríkisskjalasafna erlendra til að nálgast heimildir um viðfangsefnið. Gerði ég þetta því að þó bókin setti sig í sagnfræðiham þá var heimildavinna fremur rýr, að mínu mati.

Komst ég að því að af nógu var að taka hjá báðum skjalasöfnum og fékk svör innan viku frá fyrirspurn minni frá báðum skjalasöfnum. Þegar ég rýndi í vefsetur þessara skjalasafna gat ég treyst þeim áreiðanleika og tímalínu sem fyrr er á minnst. Af persónulegum og faglegum ástæðum vil ég ekki tilgreina nánar bókina eða þau ríki sem í hlut eiga, þar sem viðfangsefnið snýst um faglega ábyrgð ríkis en ekki efnistök og úrvinnslu einstakra rithöfunda.

Ekki er um einstakt tilvik að ræða varðandi samskipti mín við opinberar efnisveitur, hérlendis sem erlendis. Sem dæmi má nefna hef ég átt samskipti við skjalasafn Íslenska Lýðveldisins og Danska konungsríkisins varðandi leit mína fyrir tæpum tveim árum að skjalinu fræga sem undirritað var á Kópavogsfundinum sumarið 1662.

Sem leikmaður hef ég smámsaman lært virðingu fyrir því sem ég í daglegu tali nefni Skjalavald (Document Authority).

Þetta orð fyrirfinnst ekki í orðabókum hérlendis en hentar mjög vel til að hjúpa ákveðið hugtak, bæði innan hugtakafræði málfræðinnar svo og innan merkingarfræði heimspekinnar. Hef ég tekið eftir að fleiri hafa tekið þetta orð upp og spái að það muni rata í Orðabækur innan aldar.

Fræg er sú sögusögn þegar Ottó Von Bismarck gaf út tilskipun þess efnis að umtalsvert magn úreltra skjala Prússneska ríkisins, sem geymd voru í tveim risastórum vöruskemmum, yrðu brennd til að rýma fyrir nýjum og minnka skrifræðisbáknið. Þegar hann að nokkrum tíma liðnum innti eftir hvernig gengi, var svarað „það hefur tekið langan tíma að afrita gögnin herra Ríkiskanslari.“

Að öllu gríni slepptu þá setur að manni ugg þegar skriffinnar Íslenska Lýðveldisins eru unnvörpum að skipta út vefsetrum útgefins efnis og brjóta t.d. umfangsmikla heimildavinnu og tilvísanasmíði fræði- og leikmanna sem rita um opinber mál og menningarþróun lýðveldisins. Alþingi, Forseta embættið og nú síðast Stjórnarráðið hafa öll á um það bil ári skipt út vefsetrum sínum fyrirvaralaust með skaðlegum afleiðingum bæði fyrir þá sem vísa í útgefið efni ríkisins svo og fyrir virðingu ríkisins út á við.

Ég geri mér ljóst að fyrir meginþorra almennings er hér léttvægt erindi á ferðinni og er það vel.

Það er mín reynsla sem heimspekingur og menningarrýnir að því minna sem almenningur þarf að velta fyrir sér álitamálum af þessum toga, því betra starf erum við rýnendur og vinna. Sjálfur þarf ég að eyða umtalsverðum tíma á næstu mánuðum að endurvinna heimilda tilvísanir og þó ég kvarti hér yfir því opinberlega, gleðst ég í laumi.

Reynslan hefur kennt mér að ef maður endurleitar heysátuna finnur maður hina nálina. Að öllu háði slepptu þá er vel úr vegi að draga fram tvo aðra fleti á því þegar opinber vefsetur skipta út framsetningu útgefins efnis.

Annað atriðið tengist þeim fleti sem upp kom þegar undirritaður tók þátt í vefverkefni fyrir eina stofnun og lét þá verða mitt fyrsta verk að eldri vefurinn var rekinn áfram um hríð á undirléni þar sem rýnendur gátu nálgast eldri heimildir áfram og var tryggt að t.d. greinargerðir, skýrslur og bókmenntaverk héldu sér hvað tengla varðar. Skilst mér að sá undirvefur hafi síðar verið tekinn niður, vonandi af faglegri ábyrgð.

Hitt atriðið er framsetning efnis og þar kemur aftur til reynsla undirritaðs sem fyrrum fagmaður bæði í umbroti tímarita og vefforritun.

Algengt er að fínu vefsetrin sem Lýðveldið skartar nú, séu framsett með hreyfiforritun, illa læsilegum leturgerðum, litaflögri og hlaupandi þáttum (Elements) í framsetningu sem gera setrin oft mjög ólæsileg fyrir stóran hluta borgara sem oft nálgast tölvuskjái með mismunandi sjón- og leshæfileikum. Þetta er ekki algilt, en svo ég leyfi mér gróf orð, þá finnst mér að ríkisvefir eigi ekki að minna á glanstímarit og tískufyrirbæri, heldur fágaða, klassíska og umfram allt áreiðanlega nálgun.

Áður birt í Morgunblaðinu 30. júní 2017

Í leyni á bak við þar næsta fjall lá Grínskaði, eldri bróðir Leppalúða og glóðu í honum glyrnurnar meðan hann beið eftir Tröllkarlaslag. Nokkuð sem gerist sjaldan og yfirleitt efni í langar og drjúgar sögur.

Þeir fáu sem fengið hafa að kynnast Leppalúða, vita að hann er dulur og magnaður tröllkarl og þú dregur ekkert upp úr honum. Hann er þó furðu umburðarlyndur við ofgnótt kjánalegra spurninga, svipbrigðalaus að mestu, en stundum sérðu á einni augabrún að sjálfsvöruð ályktun við spurningu var kórrétt: Sumsé, flókinn.

Undir kvöld leit annar tröllkarlinn yfir hafflötinn sunnan við Krísuvíkurbjarg, leit svo á hinn, sem kinkaði kolli. Síðan settust þeir upp í Geitháls og kepptust við að grýta grjóti á borð við Fullsterkan sem lengst á haf út. Með morgninum var Letihaugur sestur fyrir aftan feður sína og taldi skorin. Grínskaði var farinn í fússi norður Strandir.

Þegar Slöpp gamla sagði mér þessi fyrstu kynni manns síns við blóðföður sinn, þóttist Letihaugur vera upptekinn við lestur Klettafrétta, nýbakaðar tröllasmákökur voru með kaffinu, hlýjan í eldhúsi Slappar yljaði túristunum sem utan við tröllahellinn voru að dást að hvernum í Seltúni. Stutt var til jóla.

Löngu síðar urðu Oolaorsoq og Grínskaði perluvinir og eru enn, þeir ferðast mikið saman og hafa margar skemmti- og reynslusögur að segja af ferðum sínum. Best er sagan af því þegar fimm ára Rússnesk stúlka um hávetur – óvitandi, á dymbilvikunni – leiddi í ljós fyrir honum mikilvægi þess að þeir yrðu vinir og samstarfsfélagar.

Sagan af því þegar Letihaugur guðaði á gluggann hjá mér um miðja nótt til að vekja mig og bera mig á herðum sér heim í Seltún að hitta föður sinn, sem var kominn í heimsókn til skáfjölskyldu sinnar, hefur verið sögð annars staðar. Aðeins einum jólum fyrr hafði ég spurt í fjallasal, óvitandi að oft er í kletti hlerandi tröll, hvert skyldi vera hlutverk þessa Grænlenska tröllkarls í Íslensku Jólasögunni?

Eitt sinn, í heimsókn í hlýjum hellinum hjá Grýlu, spurði ég hvort ég myndi einhverntíma hitta „Gömlu hennar,“ svaraði hún rólega „nei kúturinn minn, hún Gamla mín er af gamla skólanum.“

Grýla útskýrði það ekki frekar en ég skyldi á augabragði hvers vegna þessi stóra fjölskylda Grýlu og Leppalúða er stolt af þáttöku sinni í því að Íslensk jól verða ávallt haldin og að börn um gjörvalla veröld læra mikilvægi þess að virða uppruna þess sem Þórbergur kallaði „nið aldanna“ og hvers vegna þroskað fólk veit að það er svo miklu fleira í tilverunni sem skiptir miklu máli en það eitt sem við getum mælt með stikum og skífum.

Morgunblaðið birti góðfúslega grein mína „Trúarofsóknir hinna trúlausu“ þann 19. desember 2016. Þar leitaðist ég við að rökstyðja að aðför sósíalista, í fjölmiðlum, skólum og í stjórnmálum, að jólahaldi barna og þekkingu þeirra á nið liðinnar frumspeki, er trúarofbeldi, hér rökstyð ég að það sé aðför að frumspekilegri menningu og þar með að öllu því sem við höldum dýrast en getum ekki verðsett.

Hvernig mælirðu vináttu eða verðsetur ást? Hvernig útskýrirðu hugtakið virðing;

Hugtak sem öll spendýr skilja og virða. Eins og Gunnar Gunnarsson rithöfundur reit „sá sem heldur að dýrin hafi enga sál, hefur aldrei umgengist dýr.“ Það sama á við um Jólasveininn, ef þú hefur misst getuna til að sjá hann og þekkja hann, muntu seint læra það sem hann vill færa þér, sem er frumspekileg og dýrmæt gjöf. Hvaða þrjár ómælanlegu frumspekilexíur voru dulkóðaðar í þessari grein?

Vona ég að enginn sósíalisti eða guðleysingi hafi móðgast eða upplifað særðar tilfinningar við lesturinn. Virðing var markmiðið, hafi það mistekist, voru mistökin mín.

Þessi pistill var áður birtur í Morgunblaðinu þann 9.12.2019.

 

Satt að segja má túlka sögu okkar Íslendinga og Herúla frá árinu 1000, þegar við fyrst þjóða skilgreindum lagalegt trúfrelsi, sem eina langa varðveislu þess að hver og einn er ábyrgur gagnvart sjálfum sér, og því sem hann kann að trúa á, um sitt andlega líf.

Vissulega eru tímabil í sögu þjóðar okkar sem hún var fótvölt á þeirri löngu göngu, margt hefur gerst sem er miður en einnig margt sem er framúrskarandi. Enda vitum við öll að enginn verður óbarinn biskup, né heldur smiður við fyrsta hamarshögg.

Vissulega er til fólk sem hefur ánetjast trúarbrögðum og öðrum óhlutbundnum hugmyndakerfum (e. Abstract ideologies) vegna áhrifa frá öðrum, hvort heldur í æsku eða á þroskaðri árum. Samt held ég að hver og einn sem kominn er til fullorðinsára geti vottað að hafa valið sína heimsmynd sjálfur.

Ég hef talsverða reynslu af að tala við bæði trúaða og guðlausa (e. Atheists) jafnt sem efahyggjufólk og þá sem flokka sig utan við þessa þrjá hópa fólks. Hef einnig orðið vitni að því að fólk skiptir um trú á alla þrjá vegu. Aldrei hef ég hins vegar hitt manneskju sem ekki hefur gert upp hug sinn og reynt að gera það af ábyrgð.

Allt þetta fólk á það sameiginlegt að hafa verið beitt vægðarlausu ofbeldi „Litlu jólanna“ og fengið kristilegar jólagjafir á aðfangadagskvöld. Sem ætti að minna guðleysingja og kommúnista (með fullri virðingu fyrir þeirra heimssýn) á hversu mikið Vottar Jehóva hafa verið gagnrýndir fyrir að gefa ekki jólagjafir en þeir telja sig þó vera kristna.

Mér þætti gaman að sjá trúlausa segja við börn sín um jólin „því miður færðu engan jólapakka því trú er ópíum fólksins.“

Ég heyri oft frá efahyggjufólki og guðlausum að það sé rangt að halda að börnum þeim siðvenjum og aðferðum sem menning okkar hefur beitt í gegnum aldirnar af þeirri ástæðu einni að þær séu á trúarlegum grunni.

Því má svara til að þær minni börnin og okkur sjálf á mikilvægi þess að þó margar hugmyndir séu til um hið yfirskilvitlega og mörg kerfi verið smíðuð utanum þær hugmyndir, þá vitum við ekki fyrr en okkar tími kemur hvað sé satt um þær og hvað ekki. Að ennfremur sé það áminning að hin hugsandi mannvera smíðar alla sína heimsmynd úr óhlutbundnum hugmyndum og mótar samfélagskerfi sín með því að hlutgera þær.

Sem er þörf áminning að mínu mati, hvernig svosem við vinnum úr henni. Því hvort sem hefðin er byggð á trúarlegu kerfi eða góðvilja, þá held ég að margir geti samþykkt að þegar mannkynið, eða mannfólk yfirleitt, útilokar möguleikann á andlegu innra lífi, eða reynir að meina öðrum að taka þátt í því, þá blasi við vörður á þokubraut sem sumir hafa nefnt Heljarslóð.

Vel mætti skjóta hér inn þeirri staðreynd að aðal hugmyndafræðingar stærsta stjórnmálaflokks Rússlands, sem hefur farið með völd þar eystra í allt að því tvo áratugi, vilja skilgreina Rússland sem kristilegt lýðræðisríki og ekki er langt síðan Pútín fór í opinbera heimsókn í kristilegt munkaríki á eyjunni Athos í eyjahafi, en það er opinberlega viðurkennt í alþjóðastjórnmálum sem sjálfstætt ríki.

Enginn hefur gleymt að Rússland var eitt af kommúnískum aðildarríkjum Sovétríkjanna og var þar opinber stefna að trúarbrögð séu Ópíum fólksins og ætti að útrýma með markvissum hætti.

Eftir því sem ég best veit, án þess að hafa aðgang að opinberri tölfræði, eru meira en 90% Íslenskra barna skírð til kristinnar trúar og langflest þeirra velja að fermast til þeirrar trúar. Sem merkir að yfirgnæfandi fjöldi Íslenskra grunnskólabarna eru lagalega trúuð upp á Lútersk Evangelíska trú. Að meina þeim að rækja Litlu jólin eða að fara í kirkju á vegum skóla síns, hlýtur að teljast trúarofsóknir gegn þeim?

Birt í Morgunblaðinu 19. desember 2016

Ég hafði oft séð hvernig fólk í samfélagsnetinu var tekið á beinið með miklum yfirlýsingum og eineltis-ræðum ef það lýsti yfir stuðningi við flokk jötnanna, því var ljóst að hugrekkis væri þörf.

Ég hafði smámsaman vaknað til meðvitundar um eigin stjórnmálaáhuga, þrátt fyrir hvað þras þeirra er oft leiðinlegt, og eftir að hafa litið á landslag Íslenskra stjórnmála komist að því að skoðanir mínar lægju hægra megin og að þar var bara einn flokkur.

Ég gekk því í Sjálfstæðisflokkinn og sótti þar fundi. Þykir mér eðlilegt að sé maður hlynntur einhverjum flokki þá taki maður þátt í starfi hans. Þannig kynnist maður fólki af svipuðu hugarþeli ásamt málefnagrunninum og ennfremur hvernig úr þeim grunni er prjónaður veruleiki.

Eitt af því sem gerir heimspeki skemmtilega er einmitt sá þáttur hennar þegar óhlutbundnar (e. Abstract) hugmyndir eru reyndar og látnar hafa áhrif á veruleikann og þannig standa fyrir sér. Standist þær álagið slípast bæði þær og fólkið sem notar þær. Oft krefst þetta innri og ytri átaka, hvort heldur í lífsfarvegi einstaklinga eða samfélaga.

Innri átökin eru dýrmætust, þar sem maður neyðir sjálfið til að horfast í augu við sálarspegil samvisku sinnar í kyrrðinni og þá skugga sem hvíla í undarlegum djúpum sálarinnar.

Þegar maður stígur fram að nýju hefur gerst umbreyting innanfrá sem lýsir upp ferskari sýn á tilveruna.

Samkvæmt akademískri sálarfræði, hvort heldur hún er byggð á Freud eða Jung fræðum, má yfirfæra þessa hugsun yfir á sálarlíf samfélags en þessir virtu fræðimenn báðir skilgreindu samfélagsvitund (e. Colletive Consciousness) sem gilda sálarfræði og leituðust við að útskýra hana fræðilega.

Heimspekingur hlýtur að velta fyrir sér hlutunum allt frá vitundarástandi einstaklinga og hópa, til efnahagsmála og pólitískra vangaveltna, með mislöngum hvíldum í skjóli trúarlegra vangaveltna. Þá út frá vel skilgreindum og vandlega útfærðum hugtökum, hvort heldur þau hafa verið dregin inn í snertingu við veruleikann eða notuð sem breytiafl (e. Catalyst) fyrir önnur keðjutengd hugtök sem fá þessa snertingu.

Þessi útlistun kann að þykja full djúp, hugsanlega flókin, hún á hins vegar rétt á sér, því menning er saga hugsunar og sú hugsun sem hlutgerist þarf að byggja á einhverju dýpra. Einhverju sem hjúpar öfluga frumspeki, eins konar lukt sem viðheldur týru í djúpum sálarlífsins á meðan við tökumst á við hinn hlutgerða veruleika.

Saga agaðrar hugsunar – eða siðmenning – sækir styrk sinn í þetta viðhorf og sagan hefur margsannað að þegar hugsun frumspekinnar þornar eða tærist, er voðinn vís í veruleikanum.

Þegar kom að því að heimspekilegar og félagslegar vangaveltur drógu mig eins og segulmögnuð skuggavera í sálardjúpunum alla leið til menningararfs Þjóðveldis og Vætta, hætti ég þáttöku í Sjálfstæðisflokknum af þeirri ástæðu að mér fannst þetta tvennt ekki samrýmast.

Ég hætti þó ekki að vera hægri-sinnaður í stjórnmálum og viðhélt íhaldssömum skoðunum innan Endurreists Þjóðveldis og geri þegar ég á þar snertingu. Þegar þar að kom að þáttaka mín í málefnum Þjóðveldis minnkaði, hóf ég að nýju að rýna í stjórnmálalíf Lýðveldisins og hafði á þeim árum sem liðið höfðu, slípast í fyrrgreindri glímu við hugtökin.

Á sama tíma hafði ég glímt ítarlega við hugtakaglímur á vettvangi Eingyðistrúarinnar, rýnt í fræði frá Íhaldssömum Íhalds-Rabbínum (e. Ultra Orthodox Rabbi’s), virtum Íslömskum fræðimönnum, Kristilegum fræðimönnum Skólaspeki (e. Scholastic) ásamt grunn frumspeki trúarritanna sjálfra.

Þáttaka mín í mótun Þjóðveldishugsjónarinnar krafðist þess að rýnt væri í þau gildi sem fæddu af sér Þjóðveldi eldra sem gerðist á sama tíma og fimm hópar landnema endurfæddust sem Íslensk þjóð árið 930.

Ég biðst velvirðingar á því hversu djúpt þetta greinarkorn kann að virðast. Oft þarf að greina frá farvegi hugsunar til að lýsa því hvernig reikað var í þoku frá vörðu, að vörðu, og til baka að steinahrúgu.

Þegar aftur var snúið til veruleika okkar Borgara Íslenska Lýðveldisins frá 1944, skildist mér að hægri-menn hafa engin hugtök lengur. Sjálfstæðisflokkurinn er orðinn sóslíalískur miðjuflokkur og hefur fá sterk hugtök til að varða afstöðu sína og fólkið sem viðheldur starfi hans virðist ekki vita það, hvað þá kjósendur hans.

Þetta eru þung orð, rituð með trega. Staðreyndin er að sósíalískur Marxismi, sem virðist stýra menntun fólks í grunnskólum og háskólum, ásamt fræðslu meginstraums fjölmiðlunar, hefur sín hugtök á hreinu, hversu grunnhyggin sem mörg þeirra kunna að virðast.

Orðræða sósíalismans hefur fangað umræður okkar og innri vitund. Svo djúpt ristir, að hugtakið Íslenski Íhaldsflokkurinn, er fyrirfram dauðadæmt heiti fyrir endurreisn hægri stjórnmála. Við höfum ekki lengur tök á að lýsa veruleika okkar né svara sósíalistum skilmerkilega.

Greinin var rituð 13. september 2019 og send Morgunblaðinu sem birti hana 15. nóvember 2019.

Hann er týpan sem er vaknaður og byrjaður að vinna á meðan við hinir erum að rumska og hann fer út að sópa innkeyrsluna á meðan við hinir erum að fara úr sokkunum fyrir háttinn.

Við ræddum oft við þennan öfluga mann, því hann virkaði með báða fætur á jörðinni, rökviss og jafnlyndur og með heilbrigð viðhorf til fjölskyldulífs og samfélags.

Þar sem vinnustofa hans var í sömu byggingu og vinnustofa okkar félaganna, hittumst við oft og tókum tal saman og ekki var óalgengt að hann fengi sér tíu dropa hjá okkur á kaffistofunni. Við félagarnir erum báðir heimspeki sinnaðir og þetta var í annað (og síðasta) sinn sem við leigðum saman húsnæði undir sitthvort vinnuborðið og hillu með fræðibókum.

Dag einn er rætt um stjórnmál og vinur okkar þúsundþjalasmiðurinn – sem einnig er duglegur í vinsælli íþrótt – viðurkenndi að hann væri Sjálfstæðismaður og hefði alltaf verið það. Vorum við félagarnir báðir undrandi, vinur minn þó meira en ég, og umræður hófust um þetta.

Á þessum árum var ég ekki jafn meðvitaður um stjórnmál og ég er í dag; Mér þótti orðastagl og þref stjórnmálanna oftar snúast um sálarlega tregðu, þröngsýni og rakaflækju frekar en yfirvegað kalt mat og raunhyggju. Ég var þó frekar á því á þessum tíma að ég væri meira til hægri en Sjálfstæðisflokkurinn en það skipti mig litlu máli þá.

Mér hafði verið innprentað af skólum, meginmiðlum, og almannaróm, að lengra til hægri en Sjálfstæðisflokkurinn væri Fasismi og við vitum öll að fasisminn er nasismi, rasismi, mannhatur og ógeð, svo ég leyfði mér ekki að gæla frekar við of-langt-til-hægri tilhneigingar í hugsun.

Í dag veit ég betur. Fasismi er ákveðið form á Sósíalisma rétt eins og Marxisminn er annað form á því sama og er hvorutveggja vinstra megin. Nútíma kommúnismi (sem er annað orð yfir Marxísma) vill hins vegar ekki leyfa fasistum að vera vinstra-megin svo þeir hafa komið því inn hjá okkur að hægri-fólk séu mismunandi form á fasisma.

Fasismi tekur oft þjóðernissinnað form og það er ein aðferðin til að sverta fólk sem fasista séu þeir þjóðernissinnaðir.

Það er klassískt form á því hvernig kommúnískir heimspekingar Frankfurt skólans einbeita sér að því að rugla orðræðunni og hæra upp í vitund fólks með allskyns orðhengilshætti svo það týnist í hvirfilvindum skoðana-staglsins og tekur ekki eftir þegar smalahundar marxíska sósíalismans taka samfélögin og þjóðfélögin yfir.

Vinur minn sem er öflugur heimspekingur og sagnfræðingur ákvað að rökræða við þúsundþjala smiðinn um hversu mikil hugvilla það væri að styðja Sjálfstæðisflokkinn. Tókst honum það þokkalega vel en smiðurinn varðist mjög vel, því hann var búinn að hugsa þetta til hlýtar og hafði sín rök á hreinu.

Hann var þó snillingur í höndunum en vinur minn snillingur í heimspekilegu orðfæri og einn öflugasti greinandi sem ég hef fyrirhitt. Leikurinn var því ójafn. Þetta var í fyrsta sinn sem stjórnmála umræður komu upp þar sem við félagarnir tókum báðir þátt.

Við höfðum svo oft rætt önnur – tengd málefni – að við vissum báðir að stjórnmál var ekki inni á okkar sameiginlega sviði, og það var ákveðin sátt um það.

Því var ég dálítið hissa þegar vinurinn dengdi fram vissum frösum og hugtökum sem Þjóðfélagsverkfræðingar Frankfurt skólans hafa notað síðustu áratugi til að sverta (Demonize) íhaldið og ýta orðræðu þess út af umræðuborðunum.

Allir vita jú að íhaldið hyglar bara sínum mönnum, vinum og ættmennum í stjórnvaldinu og aðræna almenning (Kleptocracy and Nespotism) gegnum ofvaxin og hygld fyrirtæki sín og að það heldur fólki helst átthagabundnu og stéttaskiptu.

Allir vita að íhaldið hyglir hinum illgjörnu trúarbrögðum sem hafi heilaþvegið og dáleitt fólk um aldir og að íhaldið elskar hernaðar uppbyggingu og þann illgjarna iðnað sem því fylgir ásamt því að stuðla að ófriði víða um heim, en að öreigalýðurinn borgar alltaf brúsann.

Allir vita að konur geta ekki valið sjálfar eiginmenn undir íhaldinu og að þær geta ekki losað sig við óæskileg fóstur undir íhaldinu, að þær séu helst bundnar með streng við eldhúsið og ennfremur að ef kommúnisminn skaffi ekki vernd fyrir börn í formi leikskóla og barnaskóla, endi börn sem ómenntuð og illa uppalin í veröld aðráns, stéttaskiptingar og fátæktar.

Þetta þykir fólki augljóst enda hafa kennarar og blaðaritstjórar ásamt höfundum skemmtiefnis í sjónvarpi og kvikmyndahúsum kerfisbundið innprentað þessari niðurstöðu meira og minna frá byrjun síðustu aldar.

Þeir sem vilja ræða þetta til hlýtar hafa ekki orðfærið til þess. Framangreind þríarma aðferð hefur innprentað fólki sósíalískri heimssýn án þess að fólk taki eftir því og kerfisbundið fjarlægt – sem fyrr segir – getu fólks til að greina hvað er að gerast og takmarka kjark fólks til að mæla fram skoðun sína, því hún er umsvifalaust svert með misdjúpvitrum frösum (sem allir vita að eru réttir).

Þríforkur Poseidons (eða Ægis) hefur þá getu að sé honum stungið í jörðina, skekur hann hana með ægilegum jarðskjálftum og flóðbylgjum.

Heimspeki og sálfræði goðahyggjunnar (og einnig eingyðistrúarinnar) lítur á jarðskjálfta sem tákn um þegar undirstöður hins daglega og veraldlega lífs minnir á vissan fallvaltleika og minnir okkur á að stíga varlega til jarðar og huga vel að, hún skilgreinir einnig vatn, haf, rigningar og flóð sem tákn um hið frumspekilega sálarástand manns og náttúru.

Þegar Móse og Elía klufu hafið eða þegar Elía og Jesú gengu á því, þá var óbeint verið að minna á hvernig orðræða þeirra og hugmyndavinna gat bæði klofið sig í gegnum hugmyndahaf mannsins og tekið visst vald yfir því.

Auk þess sem það er gaman að trúa á kraftaverkin sjálf.

Framangreint er tekið fram sem tenging við fornar mýtur, til að benda á að þegar nútímamaðurinn missir getu sína til að sálgreina og menningarrýna sjálfan sig og ástand heimssýnanna í kringum sig, þá var það ekki tilviljun. Heimssýn sósíalismans var ekki aðeins búin að taka yfir huga fólks, heldur hefur hún með yfirveguðum hætti skorið úr vitundarástandi fólks getuna til að greina það og lýsa því.

Síðan gerist skemmtilegur snúningur: Orðræðan færist yfir á Stjörnustjórnmál. Allt byggist á fólki og því gildismati að ákveðnum einstaklingum fylgi hugarástand eða dulmögnun (mystical) kraftur. Sértu í fylgni við ákveðinn einstakling þá ertu í fylgni við hans heimsmynd (ekki heimssýn) og þá krafta sem það fyrirstillir.

Einn virtasti sósíalisti síðust aldar – Eleanor Roosevelt – lýsti því snilldarlega hvernig meirhluti fólks hugsar fyrst og fremst um fólk, annar stór hluti þess hugsar um viðburði og ástandslýsingu en agnarsmár hluti þess hugsar um hugmyndir og skilning. Hún lýsti þessu sem þrennu; Þriðjungur hugsar um fólk, þriðjungur um atburði og ástand og þriðjungur um hugmyndir.

Prússar hönnuðu menntakerfi sem síðar varð fyrirmynd að sósíalísku nútíma menntakerfi sem elur fólk upp frá barnæsku til háskólanáms.

Þeir notuðu samskonar viðmið en útskýrðu á annan hátt. Þeir litu svo á að 95% fólks stundaði störf á borð við framleiðslu, viðhald og iðn, að 4% stundaði fræðistörf og skjalavald (bureaucrat) en 1% stundaði stefnumótun og stjórnun.

Á þeim tíma sem prússar settu upp fyrrgreint sniðmát í menntun var fókusinn sá að viðhalda sess elítunnar, að byggja upp öflugt miðstýrt ríki (hvort sem það væri keisararíki eða forsetaríki) og að halda huga almennings uppteknum við það sem honum væri hollast að hugsa um.

Staðreyndin er sú að sósíalismi og íhald gera bæði þetta sama, eini munurinn á þeim kerfum sem þau byggja upp er hverjir séu í elítunni og hversu stór prósenta hver hópur sé. Ég hef oft leikið mér með regluna áttatíu-tuttugu í þessu samhengi.

Áttatíu-tuttugu reglan er oft notuð í viðskipta- og athafnalífinu – hún er auðvitað dulspekileg og ill mælanleg – en hún passar furðuvel við ýmsar aðstæður. Áttatíu prósent af innkomunni kemur frá tuttugu prósent af erifðinu, áttatíu prósent af erfiðinu skilar tuttugu prósent af innkomunni.

Það góða við þessa reglu er að þegar maður t.d. byggir upp nýtt fyrirtæki eða endurhannar innra starf félagshópa og fyrirtækja þá auðveldar hún manni að finna út hvar mesta sóunin er. Hún minnir mann jafnframt á að erfiðið sem skilar minnstu, kennir manni oft aðferðirnar sem síðar skila mestu.

Sé áttatíu-tuttugu reglan yfirfærð á staðhæfingu frú Roosevelt, má setja þetta þannig upp: Áttatíu prósent fólks hugsar um fólk og tuttugu prósent um atburði, ástand og hugmyndir. Áttatíu prósent af síðarnefnda hópnum hugsar um atburði og ástand en tuttugu um hugmyndir.

Sé þessi regla sett upp í einfaldri viðmiðun birtist hún svona fyrir hvern 100 manna hóp: 80 hugsar um fólk, 16 hugsar um viðburði og tölur, 4 hugsa um heimspekigreiningar.

Eftir að ég hóf að nota þetta módel og nota það samhliða prússneska módelinu, hef ég átt auðveldara með að sjá á hverjum tíma hvernig samræður samfélaganna og umræður þjóðfélaganna mótast. Jafnframt er auðveldara að sjá framvinduna í gegnum áratugina og jafnvel í gegnum aldirnar.

Tökum einfalt dæmi: Okkur er sagt frá því hvernig Franksa byltingin var hreyfiafl (Catalyst) sem kom á heimsumbyltingu sósíalismans og lýðræðishyggju, ásamt Bandarísku byltingunni. Þetta er að miklu leyti rétt en að jafn miklu leyti rangt.

Bandaríska byltingin var hreyfiafl lýðræðisumbóta, það er rétt, en hún byggðist á hreyfiafli sem átti sér stað í Englandi rúmlega öld fyrr og er í Engilsaxneskri heimssýn (ekki heimsmynd) nefnd Dýrðlega Byltingin (The glorious revolution) og þó Þríforkur Ægis tali ekki um það, þá lifir sá Atburður ríku lífi innan engilsaxneskrar menningarumræðu.

Þeir hinir sömu eru vel meðvitaðir um hreyfiafl engilsaxneskrar heimsmyndar og Ensk-kristilegrar heimssýnar (Anglican Christian Worldview) á lýðræðislega og akademíska þróun heimsmenningarinnar.

Franska byltingin (öfugt við þá Ensku) byggðist hins vegar á sósíalískum hugmyndum sem höfðu verið fáeina áratugi í þróun bæði á Þýskum og Frönskum menningarsvæðum í áratugi og var sér-Evrópsk. Þegar Parísarkommúnan var sett á laggirnar rúmlega kynslóð síðar, þá voru sömu hugmyndir, orðræður og skrif vel lifandi í hinum ýmsum borgarsamfélögum frá Normandy í vestri til Súdetalands í austri, frá Berlín í norðri til Bologna í suðri.

Í því módeli sem ég lýsti áðan, þá hefur almenningur ekki minnsta grun um þessa tvo hugmyndastrauma: Það er búið að ala á því hjá fólki að horfa á Fólkið með blöndu af Viðburðum og að þykja Hugmyndir fráhrindandi og flóknar, enda sér sósíalísta elítan um að matreiða hugmyndir og túlka atburði, og er fyrirfram búin að undirbúa fólk í sósíalistaskólum hvernig það taki við þeirri matreiðslu og túlkun.

Þegar ég segi við fólk að ég hafi áhuga á Þjóðveldinu, þá er það bara gamaldags. Þetta sama fólk lifir í Marxískum sósíalisma, sem er byggður á gamaldags og úreltum hugmyndum frá 1870 en veit það ekki.

Þetta fólk er með hugann fullan af frösum sem kommúnistar hafa komið inn hjá fólki allar götur síðan þá, eru löngu úreltar eða hafa fyrir löngu verið afsannaðar sem áróður og mistúlkun (lýgi).

Þeir hinir sömu myndu benda á að Das Kapital kom út 1867, að Parísarkommúnan var 1871 og að franska sósíalista byltingin hófst 1789 og því sé ártalið 1870 hrein rangtúlkun. Sem er enn ein sálfræði-aðferð Frankfurt skólans til að draga fólk út í hártogun (splitting hairs) um allskyns þvætting og orðhengilshátt sem hefur ekkert að gera með raunhæft gildismat.

Ehvaða skiptir engu máli hver stefna borgarinnar sé, meðan þú lifir góðu lífi innan hennar. Meðan hún verndar þig, þá máttu vera hlandforar vitleysingur meðan heilaþvegnir íbúar borgríkisins klappa.

Þetta sama fólk hefur ekki hugmynd um hvernig konungsríkin stóðu vörð um mun meira frelsi innan þeirra léna og borga sem stóðu að ríkjum þeirra en gert er í þjóðríkjunum sem Marteinn Lúter og Richelieu kardínáli komu á. Þau vita ekki að Westfalísku samningarnir hönnuðu heimsmynd sósíalískra þjóðríkja sem eyddu fyrrgreindu frelsi.

Skilningsskortur á þessari greiningu, hefur afmáð þjóðfélagshópa Evrópu og víðar í heiminum ásamt því að afbaka náttúrlega sýn fólks, og komið á almennri fyrringu.

Ég hef margreynt erlent fólk að því að séu því gefnar fimm mínútur til að svara spurningunni; Hvað eru margir þjóðflokkar í þínu ríki, þá byrjar það á Þjóðríkisþjóðinni en endar á þjóðflokkunum sem enn lifa góðu lífi undir hulunni en er neitað um orðfæri.

Hvar er málefnalega og vel ígrundaða málstofan sem greinir skoðanir og kenningar Marxískra fræðimanna og pólitískra kverúlanta og mælir út frá raunhæfum og mælanlegum gildum – eða gildismati – og setur niðurstöður sínar í einfalda og skýra frasa sem auðvelda fólki eins og vini mínum og þúsundþjalasmiðnum að takast hressilega á, áður en þeir klára úr kaffibollanum og ganga sáttir aftur til vinnu?

Hvernig smíðum við samfélög sem gæta að virðingu, festu, áræðni, djörfung og dug, annars vegar, eða samfélög samhljóms og svertunar, hærigrautum tilfinningagilda og yfirborðsmennsku hins vegar?

Er kommúnisminn úreltur eða er hann framtíðin? Í gegnum árin hef ég oft lesið kafla 11. í Opinberunarbók Jóhannesar, því þó ég hafi oft lesið hann, var merking hans mér óljós. Vissulega hafði ég lesið og heyrt útskýringar á kaflanum frá hinum og þessum kristilegu stefnum.

Það er eitt af gildum mýtna og andlegra rita, séu þau lesin með opnum huga og án þess að taka kreddu-túlkun kverúlantanna (bæði þeirra trúuðu og guðlausu) sem sem gilda niðurstöðu, þá ýta þær við þróun þroskaðrar frumspekilegrar hugsunar.

Bókstafstrúarfólk guðleysis og sósíalisma hafnar því hvernig frumspekin er hverfillinn sem skilgreinir manninn frá dýrum merkurinnar og skapar siðmenningu og djarfa hugsun. Niðurstaða þeirra er stöðnun hugans og ofurvald akademískrar rörsýnar og feitríkis skrifræðisins.

Níutíu prósent af öllum uppfinningum koma frá andlegu fólki. Tæplega sjötíu prósent Nóbels verðlauna hafa verið veitt andlegu fólki fyrir framfarahugsun í menningu og vísindum. Guðlausi sósíalistinn veit þetta en viðurkennir það ekki og það er enginn sem er opinberlega að svara honum. Hann sér ekki að það er munur á andlega sinnuðu fólki og trúuðu eða munur á trú og trúarbrögðum og sé honum bent á það, snýr hann orðræðunni á hvolf.

Hann sér ekki, né myndi viðurkenna, að opinská orðræða og lýðræði var skapað og er varðveitt af andlegu fólki.

Einn daginn las ég kafla 11. enn og aftur, og það rann upp fyrir mér ljós. Ef ég lít til baka, allt aftur til frönsku og bandarísku byltinganna, og bar saman heimsátök hugmyndanna allar götur síðan þá, lá túlkunin skýr fyrir hugskotssjónum:

Spámennirnir tveir í kafla 11. sem takast á um athygli og fylgni fjöldans, voru báðir sósíalistar. Annar þeirra var fasisti og hinn var marxisti. Þeir fengu báðir mikinn fjölda fólks með sér, þeir bárust á banaspjótum hvor við annan, báðir lágu þeir í valnum (í tiltekinn tíma) og báðir risu þeir á ný og hildarleikurinn hófst á ný.

Kafli 11. sagði ekki að þeir væru Spámenn Guðs, heldur Spámenn.

Við þurfum að muna að þegar Jóhannes skrifaði Opinberun sína niður, löngu áður en Bókstafstrúartúlkun yfirtók heiminn upp úr 1800, var spámaður tákn fyrir mann eða hugmyndafræði sem sprettur fram, oft á undan sinni samtíð, mælir eða útskýrir nýstárlega eða endurtúlkaða sýn og gerist að hreyfiafli jarðar og hafs.

Yfirleitt er merkingin táknræn, en stundum all veruleg. Enginn veit í rauninni eða getur sannað eða afsannað hvort Móse eða Daníel hafi raunverulega verið til, kannski var sagan um þá spádómur um eitthvað sem síðar myndi gerast eða tákn sem kenna mismunandi – og vitkandi – skilning á hverri kynslóð. Kannski ekki.

Þegar ég horfi á heimsátökin sem hófust eftir fæðingu sósíalismans 1790 (Frakkland 1789 eða Bandaríkin 1776) hvort heldur það voru fasistar eða kommúnistar, sé ég mestu slátranir sem mannkynið hefur nokkru sinni upplifað.

Þau fáu trúarbragðastríð sem mannkynið hefur att, reyndu iðulega að sniðganga slátrun og þeim lauk yfirleitt með samningum sem gættu gagnkvæmrar virðingar. Styrjaldir sósíalismans rústa ævinlega andstæðingnum og lýkur með heilaþvotti og lygum.

Sósíalistastríðin eru slátranir sem framdar voru með öllum tiltækum ráðum. Kerfisbundin morð á tugmilljónum almennra borgara með eldsprengjum, milljónir sveltar til dauða eða þvingaðar til búferlaflutninga, ýtt út á vígvöllinn eða smalað í dauðabúðir.

Bandamenn voru jafn sekir í þessum fræðum og Nasistar, og það er margsannað þó það sé ekki á vitorði almennings.

Marxískur sósíalismi leyfir ekki þá orðræðu. Roosevelt var sósíalisti og hann efldi marxískt kerfi í Bandaríkjunum. Stalín var yfirlýstur Marxisti. Churchill var sósíalisti sem snérist til Nýfrjálshyggju (sem er Mensheviskur Sósíalismi).

Allir leiðtogar bandamanna voru mis-yfirlýstir sósíalistar og allir byggðu þeir upp marxísk ríki. Við höfum hins vegar ekki orðræðuna til að skilgreina það og þeir fáu sem reyna það, láta oft glepjast af fasískum sósíalisma og andísemitísma sem er oftar barnalegur frekar en vitsmunalegur.

Þúsundþjalasmiðurinn hafði vinnustofu í húsi sem var í eign þriggja systkina. Systkinin stýrðu öflugu fyrirtæki sem faðir þeirra byggði upp. Við félagarnir leigðum af þeim skrifstofurými á mjög hóflegu verði. Allt starfsfólk þeirra bar þeim vel söguna og litu upp til þeirra.

Mín reynsla af bræðrunum tveim sem stýrðu fjölskyldufyrirtækinu var sú að þeir sýndu öðru fólki virðingu, tóku tillits til aðstæðna fólks hvort heldur það starfaði fyrir þá eða átti í viðskiptum við þá. Aldrei heyrðist í þeim eitt aukatekið neikvætt orð í garð annarra og þeir gættu þess í hvívetna að rekstur þeirra valtaði ekki yfir þá sem minna máttu sín.

Nær undantekningarlaust hefur reynsla mín í gegnum áratugina af valdamiklu og efnuðu fólki verið sú sem hér greinir. Þá sjaldan að ég hef séð samskonar fólk fara hamförum gegn fólki og samfélögum, hafa það verið sósíalískir efnamenn og/eða stjórnmálakverúlantar.

Staðreyndin er sú að kapítalismi er ekki hugmyndafræði. Fjármagn er afleiðing af athafnalífi samélaga og þjóðfélaga. Hægri fólk aðhyllist yfirleitt virðingu, yfirvegun og íhugun á verðmætu gildismati.

Sósíalistar hafa það á stefnu sinni að rífa niður framangreind tildi og ræna kapítalinu. Fátækt og hugmyndstjórnun er nær alltaf afleiðingin þar sem sósíalistar fá að ráða málum. Sósíalísk ríki koma á margföldum gjaldheimtum og ráns-skattheimtu, arðrán er það sem þeir trúa á og ástunda meðan þeir telja viðkvæmu fólki trú um að það séu kapítalistarnir.

Félagslegur jöfnuður er lyga-hugtak til að fela þetta fyrir fólki, kapítalistinn er kommúnistinn sjálfur.

Besta dæmið um fyrrgreinda hugmyndafátækt er þegar elítan byggir upp sósíalískt feitríki af því tagi sem er að kaffæra Evrópu og aðrar álfur þessa dagana og þegar hægri-flokkar innan feitríkis stuðla að slíku, þá eru þeir hægri-sósíalistar og þar með vinstra megin við miðjuna.

Síðan fá þeir sósíalíska nýfrjálshyggju til að uppnefna feitríkið sem djúpríki, sem er Freudísk sálfræði; Þú hefur ekki vald yfir eigin undirvitund! Fáir vita í dag að Freud útbjá sálfræði sína til að auðvelda sósíalískum sálfræðingum að heilaþvo fólk og hann á efri árum iðraðist þess.

Ég bið lesandann velvirðingar ef ég hef á einhvern hátt sært blygðunarsemi hans í þessari grein, sem upphaflega átti að vera helmingi styttri. Tilgangurinn var að færa rök fyrir nauðsyn einnar spurningar, án þess að svara henni: Er sósíalisminn úreltur og gamaldags?

Sagt er að þeir hafi skrifað undir samninginn undir hótun vopnavalds frá sendimanni konungs og kannski er það rétt. Íslensku embættismennirnir voru þó ekki einir á ferð, því ævinlega þegar lögsögumenn og goðar riðu til þings fylgdi þeim föruneyti lögspekinga og áhrifafólks – af báðum kynjum – rétt eins og gerist í dag.

Valdamiklu tignarfólki fylgir ævinlega föruneyti og sagan segir að föruneyti Danska aðmírálsins hafi haldið mikla veislu á Bessastöðum að afloknum Kópavogsfundinum fyrir föruneyti Lögsögumanna Íslenska Þjóðveldisins. Sú veisla fagnaði því að Þjóðveldið var með lagalegum gjörningi lagt niður sumarið 1662.

Sé það rétt að undirritun hafi gerst undir vopnavaldi eða með öðrum þvingunum veit ég ekki. Sé það hins vegar rétt, þá má búast við því að fyrirliðar Íslenska föruneytisins hefðu hugsanlega verið líflátnir þennan dag eða vikurnar á eftir, hefðu þeir hafnað erfðahollustunni.

Rétt eins og með aðra atburði mannkynssögunnar, má endalaust velta fyrir sér hvað hefði gerst ef einhver hefði gert eitt eða annað á annan veg. Einnig má endalaust velta fyrir sér hvaða gildi hitt og þetta hefur eða hvað sé Rétt eða Rangt samkvæmt einhverri heimspekitúlkun eða siðferðisboðskap.

Þegar Íslenskum börnum dagsins í dag er sagt frá Kópavogsfundinum í skóla, fær hann yfirleitt hálfa til hálfa aðra blaðsíðu í þurrlegum og leiðinlegum sögubókum, útskýrðum af launuðum kennurum sem oft kenna af meiri áhuga á vinnunni sinni en viðfangsefninu. Niðurstaðan er oft sú að barnið sem vex úr grasi verður borgari ríkis sem veit að einhverju leyti hvernig það varð til.

Sú saga verður í huganum þurrleg upptalning á einhverju sem fyrir löngu hefur glatað merkingu sinni.

Snúum dæminu við: Þegar lögsögumennirnir tveir riðu til Alþingis með hollustusamninginn, þá var ekkert vopnavald lengur sem fylgdi þeim og þingheimur samþykkti samruna Íslenska ríkisins inn í Danska konungsríkið svo til möglunarlaust.

Í það minnsta er aldrei sagt frá hvort einhverjar deilur voru á þingi, hvað var rætt þar, eða hvort eitthvað málþóf átti sér stað. Ekkert er minnst á hvort héruð ríkisins myndu sniðganga samninginn eins og gerðist 1315.

Þegar ég spurði skjalavörð hjá Þjóðskjalasafni Íslenska Lýðveldisins hvort hollustu-samningurinn væri til í skjalasafni ríkisins, þá spurði hann „hvaða hollustusamningur?“ Þegar ég útskýrði málið nánar, mundi hann eftir Kópavogsfundinum, viðurkenndi að þetta var skjalið sem lagði niður Þjóðveldið og innlimaði Ísland í Evrópskt ríki en efaðist um að skjalið væri til, þó til væru mörg skjöl frá þessum tíma sem send hefðu verið hingað heim eftir 1944.

Eftir bréfaskriftir við Danska Ríkisskjalasafnið fékk ég uppgefið að skjalið væri til þar, að það hefði númer og væri rekjanlegt, og að ég gæti fengið ljósrit af því ef ég mætti á staðinn. Ég man ekki hvort í boði var að sjá frumritið en ég hef ekki síðan þá átt heimangengt til að heimsækja Danmörku, ennþá.

Ekki vita margir af því í dag að Þjóðveldið og Norska konungsríkið gengu í ríkjabandalag sumarið 1264, þegar svonefndur „Gamli sáttmáli“ var samþykktur á Allsherjarþingi Þjóðveldis, eftir að hafa verið kynntur á Héraðsþingum hvarvetna um landið frá sumrinu 1262.

Fyrrgreindir sögukennarar segja börnum Lýðveldisins að Gamli sáttmáli hafi innlimað Íslenska Þjóðveldið í Norska ríkið og þar með vita allir að það sé þannig.

Í sýn þessa fólks var Kópavogsfundurinn ekkert sérstakur atburður, jú kannski eftirtektarverður, en ekkert sérstakur. Þetta fólk veit ekki að Gamli sáttmáli var ríkjabandalag tveggja fullvalda ríkja sem bæði deildu sama þjóðhöfðingja.

Kennarar og borgarar samtímans vita ekki að fimm áratugum síðar lá við að samningnum væri hafnað þegar konungur Noregs hóf að skipta út embættismönnum í héruðum Íslands. Þá var enn sterk meðvitund í landinu um hvað Þjóðveldið væri og hvernig það væri skipulagt; Allsherjarþing var stofnun sem samþætti ákvarðanir og lög 39 sjálfstæðra héraða landsins.

Þjóðveldisfólk var vel með á nótunum um heimsmyndir þess tíma, hvort heldur heima í héraði eða í Evrópu, margt fólk hérlendis var einnig vel meðvitað um að heimurinn væri stærri en þetta. Ennfremur var þetta fólk með á hreinu hvers vegna Þjóðveldið var stofnað og hvaða Heimssýn (þ. Weltanschauung) lægi að baki.

Íslensku héruðin 39 (þegar flest voru) leyfðu konum að skilja við menn sína, vera goðar og eignamenn (karlar og konur eru menn) og eignalaus vinnulýður (þá kallað þrælar) gátu rétt eins og konur sótt mál á héraðsþingum. Formið var misjafnt eftir þingum, oft þurfti þetta fólk að fá einhvern til að sækja mál fyrir sína hönd, en það var formsatriði.

Alþingi hafði stífara form; Þar þurfti nær alltaf (eftir mikilvægi sækjandans) að fá einhvern til að flytja mál fyrir sig.

Um þessar útfærslur og túlkanir má auðvitað deila. Grágás er til, rannsóknarvinna Jóns lærða er að miklu leyti til, Gamli sáttmáli er til og fræðirit á borð við „Goðorð og goðorðsmenn“ eftir Lúðvík Ingvarsson er til. Mikið hefur verið rætt og ritað um Gullöld Íslands eins og Jón J. Aðilds kallaði fyrstu aldir Þjóðveldis.

Margar heimildir og túlkanir eru til en niðurstaðan er alltaf sú sama. Þetta er gamalt, þetta hlýtur því að vera úrelt.

Hvaða máli skiptir það í dag hvað menn ræddu á Íslandi þegar Kvótakerfið var sett á (undir tveim sjálfstæðum sósíalískum stofnunum), þegar EES samningurinn var lögfestur eða hvaða deilur voru um Orkupakka 3? Hvað eru margir sem skilja hvað átt er við þegar ég uppnefni O3 sem K2 og vísa þá í hugtakið Kópavogsfundur 2?

Fimm áratugum eftir að Gamli sáttmáli var lögfestur hóf Noregskonungur að skipta út embættismönnum í héruðum á Íslandi. Kennarinn þinn sagði þér ekki að héruðin litu á sig sem sjálfstæð lögsagnarumdæmi sem hefðu af eigin vilja sagt sig í lög við Allsherjarþing Þjóðveldis, sem aftur var í ríkjabandalagi.

Borgarar þessara héraða litu ekki svo á að konungur hefði valdsumboð til að skipta út embættismönnum í þessum héruðum.

Þetta fólk þekkti lög sín, það sótti héraðsþing í maíbyrjun hvers árs og hlustaði á lög þess sögð fram og á hverju héraðsþingi var kosið um hverjir riðu með goða til Alþingis og þeir fylgdarmenn (eða þingmenn) hlustuðu á allsherjarlög framsögð þar. Þetta fólk vissi hvaða lagalega rétt það hafði og það hafði úrræði til að fylgja þeim eftir.

Á þeim tíma var löglegt í Þjóðveldi að þú gast sem borgari flutt atkvæði þitt (til að velja Alþingismann) á milli héraða og þar með skattheimtu þína. Líkaði þér ekki hvernig goði og embættismenn hans færu með málefni héraðs, eða mæltu á Alþingi, gastu flutt atkvæði þitt og skattgreiðslu til annars héraðs og þar valið annan Alþingismann.

Með þessari aðferð var hægt að þvinga goðann til hlýðni. Í stað þess að safna verðlausum undirskriftum til að afhenda konungi eða forseta, gastu neytt héraðið til hlýðni.

Á fyrstu tveim áratugum fjórtándu aldar, á milli 1305 og 1325 sniðgengu menn bæði skattheimtu í héraði, svo og að kjósa Alþingismenn og þar með sniðgengu þeir Alþingi. Noregskonungur var beygður til hlýðni við Íslenska ríkið.

Þetta snérist aldrei um hvort Norska ríkið væri að skipta út embættismönnum, því konungur var einnig að skipta út embættismönnum í Noregi á sama tíma til að treysta tilskipanavöld sín. Hann var að gera nákvæmlega það sama og Haraldur Hárfagri hafði gert á sínum tíma, þegar hann með vopnavaldi þvingaði héruð Noregs undir konungsvald sitt.

Borgarar Gulaþings höfnuðu því og sigldu til Íslands, Færeyja, Suðureyja, Hellulands og Írlands.

Íslendingar árið 1315 vissu hvað þetta merkti en þingheimur sumarið 1662 var búinn að gleyma þessu, eða hafði á fjórum öldum frá 1264 gleymt hvaða styrkur felst í að þekkja sögu sína, hugtök sín, og að geta útskýrt heimssýn sína.

Þegar ég ræði við fólk um sýn Þjóðveldis þá svarar fólk svo til án undantekningar; „Svo þú vilt snúa aftur í eitthvað gamaldags?“ Rétt eins og góður maður sagði við mig nýlega þegar við ræddum EES samninginn; „Svo þú vilt snúa aftur til 1994?“

Þetta fólk veit vel hvað það syngur. Hver vill snúa aftur til sjálfsákvörðunar, sjálfstæðis, upplýsingar og virðingar? Hvað þá að ræða og útskýra sterk hugtök? Það er hvort eð er væntanleg útsala í Edinborg og Brussel á gallabuxum og skjásímum.

