Höfum í huga að þjóð er ekki genetískt fyrirbæri og hefur aldrei verið, þar til synir og dætur byltingannna í Frakklandi og Nýlendunum 13 – sem allt voru meitlaraspunar – bjuggu til Þjóðernisrembu.

Þjóðernisremba er drullusýn á hið mannlega sem tilgreinir að þjóð hafi eitthvað með gen að gera. Afsakið yfirborðs-neikvæð orð, sem eru bannfærð í tvívíðum heimi hins meitlaða nútíma.

Sama heimskudrulla hugsunar hefur undangengna öld gert heilauppskurð á Gyðingum, sem er fólk er aðhyllist gyðingatrú, og reynt að telja þeim trú um að Gyðingur hafi eitthvað með gen að gera. Fram til 1800 hafði Þjóð alltaf snúist um Heimssýn og Samræðu.

Ert þú Kristin þjóð, bara vegna þess að langafi þinn trúði á Hvítakrist?

Er fjallað um það í fjölmiðlum að Ultra Orthodox Gyðingar – sem eru alvöru gyðingar – hafa verið í hatrammri baráttu gegn Zíonisma (Þjóðrembings gyðingar) í meira en öld? Hefur einhver sagt þér að hatur Þýskra Þjóðernissósíalista á gyðingum snérist um fyrirlitningu þeirra á Zíonistum – sem þá hét International Jewry – en ekki á Ultra Orthodox’um?

Ég vil minna lesendur mína á að til eru þrenns konar bókasöfn – eða heimildabrunnar – í heiminum. Fyrsti brunnurinn eru almenningsbókasöfn. Annar brunnurinn eru skjalageymslur valdastofnana á borð við Vatíkanið. Þriðji brunnurinn er í musterum Meitlara. Lesendur mínir flestir hafa aðeins aðgang að einum þeirra.

Við vitum öll að menning er saga hugsunar og þegar þú þekkir ekki hugsanasögu þína þá þekkir þú ekki þá heimssýn og þá samræðu sem liggur til grundvallar því baklandi sem er þín þjóð. Í þessum skilningi er það rétt að Íslam er þjóð, Gyðingar eru þjóð, Kristnir eru þjóð, Búddamenn eru þjóð; og að Herular eru þjóð.

Ég hef margútskýrt í skrifum mínum varðandi Endurreist Þjóðveldi að í mínum augum snýst það ekki um gen eða húðlit eða fæðingarland (eða móðurtungu) hvort ég er Íslenzkur eða ekki, heldur um afstöðu mína, um heimssýn mína og það hvernig ég tjái mig við og skil meðbræður mína.

Ekki síst snýst það um virðingu, gagnkvæma, gegn öðru fólki, hvers kyns sem það annars kann að vera eða virðast vera.

Að endingu vil ég koma hér á framfæri ástæðunni fyrir erindi þessu, sem er minna en vatnsdropi í stóru fljóti, og það er hvernig Íslendinga Umskiptingum huggnast að líta – eða lýta – bakland sitt. Ég segi bakland sitt, því bakland Íslenzkra er annað.

Í þessu ljósi langar mig að benda á dálítinn punkt. Írekað gerði ég leitir á Netinu frá 2003 til 2010 um Herula, bæði á Íslensku og ensku. Ég hef rætt við ýmsa um þessi mál sem vitna í fleiri heimildir en Barða Guðmundsson.

Ferskast er mér í minni kvöldstund sem ég átti með Ítölskum áhugamanni um þessi fræði sem þuldi upp Ítalskar bækur sem hann hefði ýmist séð, pantað eða lesið, þar sem fjallað er um uppruna okkar, en á Ítölsku voru Herular nefndir Erilar. Hann eyddi góðri stund í að rekja fyrir mér að Erilar hefðu stofnað og byggt Feneyjar (Venezia) og rakti fyrir mér Epistemology ástæður sem rökstuddu að nafngiftin væri úr Norður Evrópsku máli.

Þegar ég segi Norður Evrópskt mál, þá meina ég rétt eins Dönsku, Gotnesku (austur eða vestur) eða norður Germönsku eða ekki.

Ástæðan fyrir því að ég gerði reglulegar leitir á Netinu að þessu efni, er sú einfalda staðreynd að sjaldan er reykur án elds og ég var þess fullviss að fleiri væru að, eða myndu, setja á netið efni sem dygði mér til að róta upp einhverju bitastæðu sem mér myndi gagnast til að finna fornþjóðina sem fæddi mig.  Ítrekað birtist ekki neitt eða mjög fátæklegt efni.

Nú hins vegar breytist tónninn. Sumarið og haustið 2012 birtist mér Fjallkonan, fóstra vættanna fjögurra sem vernda frumkjarna þjóðar vorrar, sem aftur leiða aðra vætti smærri, mér í draumi. Einn þessara drauma hef ég sett á Youtube og deilt með öðrum. Í kjölfarið fóru að berast mér ábendingar frá vönduðum Íslenzkum körlum og konum hvar ég gæti borið niður til að finna eitthvað sem Valdakerfi lýgræða hafi hulið fyrir hugsun okkar.

Leitaði ég uppi þessa mola og 10. desember 2012 fæðist mér Endurreist Þjóðveldi og ég set fyrstu 12 kafla þeirrar bókar á Netið. Áfram hélt ég að rekja þann þráð í um það bil fjóra mánuði. Þá gerist það að ég sé Morgunblaðssmiðjuna birta fáeinar Þjóðlegar greinar meðal annars um Hvítblánn – eitt helgasta tákn sem ég þekki.

Rétt eins og Lýgveldismenn vildu eigna sér það sem þeir jafnharðan fótumtroða.

Því ef þú felur grunnmenningu okkar, ef þú forsmáir þá vætti sem þú límir á skjaldarmerki þitt, ef þú lýgur að fólkinu sem þú leiðir og lýgur að fólkinu erlendis sem ríki þitt er í samskiptum við; þá ertu lýgi sem fótumtreður það sem heilagt er og slíkir standast ekki raunir þegar vættir rumska.

Sama vor sé ég ítrekað hvernig elítuskrímslið birtir ýmis konar þjóðlegt efni, eins og til að minna Umskiptinginn á hverjir hafi allt á hreinu og hverjum beri að treysta. Nú hefur komið í ljós að síðan er að birtast fleira efni sem fer ofan í kjölinn á rótum hins þjóðlega og ýfir upp þoku sem villir Umskiptingum sýn.

Er sumt af þessu efni sem ég minnist á, tengt í tenglum – eða mystískum henglum – hér fyrir neðan. Því mér þykir sjálfsagt að Íslenzkir þekki blekkingarhjúpinn jafn vel og þá rót sem þeir bergja af þegar þeir snúa sér til móður okkkar.

Ég vil minna Íslenzka á að Ari Fróði var handbendi Kaþólskrar valdastofnunar. Að sama valdastofnun tók sér bessaleyfi til að safna til sín öllum þekkingar og menningarritum sem hún komst yfir frá 325 til endurreisnar, eða vel á annað þúsund ár.

Þar var ekki bara uppritað og varðveitt heldur einnig endurskoðað og hreinsað.

Það sem er hreinsað, er í dag opið almenningi. Það sem þeir geyma er opið þeim sjálfum, það sem hægt er að nota til meitlunar og klofnings bæði þinni sál sem sál þjóðar, eru vopn í skjalageymslum Meitlara.