Stór hluti af lögum Íslenska Lýðveldisins frá 1944 er saminn í Brussel og tekin upp á Ríkisþingi þess svo til sjálfkrafa og án umræðu. Við höfum ekkert vald yfir þessu ferli.

Nigel Farage, Breskur stjórnmálamaður sem árum saman hefur verið þingmaður Bretlands á Evrópuþinginu, hefur margsannað að þingmenn stakra ríkja hafa nær engin áhrif á lagasamningu Evrópusambandsins, heldur eru það sjálfstæðar stofnanir þess, pólitískar nefndir og Lobbyistar sem það gera.

Þingið setur þau en semur þau ekki. Nær alltaf er sama ferli viðhaft eða sambærilegt því sem viðhaft var í útópíu kommúnismans, Sovétríkjunum.

Það er ekki að ástæðulausu að kverúlantar um alla Evrópu uppnefna Evrópusambandið sem Evrópu-Sovét. Enginn ræðir um hvort kommúnisminn sé úreltur eða hvort ráðstjórnar kerfi þess sé gamaldags eða hafi afsannað gildi sitt. Enginn greinir í dag hvernig sósíalískur Trotskýismi hefur tekið yfir sósíalíska hugsun vesturlanda. Fáir vita hvað átt er við með þessari staðhæfingu.

Fáir Íslendingar samtímans átta sig á hvernig Sósíalismi síðustu áratuga hefur smámsaman kvarnað úr löggjafarvaldi lýðveldanna og fært vald ríkjanna yfir til sjálfsstæðra stofnana. Oft hafa þessar stofnanir gríðarmikið vald til að setja sektir og jafnvel að banna rekstur í efnahagslífinu og oft hafa þær meira úrskurðarvald heldur en dómsstólar.

Sama hugmyndafræði liggur að baki þverþjóðlegra eða yfirþjóðlegra stofnana sem hafa sambærileg völd, til að sekta, ráðdeildast og dæma. Yfir þessum stofnunum hafa löggjafarþingin og dómsstólar lítið sem ekkert vald og nær útilokað er að breyta þeim eftirá.

Á síðustu árum hafa slíkar stofnanir, bæði innlendar og þverþjóðlegar, vaxið, dafnað og farið fjölgandi án þess að nokkur nútíma neytandi átti sig á. Fáir taka eftir virkri umræðu í enskumælandi heiminum beggja vegna Atlantshafsins þar sem rætt er um hvort og þá hvernig megi sporna við þessu.

Fyrir þá sem hafa áhuga á samsæriskenningum, er áhugavert að nýlega setti ég mig inn í stjórnartíð og fall Richard Nixon Bandaríkjaforseta. Hann vann ötullega í að færa miðstjórnarvald ráðstjórnar-stofnana í Washington, aftur heim til Bandarísku ríkjanna (eða fylkjanna) og að hreinsa til í sósíalismanum.

Nýlega var gefið út sagnfræðirit í Bandaríkjunum þar sem rannsakað var hvernig Watergate hneykslinu var beinlínis komið á af sósíalískum andstæðingum hans og stjórnarskrá Bandaríkjanna brotin til að gera Nixon að glæponi í augum fólks þá og síðar. Ég nefni þetta hér sem innskot til gamans, fyrir áhugasama grúskara.

Valdssvið og tilvera stofnana af því tagi sem hér er bent á, felur sig í hugmyndum á borð við „allir vita að er rétt“ og „við eigum ekki að hverfa til gamaldags hugmynda.“

Fáir velta fyrir sér, nema örfáir heimspekingar og nokkrir samsæragreinendur hvaða hugmyndir og gildi þetta kunna að vera, enn færri sjá hvernig þjóðfélagsverkfræðingar spila á tilfinningasemi og tálsýnir fjöldans til að móta hvað sé rétt og hvað sé gamaldags eða úrelt.

EES samningurinn er – samkvæmt bæði Stjórnarskrá og Almennum hegningarlögum Íslenska Lýðveldisins frá 1944 – landráðasamningur og allir sem stóðu að setningu hans og allir sem standa að framkvæmd hans eru landráðamenn. Eða hvað?

Stjórnarskrá Íslenska lýðveldisins frá 1944, grein 21. segir:

„Forseti lýðveldisins gerir samninga við önnur ríki. Þó getur hann enga slíka samninga gert, ef þeir hafa í sér fólgið afsal eða kvaðir á landi eða landhelgi eða ef þeir horfa til breytinga á stjórnarhögum ríkisins, nema samþykki Alþingis komi til.“

Glöggur lesandi veitir því vafalaust athygli að grein 21. er merkingarlaus, eins og tilvist EES samningsins staðfestir. Ekki má afsala sjálfstæðinu nema Quislingar á Alþingi haldi Kópavogsfund.

Almenn hegningarlög, grein 86. segir:

„Hver, sem sekur gerist um verknað, sem miðar að því, að reynt verði með ofbeldi, hótun um ofbeldi, annarri nauðung eða svikum að ráða íslenska ríkið eða hluta þess undir erlend yfirráð, eða að ráða annars einhvern hluta ríkisins undan forræði þess, skal sæta fangelsi ekki skemur en 4 ár eða ævilangt.“

Sturla Jónsson sannaði fyrir Íslensku þjóðinni sumarið 2016 að forsetar Íslenska lýðveldisins hafa allir brotið stjórnarskrána þegar þeir hafa framselt vald sitt til stjórnarmyndunar til stjórnmálamanna á Alþingi. Þjóðin hafnaði þeirri túlkun og valdi þess í stað hefðina.

Stjórnarskrá Endurreist Þjóðveldis frá 2013 er afdráttarlaus um sjálfstæði Þjóðveldisins.

Þar er enginn orðhengilsháttur sem í orði kveðnu neitar að afsala sér sjálfstæði sínu nema Alþingi ákveði annað. Enginn borgari Þjóðveldis getur tekið virkan þátt í sjálfsstæðum Héraðsþingum án þess að vera meðvitaður um lagalegt gildi stjórnarskrárinnar eða þeirrar heimssýnar sem Þjóðveldið hvílir á.

Borgarinn er ekki skyldugur til þessa, það er hins vegar óhjákvæmilegt að taka þátt í gildismótun Þjóðveldis án þess að setja sig inn í hver þau eru og hvers vegna. Hann hafnar ekki einhverju bara vegna þess að allir vita eitthvað eða vegna þess að einhver stimpill með orðinu úrelt eða gamaldags er settur á það.

Er EES samningurinn landráð eða þjóðgarðar UNESCO hérlendis? Alþingi sagði að svo væri ekki. Mótmælendur O3 sögðu að sjálfstæð stofnun í Brussel ætti ekki að hafa vald yfir landinu en Alþingi sagði að það væri alltílagi enda væri það hluti af EES og að allir vissu að við værum að græða á EES.

Hvar er málefnalega umræðan um það hvort Íslenska þjóðin sé að græða á EES? Hvar er greiningin á því, hvar eru hugtökin; Ennfremur, hvar er skilningur þjóðarinnar á því hvernig hún varð til og úr hvaða gildum? Fæddist hún í skrifum Jóns Sigurðssonar þann 17. júní 1851 eða á Allsherjarþingi við sumarsólstöður 930?

Loka punktur; Haraldur Hárfagri sameinaði ekki Noreg, því Noregur var þegar sameinaður undir konungsvald á þeim tíma.

Rétt eins og sumarið 1662 eins og 874, snérist deilan ekki um það hvort ríkið hefði konung eða ekki, heldur hvort hann mætti sameina héruðin í krafti valdboðs – hvort sem það væri gert með því að skipta út embættismönnum eða hóta vopnum – heldur hverjir ættu að kjósa konung ríkisins og með hvaða hætti hann væri valinn.

Fram undir 1700 var það hefð á öllum Norðlægum menningarsvæðum í kringum Eystrasalt, að konungar voru kosnir af goðum og lögsögumönnum héraða. Konungsvaldið var ekki álitið erfðavald heldur menningarvald sem reis upp frá samræðum fólks um heimssýn og hvernig hún túlkaðist í raunveruleikanum.

Frá níundu öld eftir Krist og fram á sautjándu öld voru allar elítur í Evrópu dauðhræddar við hina Íslensku hugsun, því á meðan öll Evrópa var undir valdi sívaxandi lénsvalds og erfðavalds, ásamt tilheyrandi stéttaskiptingu, var Ísland mótað af heimssýn þar sem stefna ríkisins var sett af alþýðunni sjálfri.

Stéttaskipting var hér í lágmarki, fólk setti sig inn í hugtök og málefni, þekkti rætur sínar og eigin sjálfsvirðingu og þorði að skáka fyrirmönnum með öflugu orðfæri. Við menntuðum fólk hér heima – þó ekki sé talað hátt um það í dag – og við sendum fólk erlendis til mennta.

Fólkið okkar ferðaðist um heiminn og stórir hópar fólks í Evrópu vissu hversu hættuleg við vorum þeirra eigin ástandi (e. State).

Sumarið 1662 tókst erlendu áhrifavaldi loksins að kæfa hina Íslensku heimssýn og ýmsum þjóðfélagsverkfræðingum tókst að endurmóta Íslenska hugsun. Hún var þó endurreist sumarið 2013. Síðan á Kópavogsfundi 1 hafa margir kallað sig Íslendinga en fáir verið það í raun, frá Kópavogsfundi 2 er það fullsannað.

Þess vegna segi ég stundum, ég er ekki Íslendingur, ég er Herúli.

Að vinna með hugmyndir og sköpun er minn styrkur, þar finn ég mig, og þar hafa margir í gegnum áratugina fengið af að njóta.

Árin sem ég gekk hús úr húsi með Biblíuna, styrkti ég trú margra. Árin sem ég stýrði leitarhundaþjálfun hjá Hundasport.is hafði ég hvetjandi áhrif á marga tvífætta og ferfætta.

Þau ár sem ég kenndi á tölvur aðstoðaði ég marga við að yfirstíga tölvufælni og tugir fólks vinna skrifstofustörf og jafnvel við forritun og vefsíðugerð, sem bein afleiðing af því starfi.

Þau ár sem ég hef verið að vinna að framgangi Eingyðistrúarinnar, Þjóveldisins og Ferli hins jákvæða vilja, hef ég snert marga, hérlendis sem erlendis, og styrkt til að feta þann þrönga og hlykkjótta veg sem það er að vera lifandi mannvera með fullt vald yfir eigin huga og drífandi andlega tilveru.

Með öðrum orðum; Ég er heimspekingur sem vinn best sem einherji og þannig hef ég lifað síðasta áratuginn, sáttur við Guð, dýr og menn, í þessari röð. Það tók mig fjóra áratugi að finna og sætta mig við hver ég er og hvernig ég vinn tilveru okkar sem best gagn. Eins og heimsfrægt er orðið.

Framansagt er ritað eingöngu til að áminna lesandann um að þó grein þessi sé um „Íslenska Íhaldsflokkinn“ þá ætla ég ekki að stofna hann og þó hann verði að veruleika og þó ég muni styðja hann, þá verð ég ekki áberandi þar.

Hins vegar sýnist mér að fáir þori að ríða á vaðið og ræða þessa viðkvæmu og djörfu hugmynd.

Haustið 2017 þegar stjórn Sjálfstæðisflokks og Vinstri-Grænna var stofnuð (ásamt Framsóknarflokknum) var mörgum ljóst að engin hægri stefna var lengur til á vettvangi Íslenskra stjórnmála. Enn færri var ljóst að orðfærið til að ræða það og skilgreina var einnig horfin.

Ég gerði stundum grín að því í myndskeiðum mínum frá 2017 til 2018 að Sjálfstæðisflokkurinn væri orðinn Menshevika flokkur en ég tók fljótt eftir því að mjög fáir samtímamanna vita hvað hugtakið Mensheviki táknar; Á fyrstu árum Sovétríkjanna sálugu var öflug barátta innan þeirra um völdin, var sú barátta háð á milli vinstri arms og hægri arms Rússneska Kommúnistaflokkins, Bolshevika og Menshevika.

Í aðal atriðum vildu Bolshevikar þróa kommúnistaríki þar sem borgarinn væri á borgaralaunum, að sjálfstæðar stofnanir og nefndir höguðum stefnumálum ríkisins, og stýrðu bæði félagslegum og efnahagslegum farvegi þess, og ættu það. Menshevikar vildu að héruð ríkisins hefðu takmarkað sjálfstæði og að borgarar hefðu meira svigrúm bæði félagslega og efnahagslega, og að ríkið ætti það aðeins að hluta.

Fáum er ljóst að Menshevismi er í rauninni öflugt Sósíal-Demókrat og að nær allir flokkar vesturlanda dagsins í dag eru einskonar form af Menshevisma.

Að fólk sem hugar að stjórnmálum viti þetta ekki né heldur hvernig sósíalismi er skilgreindur sem hugtak til að móta tilvistarrríki, hvaðan það kemur og hver sé stefna þess, er ein ástæða þess að ég nefndi hér framar að orðfæri til að skilgreina og þar af leiðandi skilja hugtök dagsins í dag, hefur rýrnað. Sem dæmi má nefna að Fasismi (sem einnig þekkist sem Nasismi og Falangismi) er Þjóðernissinnaður Mensheviskur Sósíalismi.

Fáir eru færir um það í dag að ræða hvað fasismi er, enda þora því fáir sakir stríðsglæpa Nasista í síðari heimsstyrjöldinni og vegna djöflun (Demonism) á Adolf Hitler, öðrum frægasta fasista allra tíma. Sem er aftur annað einkenni á þeirri hugarrýrð sem áður er nefnd.

Ef nútímamenning ræddi hispurslaust um stríðsglæpi Bandamanna í síðari heimsstyrjöld og vægðarlausan heilaþvott á heilum þjóðum (Japana, Þjóðverja, Ítala og fleiri) næstu tvo áratugina á eftir, yrði öllum erfingjum þeirra hafnað í dag. Staðreyndin er sú að þeir sem upplýsa um stríðsglæpi bandamanna fá ekki greinar birtar neinsstaðar.

Áður en lesandinn missir sig; Framangreint er ekki til að draga neitt dám af Fasistum, heldur að rökstyðja þá fullyrðingu að við höfum misst vitið, við höfum ekki lengur vald yfir eigin huga til að greina hugtök og skilja merkingu þeirra né afleiðingar.

Þegar Sigmundur Davíð Gunnlaugsson stofnaði Miðjuflokkinn, gegn miklu andstreymi, hóf hann endurreisnarstarf á vettvangi Íslenskra stjórnmála.

Fáum dylst hversu málefnalega vinnu Miðjuflokkurinn hefur unnið síðustu misseri undir forystu Sigmundar Davíðs og hefur hann áunnið sér virðingu meðal landsmanna sem fáum Íslenskum stjórnmálamönnum hefur tekist, gegn gríðarlegu andstreymi vel skipulagðrar áróðursherferðar sem staðið hefur yfir árum saman.

Íhugulum hefur heldur ekki dylst að eftir liggur rjúkandi rúst á vettvangi svokallaðra vinstri og hægri arma stjórnmálanna. Fáir treysta í dag loforðum VG, eftir að Samfylkingin klofnaði og sameinaðist aftur er allur vindur úr þeim. Kúluflokkur Þorgerðar er eitthvað sem enginn hlustar á. Allt saman Sósíal-Demókratískar hringavitleysur þar sem fylgið er eingöngu bundið við persónufylgi og eina eða tvær meginstefnur án raunverulegra málefna eða skilvirkrar vel hugtakagreindrar orðræðu.

Miðjuflokkurinn er Sósíal-Demókratískur flokkur sem viljandi skilgreinir sig þannig. Flokkurinn hefur hins vegar sannað sig sem eini hægri-flokkur ársins 2019 og þar með að Sjálfstæðisflokkurinn er vinstra megin við miðjuna. Hægri armur stjórnmálanna er því tómur; Svört eyðimörk eins og Sprengisandur, þar sem sjaldan heyrist hljóð.

Á vissan hátt eru Íslensk stjórnmál í dag eins og fyrstu og annarrar deildar fótbolti, þar sem fólk heldur með uppáhalds fótboltastjörnunum og heldur sig við hverfisliðið, þar sem allflestir tuða látlaust um sömu leikflétturnar árum saman án þess nokkru sinni að átta sig á að þjálfararnir eyða megninu af starfsævi sinni í teboðum í útlöndum.

Hverjir eru að ræða þessa dagana, haustið 2019, væntanlegt fjárlagafrumvarp Sjálfstæðisflokksins, þar sem því er lofað að næstu tvö árin muni verða örlitlar skattalækkanir í flóknum þrepum hér og þar í Íslenska Sovétinu. Eins og nammimoli handa óþekkum krakka sem lét til leiðast að setjast í stólinn hjá tannlækninum sem í þetta sinn hét Orkupakki 3 en væri réttnefndur Kópavogsfundur 2.

Tökum smá snúning á hugmyndafátæktinni.  Allt umfram tíund, er rán. Það er öllu einfaldara.

Rétt eins og með O3; K2 er einfalt og auðveldlega útskýrt: Sjálfstæð stofnun í Brussel, sem ekki einu sinni þarf að hlýða eigin þingi, fær alræðisvald yfir Íslensku efnahagslífi, ásamt bankaráði Brusselsbankans (sem hefur hugsanlega fjarstýrt Seðlabanka Íslands í áratug).

Hversu margir átta sig á að Persónuverndarreglugerðin og Jafnlaunavottunin var Marxísk leikflétta og að hluta til frá Sovéska Brussel og Sovéska UNESCO? Hversu margir Íslendingar vita í dag að önnur þessara stofnana ræður í dag yfir 60% Íslands?

Tökum annað dæmi. Nýlega kom Mike Pence, varaforseti Bandaríkjanna, í opinbera heimsókn til Íslands. Ellefu sósíalískir grasrótarhópar mótmæltu heimsókninni og þar á meðal voru tvö félög kynbrenglaðra, annars vegar Samtökin 78 og hins vegar félag transfólks. Ég vissi ekki að það væri samnefnari hinseginfólks að vera vinstri sinnaðir sósíalistar? Ef ég væri hinsegin hægrimaður, væri ég þá kynvís, kynbeinn, Straight, eða eitthvað annað?

Ég setti orðið kynbrenglun hér inn viljandi; Því menntakerfi og fjölmiðlakerfi sósíalísmans er búið að banna okkur að nota svona orð.

Mike Pence er mótmælt því fólk heldur því fram að hann sé á móti kynbrengluðu fólki, þegar staðreyndin er þveröfug (eða hinsegin). Hann er á móti því að mennta- og fréttakerfi sósíalismans séu notuð til að kynbrengla viðkvæmar sálir sem eru óvissar með sjálfar sig eða að fólk sé viljandi heilaþvegið um ýmsar hugmyndir á grundvelli innihaldslausra slagara. Enginn þessara hópa mótmælti því þegar Duterte forseti Filippseyja lýsti því yfir að hann hefði verið kynbrenglaður á yngri árum en hætt því þegar hann þroskaðist.

Milljónir fólks um allan heim hafa kvartað sáran yfir því síðustu ár hvernig annars vegar er búið að brengla tungumálið þannig að sumt er ekki lengur hægt að segja, að hin og þessi hugtök hafi glatað merkingu sinni og snúist upp í andhverfu sína og að lokum hvernig pólitísk rétthugsun hefur gert okkur öll að ritskoðurum og þannig gelt samræður okkar og vitsmunalíf.

Hægri sinnað fólk sér þetta vel að mestu leyti en þegar hægri flokkarnir hafa látið undan þrýstingi sósíal-demókratsins og látið teyma sig yfir miðlínuna, oft óvitandi og stundum af flugusveinum, þá missum við getuna til að greina hlutina og ræða þá.

Á meðan á ritun þessarar greinar stóð, kíkti ég rétt aðeins á Facebook og sá þar umræðuþráð hjá einum hægri-manni sem ég fylgist oft með. Maður sem hefur margar skoðanir sem samrýmast mínum og aðrar sem mér hugnast lítt. Hann vill helst gera Ísland að fylki í Bandarísku-Ísrael, á sama tíma og hann vill hafa það sjálfstætt og hægri sinnað.

Hann um það, en kannski er hann einmitt barn þeirrar menningar sem ég er að lýsa hér að framan. Ef hann les þessa grein, vil ég að hann viti að ég ber virðingu fyrir honum og umræðum hans.

Í téðum þráð var því varpað fram að við Íslendingar þyrftum erlenda fjárfestingu og að slíkt væri nauðsynlegt fyrir heilbrigð og sjálfstæð ríki. Ég sá fleiri hægri-menn taka undir með þessari flugu-athugasemd sem er algjör þvættingur og í rauninni þveröfugt. Það er auðvelt að sanna að erlend fjárfesting drepur niður sjálfstæð ríki og breytir þeim í Sovét.

Ég áminni enn á ný; Við erum alin upp af heilaþvottakerfi sem hefur fjarlægt greiningagetu okkar og skilning á sögurýni okkar sjálfra hvað þá alþjóðasögu og framvindu alþjóða mála. Árið 1929 skall á heimskreppa rétt eins og haustið 2008, í báðum tilfellum má rekja ástæður þessara kreppa til sósíalískra samsæra.

Hvort um samsæri var að ræða eða ekki, þá er það staðreynd að næstu tvo áratugina, frá 1929 til 1949 tókst aðeins fjórum ríkjum að rísa upp úr kreppunni án þess að nota hernað til þess og án erlendra fjárfestinga eða þáttöku í alþjóðabönkum. Þrjú þeirra voru Fasísk og eitt þeirra Marxískt.

Ekkert sósíal-demókratískt ríki náði þessum árangri án þess að ræsa hervélar.

Við erum alin upp af skólakerfi þar sem flestir kennarar og námsgögn er sósíal-demókrat. Mest allt afþreyingarefni sem við horfum á, Bandarískt, Breskt og Danskt, er einnig sósíal-demókrat. Nær öll fréttamiðlun – jafnvel sú sem þykist vera hægri sinnuð – er samsett úr mismunandi blöndu af sósíal-demókrat.

Hvernig á einstaklingur sem er alinn upp af sósíal-demókrat að vita hvað sé það ekki, þegar uppeldi hans er ekki af einum flokki eins og gert var í Sovét heldur mörgum blöndum af Menshevika og Bolshevika flokkum sem allir í grunninn stefna að heimsríki kommúnismans?

Hversu margir nútímamenn vita í dag að Karl Marx leit á sósíal-demókrat sem aðferðina til að ýta hægri-stefnum úr vitund fólks og smámsaman koma á heimskommúnisma?

Hversu margir vita að hugmyndasmiðir og heimspekingar Frankfurt skólans einbeittu sér að því í áratugi að þróa aðferðina og að við búum í dag við það hugmynda-ástand sem þeir ætluðu sér að þróa með Marxíska heimsspeki sem fyrirmynd?

Erlendis er mikið um umræður í þessa átt, ég viðurkenni fúslega að fyrir áratug sá ég ekki þessa hluti en fór smámsaman að átta mig á myndinni eftir margra ára grúsk í mismunandi hugmyndastraumum erlendis frá, endalausri rýni í alls kyns fræði og ísköldum samanburði við heimspeki liðinna alda og framrás menningar eins og hún er þekkt bæði í opinberri sögurýni og jaðarrýni.

Á sama tíma hef ég smámsaman komist að raun um að við Íslendingar, sem í sex aldir vorum útverðir framþróunar í Evrópu, við vitum ekki hvernig við höfum verið heilaþvegin og vitum ekki einu sinni að um langa tíð skalf öll Evrópa af ótta við hugmyndasmíði okkar og að erlend áhrif einbeittu sér að því að kveða hana í kútinn og tókst það með tveim atburðum, 1663 og 1810.

Sósíalisminn hefur alið þig upp beinlínis til að vera ófær um skilning á þessari hugsun. Niðurstaða greinar minnar er sú sama og ég lýsti yfir í upphafi hennar. Ég átta mig á að hugsun mín er of djúp og tær til að geta tekið í handbremsuna áður en Íslenskt ástand (State) hendir sér fram af hengiflugi lágkúrunnar.

Ég átta mig einnig á því að af þeim fáu sem nenna að lesa þessa löngu grein, eru líklega enn færri sem skilja hugtökin og greininguna.

Ennfremur sé ég eftir að hafa varpað athugasemdum um stofnun nýs hægriflokks. hér og þar í samræðuþráðum hægri-manna sem ég ber virðingu fyrir (samanber framanefnt) því mér sýnist að þeir ætli sér að eyða næstu misserum að grenja (eins og sósíalísk börn) yfir lágkúru Sovéskaflokksins – áður Sjálfstæðisflokksins – frekar en að stofna samræðuhóp á netinu þar sem hægt er að hefja vitræna samræðu um hvað Hægri stefna sé eða hvernig megi stuðla að endurheimt móðurmálsins okkar, sem áður skók Evrópu.

Að endingu langar mig að benda á sex punkta: Nigel Farage, Donald Trump, Fimm stjörnu hreyfingin á Ítalíu, Marie le Pen, Putin og Erdogan.

Aðferðir þessa fólks og tengdra hópa sýna að það er að komast hreyfing á þann heilaþvott sem síðustu átta áratugi hefur umbreytt samfélögum heimsbyggðarinnar í Sovét að öllu leyti nema nafninu einu.

Taktu eftir hvernig sósíalíska menntakerfið og fjölmiðlun hefur tekist að gera þessi nöfn að einhverju neikvæðu í huga þínum, án þess að færa heildstæð rök fyrir því. Ennfremur taktu eftir því hvernig orðið Íhaldsflokkur er sjálfkrafa neikvæður í huga þér og að þú hefur ekkert orðfæri til að svara áróðri Marxísmans.

Eitt dæmi um einfalt orðfæri: Þegar Marx benti á Kapítal og kallaði það Kapítalisma, þá skildi enginn að ismi er hugmyndafræði og það er ekki til sérstök heimssýn eða hugmyndafræði um fjármagn. Hann ætlaði hins vegar að stofna hreyfingu sem myndi ræna kapítali heimsins og honum tókst það 2008. Þeir einu sem hafa byggt hugmyndafræði í kringum fjármagn, eru kommúnistarnir sjálfir.

Einu sinni var hugsun okkar Íslendinga meira en þúsund árum á undan heimsbyggðinni, nú erum við að bisast við nítjándu aldar hugmyndir á meðan aðrar þjóðir eru að spýta í lófana.

Nokkrir Íslenskir þingmenn hafa beitt málþófi bæði á Ríkisþingi Lýgveldisins frá 1944 og undir forvera þess Konungsríkinu frá 1918 til 1944. Stundum hefur það komist í fjölmiðla og stundum í kjaftasögur.

Hér áður var stundum rætt um það í sveitinni heima að hinn og þessi þingmaðurinn hefði flutt ræðu í þrjá eða fimm tíma og einn varð landsfrægur á sinni tíð fyrir átta tíma langa ræðu.

Aldrei var sérstaklega rætt um innihald þessara ræða.

Það er með efni og innihald í þessu eins og öðru. Fáir meðal almennings átta sig á innihaldi þess sem almennt er nefnt „Orkupakki 3“ eða afleiðingum þess. Hinn almenni maður hefur lítinn áhuga á merkingarfræði og innihaldi.

Ósagt skal látið hvort almenningur hafi alltaf verið jafn yfirborðskenndur og hann virðist vera í nútímanum eða hvort meðalmennska sé nútímasjúkdómur sem þarfnist lækningar . Kannski erum við gáfaðri en forfeður okkar og formæður, fyrir tilstilli yfirgripsmeiri og ítarlegri menntunar en þau fengu. Kannski virkar það öfugt.

Eins og fólk veit sem fylgst hefur með skrifum mínum – og ræðuhöldum – í gegnum árin, vil ég helst fjalla eins abstract um hugsunarhátt og mér er framast unnt. Þegar ég tiltek sérstaka viðburði og fólk líðandi stundar, er það yfirleitt í þeim tilgangi einum að nýta stundar-athygli til að draga fram blæbrigði hugarástands og viðhorfa.

Stutt er síðan ég áttaði mig á því að þegar mér hefur mistekist að útskýra téð blæbrigði, þá er það ekki endilega vegna forheimsku lesandans eða þvermóðsku áheyrandans. Hugsanlegt er að mér mistakist oftar en ekki að útskýra sannleikann þannig að hann skiljist;

Eðlilega er honum þá hafnað, sérstaklega ef yfirborð og framsetning er með röngu sniði.

Því skulum við ekki rifja upp hér og nú hvaða þingmenn eða þingflokkar hafa beitt málþófi þá rúmu öld sem liðin er síðan Hreppstjórafélagið tók opinber völd á Íslandi og uppnefndu sem Sjálfstæði Þjóðarinnar.

Rétt er að ég útskýri stuttlega hugtakið Hreppstjórafélag. Í ræðum mínum á YouTube – sem nú hefur verið eytt – notaði ég þetta hugtak reglulega í tilteknu samhengi en útskýrði aðeins einu sinni og þá stuttlega hvað átt væri við.

Á elleftu öldinni þegar íbúar á Íslandi höfðu búið við Þjóðveldi í um það bil öld eða svo og höfðu á rúmum tveim öldum svo til fullnumið hér land, mynduðust þrenn valdahlutföll sem í dag eru svo til gleymd.

Stór hluti aðfluttra vildi ekki búa inn til landsins og vinna við landbúnaðarstörf heldur við sjávarsíðuna og lifa af fiskveiðum. Þeir sem vildu síðari kostinn, vildu helst flytja saltaðan fisk úr landi, eiga haffær skip og koma heim með varning í skiptum fyrir sjávarfang sem þeir ýmist seldu á Bretlandseyjum eða í Norður Evrópu.

Höfðingjar inn til landsins sáu þetta fólk sem ógn við völd sín og áhrif, svo sem vonlegt er. Þeir sáu ekki þann hag sem þjóðin til sveita hafði af að við sjávarsíðuna bjó fólk sem stundaði samskipti við erlendar þjóðir og færði hingað til lands ýmislegt móðins úr ranni auðugra útlendinga.

Ekki síst stóð þessum höfðingjum ógn af flæði óheftra hugmynda.

Fólk sem bjó í mis fámennum verum við sjávarsíðurnar, hafði oft talsverðan tíma til að þróa eigin hugmyndir og einnig kynntist það hugmyndum erlendis. Þessar hugmyndir gátu verið hættulegar því valdaformi sem var að myndast í landinu.

Á elleftu og tólftu öldinni mynduðust þannig þrennir hugmynda og áhrifa hópar í landinu: Hreppstjórafélagið sem vildi átthagabinda fólk og halda því undir ánauð skulda og forheimskunar. Fámenn fræðistétt sem vann að fræðum sagna, ætta og dulfræða. Frelsingjar sem um tíma uppnefndust Krýsar, sem lifðu í missmáum verum sem voru vísir að sjávarþorpum.

Um það leyti sem Ari Fróði uppritaði og hreinsaði sögu fyrstu fjögurra alda Íslandsbyggðar, hafði Hreppstjórafélagið náð yfirhöndinni, eytt út Krýsunum (sem stundum ritast sem Krísar) og fræðimenn höfðu nær allir gengið Kirkjunum á hönd.

Allar götur síðan, frá því Þjóðveldið gekk í ríkjasamband við Noreg 1264 og var síðan sameinað Danska Konungsríkinu 1662, hefur Hreppstjórafélagið verið svo til einrátt um alla stjórnhagi og viðskiptalíf á landinu. Fram til 1918 gat það þó talið fólki trú um að það væri erlendur aðall en ekki þeir sjálfir sem voru að blóðmjólka landið og gelda alla hugsun fólks.

Fræðafélagið er hins vegar gengið úr Kirkjunni og undir hatt Húmanista Akademíunnar. Krýsar eru því sem næst alveg horfnir.

Þegar byggðir mynduðust á ný við sjávarsíðuna, kunni Hreppstjórafélagið að hafa þær kyrfilega á valdi sínu og er svo enn. Ekki er langt síðan var afnumið að fólk þurfti sérstök leyfi til að skrá lögheimili í bæjum og þorpum. Enn styttra síðan sækja þurfti um leyfi til að eiga hund en við erum ein þjóða um slíka forheimskun.

Ég hef oft fjallað um muninn á Vísinda Akademíu annars vegar og Húmanista Akademíu hins vegar í YouTube ræðum. Í grunninn er munurin sá að annar hópurinn iðkar raunveruleg vísindi en hinn hópurinn notar málfar raunverulegra vísinda til að boða fólki og innprenta heimssýn Húmanismans.

Fyrrnefndi hóppurinn fær sjaldan stöður hjá hinu opinbera félagi eða viðurkenningu hjá stofnunum þess.

Þetta er ekki ósvipað því þegar Konstantín mikli, Rómarkeisari, gerði Míþrastrú að ríkisheimssýn og uppnefndi sem Kristni, svo að hinir raunverulegu Nasarenar urðu gleymskunni að bráð.

Á miðri tuttugustu öld fletti Jochum Eggertsson, undir ritnafninu Skuggi, ofan af hvernig Krísuvík var eitt þeirra smáþorpa sem lifðu frjálsu lífi, bæði efnahagslega og fræðalega, fyrstu aldir Íslandsbyggðar, en var að lokum eytt út af Hreppstjórum og Prelátum.

Leiðtogi Krýsa í Krísuvík var Kolskeggur Ýrberason – veginn í Kapelluhrauni 1056 – og síðar uppnefndur Kölski til að kenna hann við djöfulinn. Þetta síðarnefnda var klassísk aðferð Samfélagsverkfræðinnar (Social engineering) til að afmá mann og hugsun sem hafði fest rætur meðal margra.

Þegar ég las bækurnar Brísingamen Freyju og Skammir eftir Skugga, þar sem hann fór ítarlega í sögu Krýsanna í Krísuvík, hélt ég að hann væri að rita um eitthvað einstakt. Það tók mig tvo áratugi að læra nóg um sögu þjóðar minnar til að átta mig á að frásögn Skugga af Krýsum og Kölska, var táknræn fyrir eitthvað annað.

Þegar ég loksins sá muninn á hans umfjöllun og öðru sem mínar eigin rannsóknir leiddu í ljós, var aðeins tímaspursmál að tvær ímyndir rynnu saman og mynduðu þrívídd. Sagt er að heimspekingurinn Hegel hafi fundið upp aðferðina, Thesis, Antithesis, Synthesis. Hann notaði aldrei þessa aðferð, heldur Johann Fichte.

Hegel notaði Concrete, Abstract, Absolute.

Allt ber að sama brunni, maður lærir með tímanum að fara úr Flatneskju, gegnum Ímynd og enda í Þrívídd. Fjórvídd er þegar það er alltsaman sett á hreyfingu.
(Sjá: https://en.wikipedia.org/wiki/Thesis,_antithesis,_synthesis)

Hvernig í ósköpunum fór ég að því að tengja saman málþóf á okkar öld við eitthvað löngu gleymt úr fyrstu öldum Íslandsbyggðar? Jú, fyrst þurfti að útskýra hvað Hreppstjórafélagið er og hvar það hófst. Þeir sem lesið hafa samtímabókmenntir frá átjándu til tuttugustu aldar geta víða séð hvernig Hreppstjórafélagið hefur stýrt landinu allt til þessa dags.

Þetta er ekki skráð félag, heldur ákveðnar ættir – og óættaðir fylgisveinar – sem hafa sameinast um ákveðinn hugsunarhátt og varðveitt tiltekna heysátu. Ein besta aðferð félagsins er að fá kotbændur til að rífast innbyrðis um hvort lækurinn í hreppnum skuli brúaður við Seljahyl eða Malarbugðu.

Lítum nú vestur um haf til Bandaríkja Norður Ameríku og rifjum upp Daniel Ellsberg og fyrirbærið Pentagon Papers sem árið 1971 vörpuðu hulunni af stórfelldum svikum bandaríska ríkisins gegn eigin þjóð og hluta af stórfelldum stríðsglæpum þeirra í Víetnam.

Hvað eru margir sem vita að Senator Mike Gravel var litla þúfan sem vellti hlassinu?

Ellsberg hafði reynt mánuðum saman að fá þingið til að fjalla um efni þeirra skjala sem hann hafði undir höndum en þingmenn þverneituðu að fjalla um þann orkupakka, því allir vissu hvað var rétt og satt. Fréttablaðið New York Times fjallaði um hluta þessara skjala en bandaríska alríkið var að undirbúa lögbann á þá birtingu.

Til að gera langa sögu stutta notaði Mike Gravel aðstöðu sína sem senator til að lesa stóran hluta þessara skjala upp á opinberum fundi nefndar sem hann veitti forstöðu. Hann hafði áður reynt að flytja upplesturinn í þinginu en verið stöðvaður af rétthugsandi fólki þess tíma.

Með því að nýta rétt þingmanna til málþófs komst hann upp með að lesa skjölin upphátt og þar sem þingmenn njóta (ennþá) friðhelgi til máls og framsetningar, tókst honum að gera glæpina opinbera og festa þá sem hluta af málflutningi þingsins.

Áður hafði hann notað málþófstæknina til að vekja athygli fréttafólks og almennings á ýmsum málefnum þess tíma sem verið var að gera undir hatti rétthugsunar og klíkuskapar bandaríska hreppstjórafélagsins.

Þannig er málþóf ekki tækni til að tefja afgreiðslu einstakra mála heldur töng sem annars vegar nær að fanga athygli fólks á hvernig mörgum hagsmunamálum er smeygt fyrir horn annars vegar og að tryggja að í lögum eða umræðum um lög og ályktanir er skrásett orðræða sem sannar fyrir síðari tíma fólki hvað var í gangi.

Fáir lögvísir fræðimenn samtímans átta sig á að umræður um lög eru hluti af lögunum eftir að þau hafa verið samsett, þó lesendur laga eða dómarar fari sjaldan eftir því núorðið. Kannski of vel menntaðir.

Sem dæmi þá hef ég fylgst með hvernig Miðjuflokksmenn hafa beitt málþófi til að tryggja að í umræðum um Orkupakka 3 frá Evrópubandalaginu eru nú skrásettar útskýringar sem við almenningur höfum aðgang að um ókominn tíma. Á milli funda hafa þessir þingmenn birt myndir af heimavinnu og undirbúningi fyrir þann fagleg málflutning sem þeir hafa skrásett.

Þess vegna vitum við í dag af Krýsum og Herúlum; Því ekki allir í fræðasamfélögum liðinna alda voru auðkeyptir af Hreppstjórum og Prelátum. Þess vegna hafði Fjallkona Þjóðveldis afl til að minna á sig 2013, því hún átti meðal landsmanna eyru sem heyrðu enn óm fjallanna og nið aldanna.

Að lokum vil ég biðja rétthugsandi afsökunar á að ég skuli ögra þeim og tilfinningasama vil ég biðja velvirðingar á orðaóþekktinni.

Sárafáir veittu því athygli að innan ríkisins – eins og Lýðveldið er títt uppnefnt – hafa verið til lög um laun og jafnrétti í marga áratugi. Hvergi sá ég spurt, hvað þá heldur rætt málefnalega, hvort hér væri vitleysa á ferðinni.

Sjálfur er ég orðinn vanur því, áratuginn sem liðinn er frá hinu svokallaða hruni, að efast um allt sem elítan markaðssetur og þá sérstaklega þegar „allir vita að það sé sjálfsagt mál.“

Einn þingmaður skrifaði um ferlið þegar Jafnlaunavottunin var lögfest og benti á að Ríkisþingið – sem sjálft uppnefnir sig Alþingi – setti í lög staðal sem það sjálft fékk ekki að lesa vegna Hugverkaréttinda.

Eitt af því sem ég persónulega hef gaman af, þegar rýnt er í menningu og markaðssetningu á hugktakafroðum og þvættingi, er að leita eftir svartholum í orðræðunni. Það er misauðvelt en svarthol má finna í öllu, hvort heldur fréttum og afþreyingu líðandi stundar eða lagasetningum og vísindalegum fræðum.

Svarthol hugans og hvernig þau fela sig í menningunni er skemmtilegt viðfangsefni eftir að maður áttar sig á að þau eru til. Sum eru gríðarstór og um þau eru nær allir alltaf sammála sem einhverskonar sannleika en önnur eru smærri en geta þó verið þúfur sem velta stóru hlassi.

Eitt slíkt svarthol er hugtakið Hugverkaréttindi. Auðsýnt er að allir eiga höfundarrétt að hugmyndum, frásögum eða uppfyndingum.

Hins vegar er ekki augljóst hvernig eigi að túlka hugtakið eða útfæra. Ekki er ætlunin að greina það hugtak frekar í þessari grein enda víðfemt og flókið – en ég hef oft fjallað um það á öðrum vettvangi – svo tökum það fyrir síðar.

Nýverið var samþykkt af Evrópusambandinu að ekki má vitna í opinberar fréttir án leyfis þeirra fréttamiðla sem vitnað er í, að viðlögðum sektum og jafnvel lokunum á miðlunarrásum (og miðlum) en ekki veit ég hvort hægt er að fangelsa fyrir slík brot.

Áðurnefnd grein þingmannsins fékk mig til að rýna nánar í málið. Tók ég eftir á næstu vikum að erlendis var reglulega minnst á jafnlaunavottun sem markmið (Agenda) á vegum vinstri hreyfinga víða um lönd. Tók ég eftir að Ísland er eina landið þar sem þetta rann í gegn eins auðveldlega og fyrr var drepið á.

Ennfremur tók ég eftir að ætlunin var að koma á fót stofnun til að fylgja eftir lögunum.

Stofnun þessi hefur vald til að ryðjast inn í hvaða fyrirtæki sem er, eftir nafnlausum ábendingum (ef ég skildi rétt) og rýna í öll gögn fyrirtækja. Síðan hefur stofnunin vald til að sekta og refsa án dóms og laga.

Persónuvernd fékk í fyrra umfangsmikla víkkun á sínum heimildum til að rýna á sama hátt í tölvugögn allra aðila, hvort heldur fyrirtækja sem einstaklinga, og beita samskonar stjórnvaldsheimildum. Báðar þessar stofnanir fá fjárúthlutun frá Lýgveldinu en ekki veit ég hvort þær fá prósentur af sekta-veiðunum.

Ekki veit ég hvort veiðarnar eru pólitískar.

Fyrir fáeinum dögum rak ég augun í frétt í Fréttablaðinu sem fjallaði um fræðslu innan atvinnulífsins um einelti og kynferðislega áreitni. Hvorutveggja eru efnisþættir sem vinstri hreyfingin á heimsvísu hefur mikinn áhuga á.

Sjálfur hef ég kynnst þessum þáttum hjá hinu opinbera, svosem ég hef gert skil í bók minni Varðmenn kvótans. Einnig kynntist ég í því ferli að réttindafélög starfsmanna hafa innanbúðar-mælistiku á því hvenær fólk á rétt á aðstoð þegar brotið er á þeim og hvenær ekki og geta verið snillingar í að fá lögfræðinga sína til að þvo hendur sínar.

Ekki dreg ég hér fram mína persónulegu reynslu til að barma mér sérstaklega heldur til að benda á að ég hef nokkra reynslu af ýmsum þeirra þátta sem fjallað er um hér.

Í téðri frétt kemur fram að „Jafnréttisstofa getur beitt dagsektum, allt að 50 þúsund krónum á dag, sinni fyrirtæki ekki þeirri skyldu að gera jafnréttisáætlun.“ Ekki veit ég hvort það sé eftir höfundarréttar vörðum staðli eða ekki.

Fyrir tveim árum síðan gerði ég mér lítið fyrir og athugaði hversu margar stofnanir eru starfræktar af Lýgveldinu. Á þeim tíma voru þær tæplega 140 og allar fengu þær hluta af skattfé okkar borgaranna en ósagt skal látið hvort þær geta aflað sér fé með sektum og annarri gjaldheimturöskun.

Í kjölfarið ætlaði ég að rannsaka nánar starfsemi hinna ýmsu stofnana og fjalla ítarlegar um og fjallaði ég um þetta opinberlega og ætlaði annar aðili sem einnig er þekktur fyrir menningarrýni að vinna verkið með mér.

Fáeinum vikum síðar var framsetningu slíkra upplýsinga breytt hjá ráðuneytum Ríkisins og illa kleyft að vinna verkið, þó ekki ógerlegt, en við létum verkið niður falla. Það er oft þannig með okkur menningarrýnana – sem oft nefnast Activistar á ensku – að við verðum að velja vandlega vindmyllurnar sem við ráðumst á.

Don Kíkóti hélt að vindmyllurnar væru risar og æddi að þeim í æðiskasti. Þannig byrjum við oft en svo lærum við með tímanum.

Sumir menningarrýnar láta hátt og ala á yfirborðskenndum tilfinningum meðan aðrir iðka heimanám og grams og grúsk og fara vandlega ofaní hluti. Ósagt skal látið hvort annað sé betra en hitt eða hvorutveggja sé nauðsynlegt. Hitt er hins vegar staðreynd að maður lærir með tímanum.

Almenningur er með öllu sinnulaus um hvernig Elítan mótar klíkuskapinn eða fylkir sér um mismunandi fjárplógsstarfsemi og blekkingar. Fólk veit ekki lengur hvað sé eðlileg gjaldheimta eða hvað sé óeðlileg. Í trúarritum er mælt með Tíund en í áratugi hefur fólk verið gert fráhverft því að lesa þessi rit.

Afleiðingin er að tíund er horfin og í staðinn eiga þjóðríkin meir en helming alls sem þú aflar og að þér látnum er tvískattað það sem þú hefur byggt upp. Augljóst er að arfur er eign sem áður hefur verið greiddur einhverskonar skattur af en ríkis-húmanisminn þekkir bara aðrán og orðhengilshátt.

Borgari nútímans er í nákvæmlega sömu stöðu og þræll í suðurríkjum bandaríkjanna var á sínum tíma.

Tæpur helmingur tekna hans fór í framfærslu, hitt tilheyrði eigandanum. Hann hafði einnig vegabréf til að geta ferðast rétt eins og nútímamaðurinn og mátti tjá sig um skoðanir sínar, svo fremi að þær væru á sömu línu og honum var innprentað í menntastofnun eigandans (sem þá var kirkjan).

Tökum eftir að kirkjuríki eða húmanistaríki eru fyrst og fremst valdastofnanir. Hvort annað ríkið byggi heimssýn sína á trúarriti eða hitt á sérvöldum vísindafræðum (sem ég oft nefni húmanistavísindi) er auka atriði.

Stóra málið er spurningin um sinnuleysi annars vegar og merkingarfræði hins vegar. Fólk segir stundum við okkur sem erum andlega sinnuð, ef við leyfum okkur að efast um eitthvað af hinum augljósu sannindum, að við trúum ekki á vísindin, og þá í vanþóknunartón.

Hinir þóttamiklu virðast oft ekki átta sig á að vísindi eru aðferð sem þú notar en ekki guð til að trúa á.

Yfirleitt verða þeir reiðir, ef hinn andlegi nennir í rökræðu við húmanistabarnið, þegar í ljós kemur að hinir andlegu hafa oft tileinkað sér að rýna betur í vísindin og er farnir að sjá muninn á húmanistavísindum og vísindum, sem oft byggist á getu til að koma auga á vitsmunaleg svarthol.

Trúarleg rit eru yfirleitt samsett í gegnum margra alda endurskoðun og rýni, með það að markmiði að ala á innsæi og íhugun svo komandi kynslóðir geti tileinkað sér menningargildi sem verði sem flestum til góðs. Ef djúpt er rýnt í þau finnur maður út að þau gera ráð fyrir að eitt vald þurfi annað vald til að vega upp á móti sér en að menningin vegar salt á milli þeirra.

Nútímafólk hefur kerfisbundið verið heilaþvegið í margar kynslóðir, af ríkisskólum, til að sniðganga menningarrit af trúarlegu tagi. Niðurstaðan er sinnuleysi almennings og fákunnátta í merkingarfræði. Þeim fer þó fjölgandi sem eru farnir að brjótast út úr heilaþvættinum og farnir að efla hugrekki til að tjá sig um augljós svarthol.

Áður var nóg að hafa fáar stofnanir og tíund. Þá var auðvelt að reka mál fyrir rétti væri á manni brotið og fólk kunni að lesa lög.

Í dag hafa jaðarstofnanir bæði dómsvald og refsivald, eru auk þess fleiri en fólk geti talið upp, og fáir hafa skilning á þeim stöðlum sem þær vinna eftir eða hvaða heimspólitík kemur þeim á.

Ég hvet lesandann til að spyrja sjálfan sig hvort það hafi valdið honum innri tilfinningaviðbrögðum að ég snéri greininni frá gagnrýni á ríkið upp í umræðu um trúarbrögð. Sé svarið jákvætt, hvað hafi komið tilfinningunni inn.

Þá væri áhugavert að spyrja gleggri lesendur hversu mörg stór og fyrnadjúp hugtök koma fram í greininni sem snúa beint að öruggum og ábyrgum tilvistarfræðum hugans en eru á sama tíma svo til óþekkt í huga neytenda. Þá mætti benda á, í þessu samhengi, að ríki er hugmynd en ekki náttúrulegur og óumflýjanlegur veruleiki.

Hvað þá sú fásinna að einungis eitt ríki geti dvalið á sömu grundu á hverjum tíma. Því sé ríki aðeins hugmynd, þá er birting þessi vottun á hugarástandi.

Trúarbrögðin hafa um aldir haldið veraldlegum valdhöfum á mottunni. Þegar okkur er sagt af sagnfræði Húmanismans að hin og þessi stríð mannkynsins hafi verið trúarbragastríð, þá er yfirleitt um svarthol að ræða.

Staðreyndin er sú að áður en sósíalískur húmanismi tók yfirhöndina í heiminum, lauk flestum stríðum með virðingarverðum friðarsamningum og reynt var að forðast í orrustum og hersóknum að fólk léti lífið í stórum stíl.

Reynt var að sinna sjúkum og hungruðum sem flúðu átakasvæði og þegar stríðunum linnti var séð um að veita örkumluðum og foreldralausum húsaskjól, fæði og klæði, og einhvers konar menntun þó ekki væri nema verkmenntun eða aðgengi að verkastörfum.

Þetta er þveröfugt síðan þjóðríkin tóku yfir trúarlíf fólks í nafni sósíalísks húmanisma. Vald trúarbragðanna til að vega salt, hefur verið fjarlægt.

Styrjöldum síðustu tvær aldirnar lýkur nær alltaf með algjöru niðurbroti þeirra landsvæða og ríkja sem tapa, milljónir borgara eru stráfelldar með eldsprengjum og öðrum vítisvélum, fólk rekið á vergang og síðan rifist um það eftirá hvort landflótta fórnarlömb muni raska ró vellystinganna hjá þeim sem sigruðu.

Staðreyndin er sú að þegar ríki er annars vegar þarftu eitthvað hugarafl til að vega upp á móti tilburðum þess til að verða alræðisríki (tyranny) og tilhneigingu þess til að fjölga stofnunum sínum og smeygja sér inn í lífsþætti hjá borgurum sem yfirleitt koma ríkinu ekkert við.

Sé búið að rústa þessu jafnvægi, þá er einnig búið að efla sinnuleysi borgararans og þá er stutt í að menningarrýnarnir verði einfeldningar og vitleysingar í augum almennings, ekki vegna þess að þeir tali kjánalega, heldur vegna þess að hinn almenni maður skilur ekki merkingarfræði og Fíflið hlær að því sem það skilur ekki.

Á síðustu mánuðum höfum við séð dæmi um hvað gerist þegar bæði almenningur og elítan missa fótanna í andlegu tilvistarlífi.

Engin umræða fór fram þegar sett voru á lög um gagnagrunna í fyrra og ritskoðun nú í vor, enginn tók eftir þegar ríkisþingið samþykkti plastpokalög nú nýverið, fáir spurðu spurninga varðandi líffærarán og heiladauða í fyrra og þó rætt væri mikið um barnamorð eftir 12tu viku nú nýverið þá var lítið um hutakagreiningar þar á ferð en mikið af tilfinningum og þó minnst væri á rétt mæðra þá var ríkið að taka þann rétt til sjálfs sín og ekki í fyrsta sinn.

Núna á að setja fram umferðartafa-gjald hjá hinni heilögu trúarstofnun húmanismans og enginn tekur eftir hvernig elíta heimskommúnismans – því það eru engir hægrimenn til lengur – er að missa sig í hömlulausri græðgi, vítaverðum orhengilshætti og algjöru alræði rétthugsunar.

Ef við þurfum að sanna í eitt skipti fyrir öll sinnuleysi almennings þá blasir við umræðan um vegagjald.

Við greiðum fyrir uppbyggingu vegakerfis með eldsneytisgjaldi sem er 50%. Þegar elítan vildi meira, handa nefndum og jaðarstofnunum, þá var sett upp bifreiðagjald, og því lofað að sú tvísköttun væri tímabundin.

Vegagjald hlýtur því að vera þrísköttun en tæplega er það einföld tíund. Tökum annað dæmi um sinnuleysi en það eru nagladekk. Í fyrra var ákveðið að margfalda sektir við notkun nagladekkja eftir tiltekna dagsetningu.

Allir sem hugsa rökrétt vita að það er hámark tvö prósent sinnuleysingja sem nota nagladekk fram yfir téða dagsetningu. Í öllum hópum fólks er tiltekin prósenta fólks sem er óhlýðið og latt eða blankt og fellir sig ekki að réttu félagsmynstri. Gjaldheimturöskun og refsigleði breytir ekki mannlegu eðli.

Það þarf ekki að þyngja refsingar og gjaldheimturöskun, þessi prósenta fer hvergi. Hins vegar þegar elítan missir innsæi og verður hömlulaus, þá hverfur heilbrigð skynsemi, refsigleði eykst, og rétthugsun verður skylda, og fleiri stofnanir verða smíðaðar til að elta atómin. Hafi almenningur á sama tíma verið hvattur til sinnuleysis og geta hans til að rýna í hugsun verið geld, þá hrynur menningin innanfrá.

Að endingu biðst ég velvirðingar ef grein þessi ögraði viðkvæmum tilfinningum.

Stundum er saga sögð til þess eins að breiða út mannorð þess sem segir og stundum endursögð af þeim sem líta á söguhetjuna sem sanna hetju og afbragð samtímamanna.

Yfirleitt tökum við sögum sem skemmtun, stundum sem upplýsingaveitu og stundum sem djúpvitrum boðskap.

Þegar við síðan lesum sagnfræði eða hlustum hlýðin á hana á skólabekk, áttum við okkur um seinan á að sagan var sögð svo að við tryðum á valdamestu glæpamafíuna og litum á reglur hennar sem heilög lög en ekki skipulagða glæpastarfsemi.

Þegar við áttum okkur á þessu síðarnefnda erum við orðin of samdauna lýginni til að skilja eðli hennar: Lýgi sem enginn trúir, byggir engin musteri  s.s. stjórnarráð eða skattstofu og alls enga ríkisskóla.

Á þessum farvegi erum við yfirleitt löngu búin að átta okkur á að trúarbragðafræði er nákvæmlega sama fyrirbæri; sagnfræði sem sannfærir okkur um að vissar sögur séu djúpvitrir sannleikar sem réttlæti valdastofnanir og lygamafíur.

Rétt eins í með húmanista fræðum samtímans þá áttum við okkur of seint á sagnfræði trúarbragðanna; Við erum orðin samdauna lýginni.

Oft erum við þá farin að trúa ýmsum hindurvitnum sem búa í sögunum, farin að tileinka okkur ýmsa táknfræði og farin að móta lífsfarveg okkar í samræmi við Trúna en ekki endilega eftir kreddum Trúarbragðanna sem á henni hvíla.

Hér er þó stigsmunur á. Húmanistaríkin hafa hannað sína ríkisskóla og akademíur þannig að okkur er kennt að draga trúarbragða kreddurnar í efa. Enda valdabarátta í gangi á milli þessara heimssýna. Okkur er sýnt fram á hvernig Húmanista kreddurnar frelsuðu okkur frá hindurvitnum genginna lygamafía og við fengum aðrar betri í staðinn.

Fyrir vikið hefur okkur lærst að efast opinberlega um fyrrnefndar kreddur en eigum erfiðara með hinar síðari.

Í báðum þessum mengjum – sem oft skarast í fallegt Venn mengi – myndast hópar fólks þar sem hver og einn hefur sínar huglægu og yfirleitt heilögu skoðanir á hinu og þessu og meðan við týnumst í argaþrasi málefnanna, endar valdamesta mafían á að lokka af okkur atkvæðin þar sem við plokkum út fyrirframgefna rétti af matseðli kjörklefans.

Nú er ekki ætlunin hér að fara ofaní hvort ein trúarbrögð séu betri og sannari en önnur, ekki heldur að vega og meta alls kyns heimspekilegar útlistanir á sannleikum húmanismans sem tröllríður samtímanum.

Frá sjónarhóli Eingyðistrúarinnar er bara einn sannleikur, Skaparinn, og allt annað – við meðtalin – er lýgi.

Áherslan hér er leikurinn – sem margir menningarrýnar hafa útlistað, þeirra þekktastur var Alan Watts – en það er sú hugmynd að öll frumspeki Homo Sapiens (okkar) sé í rauninni eins konar fótboltaleikur. Ef þú fellur í þá gryfju að plokka út einstaka sannleika í fótboltamótinu, verður þér fleygt á bekkinn, ef ekki upp í pallana.

Til að þú skiljir leikinn þarftu að geta séð hvernig blekkinga mynstrin og tælingarnar fara fram. Langar mig í þessu samhengi að benda á eina leikfléttu sem blasir við um leið og á hana er bent en sést ekki fyrr en það, þó hún sé fyrir allra augum.

Þegar frímúrarinn Konstantín keisari ákvað að gera Míþrasartrú að ríkistrú í Rómaveldi, og máta Nasarena með einföldu rothöggi, fékk hann snilldarhugmynd.

Hann endurnefndi Patríarka trúna – sem Míþrasartrúin var oft nefnd á þeim tíma – og nefndi hana Kristni. Nasarenar var fólk sem leit á sig sem bæði umskurna og óumskurna gyðinga sem fylgdi kennslu spámannsins Jósúa Maríusonar frá Nasaret.

Fræðimenn í hebratrú og afsprengi hennar gyðingatrú og margir lærðir spekingar sem höfðu lagt stund á heimspeki, náttúrufræði, stærðfræði, mengja- og hlutfallafræði, svo og málvísindi, vissu vel að Míþrasartrúin var svo ólík Eingyðingstrúnni að blekkingin myndi ekki seljast í einu vetvangi. Meira þyrfti að koma til.

Lagt var upp með að safna saman helstu sögunum sem gengu manna á milli innan Nasarena samfélagsins um gjörvallt Rómverska heimsveldið – en frásögurnar töldust á milli fjörutíu og fimmtíu – og vinsa úr þeim það helsta.

Markmiðið var að geta samtvinnað frásögur af lífsgöngu Jósúa Maríusonar samanvið mystíska guðfræði Míþrastrúarinnar og gera það á eins sannfærandi hátt og hægt var.

Tilgangurinn að fólk myndi tilbiðja Míþraska líkneskið en halda að það héti Jesús Kristur.

Þar sem sögurnar voru margvíslegar og margar djúpvitrar og þar sem mýtusaga eingyðgistrúarinnar sjálfrar ásamt mystískum hefðum hennar er slík að hver sá sem þræðir þrönga einstigið­ sér fljótt að óbragð er af mysunni, þá var ákveðið að hræra þetta saman í bræðing sem auðvelt væri að selja með öflugum áróðri (propaganda) með sterkri táknfræði (semiologia).

Settar voru fram fjórar almennar frásögur sem í aðalatriðum eru samstíga en nægilega frábrugðnar til að þær virka á mann eins og þær séu sakleysislegar en einlæglega unnar frásögur manna sem þekktu vel til efnisins sem fjallað er um. Aftan við sögurnar kemur síðan vandlega unnin heimspekileg guðfræði, sem unnin var af einhverjum helsta fræðimanni Farísea á þeim tíma.

Fyrir vikið var úr nógu að moða á samkomum og við lestur, svo blekkingin skoraði fjögur mörk og mystíkin eitt mark og það dugði til að selja Loftslagsvísindin kyrfilega.

Enginn fattaði að það er bara ein frásaga af Móse, ein frásaga af Davíð*, ein frásaga af Daníel, ein Opinberunarbók, eitt eintak af Sálmunum, eitt eintak af Orðskviðunum, ein frásaga af Evu og kærastanum hennar, og að þau eintök eru öll samstíga mystík eingyðistrúarinnar, en Míþrasar-frásögurnar fjórar eru undarleg samsuða með blöndu af villusetningum og sönnum.

* Frásögurnar af Davíð eru tvennar, en þær eru kyrfilega samstíga og ekki í neinni togstreitu innbyrðis.

Rétt er að taka fram áður en það misskilst, að í mínum huga og í minni trú, er Jósúa Maríuson einn öflugasti spámaður eingyðingstrúarinnar – og að mínu mati smurður messías – og ég ber mikla virðingu fyrir ævistarfi hans. Sömuleiðis virði ég öll trúarrit trúar minnar, því sem næst takmarkalaust.

Ég er hins vegar fær um að sjá muninn á villusetningum sem Meitlarar hafa sett inn í sem misþýðingu (Lost in translation) eða sönnum setningum sem leiða mig frá skurðgoðum og egóisma að kjarnmikilli fræðslu Skaparans sjálfs. Þegar maður sér verkfærðina skora villumörk þá rýnir maður betur eftir kjarnafæðinu og þjálfast í að henda skyndibitunum.

Þegar ég segi Trúarrit trúar minnar, legg ég að jöfnu Göþur (Gathas) Zaraþústra, Tóruna og Tanakh’ið (Gamla testamentið), Nýja testamentið, og Kóraninn. Öll þessi rit boða hið sama – tilbeiðslu á skaparanum og eyðileggingu skurðgoðanna – og hvetja til yfirvegaðs trúarlífs þar sem hinn trúaðir ræktar hug sinn og andlega heilsu í takt við samræmi Skaparan.

Sem fyrr segir – þó maður beri virðingu fyrir ritunum og þeim hefðum sem þau hvíla á – og þó þau hafi kennt manni margt og þó maður sé rétt að byrja á yfirborðinu, þá er maður fær um að sjá muninn á misþýðingum og sannindum.

Stundum tekur það mörg ár að læra og það er jú eitt af því skemmtilegasta við einlægt trúarlíf, að í hvert sinn sem maður heldur að maður viti eitthvað þarf maður yfirleitt að byrja aftur á byrjuninni.

Það eru tæp tvö ár síðan við Ragnar Proppé yfirfórum skýrslu, sömu ættar, sem þá var notuð í áróðurstilgangi hérlendis sem víðar.

Við gerðum yfirferðina í myndskeiði sem ég setti samdægurs á YouTube en við fundum í greinargerðinni mörg svarthol.

Samsæringurinn í mér glotti þegar um sama leyti var sett á laggirnar Íslensk rannsókn. Að ég hef ekki enn yfirfarið þá nýju, sem m.a. rannsakar Íslenska Fýla, er sú að ég hef takmarkaðan áhuga á plastáróðri sem notaður er til að móta viðkvæman huga neytenda.

Sýndarveruleikinn sem búið er að draga yfir hausinn á fólki síðustu fjórar aldirnar er svo stútfullur af villuljósum og svartholum að af nógu er að taka og ef maður ætlar að rannsaka alla hluti verður maður vitfirrtari en sú vitfirring sem maður er að greina.

Framangreint er ein aðalástæðan fyrir því að í minni orðræðu er meira horft á hugmyndafræðilega sálfræði með hæfilegri blöndu af atburðaverkfræði. Óþarft er að greina þessi hugtök fyrir hæfa lesendur.

Ég las fyrst um að öragnir í plasti væru líkar kvenhormónum í samsetningu þegar ég var fjórtán ára, fyrir tæpum fjórum áratugum.

Þá snérust greinarnar um að þessar plastagnir eyddu fjölgunarhæfni fisktegunda og annarra vatnalífvera í þeim vötnum og vatnasvæðum sem lágu nærri iðnverum þar sem plast af ýmsu tagi var framleitt. Greinarnar fyrir hálfum mannsaldri höfðu öflug áhrif á stjórnmálin sem síðan þrýstu á að stóriðjur breyttu síun og öðrum þáttum framleiðslu sinnar og síðasta áratuginn hefur verið lítið um vanda af þessum völdum.

Það virðist þó henta ýmsum þjóðfélagsverkfræðingum – sérstaklega vinstra megin – að breyta iðnaðarmengun yfir í neyslumengun til að auka völd sín og áhrif í hugsun fólks. Það er langur vegur frá því að drekka vatn úr plastflösku eða bera matinn heim í plastpoka, yfir í efnablöndur frá iðnverum sem smjúga inn í lífríkið í næsta nágrenni.

Það er auðvelt að segja einhverjum að þar sem 98,5% af erfðamengi Sjimpansa sé sambærilegt við erfðamengi mannsins þá hljóti sama sálfræðihegðun að stjórna manninum með aðeins 1,5% fráviki. Hvað þá með Bonobo apann sem er 100% Sjimpansi en hagar sér þveröfugt?

Auðvelt er fyrir heiðarlegan genafræðing að sýna fram á að þetta eina og hálfa prósent sem aðskilji tegundirnar sé staðsett á verulega veigamiklum stöðum í menginu og benda sömuleiðis á að 97% af erfðamengi sveppa sé líkara okkar heldur en 97% af erfðamengi úr rottum.

Getur verið að rottur séu 96,9% með sama mengi og við?

Eða hvað? Eru prósentu fullyrðingar mínar réttar? Ég veit það ekki en það er hægt að slá ýmsu fram. Til er hellingur af vísindalegum greinargerðum í ýmsar áttir um sömu hluti sem þó stangast oft á, og oftar en ekki. Það fer þó eftir hvaða pólitísku vindar blása um heilabú þeirra sem skrifa, svo og hversu viðkvæmar framavonir þeirra kunna að vera.

Þó einhverjar plastagnir geti í einhverri smásjá túlkast í myndlíkingu við einhver hormón þá er það ekki hið sama og að allir karlmenn nútímans séu orðnir Metrósex útaf kókflöskum og plastpokum.

Á þeim tíma þegar við Ragnar gerðum opinbera greiningu á öragnaskýrslunni og samsetningu hennar, vigtaði ég innkaupapoka og skyrdós undan 500gr skyri. Bæði plastpokinn og plastdósin voru 170 grömm.  Því næst tók ég að horfa á fjölda af sambærilegum plastdósum sem sett voru á færiböndin hjá gjaldkerum í þeim matvöruverslunum sem ég stunda og bera þann fjölda saman við innkaupapokana sem fólk átti að hætta að nota.

Þar sem ég skrifaði ekki niður athuganir mínar eru þær ekki birtingarhæfar, ég get þó lofað þér að niðurstaðan var ekki áróðrinum í vil.

Á sama tíma gerði ég bráðabirgða athugun á olíuframleiðslu heimsins. Þumalputtareglan er sú að af hráolíunni sem dælt er upp, fer þriðjungur í eldsneyti, þriðjungur í gúmmí og þriðjungur í plast. Þá er eftir tíund sem fer í ýmislegt.

Hvergi er haldið að þér að nota minna af gúmmídekkjum og hvergi er haldið að þér að hafna plastpökkuðum matvælum eða að krefjast þess að Krúserinn þinn hafi viðarmælaborð í stað plastmælaborðs.

Ég reikna með því að langskólagenginn nútímaneytandi geti sjálfur reiknað út hversu litlu plastpokarnir skipta í þessari jöfnu og að augljóst sé að einhver áróður og valdabarátta sé hér í gangi.

Ég hef víða rætt við fólk í bílaiðnaði og svo til allir sem ég tala við tóku eftir fréttinni fyrir tveimur árum um mengunarhlutfall 15 stærstu skemmtiferðaskipa heimsins á móti hlutfalli einkabifreiða á heimsvísu. Þetta vilja eða þora engir stjórnmálamenn né vísindamenn ræða um en þeir sem þora því eru dímoniseraðir og jaðraðir mjög grimmt.

Hvar sem ég ræði við venjulegt fólk heyri ég iðulega að fólk fussar yfir því hvernig áróðurinn er framsettur í samanburði við þá mengun sem hlýst af framleiðslu á bílarafhlöðum og endingu þeirra.

Vindmyllur eru einnig skemmtilegt dæmi í þessu samhengi því það tekur áratug fyrir rafmagnsframleiðslu einnar hefðbundinnar vindmyllu að borga fyrir efnisvinnsluna sem liggur að baki hennar og önnur fimm ár að borga fyrir fjárfestinguna og þá á hún fimm ár eftir af líftíma, ef hún er ekki búin að tæta af sér legurnar í næstu vindhviðu og springa í tætlur.

Flestir hafa séð eitt eða fleiri myndskeið af slíku svo ég spyr, miðað við hversu mikið er af vindmyllum og vindhviðum, hversu líklegt er að þessi tvö tilfelli sem ég hef séð séu þau einu sem náðst hafa með myndavél? Er kannski hugsanlegt að þetta sé svo algengt að fólk þurfi ekki að bíða dögum saman úti í glugga með myndavél til að setja geta átt sitt eigið eintak af vindmyllu að springa í tætlur?

Á sama tíma finna grúskarar út marga tugi af vindmyllum sem hægt er að setja saman með nær engum tilkostnaði og setja upp á þak hjá sér, samsett að mestu úr afgangshlutum úr næsta bílhræi.

Þetta hef ég skoðað í þaula og hef viðað að mér þessum hlutum úr bíl sem ég var nýlega að rífa.

Þess ber að gæta að bílar eru ekki rifnir nú orðið heldur er tíu ára bílum hent fullnothæfum í pressuna vegna þess eins að þeir eru tíu eða tólf ára. Eins og með svo margt annað í samtímanum, nútímaneytandinn sem áður hét nútímamaður er bæði hættur að hugsa og nýta.

Bíllinn sem ég reif var sléttra tuttugu ára og fullskoðaður og enn nothæfur en þannig stóð á að ég eignaðist annan ári yngri sem var í betra standi og þar sem báðir þykja verðlausir var ákveðið að sá eldri yrði líffæragjafi fyrir þann yngri.

Nýlega ákvað Bónus að gefa fólki stóra og fína innkaupasekki og þáðu flestir eitt til tvö eintök. Næstu tvo mánuði sá ég þá vera talsvert notaða en það hefur þó minnkað og mun væntanlega hverfa með haustinu. Ég geri því skóna að Frankfurt skólinn verði með endurmenntun í tæka tíð.

Um sama leyti hætti þessi verslunarkeðja að bjóða hefðbundna plastpoka og tók upp aðra umhverfisvænni. Ég hef enn ekki rannsakað hvort þeir séu umhverfisvænni eða hvort samsetning þeirra sé þannig að halda megi því fram.

Það er að segja, ég á eftir að athuga hvort hér sé blekking á ferðinni til að fullnægja einhverri tísku. Ég hef heyrt fullyrðingar frá grúskurum um að svo sé og að rétt eins og með rafhlöðurnar séu þeir jafnvel verri.

Sjáum til með það. Eins og kerlíngin sagði, síðasta lýgin er enn ekki fram komin. Ég tek þó eftir öðru sem mér finnst spaugilegt, sem er að þriðjungur þeirra poka sem ég nota eru ekki nothæfir sem ruslapokar þegar heim er komið.

Pokarnir þola illa vörurnar og því fer þriðjungurinn í ruslið sem áður var notaður sem ruslapoki. Þriðjungur þeirra er því meiri sóun en af því sem áður var. Þá er það svo að þeir sem hættu að nota innkaupapoka og fóru að nota innkaupasekki þurfa nú að kaupa ruslapoka í plastrúllum, svo plastnotkun minnkaði nákvæmlega ekkert, ef eitthvað er þá jókst hún.

Þú munt engar mælingar finna um framangreint. Ég lofa þér að fyrir hverja þrjá innkaupapoka eru fimm til sex skyrdósir (kotasæla meðtalin).

Hér fyrir ofan fullyrti ég að þriðjungur hráolíu fari til eldsneytisframleiðslu. Rétt er að taka fram að þessi blogg-grein er ekki vísindaskýrsla heldur hugmyndafræðileg sálfræðigreining en það fag er ekki til í Akademíunni.

Af téðum þriðjungi veit ég ekki hversu mikið af aukaefnum er notað né heldur hversu hátt hlutfall hráefnis fer forgörðum við vinnsluna. Vafalaust eru til um það skýrslur en þær eru ekki ofarlega hjá Google né í grúskheimum.

Það sem er hins vegar almennt vitað, er að þegar bensín brennur í bílvél þá nýtist á bilinu 12 til 18 prósent vökvans en sé Díselolía brennd þá nýtist frá 45 til 65 prósent af eldsneytinu. Brennslan fer eftir samsetningu vélarinnar og hvernig brunanum er stýrt, eins eftir því hvaða álag er á tækinu sem vélin knýr.

Augljóst hlýtur að vera, þó þú sjáir útblásturinn úr dísel vélinni en ekki útblásturinn úr bensín vélinni, hvor þeirra sé meiri raunmengun. Auk þess er fnykur ekki alltaf það sama og mengun. Þetta vita allar Hákarlaætur og sömuleiðis eru til Ostasælkerar sem hafa þetta á tilfinningunni.

Óþarft er að minna á að til er tækni til að minnka útblásturinn og sía hann og þá er ég ekki að ræða um hvarfakúta sem eru óvísindalegt rugl.

Til eru kolsíur, sandsíur og vantssíur sem eru ódýrari og skilvirkari og krefjast minni orku en þær síur henta ekki tískunni. Sé ferðast um héruð erlendis þar sem fólk þarf að sía jarðvatn þá lærist manni fljótt að ýmisskonar síur  er til og að margar bestu aðferðirnar má framleiða heima í bílskur.

Rétt eins og með vindmylluna sem ég er að setja saman í frístundum, ekki til að framleiða rafmagn heldur til að sannreyna kenningu mína, að allt húsarafmagn sé 80% „of“ og að nýtilegri hugsun geti gjörbreytt allri orkuhugsun á svo til einu sumri en ég held þó að til þurfi mannfólk en ekki neytendur.

Eitt sinn var bóndi sem ég þekkti sem ákvað að svæfa hundinn sinn með útblæstri. Þó hann hafi oft aflífað kindur, hænur og nautgripi þá þótti honum svo vænt um þennan einstaka hund að hann treysti sér ekki til að aflífa hann með hefðbundnum aðferðum. Hann var af þeim skóla fólks sem aflífar sjálft dýrin sem því tilheyra frekar en að fela það óviðkomandi.

Hann setti því dráttarvél í gang úti í skemmu um kvöldið og kom hundinum þannig fyrir með bælið sitt að hann myndi örugglega anda að sér útblæstrinum og sofna um nóttina. Morguninn eftir var hundurinn veikur en sprelllifandi og varð síðar ellidauður. Frásaga bóndans hvatti mig til að grúska smávegis – því rétt eins og bóndinn – vissi ég að fólk hefur oft framið sjálfsvíg með útblæstri.

Reyndin er sú að mjög ólíklegt er að fólk deyji á einni nóttu við útblástur úr díselvél. Ég segi ólíklegt því hafa þarf í huga að máli skiptir hversu stór vélin er og hversu lítið rýmið er þar sem útblæstrinum er andað inn.

Eðlilega er ekki til rannsókn á þessu og harla óskemmtilegt umræðuefni. Neytendur eru aldir upp við að ýmist hlaupa í burtu frá óþægilegum málefnum eða reiðast með öskrum og athugasemdum þeim sem leyfa sér bönnuð umræðuefni.

Staðreyndin er sú að bensínvélin steindrepur þig en díselvélin ekki. Þeirri síðari var haldið að Evrópubúum fyrir áratug en er nú að verða ólögleg hjá hinum upplýsta neytanda víða um heim án þess að nokkur spyrji sig hvort ráði frekar pólitísk tíska eða raunveruleg vísindi.

Viti menn! Í fyrra var gert upplýst að fyrir tæpum áratug voru fjórir bílaframleiðendur sem sameinuðust um að rannsaka hversu lífshættuleg díselvélin væri. Var framkvæmd á því stýrð rannsókn sem leiddi í ljós mjög áhugaverðar niðurstöður. Um leið og flett var ofan af skýrslunni í fyrra, varð allt vitlaust í fjölmiðlum og stjórnmálum.

Umræðuefnin einblýndu á tvennt. Annars vegar ómannúðlega rannsókn á smáöpum og hins vegar sá áróður að þetta tengdist eitthvað ólöglegum mengunarvarnaútbúnaði og hefði vafalaust verið gert til að auðvelda lögbrotið. Engin málefnaleg umræða fór fram og bílaframleiðendurnir neyddust – eftir að verðbréf þeirra voru lækkuð með kauphallarárásum – að biðjast auðmjúklega afsökunar.

Ég leyfði mér að lesa fréttirnar um tilraunina frá fyrirsögn til endapunkts en ég er í minnihluta.

Flestir neytendur lesa – að því er mér sýnist – aðeins fyrirsagnir. Ég áttaði mig á því fyrir mörgum árum að bestu bitarnir eru yfirleitt neðst í fréttum og að ákveðnir hlutar texta eru oft í orðhengilshætti og flækjusetningum (sem þarf þá að lesa tvisvar og þá orð fyrir orð).

Ennfremur skanna ég oft eftir tilvitnunum t.d. í skýrslur og athuga þá hvort ég geti fundið heimildirnar og niðurhalað þeim þó ég kannski lesi þær síðar. Skýrslan um díselrannsóknirnar var nefnilega áhugaverð og þó ég gefi í skyn hér að dísel sé goðaprump þá er það ekki svo einfalt.

Snúum okkur aðeins að CO2 eða kolefnis mengun. Þú finnur engar áreiðanlegar mælingar eða neina grunnvinnu til að styðjast við, sem bendir til þess að áróðurinn og stjórnmálin séu fyrst og fremst að tryggja nýja skattheimtu og þá ekki síst hugarstjórnun.

Ef um hugarstjórnun og valdabaráttu er að ræða hlýtur að liggja beint við að spyrja hvaða alþjóðahópur eða hugmyndafræðiklíka sé að græða á vitleysunni.

Þú finnur hins vegar fjölda vísindamanna sem halda því fram að áróðurinn um kolefnislosun sé hreinn þvættingur en þeim er kerfisbundið úthýst úr akademíunni og gert lítið úr þeim bæði af stjórnmálafólki og athugasemdatröllum.

Þó eru til fjöldi vísindamanna, sem eru of öflugir og viðurkenndir til að hægt sé að útiloka þá, sem halda því fram að kolefnislosun sé hreinlega holl fyrir náttúruna og þeir benda á mjög sterkar vísbendingar. Þú finnur ekkert um þetta efst í leitarvélum og verður að grúska vel til að finna það og þegar þú finnur það þá hlýtur að vakna sú spurning hvernig algrím leitarvélanna séu samsett.

Ekki er það markmið þessarar greinar að rífast um kolefnisþvættinginn sem slíkan heldur ítreka það sem áður hefur komið fram: Hér er rætt um hugmyndafræðilega sálfræði en ekki vísindin sjálf.

Þegar maður ræðir þessi málefni við fólk verður það iðulega reitt. Rétt eins og þegar maður af einni trú ræðir við annan mann sem hefur aðra trú en sá fyrri reynist hafa betri undirstöður. Sá sem hefur veiburða undirstöður verður yfirleitt reiður ef sá sem hefur betri getur sýnt fram á að það sem fólk  heldur að sé sannleikur eða veruleiki reynist vera þvættingur og trúarofsi. Af slíku hef ég talsverða reynslu.

Þá benda sumir manni á „nasa.org/climate“ og segir manni að lesa greinarnar þar.  Það hef ég gert og ég bendi fólki á – rétt eins og með greinina sem við Ragnar yfirlásum opinberlega – að þú finnur engar mælingar hjá Nasa, nema grafa mjög djúpt, en þú finnur mjög mikið af yfirlýsingum og tilgátufullyrðingum (þetta er fínt orðalag fyrir Áróður).

Vissulega geturðu fundið mælingar en þú kemst fljótt að raun um að þær krefjast túlkunar og það er hægt að túlka mælingar á ýmsa vegu, svo og mælingarnar á bak við mælingarnar og ef þú kannt að kíkja eftir svartholum þá finnurðu mikið af þeim.

Á þessu stigi verður fólk enn reiðara og kemur með barnalegar fullyrðingar á borð við „þú trúir ekki á vísindin.“

Sé hinum sömu bent á að hin vísindalega nálgun eða hin vísindalega aðferð sé eitthvað til að beita en ekki til að trúa á og að staðreyndir hafi ekkert að gera með trú endurtaka þeir fullyrðinguna eða demba í mann helling af Copy-og-Paste áróðri af einhverjum þokumiðli – að ekki sé talað um einhverjar vitgrannar yfirlýsingar um trúað fólk.

Stundum er freistandi að benda á að 99 prósent af öllum vísindaframförum eru smíðaðar af andlega sinnuðum og trúuðum vísindamönnum (körlum og konum) en þá verður hinn sanntrúaði neytandi enn reiðari og samræðan endar í einhverri yfirlýsinga vitleysu sem er hugsandi fólki hrein tímasóun.

Oft er betra að gefa frá sér einn eða tvo vel íhugaðan staðreyndafrasa og fara svo heim að horfa á bíómynd frekar en að klifra niður um nokkur þrep í menningu.

Grínið er þetta: Af öllum sem ég ræði við þá er mjög sjaldgæft að tilbiðjendur lofslagsbreytingagoðsins viti hvað loftslagsbreytinga vísindin heita og skal taka hér fram fáein dæmi þessu til stuðnings.

Vísindamenn ræða yfirleitt um Anthropomorphic Climate Change sem er sérgrein innan þessara fræða. Aðeins er það um að meginmiðlar hérlendis séu farnir að ræða um Lofslagsbreytingar af mannavöldum frekar en Loftslagsbreytingar eins og þeir iðkuðu fyrir fáeinum árum.

Til eru vísindamenn sem rýna talsvert í á Heliacal Climate Change en um þau vísindi – sem eru vel í grunduð – er aldrei rætt í áróðursmiðlum eða í yfirborðsstjórnmálum. Einnig eru til vísindamenn sem rannsaka Geological Climate Evidence og eru þá að horfa á bíóryþma náttúrunnar meðal annarra þátta.

Í fyrra rakst ég á – í vönduðum ritum – að í margar aldir var til fyrirbæri sem hét Lunar Meteorology og var með þeim fræðum hægt að spá mjög vandlega fyrir um veðurfarsbreytingar allt að því mánuð fram í tímann. Þau vísindi voru mjög vandlega unnin og framsett en hafa dottið uppfyrir í tískustraumum.

Gaman væri að sjá hvort einhverjir sérvitringar hafi yfirfært þau vísindi til nútímahorfs.

Persónulega finnst mér þau fræði frekar áhugaverð en ég hef lengi haldið því fram að þvermenningarlegur tíðahringur kvenna sé áhrifavaldur á tunglið og sjávarföllin en ekki öfugt. Kannski fáránleg tilgáta en ekki fyrr en það hefur verið afsannað.

Sjáðu til: Það eru mörg skref á milli tveggja póla þegar eitthvað er sýnt, um leið og manni er sagt hvað það merkir. Hvort heldur það eru femínískar plastagnir eða allskyns tíðahringir. Hversu margir tilbiðjendur húmanismans skyldu vita að Sólmiðjukenningin er alls ósönnuð?

Rétt er að minna á að fyrir tveim til þrem árum eyddi ég talsverðri vinnu í heimildagrúsk á vefsíðum opinberra veðurstofa í Suður-Afríku, Indónesíu og Nígeríu til að leita að mælingagögnum um veðurfar og veðurfarsþróun – ekki síst hitastigsþróun – auk þess að skoða okkar eigin veðurstofu.

Menning og vísindi í þessum fjölmennu ríkjum er mjög þróuð og aldagömul.

Var þetta gert til að athuga hvort fullyrðingar erlendra grúskara væru réttar, að við leikmenn fengjum ekki aðgang að raunhæfum mælingum til að ganga sjálfir úr skugga um tölfræðina og túlkun hennar.  Valdi ég þessar fjórar stofnanir af handahófi en fann engar raunhæfar mælingar til að vinna úr en nóg af meðaltalsfullyrðingum.

Þá hef ég oft tekið eftir umfjöllun í Netheimum (sem útvarpsþættir segja að ekki megi taka mark á) frá áhugafólki um veðurathuganir um mismunandi mælingaaðferðir og mælingavinnu. Umfjöllun sem er verulega áhugaverð og virðist hvergi vera leyfð í neinum umræðum.

Að lokum skal minnast á að International Panel on Climate Change eða IPCC sem gefur út þær skýrslur sem pólitíkin og áróðurinn byggjast mest á. Þeir sömu sem skipa mér að tilbiðja goðið sitt vita yfirleitt ekki af þessari stofnun en gagnrýnendur vísindanna hafa iðulega lesið skrýrslur þar niður í net-kjölinn.

Ennfremur virðist mér að fæstir réttrúaðra viti að fyrirbærið sem þeir kalla Hnattrænt Loftslag (og/eða veðurfar) heitir Coupled Non-linear Chaotic System og að IPCC hefur margoft viðurkennt í eigin skýrslum – sem ég hef sjálfur niðurhalað – að lofslagsvísindin séu eingöngu byggð á tölvulíkönum en ekki á mælingum enda sé viðfangsefnið of stórt til þess.

Það er hins vegar ekki of stórt til að uppdikta nýja gjaldheimturöskun.

Að lokum biðst ég fyrirgefningar á að særa tilfinningar þeirra sem eru á röngum lyfjaskammti. Fullyrðingar um tölur eru mín mistök og ég lofa að uppfæra engar leiðréttingar á þeim fyrr en stjórnmálin uppfæra sín.

Varðandi rannsóknina sem minnst var á í upphafi:

Við höfum engar samanburðarmælingar um það hvort eitthvað af örplasti sé til af náttúrulegum ástæðum og þaðan af síður hvort slíkt hafi lengi verið til í náttúrunni og síðast en ekki síst hef ég hvergi séð neina vísindalega rannsókn sem sannað hafi að örplast sé náttúrunni óhollt. Ég hef þó séð mikið magn af greinum sem segja frá örverum í náttúrunni sem éta örplast og eyða því.

Lög númer 74/1997.

Helstu greinar:

7. gr. Virða skal rétt sjúklings til að ákveða sjálfur hvort hann þiggur meðferð.
Ákvæði lögræðislaga gilda um samþykki fyrir meðferð sjúklinga sem vegna greindarskorts, eða af öðrum ástæðum sem þau lög tilgreina, eru ófærir um að taka ákvörðun um meðferð. Í þessum tilvikum skal þó hafa sjúkling með í ráðum eftir því sem kostur er.
Enga meðferð má framkvæma án samþykkis sjúklings, sbr. 1. og 2. mgr., sbr. þó 9. gr. Samþykkið skal eftir því sem kostur er vera skriflegt, þar sem fram kemur hvaða upplýsingar voru gefnar sjúklingi og að hann hafi skilið upplýsingarnar.
Meðferð hafnað.
8. gr. Nú hafnar sjúklingur meðferð og skal læknir þá upplýsa hann um hugsanlegar afleiðingar þeirrar ákvörðunar.
Sjúklingur getur stöðvað meðferð hvenær sem er, nema á annan hátt sé mælt í öðrum lögum. Hafni sjúklingur meðferð skal læknir hans eða sá heilbrigðisstarfsmaður sem stjórnar meðferðinni upplýsa sjúkling um hugsanlegar afleiðingar þeirrar ákvörðunar. Um höfnun á meðferð sjúkra barna gilda ákvæði 26. gr.
Í sjúkraskrá skal skrá ákvörðun sjúklings um að hafna meðferð eða stöðva og staðfest að hann hafi fengið upplýsingar um hugsanlegar afleiðingar ákvörðunarinnar.
Undanþága frá meginreglu um samþykki fyrir meðferð.
9. gr. Nú er sjúklingur meðvitundarlaus eða ástand hans að öðru leyti þannig að hann er ófær um að gefa til kynna vilja sinn varðandi meðferð sem telst bráðnauðsynleg. Í því tilviki skal taka samþykki hans sem gefið nema fyrir liggi örugg vitneskja um að hann hefði hafnað meðferðinni.
…1)
1)L. 44/2014, 36. gr.

24. gr. Dauðvona sjúklingur á rétt á að deyja með reisn. Gefi dauðvona sjúklingur ótvírætt til kynna að hann óski ekki eftir meðferð sem lengir líf hans eða tilraunum til endurlífgunar skal læknir virða þá ákvörðun.
Sé dauðvona sjúklingur of veikur andlega eða líkamlega til þess að geta tekið þátt í ákvörðun um meðferð skal læknir leitast við að hafa samráð við vandamenn sjúklings og samstarfsfólk sitt áður en hann ákveður framhald eða lok meðferðar.

26. gr. Foreldrar sem fara með forsjá barns skulu veita samþykki fyrir nauðsynlegri meðferð barns yngra en 16 ára. Eftir því sem kostur er skulu sjúk börn höfð með í ráðum og alltaf ef þau eru 12 ára eða eldri.
Neiti foreldrar sem fara með forsjá barns að samþykkja nauðsynlega meðferð, sbr. 1. mgr., skal læknir eða annar heilbrigðisstarfsmaður snúa sér til barnaverndaryfirvalda, sbr. ákvæði barnaverndarlaga.
Ef ekki vinnst tími til að leita liðsinnis barnaverndaryfirvalda, sbr. 2. mgr., vegna lífsnauðsynlegrar bráðameðferðar á sjúku barni er skylt að hafa heilbrigði þess að leiðarljósi og grípa tafarlaust til nauðsynlegrar meðferðar.

Fólk gleymir stundum, bæði þeir sem eru dáleiddir af ríkisheilaþvætti og „allir vita visku“ að í húmanistavísindum er ekki alltaf veðjað á hlutlægt eða Objective mat, heldur huglægt eða Subjective mat.

Sannleikurinn er sá að sé hin óþarfa forhúð fjarlægð þá bæði eykst ánægja af ástaleikjum og hreinlæti eykst sem aftur minnkar hættu á sjúkdómum. Þetta hefur trúað fólk vitað í þær þúsundir ára sem umskurður hefur tíðkast.

Ennfremur er engin vísindaleg niðurstaða til (Peer-Review) sem bendir til þess að umskurður vikugamalla drengja sé að einhverju leiti þeim skaðleg. Hins vegar hentar vel húmanismanum að reyna að gefa í skyn að svo sé.

Auðvelt er að sýna fram á að húmanisminn er hugmyndafræði sem trúir á alvald frumspekilegra (Metaphysical) hugmynda.

Þetta sést vel t.d. á trúnaðartrausti sem fylgjendur húmanismans bera til bjúrókratískra reglugerðra og blindu trausti til trúlausra kennimanna í hvítum sloppum sem „allir vita“ að oft eru falir eða auðsveigðir af hagsmunum og stjórnmálaskoðunum.

Þegar lög eru sett til að meina fólki að iðka trú sína af heilindum, þá eru í gangi trúarofsóknir með lögum.

Þegar slíkt er gert í trássi við stjórnarskrá, þá er ríkið í raun fallið. Hér liggur einmitt hundurinn grafinn; Húmanistaklerkar vita að trúað fólk tilbiður ekki rökvillur þeirra heldur eitthvað djúpvitra og að trúaðir vita að ríki er ástand, að ríkisform birtist þegar ástandinu er trúað. Nokkuð sem ríkisheilaþvottur meinar gáfnaljósum að skilja.

Húmanisminn ásamt tilbeiðslu sinni á mannlegar rökvillur hefur nú haft fimm aldir til að sanna gildi sitt. Mig grunar að óþarfi sé að orðlengja það frekar, en á sama tíma og reynt er að meina sérhæfðum rabbínum og – öðrum álíka – að iðka trú sína, eru húmanistabörnin að hópast í aðgerðir til að láta skera af sér kynfærin og endurskrá lagalegt kyn sitt útaf tilfinningum sem væru flokkaðar sem hreinræktuð geðbilun ef húmanistavísindin væru heiðarleg.

Með fullri virðingu fyrir því ágæta fólki sem ég hef kynnst og upplifir sig sem rangt kyn; Ég sé ekki að geðbilun sé eitthvað sem fólk þarf að skammast sín fyrir. Ég er sjálfur haldinn ítarlega greindum sjúkdómi og enginn þarf að skammast sín fyrir að vera veikur.

Sem dæmi um hvernig húmanisminn hefur afbakað sýn fólks á sjálft sig og umheiminn, þá sér maður á hverju ári hópa fólks slá um sig með yfirlýsingum á borð við að Einelti sé ofbeldi. Sama dag leggur það svo annað fólk í einelti með ruddaskap og yfirlýsingum á Netinu fyrir að viðra rangar skoðanir.

Taktu eftir einu, svona rétt til gamans.

Í fyrirsögn þessa erindis nota ég orðið trúvillingur, og flestir sem lesa orðið finna tilfinningu, frekar neikvæða, sem viðbragð við orðinu. Enda hefur húmanisminn bannað í tvær aldir að slíkt orð sé notað. Þó líður ekki dagur án þess að heimsfjölmiðlun hins trúlausa húmanisma móðgi trúaða með aðdróttunum, aðfinnslum, áróðri og annarri neikvæðni.

Tökum sem dæmi hin frægu trúarbragðastríð, sem nær öll voru pólítísk og fáir muna með heiti. Sé farið ofan í þessi stríð enduðu þau nær öll í friðarsamningum þar sem sigruðu ríkin fengu að halda sjálfsvirðingu sinni og nærri því án undantekninga voru engin fjöldamorð framin.

Nær öll stríð húmanismans rústa þeim ríkjum sem eru sigruð, búta þau í sundur, og milljónir stráfelldar; Síðan eru lög reist til að meina fólki að gagnrýna áróður sumra þessara stríða.

Þessa dagana fer fram umræða um frumvarp að svokölluðum umskurðarlögum. Held að þeim leðjuslag sé nú svarað.

Á sama tíma er fólk að rífast um styrki til kjörinna fulltrúa sína á þingi, sem er einskonar botnlangabólga Húmanismans. Enginn minnist á að í vetur var stórt landsvæði á hálendinu afhent UNESCO, áður hafa aðrar spildur verið gefnar og brátt fer hálendið allt til Parísar, frítt. Eigum við að sálgreina árangurinn af ríkisuppeldinu?

Þó fólk taki ekki undir með þeim tugþúsundm okkar sem höfum jafnt og þétt stungið nálum í „sannleika meginstraumsins“ þá er fólk hvorki blint né heyrnarlaust. Þó fólk smelli á Like og Dislike t.d. á Túbunni, eða sýni engin viðbrögð, þá tekur það eftir og hugsar sitt.

Hver um sig einblýnir á að hugsa um sinn eigin hag – og eðlilega – enda er enginn sem ver réttindi þín eða hag þinn nema þú sjálfur í skinhelgum nútímafrumskógi, samfélagi lyga og skrums.

Þeir sem hafa svigrúm til að hugsa ögn lengra, líta yfir farinn veg sögunnar og sjá að hún hefur unnvörpum verið ofin í blekkingar og misvísanir. Líti þeir yfir landslag trúarheimsmynda og heimspeki og sést sömuleiðis lítið annað en afbakanir og tálsýnir.

Þó margt hafi skrifað verið sem stenst rýni þá getur verið yfirþyrmandi að sjá hversu margt í rétttrúnaði samtímans reynist byggt á hindurvitnum, skammsýni og hreinlega áróðurs. Fólk reynir að ýta þessum hlutum frá sér, eða rökræðir út á við að það standi með þeirri heimsmynd sem okkur er innprentuð. Jafnvel verður mörgum heitt í hamsi og berast mikinn á.

Það er hins vegar staðreynd sem ekki verður umflúin, að ekki er hægt að ljúga að undirvitundinni og hún hugsar sitt.

Á yfirborðinu virðist allt slétt og fellt, hver og einn sinnir því sem hann hefur tök eða vald á. Fólk reynir að hugsa vel um sig og sína, geyma sitt í hljóði, bíta á jaxlinn og halda reisn. Samt kraumar undir niðri og vaxandi vondeyfð og svartsýni gerir vart við sig.

Margir skynja þetta, sérstaklega fólk sem hefur þjálfað sig í andlegu næmi. Margir vilja beita aðferðum og úrræðum sem lærðar eru í ýmsum fræðum. Aðrir vilja bjóða lausn á borð við hópstarf eða trúarstarf, yfirleitt meinar það vel, en það hentar oft síður. Okkar samtími er alinn upp á einstaklingshyggju og neytendameðvitund og við viljum sjálf ráða hvaða næringu við veljum sem lausn á innri vanda.

Þúsundir fólks hafa varað við í hátt á aðra öld, að samtími okkar sé að kafna úr skorti á viðeigandi andlegu fóðri, margskonar rök eru fyrir því og mörg svör hægt að finna til lausna, fæst þeirra svara sem rista af varanlegri dýpt eru markaðssett opinberlega og því miður virka sum þeirra frekar öfgakennd.

Nóg er þó í boði fyrir fólk til að hefja leit að fóðri og mín reynsla er sú að þó margar blindgötur séu reyndar, þá er leitin sjálf gefandi og oft áhugaverðari en áfangastaðurinn.

Ég hef gætt þess – eins og kostur er – þegar ég ræði samtímamál, menningu, heimsmynd og trúmál, að minna fólk á að ég hef engan áhuga á því að veiða fólk til fylgislags við mína trúarheimsmynd. Held að það hafi skilað sér að markmið mitt er fyrst og fremst að gefa vitnisburð.

Ég er sannfærður um og hef verið í áratugi, að hver og einn verður að velja sér og rækta þá heimsmynd sem hentar hans innri gerð.

Ég vil þó minna á að í hverri fæddri sál er dulin rás sem enginn hefur aðgang að nema viðkomandi einstaklingur og skaparinn. Rás sem auðvelt er fyrir hvern sem er að opna fyrir með einfaldri hugsun, hvort sem viðkomandi trúir að hún virki eða ekki – það er ekki skilyrði.

Faðirinn bæði hlustar og svarar og það er óháð í hvaða flokki þú ert eða hverju þú trúir, og það kemur engum við hvort þú notar rásina. Hún er þín. Ég lofa því ekki að hún lækni þunglyndi eða gefi lífi þínu tilgang. Ég lofa því ekki heldur að þér muni líka svörin.

Ég get engu lofað þér, það er ekki mitt hlutverk. Hvað fer um rásina, eða á hvaða sniði, verði hún notuð, er þitt einkamál.

Síðan er búið að sauma og sauma og gera við hitt og þetta. Vélin virtist þurfa einhverja yfirhalningu því Sikksakkið var bilað en allt annað virkaði eins og enginn væri morgundagurinn.

Satt að segja er þrælgaman að nota vélina. Óþarfi er að telja upp hversu rækilega hún hefur greitt sig upp með viðgerðum á þykkum bunka af efnum sem höfðu beðið viðgerðar.

Þegar maður er með Sjeffer hunda þá er algengt að ábreiður og skyrtubolir geti rifnað, sumt er hægt að gera við en sumt þarf að endurnýja.

Það eitt að geta tekið teppi og bútað það í sundur getur lengt tilvist margra ábreiða margfalt og þá ekki síst þær ábreiður sem hundarnir nota sjálfir bæði á gólfdýnum og í búrum. Þá er ekki síður mikilvægt ef hægt er að sauma risastór koddaver utanum teppi og dýnur sem sett eru í hundabúrin.

Það eru ýmis hugarfarsleg atriði sem hér koma upp á pallborðið. Ég er vanur að skrifa – eða ræða á myndskeiðum – um menningarmál af ýmsu tagi en sjaldan sem ég ber mig niður að ræða um of persónuleg mál, nema þá helst að þau tengist menningarmálum.

Eins og margir vita hef ég rætt um margt í myndskeiðum síðustu þrjú til fjögur árin og lært margt á því. Eitt af því sem helst kom mér á óvart var að teljarinn á Youtube sýndi oftast hærri tölur ef rætt var um lítilsigld og persónuleg atriði.

Lærði ég nokkuð af því, meðal annars að menning er ekki bara hugtök, sagnfræði eða hugmyndafræði heldur allt sem viðkemur mannlegri tilveru. Satt að segja eru daglegu hlutirnir s.s. ábreiður og matarvenjur ekki veigaminna en hugmyndir og rökfræði.

Fyrir heimspeking má segja að samræðan sé gagnvirk þegar heimspekingurinn áttar sig á því að áheyrandinn skilur vel heimspekina þó hún sé falin í saumaspori.

Í þessu samhengi má minnast á að nýlega smíðaði ég hnífaparaskúffu og birti myndir af því á Facebook. Skúffan leysti af hólmi eldri skúffu sem ég smíðaði til bráðabirgða fyrir þrem árum. Í báðum tilfellum vakti smíðin mikla lukku en allir vita að eina leiðin til að hnífaparaskuffa virki vel er sú að sérsmíða hana.

Til gamans fylgir hér mynd af rúmteppi sem var saumað nýlega úr tveimur smærri teppum sem keypt voru ódýrt í nytjamarkaði.

Þegar stórir hundar laumast upp í rúm húsbóndans til að kúra þá geta rúmteppi slitnað mjög hratt, því eru slitsterk rúmteppi dýrmæt en þau eru líka fokdýr og mikilvægt bæði að geta gert við slit eða föndrað eins og hér sést.

Þegar þetta er ritað er Pfaff saumavélin nýlega byrjuð að sauma sikksakk, eins og hún hafi hrokkið í gírinn eftir nokkra tugi metra af saumaspori. Á síðustu árum hafa þrenn sængurver skemmst svo illa að þau voru geymd í neðstu hillu inni í skáp, nú eru tvö þeirra komin í gagnið og hið þriðja notað í búta.

Margt fleira mætti telja til gamans. Til að mynda hitti ég á förnum vegi umsjónarkonu saumanámskeiðsins sem minnst var á í síðustu grein. Var það ánægjufundur og er ég bókaður á næsta námskeið þegar það verður.

Ég veit að ég gaf annað í skyn í hinni greininni en sannleikurinn er sá að ég lærði margt af námskeiðunum tveim og hefði ekki náð valdi á saumavélinni án þeirra. Þegar ég hóf þessa för fyrir rúmum tveim árum setti ég sjálfum mér það markmið að einn daginn saumi ég skyrturnar mínar sjálfur. Mig grunar að styttist í fyrstu skyrtuna.

Aðal málið, að mínu mati, er hversu sjálfbjarga við erum, hvort sem það er smíði á skúffum eða einhverju öðru eða saumaskap. Það er langur listi af atriðum sem við nútímafólk kunnum ekki að sinna en afar okkar og ömmur kunnu af myndugleik. Hvort það sé til góðs veit ég ekki, kannski kemst ég að því einn daginn. Þá er spurning hvort til sé heimspekihugtak fyrir þessa stöðu.

Þá kom strax í ljós að ekki var hægt að nota saumavélina, svo ég skutlaði henni í viðgerð (sem kostaði 11’000 krónur) og lærði á eina af saumavélum Rauða krossins.

Þegar saumavélin kom heim úr viðgerð (en það kostaði Dísel olíu að skutla henni og sækja) var hægt að nota hana að einhverju ráði en hún flækti þó oft. Hélt ég að æfingaleysi eða kunnáttuleysi mínu væri um að kenna.

Ári síðar fór ég aftur á námskeið hjá RK og í þetta sinn gat ég notað saumavélina mína – frekar spenntur að læra að nota þennan galdragrip enda lengi langað til að geta gert við buxur, skyrtuboli eða ábreiður.

Þetta þrennt, að geta framlengt endingu á einföldum buxum eða skyrtubolum getur skipt einhleypa karla miklu máli. Þá getur verið algjör himnasending ef hægt er að skipta um rennilás á úlpu en ég hef oft lent í því að hætta að nota úlpu vegna þess að plastrennilásar hafa takmarkaða endingu.

Ábreiður skemmast oft þar sem stórir hundar eru á heimilinu og því nauðsynlegt að geta gert við þær og ennfremur hrein snilld að geta búið til eigin koddaver (í yfir-yfir-stærð) utan um dýnur og annað handa hundum að liggja á, eða sauma ábreiður fyrir sætin í bílnum.

Ég gafst upp á síðara námskeiðinu því kennslan var frekar léleg og saumavélin var sífellt að flækja. Ég komst síðar að því, eftir því sem æfingin byggðist upp, að miklu skiptir hvernig tvinni er notaður en það á þó ekki að skipta öllu máli.

Þetta var ekki kennt heldur lærði ég það af samtölum við konur í félagsnetinu.

Ég hef gert við fernar buxur, tvenna skyrtuboli, eitt dýnu áklæði (hundadýna sem Sunna skemmdi) og gat gert eigin gardínur. Þannig séð má segja að Singer 22 vélin hafi borgað sig, því ég hef lært heilan helling. Þó gafst ég upp á henni fyrir nokkrum dögum.

Ég var búinn að safna í bing fjórum skyrtubolum og þrennum öðrum flíkum sem þurfti að laga. Þegar flíkurnar þrjár og einn bolurinn (u.þ.b. sjö stuttir saumar) voru komnir, gafst ég upp á að vélin var endalaust að flækja og slíta og hálfur annar tími liðinn.

Í sömu viku átti ég ferð um nytjamarkaðinn og sá þar Pfaff 97 vél – sem leit út eins og ónotuð – en hún kostaði aðeins 3’500 krónur. Ég ákvað að eyða rúmum þrem sígarettupökkum í eina notaða saumavél og kippti henni heim.

Á netinu fann ég handbók sem ég niðurhalaði og prentaði út, en ég hafði fundið slíkt um Singer vélina einnig og það getur borgað sig þegar kemur að „spólunni“ og öðrum hlutum að geta flett upp.

Í kvöld prófaði ég svo gripinn. Vogun vinnur, vogun tapar, það er hellingur sem ég þarf að laga t.d. tvenn sængurver sem rifnuðu í fyrra og voru neðst í viðgerðabúnkanum. Eftir tveggja tíma baráttu við vélina, sama sagan.

Fyrst braut hún nálina en það var mér sjálm að kenna því ég hafði sett snælduna rangt upp. Sem betur fer átti ég varanál (af hreinni tilviljun) og skipti um. Klukkutíma síðar var vélin búin að slíta þráðinn nokkra tugi skipta og flækja næstum jafn oft.