Mér þykir einsýnt þegar meginmiðlar skyndilega fyllast af vel meitluðum orðum með spjótslagi gegn rótum þjóðmenningar sem er meiri þeim sjálfum, að ástæða sé fyrir. Einnig finnst mér áhugavert þegar það eru Íslenzkir sem benda mér á að þetta gerist og vilja að dregið sé fram bæði sú árás sem gerð er, svo öðrum sé hún ljós, sem og til að gefa mér færi á að svara.

Svar mitt er einfalt; ekkert. Því ég treysti því minni sem er ómeitlað og ekki á þeirra valdi.

Ég er mér meðvitaður um hversu fræðimannatal og heimilda upptalningar verka á hug Umskiptinga. Ég er einnig meðvitaður um hvernig Íslenzk menningarsaga var keypt og hreinsuð á öndverðri átjándu öld.

Ég þekki muninn á sögu og heimssögu (his-story). Ég fagna því að misvísandi efni kemur fram, því þannig lærir maður þrívídd og maður lærir að lesa á milli línanna og maður lærir á samlegð og maður lærir að treysta á sjálfan sig og vætti, eins og Herular kunnu.

Nokkrir tenglar

• Eitt.
• Tvö.
• Þrjú.
• Fjögur.
• Fimm.
• Sex.
• Sjö.
• Átta.

Með fullri virðingu fyrir skoðunum meitlara, uppvakninga, umskiptinga og sögusmettum ýmiskonar, þá er hinn sýnilegi fýsiski heimur innan við 1% af veruleika alheimsins, ef svo mikið. Ég minni á að ellefta boðorðið er í sama kafla og boðorðin tíu og vægi þess blasir við hverjum þeim sem rannsakar dýpra en á silfurskjá sýningarvélar eða skoðar hver borgar manninum í sýningarklefanum.

Ég mun síðar birta efni sem tengist fornmenningu okkar en ekki búast við svari við söguskoðun sem er einmitt ætluð til að espa okkur til svars og í fangbrögð díbeitar’innar. Það er aðferð Secularismans og ég hef engan áhuga á því. Ég hef áhuga á samræðu og virðingu, sem er eitthvað óþekkt í hinum meitlaða heimi.

httpv://www.youtube.com/watch?v=BWQ-76-3xOw

Lakota þjóðin, sem þekkti Herula fyrir um þúsund árum á sér eftirfarandi orðfæri (á ensku): „listen to the wind and the trees.“ Við höfum svo fá tré að „við hlustum á vindinn og grasið.“ Sjálfur hlusta ég oft á tröll, en það er önnur saga.

httpv://www.youtube.com/watch?v=5ug1p-QhkR0

Ég vil þakka góðum manni Íslenzkum sem benti mér á þræðina sem urðu tilefni þessa minnisblaðs. Þannig verður samfálag til; að við stöndum saman vörð um þá helgi sem ekki þarfnast meginmiðla eða annarrar meitlunar.

Ég vil benda á – en ég vissi ekki af því fyrr en mér var á það bent – að Uppruni Íslendinga var útgefinn á ensku 1967.

• Abebooks.
• Amazon.
• Alibris.

Árið 2014 gerði ég fyrirspurn til Þjóðarbókhlöðu varðandi hvort Uppruni Íslendinga eftir Barða Guðmundsson og Gullöld Íslendinga eftir Jón J. Aðils væru enn bundnar höfundarrétti. Var mér tjáð að Gullöldin væri opin en að enn væru 13 ár í að Uppruninn yrði það. Sem merkir að við megum setja aðra þeirra á Netið nú þegar og hina eftir örfá ár.

Met ég þau rit meira en hrákann sem Umskiptingar og Uppvakningar – sem allir eru ýmist Lýgveldiseign eða Meitlaragrjót – skiptast á í slefi sínu. Því ég veit vel hvernig opinber áróðurs-sögurýni er notuð til að mölva sál þeirra og nota í hugarsteypu.

Við Þjóðveldisfólk förum ekki í slík fangbrögð, því við erum önnum kafin að hlaða okkar eigin vörður í þokunni, úr ómeitluðu grjóti þar sem náttúrunni er treyst til að skaffa okkur þá steina sem falla  hver að öðrum í hleðslunni.

Stundum þurfum við að sækja rétta hnullunginn yfir lækinn eða leita í dimmri þoku, eða stormi, áður en mátaður er við sinn stað í hleðslunni. Á meðan Umskiptingar kaupa sitt andlega fæði í stórmarkaði meginmiðla, og greiða fyrir með tölvufærslu sem táknar litprentaðan pappír.

Enn fleiri hafa minnt á það. Enn fleiri muna vel hvaða spilling kom þar fram. Enn fleiri vita hvað nú er í gangi og hefur verið árum saman. Ég læt mér viturra fólk telja það upp.

Ef þú trúir ekki að landvættirnir eða móðir þeirra Fjallkonan séu til, þá hvorki trúirðu myndinni á skjaldarmerki hins svonefnda Lýðveldis þíns né ímyndinni sem röflar yfir þér á afmælisdegi Jóns Sigurðussonar sem Lýðveldismafían heldur upp á ár hvert síðan 1944.

Sömu viku og afmælisdagur þjóðar þinnar er. Sömu viku og afmælisdagur beins lýðræðis er. Sömu viku og afmælisdagur 39 sjálfstæðra héraðsþinga er. Sömu viku og þín þjóð hélt hátíðlega við hverjar sumarsólstöður í meira en fjórar aldir.

Þú baðar þig í orðagjálfri og kosníngapípi frekar en heiðri og dyggð þjóðar þinnar. Þú hefur meiri hug á að vernda bankaklíkuna sem á þig en þjóðinni sem fæddi þig. Þú hefur meiri áhuga á blaðri en dug.

Ég fyrirgef þér og ætla að láta mér þykja vænt um þig. Eins og óþekkan þverlyndan krakka. Því ég trúi á eitthvað sem er merkilegra en uppþornað ímyndunarafl þitt skilur.

Afar virtur og viðurkenndur blaðamaður til langs tíma, vel menntaður og hugsandi. Ég er ekki nauðsynlega sammála öllu sem hann segir, enda skiptir það ekki öllu.

Samræða lýðræðis snýst einmitt um að heyra hvað aðrir hafa að segja, leggja eitthvað til málanna sjálfur, og vera sammála um lýðræðislega niðurstöðu en einnig að hún er ekki endanleg, því samræðan heldur áfram.

Lykill þessarar samræðu, og ástæða þess að hún er undirstaða Beins lýðræðis, er sú að ef við leyfum ekki þeim kjánalega að komast að finnum við aldri þann snjallasta.

Fulltrúa lýðræðið snýst um að sá sem *hljómar* snjallastur fái að meðhöndla vægi fjöldans, og um leið gefur til kynna að hinn almenni maður sé kjáni sem hafi ekkert við valdið að gera. En um leið er leiðin opin fyrir hinn siðlausa sem getur talað sig inn á hvern sem er og kemst upp með hvað sem er:

Tökum eftir að lýðveldiselítan hefur ritað 48. grein stjórnarskrárinnar þannig að lýgi stjórnmálamanna sé lögleg.