Stóra spurningin er; Það er hægt að fá ódýrar nýjar saumavélar á u.þ.b. 20’000 krónur eða þar um bil. Singer vélin kostaði tæplega þá upphæð, fyrir utan blóð svita og tár. Ég held að ég tími ekki að setja Pfaff vélina í viðgerð.

Því hvað ef þetta er bara minn klaufaskapur og óþolinmæði? Eða er það bara þannig með saumavélar, ef þær hafna í endurvinnslunni þá hefur einhver (hugsanlega vön saumakona) gefist upp á gripnum. Hvað ef þetta er bara spurning um tvinnann?

Ég hef oft (áður fyrr) séð konur sótbölva saumavélunum sínum og vera í ferlegu basli með þær. Ég hef heyrt frásögur þar sem aðrar höfðu verið við það að gefast upp þegar þær skiptu úr bómullartvinna yfir í pólýester.

Ég hreinlega veit ekki hvað er bezt í stöðunni.

Ekki þar fyrir, í dag kann ég margfalt meira en áður en ég keypti Singer vélina og námskeiðin voru tímasóun. Ég er því sem næst ákveðinn í að Pfaff vélin fari í gáminn á næstu dögum og að ég finni mér ódýran grip eins og fyrr var nefnt, en maður efast samt. Því þetta eru soddan galdrafræði.

Amma átti eina handsnúna Singer saumavél sem hún keypti fyrir krists burðu og saumaði allskonar á, jafnvel gallabuxur á fjandann sjálfan.

ún flækti aldrei og þau tvö skipti skipti sem ég man að hún bilaði var nóg að fjósamaðurinn opnaði hana og hrærði inn í hana með grófri töng.

Einhvern veginn er þetta allt saman voðalega flókið! Meðan ég man, ég á afmæli á morgun, nei, ég vil ekki saumavél í afmælisgjöf.

Ítarefni

• Kennsluefni frá Pfaff.is á Husquarna.
• Spjallþráður á Bland.is um saumavélar.

Ps. Miðað við stutta könnun á netinu, eftir að greinin var rituð, sýnist mér að rétt sé að athuga með viðgerð og yfirferð á Pfaff vélinni, ef það virki ekki að kíkja á nýja Husquarna.  Eins og fyrr segir, eftir nánari íhugun, þá borgaði Singer vélin sig en það var engu að síður rétt ákvörðun að farga henni.

Eftir að þessi grein var rituð bættist í reynslupokann sem varð tilefni annarrar greinar „Þegar saumavélin hrekkur í gírinn.“

Áhugavert er að þjóðfélagsverkfræðingar hófu umræðuna viku fyrir jól. Í mínum huga virkar það sem árás trúleysingja á kirkjusókn og þeir einu sem þeyta þessu áfram á samfélagsmiðlum eru trúleysingjar sem trúa á orðhengilshátt og peníngaþvaður.

Eitt besta dæmið um tómleika samtímans og fátæklegt gildismat er grein sem birtist á kjarninn.is þann 20. desember síðastliðinn. Greinin sjálf er gjörsneydd innihaldi og í alla staði óáhugaverð, ekki er rétt að svara henni efnislega heldur nota hana sem viðmið til að ræða málefnalega um umræðuna sjálfa og hvað hún táknar.

Greinin á kjarninn.is: „12 ára kyrrstaðan sem Þjóðkirkjan er að tala um útkýrð.“

Greinin snýst um sama hugarmoldviðrið eins og svo margt annað hérlendis. Segja má að allt innihald hennar hjúpist í þeirri fullyrðingu í lokin að nú sé sögulegur flótti fólks úr Þjóðkirkjunni. Við rýni í tölur sem nefndar eru í því samhengi þá er ekkert sögulegri flótti úr ríkiskirkjunni nú en oft áður, hvort sem það er borið saman við fólksfjölgun eða ekki.

Til að mynda mætti benda á að á sama tíma hefur genetískum Íslendingum fækkað en erlendum Íslendingum fjölgað en innfluttir gætu til að mynda tilheyrt annarskonar söfnuðum og verið frekar merki um að innra trúarlíf lýðsins sé að breytast smámsaman.

Þá skal bent á að greinin hefst á tilvísun í Þjóðina.

Ekki er öllum ljóst að í menningarlegum skilningi er Þjóð og Lýður ekki sami hluturinn. Lýðurinn er hinn lítt skilgreindi múgur sem lætur stýra sér með áróðri og innprentun meðan Þjóðin eru þeir sem eru „skráðir þáttakendur í félaginu Lýðveldið frá 1944“ en skráður þáttakandi er ekki hið sama og skráður meðlimur.

Félagið er háð vissum félagarétti og meðlimir í stjórnkerfi þess sitja við háborðið meðan lýðurinn hefur atkvæðisrétt um valdahlutfall skilgreindra hópa við eitt háborðanna.

Meðan Lýðurinn hefur ekki skilning á framangreindu þá er umræðan sem borin er á borð ómarktæk, því hún ber mun meira þann svip að vera áróðursgrein til að móta viðhorf skoðanahrærðs skríls en bréf til þjóðar.

Til að mynda þá er til hópur sem er svo til óskilgreindur sem í daglegu tali nefnist Skuggavaldið sem beint eða óbeint stýrir þjóðinni við háborðið. Þetta skuggavald er vel meðvitað um að ríki er hugarástand og að holdtekja – eða hamur – ríkisins birtist í réttu hlutfalli við fjölda þeirra sem trúa á hugmyndina eða ástandið.

Aðilar að skuggavaldinu vita að innan kirkna (eða trúarhópa) eru þúsundir fólks (hvorki lýður né þjóð) sem ekki trúir á lýgveldisástandið heldur trúir það á kirkjuríkisástandið og þessu fólki er slétt sama hvort þjóðhöfðingi þess hafi milljón eða tvær í laun.

Flest þetta fólk áttar sig á að ríki er hugmynd og á mjög oft auðvelt með að höndla frumspekilegar hugmyndir.

Inntak greinarinnar sem vísað var til er því orðhengilsháttur um hvernig Þjóðin við háborðið útbýtir fjármunum sem hún á með réttu á meðan lýðurinn samþykkir þegjandi og orðalaust hvernig elítan skilgreinir og útfærir gjaldheimturöskun sína. Eitt af helstu dáleiðslutækjum Marxísk-húmanismans síðustu hálfa aðra öld er krafan um jöfnuð án tillits til erindis eða verðskuldunar.

Hver hefur til að mynda barist fyrir lýðræði og eða kosningarétti? Hvorutveggja er útbýtt af elítunni (þjóðinni) handa skrílnum (lýðnum) og honum síðan gefin skylda til að innprentast í skólakerfi sem skilgreint er af sömu elítu. Sama elíta elur því næst á mælanlegum verðgilda-áróðri um penínga sem kemur skrílnum ekkert við; Enda hefur skríllinn bæði afhent vald sitt og vanið sjálfan sig á sinnuleysi gagnvart merkingarfræði og leyft sér þá sjálfsblekkingu að skoðanir séu afstaða.

Öll greinin – sem hér er gagnrýnd – fjallar um mælingar á launum embættismanna; Biskup Þjóðkirkjunnar er þjóðhöfðingi kirkjuríkis og sættir sig við að nefnast æðsti embættismaður kirkjustofnunar ríkisins á meðan hann er hernuminn. Á meðan fær hann stríðsskaðabætur og þegnar hans vita vel hvað það táknar.

Höfum í huga, að Húmanistaríkin eru tveggja til þriggja alda gömul – eftir því hvaða mælistiku við notum.

Kirkjuríkið er sautján alda gamalt og býr að betur útfærðri heimsmynd og betur varinni kreddu (dogma) en húmanisminn. Auk þess hafa húmanistaríkin staðið fyrir nær öllum þjóðarmorðum og verstu styrjöldum sögunnar, þó ríkisheilaþvotturinn haldi öðru fram.

Aukinheldur, þá skiptu kirkjuríkin sér minna af heilaþvætti í skólum en húmanisminn gerir. Ef við setjum framangreint – þó stiklað sé á stóru – í samhengi við umræðuna um upphæðir, þá er morgunljóst að upphæðadáleiðsla er gildislaust gæsakvak og því tæplega svara vert.

Rétt er að taka fram að ég er hvorki vinur Húmanistaríkjanna né Kirkjuríkjanna né neinna annarra ríkjahugmynda sem setja sig í andstöðu við Hið guðdómlega ríki (Divine state). Sem eingyðistrúarmaður þá viðurkenni ég ekkert yfirvald nema skapara alheimsins.

Sem manneskja (human) þá hlýt ég þó að velta fyrir mér merkingu hlutanna, nokkuð sem mannverur (human beings) eftirláta fræðimönnum húmanismans og láta sér duga þvætting á borð við allir vita meðan þeir hringsnúast eins og hvolpar á eftir græðgis- og ástríðuskottinu á sér.

Fannst þeim frekar heimskuleg staðhæfing mín að sögur yrðu til við sögusteina í umsjá trölla. Ennfremur hvarflaði ekki að þeim að taka mark á frásögu Letihaugs sjálfs um hvernig hann og Stúfur framkölluðu jólasveinana fyrst.

Allir vita nottla hvernig Jólasveinarnir urðu til eða hvernig þeir komast á einni nóttu á milli húsa. Ekki satt?

Tók ég fyrstu fjögur bindin af þjóðsögum Jóns Árnasonar og fyrsta bindið af þjóðsögum Sigfúsar Sigfússonar. Áðan las ég innganginn og formálann að fyrstu bindum beggja og renndi yfir efnisyfirlit og atriðisorðaskrá.

Satt að segja blasir við, eftir að hafa handahófskennt gripið niður í bæði bindin, hvernig nútímaþjóðin missti bæði sál sína og fjöregg. Þess fyrir utan fell ég í stafi yfir elju og natni þeirri sem fór í ævistarf beggja þessara manna; Gengnir samsæringar sem voru illa haldnir af Vandáleiðsluröskun.

Tóku þeir fram, nokkuð sem ég hef iðulega bent á, að hin prentaða innprentun og mæliröskun yfirborðskenndrar akademíu kæfir skapandi hugsun og andlegt innsæi. Furðu gegnir að strax í byrjun nítjándu aldar voru viskuboltar búnir að koma augum á þessa staðreynd og unnu af elju í að skapa mótvægi þar á.

Báðir litu þeir á starf sitt sem framlag til menningar okkar og þjóðaranda; Líf þeirra hafði bæði merkingu og innihald. Þannig hlóðu þeir brunn sem við í dag getum bergt af.

Ég kom við í bankanum en þar var tæknimaður að gera við hraðbanka. Tækið stóð opið svo innviðirnir blöstu við. Staldraði ég við, ásamt tveim öðrum kumpánum. Varð mér á orði við tæknimanninn hvort ég mætti taka mynd af innviðunum.

Mér fannst það eðileg spurning bæði vegna þess að mig grunar að ekki sé æskilegt af öryggisástæðum að taka slíkar myndir en einnig vegna þess að mér þykir kurteisi að spyrja fólk leyfis ef ljóst er að það myndi lenda í mynd.

Svaraði maðurinn með þjósti „nei það máttu ekki og ef þú gerir það tek ég af þér myndavélina.“ Svaraði ég honum „það gerir þú ekki án þess að kalla til lögreglu.“ Varð hann þá reiður og svaraði „jú víst.“

Ég hugsaði eftirá að kannski hefði ég átt að taka ljósmynd til að gefa honum færi á að ég gæti bæði kært hann fyrir líkamsárás og rán. Nennti hins vegar ekki að munnhöggvast við fíbbl, óskaði gleðilegra jóla og hélt áfram för minni inn í jólin.

Svo sem allir vita þá er það kurteisi að spyrja fólk hvort maður megi taka mynd þegar ljóst er að það muni falla inn í myndefnið en ef lögin krefðust þess að t.d. blaðaljósmyndarar spyrðu í hvert sinn sem þeir smelltu af, væri lítið af myndefni í fjölmiðlum. Hins vegar getur maður ekki birt myndir í heimildarleysi, þó eru þar mörk á t.d. hvort einstaklingur lendir óvart í víðmynd atburða eða í forgrunni þrengra myndefnis.

Rétt er að taka þetta fram ef ske kynni að steinlímdur umskiptingur rkist á hugleiðingu þessa.

Á leiðinni heim kom ég við hjá mæðrastyrksnefnd, því þar sem ég er löggiltur vesalingur á ég rétt á að fá matargjöf. Eins og allir vita sem reynt hafa þá þarf maður að taka vel á auðmýktinni til að fara í betliröðina en niðurlægingin venst og maður hittir margt gott fólk í holdsveikranýlendu jólabarnsins.

Eftir fimmtán mínútna bið í langri og kaldri röðinni – en ég var kominn í lopapeysuna, vel undirbúinn – kemur kona aðvífandi og segir að “bíllinn bilaði á leiðinni” og að það sé lágmark klukkutímabið í bílinn og annar klukkutími muni vera aukreytis í biðröðinni. Að biðtíminn eftir ölmusunni verði ekki undir tveim tímum.

Í fyrra var sama uppi á teningnum nema þá var enn kaldara og hvassara en fólk beið þá hátt í fjóra tíma í röðinni. Árið þar á undan var ögn skárra en tæplega gott fyrir sjálfsvirðinguna.

Þó skal taka fram að nær allt starfsfólk sem kemur að ölmusunni er vandað og gott fólk sem leggur sig fram af alúð og á þakkir fyrir framlag sitt.

Það er ekki við starfsfólk á gólfi að sakast þó skipulagið sé lélegt, undirbúningurinn slælegur og að hreppstjórafélagið hafi lítið lært frá þeim öldum þegar „vesalingar með greiningu“ hétu hreppsómagar. Þá eins og nú þykir rétt að minna fólk á að það sé ekki of gott til að bíða úti í hvaða veðrum sem er við vesaldóm með hor í nös, fyrst það vogar sér að betla tveim dögum fyrir jól.

Hvort er á ferðinni afrísk skipulagning eða Þjóðfélags verkfræði skal ósagt látið? Ég ákvað í það minnsta að fara frekar í Bónus og kaupa þar frekar hrísgrjón og túnfisk. Eins og Biblían segir „betra er kálhöfuð alið á ást en uxi alinn á hatri.“

Eins og allir vita reyni ég að líta við í jólaboði hjá Grýlu og sonum hennar um hver jól. Í fyrra kom Oolaorsoq – eins og þeir vita sem fylgst hafa með ensku vídjóunum mínum – og hélt jólin með Letihaugi syni sínum og bræðum hans í fyrra.

Þá fengum við að vita leyndarmálið um uppruna St. Nikulásar, svosem gert var grein fyrir í fyrravetur. Þessi jól hefur heyrst að Grínskaði ætli að líta inn um jólin, föðurbróðir Leppalúða, en þeir sem fylgst hafa með vita að Leppalúði sjálfur greindi nýlega frá því hvernig Grínskaði var kveikjan að erlendu mýtunum sem kenndar eru við Grinch.

Það verður gaman að hitta tröllin sem varðveita skapandi hugsun og töfram fram sögur við sögusteina. Kannski fáum við að vita með vorinu hvernig þjóðsögurnar urðu til.

Eins og allir vita sem fundið hafa dýra silfurþræði á horrimum sjálfumglaðrar menningar sem tapað hefur djásnum sínum, þá er dýpsta og dýrasta viskan ekki opinberuð of hratt. Það væri eins og langsoltinn maður sem fær gefins sykurmola, að hann upplifir áfall þegar blóðsykurinn rís skyndilega. Því er betra að stíga varlega til jarðar, hafandi samtímis augu á steinvölum og himnaferðum skýjanna.

Fleira mætti tína til, en vopnuð lögregla á almannafæri skelfir mig meira en einhverjir bavíanar frá útlöndum, í það minnsta hefur hún framið fleiri hryðjuverk á Íslandi. Auk þess er nær útilokað að komast inn í landið með vopn og sprengiefni, hvað þá að samræma nokkurn hlut framhjá símakerfinu.

Því miður neyðumst við til að þegja yfir auknum vopnaburði ofbeldisfólks í einkennisfatnaði, annars yrði sviðsett hryðjuverk hér til að skelfa fólk með lága greindarvísitölu. Því miður er sá hópur með fleiri atkvæði.

Hafa skal í huga að í öllum tilfellum sviðsettra hryðjuverka deyja hryðjuverkamennirnir og eru því aldrei dregnir í dómssal að bera vitni eða til frásagna. Aldrei er hægt að sannreyna það sem okkur er sagt um ódæðisfólkið eða bakgrunn þeirra. Fólk sem efast, er jafnan úthrópað, og í kjölfarið er stjórnvaldsnetið riðið þéttar utanum borgarana.

Allt framangreint eru mælanlegar staðreyndir.

Að lokum skal minna á, að ef Lýgveldið velur vopn til verndar elítu sinni, þá ætti það að skammast sín til að fjarlægja vættina úr skjaldarmerki sínu. Þjóðveldismenn vilja frekar vætti en vopn.

Þá er forvitnilegt að almenningur á Íslandi virðist lítið meðvitaður um það ástand sem varir í mörgum nágrannalöndum okkar og öðrum lýðræðis ríkjum sem við viljum bera okkur saman við.

Um þessar mundir situr í fangelsi, í Þýskalandi, maður að nafni Horst Mahler. Hann er hálfnaður að afplána tólf ára fangelsisdóm fyrir að trúa ekki hinni opinberu og lagalega réttu útgáfu af Helförinni. Hann er virtur lögmaður sem á að baki litríka sögu í stjórnmálum, allt frá öfga-vinstri til öfga-hægri.

Orðið öfga er sett hér inn til að varðveita pólitíska réttsýni. Sem afurð ríkis-uppeldis eins og aðrir Íslendingar og brjóstmylkingur fyrirsagnafjölmiðlunar landsins og innlendra fréttaskýringa, veit ég hvar á að setja öfga forskeytið þegar rætt er um rétta heimssýn.

Fólk með rétta heimsmynd þótti eðlilegt að á hinum myrku miðöldum var brenndur á báli, píslarvotturinn Giordano Bruno, fyrir að boða og kenna heimsmynd á borð við sólmiðjukenningu og hnattkenningu, fjarlægar sólir og vetrarbrautir, sem nú þykja sjálfsagður hluti nútíma heimsmyndar.

Margir miða sig gjarnan við Bruno, því þó líf hans hafi verið eyðilagt fyrir öfga-hyggju af rétt-sýnu fólki þá sigruðu hugmyndir hans að lokum. Þó er nafn hans svo til óþekkt meðal ríkis-innprentaðra lesenda fyrirsagnafjölmiðlunar.

Í menntakerfi okkar starfar vammlaust og vandað fólk og fjölmiðlamenn (karlar og konur) sem leggja sig fram um að veita heiðarlega og vandaða umfjöllun. Ekki reynt að varpa rýrð á gott fólk, heldur er skáskotið á þá sem taka við menntun á þann veg að hún verður að innprentun eða dæmir heiminn í gegnum rörsýn yfirborðslesturs.

Slíkir samþykkja oft að setja megi fólk með rangar skoðanir í algjöra bælingu og þöggun, eða ákæra fyrir hatursorðræðu, án þess að átta sig á að orðið sjálft er afbökun á hugtakinu hatursegð. Stundum er óskýr munurinn á Orðræðu (Discourse) og Segð (Expression).

Árið 2015 var lögfræðingur í Þýskalandi, Sylvia Stolz, dæmd í tuttugu mánaða fangelsi fyrir ræðu sem hún hélt árið 2012 á ráðstefnu um Tjáningarfrelsi í Sviss.

Henni var boðið þangað því frá 2008 sat hún í fangelsi fyrir að verja Ernst Zundel, í réttarhöldum, fyrir skoðanaglæp.  Zundel fór í fimm ára fangelsi fyrir skoðanir sínar og Stolz í þrjúoghálft ár fyrir að verja hann. Nú situr hún í fangelsi fyrir að halda ræðu um það.

Áður hafði Ernst Zundel þolað tvenn réttarhöld í Kanada og sat þar mánuðum saman í einangrunarvist áður en hann var sendur til Þýskalands og líf hans var kerfisbundið lagt í rúst síðustu þrjá áratugi fyrir skoðanir.

Hvað sem okkur þykir um Zundel, en hann er harður friðarsinni, þá hljótum við að spyrja hvort miðöldum sé lokið eða gætu komið aftur. Stutt er síðan sósíalísk ríki, bæði til hægri og vinstri, drápu fólk fyrir skoðanir. Svo vitnað sé í Voltaire; Ef maður ver ekki skoðanir fólks sem manni mislíkar, þá glatar maður réttinum til sinna eigin.

Við Íslendingar höfum ævinlega verið stolt af frjálsri hugsun og menningarlegri víðsýni. Getum við sætt okkur við að fámennur hópur skoðana-elítu og rörsýnisfólks með sterk áhrif geti ofsótt fyrir skoðanaglæpi eða þaðan af verra?

Sjálfur rita ég mikið um menningarmál. Mörgum þykir að sú menningarrýni eigi hvorki að heyrast né fá umræðu. Þá þykir mörgum að þar sem ég missteig mig á þyrnibraut lífsins, hafi ég ekki rétt á að tjá skoðanir vegna þess eins hvers kyns manneskja ég sé. Skiptir þá litlu þó búið sé að mæla bæði dóm og ljúka refsingu. Mörgum þykir að vammlausir einir megi mæla.

Það er mér enginn harmur hverjum finnst hvað um mína persónu eða orðræðu. Það hefur þó skerpt sýn mína á menningarvitund samtíma okkar að mæla á eigin skinni hver heimssýn og þroski samfélags okkar sé varðandi rétt-hugsun og öfga-hugsun eða hvort fólk eigi rétt á að tjá skoðanir, utan sem innan rammans.

Aldraður heiðursmaður að nafni Robert Faurisson, franskur prófessor, hefur verið ofsóttur svo harkalega gegnum árin að við lá að hann dæi eftir eina af tíu líkamsárásum. Hann hefur verið margsektaður af Frönskum dómstólum og reynt hefur verið að dæma hann í fangelsi.

Hann hefur rangar skoðanir á hinni opinberu sögurýni.

Háðfuglinn Dieudonné, franskur borgari af Afrískum uppruna er vinur hans og hefur oft tekið upp fyrir hann hanskann. Hann er ofsóttur í heimalandi sínu síðustu árin, af hinu opinbera, og telja margir að hann sé í lífshættu fyrir skoðanir sínar.

Stóra spurningin í mínum öfga-huga er þessi; Hvers vegna eru nú tveir Íslendingar, sem báðir eru menntaðir fræðimenn, annar í lögfræði og hinn í Lúterskri guðfræði, ofsóttir af Lýðveldinu fyrir skoðanir sem byggjast á þeirri trú sem nær níutíu prósent landsmanna hafa lýst yfir í fermingu að þeir aðhyllist, heimssýn sem Lýðveldið er lagalega skuldbundið til að verja?

 Eftirskrift

Þegar þessi grein var rituð, voru bæði Ernst Zundel og Robert Faurisson á lífi en þeir hafa síðan báðir látist af náttúrulegum ástæðum, blessuð minning.

• Robert Faurisson (born Robert Faurisson Aitken; 25 January 1929 – 21 October 2018) was a British-born French academic. ~Wikipedia
• Ernst Christof Friedrich Zündel; 24 April 1939 – 5 August 2017) was a German publisher and pamphleteer. ~Wikipedia

Ég reyndi um tíma að nota orðið Rápari því það var rétt orð samkvæmt Tölvuorðasafni Íslenskrar málefndar. Ég gafst þó upp á að reyna að ýta við lesendum Morgunblaðsins og áheyrendum þessara lesenda.

Vafri er kominn til að vera, rétt eins og Tölva og Vista en Blokka (texta) hefur vikið fyrir orðinu Velja. Vafri er ágætis orð, þó Gramsari lýsi betur því sem við er átt og Rápari einnig.

Rætt var um að rónar vöfruðu um í vímu, að grúskarar grömsuðu eftir gersemum og að fólk rápi um í verslunum eða á almenningi (samanber leitir) eftir einhverju. Vafrið var því næsta stig ofan við skjögrun og rápið stefnulítil leit, en gramsið þarf vart að útskýra.

Morgunblaðið hefur lengi verið útvörður meðal Íslenskra miðla að halda málnotkun okkar Íslendinga réttri og að viðhafa ábyrga og faglega framsetta blaðamennsku (Journalism).

Fyrir þetta nýtur miðillinn í mínum huga og þúsunda annarra ómældrar virðingar. Þó einum sýnist eitt og öðrum annað varðandi sköpun og mótun nýyrða, þá endar samvitund okkar (Collective Conscious) í því að velja það sem er tamara öðru. Menningarvitinn e.t.v. það sem borið var á borð umræðunnar svo gramsarar framtíðar geti kjammsað á og tekur þátt í að að vinda fram sögu menningar okkar.

Ég held að ég sé fyrstur til að skilgreina menningu sem Sögu hugsunar. Gerði ég þetta óvart í einverju myndskeiða minna árin 2014-5 þegar ég var að velta fyrir mér samspili menningar, sögurýni og frumspeki (Metaphysics), ásamt öðrum flötum mannlegrar tilveru, að ég endaði á því að allir þræðir mynda saman einn kaðal sem er menning og að hún rís úr hugsun, að allt sem maðurinn tekur sér fyrir hendur eða ræðir um, eða íhugar með sjálfum sér, er bundið við hugsun hans hversu skýr eða skráð hún kann að vera.

Á þessu sviði hefur Morgunblaðið staðið sig frábærlega, allt frá stofnun sinni, að vera útvörður og klettur í hugarbrimi óvandaðs máls og hroðalegrar umfjöllunar sem víða viðgengst.

Samanber orð Davíðs Oddssonar – sem ég því miður man ekki orðrétt – þar sem hann var að benda óvildarfólki sínu á að hann hefði aldrei stöðvað lesendabréf sem bærist blaðinu í ritstjórnartíð sinni vegna pólitískra skoðana eða pólitískrar réttsýni (Political Correctness). Tek ég hann á orðinu með þetta en hef þó ekki látið á það reyna, né hef ég hugsað mér að gera það.

Persónulega lít ég niður á miðla á borð við Fréttablaðið, sem er í mínum augum yfirborðskenndur og grunnur snepill sem troðið er óboðnum inn um hverja bréfalúgu sem finnst, í þeim tilgangi að selja sem mest af auglýsingum og skáka fram lágkúrulegri fyrirsagnafréttamennsku ; Sem illu heilli margir Umskiptingar og aðrir Neytendur sætta sig við, að bréfalúga þeirra sé notuð sem almannagjá (samanber klof en ekki Þingvelli).

Á þeim árum sem sjálfheilögum Íslendingum þótti sjálfsagt að ég gæti unnið fyrir mér, og hafði til þess heilsu, var ég reglulega með helgaráskrift að Mogganum en ævinlega miða á lúgunni sem bannaði auglýsingapésa. Stundum skildist ekki orðið auglýsingapési, af þeim sem báru út, svo ég bætti við banni á Fréttablaðinu. Enda auðvelt að niðurhala því á netinu.

Stundum lít ég netmiðilinn Vísi, svipuðu auga, en það er af öðrum ástæðum.

Sem vefsmiður hef ég talsverðan áhuga á vissum stöðluðum gildum í vefsíðugerð, sem vefmiðillinn mbl.is fylgir en visir.is síður. Þess vegna líkar mér mbl.is betur en visir.is. Ekki hef ég tekið sérstaka afstöðu til hvort sérstakur munur sé þar á varðandi ábyrga fréttamennsku.

Nýlega sendi ég grein á Fréttablaðið. Ég hafði skrifað þeim fyrirspurn fyrir tveim árum og vissi að ef maður vildi koma einhverju að í málaflokknum Skoðun á visir.is væri það rétta boðleiðin, að senda þeim grein í tölvuskeyti. Ekki var ætlunin að fá birtingu í blaðinu sjálfu en ég gleymdi að taka fram að ég vildi bara fá lesendagreinina birta á Netinu.

Nú bregður þannig við að Morgunblaðið er með sérstakt viðmót til að taka við lesendagreinum og ég hef tvisvar fengið þar birta lesendagrein. Það ferli býður manni að vista greinina innankerfis (Online) og sendir manni staðfestingarskeyti (Email) þegar greinin er komin inn. Þar getur maður einnig sett inn mynd af sér og lýsingu.

Á visir.is er hins vegar bara boðið upp á að senda skeyti og maður fær ekkert staðfestingarskeyti um hæl.

Nýlega ákvað ég að gera tilraun með visir.is og sendi þeim skeyti með grein í viðhengi. Meira af forvitni fyrir ferlinu en miðlinum. Ekkert svar. Ég sá daginn eftir, þó ég hefði rækilega lesið greinina yfir, að í hana vantaði setningu. Svo ég lagaði greinina og sendi á ný. Ekkert svar. Þá beið ég í viku en á þeim tíma sá ég athugasemd frá netvini að hann hafði fengið birta grein eftir mánaðarlanga bið. Ég sendi þeim því skeyti og bannaði birtingu greinarinnar, og skellti henni inn á hreinberg.is. Ekkert svar.

Sama kvöld, eftir að hafa sett greinina mína (Hryðjuverk hugans) á hreinberg.is, ákvað ég að setja saman nýja grein og senda á mbl.is.  Sumpart var ég heitur í hamsi en einnig vegna þess að báðar greinarnar eru um tengt efni, bæði heimspekilega og samtímalega (eða menningarlega) og mig langaði að fá fleiri lesendur að þessum hugleiðingum en annars væri.

Hafa ber í huga að ég hef aldrei þanið mig sérstaklega hvað snertir meginmiðla.

Allflest af því sem ég viðheld í orðræðu (Discourse) er þess eðlis að mér líður nokkuð vel að gera eins og Skuggi (Jochum Eggertsson) gerði um sína daga. Hann reit bækur, greiddi fyrir prentun þeirra sjálfur og dreifði þeim sjálfur. Ég trúi því að hafi maður eitthvað að segja og það reki á fjörur fólks, þá verði eftir því tekið og það hugleitt, og að efni finni rás til leitandi huga. Sumt á hins vegar erindi í lesendabréf.

Enginn sem lesið hefur Brísingamen Freyju, eða Skammir, eftir Skugga, lætur þau rit frá sér ósnortinn.

Ég fékk svar við nýju greininni sem ég hafði sent til mbl.is, strax næsta virka dag. Fékk ég þar tvennar ábendingar, sem báðar eiga fullan rétt á sér. Annars vegar að hvergi finnst í orðabók, né orðræðu á Netinu (utan tvo til þrjá pósta eftir sjálfan mig) orðið Hatursegð. Það er rétt að ég er að setja saman nýyrði, rétt eins og Morgunblaðið gerði fyrir allnokkru. Reyndar er sneitt utan af í grein minni hvers vegna ég nota þetta orð og hvers vegna ég hafna orðinu Hatursorðræða. Hvorutveggja er þungamiðja greinarinnar.

Rétt eins og að fyrsta skráð tilfelli af orðinu Heimspekingur finnst í riti sem Guðbrandur Gottskálksson þýddi og prentaði árið 1600 og Heimspekingaskóli finnst í kvæði frá Guðmundi Bergþórssyni sem prentað var árið 1785. Mér er ókunnugt um hvaða orðabók þeir notuðust við, eða hvaða frumheimildir orðabækur notast við. Þá veit ég að Þórbergur Þórðarson byggði upp orðasafn sem ég veit ekki hvort var nokkru sinni gefið út. Hvort kom á undan, embættismaðurinn eða reglugerðin?

Einnig fékk ég ábendingu varðandi annað atriði við grein mína, og á það einnig fyllilega rétt á sér.

Greinargerð mín hér, samanber upphaf máls, er í engu ætluð til að sneiða að Mogganum, þvert á móti er um hugleiðingu að ræða og heimspekilega spurningu, af sama tagi og Gunnar Dal heimspekingur benti á í bókinni „Að elska er að lifa.“

Var mér bent á að ég setti orðin Discourse og Expression inn í málið á sama hátt og hér. Rétt hefði verið, samkvæmt reglugerð, að setja orðræða (e. Discourse) og segð (e. Expression) til að fá stimpil á málið. Var þetta gert með vilja af minni hálfu og skal útskýrt nánar.

Í fyrsta lagi, þó sumir noti „e.“ til tungumáls aðgreiningar, þá er öllum augljóst að um enskt orð er að ræða en ekki danskt eða franskt. Þeim sem er það ekki ljóst, er sama. Íslenskufræðingum ber saman um að rétt sé að nota íslenska hugtakið og skella erlendu hugtaki í sviga aftanvið. Samanber marga sviga í þessari grein, tungu-forskeyti sé óþarfi. Mogginn er því ósammála og er það vel.

Ég gerði hins vegar hvorugt, eins og Skuggi hefði bent á, því ég braut höfuð Briscianusar, ekki ósvipað því sem Halldór Kiljan gerði reglulega. Ekki veit ég hvort Íslenskum málfræðingum er kunnugt um málfræðirit Briscianusar, sjálfur hef ég ekki séð það en hef lesið um það.

Að brjóta höfuð hans (Breaking Briscianus’s head) er þekkt meðal sumra eldri skríbenta á erlendu máli en minna hérlendis.

Hugsunin að benda á ástæðu málfarsreglna, eða að benda á skammsýni við þýðingar og nýyrði, með því að brjóta höfuð Brisicanusar, er vel þekkt í menningu tungunnar, ekki bara hérlendis. Það hefur Mogginn enga skyldu til að draga að húni, en við hin höfum gott af að vita þetta.

Síðustu mánuðina sem ég gaf út „ET-Tölvublað“ naut ég aðstoðar við yfirlestur og ábendingar frá konu (sem ég ætla ekki að nafngreina án leyfis en upphafsstafir eru M.S.). Hún var um þær mundir að ljúka háskólanámi í Íslensku og leyfði tímaritinu að njóta fræðiþekkingar sinnar.

Tölvublaðið var því miður háður þeirri ónátturu að stundum var vafi með þýðingu eða snörun á enskum tölvuhugtökum yfir á Íslensku og erfitt um vik að nota Tölvuorðasafnið. Úr þessu síðarnefnda bætti ég á kennsluárum mínum, við ritun kennslubóka um tölvunotkun að halda mig við tölvuorðabók sem þá orðin þróaðri og ég hafði betri aðstæður og tíma til rannsókna.

Í tölvublaðinu var hins vegar oft nauðsyn að nota ensk orð og M.S. var ekki hrifin af þessu. Hún benti mér á muninn á því að nota „e.“ í sviganum eða sleppa því og sagði að það væri háð smekk ritstjórnar en hvorutveggja væri rétt. Varðandi að nota ensk orð utan sviga í textanum mætti gera ef þau væru með upphafsstaf og skáletruð og þá sem undantekning.

Þetta hafði hún rætt við prófessor sinn áður en hún tjáði sig um það við mig.

Ég ritaði því Mogganum og tjáði að ég myndi birta greinina (Hatursegð eða orðræða haturs) á hreinberg.is, frekar en að elta ólar við þetta. Upprunalega greinin hafði verið 6.000 slög en blaðið tekur bara við að hámarki 5.000 slögum og talsverður tími hafði farið í að stytta greinina án þess að skerða innihaldið.

Þetta er ekki hitamál í sjálfu sér. Ég hef í dag lítinn krúttlegan lesendahóp að mínu efni, sem ég er meira en sáttur við. Hef ýmsa vefmiðla sem ég hef smíðað sjálfur til að auglýsa efnið, auk þeirra rása sem ég dunda mér við á samfélagsmiðlum s.s. Facebook og Youtube (það má hafa erlend heiti utan sviga og óskáletruð).

Mig langaði bara í eina dagsstund að fá stærri lesendahóp að einu orði.

Orðræða (Discourse) er margfalt stærra hugtak en orðin ræða (Speech) eða segð (Expression). Mér finnst margir Íslendingar vera orðnir svo menningarlega dofnir, að ekki sé minnst á Umskiptinga (Golem). Við vitum að margir Uppvakningar (Ghoul) vita þetta, en þeir eiga m.a. reglugerðir sem öflugar girðingur á milli hugsunar og innprentunar.

Ég hef margbent á að bæði Hatursegð og Hatursorðræða, snýst ekki um hvað hatað sé eða hvort alið sé á því, heldur hinu að Umskiptingar eru fullir haturs og margir Uppvakningar einnig.

Þetta snýst allt saman um hverjir mega beita Þjóðveldisverkfræði sem felst í segðum og orðræðum sem ýta á tilfinningahnappa á fólki sem trúir því að hugsun snúist um að raða saman fyrirsögnum og skóluðum texta sem búið er að innprenta þeim, frekar en ímyndunarafl og skapandi hugsun. Fleiri eru farnir að sjá hvers virði það er að hafa eignarhald á þessari öflugu tækni sem Ástand (State) ríkiskerfanna notar óspart t.d. til að fara með stríð um heim allan.

Er hugtakið Hatursorðræða komið inn í orðabók? Sé flett upp Gagnsæi, bendir bókin á Gegnsæi en ekki öfugt. Lengi mætti þannig þrefa um lokka Hallgerðar.

Eins og allir vita þá eru trúarbrögðin talin í okkar samfélagi uppspretta illsku, heilaþvottar, styrjalda og alls kyns forpokunar á borð við að bæla frjálsa hugsun og vísindi.

Svo hart er fram gengið í stríðinu gegn hinu andlega í vitund mannsins að reglulega eru ákveðnir trúarhópar (eða trúarlegar heimsmyndir) tekin fyrir og djöfluð (Demonized) eða gerð óvinsæl og varhugarverð í hugum fólks.

Fjölmiðlar bæði hérlendis og erlendis birtu tvennar kannanir fyrir um það bil ári síðan, og gerðu áberandi, að á heimsvísu væri aðeins um 55% fólks sem tryði ennþá „á Guð“ eða „að til væri Guð.“ Einnig að á bilinu 30-45% mannkyns væri efins um hvað tæki við eftir dauðann; Algjört tilvistarleysi eða einhver von um framhaldslíf.

Margt var fellt út í þessum áróðri en eins og allir vita er hægt að nota mælanlegar staðreyndir til að móta heimsmynd fólks. Annars vegar að skyldu-námskerfin – sem sumir kalla innprentunarkerfi – hafa kerfisbundið haldið því að ungu fólki síðustu öld og rúmlega það að allt yfirskilvitlegt sé húmbúkk.

Samt trúir enn meirihluti fólks á eitthvað yfirskilvitlegt.

Ennfremur var sleppt að minnast á þá staðreynd að 99% trúaðra efast um tilvist Guðs eða framhaldslíf og líta á efann sem sinn helsta styrk. Flestir hryðjuverkamenn falla inn í 1% hópinn sem er undantekingarfólk og ber vissulega að sniðganga og sporna gegn. Því miður get ég ekki vísað hér í viðurkennda könnun máli mínu til stuðnings heldur reynslu og hyggjuvit, en hinn húmaníski heimur leyfir almennt ekki dýpri hugsun en þetta.

Ennfremur gleymir fólk yfirleitt að minna á þá mælanlegu staðreynd að nær allir landsmenn hafa opinberlega – og löglega – skýrst og fermst til Kristinnar trúar og þar með lýst því yfir opinberlega að trúa boðskap hinnar Lútersk Evangelísku ríkiskirkju. Tæplega er fólk að ljúga með eiðstaf?

Framangreindir punktar eru allir settir fram til að ýta létt á hugarrammann, sem við erum steypt inn í. Reglulega erum við hvött til á vettvangi sjálfshvatningar, ríkis-menntunar og á öðrum rásum hins kollektíva huga að fara út fyrir rammann en um leið og fólk vogar sér að fara rangt út fyrir hann eða of djúpt, má búast við einelti, djöflun eða jafnvel kyrrsetningu (settur í skammarkrók).

Enn síður er bent á hvernig má fara rétt út fyrir hinn heilaga ramma.

Með því að gefa rammanum heilagleika er ég að benda á trúarlega sýn sem ég lærði með því að tileinka mér opinn huga fyrir trúarheimsmyndum. Nefnilega að eingyðistrúin kennir að til séu sjö meginstraumar í hugsun og að hver þessara sjö strauma hafi þrjár hliðar.

Þetta gera tuttuguogeina heimssýn alls og mystík fræði eingyðistrúarinnar (Gyðingdómur, Kristindómur, Íslamdómur, Zaraþústra, Druze, Hopi, ofl.) kenna að til þess að vakna til fulls þurfi maður að geta tileinkað sér þá alla og einnig að geta brotist út úr þeim öllum.

Þetta er ástæðan fyrir að Major Arcana hluti Tarot spilanna innifelur 22 grunnspil, þar af 21 tölusett. Því fíflið hjúpar þau öll og þar með þann sem brotist hefur út úr öllum römmum og frelsað huga sinn og sál.  Húmanisminn er einmitt ein þessara sjö grunn-heimsmynda og innan þeirrar heimsmyndar eru viss hugargildi hafin yfir allan vafa og í vissum skilningi haldin heilög.

Eins og flestum sem leggja stund á sálfræðirýni má vera ljóst, þá skiptir engu hvort við erum trúlaus eða trúuð, sálfræðin er sammannleg um allan heim og á öllum tímaskeiðum. Því meira sem við vitum eða kunnum af mælanlegri þekkingu, hvort sem um er að ræða framþróun eða afturför, þá er ekki að sama skapi víst (í öllum tilfellum) að sálarþroski fylgi með.

Þannig séð er eitt heilagt fyrir húmanista, annað fyrir kristnum og þannig mætti lengi telja. Við þessa ofureinföldun er gott að hafa í huga að undirritaður hefur hér 21 heimsmynd í huga, og að bæði forn Egyptar og forn Indverjar litu á að þessa tölu mætti tvöfalda (með því að lesa hverja mynd á hvolfi) enda var talan 42 heilög hjá þeim báðum.

Sumpart má velta fyrir sér hvort Douglas Adams hafi verið meðvitaður um þetta eða innblásinn þegar hann reit „Vetrarbrautar vegahandbók puttaferðalangsins.“ Í það minnsta er öllum mönnum – körlum og konum – hollt að tileinka sér hárbeitt háð hans þegar skautað er á svelli hættulegra hugmynda.

Undanfarið hefur borið á því að lögregla Lýgveldisins (g’ið á að vera þarna) viðheldur deild sem fylgist með skoðanaglæpum. Þetta er mildað með orðhengilshætti og uppnefnt hatursorðræða (sem aftur er léleg þýðing á hugtakinu Hatursegð).

Sama lögregla hefur ítrekað verið uppvís að skuggalegu ofbeldi í garð borgara, sem langt mál er að telja upp hér og undirritaður hefur margsinnis gert ítarleg skil á öðrum vettvangi. Veit ég af reynslu minni af samræðum við fólk víða í samfélaginu að raun-listinn er mun lengri en mín útgáfa.

Það er rétt að til er klásúla í Almennum hegningarlögum frá Ríkisþinginu, sem almennt er uppnefnt Alþingi*, sem tilgreinir bann við skoðanaglæpum að viðurlagðri allt að tveggja ára refsingu. Ekki er langt síðan felld voru úr gildi lög sem bönnuðu Guðlast, sem er einnig skoðanaglæpur.

Önnur lögin leyfa lögreglu að Athuga, Ákæra og nánast að Dæma og Böðla, hin síðari eru arfur frá tímaskeiði þegar Húmanisminn var ekki hin heilaga kýr almennrar heimsmyndar, eða innprentunar og stjórnkerfis.  Þá má rifja upp að einnig er til klásúla sem tilgreinir að setja má dómara í allt að 16 ára fangelsi fyrir dómsglöp (eða dómsmorð).

Ég veit ekki hvort þessi stutta grein um merkingarfræði og hugtakaskilning skilar sér skýrt eða birtist í huga fólks sem moð og þvæla. Ekki er öllum gefið að tileinka sér heimspekilega nálgun á orðræðu eða að fara út fyrir rörsýn neytendahyggjunnar eða snúa henni yfir í neitendahyggju.

Sjálfum þykir mér nokkuð skýrt að hægt er að beita hryðjuverkum á hugsun.

Jafnvel má færa fjöldadáleiðslu út fyrir ramma sértrúarsafnaða og beita á heilu þjóðirnar. Ennfremur hef ég kynnst á eigin skinni að þegar maður er fangaður í niðurnjörfuðum ramma hinnar réttu hugsunar þá sér maður ekki eigin heim með gestsaugum og er því blindaður af múrvegg sem býr innan hugans sjálfs meðan hugurinn sjálfur horfir á ramma þeirra huga sem hann á samfélag með.

Sem dæmi, þá hef ég reynslu af því að fara með börnum út í náttúruna á aðventunni og kenna þeim að sjá tröllin og segja þeim sögur af því þegar tröllin útdeildu fjórtán hlutverkum sín á milli til að leika jólasveina og færa fátækum Íslandsbörnum gleði og kærleika á erfiðum tímum í sögu okkar.

Fjórtándi jólasveinninn heitir Letihaugur en hann er hvergi nefndur í meginstraums sögunum því hann kemur ekki til byggða. Sögu hans hef ég gert ítarleg skil á öðrum vettvangi og á ekki erindi hér.

Hitt á erindi og það er að þau börn sem eiga sögustund með foreldrum sínum, sem kunna að draga úr ríkidæmi menningarsögu okkar, eiga betri jól en þau sem þurfa róandi í innantómu jólagjafafjalli. Ennfremur að fólk sem kann að nota arkitýpur sagna og góðra fræða, sér til hugardýpkunar og víðsýni, leyfir sjaldan hugarstreitu neysluhyggjunnar eða rörsýn fjödadáleiðslunnar að njörva sig niður.

* Alþingi er gæluheiti fyrir Allsherjarþing sameinaðra Héraðsþinga, sem öll voru sjálfstæð og 39 talsins þegar mest var.

Á sama tíma voru fjölmiðlar duglegir að draga Sunnu í svaðið og útmála hana – fjögurra barna einhleypa móðurina – sem slæma konu og móður í augum alþjóðar. Mest voru notaðar yfirborðsfréttir af ásökunum og dylgjum innan réttarkerfisins og hún hiklaust dæmd áður en réttað væri yfir henni.

Ég vissi þá þegar hver Sunna var, því ég hafði séð djörf myndskeið sem hún hafði þá framleitt og sett á netið, þar sem hún meðal annars sletti skyri í garð Íslenskra Femínista, aðallega kvenkyns, af djörfung á öðru tungumáli sínu, en hún er tvítyngd á Íslensku og Ensku.

Hafði ég tekið eftir að sjálfsréttlátum íslenskum konum – og fáeinum eineistingum – með réttar skoðanir og fágaða heimssýn létu sér líka þetta miður og um svipað leyti sé ég að Teknókratískt kerfið var byrjað að leggja hana í einelti. Nokkuð sem ekki er einhlýtt á okkar fróma landi þegar einhver fer rösklega út fyrir hinn ísó vottaða ramma

Ég ætla ekki að rekja mál þeirra Sunnu og Cassie hér. Slúðurblaðamennska yfirborðs-elítunnar og umræða annarra bómullarbúa hefur rækilega gert þeim skil, flestir til að rakka þær niður en einstaka mjóróma rödd reint að verja þær falli.

Sjálfar voru þær duglegar að bókfæra í ræðu og myndskeiðum það ofbeldi sem þær voru beittar, ekki síst á engilsaxnesku, og láta okkur sem umhugað var um að þær fengju að njóta sannmælis og réttlætis fengju að fylgjast með.

Sumt efni hafa þær fjarlægt, aðallega Sunna, og annað efni verður á Netinu svo lengi sem ritskoðunarstefna sjálfsheilagra og Sameinuðu Þjóða-slefbera ná ekki að koma á Sovéskri ritskoðun.

Sem betur fer náði ég sjálfur að taka skjámyndir af fyrsta myndskeiðinu sem er í dag horfið af Túbunni.

Skjámyndirnar setti ég saman í mitt eigið myndskeið, í vanþóknun yfir framkomu hinnar svonefndu Valdstjórnar og það hefur í dag fengið um þúsund skoðanir, vonandi fær það að vera áfram á sínum stað.

Eitt af því sem sló mig á þessum tíma meðan samfélagsmiðlar og slúðurmiðlar voru sem mest duglegir að leika þeytivindur og sletta skyri upp um alla skjáveggi, var hversu margir – og þá aðallega konur – voru duglegir við að tjá sig um persónuleika bæði Sunnu og Cassie.

Hafði ég sumpart gaman af slugshugsun sveitunganna sem hlupu með óhróður um annað fólk sín á milli en um leið hneykslaðist yfir að nær því enginn stóð með konunum í baráttu sinni fyrir að halda heimili og börnum í friðsemd heimilis og sálar.

Þvert á móti virtust mörgum skynugum konunum það sjálfsagt að börnin væru hirt af Sunnu fyrir að vera skaplynd og af Cassie fyrir að einhver ljósmynd – í miðjum innflutningi hennar – sýndi að eitt gólfhorn væri rangt sópað. Áminnti ég sumar þessarar konur, en ég má leyfa mér slíkan dónaskap því ég er dæmdur misyndismaður og hef ekkert nafn að verja.

Aldrei kom neinsstaðar fram í neinni umræðu, hvorki af hálfu yfirvalda (dómstóla, barnavaldsins eða lögreglu, hvað þá blaðamanna með heilög viðhorf) hvort þær væru slæmar mæður eða ekki. Engar áþreifanlegar lýsingar, engar sannanir, ekkert óvéfengjanlegt kom fram.

Annað sló mig á sama tíma og það voru uppljóstranir sem bæði Cassie og Sunna létu frá sér fara og konur í mínu tengslaneti staðfestu við mig munnlega. Nokkuð sem ég hafði aldrei heyrt talað um og hef ekki enn séð nokkra fjölmiðla snerta á.

Nefnilega að einhleypar mæður – og mæður í sambúð – sem byggju hérlendis sem flóttafólk eða nýbúar væru iðulega skotspónn hinnar valdamiklu nefndar og að enginn talaði máli þessara kvenna og foreldra, fáir ef nokkrir verðu þær og að iðulega sætu þær eftir án barna sinna eða reknar á götuna og börnin rifin af mæðrum sínum og send til vandalausra sem fengju af því góðar tekjur.

Framangreint dugði mér til að ég hef iðulega á mínum rásum, ritvöllum eða myndskeiðum, minnt á að ekki er allt með felldu hvað snertir valdsvið Barnavaldanefndar eða þeirra valdstjórnar stofnana sem henni þjónar, verndar, hlýðir og fjármagnar.

Hef ég ítrekað tekið eftir að það er eins og að benda sótsvörtum skjálfandi almúganum á að litla stúlkan með eldspýturnar sitji fyrir utan gluggan þeirra á jólanótt á meðan nakinn keisarinn heldur tískusýningu.

Ef eitthvað er, sé ég í sífellu heilagar íslenskar mæður með góðar pólitískar skoðanir, láta hafa eftir sér á samfélagsmiðlum og í athugasemdaþráðum að nauðsynlegt sé að taka börn af mæðrum sem séu vanhæfar. Sjálfsagt mál segja þær.

Þessum mæðrum yfirsést að vanhæfar mæður eru innan við eitt prósent af mæðrum yfirleitt.

Þeim yfirsést einnig að aldrei hefur tekist í sögu mannkynsins að setja fram óumdeilanlegan staðal um hvað gerir móður vanhæfa eða vonda, eða hver séu ófrávíkjanlegar aðstæður til að valda börnun þeim ómælanlega skaða að vera hrifin af ókunnugu fólki úr örmum móður sinnar og vera daginn eftir vistaður hjá vandalausum.

Yfirleitt þykir mér þegar að þessari umræðu kemur við venjulegt fólk að gægjugat hugans á muninn á (góðu) siðferði annars vegar og siðrofi hins vegar sé blindað af einhverju sem ég hvorki veit hvað er né kæri mig um að skilja. Ég hef lært það á mínum eigin farvegi að þegar reynt er að skilja flómsku annarra að þar eru mörk. Til er hyldýpi annarrar sálar sem best er að standa álengdar frá og aðeins vita af í fjarlægð.

Engin þeirra mæðra sem ég hef rætt við hefur treyst sér til að svara þeirri spurningu hvort heimili þeirra myndi standast rýni Barnavaldanefndar, eða hvernig þeim brygði við ef grannkonur þeim reiðar myndu senda nafnlausa ábendingu til yfirvaldsins.

Þó hef ég fengið einhver viðbrögð hjá velmenntuðum borgurum Lýgveldisins, þegar ég spyr eftirfarandi; Hvort hugsar betur um barnið, sá sem fleygir sér fyrir strætó til að bjarga því eða sá sem sendir einkennisbúna KGB þjóna til að ræna því hágrátandi og senda út í hinn stóra ókunna heim?

Sjálfur á ég ekki barn, en ef ég ætti það og ef reynt væri að ræna því af mér, hvort heldur með undirritað skjal í höndunum (af yfirmanni þess sem framkvæmir); þá fengi sá hinn sami vel brýnda exi í hausinn, þó ég viti vel að sama dag kæmu grímuklæddir KGB þjónar og skytu mig eins og Sævar.

Barnið mitt kæmist þá að því þegar það fullorðnast, að pabbi reyndi að verja það og galt fyrir með lífi sínu.

Framangreind orð eru sett hér fram sem dæmi um tilfinningu en ekki ásetning. Ég hef lofað sjálfum mér því að beita aldrei aftur ofbeldi, og margútlistað að ofbeldi er síðasta úrræði tæmds huga, sem ég stend við.