Þannig er þetta í öllum ríkjum sem byggjast á valdboði, hvort heldur einveldum eða fulltrúa lýðveldum, því atkvæði þitt hefur engin áhrif á elítuna heldur velur aðeins á milli siðlausra fulltrúa hennar. Þetta er ein ástæða þess hve mikið ég dreg fram hvaða umræða fer fram erlendis, því sama umræða er að fara fram alls staðar, eini munurinn er sá að bezta lausnin er fædd;

Lausn sem forfeður okkar nýttu í fjórar aldir! Lausn sem enn í dag er á undan hinum upplýsta samtíma. Lausn sem nær enginn veit um.

Ég hef nýverið átt í samskiptum við einn fremsta fræðimann heims um þessi mál og hann kannaðist ekkert við neinar heimildir sem segðu frá beinu lýðræði og samræðu lýðræðis á Þjóðveldisöld. Heimildir sem hann tók fagnandi að geta rýnt í nánar.

Eins og lesendur mínir vita er ég hrifinn af mystík og finnst að hún eigi vægi í mótun lýðræðis rétt eins og hún hefur vægi í mótun þjóðar. Ég sé mystík meira sem verkfæri til að opna fyrir sköpunarkraft en til að eltast við vættir og drauga.

Í veröld hins dulræna sér maður hvernig *valdakerfi* hafa visst hugarfar – eða vitund. Vitund þessi var hin sama fyrir átta öldum og í dag. Hugarfar sem vitandi vits hefur bælt hugmyndina um „samræðu lýðræðis“ og „beint lýðræði“ í átta aldir.

Tökum eftir hvernig sú sögurýni sem við höfum beitt undanfarið varpar nýju ljósi á þá sögu sem valdavitundin leyfði þjóðinni að muna. Reynt hefur verið að gera sem minnst úr lýðræðisvitund sögualdar okkar og frekar beint sjónum að fátækt sem reis í kjölfar þess tíma. Hver sá sem sér það tímabil með raunsæum augum sér þó að sú fátækt var afleiðing landshátta en ekki stjórnarfars.

Þannig sé ég skýrt, með augum hins mystíka úr þessari fjarlægð, hvernig vitund valdboðs sá beint lýðræði fæðast á afskekktri eyju úti í Atlantshafi.

Munum að menntaðir valdamenn Evrópu þess tíma, sem bjuggu að hirðir konunga og fursta og ennfremur valdamenn hinnar auðugu og valdamiklu Kaþólsku kirkju, vissu vel hvað vald* er rétt eins og menn vita það í dag.

Skammt þarf að lesa í fræðiritum fornalda til að sjá þetta skýrt, og auðvelt er að sjá hvernig sá kóngur sem auðveldast átti með samskipti við þessa hættulegu eyju var hvattur til að bæla þessa djörfu hugsun sem festi rætur á Íslandi.

Hugsun beins lýðræðis, skapandi hugsunar og samræðu virðingar sem okkur er eðlislæg, sem mun ekki aðeins brjótast fram undan klakanum hér, heldur bræða allan heiminn.

* Það er ástæða fyrir því að þér er lítt kennt um vald í skólum.

httpv://www.youtube.com/watch?v=iUKn19Sg0vo

Á meðan við sendum ekki ofbeldi valdakerfisins til föðurhúsanna, höldum við áfram að gera lítíð úr sjálfum okkur.

Og hver er lausnin? Við sniðgöngum algjörlega; allt eins og það leggur sig og við endurreisum vald borgarans yfir samfélagi sínu. Við reisum nýtt land, nýja menntun, slípum gömlu gildin, og berum höfuðið með reisn.

Því við erum ekki:

• Að endurreisa beint lýðræði og bæla lýgna stjórnmálamenn
• Skikka bankana í að hætta að fjárkúga þjóðina
• Nýta hugvit í nýsköpun á einhverju snjallara en áli
• Innheimta sjálfsvirðingu og reisa Héraðsþingin

Vissir þú að árin 1305 til 1315 beittu Íslenskir bændur Borgaralegu sniðgengi til að knýja Noregskóng til að virða Gamla sáttmála?

Vissir þú að Gamli sáttmáli var ríkjasamband tveggja fullvalda ríkja, með sameiginlegan þjóðhöfðingja?

Vissir þú að Íslendingar voru fyrsta þjóð heimssögunnar til að skilgreina trúfrelsi? Að í dag óttast þeir lítið bænahús með turni?

Vissir þú að Íslendingar voru fyrsta þjóð Evrópu til að virða rétt kvenna til lögskilnaða þar til Kaþólska kirkjan tók við?

Vissir þú að Íslendingar nýttu beint lýðræði, á 39 héraðsþingum, í allt að fjórar aldir? Að Allsherjarþing sameinaðra héraðsþinga var uppnefnt Alþingi.

Vissir þú að fjöldi Íslendinga vill endurreisa þá djörfu hugsjón sem skapaði þjóðina?

Vissir þú að fyrsta þing Alþingis var sett á fimmtudegi við sumarsólstöður, og að þinghelgi var ætíð sett á þessum degi næstu aldir? Daginn áður en fyrsta þingið var haldið, voru íbúar landsins nýbúar frá fimm þjóðlöndum og hugtakið Íslendingur fæddist þennan dag.

Þetta er fæðingardagur Íslenskrar þjóðar og hennar rétta þjóðhátíð.

Ég komst að þessum hlutum þegar ég fór að lesa um Þjóðveldisöldina á bókasafni síðustu ár. Ég skammast mín ofan í tær, eins og margir Íslendingar, fyrir að hafa ekki vitað þetta fyrr.

Enn meira skammast ég mín fyrir að frábært menntakerfi okkar er ekki að fræða okkur um gildi okkar eigin hugsunar, heldur kennir okkur að gera lítið úr sjálfum okkur og hlýða þeim sem skrifuðu söguna.

Ég  elska að vera Íslendingur og ég er að rifna úr monti yfir að okkar þjóð skapaði trúfrelsi, beint lýðræði, og jafnrétti, fyrst þjóða. Ég minni á að þetta er ekki þjóðremba heldur stolt af gildum sem þjóðin byggði sig úr, að í mínum huga er Íslendingur sá sem íslenzkt hugsar.

Ég skammast mín einnig ofan í tær fyrir að okkar frábæra þjóð, með þau sterku gildi sem skópu hana, hafi týnt sjálfri sér og gerst Umskiptingur.

Að hún hefur ekki aðeins látið bæla hugsun sína í átta aldir, heldur er hún svo upptekin af naflanum á sjálfri sér og dramatískri þörf í innihaldslausar froður að hún nennir ekki einu sinni að standa upp og segja – friðsamlega – „hingað og ekki lengra.“

Ef þú sérð ekki að spuninn var blekking og tál þá heppnaðist honum að leiða þig í villu og þá er óþarfi að útskýra það nánar fyrir dáleiddu meginstraums fiðurfé.

Sóknarhópurinn er leiddur af góðum manni sem heldur því fram að hann sé skipstjóri og hann virðist starfa erlendis.

Líklegt er að hann hafi verið settur til hliðar af LÍÚHAFRÓ því annars stundaði hann sjóinn hér heima. Því held ég að hann sæki ekki fram vegna málefnis heldur reiði.

Einnig er áhugavert að hann hóf baráttuna úr erlendu skjóli sem bendir okkur á aðra blekkingu. Sá sem lifir í vellystingum erlendis og virðist eiga fyrir húsi þar og flugmiðum fram og til baka, er tæplega að berjast fyrir hag minnimáttar, heldur eigin áhugamáli.