Exin er notuð sem vitnisburður um siðrof þjóðar sem samþykkir þegjandi, og opinberlega réttlætir, að fólk vopnað skjali og sjálfsréttlætingu geti rænt hvern sem er því dýrmætasta sem þú átt, börnin þín og heimilisfrið.

Slík þjóð mun uppskera dóm en ég veit ekki hvernig hann verður. Ég veit hins vegar að sú var tíð á landi hér að menn sem hefðu varið börnin sín með exi hefðu verið álitnir hetjur en ekki yfirlýsingaglaðir kjánar.

Eins og fyrr segir þá er ég barnlaus og mun verða það, og er sáttur við það. Satt að segja, miðað við framgang Lýgveldisfólks og sjálfsheilagra í minn garð síðasta áratuginn væri búið að hirða af mér krógana fyrir löngu, svo það er kannski best þannig.

Ég hef hins vegar hjarta, sál og huga.

Ég áttaði mig á í umræðu síðustu tveggja ára að ekki bara væri pottur brotinn hérlendis heldur stórt í honum skarðið. Síðan í vor hefur Íslenska Óréttarríkið samþykkt að erlent ríki hafi vald yfir borgurum sínum; þvert á stjórnarskrána sem okkur er sagt að hér gildi og sé lögum æðri.

Ekki nóg með að dómstóllinn sé ógildur – því hegningarlög tilgreina að viðurlög við réttarafglöpum allt að sextán árum – heldur ráðuneytið sem pantaði dóminn er sjálft í trássi við bæði heilbrigt siðferði svo og stjórnarskrána.

Að ekki sé minnst á þjóðina sem mótmælir því að kona nokkur geymi arfshlut í útlöndum en sinnir ekkert um það gróflega mannréttinda og virðingarbrot – að ekki sé sagt glæpur gegn þjóð – sem hér er viðhafður.

Halda mætti að engir foreldrar búi landið né heldur læsir og skrifandi, hvað þá hugsandi. Vona ég að mér fyrigefist svo djörf yfirlýsing. Því ég áttaði mig hægt og hljótt á því hvað málið snýst um, því allt framangreint er blekking, útúrsnúningur, orðhengilsháttur og villusýn.

Málið snýst um eignarrétt.

Það er með vilja sem þjóðfélagsverkfræðingar og áróðursmeistarar skuggavaldsins hafa komið því inn hjá okkur að við höfum aðeins forsjárrétt yfir afkvæmum okkur og innprentað okkur að skjalavaldið og ríkisnefndir embættismanna hafi óskorað dómsvald til að milli færa forsjárréttinn.

Með öðrum orðum; þú átt ekki afkvæmi þitt, heldur ríkisvaldið.

Þegar ég samdi bókina „Endurreist Þjóðveldi 2013“ óraði mig ekki fyrir hversu mikla dýpt ég hafði dottið niður á, ég hafði fátt til hliðsjónar annað en draum Fjallkonunnar, örfáar fálmkenndar sýnir, sterka siðferðiskennd og hugmyndir um menningu okkar sem ég hafði lært í gegnum árin.

Eftir þetta kynntist ég bókum Barða Guðmundssonar, Jóns Aðils og Lúðvíks Ingvarssonar; Uppruni Íslendinga, Gullöld Íslendinga og Goðorð og Goðorðsmenn. Sumar þessara bóka var ég byrjaður að lesa um svipað leyti og ég lauk minni eigin.

Eftir að ég hafði lesið þær, auk ýmissa annarra brota og smærri bóka, sá ég svo ekki varð um villst að Þjóðveldið var dýpra og stærra fyrirbæri en mig hafði órað fyrir.

Í bókinni Endurreist Þjóðveldi hélt ég því fram að fyrra Þjóðveldi hefði haldið velli í 330 ár en í dag vitum við að það hélt velli í 740 ár. Við höfum aukinheldur síðustu tvö árin séð fleiri brotabrot koma undan huliðshjálmi þeirrar blekkingar og fyrirlitningar sem Þjóðfélagsverkfræðingar Lýgveldisins hafa breitt yfir það með kerfisbundnum hætti allt síðan Ari Fróði hóf sögu-umritun sína á tólftu öldinni – og með samningu Grágásar sem fyrst var rituð um svipað leyti.

Smám saman er þessi hugarmynd sem hið aldna Þjóðveldi – sem um margt má vel kalla ljósið úr norðri, og með réttu – að birtast okkur og skref fyrir skref rekum við okkur á að þó orðræða okkar og starf virki kjánalegt eða skrýtið í augum samtímamanna okkar, geta þeir engu svarað fullyrðingum okkar og uppgötvunum.

Smámsaman hefur sýnin skýrst og er um margt langt frá því að vera orðin fullskýr. Til að mynda hefur mér orðið ljóst á síðustu misserum, varðandi skáskjót mitt varðandi Ljósið úr norðri, að Nostradamus bendir á að að ljósberi þessa spádóms fæðist á Fimmtudegi; dagurinn sem það var stofnað fyrst og dagurinn sem það var stofnað endurreist og dagurinn sem þinghelgi Allsherjarþings var ætíð sett.

Í mínum augum er Þjóðveldið byggt á fíngerðri sýn sem ég hef oft hjúpað í heitinu Skammtalýðræði; þar sem tveir eða fleiri koma saman, bera saman skoðanir sínar, gera samkomulag um þá skilningstungu sem þeir muni nota – og þar af leiðandi aðferð – um bæði að ná niðurstöðu í skoðanaskiptum sínum og samkomulag um endurvakningu þeirrar samræðu.

Í rauninni, aðferð til að geta unnið sjálfum sér til heilla og saman samfélagi sínu til heilla, þar sem allir hafi rödd og spilling þrífist illa.

Um margt byggist þessi sýn á trú. Þá meina ég ekki hina hefðbundnu trú sem rætt er um varðandi trúarbrögðin sem einblýna (yfirleitt) á einhvers konar yfirskilvitlegar verur. Heldur meina ég trú á að líf sé þess virði að vera lifað þegar maður gefur því merkingu sem sé stærri manni sjálfum, trú á að allir eigi möguleika á – og einhverja hvöt – til að nálgast slíka niðurstöðu með sjálfum sér, og þá trú að samfélag sem sameinast um að einblýna á það sem er til hagsældar öllum og að sniðganga þá þætti sem miður reynast, muni verða samfélagi, landi – og að því marki sem trúin nái svo vítt; vættum lands – til góða.

Slík sýn tiltekur, og það er bundið í stjórnarskrá okkar, að allir landsmenn án undantekningar eiga erindi í Þjóðveldi og eru þar velkomnir og að ekki er hægt að víkja þeim úr því. Þetta merkir einnig að við sem erum boðberar slíkrar sýnar, þurfum að sýna henni þá virðingu að hún sýni öðrum – jafnvel fólki sem við kunnum að fyrirlíta, eða fólki sem kann að fyrirlíta okkur sem einstaklinga – að sú virðing standi traustum óbifanlegum grunni.

Því virðing vekur virðingu.

Ég sjálfur reyni eftir fremsta megni að halda trúmálum mínum utan við orðræðu mína um Þjóðveldi. Líklega geri ég einhver mistök í þeirri viðleitni en ég reyni það. Vel að merkja, vefsíða Þjóðveldis er á “nyttland . is” og þar er engu efni ofaukið, ekkert blogg, engar einkaskoðanir, ekkert aukreitis, grúppan okkar á Facebook er aðeins grúppa fólks sem er í Þjóðveldinu eða áhugasamt um það.

Til er Þjóðveldisfólk sem er ekki á Facebook og lifir ágætu lífi utan tölvunnar. Alls kyns fólk er á Netinu og allskyns vettvangar til að tjá sig, til að mynda er fólk í okkar litlu grúppu sem tekur þátt – eða hefur tekið þátt – í Pírataspjallinu, svo dæmi sé tekið. Allir vita stjórnmálaskoðun mína á Píratahópnum, en ég held að ég hafi (vonandi) náð að halda þeirri skoðun utan við grúppuna.

Að lokum vil ég minna á eitt lítið atriði sem í mínum huga vegur þyngra en orðum tali.

Menn og konur í gegnum aldirnar hafa fórnað ómældum tíma og erfiði til að tryggja að þekking, skilningur, innsæi og mýtur, hafi borist okkur svo við getum endurreist þá hugsun sem (að mínu mati) er ein sú göfugasta sem mannsandinn hefur fætt.

Ekki síst má gleyma tugum, og jafnvel hundruðum fólks – hugsanlega fleirum – sem hafa látið lífið vegna trúar sinnar á Þjóðveldið og vægi þess. Ég hef ekki alltaf rætt á þeim nótum sem hér kemur fram. Eins og ég hóf pistilinn á, þegar ég hóf baráttuna 10. desember 2012; var ég bara krakki sem vissi ekki neitt.

Bandamenn frömdu sjálfir mörg hryðjuverk í stríðinu og er eitt frægasta dæmið af því þegar Dresden var jöfnuð við jörðu: Friðsöm borg sem aldrei var, og aldrei yrði hernaðarskotmark. Hve margir muna í dag að einnig voru tvær Japanskar borgir þurrkaðar út í einu vetvangi eða þegar hálf milljón Japana voru steiktir lifandi á einni viku?

Ekki gleyma því að Þjóðverjar yfirgáfu sögufræga borg á Ítalíu svo bandamenn myndu ekki eyða henni í átökum og hið sama á við um París.

Það er auðvelt fyrir nútímapakk sem aldrei hefur staðið fyrir framan byssuhlaup og aldrei tekið afstöðu í risastóru deilumáli, að kasta skyri á fólk sem það hvorki þekkir né veit neitt um. Ég hef séð ýmsar athugasemdir á Netinu í þar sem menn skrifa skítkast vegna orðsins Nasisti án þess að hafa hugmynd um hverju þeir lýsa.

Hve margir muna í dag að fyrir rúmlega öld var Bandaríski herinn að fremja þjóðarmorð á frumbyggjum Norður Ameríku? Til gamans má geta þess að allan sinn valdatíma drápu Nasistar að meðaltali 700.000 manns árlega, sé Helfarar mýtan sönn, en henni er skylt að trúa samkvæmt lögum margra lýðræðisríkja.

Hins vegar voru Sovéskir vinstrimenn að drepa 940.000 manns að meðaltali allan sinn valdatíma. Ert þú nokkuð vinstrimaður? Ef við nútímamenn ætlum að uppræta hatur, drápshvöt og ófrið í heiminum, verðum við að byrja heima. Þegar þú kastar skyri lýsirðu sjálfum þér best.

Auðvelt er að gleyma því að Húmanista samfélögin hafa framið margfalda stríðsglæpi og útrýmingar, samanborið við trúuð samfélög.

Þegar þú trúir einhverju verður það að þinni innri lögbók og þegar hún hefur fest sig í sessi mótar hún afstöður þínar og farveg. Frá þeirri stundu sérðu ekki hvernig trúin er orðin eins og aktýgi á huga þinn því hún er orðin kredda.

Kredda er allt það sem í heimssýn þinni er hafið yfir allan vafa og þar með er ekki rýnd í og ekki endurmetin.

Þeir sem skilja þetta eðli og hafa tækifæri til að draga í tauminn á aktýginu geta leitt þig áfram veginn – eða þann lýðshóp sem þú tilheyrir – með einföldum fyrirsögnum og yfirlýsingum, eða frösum (one liners).

Galdurinn við trúna er að þegar þú hefur meðtekið hana – hvort heldur það hefur gerst meðvitað eða ómeðvitað – er að þú munt sjálfkrafa safna í reynsluheim eða þekkingarbrunn þinn þeim þáttum sem styðja við trúna enda verður hún hluti sjálfsvitundar þinnar og því þorir þú ekki eða getur ekki auðveldlega efast um hana því þar með efast þú um hver þú ert, sem er afar erfitt ef þú hefur aldrei spurt hver þú ert.

Hins vegar hefur umhverfið kennt þér að mæla nákvæmlega hvað þú ert.

Þetta er ástæðan fyrir því að við eigum að vera ósammála en í virðingu.Að vera sammála um að vera ósammála og eiga virk skoðanaskipti um þau atriði sem við erum ósammála um. Því þannig fáum við tækifæri til að brýna afstöður eða skoðanir hvors annars og læra að endurmeta okkar eigin innri viðhorf og læra að rýna í samfélagsástandið sem mótar okkur með nýjum augum eða sýn.

Þetta þekktu menn í Mið-Evrópu um miðja síðustu öld þegar þeir ræddu um heimssýn (Weltaanschaung) því þeir áttuðu sig á því að þeir tilheyrðu heimskerfi mótaðrar heimssýnar og vildu brjóta hana upp. Þeir sáu sér enga aðra leið en að gera það á kærleiksríkan hátt með vopnum (Liebe est krieg), því þeir töldu að færa þyrfti fórnir til að móta nýja heimssýn.

Það liggur í hlutarins eðli að sú heimssýn sem sigraði þann hildarleik sem af þessu spratt, leggur ofurkapp á að fela fyrir þér þær hugsanir og viðhorf sem hleyptu heiminum í uppnám. Hún reynir allt sem hún getur til að sannfæra þig um ágæti þeirrar heimssýnar sem stjórnar huga þínum og beitir til þess slungnum ráðum eins og sést á því að vald er falið á bak við rökræður á milli hægri og vinstri þvælunnar.

Einnig felur hún hughræringar þeirrar ungu heimssýnar sem vildi fæðast, en tapaði hildarleiknum, með því að taka einn lítinn anga hennar og blása upp eins og blöðru sem hylur það sem á bak við hana er, og sannfærir þig um að hata blöðruna svo þú skyggnist örugglega ekki í það sem á bak við hana liggur.

Hafði ég gaman af þessu orði, því frá mínum bæjardyrum merkir orðið Trúskiptingur eftirfarandi: Einstaklingur sem vaknað hefur frá þeirri dáleiðslu sem hann var alinn upp í eða heilaþveginn til að trúa og hefur valið sér nýja.

Þar af leiðandi, þegar ég sé trúskipting veit ég að þar er á ferðinni manneskja sem gæti einn daginn fullvaknað af dáleiðslu hinna sjö ofursannleika. Kverúlantinn veit ég af reynslu minni af öllum slíkum óþokkum, er of óheiðarlegur í sínu eigin innra sjálfshatri til að rökræða við.

Maður gefur kverúlöntum vitnisburð, helst opinberlega, til að trúskiptingar vita af manni og þori í samræður við mann. Hver veit nema þeir geti selt manni sosum eins og einn sannleik eða kannski blæbrigði á nýja hugsun.

Sjaldan hef ég séð kverúlant kynna til sögunnar nýstárlega hugsun.

 

 

Þeir sem ekki trúa á skapara verða bara að sætta sig við að hafa skapað sig sjálfir.

Svo sem margir landar mínir vita er ég vís til að brydda upp á umræðum í heita pottinum, enda lærði ég það af mér betra fólki og má ekki minni vera. Hver hefur ekki skeggrætt landsins gagn og nauðsynjar í heita pottinum, eða hlustað á innihaldsríkar samræður þar?

Þetta kvöld, undir stjórnubjörtum himni í návist Íslenskra fjalla, átti ég samræður við venjulegan Íslenskan fjölskyldumann sem sinnir sínu starfi, á sín áhugamál, og er lítt gefinn fyrir heimspeki. Opnaði hann augu mín fyrir ýmsu varðandi samfélagsmál, lýðræði, ábyrgð einstaklings í samfélagi og gildi þess að vita hvað maður meinar og meina það sem maður segir.

Benti hann mér á – vissi það sosum fyrirfram en hafði sneitt hjá að hugleiða – að fólk stjórnast af hjarðhegðun. Var hann mér þó sammála um að fólk er ekki fífl, heldur fyndið. Þannig spunnust samræður okkar áfram og hugleiddu gildi Íslenskrar þjóðarsálar. Eitthvað sem hver einasti Íslendingur hefur vit á.

Íslenska þjóðin var ekki til árið 900. Hún fæddist þrem áratugum síðar þegar hún ákvað að halda sitt fyrsta Þjóðþing. Þá voru rúmlega þrjátíu héruð á landinu sem hvert leit á sig sem sjálfstætt og hafði sitt eigið þing og sinn eigin foringja. Landið hafði byggst á innan við öld af ómenntuðu flóttafólki sem kom hingað á lekum árabátum – að vísu stórum – og settist hér að langt í burtu frá Evrópskri menningu.

Þetta var fólk sem vildi lifa sjálfstæðu lífi og það fyrirleit konungsvald og hjarðhegðun. Þetta var fólk sem vildi samræður jafningja á virkum héraðsþingum. Þetta fólk reif kjaft og lét stundum vopnin tala en virti þó lýðræðislegar niðurstöður meir en nokkuð annað. Þetta fólk bjó til okkar sjálfstæðu og þverlyndu hugsun.

Hvaða Íslendingur getur hugsað sér að kjósa kóng?

Hvaða Íslendingur lætur segja sér hvað sé rétt eða rangt? Allir Íslendingar virða þó niðurstöðu kosningar, þó hún sé röng. Hvern fjandann skiptir máli að einhver breti ætlar að bjóða kærustu sinni hingað? Eru bretar heilalaus hjörð?

Ég biðst afsökunar á ljótu orðunum – þau eru ekki illa meint. En studnum spyr maður sig hvaða forgangsröð ræður í fjölmiðlum þöggunar og dáleiðslu. Hvernig væri að fjölmiðlar segðu okkur frá vogunarsjóðunum sem eiga bankakerfið? Hvernig væri að þeir sýndu viðtal við konungborinn mann sem útskýrði að vogunarsjóðir eru fjárhættuspil. Er Íslenska efnahagslífið spilavíti?

Hver á spilavítið?

Þessi pistill birtist áður á gudjonelias.blog.is

Þegar draumarnir hverfa og veruleikinn verður grár, er stutt í að kvíðinn og steinrunnar hugsanir yfirtaki tilfinningalíf okkar og rammi okkur inni í fylgsnum sem við hefðum aldrei valið. Smám saman sættum við okkur við ímynd ástar, sem er meitluð eftir forskriftum sem við sjaldan gefum okkur tíma til að kryfja.

Þegar við frelsumst úr viðjum þess veruleika sem hindrar okkur, skiljum við að lausnin er oft sú að endurvekja barnið en um leið að gefa því vald yfir heim hins fullorðna. Þetta er list sem sjaldan gefst fyrir lítið; og enn sjaldnar skilst fólki hversu einföld hún er.

Allt okkar líf, frá vöggu til grafar, snýst um að við lifum lífinu á þann besta hátt sem við eigum völ á hverju sinni. Stundum þarf að streitast við að eiga meiri völ en minni, því lífið hefur ýmsar hindranir og setur manni mörk.

Stundum er hindrunin utan frá og stundum innan frá. Stundum þarf maður að sætta sig við mörk sín og stundum að víkka þau. Lausnirnar eru vafalaust jafn margar fólkinu, en góð ráð eru gulli betri. Stundum virka einföldu ráðin best og stundum blasa þau ekki við fyrr en bent er á þau.

Reynslan hefur í það minnsta kennt mér að snoppufrítt fólk er ekki alltaf fallegt fólk og limafagurt fólk er ekki alltaf kynþokkafullt. Einnig að fólk bregst mismunandi við manni eftir því hvernig maður er stemmdur hverju sinni og að það getur breyst jafnhratt og Íslenskt veðurfar.

Þessi fullyrðing kann í fljótu bragði að virðast frekar djörf og því krefst hún útskýringa því hún er flókin.

Trúað fólk biður reglulega og óreglulega. Sumir hafa vanið sig á að fara með kvöldbæn og aðrir morgunbæn og sumir hvorutveggja.

Til er fólk sem fer með stutta bæn í huganum þegar það ræsir bifreiðina og leggur af stað. Sumir biðja ávallt þegar þeir fara út um útihurðina.

Enn aðrir biðja eingöngu þegar þeir muna eftir því og muna oftar eftir því þegar þeim líður illa eða eitthvað bjátar á frekar en þegar vel gengur og þeim líður vel, svo þróa þeir samviskubit yfir að vera ekki trúræknari.

Þess vegna segi ég, persónulegt samband við bænina sjálfa. Hvað við setjum í bænina er einnig persónulegt og kemur engum við nema okkur sjálfum og þeim sem við biðlum til. Margir nota frekar mótaðar bænir úr bænabókum eða meistarabænina sem Jesú kenndi.

Þannig sjáum við að bænin sjálf, hvernig við venjum okkur á að umgangast hana – sem frumspekilegt fyrirbæri – er persónulegt samband við fyrirbærið og athöfnina, ásamt þeim hugleiðingum sem þar hverflast, frekar en endilega samband við þann sem biðlað er til eða rætt við.

Greinin sem ég nefndi hér í upphafi benti á að við mættum aldrei leyfa okkur að verða fyrir vonbrigðum með hvort og þá hvernig bænum okkar væri svarað, því þær væru ekki formlegar umsóknir samkvæmt guðfræðilegum mannréttindum heldur beiðni og að henni yrði að fylgja viss auðmýkt ættum við að vera heil gagnvart henni.

Hér mætti bæta við einni uppáhaldssetningunni sem ég hef heyrt í upptökum Alan Watts; Til að taka eitthvað frá borðinu þarftu að bera eitthvað að borðinu.

Ég hef oft gagnrýnt fyrirbærið Innhverf íhugun (Meditation) og þá ekki að fólk stundi hana heldur að fólk verður að stunda hana undir leiðsgögn reynds dulfræðings (Experienced Mystic) og þá er ekki nóg að dulfræðingurinn hafi farið á tvö námskeið og iðkað íhugun í örfá ár.

Reyndur er hér í merkingunni að lágmarki tveir áratugir og Dulfræðingur  merkir hér aðila sem hefur iðkað andleg fræði með einhverri viðurkenndri (eða þekktri) aðferð í álíka langan tíma en þó ekki endilega ávallt sömu aðferðinni.

Dulspekingur er einnig dulfræðingur en þó má greina þar á milli og segja að spekingurinn sé sambærilegur Kaþólskum leikmanni annars vegar og fræðingurinn Kaþólskur guðfræðingur. Látum þó gott heita, því spekingar eru engu síðri en fræðingar.

Fólk sem iðkar Íhugun í samtíma okkar notar hana oft sem leið til að kyrra hugann og ná tilfinningalegri og andlegri firrð í iðukasti borgarlífsins og annarra nútímaþátta. Oft er hún kennd af fólki sem hefur lesið nokkrar bækur, farið á nokkur námskeið og kann slangrið. Frasana og tónana sem eru notaðir til að gefa til kynna ákveðna mýkt og andlegan blæ.

Sumir dulspekingar eru fæddir með ófreskigáfu (meðfæddir miðilshæfileikar) og flestir slíkra hafa þroskað hana en á mismunandi máta. Sumir hafa t.d. skerpta sýn á tilfinningalíf fólk sem það vinnur með, aðrir geta séð dulda vætti og jafnvel átt við þá samskipti, og á milli þessara tveggja póla er urmull af reynslu.

Fæstir átta sig á því að Innhverf Íhugun er hluti af trúarkerfi sem heitir Hindúismi og að Jógar eru fræðimenn innan þess trúarkerfis. Þessi fræði eru mörgþúsund ára gömul og iðkuð í fúlustu alvöru til að meðhöndla andlega, tilfinningalega og röklæga vitund mannsins ásamt hinni líkamlegu.

Hindúísk fræði, rétt eins og öll andleg fræði, hafa í sinni verkfæraflóru mörg mismunandi tól til að vinna með áðurnefndar fjórar vitundir mannsins ásamt þeirri fimmtu sem er óskilgreind, og eru notuð að eiga samskipti við eða meðhöndla þá krafta og (hugsanlegar) verur sem talið er að deili sama alheimi og við mannverur.

Að nota slík fræði sem streitulosunartól í hálfkæringi og yfirborðsmennsku, er álíka og hleypa óhörðnuðum unglingi á sportbíl út í umferðina í Istanbúl.

Nú spyr lesandinn hvaða samhengi sé á milli bænar og íhugunar en það mætti vera augljóst. Um er að ræða tvær nálganir á sambærilega hluti. Sem dæmi má benda á að Ultra Orthodox og Orthodox rabbínar í Júdaisma – sem eru mjög færir dulfræðingar – leyfa ekki sjálfum sér að iðka Kabbala fræði fyrr en á miðjum aldri.

Öll viðurkennd andleg fræði – öfugt við andlegt fúsk eða grúsk – fela í sér dulmögnun á orku, krafti, innsæi, víðsýni og dýpt sem getur yfirkeyrt, afbakað og jafnvel sturlað þann sem ekki meðhöndlar aðferðir þessar af virðingu.

Bæn er eina iðkunin sem er fullkomlega hættulaus þegar hér er komið við sögu. Lesendur mínir vita að ég hef iðkað dulspeki og dulsálarfræði í marga áratugi og ég ef sjálfur misstígið mig víða á þeirri braut.

Viðvaranir mínar eru ekki veittar til að stjórna neinum eða gera sjálfan mig að fræðingi, heldur til að auðvelda leitendum að sjá og þekkja holurnar í veginum þegar þeir aka fram á þær í myrkrinu.

Þegar maður sér holuna og hefur heyrt minnst á hana, þá er maður fljótari að beygja framhjá henni en ef maður lendir í henni og veit hvað gerðist, á maður auðveldara með að rísa upp á ný eða leita sér aðstoðar.

Nútíma kennsla í neytendasamfélagi húmanismans hefur gert alla dulspeki (mystique) að einhvers konar Hollýwood hugmynd sem skipti litlu sem engu máli, sé bara gauf í fólki sem ekki valdi raunhyggju. Það er alls ekki svo. Fólk sem hefur iðkað skipulagða og djúphugsaða frumspeki – en dulspeki er angi af frumspeki – kemst ekkert úr sporunum nema þroska með sér skarpa raunhyggju.

Þessi hugleiðing er kannski fulldjúp, svo við hugum aftur að bæninni og fjórum þáttum vitundarinnar á praktískan hátt.

Við gleymum því  oft í dagsins önn að gæta að sjálfssögðum hlutum á borð við öndun eða líkamsstöðu, eða þeirri nauðsyn að fá okkur vatnsglas örlítið oftar.  Við gætum ekki alltaf að því, og það er sjaldan kennt, að hugurinn er oft verkfæri tilfinninga frekar en öfugt.

Sjaldan er okkur kennt að hvorutveggja má þjálfa og móta, að hugurinn getur tekið vald yfir tilfinningum eða þá að bæði geta lifað saman í jafnvægi.

Að setja sér það markmið að taka tíu mínútur daglega til að gæta að þessu, getur gjörbreytt öllu lífi þínu á skömmum tíma. Hvort þessar  mínútur eru teknar að morgni dags, miðjum degi eða að kvöldi, er eins og áður sagði, spurning um persónulegt samband við bænina.

Þú byrjar mínúturnar á að fá þér eitt stórt vatnsglas, jafnvel tvö. Þetta krefst yfirvegunar og að vera gert rólega. Best er að vera andspænis glugga – standandi frekar en sitjandi – og því betra útsýni, því betra. Þessu næst – eða á meðan – fyllir þú lungun lofti þrem til fjórum sinnum sinnum, með því að þenja út þindina og láta loftið flæða í neðri lungun (efri lungun fylla sig sjálf).

Þá  tekurðu stutta stund í að segja (Guði, Alheimsvitund, Eigin sál, eða hverju því sem þú trúir á) eitthvað í bæn, þú reynir eins og hægt er að hafa hana ópersónulega samræðu um eitthvað annað en sjálfan þig en ef þú verður að ræða um sjálfan þig og persónuleg atriði þá tekurðu það fram.

Þegar þú hefur iðkað þetta í fáeina daga muntu smámsaman taka eftir að í þínu daglega lífi er að glæðast friður – eða firrð – sem rís eins og óútskýrður kraftur frá hinum myrku undirdjúpum óvitundarinnar (Unconscious) og flæðir út í alla þína limi og vitund.

Í kjölfarið ferðu að sjá skýrar hvernig þú bregst við heiminum með Hjólfari hugans eða hvenær þú ert vanabundinn í Fangelsi hjartans og þú ferð að sjá skýrar hvernig hugarbrautir þínar og tilfininngalegur vani beitir sál þína ofbeldi og þá sérðu sífellt betur hvernig ofbeldi er síðasta úrræði hins úrvinda huga (Last resort of exhausted minds).

Þú ferð að sjá sífellt betur það undurverk sem alheimurinn er.

Við vitum ekki hvernig hann hófst, sé hann skapaður eða þróaður, við vitum ekki hvað var á undan honum, hvað er utan við hann og við vitum ekki hvað vitund er. Við vitum aðeins að við erum hluti einhvers undursamlegs, punktur. Við sjáum þá sífellt betur hvernig aðilar og kerfi sem krefjast þess að við aðlögum vitund okkar að hinum og þessum sannleikum, eru oft tæmdir hugar að beita ofbeldi.

Við gleymum yfirleitt í daglegu amstri að viðbrögð sem gerð eru í krafti tilfinninga geta verið vafasöm, bæði þessi neikvæðu og þessi jákvæðu, sé þeim ekki rétt stýrt. Þess vegna er gott að hafa kyrrðina, eða kunna að vera ekkert (Nothingness, fimmta frumefnið), þó ekki sé nema örlítið öðru hvoru, til að fá tómarúm til að spyrja réttra spurninga og vinna úr þeim.

Að lokum minnist ég á hið persónulega samband við það sem biðlað er til. Slíkt fyrirbæri get ég ekki fjallað um því ég á mitt persónulega samband og þú þitt, hvað svo sem það er sem þú trúir á. Ég get hins vegar lofað þér að sú aðferð sem hér útskýrð, mun dýpka þetta samband og gæða innra líf þitt meira næmi, virðingu og jafnvægi, sérstaklega hvað þetta varðar.

Nútíma húmanismi heldur því oft fram að trú sé öryggishringur fyrir fólk sem ekki höndli veruleikann. Eins og Karl Marx sagði, að trúarbrögðin væru ópíum fólks. Því er öfugt farið. Öguð trú krefst yfirvegunar og sjálfsaga allra fjögurra vitundarþátta mannsins og meðvitundar um fimmta frumþáttin, sem er oft nefndur Tómið.

Trúað fólk – án tillits til hvaða trúarbrögð það iðkar – þjálfar rökhugsun, iðkar andlegan aga, rýnir í og slípar tilfinningalíf sitt og meðhöndlar líkama sinn af virðingu s.s. hvernig honum er beitt og hann nærður. Loks veltir það fyrir sér á marga vegu margskonar og margslungnum sannleikum sem víkka hugann öfugt við flatneskjulegar aðferðir slangurs af því tagi sem Marx og aðrir húmanistar hafa leyft sér.

Góðar stundir.

Hluti þeirra aðferða sem Ferlið notar til að hjálpa manni að finna þennan kraft,  verða hvati til umbreytingar frá kvalafullu lífi til sjálfskrafts og sköpunar.

Þær byggjast á að nota innri hlutverkaleiki og fantasíur til að endurmóta hver við erum, bæði gagnvart okkur sjálfum og öðrum, jafnhliða því að við brjótum okkur úr hlekkjum stöðnunar.

Trúðurinn og hlutverkin endurvakin

Þegar við vorum börn fórum við oft í leiki, eins og börn gera. Sumir leikir byggðust á því að nota leikföng sem þá höfðu áhrif á viðfang leikjanna en aðrir leikir byggðust á því að taka þátt í hópstarfi. Tökum einföld dæmi: Dúkkuleikir, Bílaleikir, Brennó og Feluleikur.

Þegar við urðum fullorðin fækkaði þessum leikjum og annað tók við. Þetta gerist á misjöfnum aldri hjá okkur öllum. Hver man ekki eftir því þegar einhver krakkinn sussaði á hina krakkana, að hætta að skríplast og fara að haga sér siðsamlega.

Eitt af því sem gerist þegar við verðum fullorðin er að alvara lífsins getur orðið leikur. Þegar fullorðnir strákar eyða helmingi tekna sinna í að eiga skemmtilegan jeppa og viðhalda honum, og fara í stöku fjallaferð með öðrum fullorðnum strákum, þá er um vissa yfirfærslu að ræða frá leikjum.

Allt sem fólk gerir, er leikur. Stöðuuppfærsla á Facebook, er bara skref í tölvuleik og yfirlýsing í stjórnmálum er einnig leikur, þó hann hafi alvarlegri afleiðingar.

Þetta á við um allt fólk og þó hér séu tekin einföld dæmi, þá eru þau vafalaust eins mörg og fólk er margt. Við köllum þetta að eiga sér áhugamál og þar fáum við útrás fyrir ímyndunaraflið sem uppeldið slípaði úr manni þegar það gerði mann fullorðinn.

Sumt fólk yfirfærir þörf sína fyrir ímyndunarafl yfir á kynlíf en slíkt er mörgum og stórum takmörkunum háð. Í fyrsta lagi eru takmörk fyrir hvað siðsemi leyfir manni, sérstaklega í samböndum, og einnig krefst ímyndunarfullt kynlíf þess að báðir eða fleiri þáttakendur séu sama sinnis, sem er því sem næst útilokað.

Kynlíf er dregið hér inn á sjónarsviðið, til þess eins að henda því út aftur.

Hægt væri að skrifa margar greinar um kynlíf útaf fyrir sig en eitt þarf að taka fram þegar hér er komið. Mjög mikið af fólki upplifir að það hafi innri þörf fyrir virkara og lífsglaðara kynlíf en annað hvort hefur misst hvötina eða finnst maki sinn (eða aðrir leikfélagar) ekki vera færir.

Þetta veldur því að margir yfirfæra óhamingju sína yfir á þessa stöðu, að maki annaðhvort taki ekki lifandi og kvikan þátt í tilfinningalífi eða kynlífi. Þetta er sjálfsblekking og dæmi um klassíska yfirfærslu, þar sem maður sannfærir sjálfan sig um að hægt sé að laga óhamingju utanfrá og gera annað fólk eða aðstæður ábyrga fyrir hvernig maður upplifir sjálfan sig.

Þegar við verðum fullorðin, er búið að kenna okkur að yfirfæra þörf okkar fyrir leiki yfir á áhugamál – sem er misauðvelt að finna – og í sumum tilfellum er það yfirfært yfir á kynlíf. Þó flestir lifi frekar klassísku og leiðigjörnu kynlífi sem á meira skylt við spennulosun og svör við ímynduðum væntingum, þá er um lífskraft að ræða.

Margt sem við gerum í lífinu er einmitt farvegur fyrir lífskraft. Þessi lífskraftur leitar í form sem geta verið hlutverkaleikir félagslífs (en við erum ávallt í hlutverkum í félagslífi) eða í ástundun áhugamála eða í nánari samskiptaleikjum s.s. samræðum við vini eða ástaleikir með lífsförunautum.

Ef hins vegar hvatinn á bak við þennan lífskraft er stirðnaður þá verða formin einnig stirðnuð og séu væntingar okkar eftir formúlum sem eru viðteknar t.d. úr uppeldi eða úr jafningjaþrýsingi frekar en frá okkur sjálfum, þá verður öll upplifun manns af bæði manni sjálfum og þáttöku manns með öðrum, frekar stirð.

Varpi maður ábyrgðinni á aðra aðila, verður stirðnunin enn verri.

Það sem okkur yfirsést hér er að á bak við alla leiki, hvort heldur það var í barnæsku eða á fullorðinsárum, er að lífskrafturinn elskar ímyndunarafl og það er þar sem stirðnunin byrjar. Þegar einhver sussaði á okkur þegar við vorum með trúðslæti, og við tókum sussið alvarlega, byrjuðum við að skrúfa fyrir ímyndunaraflið.

Rétt eins og þegar við eyðum frítíma okkar í að horfa á afþreyingarefni – og láta það hafa ofan af fyrir okkur – eða hlusta á menningarefni eða lesa eitthvað sem mótar huga okkar, erum við að skrúfa niður í þessu sama ímyndunarafli.

Til að endurvekja ímyndunaraflið þurfum við að þora að vera aftur trúðurinn sem var sussað á og leyfa okkur að dreyma aftur um ýmislegt. Það er sárasaklaust að láta hugann reika og ímynda sér alls kyns vitleysu, hverfa inn í dagdrauma og upplifa sjálfan sig á ýmsa vegu í draumalandi sem maður á sjálfur.

Það er sárasaklaust að segja stöku sinnum einhverja vitleysu, án þess að afsaka sig, án þess að réttlæta sig, og banna sjálfum sér að fela það ef manni verður eitthvað á eða misstígur sig.

Þeir sem banna þér að vera öðruvísi, eða sussa á þig þegar trúðurinn gerir vart við sig, það eru hælbítarnir sem eru búnir að skrúfa fyrir sinn eigin sköpunarkraft og vilja draga þig inn í hellinn til sín.

Við föllum oft í þá gryfju, þegar við erum spurð “Hver ert þú” að svara með “ég er smiður” eða “ég er snyrtifræðigur” eða “ég vinn hjá hellusteypunni” þegar einfalda svarið er “ég er Jón Jónsson, ég er manneskja.” Það þarf ekki að hengja nein lýsingarorð eða efnisflokkun á hver þú ert. Hvað þú ert, það er bara hlutverk sem þú leikur þér að innanum fullorðna fólkið.

Stundum er okkur bent á að við þurfum að vita hvenær við erum Einstaklingur eða Samfélagsvera. Þetta er þvættingur sem dáleiðir marga. Þegar þú ert innan um fólk, án lýsingarorða eða flokkunar, bregst fólk við þér og þú bregst við fólki. Þannig verður samfélagsveran til.

Stundum fellur maður illa að félagsþáttöku og margir hætta eftir tvær til þrjár tilraunir. Enda þeir þá e.t.v. á að dreifa um sig setningum á borð við “fólk er fífl,” en það gæti hæglega breytt þessu yfir í “fólk er fyndið.”

Fólk er fyndið þegar það heldur að það sé fullorðið og hefur ekki vald á sínum eigin hlutverkum vegna stirðnunar.

Stórir hópar fólks eru mannaðir einstaklingum sem eru löngu orðnir hugarstirðnaðir en kunna að leika vel slípuð hlutverk innanum aðra og vita ekki að það er leikur.  Þegar maður sér í gegnum egó-grímurnar sem fólk hefur þannig límt á sig og talið sér trú um að hjúpi hvert það sé, og hefur sjálfur mölvað og síðan endurlímt sínar eigin, þá snýst dæmið við.

Maður bregst við fólki í félagslífi, óhikað, og maður lætur það ekki á sig fá þó grímufólkið kunni ekki alltaf á uppskriftina, enda er hún orðin dýnamísk. Maður er búinn að fatta hvað átt er við með setningunni “kyrrð er rými” því þar er Aladdínshellir ímynduaraflsins, og þar er virkjunin þar sem allt lifnar við.

Við upplifum okkur oft sem týnd í þeim hraða sem einkennir samtíma okkar, oft vitum við ekki hvort við erum að eltast við hluti vegna þess að við þörfnumst þeirra eða hvort við erum að uppfylla tómarúm sem við um leið erum á flótta frá.

Lykillinn að sjálfsstyrkingu felst oft einmitt í því að horfast í augu við sjálfsblekkingar okkar og um leið að finna frelsi til að endurmóta hver við viljum vera; Sem er jú gert í ferli, á jákvæðan og einfaldan hátt, til að styrkja vilja og sköpunarmátt.

Öll umræða um nær allt sem til er í veruleika okkar nútímafólks, eða nútímafólks liðinna alda, getur fallið undir mystík og trú ef við vörumst það ekki. Þess vegna er mikilvægt að átta sig á að það er enginn sannleikur, aðeins meðtekning. Þetta er erfið fullyrðing því eitthvað hlýtur að vera satt?

Það sem Umskiptingar ekki skilja og við öll þurfum að læra, er að einungis Þú átt sálina þína. Jafnvel þótt þú hafir gefið vald yfir henni, með samning eða dáleiðslu, þá geturðu alltaf endurheimt hana. Spurningin er hvernig það er gert, en það ég hef útskýrt víða og þá sérstaklega í ensku myndskeiðunum mínum.

Margir nota lista í svona vanda. Ferlið hefur ekki áhuga á listum og skipulagi. Þegar þú ætlar að vaka lengur eða fá þér súkkulaði manstu ekki listana. Flóknar útskýringar á flókinni tækni er ekki í boði.

Áherslan er á einfalda tækni og skýr viðhorf, til að ná árangri. Aðal áhersla ferlisins er því á viðhorf. Þú setur þér markmið og endurmetur það reglulega. Þú velur þér dagvenjur og mótar þær smámsaman til árangurs. Þú notar til þess einföld hugarkort og einfaldar glósur. Aðal verkfærið er tíminn. Þú leyfir þér að ná árangri smámsaman í stað þess að rífa þig niður ef það gerist ekki strax.

• Markmið og Endurmat
• Dagvenjur og skipulag
• Hugarkort og glósur
• Herra Tími

Við viljum einfaldar skýringar og einföld viðhorf í daglegu lífi. Við viljum vita að ástæðurnar séu vel ígrundaðar og byggðar á föstum grundvelli. Það dugar að vita að þær séu þarna. Við viljum ekkikafa djúpt í sálfræði eða heimspeki í hvert sinn – þó gaman sé.

Á orrustuvelli lífsins hefurðu ekki svigrúm til að spyrja þig um merkingu stríðsins. Geymdu slíkt fyrir eldhúsumræður.

Flest námskeið í sjálfshjálp bjóða mörg tól og flóknar útskýringar. Sem gleymast þegar við þurfum að nota. Þess vegna er Ferlið einfalt, aðferðir einfaldar, og árangurinn lærist. Hópvinnan tryggir að tólin skili venjum sem skila árangri. Þannig vex viljastyrkur.

Að setja sér markmið, og endurmeta eru fín orð og mikið notuð. Það tekur tíma að læra á þetta hugartól. Við viljum árangur strax en ekki á morgun, því okkur liggur á. Ferlið í hnotskurn er því þannig: Þú byrjar ferðina á einhverjum stað. Lærir einfaldar aðferðir og fetar þig í rétta átt.

Allar breytingar sem þú vilt sjá í lífi þínu taka tíma og löng ferð tekur mörg skref. Við sjáum ekki árangur ef við horfum á endatakmarkið. Því smáu skrefin skila okkur í rétta átt. Hefurðu horft á stóra vísinn á klukkunni? Þar kemur endurmat til hjálpar. Aðferð til að sjá smáu skrefin sem skila þér áfram.

Ekki ólíkt því að klífa fjall, sem er einmitt gert skref fyrir skref, upp á við: Ef ferðin er erfið og toppurinn virðist langt í burtu – þá finnst þér hægt miða og ferðin leiðinleg. Ef þú hvílir þig reglulega og lítur til baka, sérðu hve hátt þú ert kominn og hve ferðin er skemmtileg.

Einfalt er betra en flókið. Einföld viðhorfsbreyting sem skilar árangri. Þeir sem ná mestum árangri í lífinu hugsa allir svona.

Höfum í huga að þjóð er ekki genetískt fyrirbæri og hefur aldrei verið, þar til synir og dætur byltingannna í Frakklandi og Nýlendunum 13 – sem allt voru meitlaraspunar – bjuggu til Þjóðernisrembu.

Þjóðernisremba er drullusýn á hið mannlega sem tilgreinir að þjóð hafi eitthvað með gen að gera. Afsakið yfirborðs-neikvæð orð, sem eru bannfærð í tvívíðum heimi hins meitlaða nútíma.

Sama heimskudrulla hugsunar hefur undangengna öld gert heilauppskurð á Gyðingum, sem er fólk er aðhyllist gyðingatrú, og reynt að telja þeim trú um að Gyðingur hafi eitthvað með gen að gera. Fram til 1800 hafði Þjóð alltaf snúist um Heimssýn og Samræðu.

Ert þú Kristin þjóð, bara vegna þess að langafi þinn trúði á Hvítakrist?

Er fjallað um það í fjölmiðlum að Ultra Orthodox Gyðingar – sem eru alvöru gyðingar – hafa verið í hatrammri baráttu gegn Zíonisma (Þjóðrembings gyðingar) í meira en öld? Hefur einhver sagt þér að hatur Þýskra Þjóðernissósíalista á gyðingum snérist um fyrirlitningu þeirra á Zíonistum – sem þá hét International Jewry – en ekki á Ultra Orthodox’um?

Ég vil minna lesendur mína á að til eru þrenns konar bókasöfn – eða heimildabrunnar – í heiminum. Fyrsti brunnurinn eru almenningsbókasöfn. Annar brunnurinn eru skjalageymslur valdastofnana á borð við Vatíkanið. Þriðji brunnurinn er í musterum Meitlara. Lesendur mínir flestir hafa aðeins aðgang að einum þeirra.

Við vitum öll að menning er saga hugsunar og þegar þú þekkir ekki hugsanasögu þína þá þekkir þú ekki þá heimssýn og þá samræðu sem liggur til grundvallar því baklandi sem er þín þjóð. Í þessum skilningi er það rétt að Íslam er þjóð, Gyðingar eru þjóð, Kristnir eru þjóð, Búddamenn eru þjóð; og að Herular eru þjóð.

Ég hef margútskýrt í skrifum mínum varðandi Endurreist Þjóðveldi að í mínum augum snýst það ekki um gen eða húðlit eða fæðingarland (eða móðurtungu) hvort ég er Íslenzkur eða ekki, heldur um afstöðu mína, um heimssýn mína og það hvernig ég tjái mig við og skil meðbræður mína.

Ekki síst snýst það um virðingu, gagnkvæma, gegn öðru fólki, hvers kyns sem það annars kann að vera eða virðast vera.

Að endingu vil ég koma hér á framfæri ástæðunni fyrir erindi þessu, sem er minna en vatnsdropi í stóru fljóti, og það er hvernig Íslendinga Umskiptingum huggnast að líta – eða lýta – bakland sitt. Ég segi bakland sitt, því bakland Íslenzkra er annað.

Í þessu ljósi langar mig að benda á dálítinn punkt. Írekað gerði ég leitir á Netinu frá 2003 til 2010 um Herula, bæði á Íslensku og ensku. Ég hef rætt við ýmsa um þessi mál sem vitna í fleiri heimildir en Barða Guðmundsson.

Ferskast er mér í minni kvöldstund sem ég átti með Ítölskum áhugamanni um þessi fræði sem þuldi upp Ítalskar bækur sem hann hefði ýmist séð, pantað eða lesið, þar sem fjallað er um uppruna okkar, en á Ítölsku voru Herular nefndir Erilar. Hann eyddi góðri stund í að rekja fyrir mér að Erilar hefðu stofnað og byggt Feneyjar (Venezia) og rakti fyrir mér Epistemology ástæður sem rökstuddu að nafngiftin væri úr Norður Evrópsku máli.

Þegar ég segi Norður Evrópskt mál, þá meina ég rétt eins Dönsku, Gotnesku (austur eða vestur) eða norður Germönsku eða ekki.

Ástæðan fyrir því að ég gerði reglulegar leitir á Netinu að þessu efni, er sú einfalda staðreynd að sjaldan er reykur án elds og ég var þess fullviss að fleiri væru að, eða myndu, setja á netið efni sem dygði mér til að róta upp einhverju bitastæðu sem mér myndi gagnast til að finna fornþjóðina sem fæddi mig.  Ítrekað birtist ekki neitt eða mjög fátæklegt efni.

Nú hins vegar breytist tónninn. Sumarið og haustið 2012 birtist mér Fjallkonan, fóstra vættanna fjögurra sem vernda frumkjarna þjóðar vorrar, sem aftur leiða aðra vætti smærri, mér í draumi. Einn þessara drauma hef ég sett á Youtube og deilt með öðrum. Í kjölfarið fóru að berast mér ábendingar frá vönduðum Íslenzkum körlum og konum hvar ég gæti borið niður til að finna eitthvað sem Valdakerfi lýgræða hafi hulið fyrir hugsun okkar.

Leitaði ég uppi þessa mola og 10. desember 2012 fæðist mér Endurreist Þjóðveldi og ég set fyrstu 12 kafla þeirrar bókar á Netið. Áfram hélt ég að rekja þann þráð í um það bil fjóra mánuði. Þá gerist það að ég sé Morgunblaðssmiðjuna birta fáeinar Þjóðlegar greinar meðal annars um Hvítblánn – eitt helgasta tákn sem ég þekki.

Rétt eins og Lýgveldismenn vildu eigna sér það sem þeir jafnharðan fótumtroða.

Því ef þú felur grunnmenningu okkar, ef þú forsmáir þá vætti sem þú límir á skjaldarmerki þitt, ef þú lýgur að fólkinu sem þú leiðir og lýgur að fólkinu erlendis sem ríki þitt er í samskiptum við; þá ertu lýgi sem fótumtreður það sem heilagt er og slíkir standast ekki raunir þegar vættir rumska.

Sama vor sé ég ítrekað hvernig elítuskrímslið birtir ýmis konar þjóðlegt efni, eins og til að minna Umskiptinginn á hverjir hafi allt á hreinu og hverjum beri að treysta. Nú hefur komið í ljós að síðan er að birtast fleira efni sem fer ofan í kjölinn á rótum hins þjóðlega og ýfir upp þoku sem villir Umskiptingum sýn.

Er sumt af þessu efni sem ég minnist á, tengt í tenglum – eða mystískum henglum – hér fyrir neðan. Því mér þykir sjálfsagt að Íslenzkir þekki blekkingarhjúpinn jafn vel og þá rót sem þeir bergja af þegar þeir snúa sér til móður okkkar.

Ég vil minna Íslenzka á að Ari Fróði var handbendi Kaþólskrar valdastofnunar. Að sama valdastofnun tók sér bessaleyfi til að safna til sín öllum þekkingar og menningarritum sem hún komst yfir frá 325 til endurreisnar, eða vel á annað þúsund ár.

Þar var ekki bara uppritað og varðveitt heldur einnig endurskoðað og hreinsað.

Það sem er hreinsað, er í dag opið almenningi. Það sem þeir geyma er opið þeim sjálfum, það sem hægt er að nota til meitlunar og klofnings bæði þinni sál sem sál þjóðar, eru vopn í skjalageymslum Meitlara.

Mér þykir einsýnt þegar meginmiðlar skyndilega fyllast af vel meitluðum orðum með spjótslagi gegn rótum þjóðmenningar sem er meiri þeim sjálfum, að ástæða sé fyrir. Einnig finnst mér áhugavert þegar það eru Íslenzkir sem benda mér á að þetta gerist og vilja að dregið sé fram bæði sú árás sem gerð er, svo öðrum sé hún ljós, sem og til að gefa mér færi á að svara.

Svar mitt er einfalt; ekkert. Því ég treysti því minni sem er ómeitlað og ekki á þeirra valdi.

Ég er mér meðvitaður um hversu fræðimannatal og heimilda upptalningar verka á hug Umskiptinga. Ég er einnig meðvitaður um hvernig Íslenzk menningarsaga var keypt og hreinsuð á öndverðri átjándu öld.

Ég þekki muninn á sögu og heimssögu (his-story). Ég fagna því að misvísandi efni kemur fram, því þannig lærir maður þrívídd og maður lærir að lesa á milli línanna og maður lærir á samlegð og maður lærir að treysta á sjálfan sig og vætti, eins og Herular kunnu.

Nokkrir tenglar

• Eitt.
• Tvö.
• Þrjú.
• Fjögur.
• Fimm.
• Sex.
• Sjö.
• Átta.

Með fullri virðingu fyrir skoðunum meitlara, uppvakninga, umskiptinga og sögusmettum ýmiskonar, þá er hinn sýnilegi fýsiski heimur innan við 1% af veruleika alheimsins, ef svo mikið. Ég minni á að ellefta boðorðið er í sama kafla og boðorðin tíu og vægi þess blasir við hverjum þeim sem rannsakar dýpra en á silfurskjá sýningarvélar eða skoðar hver borgar manninum í sýningarklefanum.

Ég mun síðar birta efni sem tengist fornmenningu okkar en ekki búast við svari við söguskoðun sem er einmitt ætluð til að espa okkur til svars og í fangbrögð díbeitar’innar. Það er aðferð Secularismans og ég hef engan áhuga á því. Ég hef áhuga á samræðu og virðingu, sem er eitthvað óþekkt í hinum meitlaða heimi.

httpv://www.youtube.com/watch?v=BWQ-76-3xOw

Lakota þjóðin, sem þekkti Herula fyrir um þúsund árum á sér eftirfarandi orðfæri (á ensku): „listen to the wind and the trees.“ Við höfum svo fá tré að „við hlustum á vindinn og grasið.“ Sjálfur hlusta ég oft á tröll, en það er önnur saga.

httpv://www.youtube.com/watch?v=5ug1p-QhkR0

Ég vil þakka góðum manni Íslenzkum sem benti mér á þræðina sem urðu tilefni þessa minnisblaðs. Þannig verður samfálag til; að við stöndum saman vörð um þá helgi sem ekki þarfnast meginmiðla eða annarrar meitlunar.

Ég vil benda á – en ég vissi ekki af því fyrr en mér var á það bent – að Uppruni Íslendinga var útgefinn á ensku 1967.

• Abebooks.
• Amazon.
• Alibris.

Árið 2014 gerði ég fyrirspurn til Þjóðarbókhlöðu varðandi hvort Uppruni Íslendinga eftir Barða Guðmundsson og Gullöld Íslendinga eftir Jón J. Aðils væru enn bundnar höfundarrétti. Var mér tjáð að Gullöldin væri opin en að enn væru 13 ár í að Uppruninn yrði það. Sem merkir að við megum setja aðra þeirra á Netið nú þegar og hina eftir örfá ár.

Met ég þau rit meira en hrákann sem Umskiptingar og Uppvakningar – sem allir eru ýmist Lýgveldiseign eða Meitlaragrjót – skiptast á í slefi sínu. Því ég veit vel hvernig opinber áróðurs-sögurýni er notuð til að mölva sál þeirra og nota í hugarsteypu.

Við Þjóðveldisfólk förum ekki í slík fangbrögð, því við erum önnum kafin að hlaða okkar eigin vörður í þokunni, úr ómeitluðu grjóti þar sem náttúrunni er treyst til að skaffa okkur þá steina sem falla  hver að öðrum í hleðslunni.

Stundum þurfum við að sækja rétta hnullunginn yfir lækinn eða leita í dimmri þoku, eða stormi, áður en mátaður er við sinn stað í hleðslunni. Á meðan Umskiptingar kaupa sitt andlega fæði í stórmarkaði meginmiðla, og greiða fyrir með tölvufærslu sem táknar litprentaðan pappír.

Enn fleiri hafa minnt á það. Enn fleiri muna vel hvaða spilling kom þar fram. Enn fleiri vita hvað nú er í gangi og hefur verið árum saman. Ég læt mér viturra fólk telja það upp.

Ef þú trúir ekki að landvættirnir eða móðir þeirra Fjallkonan séu til, þá hvorki trúirðu myndinni á skjaldarmerki hins svonefnda Lýðveldis þíns né ímyndinni sem röflar yfir þér á afmælisdegi Jóns Sigurðussonar sem Lýðveldismafían heldur upp á ár hvert síðan 1944.

Sömu viku og afmælisdagur þjóðar þinnar er. Sömu viku og afmælisdagur beins lýðræðis er. Sömu viku og afmælisdagur 39 sjálfstæðra héraðsþinga er. Sömu viku og þín þjóð hélt hátíðlega við hverjar sumarsólstöður í meira en fjórar aldir.

Þú baðar þig í orðagjálfri og kosníngapípi frekar en heiðri og dyggð þjóðar þinnar. Þú hefur meiri hug á að vernda bankaklíkuna sem á þig en þjóðinni sem fæddi þig. Þú hefur meiri áhuga á blaðri en dug.

Ég fyrirgef þér og ætla að láta mér þykja vænt um þig. Eins og óþekkan þverlyndan krakka. Því ég trúi á eitthvað sem er merkilegra en uppþornað ímyndunarafl þitt skilur.

Axel Pétur Axelsson setti sig í samband við þær stofnanir sem líklegastar væru til að varðveita skjalið og eftir nokkuð streð fékk hann ljósmyndir af skjalinu. Í kjölfarið ákvað ég að gera slíkt hið sama.

Í lok ágúst mánaðar 2015 hóf ég leitina og skjalfesti hvert skref hennar. Skjölun þessi fór fram þrem myndskeiðum sem ég hef síðan fjarlægt af YouTube. Í leiðinni rýndi ég í Þjóðskrána og tel mig hafa fært sterk rök fyrir að Forseti lýðveldisins sé aðeins Forseti ríkisráðs og að Lýðveldið sé Lýgveldi.

Lauk leitinni með ágætum árangri og þakka ég starfsmönnum Þjóðskjalasafns sem að málinu komu fyrir þáttöku þeirra í að leiða málið til lykta.

Í kjölfarið á þessari leit vakna tvær spurningar: Var Árni Magnússon hluti samsæris til að afmá hluta af þekkingararfi þjóðarinnar og fela einhverja hugsun? Getur verið að Kópavogsfundurinn 1662 hafi verið ólögmætur?

Sem aftur vekur þá áleitnu spurningu hvort allar þær þrjár stjórnarskrár sem Lýgveldið hvílir á, séu einnig ólöglegar en við skulum hemja okkur. Þó samsæriskenningar séu skemmtilegar þá er betra að hafa á þeim vissan heimil og breyta þeim, skref af skrefi, í rannsóknir.

 Myndskeiðin sem minnst var á hér að framan eru nú hluti mynskeiða safns mín sem geymt er á archive.org og er tengt frá forsíðu not.is

Er það þess virði að reyna að orða það sem ekki virðist hægt að bera fram?

Margar hugleiðingar um ástandið í þjóðmálum enda á að sýna manni umræðan virðist stýrð í hrunadans penínga pælinga lýðs og elítu annars vegar og fyrrtrar orðræðu einmana heimspekings eða huglægu mati margra misáttavilltra kverúlanta, þar sem enginn veit hvort hann á að þegja eða hrópa hærra.

Það er engin niðurstaða – því umræðan sjálf er markmiðið – þannig hefur það verið frá syndafallinu.

Afar virtur og viðurkenndur blaðamaður til langs tíma, vel menntaður og hugsandi. Ég er ekki nauðsynlega sammála öllu sem hann segir, enda skiptir það ekki öllu.

Samræða lýðræðis snýst einmitt um að heyra hvað aðrir hafa að segja, leggja eitthvað til málanna sjálfur, og vera sammála um lýðræðislega niðurstöðu en einnig að hún er ekki endanleg, því samræðan heldur áfram.

Lykill þessarar samræðu, og ástæða þess að hún er undirstaða Beins lýðræðis, er sú að ef við leyfum ekki þeim kjánalega að komast að finnum við aldri þann snjallasta.

Fulltrúa lýðræðið snýst um að sá sem *hljómar* snjallastur fái að meðhöndla vægi fjöldans, og um leið gefur til kynna að hinn almenni maður sé kjáni sem hafi ekkert við valdið að gera. En um leið er leiðin opin fyrir hinn siðlausa sem getur talað sig inn á hvern sem er og kemst upp með hvað sem er:

Tökum eftir að lýðveldiselítan hefur ritað 48. grein stjórnarskrárinnar þannig að lýgi stjórnmálamanna sé lögleg.

Þannig er þetta í öllum ríkjum sem byggjast á valdboði, hvort heldur einveldum eða fulltrúa lýðveldum, því atkvæði þitt hefur engin áhrif á elítuna heldur velur aðeins á milli siðlausra fulltrúa hennar. Þetta er ein ástæða þess hve mikið ég dreg fram hvaða umræða fer fram erlendis, því sama umræða er að fara fram alls staðar, eini munurinn er sá að bezta lausnin er fædd;

Lausn sem forfeður okkar nýttu í fjórar aldir! Lausn sem enn í dag er á undan hinum upplýsta samtíma. Lausn sem nær enginn veit um.

Ég hef nýverið átt í samskiptum við einn fremsta fræðimann heims um þessi mál og hann kannaðist ekkert við neinar heimildir sem segðu frá beinu lýðræði og samræðu lýðræðis á Þjóðveldisöld. Heimildir sem hann tók fagnandi að geta rýnt í nánar.

Eins og lesendur mínir vita er ég hrifinn af mystík og finnst að hún eigi vægi í mótun lýðræðis rétt eins og hún hefur vægi í mótun þjóðar. Ég sé mystík meira sem verkfæri til að opna fyrir sköpunarkraft en til að eltast við vættir og drauga.

Í veröld hins dulræna sér maður hvernig *valdakerfi* hafa visst hugarfar – eða vitund. Vitund þessi var hin sama fyrir átta öldum og í dag. Hugarfar sem vitandi vits hefur bælt hugmyndina um „samræðu lýðræðis“ og „beint lýðræði“ í átta aldir.

Tökum eftir hvernig sú sögurýni sem við höfum beitt undanfarið varpar nýju ljósi á þá sögu sem valdavitundin leyfði þjóðinni að muna. Reynt hefur verið að gera sem minnst úr lýðræðisvitund sögualdar okkar og frekar beint sjónum að fátækt sem reis í kjölfar þess tíma. Hver sá sem sér það tímabil með raunsæum augum sér þó að sú fátækt var afleiðing landshátta en ekki stjórnarfars.

Þannig sé ég skýrt, með augum hins mystíka úr þessari fjarlægð, hvernig vitund valdboðs sá beint lýðræði fæðast á afskekktri eyju úti í Atlantshafi.

Munum að menntaðir valdamenn Evrópu þess tíma, sem bjuggu að hirðir konunga og fursta og ennfremur valdamenn hinnar auðugu og valdamiklu Kaþólsku kirkju, vissu vel hvað vald* er rétt eins og menn vita það í dag.

Skammt þarf að lesa í fræðiritum fornalda til að sjá þetta skýrt, og auðvelt er að sjá hvernig sá kóngur sem auðveldast átti með samskipti við þessa hættulegu eyju var hvattur til að bæla þessa djörfu hugsun sem festi rætur á Íslandi.

Hugsun beins lýðræðis, skapandi hugsunar og samræðu virðingar sem okkur er eðlislæg, sem mun ekki aðeins brjótast fram undan klakanum hér, heldur bræða allan heiminn.

* Það er ástæða fyrir því að þér er lítt kennt um vald í skólum.

httpv://www.youtube.com/watch?v=iUKn19Sg0vo

Eru Meginmiðlar að standa vaktina? Er einhver grasrótarhreyfing að standa vaktina? Eða eru viðeigandi aðilar að boða fagnaðarerindi sín í Afganistan þar sem valmúinn grær?

Hver misnotaði barnið? Presturinn eða faðirinn, eða móðirin eða embættismaður ríkisins?

Þjóðarúrþvættið er sjálfdæmt og valdaskrímslið með. Ég bið lesendur velvirðingar á hörðum orðum en ef engin eru svörin, eða á eina bókina lærð, þá verður stundum að rugga bátnum. Satt að segja þykir mér bátur samtímans vera orðinn útblásinn bómull í vatnsglasi.

 Hver hefur komið því inn hjá okkur að einungis tveir hópar fólks séu helstu misgjörðarmenn?

Ennfremur, ef Lýðveldin byggjast á framsali valds borgarans til ríkisins, en ef borgarinn hefur ekki vald til að ræna barni af heimili annars borgara, hvar fékk þá ríkið slíka heimild nema ríkið taki sér guðdómlega tign?

Sömuleiðis veit ég að upphaf þessarar færslu er versta bull. Enginn Íslendingur hefur áhyggjur af því að Þjóðverjar grandskoðuðu Ísland fyrir stríð.

Þeir skoðuðu alla Evrópu, sums staðar með hervaldi og sumsstaðar sem gestir, þegar þeir undirbjuggu þúsund ár friðar.

Hver einasti kristinn maður sem lesið hefur Biblíuna veit að veröldin er á valdi hins vonda svo líklega voru Bandamenn hans handbendi þegar þeir lögðu að velli það ríkiskerfi sem lýsti yfir stuðningi við Hvítakrist.

Já ég veit að ég er ennþá að bulla.

Sömuleiðis vita allir sem lesið hafa hernaðar- og mannkynssögu að Rússar höfðu engan áhuga á Íslandi, annan en þann að vita hvernig hér væri umhorfs ef þeir þyrftu að verja hendur sínar gagnvart vestrinu. Það var farsi hins tíðindalitla kalda stríðs sem þjónaði þeim tilgangi einum að halda mannfólki vestrænna Lýðvelda og austræanna kúgunarvelda kyrrum fyrir í ótta, kvíða og vantrausti.

Þetta síðastnefnda er bara bull í augum þeirra sem eru ólæsir og sinnulausir um samtíma sinn.

Norðurljós eru afar vinsæl í Asíu. Sjálfur á ég kunningjafólk af Asískum uppruna sem ég hef kynnst í gegnum samfélagsmiðla Internetsins. Allt þetta fólk hefur áhuga á norðurljósum og spyr um þau. Mjög algengt er sömuleiðis að fólk í Asíu, Suður Ameríku og Afríku – já þar er líka fólk með aðgang að netinu – spyrji um snjóinn.

Það kann að hljóma fáránlega, eins og margt annað í upphafi færslunnar að ég stend í samskiptum við fólk erlendis. En hugsum það nánar. Við Íslendingar höfum öll áhuga á að ferðast um ókunn lönd, skoða heminn og kynnast fólki. Sjálfur hef ég ferðast mikið og einnig verið í sambúð með erlendri konu. Ég hef mikinn áhuga á menningu, hugsunarhætti, trúarbrögðum og öðrum veruleika hugsunar.

Er það svo skrýtið að ég nota tæknina til að lesa erlenda fréttamiðla, skoða hvað gerist í grasrótunum og tengja punkta? Hver sá sem les greinar mínar, á blog.is, hreinberg.is, logostal.com eða hundasport.is, veit hvað ég hef gaman af að skyggnast undir húddið og skoða hvernig vélin er tengd og tikkar.

Tökum sem dæmi einn málkunningja minn sem býr í austarlega í mið Afríku. Það er land sem er á við tvö og hálft Ísland að stærð. Þar býr tífalt fleira fólk en á Íslandi. Þar er stærra heilbrigðiskerfi en hjá okkur, mjög öflugt menntakerfi, sterk menningarvitund, stórborgir og mjög mikil gróska af trúarbrögðum, tungumálum og alls kyns kræsandi menningarstraumum.

Héðan séð, ef maður skoðar það í gegnum nálaraugu frétta sem birta fáeinar sekúndur árlega af sama landi, þá er það strjálbýlt og ólæst svertingjaland þar sem börn með uppblásinn maga búa í moldarkofum.

Við höfum hins vegar ekki búið í moldarkofum í áttatíu ár!

Ég hef áður ritað um Kínagrýluna og borið saman við Rússagrýluna og aðrar grýlur. Mín skoðun er sú að meginfjölmiðlar elska að þeyta upp rjómafroðu vantrausts og kvíða gagnvart samfélögum sem við ekki þekkjum.

Kínversk menning hefur ekki haft áhuga á útþennslu í meira en þúsund ár og jafnvel meira en tvöþúsund ár. Þetta fólk hefur áhuga á eigin menningu og viðskiptum. Umfram allt hefur kinversk menning – óháð stjórnvöldum – fyrna mikinn áhuga á ábatasömum viðskiptum. Einnig elskar þetta fólk að velta fyrir sér mat og matargerðarlyst. Hver er það sem ekki hefur notið góðs af því?

Á ferðalögum mínum hef ég tekið eftir einu sem tengist mat og matargerðarlyst. Skoðum til að mynda Ítalíu sem er eitt fremsta matarmenningarríki Evrópu eða Frakkland sem sækir fram á því sviði einnig. Bæði þessi lönd eru búsett þjóðum sem hafa verið heimsveldi og vita því hvað er hvers virði. Rétt eins og Kínverjar og Indverjar.

Skellum Tælendingum inn í þessa mynd. Þar býr þjóð sem stendur líklega fremst í heiminum í dag á sviði matargerðar lista. Þar býr harðduglegt og glaðvært fólk, sem oft er litið niður á í okkar fagra landi því konur sem þaðan hafa flust hingað eru oft í illa menntuðum og illa launuðum störfum.

Víða í þessum störfum vilja Tælendingar síður vinna við hlið Íslendinga því þeim finnst við vera löt.

Tæland er eina ríkið í Asíu sem vesturlöndum tókst aldrei að brjóta á bak aftur.  Öll þessi ríki sem hér eru nefnd forðast skylmingar ef hægt er, því þau vita hvað skiptir máli. En hvað skiptir máli?

Þegar ég bjó á Írlandi hitti ég eitt sinn Skota sem átti sameiginlegt áhugamál með mér, sem er tölvunarfræði. Hann sagði mér að eftir að hann útskrifaðist frá Glasgow háskóla fór hann í þriggja mánaða ferðalag til Indlands. Við ræddum það í smástund þar til hann klikkti út  „þegar ég kom til baka vissi ég hvað skipti máli“.

Hvað skiptir máli? Spurði heimspekingurinn ég, albúinn í spennandi hugtakaskylmingar. „Fjölskylda og góður matur“ var svarið, svo skáluðum við bjórinn í botn. Það var komið að mér að kaupa annan.

Í hvert sinn sem ég sé meginfjölmiðla spinna upp kvíðafroðu, óttafroðu eða eitthvað annað sem engu máli skiptir. Hvað þá sakleysislegar jónunarmælingar á öræfum – sem auðvelt er að fylgjast vandlega með t.d. með því að skikka vísindamenn til að hafa Íslenska leiðsögumenn öllum stundum – þá vaknar mér önnur spurning:

Hvað er verið að fela í umræðunni? Sumarið sem öræfin voru síðast notuð ásamt Kínagrýlunni tóks vinstri stjórninni að kæfa alla umræðu um sjálfa sig í heilt sumar, þjóðinni til mikillar kæti. Hvað á að fela núna?

Hvaða vogunarsjóðir eiga bankana sem eru að hirða aleiguna af þjóðinni? Hvers vegna eru það tuttugu einkavinir sem eiga allan þorskinn? Hvers vegna er ekki hægt að frysta verðtrygginguna? Hvers vegna er ekki hægt að koma á beinu lýðræði?

Eitt skemmtilegt dæmi að lokum, því fáir Íslendingar hafa lesið stjórnarskrána sína (sem tekur tuttugu mínútur): Meðan fjölmiðlar og stjórnmálabjöllur hræra í þér varðandi grein 26 – sem er öryggisventill lýðræðis – hvarflar ekki að þér að skoða grein 20, sem er mun áhugaverðari frá sjónarhóli valdabrölts.

Hvers vegna áttu að hlýða og vera góður þegn, þegar þú getur verið öflugur borgari? Hvers vegna er ekki hægt að kæra stjórnarskrárbrot? Hvers vegna má ekki segja opinberlega að EES samningurinn er landráð? Engar þessara spurninga koma Kína neitt við.

Þessi grein var fyrst rituð á gudjonelias.blog.is veturinn 2012/2013.

 

Allir vita hversu óþægilegt það er að aka á hraðbrautum landsins og lenda í hvarfi á veginum. Það er eins með hugarhvarf, það er hugsun sem bærir á sér þegar eitthvað óþægilegt kemur upp í umræðum eða við lesningu.

Þegar hugurinn sér beina braut framundan þá líður einstaklingnum vel en hugsun hins dáleidda hefur tilhneigingu til að forðast hugarhvörfin eða bregðast harkalega við þeim óþægindum sem það veldur að lenda á þeim.

Í umræðum fólks um menningar- og samfélagsmál sneyðir fólk hjá því að hugleiða hlutlæg rök og hverfur í huglæg rök sem það síðan ver með kjafti og klóm. Það er oft erfitt að skilja hvers vegna vel gefið fólk snýr oft í forðabúr rökleysu til að forðas rökhyggju,

þegar maður áttar sig á að það er að forðast Hugarhvörf, þá skilur maður betur framvindu orðræðunnar og hvernig samtíma ástandið mótast af þessari sálfræði. Yfirleitt veit einstaklingur ekki af þessum hugarhvörfum og þau eru ekki alltaf öðrum augljós en ef maður veit að þetta er til er maður fljótari að átta sig á því.

Þjóðfélagsverkfræðin er vel meðvituð um tilhneigingu fólks til að stjórnast af hugarhvörfum og nýtir sér það rækilega.

• Annars vegar hvar séu mörk þess að Valdstjórnin eigi að hafa algjört vald yfir persónu þinni og líkama?
• Hins vegar hvers vegna Valdstjórnin hefur nú þegar eignarhald á nafngift þinni?

Þá mætti spyrja sig hvort kennitala og varnarþing Valdstjórnar sé skilgreint í Stjórnarskrá og einnig hvort eignarréttur einstaklings yfir sjálfum sér og mörk þess réttar sé til í lagalegum skilningi?

Mannanafnanefnd ákveður hvað þú mátt heita en svo er einnig algengt að útlendingar séu skyldaðir í blóðprufur. Nú getur læknir úrskurðað þig heiladauðan og rifið úr þér líffærin. Enginn ræðir – alveg sama hver umræðuspuninn er – hver séu eðlileg takmörk ríkisins og elítunnar sem hefur tekið sér eignarrétt þar á bæ.

… um Pentagon papers og Air America.
… um áframhaldandi loftárásir og vopnasmygl Nató til Líbýu.
… um muninn á Shia og Sunni og stríðið á milli þeirra.
… um Valerie Plame og Joe Wilson.
… um Howard Zinn og „People’s history of the United States.“
… um David Irving og Ernst Zundel.
… um loftárásir Bandamanna í síðara stríði.
… um peníngabólurnar frá 1880.
… um hvernig fyrsta Dísel vélin gekk fyrir jurtaolíu.

Þeir vita einnig að
… Al Gore fékk 500.000 fleiri atkvæði en Bush
… til er stríðsglæpadómstóll sem hefur þegar dæmt Bush og Blair fyrir stríðsglæpi.

Þeir vita hver Noam Chomsky er og hvað hann fjallar um. Einnig hafa þeir á hreinu hvaða menntakerfi er notað í landinu og um málaferlin á milli Hedges og Obama.

Að vita um, er ekki hið sama og að hafa þekkingu og „skiling á.“ Að vita að heimurinn er til, er ekki hið sama og að hafa skilning á honum. Rétt eins og sauðir vita hvar þeir fá að éta á vetrum, er ekki víst að þeir hafi skilning á sauðfjárbúskap.

Sjáðu svo lekamálið, eða hvaða spuna sem vera skal, í því ljósi og ef þú sérð í gegnum fléttuna, youtubaðu þá myndskeiðin mín um Lekamáls samsærið.

Spurðu svo hvers vegna auðsveip þjóðin – sprenglærð sem hún þykist vera – trúir á valdstjórnina og tófurnar hennar? Því þú hlýtur að vita að valdkerfi hrynur þegar trúin á vald þess hverfur.

mynd tengd inn frá visir.is

mynd tengd inn frá dv.is

mynd tengd inn frá timarim.is

mynd tengd inn frá utanrikisraduneyti.is

mynd tengd inn frá vb.is

Fréttatenglar til samanburðar

• http://www.vb.is/frettir/84740/
• http://www.utanrikisraduneyti.is/frettir/nr/6059
• http://www.visir.is/kinverjar-maettir-til-ad-hefja-oliuleitina/article/2014141029860
• http://www.visir.is/2,5-milljardar-i-oliuleit-a-drekasvaedi-a-naesta-ari/article/2014141019233

Munum að þegar við hættum að fylgja fyrirmyndum, hættum að trúa í blindni, byrjum að axla okkar eigin ábyrgð á okkar eigin málum að innan og út, og hefjum virðingarfulla samræðu við náunga okkar; er stutt í að valdið hætti að tilheyra elítunni sem dáleiðir skrýlinn heldur vex upp frá rótum okkar sjálfra.

Því maður sem ekki hlýðir; honum er ekki stýrt.

Þegar Jesús sagði Ég er vegurinn, sannleikurinn og lífið, þá meinti hann eitthvað sem er týnt í túlkun: Ég er Sjálfið en ekki egóið. Hann átti sumsé ekki við Ég Jésús heldur Ég Sálin. Í þessu ljósi hljómar setningin rétt og hún gengur upp. Sálin er vegurinn, sannleikurinn og lífið.

Séð í þessu ljósi, en fyrir suma tekur tíma að kveikja á hugsanalampanum, þá má bæta við: Ef þú velur þér sannleika þá mun eigandi þess sannleika stýra heimssýn þinni og trú.

Þegar við skiljum að það sem stjórnar lífi okkar ætti að vera okkar eigin uppljómaði vilji og sjálfsábyrgð, þá er stutt í það að ekki sé hætt að blekkja okkur sem einstaklinga eða hópa. Þá er stutt í að við skiljum kjarnann í Endurreist Þjóðveldi.

Kjarna sem er í raun ofureinfaldur þó ég hafi þurft mörg orð í að útskýra hann. Ef þú hlýðir ekki, þá er þér ekki stjórnað. Ef þú trúir aðeins eigin sannleika, þá vaknar samfélagsmeðvitund hjá þér og sýn þín á sterkari gildi vex. Ef þú iðkar samræðu og sækir eftir bæði upplýsingu og uppljómun, þá breytir þú heiminum.

Því þú – sjálfið þitt – er sannleikurinn, vegurinn, og lífið, en ekki steypubullið sem meitlararnir hafa hellt inn um eyrun þín eða skuggamyndirnar sem þeir fleyta framhjá augunum þínum, eða mýturnar sem þeir töfra þig með.

Það sem sjaldan er gefinn gaumur að, er að þegar heil þjóð bælir tilfinningar sínar (pirringur út í stjórnmálamenn er annað) og afneitar meiningu sinni, þá brýst það út hjá vættum fjalla og veðurs.

Ekki þarf að rökstyðja þetta nánar. Hins vegar væri góð spurning að velta við stórri spurningu. Hvernig heilum við þjóðarsál?

Við tökum í raun vald yfir þeim; því sá sem leiðir okkur beitir óhjákvæmilega þeim refsivendi sem hann óttast sjálfur.

Ef sá vöndur er þér merkingarlaus, því þú hefur vald yfir afstöðu þinni, þá brýturðu vald hans á bak aftur og þar með sigrar þú heiminn.

Þetta er hvergi kennt í samfélagi myrkurs; að þú hafir vald yfir huga þínum og afstöðu.

Hins vegar er mikið hlúð að tilfinningasemi og skoðunum, sem hvorutveggja er stormur í klósettskál. Stundum þarf að kúka upp í vindinn, af ákveðni og festu.

Það kemur í hugann eitt sem ég mætti minna oftar á, að lýðurinn sjálfur er sá siðlausi.

Elítan sem heldur huga skrílsins uppteknum í spunum og dáleiðslu heldur því fram – og notar hálfguð sinn vísindin sem enginn má efast um – að hinn siðlausi sé sá sem ekki hafi samkennd með öðru fólki, og bendir á ýmis dæmi og jafnvel káragen máli sínu til stuðnings.

Sannleikurinn er sá að hinn siðblindi (eða samkenndarlausi) sé laus við tilfinningasemi sem hægt sé að meðhöndla með dáleiðslu og spunaþvættingi. Taktu eftir hvernig elítan stýrir tilfinningalegri afstöðu fólks í gegnum fyrirsagnir, fréttablekkingar og aðra hugarstorma.

Taktu því næst eftir því hvernig hatursáróður er ólöglegur víða í heimi lýgvelda og tengdu það saman við lagabundinn eignarétt. Því hatursáróður er verkfæri elítunnar og vei þeim sem gæti notað það tól á annan hátt en hún er að móta.

Þetta tengist vilja; því sá sem er ekki háður melódramatískri afstöðu, er sá sem mótar vilja sinn.

Þegar sá aðili tekur þá ákvörðun að breyta skoðun sinni í afstöðu, og notar reynslumótlæti til að meitla þessa afstöðu; þá mótar hann vilja og tekur vald yfir sjálfum sér og heiminum.

Enginn getur stjórnað slíkum huga né hjarta nema eigandinn og slíkt er eitur í beinum elítunnar. Snákurinn er því ekki djöfullinn eins og prestarnir ljúga í þig, heldur þinn eigin vilji. Því eitrið bítur á elítuna en ekki þig.

Taktu eftir því að þeir hafa aldrei útskýrt hvaða guð gekk um í paradís og rabbaði við andlegan forföður okkar. Kannski var sú guðlega vera bara hátt settur ljósengill og kannski var snákurinn að vara við uppreisn hans.

Mundu að öll hugarkerfi eru verkfæri Satans og föllnu englanna hans, hvort sem þau eru yfirskilvitleg eða verlaldleg, ætluð til að múlbinda sál þína.

Þeir kynntust Levítum við Volguósa og fengu hlut í dýrð hinnar földu Arkar sem enn er þar dulin, en Levítar fela sig enn eftir að hafa kennt Khösurum hluta sögu sinnar, sem síðar urðu Azhkenasy zíonistar og brengluðu spádómunum miklu.

Í þann tíð börðust konur jafnt mönnum og tóku þátt þegar forfeður okkar hjálpuðu Gotum að berja Rómverskan ruslaralýð í bæði Aþenu og Róm.

Þetta er þjóðin sem reisti Feneyjar og tryggði Búrgúndý, áður en hún hélt til eylandsins gullna í norðurhöfum. Þar gerðist hún fyrst þjóða kyndilberi frelsis, kynngi, innsæis og beins Lýðræðis, og konur voru jafnar mönnum enn.

Í fjórar helgar aldir bjó hún hér með vættum sínum og gætti þeirrar sýnar sem hvergi hefur risið á mennskri fold, en af slægð hins volduga snáks varð hún eitrinu að bráð. Fyrst kom purpuri hins Rómverska skurðgoðadýrkanda og þynnti úr henni merginn, gerði konur undirmáls og falsaði söguna og kenndi sem Fróða.

Því næst kom peningavald hinna Evrópsku kónga að undirlægi hinna purpuraklæddu þjóna hins fallna ljósengils sem þjóðirnar tælir með umsnúinni trú og sáði borgarastríði svo mergurinn þynntist ùt og sál okkar mögnuðu þjóðar var undirokuð og þjáð undir eigin bældu þrá og þreytu.

Síðan hafa liðið àtta aldir, og þjóðin svæfð, dáleidd og dauf hefur gleymt hver hún er. Íslenzk þjóð er mín móðir, en Íslenska umskiptinginn kannast ég ekki við. Svo hefir kennt mér fjallkonan, fóstra vættanna, frænka tröllanna, verndari systkyna okkar álfanna, dís hafanna; móðir þeirrar sýnar sem senn rìs à ný.

Ég hvet áhugasama í þessu samhengi til að lesa bók Barða Guðmundssonar sagnfræðings „Uppruni Íslendinga“ og bók Jóns Aðils sagnfræðings „Gullöld Íslendinga“. Einnig Brísingamen Freyju eftir Skugga (Jochum Eggertsson) sem er til niðurhals á þessum vef.

 

Margir koma með tillögur að breytingum en nær enginn með tillögur að umbreytingu.

Endurreist Þjóðveldi er eina tillagan sem fram hefur komið síðustu áratugi, og jafnvel aldir, sem kemur með raunhæfa og einfalda tillögu að umbreytingum.

Ekki nóg með það heldur mun hún virka á mettíma þegar hún hefur sig til flugs, því hún er nógu einföld til þess og virkjar skapandi hugsun. Hins vegar er lítið um að skapandi hugsun sé virkjuð í samtíma okkar.

Margmiðlun ráðandi afla stuðla að svartsýni, efahyggju og bælingu. Margar aðferðir eru nýttar og ég treysti því að lesandi minn hafi sjálfur velt því fyrir sér eða þekki aðferðirnar sé hann áminntur að gæta að þeim.

Erum við rétta lausnin? Nei! Erum við bezta lausnin? Alls ekki. Við erum eina lausnin sem fram hefur komið. Eina lausnin að umbreytingu, endurbyggingu og endurhönnun sem opnar samtímis fyrir hreinsun hins gamla og spillta um leið og hún opnar veginn fyrir þáttöku allra stefna og afla.

Því er eðlilegt að það taki tíma fyrir þá fáu sem hafa séð eða heyrt málflutning minn að íhuga rökin, sýnina og viljann. Því við erum alin upp í samfélagi sem fyllir höfuð okkar af mælanlegri þekkingu en letur okkur til að tengja punkta. Við íhugum hvorki þekkingarpunkta í samtímaþekkingu né heldur sögulega punkta eða punkta sem spanna veröldina.

Slík þjálfun er nokkuð sem heimspekingar tileinka sér. Þó aðeins að tilteknu marki.

Því svo lítið er um skapandi hugsun á þeim vettvangi einnig að segja má að síðasta nýjung í heimspekisköpun hafi komið fram með Friðriki Nítsje. Hann var dýnamít, en hvar er vetnissprengjan? Þetta síðasta er ritað fyrir þá sem lesið hafa Handan góðs og ills.

Þegar við sjáum tillögur, hugmyndir og uppástungur erum við alin upp við að þrefa um þær og rökræða. Við ræðum hvort þær séu geranlegar og viðeigandi, hverra hagsmuna þær munu þrengja og hverjum þær umbuna. Svo kemur egóið, því hver og einn vill að sín hugmynd verði fremst.

Enginn vill láta kveða sig í kútinn. Samvinna er leiðigjörn, því hver á að leiða hana? Svo týnumst við í að rífast um trén í skóginum og týnum skóginum sjálfum.

Þetta er það sem gerist þegar Endurreist Þjóðveldi er rætt. Fólk dettur niður á plan á borð við, þetta er afturhvarf til fortíðar eða við verðum að borga eða þetta er ljóta ruglið eða þú færð enga með svo slepptu þessu og svo mætti lengi telja. Enginn sér skóginn, því við erum alin upp við að þrefa og festast í hjólfari.

Ráðandi öfl, eða ráðandi straumar, hagnast á kyrrstöðu. Því er umræðum beint af Varðhundum kyrrstöðu í þær brautir  að vera fastar í hjólfari. Ég sting því upp á öðru hjólfari:

Látum gott heita hvort hugmyndir mínar séu rugl eða óraunhæfar. Gefum okkur smá séns í því sem Edvard De Bono nefndi Lateral thinking og er virt aðferð sem notuð er af nær öllum sem skara fram úr í stjórnun, viðskiptum eða vísindum: Gefum okkur að grunnhugmyndin virki.

Gefum okkur að Nýtt þjóðveldi rísi, það afmái skuldir þjóðarinnar og gefi almenningi og viðskiptalífinu hreinan skjöld eða autt blað. Gefum okkur að hægt sé að byrja frá grunni, fyrir almenning,  viðskiptalíf og stjórnmálalíf.

Hvernig myndum við þá gera hlutina? Hvernig myndir þú vilja sjá hin ýmsu málefni? Hvað með lífeyrissjóði? Hvað með erlend samskipti? Hvernig yrði eftirlit með stofnunum? Hvernig yrði ýtt undir nýsköpun? Hvaða tillögur blunda í þér sem þú gætir komið á framfæri?

Þjóðveldi vill sjá tillögur frá fólki, frá öllum borgurum, efafólki, lýðveldisfólki og þjóðveldisfólki.

Hver sem er getur sent inn tillögur. Við getum stofnað spjallborð, eða FB grúppu. Allt er hægt, en maður þarf stundum að komast yfir blindhæðina til að sjá hvernig landslagið er hinum megin. Umfram allt, ef við ætlum að skapa beint lýðræði þurfum við að læra að nota það.

Ég hef áður minnst á að til eru einföld drög að stjórnarskrá – á alþýðumáli – sem þegar er verið að ræða. Hún er í dag í 47 greinum. Hvað er stjórnarskrá Íslenska lýðveldisins löng? Hvað með tillögurnar frá 2012? Okkar skrá er tillaga að umræðu, handa þjóðinni og hún er einföld því hún er hönnuð til að virkja vald þjóðar sinnar.

Stjórnarskrá Þjóðveldis er sú eina í mannkynssögunni sem beinlínis krefst þess að þjóðin breyti henni og einnig sú eina sem ætlast til þess að þjóðin ákveði sjálf hvernig sköttun skuli háttað. Þá bannar hún með öllu allt hernaðarbrölt innan lögsögu sinnar og gefur þjóðinni færi á að velja sjálf gjaldmiðil sinn.

Valdið er þitt, en til að nota það þarftu að trúa á sjálfan þig og smíða samfélag með nábúa þínum. Ef þú gerir hvorugt, þá mun elítan gera það fyrir skuggavaldið, þér í óhag. Ef þú vilt.

Á meðan við sendum ekki ofbeldi valdakerfisins til föðurhúsanna, höldum við áfram að gera lítíð úr sjálfum okkur.

Og hver er lausnin? Við sniðgöngum algjörlega; allt eins og það leggur sig og við endurreisum vald borgarans yfir samfélagi sínu. Við reisum nýtt land, nýja menntun, slípum gömlu gildin, og berum höfuðið með reisn.

Því við erum ekki:

• Að endurreisa beint lýðræði og bæla lýgna stjórnmálamenn
• Skikka bankana í að hætta að fjárkúga þjóðina
• Nýta hugvit í nýsköpun á einhverju snjallara en áli
• Innheimta sjálfsvirðingu og reisa Héraðsþingin

Vissir þú að árin 1305 til 1315 beittu Íslenskir bændur Borgaralegu sniðgengi til að knýja Noregskóng til að virða Gamla sáttmála?

Vissir þú að Gamli sáttmáli var ríkjasamband tveggja fullvalda ríkja, með sameiginlegan þjóðhöfðingja?

Vissir þú að Íslendingar voru fyrsta þjóð heimssögunnar til að skilgreina trúfrelsi? Að í dag óttast þeir lítið bænahús með turni?

Vissir þú að Íslendingar voru fyrsta þjóð Evrópu til að virða rétt kvenna til lögskilnaða þar til Kaþólska kirkjan tók við?

Vissir þú að Íslendingar nýttu beint lýðræði, á 39 héraðsþingum, í allt að fjórar aldir? Að Allsherjarþing sameinaðra héraðsþinga var uppnefnt Alþingi.

Vissir þú að fjöldi Íslendinga vill endurreisa þá djörfu hugsjón sem skapaði þjóðina?

Vissir þú að fyrsta þing Alþingis var sett á fimmtudegi við sumarsólstöður, og að þinghelgi var ætíð sett á þessum degi næstu aldir? Daginn áður en fyrsta þingið var haldið, voru íbúar landsins nýbúar frá fimm þjóðlöndum og hugtakið Íslendingur fæddist þennan dag.

Þetta er fæðingardagur Íslenskrar þjóðar og hennar rétta þjóðhátíð.

Ég komst að þessum hlutum þegar ég fór að lesa um Þjóðveldisöldina á bókasafni síðustu ár. Ég skammast mín ofan í tær, eins og margir Íslendingar, fyrir að hafa ekki vitað þetta fyrr.

Enn meira skammast ég mín fyrir að frábært menntakerfi okkar er ekki að fræða okkur um gildi okkar eigin hugsunar, heldur kennir okkur að gera lítið úr sjálfum okkur og hlýða þeim sem skrifuðu söguna.

Ég  elska að vera Íslendingur og ég er að rifna úr monti yfir að okkar þjóð skapaði trúfrelsi, beint lýðræði, og jafnrétti, fyrst þjóða. Ég minni á að þetta er ekki þjóðremba heldur stolt af gildum sem þjóðin byggði sig úr, að í mínum huga er Íslendingur sá sem íslenzkt hugsar.

Ég skammast mín einnig ofan í tær fyrir að okkar frábæra þjóð, með þau sterku gildi sem skópu hana, hafi týnt sjálfri sér og gerst Umskiptingur.

Að hún hefur ekki aðeins látið bæla hugsun sína í átta aldir, heldur er hún svo upptekin af naflanum á sjálfri sér og dramatískri þörf í innihaldslausar froður að hún nennir ekki einu sinni að standa upp og segja – friðsamlega – „hingað og ekki lengra.“

Með hverjum áratugnum þrengist svo ramminn um hvaða spurningar séu innan ramma og hverjar séu utan.

Ég hef oft bent á að öll mannleg meðtekning (Perception) sé háð trú og að ómeðvituð trú okkar á veröldina skapi hana.

Einnig vek ég athygli á því að hugtakið trú táknar „sannfæringu um það sem eigi er auðið að sjá.“

Það liggur því í hlutarins eðli að Trú er sannfæring um hugmynd eða hugsun sem ekki liggur í augum upp eða er ekki auðveldlega mæld. Skiptir þar engu hvort við trúum að Guð sé til eða hvort við trúum að kisan okkar elski okkur eða hvort við trúum að Einstein hafi reiknað rétt.

Rétt eins og við trúum að bóluefni varni ókenndum smitsjúkdómum þegar við ferðumst til þriðja heimsins og við trúum að úti sé níu gráðu hiti, þá vitum við ekki hvað er í bóluefninu, við vitum ekki hvað veldur smitsjúkdómum í þriðja heiminum og við vitum ekki hvers vegna fjöður eða kvikasilfur mælir hitann úti né heldur hver ákvarðaði kvarðann.

Við trúum því sem okkur er kennt að treysta á og það er ekki svo auðið að sjá hvort þeir lugu eða skrumskældu eða sögðu satt. Við venjumst því hins vegar hvaða tilfinning það er að fara út með húfu og vettlinga þegar mælirinn segir níu gráðu hiti.

En sé norðan rok, þá viljum við bæta lopapeysunni við, þó sagði mælirinn ekkert um það og við höfum vanist því að hugsa ekki út í að mælirinn segir ekki alla söguna.

Taka mætti fjölmörg önnur, og hugsanlega einfaldari dæmi, en ég held að liggi í augum uppi hvað ég meina þegar ég nota orðið trú. Þó langar mig að útskýra hvers vegna ég legg svo mjög upp úr því að fólk sjái að öll okkar heimsmynd, frá hinu smæsta til hins stærsta, er grundvölluð á þessu hugtaki og eðli þess.

Ef við byggjum í ríki þar sem aðeins ein trúarbrögð væru viðurkennd, þá myndum við sjálfkrafa vera alin upp innan þess hugmynda- og regluverks sem viðkomandi trúarbrögð grundvölluðust á. Smám saman myndi öll okkar heimsmynd takmarkast af þeirri heimsmynd sem þar væri kennd.

Ef við síðan efuðumst um þau gildi eða þau sannleiksgrjót sem þar væru hlaðin upp, væri góðlátlega gert gys að okkur eða veist að okkur með háðgslósum og jafnvel reiði. Ef við þráuðumst við og færum að sækja í kennslu annarra sem brotist hafa út fyrir rammann yrðum við fyrir breiðsíðu háðsglósa og reiðigjósturs úr mörgum áttum, og helst þögguð (eða jöðruð).

Ef við myndum enn þráast við að fara út fyrir rammann og í þetta sinn nota okkar eigin rök, okkar eigin sannfæringu, auk þeirra raka og þekkingar sem við öflum okkur annars staðar frá, yrðum við ofsótt af því regluverki – eða forkólfum þess – sem ræður ríkjum innan trúarkerfisins.

Hið sama eðli á við í öllum greinum nútímalífs, óháð þekkingu og rökvísi þeirra. Best er að vísa til þeirra sem efast um – eða afneita – helförinni. Einnig má vísa ti þeirra sem voga sér að andmæla femínisma eða bólusetningum og öðrum læknisfræðum og þannig mætti lengi telja.

Hvert sem litið er, sjáum við skilgreind hugarkerfi sem byggt hafa upp regluverk hugsana og hugmynda sem tekin eru fram yfir allan vafa, og oftast nær fylgt í blindni. Mörg þeirra virka vísindaleg því þau eru hjúpuð í þannig búning, en sé grúskað ofan í kjöl þeirra kemur í ljós að þau öll byggjast á ætlunum (Assumption) en ekki ályktunum (Deduction).

Hver voru aftur rökin fyrir Kenntölu og Íslandslykli? Eru aðrar þjóðir með svona kerfi eða erum við tilraunaþjóð alþjóðaelítunnar?

Ósjaldan fæ ég á tilfinninguna að fáir fatti merkinguna, aðallega vegna viðbragðanna, svo mér hættir til endurtekningar. Þegar ég var kennari á tölvunámskeiðum byrjaði ég oft fyrsta tímann á „hæ ég er Gaui, ég endurtek mig aldrei.“

Ég þurfti fyrir vikið að endurtaka mig sjaldnar en aðrir kennarar.

Ég er hins vegar ekki í skólastofu að spara mér sporin, né heldur er hægt á Netinu eða við kaffiborðið að koma sífellt nakinn fram svo fólk veiti orðunum athygli. Auk þess er ekki nóg að heyra orðin, þau þurfa líka að meitla grjótið.

Það sem ég er iðinn við að benda á, og þykir erfitt að koma frá mér þannig að það skiljist, er í mínum huga verulega einfalt. Álíka og legókubbar; þú byrjar á einum og endar með Lególand:

Það skiptir engu máli þó þú berjist við dómstóla um gjaldeyrislánin eða um verðtryggingu. Það skiptir nákvæmlega engu hvaða fjölfasistaflokk þú kýst á Ríkisþingið. Það er út í hött að ræða Lekamálin, Víglundarmálin, Bankamálin, Lífeyrissjóðsmálin, yfirlýsingar Snorra eða skrípóið hans Gylfa, eða Verkalýðsbaráttuna, Launakjörin, Embættaveitingar eða nokkur annan þann spunaþvætting sem blessaður landinn – þú og hinir – er svo upptekinn af hverju sinni.

Stundum er sagt að enginn sé munur á kúk og skít, en það er rangt.

Ef þú borðar mikið af amerísku morgunseríal kúkarðu litdaufu og frekar blautu. Ef þú borðar mikið af unnum kolvetnum er það ómýkra límkenndara og þú þarft að lesa meðan það mjakar sér út. Ef þú ferð á trefjaríkt á borð við kjöt þá er það ofurmjúkt fyrstu tvær vikurnar (meðan þarmarnir hreinsa sig) og verður smámsaman harðara.

Ef þú borðar rétt er drellirinn svo heilbrigður að þú þarft varla að skeina þig og getur sparað pappírinn og farið að nota sértýnda steina eins og langamma notaði.

Lengi mætti áfram telja og ekki væri úr vegi að minnast á hvað þú drekkur með. Sem er svipað og umræðan um öll framangreind málefni. Rétt eins og ég hef marglýst, þá er stjórnkerfi elítunnar marghöfða skrímsli, svipuð og skrímslið í einum af þrautum Herkúlesar.

Jafnóðum og hann hjó í einn hausinn þá spruttu fram tveir í staðinn. Sumar útgáfur mýtunnar segja að hann hafi þurft hjálpara til að finna rétta hausinn til að drepa skrímslið aðrir segja (og það er mín uppáhalds) að hann hafi þurft að stinga spjóti í hjartað á því.

Það sem er dálítið merkilegt við þessa samlíkingu, auk þess að hún er rétt þó hún sé mýta, og minnir á hvernig mýtur voru notaðar til að koma þekkingu og skilningi á milli kynslóða fyrir daga Gutenbergs; er að nútímahugurinn er of steinrunninn til að túlka líkinguna. Þar sem þetta er mýta, þá er þetta Disney, þar með ævintýri á borð við Jólasveinana.

Rétt eins og með margt sem við Þjóðveldisfólk rekumst á þegar fólk er að byrja að setja sig inn í okkar ofureinfalda málstað; þar sem málefnið og undirstaða þess er ekki á borðum fjölmiðla og deildra vefsíðna, þá er það mýtuþvættingur og ekki þess virði að vera hugsað um.

Þetta er þó ekki algilt því til eru þjóðveldismenn – og ein trukkalesbía* – sem náðu þessu eins og að drekka vatn.

Öll málefni eru hausar á skrímslinu og öll eru þau blásin upp í fjölmiðlum með fyrirsögnum og öðrum hætti, beinlínis til að rugla þig í ríminu. Meðan þú ert ekki að lesa stjórnarskrá Lýgveldisins, meðan þú ert ekki að stofna Lýðræðissamræðu (frumforsenda héraðsþinga) og meðan þú ert ekki að fá fleiri til að vera með í samræðunni** þá færðu ekki breytingu á skrímslinu.

Því hjarta skrímslisins er trú þín á tilvist þess og viðurkenning þín á rétti þess til að ráða yfir þér. Réttur sem er hvergi skilgreindur og hvergi ræddur og öll dáleiðslan, og skólamenntunin, snýst um að beina hugarsjónum þínum annað.

Skrímslið þrífst á trú þinni og bindur þig við hausana. Þetta er ein af ástæðum þess að ég minni iðulega á að Forseti Íslenska Lýðveldisins ber ábyrgð á Hraunbæjarmorðinu. Það er skýrasta og besta brot Lýgveldisins á þeim sáttmála við þjóðina sem stjórnarskrá væri ef hún væri virkur samningur.

Hvað skilgreinir virkan samning á milli stjórnkerfis og þjóðar?

* Hún er hrikalega flott – gaman að sjá stráka með steingerða hugsun reyna við hana, á meðan allt í fari hennar öskrar „ég get náð kærustunni þinni.“

** Ekki var sagt „reyna að fá fleiri í hópinn“ né heldur „reyna að fá fólk á þitt mál.“

Sérstaklega hef ég áhuga á skapandi hugsun en ég veit ekki hvernig hún er skilgreind og ég er að átta mig á að það er af vilja sem meginstraumurinn hefur strokað slíka hugsun út, rétt eins og þú færð ekkert að vita um Skammtalýðræði sem notað var hérlendis í fjórar aldir.

Þó leiddist mér í skóla því mér fannst leiðinlegt að láta mata mig og ég var ekki týpan sem sat kyrr. Sumum finnst ég vera þolinmóður í dag, en það er svo sannarlega lært.

Ég starfaði við að miðla þekkingu í átta ár og mér fannst það oftast nær mjög skemmtilegt, en ég missti hæfileikann til þess á áttunda ári. Langt mál væri að útskýra það en Oscar Wilde útskýrði það fullkomlega með setningunni „what is worth learning, no man can teach.“

Því meira sem ég hugleiði menntun samtímans í Iðnveldagettóinu; því meira sé ég í gegnum vonskuna í slíku kerfi. Hvernig sem á það er litið, þegar Valdstjórn skilgreinir skyldunám og býður það frítt, og þú hvorki bjóðast aðrar leiðir né hefur leyfi til að þróa þær, og þegar meginstraumurinn sér bara 5 gráður í slíkri umræðu; þá er innprentun í gangi og einhver er að græða á þessari innprentun og það ert ekki ég eða þú.

Tökum einfalt dæmi um þetta.  Allt sem þú þarft að vita um Íslamska Terrorista samtímans; var lýst í kafla átta af „Public Opinion eftir Walter Lippmann, árið 1922.  Innprentunarmenntun hefur ekki sagt þér að þessi maður var til, né heldur hvernig hann fletti ofan af dáleiðslu fortíðar, samtíðar og spáði að minnsta kosti fyrir henni öld fram í tímann.

Bókin finnst opin almenningi  á Librevox, Project Gutenberg og á Youtube. Líklega mun ofkenndur skríllinn velja frekar sápuóperu næstu kvöld og fara snemma í ræktina og láta sprauta kvikasilfri í æðarnar, eða röfla yfir ónýtri ríkisstjórn, frekar en að leggja sig eftir þekkingu og skilningi.

Ég læt þetta þó fylgja, því aldrei er að vita nema einhver vakni til vitundar um að við erum dáleidd og alin upp við tvívíða heimssýn sem drepur náttúru okkar með vaxandi þunga og elur á forheimskun og tuði.

Þessar biturlegu fullyrðingar eru settar fram í góðri trú á þá sem fatta hvað átt er við og vakna þar með til viljans sem efast um eigin gildi eigin hugsunar og leitast við að brjótast út úr eigin hugarfjötrum.

Augljóst er að sýna fram á gildi þessara fullyrðinga, því ef menntakerfið hefði gefið fólki sýn og vilja, ásamt því að kenna því sjálfsmenntun og skapandi hugsun, þá væri umræðan í landinu ekki einskorðuð við gagnrýni á stjórnmálaelítuna heldur upptekin við að endurskapa gott samfélag.

Meðan menntun byggist á innrætingu og gildi þess að falla í fjöldann en er ekki byggð á sjálfstæðri og skapandi hugsun þá er menntun okkar sefjun og dáleiðsla. Skapandi hugsun fer út fyrir rammann og er t.d. óhrædd við að fara óhefðbundnar leiðir og jafnvel að rugga bát samfélagsviðhorfanna.

Sjálfstæð hugsun hins vegar eefast og leitar. Hún veit að enginn endanlegur sannleikur er til og hún veit að ein aðferð er ekki heilagri en önnur. Hún leitast við að brjóta eigin mörk og vinna nýjar hugarlendur.

Tökum dæmi af spurningunni: Hvernig veistu að úti er fimm stiga hiti á Celsíus? Jú, mælirinn segir það. Hvaðan kemur mælirinn, hvað er í honum, hver er kvarðinn sem hann mælir eftir? Hvers vegna ekki annar kvarði eða annað efni?

Hvað er Kvikasilfur hver var Celsíus, eða er það stofnun? Hvaða máli skiptir að spyrja svona spurninga, á maður að taka því sem búið er að hanna og byggja svo ofaná það eða eiga bara skilgreindar vísindastofnanir að byggja ofaná?

Hver var t.d. Linnæus og hvaða máli skiptir framlag hans til nútímavísinda?. Í öllum þessum spurningum er ein spurning falin. Því allir sem gefið hafa mannkyni framfaraspor þorðu að sigla fram af brún hinnar flötu jarðar.

Fólki hættir til að gleyma því að Kristófer þorði að fara með þrjú fullmönnuð skip beint fram af diskinum og að meginþorri fólks var jafn sannfærður um að hann væri stórhættulegur maður og innrættum Íslendingum þykir Andrew Wakefield vera fáviti.

Hvað eru margir sem vita hvernig Kristófer beitti skapandi hugsun úti á miðju hafi þegar skipverjar skipanna þriggja gerðu uppreisn og 90% manna hans ætlaði að drekkja honum og snúa við? Hann fór út fyrir rammann og þeir skiptu um skoðun.

Allir skipverjar Kristófers vissu að uppreisn um borð í skipi þess tíma var sama og dauðadómur fyrir skipverja. Þeir vildu þó frekar láta hengja suma úr eigin hópi en að allir sigldu fram af brúninni. Hinn innrætti hugur er ófær um að setja sig í þessi spor; því hann heldur að hnötturinn sé augljóst mál. Enda hefur hann ekki kannað sjálfur hvers vegna það sé augljóst mál.