Ennfremur er ljóst að þeir sem eiga fyrir vellystingum erlendis hafa meiri hug á eigin hag en hag almennings hér heima, sem aftur rekur stoðum undir að hann skjóti úr launsátri reiðinnar. Einnig er það Sálfræði 101 að auðvelt er að beina reiðu fólki í vissar áttir sé rétt hvíslað í eyru þeirra og því er eðlilegt að spyrja hver sé á bak við blessaðan manninn.

Eitt sem fer framhjá mörgum er að forsprakki hreyfingarinnar segist vera „Sjálfstæðismaður sem kjósi ekki sjálfstæðisflokkinn.“

Sú fullyrðing stenst ekki svosem næsti sjálfstæðismaður getur frætt þig á. Ég var sjálfur sjálfstæðismaður og skráður í þann magnaða flokk, en ég hef ekki mætt á fundi hjá flokknum síðan ég hóf baráttu fyrir Þjóðveldi.

Því þekki ég sjálfstæðismenn og þeirra hugsunarhátt og hann er svona; ég myndi aldrei kjósa neinn annan fjórflokk annan, frekar myndi ég sniðganga kosningar og það gera XD menn ekki. Ennfremur sérðu vel ef þú skoðar málefnaspuna síðustu ára að jafnvel ESB-sjálfstæðismenn fara í samtalsmeðferð hjá sálfræðingi við þá tilhugsun eina að snúa baki við flokk sínum í aðdraganda kosninga.

Nei, þetta er spuni og ég mun reka einn flein í sápufroðuna í viðbót.

Níu tíundu málefnisins er byggt á því að taka kvótann af LÍÚHAFRÓ klíkunni en það stenst ekki því engin aðferðafræði eða framgöngustefna er málinu til stuðnings. Einungis er bent á að taka þurfi upp allan spunann frá 2012 til þess eins að virkja auðlindaákvæðið.

Rétt eins og reynt var að selja þér 2012 froðuna á grundvelli tveggja ákvæða af 114; nefnilega að undirskriftalistar gætu krafist þjóðaratkvæðis um stök lög og hins vegar auðlindaákvæðið. Enginn las greinarnar sem var laumað inn til að skjóta okkur skáhallt inn í ESB og enginn las hvernig 2012 spuninn hefði minnkað vægi þitt sem borgari.

Þetta er ekkert annað en undirbúningur fyrir kosningarnar eftir tvö ár. Ódýrt tékk til að gá hversu auðvelt sé að spinna fólk upp vegna eins málefnis og skáskjóta öðru á bak við.

Sannaðu til; Sóknarhópurinn verður horfinn eftir átján mánuði og kjarninn kominn til a) Samfylkingar, b) Bjartar samtíðar eða b) Besta flokksins – því er einhver munur á þessum þrem?

Nú  vil ég árétta að ég held að foringi hópsins sé ágætis maður eins og flest annað Lýðveldisfólk. En þetta er samt spunablekking. Vissulega er stefnan út á við Kvótinn; en það er blekking til að laða fólk að – markmiðið er Jóhönnustjórnarskráin.

Aðal málið er samsæriskenningin en ekki hvar beddinn er eða næturgagnið. En maður veit ekki hvað gerist á morgun í hringekju fáránleikans. Margir leyfa sér á Netinu að kalla 2012 froðuna Stjórnarskrá fólksins, sem er einhver fáránlegasta sjálfsblekking sem til er.

Hvergi kom þjóðin að því að semja stjórnarskrár tillögurnar 2012, engin málefnaleg samfélags samræða eða fræðsla fór fram um tillögurnar eða eðli þeirra og tilgang.

Reiði fólks vegna hrunsins var virkjuð að mínu mati til að etja fram breytingum sem Frú Jóhanna vildi knýja fram og spunum, áróðri og valdþvingum var beitt til að ná markmiðunum fram. Þjóðinni var síðan seldur spuninn á áróðursbragði tveggja atriða – sem bæði eru aðalatriði Sóknarhópsins.

Varðandi Pírata og vaxandi fylgi þeirra í skoðanakönnunum þá er það enn fyndnari blekking sem í raun setur tilbúning þeirra rétt fyrir kosningar vorið 2013 sem fyrsta þátt í spennandi leiksýningu.

Píratar standa ekki fyrir nein málefni sem eru þjóðhagslega hagkvæm. Flokkurinn hefur ekki sýnt í neinni  umræðu neina getu til að standa uppi í hárinu á Elítunni, hvað þá skuggavaldinu, og hefur engin sérstök baráttumál uppivið sem þjóðin getur sameinast um.

Einungis er um að ræða virkjaða tilfinningaskoðun sem annars vegar skákar raunverulegum smáhópum með raunveruleg baráttumál og heldur þannig vaxandi hreyfingu óánægðra Íslendinga uppteknum, þeir hafa eitthvað til að smalast að, sem um leið er vita meinlaust og bitlaust. Nægir að skoða feril Píratadísarinnar í stjórnmálum til að rökstyðja stefnuleysi, egóisma og festuleysi.

Ég átta mig á að ég skauta á hálum ís með þessari færslu – sem var upphaflega skrifuð á Facebook í febrúar 2015 en færð yfir á þennan vef í maí sama ár – en spurningin er ekki hvort ég lesi rétt í líðandi stund eða spunana heldur að ég spyr hvað sé falið og reyni að finna svarið.

Ekkert er eins og þú heldur að það sé. Ríki er aðeins hugmynd. Þegar enginn trúir hugmyndinni hverfa öll ríki.

Réttindi eru sömuleiðis ekki til, því til að veita réttindi þarf fyrst að fjarlægja þau náttúrulegu, eða meðfæddu. Trúarbrögð eru nauðgun á hugsun og trú, því þó fólki sé eðlilegt að trúa á eitthvað sem ekki sést, þá er ekki sjálfsagt að hið trúaða eigi sér embættisfulltrúa.

Hugmynd þess er svo rótgróin að þú heldur að ríki sé raunverulegt, en það er bara hugmynd sem er trúað.

Taktu eftir hvernig meginmiðlar og elítan hefur kennt þér að horfa bara á spuna dagsins í dag. Þegar þú reiddist yfir að fjögur hundruð þúsund milljónum var rænt, voru þeir fljótir að finna sökudólg. Rétt eins og Hanna Birna á alla reiði þína gegn spilltri elítu en á meðan horfirðu ekki á embættisvald, aðstoðarmenn eða stjórnmálamenn.

Taktu einnig eftir því að hefði ég sett orðið stjórnarskrá í fyrstu málsgrein hefðirðu ekki lesið færsluna og enginn fjölmiðill minnir þig á hvað hún er. Jú þú veist að hún er hornsteinn laganna, en það er líka blekking. Því hún er annars vegar siðferðissáttmáli þjóðar og hins vegar samningur milli valdakerfis og þjóðar.

Ef þú hefur ekki lesið siðferðissáttmála þjóðar, hvert er þá siðferði þjóðar? Hver skilgreinir það og elur þig upp í að velja það? Fjölmiðlar eða kennarar eða hver? Hvert kærirðu brot á samningi valdakerfis við þjóð? Hvernig fellur samningurinn úr gildi? Hvernig gerirðu nýjan við nýtt kerfi? Var það kennt í lífsleikni?