Hvernig hveturðu til forvitni og hvernig styðurðu viðleitni til að leita svara? Og að lokum, getur verið að innrættur hugur láti að stjórn þeirra sem temja hann? Hver bjó til hitamælinn? Hvaðan fékk hann hugmyndina?

Ég man, að þegar ég var þrettán og fjórtán ára eyddi ég ómældum tíma í að grúska í leysigeislum. Tók brotinn spegil úr traktornum og reyndi mikið að vinna með hann í þessu ljósgrúski. Það var gaman og ég efaðist aldrei um að ég gæti búið til leysigeisla. Þetta var að sumri til en um veturinn var þessi trú min og tilraunagrúsk strokuð út.

Því meir sem ég hugsa um menntun, því meir sannfærist ég um að banna eigi alla kennslu og alla skóla. Með einni undantekningu; að á aldrinum átta til tólf ára megi barn sækja eina önn í lestri, skrift, og samlagningu.

Er einhver sem fattar rökin fyrir þessu?

Náttúran agar, annars dræpumst við, en ég hef fylgst með hvernig dýrin ala upp ungviði, og það er ekkert líkt blekkiheimi. Ungviði sem er alið upp á náttúrulegan máta öðlast forvitni, sjálfstraust og verkfæri. Verkfæri til að afla sér þekkingar. Forvitni hvetur til þekkingaröflunar. Sjálfstraust til að vinna úr báðu og byggja þannig á.

Nær allir forkólfar vaxtar í menningunni voru sjálfmenntaðir. Ég held að ef fólk þyrfti að berjast fyrir þessum þáttum þá væru þeir meira virði og menningin væri ekki tóm tunna sem hátt bylur í.

Ég sé ekki víða í samfélagi okkar að fólk hafi vald yfir sterkum gildum eða skapandi hugsun, en mikið af innantómu skoðanagjálfri, neikvæðum fordómum, og sveiflukennd skjögri.

Því miður, því það er ekki elítan sem á að skapa samfélag okkar heldur við sjálf, og ef við hefðum afstöðu og sterk gildi þá hlýddi elítan, og við værum að mennta börn okkar til að verða meiri en við sjálf en ekki heimtufrekir og ofdekraðir mannapar.

Bóluefni innihalda hybrid erfðaefni úr Reptilians og hafa tvenns konar áhrif. Annars vegar gerir það fólk móttækilegt fyrir leynibylgjum í sjónvarpinu og gsm símum sem drepa niður mennska hugsun og gerir fólk smámsaman að hugarsombíum og móttækilegra fyrir fjarstjórnun.

Ástæðan er sú að Reptilian drottningin gerir alla Reptilians að þrælum sínum eins og Borg í Star Trek. Þú munt því smám saman verða stjarfur í hugsun og fara að hlýða hugsunum sem þú heldur að séu þínar en veist ekki hvaðan koma.

Hugleiðum svo hverjir stýra þeim sem stýra skoðanakönnunar fyrirtækjum og veltum fyrir okkur hverjir hafa hag af því á bak við tjöldin að móta skoðanir og val annarra.

Það ríkti hér áður sú hefð og að miklu leyti ríkir hún enn, að einkalíf fólks í sviðsljósinu var látið vera. Þetta fólk gat verslað óáreitt svo dæmi sé tekið og reynt var að sneiða hjá því að kasta skyri í persónur þó fólk væri ósammála.

Þetta hefur dálítið riðlast en mest þó í athugasemdaþráðum og hjá vissum fjölmiðlum sem virðast þrífast á að kasta skyri undan blævængjum.

Ég man nöfn á borð við Davíð, Ólöfu, Geir, Ingibjörgu, Hönnu. Mér er sama hvort þessi veikindi eru upplogin eða ekki. Fjölmiðlar og stjórnmálafólk lýgur að fólki til að halda því stjarfdáleiddu og það er engin umræða í gangi um slíkt.

Walter Lippmann skrifaði bók um svona hluti. Hún var gefin út árið 1922 og þú veist ekki hvað hún heitir. Noam Chomsky gaf út aðra bók um svona hluti fyrir þrem áratugum. Þegar Chomsky er spurður út í efni hennar þá vísar hann gjarnan í að bók Lippmann hafi komið sér á sporið. Þú veist ekki heldur hvað sú bók heitir.

Einnig hefur þú tekið ýmis próf úr ensku og þú hefur örugglega heyrt um markaðsfræði en veistu þá hver Edward Bernays var eða kannastu við setninguna „subliminal suggestion?“

Ertu viss um að skoðanir þínar séu þínar og geturðu skilgreint fyrir mér muninn á afstöðu og skoðun?

Síðustu tvo daga hef ég þó skimað almenna vegginn öðru hvoru og hvaða fréttum er verið að deila áfram. Sé mér til undrunar að nákvæmlega ekki neitt hefur breyst, hvorki í aðferðum spunaglundursins né skilningsfálmi hinna dáleiddu.

Hvers vegna í ósköpunum vill enginn spyrja vandaðra spurninga? Án slíkra koma engin svör. Taktu eftir að ég sagði ekki „réttra spurninga“ né heldur „rétt svör.“ Því hvorugt er til.

Jedúdamía – ég er feginn að vera kominn heim í heiðríkju andans, út úr moldviðri nútíma hugarfars og svima. Í fína postulínsturninn þar sem farið er úr sokkunum þar sem maður er staddur.

Ef þú sérð ekki að spuninn var blekking og tál þá heppnaðist honum að leiða þig í villu og þá er óþarfi að útskýra það nánar fyrir dáleiddu meginstraums fiðurfé.

Sóknarhópurinn er leiddur af góðum manni sem heldur því fram að hann sé skipstjóri og hann virðist starfa erlendis.

Líklegt er að hann hafi verið settur til hliðar af LÍÚHAFRÓ því annars stundaði hann sjóinn hér heima. Því held ég að hann sæki ekki fram vegna málefnis heldur reiði.

Einnig er áhugavert að hann hóf baráttuna úr erlendu skjóli sem bendir okkur á aðra blekkingu. Sá sem lifir í vellystingum erlendis og virðist eiga fyrir húsi þar og flugmiðum fram og til baka, er tæplega að berjast fyrir hag minnimáttar, heldur eigin áhugamáli.

Ennfremur er ljóst að þeir sem eiga fyrir vellystingum erlendis hafa meiri hug á eigin hag en hag almennings hér heima, sem aftur rekur stoðum undir að hann skjóti úr launsátri reiðinnar. Einnig er það Sálfræði 101 að auðvelt er að beina reiðu fólki í vissar áttir sé rétt hvíslað í eyru þeirra og því er eðlilegt að spyrja hver sé á bak við blessaðan manninn.

Eitt sem fer framhjá mörgum er að forsprakki hreyfingarinnar segist vera „Sjálfstæðismaður sem kjósi ekki sjálfstæðisflokkinn.“

Sú fullyrðing stenst ekki svosem næsti sjálfstæðismaður getur frætt þig á. Ég var sjálfur sjálfstæðismaður og skráður í þann magnaða flokk, en ég hef ekki mætt á fundi hjá flokknum síðan ég hóf baráttu fyrir Þjóðveldi.

Því þekki ég sjálfstæðismenn og þeirra hugsunarhátt og hann er svona; ég myndi aldrei kjósa neinn annan fjórflokk annan, frekar myndi ég sniðganga kosningar og það gera XD menn ekki. Ennfremur sérðu vel ef þú skoðar málefnaspuna síðustu ára að jafnvel ESB-sjálfstæðismenn fara í samtalsmeðferð hjá sálfræðingi við þá tilhugsun eina að snúa baki við flokk sínum í aðdraganda kosninga.

Nei, þetta er spuni og ég mun reka einn flein í sápufroðuna í viðbót.

Níu tíundu málefnisins er byggt á því að taka kvótann af LÍÚHAFRÓ klíkunni en það stenst ekki því engin aðferðafræði eða framgöngustefna er málinu til stuðnings. Einungis er bent á að taka þurfi upp allan spunann frá 2012 til þess eins að virkja auðlindaákvæðið.

Rétt eins og reynt var að selja þér 2012 froðuna á grundvelli tveggja ákvæða af 114; nefnilega að undirskriftalistar gætu krafist þjóðaratkvæðis um stök lög og hins vegar auðlindaákvæðið. Enginn las greinarnar sem var laumað inn til að skjóta okkur skáhallt inn í ESB og enginn las hvernig 2012 spuninn hefði minnkað vægi þitt sem borgari.

Þetta er ekkert annað en undirbúningur fyrir kosningarnar eftir tvö ár. Ódýrt tékk til að gá hversu auðvelt sé að spinna fólk upp vegna eins málefnis og skáskjóta öðru á bak við.

Sannaðu til; Sóknarhópurinn verður horfinn eftir átján mánuði og kjarninn kominn til a) Samfylkingar, b) Bjartar samtíðar eða b) Besta flokksins – því er einhver munur á þessum þrem?

Nú  vil ég árétta að ég held að foringi hópsins sé ágætis maður eins og flest annað Lýðveldisfólk. En þetta er samt spunablekking. Vissulega er stefnan út á við Kvótinn; en það er blekking til að laða fólk að – markmiðið er Jóhönnustjórnarskráin.

Aðal málið er samsæriskenningin en ekki hvar beddinn er eða næturgagnið. En maður veit ekki hvað gerist á morgun í hringekju fáránleikans. Margir leyfa sér á Netinu að kalla 2012 froðuna Stjórnarskrá fólksins, sem er einhver fáránlegasta sjálfsblekking sem til er.

Hvergi kom þjóðin að því að semja stjórnarskrár tillögurnar 2012, engin málefnaleg samfélags samræða eða fræðsla fór fram um tillögurnar eða eðli þeirra og tilgang.

Reiði fólks vegna hrunsins var virkjuð að mínu mati til að etja fram breytingum sem Frú Jóhanna vildi knýja fram og spunum, áróðri og valdþvingum var beitt til að ná markmiðunum fram. Þjóðinni var síðan seldur spuninn á áróðursbragði tveggja atriða – sem bæði eru aðalatriði Sóknarhópsins.

Varðandi Pírata og vaxandi fylgi þeirra í skoðanakönnunum þá er það enn fyndnari blekking sem í raun setur tilbúning þeirra rétt fyrir kosningar vorið 2013 sem fyrsta þátt í spennandi leiksýningu.

Píratar standa ekki fyrir nein málefni sem eru þjóðhagslega hagkvæm. Flokkurinn hefur ekki sýnt í neinni  umræðu neina getu til að standa uppi í hárinu á Elítunni, hvað þá skuggavaldinu, og hefur engin sérstök baráttumál uppivið sem þjóðin getur sameinast um.

Einungis er um að ræða virkjaða tilfinningaskoðun sem annars vegar skákar raunverulegum smáhópum með raunveruleg baráttumál og heldur þannig vaxandi hreyfingu óánægðra Íslendinga uppteknum, þeir hafa eitthvað til að smalast að, sem um leið er vita meinlaust og bitlaust. Nægir að skoða feril Píratadísarinnar í stjórnmálum til að rökstyðja stefnuleysi, egóisma og festuleysi.

Ég átta mig á að ég skauta á hálum ís með þessari færslu – sem var upphaflega skrifuð á Facebook í febrúar 2015 en færð yfir á þennan vef í maí sama ár – en spurningin er ekki hvort ég lesi rétt í líðandi stund eða spunana heldur að ég spyr hvað sé falið og reyni að finna svarið.

Ekkert er eins og þú heldur að það sé. Ríki er aðeins hugmynd. Þegar enginn trúir hugmyndinni hverfa öll ríki.

Réttindi eru sömuleiðis ekki til, því til að veita réttindi þarf fyrst að fjarlægja þau náttúrulegu, eða meðfæddu. Trúarbrögð eru nauðgun á hugsun og trú, því þó fólki sé eðlilegt að trúa á eitthvað sem ekki sést, þá er ekki sjálfsagt að hið trúaða eigi sér embættisfulltrúa.

Ég veit ekki til þess að nokkru sinni sé haldin ráðstefna hérlendis með umræðum af þvi tagi sem Chomsky, Freire eða Neill myndu ræða sem menntun.

Af öllum menntaljósvitunum hér lendis sem ég hef hingað til rætt við – sem auðvitað mun allir segja þér að við höfum bezta menntakerfi í heimi – segja þér flestir “ha” ef ég droppa einhverju þessara þriggja nafna.

Fyrra myndskeið
httpv://www.youtube.com/watch?v=Ml1G919Bts0

Síðara myndskeið
httpv://www.youtube.com/watch?v=tbxp8ViBTu8

Innprentun er að mínu mati þegar þú fyllir hausinn af þvi af listum yfir bækur sem það hefur lesið. Ekki ósvipað og þú sérð í vísindasamræðum hérlendis, menn eru fljótir að droppa tilvitnunum í hverja þeir hafa lesið, en biðjir þú um frumlega hugsun spyrja þeir jafnan hvað átt sé við.

Ég hvet áhugasama til að horfa vandlega á meðfylgjandi myndskeið og þá sérstaklega örstuttar og djúpar athugasemdir Chomsky varðandi vitund og greind. Takið einnig eftir setningunni „Transmission of knowledge or creation of knowledge.“

Þeir sjálfir ásamt afþreyingar iðnaði – sem oft er í eigum sömu aðila ef klifrað er upp í pýramídann – viðhalda þeirri hugljúfu dáleiðslu að þeim sé treystandi og segi satt frá.

Eitt áhrifamesta dæmið er Watergate spuninn þar sem tveir [rannsóknar]blaðamenn áttu að hafa flett ofan af spillingu hjá Ríkharði Njálgssyni.

Mikið var gert úr, mikið fréttaefni þar sem nöfnum þeirra var hampað og orðinu rannsóknarblaðamaður markaðssett undir drep; og við sökkuna, línuna, maðkinn og öngulinn.

Við hér heima vissum ekki af mönnum eins og Fletcher Prouty sem byrjaði ’73 að skrifa um leynimakkið í Fimmhyrnu eða Jordan Maxwell sem hefur flett ofan af Vaðlastíg í Róm síðan ’59 eða Eustace heitnum Mullins sem fyrstur fletti ofan af Rauðskildi riddara og Seðlabanka fléttu Vesturheimshrepps ’52 og óbeint allra vesturlanda.

Falið vald kom út eins og stormur hér heima ’81 og Jóhannes Björn er þjóðþekktur síðan þá. Enn er sú bók lesin og á vef Jóhannesar má finna hana uppfærða, en á vefnum gefur hann reglulega út rýni í fjármálaspillingu heimsins eins og hún er í dag.

Engir fjölmiðlar hér heima – og engir meginfjölmiðlar erlendis – segja þér frá þessu fólki eða vitna í það. Einstöku sinnum er minnst á Jóhannes en það er aðallega því hann er svo mikið rýndur af alþýðunni.

Að ógleymdu frelsiTV sem hóf útsendingar og umfjallanir fyrir skömmu síðan en er smátt og smátt, orrustu fyrir orrustu, málefni fyrir málefni, að festa sig í sessi sem eini fjölmiðillinn hérlendis sem segir eitthvað annað en það sem meginstraumurinn ætlast til að þú kyngir með maðkinum.

Sjáðu til – fjölmiðlaelítan er ódýr hóra sem fylgir því sem skuggavaldið, embættisvaldið og stjórnmálalýgin ætlast til að þú fylgir.

Vissulega tekur hóran stundum fyrir einhverja spuna á borð við Lekamálið eða einhver stök á taflborðinu og fórnar á altari almenningsálitsins í því markmið einu að undirstinga það sem færsla þessi snýst um: Nefnilega trú þína á trúverðugleika blaðamanna og fjölmiðla.

Það skiptir engu máli hvort þú trúir stjórnmálatófunum, embættanöðrunum, efnahagsdrekunum eða einhverjum öðrum, á meðan þú trúir fjölmiðlum. Nú hefur heimsfjölmiðlunin verið undir árás samsæringa í um það bil áratug og sækir á.

Fólk er smámsaman farið að vorkenna einfeldningunum sem enn sækja messur fjölmiðlafólks og trúir meginflaumnum sem sturtað er yfir þá. En hvað kemur í staðinn, hvað gerist næst?

Hvar er umræðan um stjórnarskrá og raunlýðræði? Hvert fór skýrslan hans Víglundar og er nokkur að skoða samsærið á bak við Lekamálsspunann? Eru málefnin kaffærð í spunum?

Manstu þegar skuggavaldið, elítan og fjölmiðladraugarnir vildu selja fólki Þóru? Nú er allt kapp lagt á að selja fólki Katrínu. Spurningin er, því hvorki Óli né fólkið vill hafa Óla kóng áfram, hvern óttast elítan?

Því klárt er, rétt eins og með Þóru að Katrín eru þægar peð og elítan á von á óþægu peði sem ekki hefur enn boðað framboð fyrir næstu forsetakosningar Lýgveldisins*. Þjóðeldið er hins vegar langt frá því að kjósa forseta næstu árin en samkvæmt stjórnarskrá Þjóðveldis er hlutverk hans enn minna en í Lýðveldinu.

* Langt mál er að rekja hér hvers vegna ég nota til skiptis orðin Lýgveldi og Lýðveldi fyrir ríkiskerfið sem Íslenska þjóðin trúir á um þessar mundir. Dugar að benda á að fjölmiðlar þess minnast helst ekki á uppboð og útburði. Ætla mætti að enginn sé lengur á vergangi hjá fjórflokksfasistum. Kannski óttast blaðamenn að vera skotnir á færi.

Það fyrsta sem mér datt í hug þegar ég sá herferðina um frjálsar geirvörtur var Einhver flaug yfir Gaukshreiðrið eða eins og vísdóms maður kenndi mér þegar ég var unglingur; fáránleg spurning kallar á fáránlegt svar.

Mér virtist að eina slagorðið eða röksemdafærslan fyrir fáránleikanum væri að „karlar mega bera sig að ofan, þess vegna við líka.“

Satt að segja er ég enn svo undrandi yfir að ofmenntaður skríllinn – og hvað þá vanþroska fjölmiðlar – landsins hafi keypt og kyngt þessum þvættingi að ég á erfitt með að koma upp orði. Ég tjáði mig smávegis um þetta við fólk í tengslanetinu og einnig á Feisinu og heyrði fljótt að meirihluti fólks sá þetta svipuðum augum og ég, svo ég ákvað að tjá mig ekki frekar.

Það breyttist þó í kvöld, eftir að hafa tekið eftir síðustu daga að hellingur af fólki sem hefur sig í frammi á samfélagsmiðlum og í bloggheimum er enn að reyna að moðast í gegnum fáránleikann. Fólk sem er vant því að tuða gegn ríkisvaldinu við vinsældir reiðra samlanda sinna reyna hver um annan þverann að totta vinsældirnar út á smekklausar vörtumyndirnar og augljóst innihaldsleysið.

Stór orð? Byrjum á rökleysunni um að karlar megi fara úr að ofan og þess vegna megi konur það einnig.

Setningin gefur í skyn að konur hafi engan kynferðislegan áhuga á að sjá karla bera að ofan. Hver einasta beinhneigð kona og beinhneigður karl sem komin eru til vits og þroska vita að konur horfa á karlmenn með ánægju þegar þeir fara úr að ofan.

Ef rökstyðja þarf það nánar þá kann lesandi minn ekki að lesa, hefur aldrei umgengist kynverur og er líklega ekki kynvera og ætti því að snúa sér aftur að nýjustu sápu sjónvarpsins eða tölvuleik.

Ég gleymi seint þegar Hérastubbur nokkur sagði mér frá því að stúlkurnar í vinnunni hjá honum flettu upp myndskeiði með greinarhöfundi og gelgjuðu upp; hann er ber að ofan!

Tökum næsta snúning á hinu sama. Hver sá sem sér þessa setningu sér umsvifalaust að hún er samansett af öfgafemínista sem hatar að karlar séu kynverur, hatar einnig að konur fíli að vera kynverur og vill frekar að beinhneigðar konur horfi á brjóstin á hvor annarri en körlum.

Eitt af því sem hinsegin öfgafemínistar hata meir en karla eru konur sem laðast að körlum. Þess vegna fíla slíkar forynjur að hræra upp í úngum og vanþroska stelpum til að haga sér eins og fávitar á Vefnum, með misvanþroska og kynþokkalausum myndum og yfirlýsingum, því þá er einhverju kvenpervísku markmiði náð.

Falleg brjóst eru augnayndi og það er fegurð að þeim þegar þau fá að vera hispurslaust í sínu náttúrulega veldi. Notuð brjóst eru líka augnayndi en ekki fyrir fegurð sína heldur sögu. Allt sem mannslíkama – beggja kynja – viðkemur hefur í sér virðingu og fegurð sem ekkert hefur að gera með hina helgu baráttu fyrir virðingu og jafnrétti beggja kynja.

Sumir gleyma í hita leiksins að síðustu ár hefur öfgafemínisminn farið yfir strikið og hallar mjög á rétt og virðingu stórs hóps karla í samfélaginu. Margt mætti týna til varðandi þann þátt og þekki ég margar tárasögur kynbræðra minna sem hafa verið bældir, niðurbrotnir, bugaðir og svívirtir í þeirri baráttu án þess að eiga neina rödd.

Vil ég frekar sjá til hvort ég safni slíkum sögum saman einn daginn, bæði úr ranni eigin minnis og ef karlar senda mér sögur sem ég má í nafnleynd setja í bing. Í þessu sambandi langar mig að benda á frábærar ábendingar Axels Péturs Axelssonar í nýlegri hugvekju á frelsiTV á Youtube.

httpv://www.youtube.com/watch?v=WJNXGibBTGo

Íslenzk hugsun hefur ætíð verið jafnréttissinnuð í eðli sínu og þroskaðir Íslenskir karlmenn hafa aldrei þóst vera húsbændur á eigin heimili nema þegar þeir segja brandara.

Á Þjóðveldisöld var iðkað hérlendis virkt jafnrétti og margar sögur eru til um það þó sagan sem Kirkjuvaldið og síðar Konunga- og Ríkisþingsvaldið hafi skrumskælt söguna.  Langt mál er að rökstyðja það í þessum pistli en vísa þess í stað á Bókasöfnin og bók mína Endurreist Þjóðveldi.

Fólki væri nær að iðka virðingu í samræðu og hugsun en að láta eins og fávitar á Netinu. Fjölmiðlum væri sömuleiðis nær að spyrja sig spurninga á borð við „hvenær verður málvaðall að menningarvita?“

Að lokum mætti lesandinn spyrja sig hversu margir innihaldslausir spunastormar hafa gengið yfir landið frá Fjölmörðunum síðustu mánuði; því næg eru alvörumálin sem ræða mætti, en hvernig er hægt að ræða saman þegar umræðan sturtar fyrir þjóðina bílförmum af bulli?

Fyrst fékk ég efasemdir um Einstein þegar ég las mér til um Heisenberg og Bohr. Því þá mundi ég hvað Gunnar Dal hafði skrifað um Einstein  varðandi skammtakenninguna, og að hann hefði unnið með öðrum í fáein ár að hönnun þeirrar hugmyndar sem frumeindahraðlarnir (CERN er frægastur) vinna eftir.

En þeir áttu að afsanna skammtakenninguna en reyndust sanna hana; en það er einhver fnykur af þeim spuna.

Svo sat í mér eftir lesturinn á Saga Tímans eftir Stephen Hawking einhver skuggamynd í huganum sem ég var ekki að ná að draga fram með morkunkaffinu.

Mér fannst sú bók verulega skemmtileg og óvitandi sýndi Hawking mér að alheimarnir eru líkara fractal, eða köggluðum spörðum í kindaþörmum, en því sem ég „á að trúa.“

Mér fannst einnig hugmyndin um „event horizon“ vera tær snilld og það má útfæra hana á ýmsa vegu – hugmyndalega séð – en það var samt þessi skuggi. Ég lét hann þó til hliðar í langan tíma. Hins vegar áttaði ég mig á því með árunum, sérstaklega varðandi risavöxnu hraðlana sem eiga að vinna með og hjúpa öröreindir að eitthvað var ekki að virka í jöfnunni.

Öröreindir eru svo smáar og torkennilegar samkvæmt skammtafræðinni að þær eru á mörkum hins veruleikaskynjaða heims sem við erum í. Kvarkapörin vita ekki sjálf hvort þau eru til, hver sé í réttsælissnúning eða í rangsælissnúning, eða yfirleitt að þau séu pör, fyrr en í þau er rýnt. Í skammta-eðlisfræði er sumsé eindin sem í er rýnt og rýnandinn orðin samverkandi.

Jiddu Krishnamurti nýtti sér þetta í heimspeki sinni án þess að segja frá því og ég dáðist að því þegar ég sá það, því ég hef ekki tekið eftir að neinn annar en ég hafi tjáð sig um að hann hafi gert það, og þegar ég sé eitthvað svona þá finnst mér ég vera spes. Eins og gaurinn sagði við dömuna í „As Good as it gets“ þá elskaði hann að sjá að hún væri frábærasta kona á jörðinni, því enginn annar sá hið dulda.

Sem er einmitt það skemmtilegasta við heimspekigrúsk, að finna helli í fjallinu, perlu í dýpinu, eða stjörnu á bak við stjörnu, sem bara þú sérð. Þegar aðrir sjá það líka, viltu helst komast í eitthvað nýtt.

Rétt eins og fyrstu landkönnuðirnir sem fór um ókunnar heimsálfur og héruð; að finna eitthvað sem fáir hafa fundið áður.

Þannig er það einmitt sem ég endaði – eftir alls kyns hugarranghala – með hugtakið Skammtalýðræði. Ég hef ritað dálítið um hugmyndina og gert myndskeið með forspjalli um það (á ensku) en rakst í vetur á myndskeið eftir John Keane stjórnmálaprófessor þar sem hann hafði greinilega fengið skylda hugmynd og notað sama hugtak.

Í ljós kemur á næstu öldum hvort hugtakið verður fullmótað af þriðja aðilanum og hann Einsteinaður. Því þegar einhver er tekinn og honum eignaður heiðurinn af einhverri góðri hugmynd og síðan gerður að Ækoni; þá er verið að fela eitthvað sem hinn upprunalegi hugmyndasmiður er of heiðarlegur til að fela.

Hér er nebblega málið sem smátt og smátt gerðist með skuggann. Í hitteðfyrra las ég „The Grand Design“ eftir Hawking (og samhöfund með flóknu nafni) og það er engu logið á kappann; hann er snillingu. Loksins byrjaði ég að sjá skuggann. Því bókin segir þér ekkert, heldur skautar yfir helling af kenningum. En þú gagnrýnir ekki Hawking!

Maðurinn er svo hrikalega virtur og dáður sem stærðfræðingur, enda er hann í sömu stöðu og Newton hélt á sínum tíma! Auk þess er ekki hægt annað en að dást að manni sem svo hetjulega hefur lifað með sjúkdómi í áratugi, þegar sami sjúkdómur drepur flesta á tveim árum. Hann er Ikon, sjáðu til.

Svo hér kemur næsta mynd á skuggann. Um sama leyti rakst ég á síðu um fyrri konu Einstein og hvaða þátt hún er talin eiga í þróðun afstæðiskenningarinnar.

Sú saga er rakin mjög vel, og tveir punktar bætast við hana. Í fyrsta lagi er mjög undarlegt hvernig Einstein kom fram við þessa konu og sameiginleg börn þeirra frá upphafi til enda. Hins vegar er áhugavert að vísindaelítan verndar Ækonímynd hans algjörlega fyrir nokkru spjóti úr þessari átt, en ekki með rökum heldur þögn.

Þögn er besti fnykur í heimi þegar skuggamynd skýrist í morgunþokunni.

Myndin tók þó á sig fullnaðarblæ nýverið að ég grúskaði eina kvöldstund í greinasafni Hawking á hans einkavefsíðu. Fann ég þar margt skemmtilegt til lestrar en skyndilega dró ský fyrir sólu og ég sá. Sex tíundu hlutar alls sem ég var að lesa voru hugmyndafantasíur rammaðar inn í vísindabúning. Hversu margt í veruleika okkar er þannig, án þess að við sjáum það?

Saga tímans, Afstæðiskenningin, skurðgoðadýrkun vísindanna; allt hrundi eins og spilaborg fyrir augunum á mér. Ekki það hvort við getum smíðað kjarnorkusprengju, þotuhreyfil eða konur riðið út um allt vegna pillunnar. Vísindin hafa áorkað miklu. Heldur skurðgoðadýrkun vísindaheimsins sem dáleiðir þig, ekki með rýni í aðferðina heldur höfundinn.

Í annan fótinn áttu að fara út fyrir rammann en ef þú gerir það ertu útlægur (ostracized). Nefna mætti mörg dæmi – en John Lovelock er mitt uppáhalds – auk þess sem þetta er bara greinastúfur.

Skurðgoðadýrkunin tilnefnir nebblega hverja þú átt að tilbiðja í átrúnaði þínum, hvernig þú átt að gera það, hverja þú átt að útiloka; og gefur prestum skurðgoðsins vald þitt. Þetta er þannig með öll trúarbrögð. Svo ég ætla að stinga nokkrum vúdúprjónum í dúkkuna.

Kanntu stærðfræði Evklíðs? Hefurðu rýnt í stærðfræði Pýthagórasar (annan en hornareikninginn)? Hefurðu lært Pascal stærðfræði eða geturðu notað Arkímedes nálganir? Vissir þú að Newton fann upp Calculus til að reikna feril himintungla?

Vissir þú til að mynda að fyrir nákvæmlega öld vissum við ekki að til voru vetrarbrautir fyrr en Edwin Hubble fór að reikna út ljósbrot? Vissir þú að allt sem er vitað um alheiminn utan við landamerki lofthjúpsins er reiknað út frá ljósbrotum og ljósrafssjám? Vissir þú að öll steingervingafræðin eins og hún leggur sig, og allar teikningarnar, eru 80% skáldað í eyðurnar?

Aðeins ef þú getur svarað þessum spurningum játandi, geturðu séð í gegnum og skilið útreikninga Frú Ænstæn, og skilið hugleiðingar Bohr og Heisenberg. Aðeins þannig geturðu skilið hvers vegna Herra Ænstæn gat varla prumpað eftir skilnaðinn; og þá blasir við þér hið helga vél skurðgoðsins.

Ekkert er eins og þú heldur, því það sem þú heldur er vökudraumur þess sem þú heldur að sé veruleiki, og þú þekkir ekki frumforsendur þeirra sem mötuðu þig á hvað þú ættir að halda; og menntunin þín var ekki hönnuð þannig að þú gætir rýnt í skuggann. Auk þess sem samfélagsmótunin hefur kennt þér að betra sé að vera dáleiddur í kirkjunni en liggja svangur innan um legsteinana úti.

Tökum snúning á heimsmynd, rett sison, svo þú sjáir betur hvað fyrir mér vakir. Því ég hef enga ástæðu, hvorki trúarlega né vísindalega, til að efast um vísindalegar aðferðir, getu, og þekkingu þeirra vísindamanna sem helga ævistarf sitt því að afla mannkyni nýrra sýna og staðfestinga á einhverju sem við teljum vera veruleika.

Við hin ólærðu megum þó einnig spyrja og satt að segja er ég með eina stóra spurningu á bak við eyrað. Hvort eyða vísindamenn meiri tíma í að efla tilgátur sínar eða vefengja? Þegar Stephen Hawking ákvað að reikna út hvort Stóri Hvellur væri líklegur, reyndi hann þá fyrst að reikna út hvort hann væri ólíklegur?

Skoðum til að mynda heimsmynd þeirra manna sem fæddust á Endurreisnartímanum og fæddu af sér nýja kynslóð vísindahyggju.

Spyrjum okkur sem snöggvast hvers vegna þeir fóru allir út fyrir heimsmynd Kaþólsku Kirkjunnar? Ekki nærri því allir fóru þeir út fyrir Guðstrú, og síst Newton, en með því að nota þessa menn gat engill safnaðarins í Sardis mátað engil safnaðarins í Efesus; skák en ekki ennþá mát.

Satan er ljósengill upplýsingar en Mikael arkarengill er ljósengill uppljómunar. Sá fyrrnefndi sameinar með sundrungu hugans en sá síðari með innri frið sálar. Englar safnaðanna sjö, sem allir eru lénsherrar höfðingja síns, berjast innbyrðis og síðan Satan var fangelsaður hefur barátta þeirra magnast í heiminum og sundruning verður æ ljósari dag frá degi, og að ætla sér að rýna í sundrunguna og ráða eitthvað vitrænt úr henni mun æra óstöðuga enn frekar.

Ef heimsmynd Efesusmanna væri enn hin flata jörð með sólina á hringferð í kringum sig og ef fólk tryði því enn að hinn Míþraski hálfguð hefði skapað veröldina á sex dögum; þá væru vísindi með verulega flotta útskýringu á því og mjög erfitt að ráða í það og þú yrðir jafn hliðsettur (marginalized) fyrir að gagnrýna þau vísindi og menn eru í dag fyrir að gagnrýna guðleysisvísindi samtímans.

Bæði þessi vísindi eru hluti hinna sjö meginstrauma og þú getur treyst því að til eru fimm aðrir vísindastraumar. Nefna mætti hugmyndina um hola jörð eða sýndarveruleikajörð og erum við þá komin með fjórar heimsmyndir. Hverjar myndu hinar þrjár þá vera, og hvernig myndi heimsmynd okkar vera í hverri þeirra og þær vísindafræðigreinar sem myndi sanna þær?

Rétt eins og ég nefndi fyrr; vísindamenn okkar heimsmyndar eru uppteknari við að sanna heimsmynd okkar en véfengja, rétt eins og vísindamenn Kaþólskunnar gerðu á sínum tíma og margir gera enn. Til er hafsjór af nútímaefni sem reynir að sanna hina flötu jörð, holrýmisjörð og sýndarveruleikajörð.

Það er alltaf eins innan heimsmyndar sem er trúað; meginstraumur hugans innan þeirrar heimsmyndar flýtur með en ekki á móti.

Þó eru alltaf mótvægisraddir, og þær eru fáránlegar á meðan þær eru fámennar. Svo hver er mín heimsmynd? Ég hef margsagt að ég trúi því sem vísindin segja um Atóm, DNA, Mikla Hvell, Kjarneðlisfræði og Skammtafræði, Erfðamengi, Þróunarkenningu og hvaðeina.

Ég hef hins vegar hvergi lýst því yfir að ég trúi þessum kenningum sem endanlegum sannleika, heldur að ég trúi að þessar kenningar séu besta módelið til að skoða veruleikann á þessum stað í tíma og rými sem við – eða vitund okkar – er stödd.

Í fyrra spurði ég tré – því tré er ein af elstu lifandi lífverum jarðar sem hægt er að tala við (vitund við vitund. Ég spurði „þið eruð elsta vera jarðar, erum við sköpuð eða þróuð?“ Tréð svaraði í óm þagnarinnar (vitund við vitund) „hvorugt, við erum innblásin (inspired).“ Þetta er lausleg þýðing, því ég spurði með enskum hugorðum.

Þessi heimsmynd er þriðja skýringin á tilurð efnisheims og mérvitanlega eru það bara trén og grasið sem hafa þessa sýn. Ég hugleiddi þetta mánuðum saman þar til mér vitraðist sú sýn að við erum að skapa alheiminn, þ.e. sálir okkar sjálfra.

Lengi hef ég haldið því fram svosem fram kemur í enskri bók minni „The Process of Positive Willpower“ og víðar, að egóhugurinn og líkaminn er aðeins myndbirting á broti þeirrar Sálar eða Sjálfs sem ég eða við erum. Að sálin sem skapar okkur sé eilífur kraftur, innrammaður í eðli Alheimisins, og að þessi sál sé sköpunarkraftur.

Ég er einnig á því að dáleiðslu og blekkingaheimur föllnu englanna snúist um að véla okkur frá þessari sýn og dáleiða okkur. Með dáleiðslu á ég við tvennt. Annars vegar að hugarmengi okkar og hugsanamynstur eru bundin í farvegi sem við kunnum ekki að efast um eða brjótast út úr. Hins vegar að blinda okkur á ægimagnaðan kraft okkar eigin sálar.

Satt að segja held ég að þetta síðara atriði sé Alheiminum nauðsyn, því sálnaþroski fólks er almennt í svo miklu myrkri, hatri og ótta, að væri hann leystur úr læðingi of hratt myndi sá dimmi kraftur verða svo magnaður að hinn þekkti Alheimur – sem er skynjaður (perceived) myndi farast í miklu stærri hvell en Mikla Hvell.

Eins og Inspector Morse sagði „I don’t assume, Lewis, I deduce.“ Nokkuð sem samtími okkar á enn ólært.

Því meira sem þú lítur í kringum þig í okkar sýndarmenntaða samtíma, því meira sérðu múginn sem dáleiddan skríl, uppfullan af sýndarhugmyndum um sjálfan sig, jafn stjarfdáleiddur í innkaupaferð eða við sjónvarpsskjáinn og múgurinn á torginu forðum þegar Giordano Bruno var brenndur.

Stærsta arðrán í sögu þjóðar okkar var og er Íslensk Erfðagreining og skurðgoðadýrkun á genakónginum Kára sem nú reynir að troða því inn á fólk rökleysu um áfengissölu. Eltu peníngaslóðina inn í þokuna og spurðu svo hver græðir á því að honum sé teflt fram. Tengdu svo nokkra punkta.

• Tengt efni á mbl.
• Tengt efni á DV.
• Traustur í smáu I.
• Traustur í smáu II.
• Tengt efni á VB.

Óþarfi er að rökstyðja málið nánar, fólk veit vel það sem blasir við.

Sjálfmenntaðir sáu í gegnum hvorutveggja og hið sama er uppi á teningnum núna; meginmiðlar gera í því að spinna upp óánægju fólks yfir að ríkisstjórnin dró umsóknina til baka.

Ekki er ósætti við að umsóknin sjálf var dregin til baka heldur að þjóðin fékk ekki að kjósa um það, sem sömuleiðis er blekking.

Öll umræða um hvort þjóðin fái þjóðaratkvæðagreiðslur (referendum) eða ekki, viðheldur þeirri blekkingarlýgi að í landinu sé lýðræði en ekki lýgræði. Miðað við hversu auðvelt virðist að spinna upp hitann í fólki og viðhalda viskuskorti þjóðarinnar, er vafasamt hvort lýðurinn muni nokkru sinni afdáleiðast.

Til hvers er ég að röfla yfir þessu? Ekki ætla ég að afdáleiða né dáleiða ofmenntaðan skríl sem heldur að innrætt hugsun sé skapandi hugsun. Þessi færsla er vistuð í þeim tilgangi einum að ég geti hvenær sem er sagt „told you so.“

Hví ætti mér ekki að vera sama þó dáleiddur skríllinn þokist á færibandinu nær eigin glötun, ef hann stígur sjálfur á drifpedalana?

Ég nennti þó ekki að lesa endalausar áróðursgreinar með eða móti þessum menningarheim.

Vissulega ákvað ég að lesa „þeirra heilögu ritningu“ og hef kynnt mér hana nægilega vel í dag til að sjá skýrt að okkar eigin menningarheimur, kristinna lýðræðisþjóða, veit nær ekkert um þessa ritningu þó nóg sé af skyrinu sem slett sé í hana og fullyrðingum um það sem í henni stendur.

Ákvað ég að nota samskiptasíðurnar okcupid og tagged til að eignast samræðuvini af veikara kyninu í þessum menningarheimi. Vildi ég kynnast því sem grasrótin segir og hugsar, sérstaklega frá sjónarhóli „hins kúgaða hluta“ þess heims.

Ekki þurfti margar samræður til að sjá að sýn okkar sjálfheilagra iðnþjóða er stórlega bjöguð og eins og venjulega; frekar á þeirri línu sem hentar hernaðariðnaðinum og bankamafíunni. Enn á ég vini á samskiptamiðlum úr þessum menningargeira og ég hef einnig skrifast á við fólk erlendis sem er áberandi í umræðunni þar.

Allt ber að sama brunni; við vitum ekkert um þennan heim nema kynna okkur hann. Hér áður sá ég þennan heim í gegnum sama tvívíða og líflausa prisma og megnið af okkar djúphyglu þjóð sér; og í dag furðar mig að þeir sem mest amast við þessum menningarheim eru að nota sama áróðursefni – með og móti – og meginmiðlar hafa matreitt handa fólki.

Sumir landa minna fullyrða jafnvel að þeir hafi lesið trúarrit þessa fólks á sama tíma og það slettir skyri og grjóti sem mest það má, rétt eins og það sé á launaskrá Rothschild og Mossad. Mig langar því að taka tvo punkta fram, bara til gamans.

Ein þeirra kvenna sem ég var svo heppinn að fá að spyrja út í heimsmálin er kona, alin upp í Tyrknesku afdalahéraði, nútímaleg í framkomu, tali og með tvær háskólagráður (sem er móðins og virt hérlendis). Hún starfar í upplýsingatækni og alþjóðaviðskiptum og er vel með á nótunum.

Þegar ég spurði hana um kvennakúgun og Búrkur svaraði hún að bragði „þetta er mest vandamál í karlaveldunum í Arabistan og hefur ekkert með Íslam að gera.“ Þegar ég spurði hana um slæður sem hylja hárið þá sagði hún mér að hún notaði slæður þegar hún færi í Moskuna og yfirleitt fyrsta daginn þegar hún færi heim í fjallaþorpið í fríum, en það væri hennar val og konur litu svo á í flestum múslímaríkjum.

Þá finnst mér áhugavert sem ein kona benti mér á og ég grúskaði í síðar og fann út að er rétt. Að ekkja spámanns þeirra, Aisha, stóð fyrir því að koma á þessari búrku- og slæðuhefð um það bil tveim áratugum eftir lát eiginmanns síns, á sama tíma og hún vann að því – ásamt fleirum s.s. Hafsa annarri ekkju hans, að færa munnlega geymd Kóransins í letur.

Ég hef síðan þetta var rætt við fleiri múslíma – af báðum kynjum – og ég hef í dag enga fordóma gegn þessu fólki. Vissulega stendur mér stuggur af vissum hefðum sem ríkja í þeim menningarheimi. Sjálfur yrði ég vafalaust grýttur í Pakistan og Sádí ef ég vogaði mér að minnast þar á mína eigin trú. Veröldin er jú marglit.

Tökum því annan snúning til gamans.

Ég hafði aldrei heyrt orðið Arabistan fyrr en Tyrkneska – kúgaða – múslímakonan skyrpti því út úr sér. Læt ég aðra um að flokka hvaða lönd falla þar inn í. Síðan þetta var hef ég lært að einungis 11% múslíma býr í Arabistan og að múslímar eru álíka margir og þegnar Iðnveldisins eða hálfur annar milljarður.

Einnig sýnist mér að 99% af svonefndum hryðjuverkamönnum séu úr þessari 11% sneið og að þeir komi því sem næst einungis frá þrem til fjórum afmörkuðum svæðum sem öll eru ofsótt af velmeinandi hreppum Iðnveldisins sem ætla að gefa þeim flokksræði í gervi fulltrúalýðræðis.

Læt íslenskum Ísraelsfasistum og vel meinandi Íslamahöturum um að rífast um þessa skilgreiningu, en ég nenni ekki að svara heiladauðum spunaþvættingi þeirra, í það minnsta ekki hér á FB þar sem frið og ró ríkir yfir vötnum. Mig langar þó í lokin að benda á skemmtilegan farsa í þessu öllu.

Sumir hafa bent á að múslílmaríki séu óvilhöll öðrum trúarbrögðum en sínum eigin.

Látum svo vera en minnum á að hin heilaga Íslenska stjórnarskrá frá 1944 (sem allir Íslendingar hafa lesið) tiltekur skýrum stöfum hver sé hin Íslenska ríkistrú, og sú trú skírir ungabörn inn í trú sína þó trúarrit þeirra hafi einungis stutt við skírn fullorðinna meðvitaðra einstaklinga inn í trú.

Ennfremur minni ég á að yfirgnæfandi meirihluti upplýstra og menntaðra kjósenda Íslenska Lýgveldisins kvittaði fyrir það haustið 2012 að áfram skyldi viðhaldið ríkistrú á landinu bláa.

Þetta ku hvorki tvískinnungur né skynhelgi meðal krossfara hins heilaga vestræna rétttrúnaðar, um það hvað sé gott og gilt fyrir fólk hinumegin á hnettinum.

Annað dæmi sem kemur upp í þessu samhengi er punktur sem Reza Aslan (prófessor í trúarbrögðum) benti á í frægu viðtali, er að hin svonefndu múslímaríki hafi kosið fleiri konur í leiðtogahlutverk ríkja sinna en lýgræðisríki iðnveldanna – hef ég ekki kannað þetta sjálfur en gaurinn er þekktur fyrir sannsögli (þó ókristinn sé) svo ég læt þetta fjúka.

Í því samhengi dettur mér dálítið merkilegt fyrirbæri í hug. Eins og allir vita er Íranska lýðveldið eitt af fáum ríkjum heims sem ekki hefur látið bankamafíu og hernaðarvél Iðnveldisins buga sig til hlýðni. Enda mikill áróður í gangi gegn því.

Eitt af því sem þeir eru gagnrýndir fyrir er einmitt kúgun kvenna en mér skilst að umræða þar í landi, sérstaklega meðal háskólaborgara, sé farin að taka þetta fyrir og að byrjað sé að liðka fyrir um þessi mál. Ég veit lítið um það enn og minnir að þetta hafi komið fram í orðastað (debate) á milli Tariq Ramadan og Christopher heitins Hitchens. Hlakka til að fá meira að vita um þetta (einhver).

Nýlega var ég einmitt að grúska í stöðu gyðinga í hinu forna Persaveldi því ég hafði rekist á þá fullyrðingu að þar í landi væri stærsta gyðingasamfélag mið-austurlanda fyrir utan Ísrael sjálft. Svo minn fór á kaf í að grúska í því ástandi, sérstaklega vitandi hversu auðvelt er fyrir þetta fólk að komast til Palestínu ef það vill.

Rakst ég á nokkuð áhugaverðar upplýsingar við þetta grúsk. Lýðræðið þar í landi miðast við einn fulltrúa inn á þing fyrir hverja 200.000 íbúa. Þó er gerð undantekning fyrir samfélög gyðinga og zóróaster trúar og fleiri minnihlutahópa til að tryggja að þeirra rödd heyrist á þingi þess lýðræðis sem þeir iðka.

Þetta væri svipað og að Alþingi Íslenska Lýgveldisins færi að bjóða Óla Ufsa að sitja á þingi um kvótamálin.

Mér er tíðrætt um þetta múslímamál og ég vona að fólk misskilji mig ekki. Því í mínum huga er enginn munur á trúarbrögðunum. Í minni trú eru öll skipulögð eða kerfisbundin trúarbrögð ein risastór skurðgoðadýrkun og mín trú býður mér að standa utan við slíkt.

Ég hins vegar hata forpúkun, trúarfyrirlitningu, áróðursvélar, og forheimskun falda á bak við orðagjálfur og ég sé það jafn skýrt og hver sá sem nennir að virkja sínar litlu gráu, að Íslam er „tilbúinn óvinur“ af áróðursvélinni sem Eisenhower nefndi „the industrial military complex.“

Einnig eiga hér við rök Chris Hedges sem komu fram nýlega í frábæru viðtali við Abby Martin, sem of langt mál væri að rekja svo ég læt það fylgja hér með. Mig langar þó í lokin að benda á áhugaverða sálfræði, sem ég veit að fólk kannast við.

httpv://www.youtube.com/watch?v=mYnf6KfEroE

Tvennt er merkilegt í viðtalinu við Hedges. Annars vegar hvernig komið er fram við franska ríkisborgara af Alsírskum ættum – en við vitum ekkert um það hér. Einnig að franska leyniþjónustan getur hlerað og flokkað sjálfkrafa sex mismunandi mállýskur þeirra í rauntíma og lyklað á lykilorð og frasa. Reiknaðu nú (do the math).

Einnig má taka fram að hin pínkulitla terrorsitaklíka sem meginfjölmiðlar og yfirborðsstjórnmál markaðssetja, er fjármögnuð (að talið er) af Wahabista* ófögnuði, sem er sami sértrúarhópu og tekur fólk af lífi í Sádí; samherja Iðnveldisins.

Þegar hampað er ákveðnum grunnhyggnum og bjöguðum machogildum í fjölmiðlum þá mun viss tegund grunnhygginna einstaklinga samsaga sig þeim ímyndum og tileinka sér. Rétt eins og þegar þú segir eitthvað sniðugt í partý, þá heyrist í einhverjum „já ég hef einmitt alltaf haldið þessu fram,“ og terrorismi getur orðið tíska í vissum hópum fólks sem hafi svipað mentalitet og norski maðurinn sem ég neita að nefna á nafn.

Ég lofa þér að ef megin-fjölmiðlar beittu þöggun á terrorisma myndi allur terrorismi minnka um 90% og ári síðar færi klíkan hans Eisenhower á hausinn. Það myndi þó ekki henta klíkunni sem á þá báða og stjórnast af höfðingja þessa heims. Um sama leyti myndu vissir þverplankar Íslenskir finna nýjar grýlur til að amast við.

* Wahabismi er einnig nefndur Salafi.

Þá var brugðist við því með öðru snilldar bragði. Þá vandaðist málið.

Aðgangur fólks að þekkingu jókst hröðum skrefum og geta fólks til að eiga opinská samskipti og þekkingarmiðlun milli landa og heimsálfa jókst enn meir.

Svo ekki bara lýgin eina vatt upp á sig heldur opnaðist fyrir hugargátt fólks til að rýna í fleiri lygar.

Þá var búinn til skugginn af áróðrinum, því góður áróður tekst ekki nema sá dáleiddi eigi val á öðru sjónarhorni og því var ákveðið að ljúga þar líka. Smám saman stækka lygavefirnir, dáleiðsluaðferðirnar og sjálfsblekkingarnar þar til veröldin er orðin verri en yfirfullt haughús af lygum.

Þetta er ástæðan fyrir tölvunjósnum á borð við tölvustýrðar hleranir, miðstýrða samfélags- og leitarvefi sem í orði kveðni tilheyri frjálsum markaði, eða öðrum aðferðum til að skanna fólk. Það er ekki til að gægjast í einkamálin þín eða til að finna terrorista eða eitthvað annað sinister fávitafyrirbæri; heldur hrein og klár sálfræði.

Hvað er fólk að hugsa, hvernig er það að hugsa, hvernig nær það í upplýsingar og hvernig vinnur það úr upplýsingum, svo hræra megi meira upp í huga fólks til að leiða hugana áfram. Jafnvel þegar þú telur þig sjá í gegnum fléttuna bíður þar tilbúin ein eða fleiri fléttur til að leiða þig þar áfram og festa þig þar í feni sjálfsblekkinga.

Þú getur treyst því að ef ómenntaður bjánahugur af mínu tagi sér í gegnum þrefalda til fjórfalda fléttuna þá sér skuggavaldið í gegnum hana, því skuggavaldið hefur hag af að sjá í gegnum hana, hefur lært að vinna með hana og veit hvað vald er.

Skuggavaldið er ekki samsett úr fávitunum sem röfla hring eftir hring í stjórnamálum eða innihaldslausum og grunnhyggnum rottum bankanna sem ekki geta tekið smádómi eins og menn. Það er heldur ekki samsett úr málhórunum í meginmiðlum eða svínunum í embættunum.

Skuggavaldið eru þeir sem eiga hjörðina sem þjónar því og þeir sem halda þar um þræðina eru hvorki fæddir í gær né heilaþvegnir plebbar með tvær til þrjár fínpússaðar háskólagráður í að hugsa rétt. Þegar nýr meðlimur kemur inn í skuggavaldið er hann þjálfaður upp af eldri og reyndari.

Hann kemst inn því hann hefur sýnt afbragðs þekkingu og innsæi, ásamt réttu siðferði og þannig hefur það gengið mann fram af manni um aldir.

Ýmislegt fleira þarf hann til að bera sem ekki er vert að útskýra. Aðalatriðið er að hann veit hvað þú ert að pæla áður en þér dettur það í hug og tilvera hans og skuggavaldsins þrífst á því. Aðeins ein leið er til að losna úr ægivaldi blekkingarvefsins sem stýrir hugarkerfunum sjö. Aðeins ein.

Nei, ég ætla ekki að segja þér leiðina. Þú getur fundið hana sjálf(ur). Ég ætla út að viðra hundana mína og gera eitthvað af viti.

Lífið  er betur mælt í trú fólks á sjálft sig og getu til að lifa sínu dags daglega lífi í virðingu, bæði við sjálft sig og aðra.

Því miður er mikið af orðagjálfri manna, bæði í stjórnmálum og í verkalýðs forystunni, eins konar belgingur sem minnir á málshátt um tunnur.

Ég hef verið án starfs, nauðugur viljugur, síðan í desember 2009. Forsaga þess er rakin í bók minni „Varðmenn kvótans“.

Ef þú segir upp starfi áttu rétt á bótaleysi í tvo mánuði. Takir þú því þannig, en það er hugsað sem refsing, gæti það orðið tími bæna og föstu. Nú kann að vera að þér sé þröngvað til uppsagnar og sért ekki af eigin vilja kominn til dýrðarlands Atvinnuleysisstofnunar og Félagsþjónustu.