Stýrðu þér sjálf(ur) og þegar þér er ógnað, vertu þá vatnið, því vatnið á sér mörg form og ræður sér sjálft; eins og draugur. Engin valdstjórn getur stjórnað draug. Rétt eins og banki sem engar innistæður hefur, hann hrynur; og missir getuna til að bera þig út.

Þannig er ríkishugmyndin meitluð í vissan stein í vitund okkar og við tökum hana sem gefna. Taka skal þrjú skýr dæmi sem sýna þetta svart á hvítu.

a) Hinn almenni borgari tekur sjaldan eftir því hvort notað er orðið þegn eða borgari þegar umræðan snýst um hann sjálfan. Þeir sem hugleitt hafa merkingu orðsins þegn vita að það hugtak táknar manneskju sem tilheyrir valdi konungs og er þegn hans. Að sama skapi muna fáir að fram til 17. juní 1944 voru allir Íslendingar þegnar konungs.

b) Þegar rætt er um stjórnarskrá Íslands eða ríkisstjórn Íslands gerist önnur skynvilla og er hún þegar komin fram í þessari setningu. Því Ísland er eyja í Norður Atlantshafi og bæði stjórnarskráin og ríkisstjórnin eru annars vegar ríkisstjórn „Lýðveldisins Ísland“ og stjórnarskrá „Lýðveldisins Íslands.“

Ríkið er hugmynd sem hefur verið samþykkt af þjóðinni og er stjórnarskráin bæði þessi samningur og einnig siðferðissamningur þjóðarinnar við téða kerfishugmynd. Ef þjóðin missti trú á hugmyndina án þess að hún hyrfi þá væri kerfið farið að stjórna fólki sínu annað hvort með valdboði eða dávaldi; með öðrum orðum væri ríkið orðið valdakerfi eða valdstjórn.

c) Eitt sterkasta merkið um að fólk sér ekki muninn á ríkiskerfi sem á trúnað fólksins og ríkishugmynd sem ætti þennan trúnað er þjóðfáninn. Við erum öll alin upp við að trúa því og líta svo á að fáni „Íslenska Lýðveldisins“ sé jafnframt táknmynd eða þjóðfáni þjóðarinnar sjálfrar. Á sama tíma er þjóðfáninn sem fólk valdi sér á tíma frelsisbaráttunnar frá 1880 til 1918 öðruvísi fáni og fólk nefndi Hvítbláann.

Fáni er ævinlega tákmynd þess ríkiskerfis sem annað hvort á landið og þjóðina eða ríkir yfir því með valdi.

Ef fólk þyrfti í dag að kjósa sér nýjan þjóðfána þá myndi ríkisfáni Lýðveldisins njóta yfirburðasigurs og öll umræða um nýjan eða öðruvísi fána yrði púuð niður af þeirri ástæðu einni að fólk trúir að fáninn tákni þjóðina þegar hið rétta er að hann táknar Lýðveldið og það hvernig sannfæring fólks um að sú hugmynd ein komi til greina tröllríður hinum skapandi hugsunarhætti þegnanna.

Skapandi hugsun getur því aðeins fæðst að fólk skilji að hugmyndin sem það velur að trúa eða velur að akta eftir gæti verið röng og að til sé önnur sem hugsanlega sé jafngild. Skilningur á þessu er forsenda þess að í landinu fæðist Lýðræðissamtal og að umræðan sem áður var minnst á breytist í samræðu.

Við öll vitum vel að við veljum oft það sem okkur líkar þó það sé rangt. Þú veist vel að gosdrykkir og nammi er ekki hollt fyrir þig en stundum viltu smá smakk af öðruhvoru hvað svo sem skynsemin segir, en þú veist að þú getur bæði fengið þér tært vatn og epli; þú veist líka að til eru fleiri hugmyndir að snakki.

Þjóðveldið sem hefur hægt og sígandi unnið hjört fáeinna og fjölgandi Íslendinga er byggt á þessari rökræðu. Að þó þú hlýðir valdboði hins spillta Lýðveldis þá getur þú í hjarta þínu og samræðu verið kominn með trúna yfir á annað kerfi, sem þú ert að smíða með öðru fólki.

Fyrir fáeinum dögum var haldið janúarþing í héraðsþingi Suðurlands, Vesturlands og Reykjaness. Þjóðveldið er enn of fámennt til að halda þessi þrjú þing aðskilin. Stjórnarskráin var rædd svo og ástæðurnar fyrir að þingmenn væru til komnir. Farið var yfir stöðuna frá októberþingi og var almenn ánægja með þær framfarir sem verið hafa.

Tökum eftir að engum áróðri eða markaðssetningu hefur verið viðhaldið um Þjóðveldið, hvorki á netinu né annars staðar, utan þær greinar sem ég hef klastrað saman.

Þó fjölgar Þjóðveldisfólki og ein sterkasta ástæðan er stjórnarskráin. Við erum öll einhuga um hana, við höfum öll kynnt okkur hana og við vitum öll að henni verður breytt með Beinu Lýðræði, en þó liggur ekkert á því.

Það er sérstök tilfinning að þessi hugsjón sem fæddist sem innlegg í umræðuna hefur fangað hjörtu annars fólks, svo mjög að höfundurinn flýtur með hinum en ekki öfugt. Ekki síst því þráin sem lá að baki fæðingu þessarar djúpu hugsjónar var sú að egóismi og persónudýrkun væri úrelt fyrirbæri í stjórnmálum og að framtíðin á upplýstri tækniöld hljóti að vera möguleiki allra til beinnrar þáttöku.

Þessi hugsjón fæddist fyrst há Þorsteini Ingólfssyni fyrir sléttum 1.100 árum og varð að fyrsta Þjóðveldi sögunnar þar sem fólk gat valið sér þingmenn með beinu lýðræði og tekið beinan þátt í ákvörðunum á héraðsþingum. Hugsjónin hefur aldrei dáið, svo sem raun ber vitni bæði í Þjóðarsálinni og vel að merkja; hún á heilu hillurnar í bókasöfnum.

Sniðgengi var regla í hinu forna Þjóðveldi og var útfært þannig að héraðsfólk gat sagt sig úr lögum og í lög á milli héraða og þannig fært vald sitt – skattpyngjuna – á milli þeirra sem stóðu sig við stjórnvölinn. Okkar var fyrsta þjóðin sem valdi trúfrelsi og trúarlegt umburðarlyndi með þjóðaratkvæði eftir þess tíma hugsunarhætti og fólk barðist gegn falli þessa ríkis þegar Sturlungar, fjármagnaðir af Evrópsku fé, sóttust efitr að leggja það niður.

Að taka þátt í að ein göfugasta og hreinlyndasta hugsjón sem mannkynið hefur átt er að endurfæðast, hreyfir við mínu smáa kaldlynda.

Maður sem var innvígður í valdakerfið um árabil, vel lesinn, vel sigldur og verulega djúpur að innsæi í alþjóðamál iðnveldanna, samsetningu innlenda valdakerfisins og ekki síst í mannlegt eðli.

Þegar ég las bókina í hitteð fyrra rak ég mig á þrennt. Á einni blaðsíðu las ég lýsingu á trúarlegu innsæi sem ég sjálfur hafði öðlast fáeinum vikum fyrr.

Ég hafði hvergi á ferðalagi mínu um menningu trúarbragða og mystíkur séð hið sama útskýrt áður, og var þakklátur að fá staðfestingu á stórri trúarspurningu. Reyndar bættist önnur við síðar en ég er enn að melta hana, enda mér nýstárleg og frekar djörf.

Ég hélt að ég einn hefði fengið þann innblástur en sá svart á hvítu að mér merkari maður hafði lýst tveim áratugum fyrr; djúpur og merkilegur innblástur sem þó fer enn framhjá fólki sem leitar andlegs innsæis.

Í mörgum köflum las ég lýsingar á rýni þessa merkismanns í kristilegt siðferði og skilning þeirrar þjóðkirkju sem tveir þriðju hlutar þjóðarinnar telur sig tilheyra og vill ríghalda í. Kirkju sem á að heita andlegur hirðir þjóðarinnar. Sem Biblíukverúlant þóttist ég hafa vit og skilning á málinu og dáðist að hversu fimlega þessi lærði maður beitti hinni heilögu ritningu til að tæta dóttur Babýlonshórunnar í sig.

Sérstaklega dáðist ég að því hvernig hann reif einn dáðasta klerkaföður þjóðarinnar niður af stalli sínum, aftur án þess svo að hinn upplýsti almúgi hafi svo mikið sem þekkingu á að maðurinn hafi verið til, hvað þá að hún viti að hann bjó yfir þekkingu sem gæti vakið hana af sjálfdoða sínum.

Þá kom hið þriðja sem ég veit ekki hvort ég á að tárast yfir eða flissa eins og gelgja.

Í ritgerð eftir ritgerð lýsti Benjamín hvernig Íslensk stjórnmál, eftir Lýðveldisstofnun og allar götur síðan, beita sömu tækni, sömu rökum, sömu ráðum – þvert ofan í ábendingar reyndra og færra sérfræðinga – til að kaffæra þjóð sína aftur og aftur og sí og æ niður í sama mýrarfen fáránlegra efnahags- og gjaldeyrismála, rétt eins og séu þeir ofurseldir sálarlausri hálfvelgju þeirra sem selt hafa málglaða sál sína þeim sem rýr viti bornustu menn inn að hugarskinni svo kyrfilega að ekkert situr eftir nema orðaflaumurinn einn.

Benjamín er genginn á vit feðra sinna en þau ráð sem eftir hann sitja, og það djúpa innsæi, er ekki einu sinni gleymt; eftir því var aldrei tekið. Í fréttamiðlum samtímans, í bloggheimum og á samfélagsmiðlinum bláa, sé ég sömu hugarkvoðuna vella fram eins og hraunelfur úr undirdjúpum fólks sem líklega gæti þrætt til morguns fyrir hvort það hafi yfirleitt sál, hvað þá hvar hún sé, eða muninn á hvort hún sé dýrmæt eða verðmæt.

Þjóðin hamast við að krefjast betri kjara, ómeðvituð með öllu um hvernig hún getur náð þeim fram með frekum hætti og fyrirhafnarlítið.

Það er eins og hin mikla menntun sem hún státar sig af hafi troðist með bókunum á skiptibókamarkaðinn jafnóðum og hverju prófi lauk, en af orðaflaumi á hún þó nóg, af þrætum þreytist hún aldrei, en að hún viti hvað gildi eru, heiður, virðing eða stjórnlagagrunnur; sem er samfélagssáttmáli. Það er eitthvað sem ekki meltist vel með ufsanum og tólginni, hvað þá ef hann væri á borðum.

Ég las aðra bók nýlega sem heitir „Löglegt en siðlaust,“ þar sem fjallað er um harðasta baráttumann Lýðræðis sem þjóðin hefur átt frá dögum borgarastríðsins sem kennt er við Sturlungaöld. Eins og fáir vita stóð það stríð um það hvort áfram yrði notast við Beint lýðræði hér innanlands eða notast við Konungsvald frá Evrópu og höfðu þeir betur sem meira áttu af gulli og silfri.

Fáir hafa tengt við það í námi sínu hversu margir Íslendingar í þá tíð voru tilbúnir að fórna blóði sínu fyrir Ríkiskerfið sem stýrt hafði landinu í tæplega fjórar aldir. Enn færri virðast átta sig á hversu mikið það segir um Beint lýðræði, að menn unnu þeim gildum sem það táknaði og börðust fyrir það.

Á sama tíma er varla nokkur maður tilbúinn að færa fórnir fyrir Fulltrúalýðveldið sem ríkt hefur frá 1944,  nema nokkrir einkennisbúnir sálarlausir krakkar á launum hjá sama ríkiskerfi. Því fólk er hætt að líta út fyrir grautardiskinn og velta fyrir sér einhverju leiðinlegu.

Ef það er ekki dramakennt amerískt og flatt velgjubull, þá er það leiðinlegt. Ef það minnkar kaupgetuna á næsta æfón eða hversu mikið af óþarfa kemst í körfuna á næsta búðarrápsdegi, virðist það enga merkingu hafa nema rétt svo til að raupa um nokkrar innantómar, en stundum orðmargar, athugasemdir á samfélagsmiðlinum og þá oftar með málfari sem tæpast nýtur virðingar.

Lýsingar í bókinni á því hvernig Vilmundur var sífellt skákaður út í horn, ekki af valdakerfinu sem hann barðist við eða embættakerfinu sem hann fyrirleit, heldur af eigin flokksfólki eru sláandi. Hvarvetna skiptu persónuleg áhrif, valdapot og baktjaldamakk, misviturra manna sem allir voru vel mælandi og vel skrifandi, meiru máli en þau málefni og það siðferði sem flokkur þeirra eða stjórnmálastefna átti í orði kveðnu að standa fyrir.

Ekkert hefur breyst, ekki frá því Þjóðveldið var keyrt niður af silfri, ekki frá því hugsjónir Vilmundar keyrðust niður af spillingu þar til hann sjálfur var rúinn allri lífsorku og lífsvilja, ekki frá því Þjóðin fór á lána- og innkaupafyllerí sem hún núna kennir nokkrum sjálfstæðismönnum og bankastjórum um, ekki neitt hefur lærst.

Er það þess virði að halda áfram að ræða við fólk um gildi? Er það þess virði að reyna að endurvekja umræðu um heiður? Er það þess virði að endurvekja sýn okkar á það sem við stöndum fyrir, þegar við erum svo upptekin af sjálfsþóttaskoðunum að við vitum ekki lengur muninn á afstöðu og skoðun?

Er það þess virði að eyða dýrmætum tíma sínum í hugsjónir sem við í orði kveðnu lítum öll upp til, þegar maður gæti verið að gera eitthvað af viti eins og hinir; að kaupa stærra sjónvarp, flottari bíl, skvera spikið burt í ræktinni, og ræða um Game of Thrones í næsta yfirborðspartý?

Ég veit ekki hvort það er þess virði. Það hefur þegar kostað heimilið og framann að standa með þessum gildum. Ég sé ekki eina einustu óselda sál í kringum mig. Kannski þarf ég að fá mér ljóssíu og opna augun, kannski geri ég of mikla kröfu á fólk, að ætlast til þess að þær hugmyndir sem bækur og menningarsaga þjóðar minnar tróð inn í mig í uppvextinum skipti svo miklu máli að þær séu þess virði að berjast fyrir þeim.