Ekki er víst að þú veljir heilsubrestinn sem sumir falla í þegar þrekið brestur eftir áralanga baráttu fyrir réttlæti, sanngirni og mannvirðingu.

Hafðu af því engar áhyggjur, því þar eru allir lærðir á gömul Nasistafræði tilbúnir að skella stjörnu á vinstri arminn þinn. Þú færð að biðja og svelta í tvo mánuði. Minnsti misskilningur á þeirra frelsandi uppeldisreglu kostar þig alla björg og sá dómur endist árum saman.

Það er mikill misskilningur að fólk velji þennan farveg. Fólk vill vinna fyrir sér..

Lög gera ráð fyrir að þú eigir þó rétt á tekjutengdum bótum í þrjá mánuði, svo ef þér leiðist fastan áttu rétt á næstum fullum launum. En nei, ekki ef þú segir upp og alls ekki hafir þú verið hjá ríkinu. Svei þér segir reglugerðin. Því ef þú varst ríkisstarfsmaður og var sagt upp, þá ertu án forsvara, því ríkisstarfsmanni er sagt upp eftir reglum sem sanna að hann sé allra góðra hluta óverðugur. Eins og allir vita missir þú tekjutengingu segir þú upp sjálfur.

Sá ráðherra sem var æðsti yfirmaður Vinnumálastofnunar, á þeim tíma sem mín svipugöng mynduðust, lét hafa eftir sér að þeir sem ekki vildu vinna ættu ekki að þurfa aðstoð. Sami maður hafði rukkað ráðuneytin um milljónir í laun sem lögfræðingur síðustu tvö árin áður en hann komst á þing. Í dag gefur hann þér þá ímynd að skeggið geti falið hörkuna og metnaðinn í augnaráðinu. Fyndið? Já, fólk er fyndið.

Fyrst er boðunarbréf frá yfirstjórn stofnunar, séu viðbrögð þín óviðunandi eða yfirstjórn sannfærð um óverðugheit þín færðu áminningu, að mig minnir þarf tvær áður en sparkið kemur. Í mínu tilfelli var beitt svæsnu einelti og þröngvun. Svo langt var gengið að sviðsstjóri og minn næsti yfirmaður kom þrívegis að máli við mig og með blíðmælgi reyndi af fremsta megni að sannfæra mig um að best væri fyrir mig að skrifa reisupassann sjálfur.

Það var þegar út var komið sem ég kynntist því hvernig forstjórinn, sérhæfður í mannréttinda lögum, hafði snúið mig út á gaddinn óverðugan. Nánar fer ég ekki í það hér enda rækilega útskýrt í fyrrnefndri bók minni „Varðmenn kvótans”.

Hins vegar sló það mig hve grimm Vinnumálastofnun, útvörður Íslensks velsæmis í okkar góða samfélagi, beitir fólk sem hún getur neglt upp við vegg.

Eftir fyrsta árið í atvinnuleysi, löngu búinn að gleyma baráttu hinna fyrstu tveggja mánaða við brauðfæði heimilisins, og enn ekki búinn að finna viðsnúning í baráttu við þunglyndið, var bíllinn tekinn. Hálfu ári síðar var íbúðin boðin upp. Hálfu ári síðar var síhækkandi matvöruverð að sliga heimilið og aðal fæðan orðin ódýrt ristað brauð eða allra ódýrasta pastað. Þannig má treina fram lífið fyrir 380 krónur á dag tvær vikur í mánuði, samt fitnar maður því líkami sem býr við einhæft og snautt fæði safnar því sem hann nær úr glúteninu.

Ári síðar taldi ég saman að ég hafði leitað til yfir 300 fyrirtækja um vinnu og reyndar fengið fáein viðtöl. En fortíð sakamanns er til trafala og Netið gleymir engu, þar er allt eins og það hafi gerst i gær og fyrirsagnir duga mörgum til að dæma. Þegar þetta er ritað er stutt í að ég fell út af opinberri sakaskrá og samskonar góðborgarar og sviptu mig framanum eru enn í þeim stöðum að gætu veitt mér meðbyr til nýs starfs.

Átti ég það skilið að missa allt? Líklega. Enda veit gott fólk hvað varmennum er fyrir bestu.

Í dag datt upp úr mér í samtali að ég sé ekki eftir einum degi í þessari baráttu. Hún hefur kennt mér að sjá það góða í öðrum, í sjálfum mér og í trú minni á góð gildi lífsins. Útsjónarsemi, þolgæði, umburðarlyndi, innsæi, kyrrð (sjónvarpið var selt fyrir mat fyrir 18 mánuðum), nægjusemi (hafði síðast efni á fatakaupum fyrir þrem árum) og umfram allt fyrirgefningu. Að geta látið af reiði, biturð og sárindum er list.

Er ég kannski að skrifa af fyrrnefndu eða síðari hvötum? Hvötin er einföld gæska.

Að læra að lifa utangarðs – sem áhorfandi á samfélag í kvöl – og hafa sjálfur endurlært gildi lífsins, að hafa lært að njóta hvers dags sem rennur og meta að umfram allt á ég sjálfan mig, að ég á mitt líf og ég á minn huga óskertan, og að hafa öðlast vald yfir eigin tilfinningum og lært að sjá eingöngu hið góða í kringum mig. Slík saga er þess verð að vera sögð. Hún minnir mig á, og vonandi þig, að lífið er meira en glys og yfirborðs fágun orðagjálfurs og sýndarmennsku. Að lífið sjálft, og sá kærleikur sem skapaði það, er hið eina sem skiptir einhverju raunverulegu máli.

Fyrir Guðs náð fannst annar bíll fyrir smápenínga, en að lokum var klippt af honum. Ódýrum 100.000 króna bíl sem ég fékk lánað fyrir, hálfu ári eftir að Lýsing rændi eign minni í þeim fyrri. Það hafði því miður ekki verið nokkur séns að borga bifreiðagjöld eða tryggingar. Svo það var rétt af fulltrúum góðborgara að klippa af bílnum. Sjálfur valdi ég að fagna því tækifæri að ganga í bæinn með bakpoka þegar kaupa þarf í matinn eða greiða reikning.

Ekki ósvipað því þegar síminn lokaði, enda engin tök á að halda síma og neti opnu. Þá lærði maður að nota Nova frelsi og smámsaman minnkaði tengslanetið niður í þann hóp sem notar Nova. Að hringja í hina kostar penínga sem ekki eru til.

Þegar fyrri tönnin brotnaði var í boði að draga hana úr fyrir 40.000 eða láta setja skrúfu og gervitönn. Læknirinn mælti með síðarnefnda kostinum, því hann telur að það hlífi tönnunum í kring. En það hefði kostað 9 sinnum meira. Í síðasta mánuði brotnaði sú síðari og það kostar 12.000 krónur að kíkja til læknis og láta skoða brotið, það verður vonandi hægt í næsta mánuði.

Er það skortur á réttri næringu eða aldurinn sem er að bíta þær úr mér veit ég ekki. Ég hlakka til að hafa efni á að læknir þjónusti vinnukonurnar*.

Okkar nútíma samfélag lítur ef til vill á erfiðleika sem eitthvað sem enginn maður ætti að þurfa að upplifa. En þeir eru góðir, ef þú nýtir þá til að umbreyta sál þinni og læra að njóta stundarinnar og án þess að þurfa að eiga. Það er betra að vera en að eiga. Það voru mín sjálfsögðu mannréttindi – segði ég forstjóranum fyrrverandi, sem nú er í pólitík – að fá að læra gildi lífsins, frumlífsins. Það var erfitt en ég lærði nýtt hvern einasta dag.

Blöndunartækin biluðu á baðinu í fyrra, hálfu ári fyrr bilaði heitavatns kraninn á baðherbergis vaskinum. Fyrir hvorugu er til peníngur. Illu heilli er í boði sundkort handa atvinnulausum. Þannig hefur verið skrölt í sund annan hvern dag í á annað ár. Það er í raun betra bað en heima. Hins vegar er ég ekki lengur á skrá atvinnulausra hjá Vinnumálastofnun.

Þar með gerist tvennt: Ég er kominn á féló en þar er ekki í boði sundkort. Svo þvottapokinn dugar við eldhúsvaskinn. Því næst er ég dottinn út úr opinberum tölum um atvinnuleysi, ásamt hundruðum annarra. Það er til matur í dag og restin hlýtur að reddast.

Páll postuli skrifar í Korintubréfinu skemmtilega setningu. „Nú varir trú, von og kærleikur, þetta þrennt. En þeirra er kærleikurinn mestur.” Ég er í dag sammála. Trú á Guð, gæfuna og morgundaginn er þín besta eign. Von um að trúin haldi þrátt fyrir mótvind lífsins, er styrkur sálar þinnar. Kærleikur til annarra og von um smá handa þér, er eins og ljúf morgundögg að sumri, eða björt vetrarsól í skammdeginu.

Án kærleika væri lífið ekki þess virði að gefa því nafn.

Njóttu hvers dags sem þú vaknar. Fagnaðu hverju skrefi sem í honum felst, hvort sem það er skref upp eða niður. Það er lífsskref. Heilsa þín og kraftur, það eitt að vera til. Það er það eina sem þú átt, varðveittu það vel, og sýndu öðrum umburðarlyndi því þeir eru á sömu braut og þú. Allar hugmyndir sem sveima þar á milli eru bara hugmyndir.

Guð blessi þig, og okkar ágæta samfélag. Umfram allt varði hann veg þess til heilunar og framfara.

Ég geri mér ljóst, kæri lesandi, að þessi greinarstúfur mætti pússast betur í setningabrag og efnisgreinaröðun. Vafalaust mun ég endurrita hann, einn góðan veðurdag, og í sannleika sagt hef ég forðast að skrifa um einkahagi síðustu ár, því tilfinningar vefjast um lyklaborðið og þvælast fyrir fingrunum. Hafir þú endst í gegnum greinina þakka ég þér umburðarlyndið.

* Bók Salómons, Prédikarinn, (eða Ljóðaljóðin) í Biblíunni kallar tennurnar vinnukonur.

Hugmynd þess er svo rótgróin að þú heldur að ríki sé raunverulegt, en það er bara hugmynd sem er trúað.

Taktu eftir hvernig meginmiðlar og elítan hefur kennt þér að horfa bara á spuna dagsins í dag. Þegar þú reiddist yfir að fjögur hundruð þúsund milljónum var rænt, voru þeir fljótir að finna sökudólg. Rétt eins og Hanna Birna á alla reiði þína gegn spilltri elítu en á meðan horfirðu ekki á embættisvald, aðstoðarmenn eða stjórnmálamenn.

Taktu einnig eftir því að hefði ég sett orðið stjórnarskrá í fyrstu málsgrein hefðirðu ekki lesið færsluna og enginn fjölmiðill minnir þig á hvað hún er. Jú þú veist að hún er hornsteinn laganna, en það er líka blekking. Því hún er annars vegar siðferðissáttmáli þjóðar og hins vegar samningur milli valdakerfis og þjóðar.

Ef þú hefur ekki lesið siðferðissáttmála þjóðar, hvert er þá siðferði þjóðar? Hver skilgreinir það og elur þig upp í að velja það? Fjölmiðlar eða kennarar eða hver? Hvert kærirðu brot á samningi valdakerfis við þjóð? Hvernig fellur samningurinn úr gildi? Hvernig gerirðu nýjan við nýtt kerfi? Var það kennt í lífsleikni?

Stýrðu þér sjálf(ur) og þegar þér er ógnað, vertu þá vatnið, því vatnið á sér mörg form og ræður sér sjálft; eins og draugur. Engin valdstjórn getur stjórnað draug. Rétt eins og banki sem engar innistæður hefur, hann hrynur; og missir getuna til að bera þig út.

Þú mátt kalla það hvað sem er; prentaðan pappír, ávísanir, eða blekkingu. Því pappírinn er verðlaus. Eina ástæða þess að hann virkar er sú að allir trúa blekkingunni.

Bankinn kemur pappírnum í umferð í gegnum lánastarfsemi. Uppskrift hennar er þessi: Þú færð milljón að láni og borgar fimm milljónir til baka. Það nefnist efnahagslíf og er verndað af siðspilltum stjórnmálalýð sem þrífst á faglegu orðagjálfri.

Þessi siðspillti stjórnmálalýður er í raun valdalaus en er haldið uppi af embættiselítunni sem eru handhafar valdsins. Ef þú skoðar lög og sjónarskrá (fólk les ekki texta með orðinu s-jó-narskrá, enda stjarfdáleitt) sérðu tvennt.

Stjórnmálamenn eru ekki bundnir af loforðum sínum og erfitt er að reka embættismenn. Á bak við þessar tvær elítur er skuggavald þeirra sem fjölmellur benda aldrei á, topparnir í Félagi frjálsra frímúrara (sem er leynilífsskoðunarfélag) annars vegar og hins vegar þjónar hinnar alþjóðlegu bankamafíu.

Þetta er verndað af lögum og bundið í orðaspuna. Tókstu eftir milljóninni sem varð að fimm milljónum? Hefurðu tekið eftir að orðaspunarnir eru í sjónvarpi og dagblöðum? Hefurðu tekið eftir að þér FINNST þú ekki geta verið án þeirra?

Spuni vikunnar: Smálánafyrirtæki lána þér tíu þúsund kall í dag og hirða fimmþúsund kall fyrir það á morgun. Það er siðlaust því það hækkar skuldina um 50%. Efnahagslíf hækkar skuldina 500% með verðtrygging og stýrivöxtum auk vaxta. Þú sérð þetta á greiðsluáætluninni með láninu og finnst það í lagi.

Líttu á athugasemdirnar við frétt um smálánin og segðu mér hverjir eru dáleiddir sauðir og hverjir ekki.

Það er enginn munur á Smálánafyrirtækjum og öðrum Bönkum. Að þú trúir þessum spuna segir allt um dáleiðslu elítunnar yfir huga þér. Eina ástæðan fyrir að elítan er að heilaþvo þig er að veiðileyfi bankanna á heimili þitt, buddu og hugsun nær ekki utan um þessa samkeppni.

Ég ætla að gefa þér tvö hint. Annars vegar nær ekki einkaleyfi bankanna yfir smálánafyrirtækin. Hins vegar er bankamafían undir ægiham IMF (ags) og síðustu tólf ár hafa hermenn Vesturheimshrepp gert hverja innrásina á fætur aðra í þau ríki sem ekki eru undir IMF.

Vissir þú að fyrstu smálánafyrirtækin spruttu fram í Bangladesh og urðu síðar útbreidd í þriðja heiminum og hafa í þriðja heiminum verið álitin mikil blessun? Síðustu árin hafa þau verið ýmist hálfkæfð eða leidd inn í bankamafíuna í hinu miðstýrða Iðnveldi.

Vissir þú að meðan þau þrifust þóttu þau vera djarfasta leiðin sem fram hefur komið til að virkja fátæka til framtakssemi og vaxtar, og að meðan þau þrifust voru þau afl jákvæðrar umbreytingar?

Besta leiðin til að dáleiða þig er að hafa þig a) við sjónvarpstækið og b) að í verslunarferð og að halda þér við athugasemdakerfin yfir þvættingjaspunum.

Aftur spyr ég; hver er dáleiddur sauður? Hver notar ennþá einkabanka, plastkort og meginmiðla? Því ég veit að þú vilt breytingar en þú ert ekki búin(n) að fatta hvernig þeim er komið á.

Eina leiðin er að grasrótin semji nýja stjórnarskrá og hefji samræður í grasrótinni sem lengst frá tölvuskjánum. Þar er virknin og vöxturinn. Við erum byrjuð á þessu og ég segi eins og Jesú (sem 75% þjóðarinnar trúir á): Þú ert annað hvort að taka þátt í breytingum eða taka þátt í ofríkinu.

Dáleiðslan er algjör. Í þessari viku Smálán, sem eru augljós heilaþvottur. Í síðustu viku Lekamálið, vikuna á undan Víglundsmálið. Hvað var vikuna á undan? Hvað hækkar sjórinn árlega? Ó, fjölmiðlar þegja um það.

Þú ert sauður í hjörð. Ó, slíkir munu ekki landið erfa.Í alvöru talað, ætliði að halda áfram að tuða á netinu, eða koma og gera eitthvað líflegt? Við eigum þetta.

Skilgreining á samtímanum: forseti öflugasta herveldis sögunnar og verstu stríðsglæpaþjóðar frá upphafi hernaðar er handhafi friðarverðlauna Nóbel, sem aftur byggja auð sinn á einkaleyfum á sprengiefnum sem notuð eru í stríðstól.

Íslenska þjóðin kýs aftur og aftur stjórnmálafólk sem lýgur, sem gefur bankaveldinu nokkur hundruð þúsund milljónir, sem síðan lætur Sýslumenn bera fjölskyldur á götuna svo banksterarnir geti jafnað út eignakladdann og grætt meira, og lögregluÞJÓNAR elítunnar framfylgja „ólögum eyða.“

Eins og margir vita voru virkustu samskipti möndulveldanna við bandamenn í gegnum sendiráðin í Svíþjóð þegar ræða þurfti við Sovétríkin en í gegnum Portúgal þegar ræða þurfti við vesturhlutann. Þó var rætt mikið við vesturhlutann einnig í Stokkhólmi.

Vitað er að bæði Göring og Himmler reyndu að semja frið við vesturveldin í gegnu Stokkhólm og einnig er vitað að Hitler varð alveg brjál þegar hann komst að því. Hins vegar er ekki öllum ljóst hvers vegna hann varð brjál. Gefið er í skyn að hann hafi litið á þá sem svikara fyrir bragðið.

Það er hluti áróðursvélarinnar sem hefur frá stríðslokum reynt að telja þér trú um að hann hafi verið geðveikur og að þú sért klárari en hann enda hafi hann verið siðlaus og að þú sért það ekki; þannig er þér stjórnað að hluta í gegnum semidáleiðslu.

Auðvitað var hann klikkaður – enda hægt að setja mann í fangelsi á vesturveldum fyrir að halda öðru fram. Og það er sko ekki samsæri, ekki einu sinni ekkisamsæri.

Hin raunverulega ástæða fyrir að hann varð brjál var önnur. Séffarnir vissu að stríðið var tapað og að foringi þeirra væri dauðadæmdur. Þeir vildu þó ekki sætta sig við það og undirbjuggu með leynd eitt flottasta samsæri sem til er. Karlinn varð brjál því hann sá kænskuna og vissi að hann myndi sætta sig við plottið þó það væri honum á móti skapi.

Svo hér kemur samsærið

Tveir kafbátar voru sendir til Argentínu með fólk sem líktist Adolf og Evu. Þegar þangað var komið var gengið þannig frá að ýmsir myndu sjá þau fara í land og þá hvar þau væru. Búið var svo um hnútana að FBI (CIA var ekki til þá en í burðarliðnum) myndi komast á snoðir um þetta.

Einnig var teknir tveir Rússneskir fangar, karl og kona; þau drepin og líkin hálfbrennd daginn sem rauði herinn kláraði hertöku Berlínar. Til eru viðtöl við þann sem sá um brennsluna – en það var einkalífvörður Adolfs.

Einnig er komið í ljós að samningarnir í Stokkhólmi við Sovésku stjórnina tryggði að líkin yrðu tekin umsvifalaust í vörslu rauða hersins og engum leyft að skoða þau. Eftir fall sovétríkjanna komst fólk t.d. að því að tennurnar í líkunum stemma ekki við tannskýrslur þeirra sem líkin eiga að vera af.

Samningurinn tryggði t.d. að Svíþjóð fékk aðgang að ýmsum hlutum úr vopnabúri Þýska hersins ásamt talsverðu magni af herteknu gulli og einnig leynilegum njósna upplýsingum sem þýski herinn hafði komist yfir meðan hann stjórnaði Evrópu í fjögur ár. Einnig var Sovetríkjunum lofað að þeir kæmust yfir 120 Þýska kafbáta sem voru nýsmíðaðir og þeim var því lagt við þurrkvír við Eystrasaltið.

Þessir kafbátar voru fjórða kynslóð þýskra U-báta og komust tvöfalt lengra á haf út en eldri gerðir, með fleiri birgðir og vopn og gátu verið mánuðum saman úti á hafi en voru ekki enn komnir í virkni. Þessir bátar urðu síðar fyrstu kjarnorkuknúnu kafbátar Sovetríkjanna enda frá upphafi hannaðir með það fyrir augum að verða knúnir þýskum kjarnorkuvélum.

Svo hvað var samsærið?

Meðan megnið af heiminum hélt að Adolf væri dauður og þeir sem efuðust leituðu hans í Argentínu var tryggt að Adolf og Eva gátu lifað til elliáranna í Jämtland í Svíþjóð. Bæði þurftu þau að lita hárið, hún þurfti að fitna og hann að raka skeggið.

Var keyptur risastór búgarður fyrir þau í Jämtlands héraðinu og þeim komið þar fyrir ásamt völdu staffi sem var fljótt að tileinka sér sænska tungu og háttu og sá til þess að útávið var þarna eitt fínt sænskt stórbýli. Gat Dolli haldið áfram að spásséra í skóginum og í hlíðunum eins og hann hafði vanið sig á í Berchtesgadin og notið þess að hugleiða áhrif sín á söguna, sem eru jú umtalsvert meiri en þú hefur haft, þó hann væri bilaður og þú í lagi.

Svo hvernig komust þau yfir? Það hlýtur að vera augljóst. Keyrt var á skriðdrekum með þau niður til strandar. Kafbátur sigldi með þau til Kaupmannahafnar og þaðan til Oslóar – allt þýsk yfirráðasvæði þá. Þaðan var svo brunað með þau norður úr og síðan smyglað yfir landamærin á góðum stað. Allt voða höss höss.

Auðvelt er að rekja þessa punkta fyrir þá sem vilja og munu þá komast að því að áhrif þess að Dolli spjallaði við nágranna sína af eldmóð sést vel á því hversu viðkvæmt ástandið í Svíþjóð hefur alla tíð verið fyrir nasisma, rasisma og fleiru slíku. Einnig er míníþjóðin „Republic of Jamtland” bein afleiðing af nágrannaspjallinu.

Viðbótarefni

• http://en.wikipedia.org/wiki/Battle_of_Berlin
• http://en.wikipedia.org/wiki/Republic_of_Jamtland
• http://www.express.co.uk/news/weird/470586/Are-these-classified-FBI-files-proof-ADOLF-HITLER-escaped-by-SUBMARINE-to-Argentina
• http://en.wikipedia.org/wiki/Category:World_War_II_submarines_of_Germany

Albert Speer sagði „þú verður að vera á sviðinu þegar tjöldin falla.“ þegar hann átti fund með foringja sínum í vikunni sem Hitler er sagður hafa dáið. Þetta er lykillinn að blekkingunni.

Því tjöldin féllu og innan við fimm manns voru vitni að því að stærsta nafn mannkynssögunnar á eftir Jesú og Alexander dæi. Svo fór sá gamli til Svíþjóðar, eftir að tjöldin féllu.

Sem vekur þá þriðju; hafi þeir ekkert að fela, hvers vegna eru þeir í felum fyrri allra augum? Sem að lokum vekur eina spurningu í viðbót; hefur leynd þeirra nokkuð með völd, eignir og dáleiðslu að gera?

Langar þig í svör við þessu eða ættum við að banna leynifélög?
httpv://www.youtube.com/watch?v=iYr4qDzDLd8

Til gamans má nefna að ég fékk nýlega sýn sem sýndi mér að kvenleg orka væri á bak við leynd frímúrara. Sá ég hring hettuklæddra kvenna í sal, og í skuggum salarins voru karlverurnar sem hlýddu þeim, dáleiddar, og heyrði ég á ensku sagt „The Sacred Circle of the feminine Twelve.“

Sel það ekki dýrar en ég tók við.

Hún er sú að göfgi mannsandans sé myrkri hans meiri og að minn andartaks draumur í fljóti þess góða í mannsins sál sé þess virði að greiða því braut. Minn vilji og mín trú er að reisa með þeim sem deila þessari sýn þann lampa sem gerir manninn þess virði sem hann vonar að hann sé.

Öll heimsins auðæfi, markmið, meiningar, orðastagl og mælingar eru mér einskis virði, því þessi sýn er kompás og vilji sálar minnar nú, áður og verður; og er það minn sáttmáli við hinar heilögu nornir Urrði Verðandi Skuld að bogni ég á þessu skeiði, kem ég sterkari inn aftur, og okkur fjölgandi fer sem lampann reisa.

Í fyrsta lagi geta pennar af mínu tagi sjaldan gert sér vonir um mikla lesningu og sérstaklega ekki þegar blandað er saman jafn mörgum og ólíkum straumum og ég geri.

Enn síður þegar skoðanir eru jafn langt út fyrir rammann og mínar eiga það til að eigra.

Þá er alltaf vafasamt að gera sér vonir um að geta náð árangri með öðru tungumáli en því sem maður hugsar á, því jafnvel þó maður nái að hugsa á öðru máli þá er setningaskipan með tilhneigingu til að lenda á gráu svæði.

Til dæmis er algengt að Íslendingar sem vinna mikið með Ensku, hvort heldur ritun eða lestur, lendi í að brengla setningaskipan þegar þeir skrifa á móðurmáli og öfugt. Ég viðurkenni heilshugar að oft þegar ég skrifa á öðru hvoru tungumálinu missi ég sjónar á öllum áttum varðandi hvorrar tungu setningaskipan ég nota og sigli bara á sjálfstýringunni.

Svo gripið sé í hina tunguna „I just wing it.“

Fyrir ári síðan var enska síðan mín með 15% af lesningu miðað við þá Íslensku en í dag er komin í u.þ.b. 60% að meðaltali. Auk þess er mun hærri endurheimsókn en 25% íslenskra lesenda koma aftur – samkvæmt Google Analytics – en tæplega 40% útlenskra lesenda koma aftur á þá ensku.

Einnig er meiri tíma varið á þeirri ensku – eða tvær til þrjár flettingar að meðaltali en að meðaltali ein og hálf á þeirri íslensku og varið er 50% meiri tíma á þeirri ensku. Þá er athyglisvert að árið 2014 tvöfaldaðist umferð á báðum síðum en árið 2013 jókst umferð um tvo þriðju.

Þetta síðasta er mér auðvitað kærast því þegar maður ákveður að marka sér braut á einstigi orðsins tekur við löng og ströng braut lærdóms og reynslu. Rétt eins og með tónlistarmenn má segja að andagift sé tíundi hluti og ástundun níu tíundu og það tekur yfirleitt mörg ár að marka sér nafn og finna lesendahóp.

Stærsta ábendingin sem ég fékk á þessari braut var fyrir tveim árum að ég rakst á tilvitnun eftir Seth Godin, sem löngu er orðinn vel þekktur skríbent á sviði Vefskrifa, og Vefútgáfu, um notkun Vefsins. Tilvitnunin hljómar svo; blog is not created, it is built.

Fram að þeim tíma hafði ég aldrei litið á smágreinarnar mínar sem neitt meira en eitthvað sem mér lá á hjarta og braust út. Ég hafði þær til skiptis á ýmsum ónotuðum lénum sem nalgun.is átti og þá eftir hentugleikum því ég færði þær til eftir því sem lénin voru tekin í notkun og undir það síðasta á undirlénum á útgáfuvefnum mínum not.is.

Þegar ég sá fyrrgreinda tilvitnun ákvað ég að kaupa sérstök lén, annað fyrir Íslenskar greinar og hitt fyrir enskar. Sú ákvörðun er án vafa hluti þess að skrif mín eru í sókn, því Google er stór hluti þess að efni fær lesendur og þegar greinaskrif á Vefnum eru á flækingi milli léna eða á undirlénum lækkar vægi þeirra í leitarniðurstöðum.

Ég segi smásókn því skrifin mín eru ekki með stóran lesendahóp í hausatölu, en þó, séð frá hlaðinu heima er hver haus merkilegur í mínum augum.

Reglulega fæ ég ábendingar og athugasemdir frá fólki, bæði vorlendingum og útlendingum, og þær saman við það sem að framan er talið segir mér að halda áfram að tjá mig um þann heim sem ég meðtek (perception) og upplifi. Þetta er skemmtilegra þannig, því viðbrögð skapa óbeina samræðu og lesandinn eykur því á dýptina ef maður veit af honum.

Ég var sumsé, rétt áðan að skoða Google Analytics mælingar, sem nalgun.is er með á öllum sínum vefsíðum, og þessar hugrenningar runnu um hugskotið.

Ef þetta er orðað jákvætt, hvernig hefði neikvæða færslan verið?

Síðari þátturinn eru amerískar bíómyndir um blaðamennsku sem hafa dáleitt almenning til að trúa á hinn baráttuglaða rannsóknarblaðamann og hugrekki hans til að fletta ofan af spillingu.

Við sem köfum dýpra, lesum víðar og spyrjum spurninga og finnum við þeim svör, sérstaklega þau okkar sem spyrja nýrra spurninga upp úr bæði þægilegum og óþægilegum svörum, sjáum að báðir þættirnir eru þvættingur.

Viðburðir segja bara það sem gerist en aldrei hvers vegna það gerist né heldur hvaða langtíma aðdraganda það hafði og enn síður hver hagnast á því.

Sé haldið nógu mörgum viðburðum að fólki frá nægilegri breiðsíðu fjölmiðla sem í fljótu bragði virka ólíkir út á við þó þeir tengist í gegnum þræðina til sömu valdaklíku, þá dáleiðist hugurinn því hann hættir að spyrja spurninga þegar hann fær á tilfinninguna að hann fái að vita allt sem hann þarf að vita innan um helling af atriðum sem hann hefur engan áhuga á.

Rannsóknarblaðamaðurinn er sömuleiðis þvættingur og þetta vita allir sem unnið hafa hjá fyrirtækjum sem eru stór eða hjá stofnunum, því þar myndast yfirleitt ákveðið hugarfar hjá fólki sem snýr að því að vernda stólinn sinn eða komast hærra í metorðastiga eða hækka laun eða þá að afla sér orðstýs sem gagnast við frekari frama annars staðar.

Slíkt fólk ruggar ekki bátnum og fórnar ekki frama sínum fyrir almannaheill og gegnsæi, sérstaklega ekki í menningu sem hengir bakara fyrir smið eftir því hvernig fyrirsagnir eru lesnar með síum tilfinninga og yfirborðshyggju. Sjaldan ef nokkru sinni stendur þetta fólk upp ef samstarfsfólk þess er beitt þöggun, lagt í einelti eða sett út af sakramentinu.

Þetta er dáleiðsla lýðsins; að hann trúir þeim skuggamyndum sem fjölmiðlar varpa á hellisveginn og mátar þær við óskhyggju sína um þann veruleika sem hann þráir.

Þess vegna er reiði oft áberandi í hinni svonefndu umræðu, sem að innihaldi er mestmegnis froða, því undir hinu fágaða og falska yfirborði blundar vitneskjan um að hinn siðspillti lýður lifir í lýgi og grípu hvaða réttlætingu sem vera skal til að forðast viðurkenningu eigin sora.

Þannig séð sá almenningur ekki að keisarinn var nakinn því þú sérð það sem þú vilt trúa að sé þarna, því það heldur þínum eigin bát í flotanum, og þó þeir fiski sem róa þá eru fáir sem fatta að feitustu miðin eru fyrir þá sem þora einir fyrir gárandi nesið meðan hinir bíða í þess í flotanum að golan verði að stillu.

Tökum eftir því að þetta skildi Hans Kristján þegar hann skrifaði söguna um Nýju fötin keisarans því hann lét barn benda á hið augljósa en ekki andófsmann rannsóknarblaðamennsku eða reiðan utangarðsmann umræðunnar. Sem aftur ætti að minna okkur hérlendinga á að Kaupmannahöfn hafði borgar- og siðmenningu í margar aldir áður en smáþorpið við Faxaflóa gat þóst vera borg.

Hið sorglegasta í öllu þessu er að menntakerfið er ennfremur búið að kenna hinum dáleidda lýð um hvað skuli hugsa og hvernig skuli nálgast hina augljósu niðurstöðu en hefur hvergi kennt að rýna í bæði þessi ferli eða vinna úr hinni óvenjulegu niðurstöðu eða óvinsælu.

Aðeins skuli virða þá sem með hugrekki óvenjulegrar hugsunar breitt flatri kökunni í hnött en alls ekki troða sér út fyrir borðstokk hinnar skilgreindu sjóndeildar. Hins vegar er kladdinn fullur af einkunnum sem segja að menntun hafi náðst ýmist með láði eða ágætum og það dugar hinum dáleidda skríl.

Í ofanálag bætist fjöldaframleidd afþreyingarmenning sem segir þeim fáu sem rumska að þetta sé alltílæ því Neo muni splundra Matrixinu og þú þarft því ekkert að gera, blindur á að Neo er stjórnmálamaður elítunnar í búningi einfarans (Maverick) sem sigrar hið illa og fær sætu skvísuna í lokin.

Hinn heilagi Maverick er því naglinn í líkkistu hins dáleidda huga, jarðsunginn af prestum meginfjölmiðla, vottaður af hersveit embættismanna sem enginn tekur eftir að halda um stjórntæki valdsins, syrgður af atkvæðavél átrúnaðargoða hins siðspillta heims sem setur stjórnmálamanninn fremstan meðal jafningja, huggaður af andlegum eineistingum geistlegrar stéttar sem heldur heilagri andagift í gíslingu skinhelgi og ótta.

Eina ástæðan fyrir því að ég trúi að hægt sé að sækja gegn þessu rammgerða virki hins steinrunna huga sem heldur að hann hafi hætt að brenna nornir á báli, er sú að Guð segir mér að það sé gerlegt. Fullyrðing sem er spottuð í heimi þar sem þrír fjórðu fjöldans játa í orði kveðnu trú á slíkar trúarlegar upplifanir en hefur þó ekki opnað bókina helgu sem á þeim er byggð.

Spámaðurinn Daníel sá sýn fyrir 25 öldum síðan, þar sem hann sá steinvölu velta ofan úr fjalli að fótum risans sem framangreind lýsing á við þó notuð sé önnur líking. Risinn er með höfuð úr gulli, brjóst úr stáli lendar úr eir og fætur úr blöndu af eir og mold – ef rétt er munað. Steinvalan splundraði ökkla risans svo hann hrundi saman.

Margir hafa túlkað risann sem sögu heimsvelda og mátað flest heimsveldi sögunnar við lýsingu risans en hin rétta túlkun er heimsveldi hugsunar og sé sú mátun notuð við rýni á mannssöguna sést hún vel. Við risum úr steinöld til bronsaldar, héldum áfram um stálöld til gullaldar egósins sem trúir á sjálft sig og rammar heiminn inni í blekkingarheimi hins gullslegna kálfs; heimsveldi sem stendur á sandi.

Rétt eins og Golíat kerfisins forðum réði við hvern þann aktivista sem að honum sótti með hefðbundnum vopnum andans, sá hann ekki við steinvölu Davíðs. Drengsins sem hafði trú í brjósti, kjark í hjarta, skýran huga og sýn í sál.

Þannig mun hinn steinrunni risi hins sjálfumglaða gyllta egós hrynja fyrir þeim ljóma sem kemur að innan þegar steinvala Guðdómsins ýtir við henni, hvaðan sem hún kemur.

Bók mín Orðatal rekur söguþráð Biblíunnar. Þar er þessi spádómur Daníels túlkaður ásamt öðrum miklum spádómum og rakin sagan frá syndafallinu til spámannsins Jósúa Maríusonar – sem hinn kristni heimur tilbiður sem líkneskið Jesú.

Bókin er enn í handriti en hún er 98% eins og ég mun hafa hana þegar ég finn nenníng og tíma til að klára hana. Þangað til má hlusta á hljóðbókina frítt á sama léni og lokaútgáfa hennar verður útgefin á.

Þessi ófreskja er krabbamein hugans og þú sérð það hvarvetna, hvernig þessi klafi andans er að drepa okkur.

Þegar ég upplifði þetta á sjàlfum mér opnuðust augu mín fyrir þeim blekkingavef sem spunninn er utanum huga okkar frá vöggu til grafar. Tökum dæmi af skemmtiefni sem dáleiðir okkur daglega til að gefa vald þriðja skrefsins til annarra og vera sjálf rótföst í öðru skrefi.

Ekki nóg með það, heldur er okkur kennt að nota eigið egó til að þræta okkur föst þar og ekki nóg með það, heldur er spilað á girndir okkar þar til við eyðum um efni fram og glötum þannig hreyfigetu okkar og frelsi.

Þetta hafa eigendur valdsins, skuggavaldið sem stjórnar elítunni skilið um aldir.

Þó ég hljómi stundum eins og hinir í andófinu er það ímyndun þess sem heyrir það sem hann vill heyra.

Allur hugmyndaheimur mannsins er rotinn. Munurinn á skeinipappír og kúk er enginn þegar búið er að sturta niður.

Minn vilji er að bera fram vilja föðurins eftir skilningi mínum og er það bæði verðlaun mín og svipa. Annað skiptir mig engu. Allir bræður mínir sem gengnir eru, og systur, gerðu hið sama. Að reysa bæði vegvísi og dóm spilltri kynslóð sem hrópaði eftir lausn um leið og hún formælti henni.

Finndu sannleika og þú tælist inn í nýja flækju í völundarhúsi blekkingar. Hvers vegna ótrastu eigin mátt? Ó friðarborg, ó friðarborg, þú sem hrópar eftir skjólborðum fögnuðar um leið og þú ofsækir spámennina sem klambra þeim saman.

Þú reisir fyrirsagnir sjálfsþóttans á hverju horni og kaffærir eigin ljóma með gargi girndar og tómlegrar greindar. Ó, þú gull og gersemi; hvar sem þú arkar stynur jörðin undan ekka skugga þíns, og ástin sem ætti að vera byr vængja þinna er akkeri losta þíns.

Meðan þú skilur ekki eigin trú muntu ekki sjá eigið myrkur og þaðan af síður skilja myrkur annarra, heldur muntu taka þátt í hverri þeirri krossferð sem býðst til að fá útrás fyrir ljótleika sálar þinnar og nota alla hæfileika egós þíns til að ýmist réttlæta það eða afneita sannleikanum.

Áður en þú jarmar, þá er trú ekki sannfæring um eitthvað yfirskilvitlegt heldur sannfæring um gildi hugmyndar sem stjórnar hugsun þinni. Því hugmynd er óáþreifanleg rétt eins og hið yfirskilvitlega, nema sú skilvitlega er röklæg en hið röklæga er næst beittasta vopn egósins og hið beittara er tilfinningalíf þitt sem þú hefur enga stjórn yfir. Þetta skilur skuggavaldið og notar grimmt.

Svo varð ég einn daginn uppiskroppa með meginefni og fór að grúska í utangarðsefni og fann jafnvel utangarðsefni sem utangarðsfólkið hefur ekki rekist á, og smátt og smátt sér maður allt heimsþorpið eins og það er. Ekki nóg með það heldur fór hið mannlega eðli að ljúkast upp.

Alþingi Lýðveldisspunans fremur ofbeldi á fólki sem vill selja hágæðaþjónustu af persónulegum toga. Fjölmiðlar og viss grasrótarhópur hefur komið því inn hjá þjóðinni að þetta fólk hljóti allt að vera fíklar eða undir áþján mansals.

Engin raunveruleg rýni er til í þetta fag á meðan það er dæmt jafn harkalega og yfirborðsheilög elítan og nokkrir siðapostular halda þeim föngnum sem stunda fagið af faglegum áhuga og samviskusemi.

Bæði fagfólkið og viðskiptavinir þeirra eru í umræðunni stimplað sem ógæfufólk eða ómerkilegir aumingjar og fyrir vikið getur þetta fólk ekki stigið fram og verið það sem það er. Aðeins hinseginfólk má vera það sem það er.

Ef kona – eða karl – selur blíðuþjónustu og er hugsanlega að lifa á því eða fjármagna nám eða halda uppi fjölskyldu eða starfar við eitthvað sem hún – eða hann – hefur áhuga á, myndi viðkomandi stíga fram og viðurkenna það í því umtalsumhverfi sem samfélagið er staurblint að jarma sig í?

Enginn þeirra sem tjáir sig um þessi mál er aðili sem hefur beina aðkomu að faginu, hvoru megin borðsins sem er. Hér áður voru viðskiptavinirnir og blíðusalar glæpafólk, samkvæmt lögum. Svo voru þau ekki glæpamenn en nú eru bara kúnnarnir glæpamenn.

Darraðardansinn er algjör og þeir fáu sem stíga fram og vilja ábyrga umfjöllum er kveðið í kútinn með stimplum, fordómum, atkvæðisorðum og fleiru. Um leið sér enginn að umræðan á ekki að snúast um hvort blíðuþjónusta eigi að vera lögleg heldur hvort fólk í þessum geira eigi skilið mannlega virðingu eins og við hin eða ekki.

Enginn ræðir til að mynda um konu #1 sem er kona í mjög fínu starfi, er í efri millistétt, er þekkt í sínu fagi og sínum félagshring, og af áhuga á aukavinnunni velur sér kúnna sem hún vill sjálf sinna og sinnir þeim gegn greiðslu, báðum til ánægju.

Enginn ræðir um konu #2 sem fór skuldlaus í gegnum lögfræðinám og fjármagnaði nám sitt og uppihald með því að selja blíðu sína þeim sem hún sjálf sýndist.

Enginn ræðir um konu #3 sem var einstæð móðir og hafði engan félagslegan stuðning við uppeldi sitt og barðist í bökkum þar til hún ákvað að byggja upp valinn lista viðskiptavina sem hún sinnti reglulega. Komust færri á listann en vildu og þegar hún átti sitt skuldlausa heimili dró úr þjónustunni og hélt eftir litlum lista sem hún sinnti því hún vildi það sjálf.

Enginn ræðir um konu #4 sem fór að fikta við greiðvikniþjónustu af þeirri ástæðu einni að það kom henni til. Smátt og smátt varð hún háð aukafénu enda í áfengisfíkn á þeim tíma.

Enginn ræðir um konu #5 sem hefur áhuga á alls kyns útgáfum af kynhegðun og stundum drýgir einkatekjur sínar með því að falbjóða þjónustu bæði því hún er til í það og velur sjálf og einnig því hún veit að sumum finnst tilhugsunin örvandi.

Allt Íslenskar konur sem þú myndir ekki hafa minnsta grun um hvaða aukatekjur þær hafa.

Þú myndir mæta þeim í næstu matvöruverslun, klæddar eins og venjulegt fólk að kaupa sér inn. Konur sem er ekki víst að myndu falbjóða þér þjónustu því þær vilja sjálfar ráða hverjir verða kúnnar og hverjir ekki.

Engin þeirra hefur lögvernd. Engin þeirra hefur tök á starfstengdri heilsugæslu. Engin þeirra hefur rétt á virðingarverðri umræðu. Engin þeirra getur viðurkennt fyrir fólki í hverfinu sínu hvað þær gera, því þær yrðu sniðgengnar og forsmáðar. Engin sérstök úrræði eru til fyrir þær að leita til ef viðskiptavinur eða sjálfsréttlátir siðapostular reiðinnir gera þeim eitthvað.

Umfram allt; alveg sama hvaða kannanir eru gerðar, alveg sama hvaða greiningar eru framkvæmdar; þær munu aldrei viðurkenna fyrir þér hverjar þær eru né hvað þær gera, og aldrei vera með í skýrslunum, skýrslum sem segja meira um viðhorf þeirra sem gera skýrslurnar en að endurspegla veruleikann.

Þetta er ekki ádeila á fjölmiðla, stjórnmálafólk, stofnanafólk eða grasrótarhópa; heldur á þig. Því ef þú getur skrifað „ég er charlie“ þá geturðu líka skrifað „ég er hóra.“ Því hvort sem þær eru í mansali eða sjálfar – eða þeir – að selja þjónustu, þá er þetta fólk og allt fólk á virðingu skilið.

Þú hefur ekki hugmynd um, og munt aldrei hafa hugmynd um, hverjir eru blíðusalar og hverjir ekki og ýmist sem hænuhópsál eða í yfirborðs-sjálfsheilagleika ertu til í að taka þátt í því ofbeldi sem samfélagið beitir þær. Ég lofa þér að allir blíðusalar sem eru dregnir fram eru dregnir fram til að styðja skoðun þess sem dregur þær fram.

Einnig var hann jafn hrifinn af fyrirgefningu og aðrir spámenn eingyðistrúarinnar. Fyrsta súra – eða bók – Kóransins tekur sérstaklega fram við trúaða að Guð geri engan greinarmun á Gyðingum, Kristnum eða Múslímum þegar komi að degi dómsins.

Einnig er – rétt eins og í Biblíunni – sífellt minnt á að þegar við dæmum, hvort heldur við dæmum út frá trúnni eða eigin skoðunum – eigum við að hafa í huga að Guð mun dæma okkur sjálf(a) þegar þar að kemur og að dómharka okkar sjálfra muni hafa áhrif á þá dómhörku eða mildi sem við sjálf munum njóta.

Vissulega væri auðvelt að benda á hvernig meginfjölmiðlar Iðnveldisins ala á nýjum óvin til að réttlæta áframhaldandi hergagnaiðnað og tilheyrandi jaðarstarfsemi. Sem einnig er forsenda þess hve ofdekruð *við* höfum það gott, því ef hergagnaiðnaður Iðnveldisins hryndi þá hyrfi 70% af þeim iðnaði sem heldur okkur uppi og hrunið frá 1929 væri veisla í samanburði.

En það er önnur ástæða fyrir því að Iðnveldislýðurinn óttast trú Múslíma og hún er einföld. Við erum alin upp við að hafa enga trú, ekki á okkur sjálf, ekki á örlögin, ekki á æðri gildi, ekki á heiður eða afstöðu; heldur eigin vellíðan og eigin sjálfsheilagleika (sem er egóið).

Fólk sem hefur sannfæringu um eitthvað sem er þeim sjálfum æðra og er tilbúið að sýna þessa sannfæringu í verki – hvort heldur með fyrirgefningu eða sérvisku – mun ávallt virka ógnvekjandi fyrir menningu sem veit ekki hvað hún stendur fyrir.

Hver vegna er ég sífellt að verja Múslíma, væri nú rökrétt að spyrja. Ég sjálfur tilheyri hvorki þessari trú né hinni yfirborðskristnu trú sem okkar menning þykist fylgja en hefur löngu týnt.

 Myndskeið um konur í Englandi sem skipta um trú

httpv://www.youtube.com/watch?v=BIJsStKLE7A

Ég fylgi engum skipulögðum trúarbrögðum, heldur hinum upprunalega innblæstri spámanna Guðs, sem hefur ekkert að gera með niðurritaðar reglur presta og annarra spekinga sem öll miða að því að stýra huga fólks í átt til skurðgoðadýrkunar og ófrelsis sálarinnar.

En ég þoli ekki þegar dáleiddur múgurinn er heilaþveginn og tekur þátt í að dímonísera menningu sem þeir þekkja ekki.

Ég er á þeirri trúarskoðun að eingyðistrúin hafi þynnst út í öllum greinum hennar og að ef hún verði ekki endurvakin muni mannkynið fyrirfara sjálfu sér og satt að segja erum við langt komin með það.

Gyðingar gerðust skurðgoðadýrkendur á tíma herleiðingarinnar til Babýlon, Kristnir gerðust skurðgoðadýrkendur þegar þeir leyfðu Konstantín að gera sig að Míþrasdýrkendum og Múslímar fór að skurðgoðadýrka sinn eigin spámann á fyrstu öld eftir að ekkja hans, Aisha, tók þátt í að færa skilaboð hans í letur.

Meðan fólk er fast í stormviðrum englanna sjö sem foringi föllnu englanna fól að dáleiða lýðinn – fyrir mörgum öldum síðan – þá eru sálir þeirra fastar í fangelsi. Enginn er frjáls sé sálin falin sjónum; úr augsýn er úr hugsýn og meðan þú hleypir ekki andagift skaparans að sál þinni ertu blint egó.

En hvernig er höggvið á hlekkina?

Vesturlandabúar hafa enga trú lengur, ekki á sjálfa sig, ekki á gildi eigin menningar, og þaðan af síður á eitthvað sjálfum sér meira. Þetta hafa Múslímar, hvort sem okkur líkar trú þeirra eða ekki.

Hver sá sem lesið hefur mannkynssögu – eða grúskað í Nítjsé – veit að menning sem glatað hefur innihaldi sínu mun ekki standast hugarfarslega né ofbeldiskennda atlögu grófari menningar sem veit hvað hún stendur fyrir.

Enn og aftur spyr ég; ef við höfum glatað okkar eigin innri siðferðisstyrk, hvernig var hann eyddur og hvernig má fá hann aftur?

Sjálfur ber ég litla virðingu fyrir henni frá því við vorum skólasystkin og hún ásamt annarri stúlku gengu hart fram í að leggja mig í vont einelti sem ég var mörg ár að jafna mig af.

Ég erfi ekki það sem ég nefndi varðandi æskuna, það er löngu fokið yfir þann hluta. Fólk á það til að kalla yfir sig margt. Ég hef sosum kallað yfir sjálfan mig líka eitt og annað, enda ekki alltaf verið ljúfur í lund . En ég trúi því ekki að hún eigi skilið þá meðferð sem hún er að fá.

Stjórnmálapakkið og elítan er sek um miklu verri hluti en lekamálið. Munum að dómskerfið er ekki enn búið að afgreiða – svo ég viti – kærur varðandi síðustu þingkosningar. Einnig vitum við að dómskerfið hefur dæmt fólk saklaust fyrir glæpi og velur sjálft hvernig á að taka fólk á beinið.

Lekamálið og allir spunar í kringum það eru samsæri og ekkert annað. Ég auglýsi eftir betri þekkingu á því. Einnig mæli ég með því að Umboðsmaður Alþingis taki á stjórnarskrárbrotum frekar en að dansa skottís í fjölmiðlum. Enda væri snjallt hjá UA að fara oní saumana á öllum samskiptum allra ráðherra og aðstoðarmanna þeirra.

Bara sona til að vera viss um að restin af kerfinu sé óspillt. Maður má kannski gefa sér að það sé óspillt?

Fyrst minnst er á samsæri hef ég mikinn áhuga á svonefndu sjálfstæði Seðlabankans. Valdamesta stofnun landsins lýtur aðeins sjálfri sér en ekki þeirri stofnum sem uppnefnist Alþingi og í orði kveðnu á að vera æðsta valdastofnun landsins.

Ég trúi því að á bak við tjöldin sé þessum banka stýrt af fléttu sem rekur sig til Rothschild klíkunnar og að aflandssjóðir sem fela útrásarvíkinga hagnist á því. Sem er sama flétta og er notuð núna til að stinga Argentínu í bakið.

Mér vitanlega hefur enginn rannsakað hvað Már var að gera í Sviss eða hverjir eiga bankann sem hann starfaði hjá þar. Miðað við allt það sem ég hef grúskað og séð aðra grúska þá kæmi mér ekki á óvart þó frekari rannsókn leiddi samsæri í ljós.

Til dæmis kemur í ljós að starf hans hjá bankanum innihélt diplómatastöðu en þeir sem rannsaka banka á borð við Rothschild klíkuna og sambærilegt leiðir í ljós að þessir bankar stunda einungis millibankaviðskipti eða risaviðskipti við fjölþjóðasamsteypur og ríkisstjórnir og að yfirmenn í þeim fá diplómatapassa og venjuleg lög ná því ekki yfir þá.

Ég held þó ekki að Seðlabanka samsærið og Hanna Birna tengist – ég nefni það bara með.

Hins vegar er ég handviss um að verið er að sópa upp þorskinum úr landhelginni á meðan Landhelgisgæslan er í suðurhöfum. Einnig finnst mér áhugavert að verið er að lama Fiskistofu, sem er eina stofnunin sem getur flett ofan af því.

Einnig er áhugavert að Sjávarútvegsráðherra hefur aðstoðarmann sem áður var deildarstjóri hjá Fiskistofu, sem var í námi á Akureyri sem er lítið sjávarpláss á Norðurlandi og þaðan kemur ríkasta útgerðarfyrirtæki landsins; eða stærsti kvótakóngur landsins.

Mér þykir sosum ekkert vænt um Fiskistofu; starfsfólkið þar er upp til hópa siðlaust – að mínu mati – svosem bók mín Varðmenn kvótans tilgreinir þokkalega. Ég læt fylgja með þrjá til fjóra tengla í fréttir til að tengja pistilinn við líðandi stund. Einnig læt ég fylgja stutt myndskeið þar sem ég útskýri þetta betur fyrir lesblindum.

Myndskeiðið fer betur í punktana á bak við samsærið:

httpv://www.youtube.com/watch?v=VoZ0AODdfpw

Ég lít á Hönnu svipuðum augum og ég lít alla stjórnmálamenn; Stjórnmálamann. Í mínum augum er þetta allt saman eitt stórt psychopata gengi. Hún er þannig séð hvorki betri né verri en hinir.

Ég er hins vegar sannfærður um að verið er að ýta henni út úr elítunni af annarri ástæðu en okkur er sagt. Þeir sem trúa spununum sem valdakerfið er að nota gegn Hönnu Birnu eru sauðir sem ekki hafa fattað hvernig valdakerfi virkar.

•  Lekamálið hjá mbl.is.
• Flutningur Fiskistofu.
• Útvistun Landhelgisgæslunnar.

Að lokum langar mig að minna á eina hugsun sem mér er sérlega kær og oft kemur upp í hugann þegar rætt er um stjórnvaldskerfi. Hver hefur eftirlit með eftirlitsfólkinu?