Ég hef ítrekað reynt að hætta. Ég hef eytt mörgum skrifa minna og ítrekað reynt að komast aftur út á breiða veginn, en það er eins og eldur hafi kviknað einhvers staðar innan í mér, eldur sem vex og brennir skynsemi mína. Er það þess virði að knýja á þessar steinrunnu dyr hugans sem við mér blasa? Er þarna úti einhver sem vill berjast fyrir þeim gildum sem við þykjumst standa ofan á? Er samtímamenning okkar bara þurr eyðimörk sem þarf að vökva eða er hún ófrjór berangur?

Þjóðveldi getur ekki dæmt nokkurn mann fyrir að brjóta lög Lýðveldis frekar en Þjóðverjar geti dæmt mann fyrir lögbrot í Frakklandi eða öfugt.

Hins vegar er til skilgreining á hugtakinu glæpur til mannkyni og að sama skapi er óhjákvæmilegt að til sé hugtakið glæpur gegn þjóð.

Slíkt hugtak hefur þó verið nærri því til þegar menn hafa skilgreint hugtakið landráð en það hugtak hefur ævinlega verið nýtt sem afbrot gegn ríki. Eitt ríki getur ekki dæmt þig fyrir landráð gegn öðru ríki og því getur Þjóðveldi ekki dæmt neinn fyrir landráð gegn Lýðveldinu.

Hins vegar má ræða hugtakið glæpur gegn þjóð og við slíkum glæp hlýtur aðeins einn hugsanlegur dómur að vera til; útlegð úr ríkinu um tiltekinn tíma.

Þetta skildu menn í eldra Þjóðveldi er þeir dæmdu menn sem skógarmenn eða útlæga, að þá náði enginn lagalegur réttur þeim til verndar innan ríkisins þann tíma sem þeir völdu að verja innan ramma ríkisins og gat hver sem vildi vegið þá eða vegist að þeim án þess að dæmast fyrir.

Ævinlega þegar svæði í mannkynssögunni hefur reynt að skilgreina nýtt ríki innan landamæra eldra ríkis hefur það endað með skelfingu. Því er eðlilegt að menn hiki við að huga að málefni Þjóðveldis og lagalega er það á gráu svæði hvort endurreist þjóðveldi sé landráð gegn lýðveldi.

Lagalega er það á nægilega gráu svæði til þess að dómstólar Lýðveldis kæmust upp með að dæma Þjóðveldismenn fyrir landráð og það má búast við að þegar hreifingin vaknar að það verði reynt. Ennfremur er ljóst, bæði þjóðinni og ríkiskerfi lýðveldisins að dómstólar á Íslandi virðast komast upp með það sem þeim sýnist, ásamt „fulltrúum valdstjórnarinnar“ sem í daglegu tali nefnist Lögreglan.

Skelfilegt en satt, því þjóðin virðist ekki snúast til varnar gegn neinu af yfirgangi hinnar spilltu elítu.

Mannkynið er enn að slíta barnskónum í hugsun. Við erum enn fangar þeirrar hugsunar að til þess að útkljá deilur þurfi að berjast við þær, sem er úrelt fyrirbæri með öllu. Grein 20 í stjórnarskrá Þjóðveldis endurvekur útlegðardóma og grein 26 reynir að skilgreina glæp gegn þjóð.

Við nánari rýni í setninguna sést að leyfilegt er að gefa öðrum vald yfir landinu ef Alþingi samþykkir svo.

Einnig er ljóst af grein 26. í sömu stjórnarskrá að Forseti Lýðveldisins getur komið í veg fyrir slíkt með því að neita undirritun viðkomandi laga.

Nú er eftirtektarvert í þessu samhengi að stjórnmála elítan hefur lengi barist gegn því að forseti hafi það vald sem segir í grein 26 en um leið blekkir fólk.

Vald forsetans er ekkert ef hann beitir því ekki og aðeins einn forseti lýðveldistímans hefur þorað að beita þessu valdi. Þegar samningurinn um Evprópska Efnahagssvæðið (EES) var samþykktur af Alþingi og lögin um hann samþykkt af Vigdísi Finnbogadóttur voru háværar deilur í landinu.

Þúsundir lýðveldisþegna kröfðust þjóðaratkvæðis um lögin en Vigdís tók þá ákvörðun að hefð skyldi ríkja um undirritun. Hefðin er sú að forseti lúti vilja Alþingis, sem gengur í bága við anda stjórnarskrár.

Fyrir áhugasama bendi ég á þrjá tengla varðandi EES samninginn:

• EES setrið
• EES setrið #2
• EES hjá Velferðarráðuneyti
• EES samningurinn sjálfur
• EES lögin

Fyrir leikmann er ekki létt að yfirfara hvað þetta merkir allt saman og uppeldi þjóðarinnar – eða uppeldi mitt sem atóms í þjóðinni – er ekki létt að átta sig á þessu. Ég hef enga skólun í lagalæsi né heldur þjálfun í merkingarfræði og hugtakanotkun umfram það sem grunnskólinn kennir.

Þetta þrennt er þó forsenda þess að ég geti sett mig inn í lög, stjórnarhætti, merkingu orða og hugtaka en mest af öllu að hafa sjálfsöryggi til þess að skipta mér af. Þegar þykkni frumskógar eykst þá fallast hinum ólærða hendur og hann fer af sálrænum ástæðum að leita til þeirra sem vit hafa á.

Við treystum hinum fína forseta sem talar vandað mál, er valinn af okkur merkara fólki. Við treystum þeim sem eru kjörnir til hins háa Alþingis og fara með lög og virðast skilja þau eða í það minnsta getað þrefað um þau. Við virðum vald embættakerfisins og þess faglega orðagjálfur. Hver er ég að láta þrefa um mál sem bæði eru öðrum mér merkari falin og ég þar að auki hef nauman skilning á?

Ég hef þó komist að þeirri niðurstöðu að ef ég sem borgari – frekar en þegn – ríkis ætla mér að taka þátt í lýðræði þá verð ég að taka afstöðu og móta mér skoðanir hvort sem þær eru vitrænar eða ekki. Svo ég skoða þessi mál lítillega á hverju ári, ég held til haga athugunum mínum, ég hef skrifað fátæklega um þessi mál, og ég hef á endanum skrifað tillögur að stjórnarskrá.

Ég læt mér þetta varða og hvet með fordæmi mínu þig til þess einnig; það er að segja viljir þú lýðræði á borði?

Ef ég skoða til að mynda lög frá Alþingi sem hafa verið samþykkt frá 1959 fram í miðjan desember 2014 þá get ég skannað með fljótum hætti hvað séu EES reglur og hvað ekki. Í fljótheitum taldi ég um það bil 240 lög sem Alþingi hefur tekið inn beint samkvæmt EES samningi og leyft þar með Evrópubandalaginu að skilgreina lög fyrir landið.

Til gamans gerði ég leit í lagasafni Lýðveldisins á althingi.is og leitaði alls efnis sem inniheldur leitarorðið EES og fékk eftirtalda niðurstöðu auk tengla í hvert skjal:

• +Lagasafn: 171
• +Ályktanir Alþingis: 143
• +Þingskjöl: 73
• +Samantektir um þingmál: 3
• +Erindi til þingnefnda: 58
• +Ræður: 54
• +Æviágrip þingmanna: 29
• +Fréttatilkynningar: 38
• +Upplýsingasíður: 20

Hugleiðum í fáeinar mínútur að þegar bankabólan sprakk haustið 2008 var oft bent á að bankar hefðu komist upp með að verða útblásin blaðra, og að þeir hefðu getað svindlað á Hollendingum og Englendingum, í skjóli við EES lögin. Þetta er ekkert annað en blóri.

Fyrir þá sem ekki muna hvað Blóri merkir þá stendur það hugtak fyrir að þú getur gert eitthvað, og þá jafnvel gert eitthvað af þér, í blóra við annan. Það sé því annar sem veiti þér annað hvort vald eða skjól til að haga þér eins og svín, ef þú vild. Allt fer jú eftir siðferðisvitund.

Með öðrum orðum fyrrir Alþingiselítan sig ábyrgð á bankabólunni enda sé hún Evrópusambandinu að kenna.

Að EES samningurinn hafi verið landráð kemur ekki til greina því Alþingi megi gera slíkan samning. Ef við rifjum upp 21. grein þá má ekki veita öðrum vald yfir landinu nema Alþingi leyfi það. Með öðrum orðum; öll greinin er þvættingur því hún bannar það sem hún leyfir.

Ég spyr þó til gamans; hefðu Íslendingar ársins 1944 samþykkt þessa grein í stjórnarskrá ef þeir hefðu áttað sig á gildi hennar? Ennfremur spyr ég hvort við séum viss um að við viljum þennan samning? Vissulega eru margir að græða á honum og margir óttast að missa hann, en hvers virði er virðing og frelsi í peníngum?

Aukin heldur spyr ég hvers vegna Almenn Hegningarlög skilgreini Landráð? Áður en við lítum á þann kafla skulum við athuga hvenær lögin voru skilgreind. Almenn hegningarlög eru skilgrind númer 19 frá 1944 og útgefin þann 12. febrúar. Það merkir að þetta eru lög sem Konungsíkið Ísland skilgreindi og Lýðveldið Ísland tók upp með beinum hætti.

Merkingarfræði tiltekur að eitt ríki sé ekki sjálfkrafa annað ríki og að nýtt ríki þurfi ekki sjálfkrafa að taka upp lög fyrra ríkis á sama landsvæði. Nú vitum við að Lýðveldið er arftaki Konungsríkisins og sátt ríkti um það. Vil ég aðeins benda á í þessu samhengi að um tvö aðskilin ríki er að ræða; samkvæmt merkingarfræði.

Kafli X í Almennum hegningarlögum eru greinar 86 til 97. Þar segir orðrétt:

„Hver, sem sekur gerist um verknað, sem miðar að því, að reynt verði með ofbeldi, hótun um ofbeldi, annarri nauðung eða svikum að ráða íslenska ríkið eða hluta þess undir erlend yfirráð, eða að ráða annars einhvern hluta ríkisins undan forræði þess, skal sæta fangelsi ekki skemur en 4 ár eða ævilangt.“

Hér kemur dálítið sérstakt í ljós. Stjórnarskráin bannar að landið sé sett undir erlend yfirráð en bætir þó við að Alþingi megi það. Sem er ótrúleg yfirlýsing og gengur berlega á skjön við anda þess sáttmála sem hún er. Í anda þess sáttmála er refsivert að koma íslenska ríkinu – það er ríkisvaldinu – undir erlend yfirráð að og má fangelsa fyrir.

Hér er komin pattstaða því hægt er að dæma alla þá sem kusu lögin um EES samninginn fyrir landráð; þá embættismenn sem komu að samningi hans, þá þingmenn sem samþykktu hann og forsetann sem undirritaði. Nema til séu lög sem útfæri grein 21. í stjórnarskránni.

Í þessu samhengi vil ég minna lesanda minn á að í ársbyrjun þessa árs átti ég samtal við fulltrúa hjá Umboðsmanni Alþingis um brot á stjórnarskrá og refsingu við henni. Var ég upplýstur um að aldrei hefði verið kært fyrir stjórnarskrárbrot og að ekki væri vitað um refsiákvæði við slíku.

Ef þú ætlast til þess að ríkiselítan virði stjórnarskrá og hegningarlög, þá skiptir þetta jafn miklu máli og þegar nauðgarar eða þjófar brjóta lög.

Er EES samningurinn landráð? Ég legg það í þinn dóm, enda flækjan orðin mér ofviða. Mín skoðun er sú að hann sé það og ennfremur að spíralar valdsins og elítunnar séu slíkir að eina leiðin til að hreinsa húsið sé að byggja annað.

Ó sorrý, það eru víst ekki landráð því allir vilja þetta og telja sig græða á þessu og maður má ekki vera skrýtinn. EN! Ef við þekkjum ekki þjóðarsamninginn og ef við höfum hvorki vald né getu til að neyða valdakerfið til hlýðni, þá erum við þegnar þessa valds en ekki frjálsir eigendur þess.

Hið eina sem blífur er reiðigjóstur athugasemda til hægri og vinstri á síðum fréttamiðla og stöðulínum á samfélagsmiðlum.

Reiðin er alls ráðandi, ýmist hjá þeim sem hafa tapað fé eða eignum vegna bólunnar eða þeirra sem sakna þess þegar kaupa mátti meira eða ferðast meira eða afþreyjast meira.

Í miðri kreppunni erum við samt í 1% minnihluta mannkyns; þeirra sem hafa það best, og við erum nákvæmlega ekkert að leggja af mörkum í tíma, greind eða sköpun sem gefur samtímamenningu heimsins neitt gildi. Við erum sömu innihaldslausu úrþvættin og fyrir hrun eða alla síðustu öld.

Við, ekki þið, erum þarna. Því þó margir séu að reyna að klifra upp úr hyldýpi sjálfselsku og skyndimunúðar egósins, þá skiptir það engu meðan restin eru sömu sauðirnir og þeir sem staurfestu frelsarann sem þeir tilbiðja, því við erum öll í sama bát strönduðum á sama skeri.

Þeir sem hrópuðu hann dauðan vor hinir sömu og höfðu fylgt honum en snéru við honum baki þegar þeir sáu að hervaldið gat fangelsað hann, því þeir höfðu trúað að hann myndi frelska þá frá útlendri áþján; svipað og þjóðin í dag sem bíður þess að fólk sem hefur atvinnu af að gefa gyllt loforð og að svíkja þau jafnharðan reddi meiri kaupgetu.

Samtímamenning okkar er ekki tímans virði að vera lýst. Hugsandi fólki væri ráðlegra að eltast við skyndimunúð eins og hinir þar til mannkynið klárar sjálfsvíg sitt. Sjálfsvíg sem framið er af lýð sem sturtar eitri yfir náttúruna í bið eftir því að einhver reddi þeim mengunarlausum þægindum.

Við erum þannig áttavillt, djúpt í iðrum tómlátrar menningar sem er full af lýsingum á eigin ágæti. Ómeðvituð sem einstaklingar um nauðsyn sjálfsmenntunar og treystum hálfdáleidd á mötun miðla og menntakerfis ásamt ráðdeild kosinna leiðtoga sem við þó völdum af tilbúnum matseðli þannig útbúnum að við gleymdum að innan um alla réttina vantar fisk.

Hér fylgir til dæmis tengill í upplýsingar um ástand mengunar í heiminum. Bæklingurinn er á PDF formi og bæði skýr og skiljanlegur. Það sem hann segir þó ekki er hver beri ábyrgðina. Allt sem máli skiptir – eða svo til allt – kemur hér fram, nema hvar ábyrgðin liggur.

Undirmeðvitundin heldur að ábyrgðin liggi hjá forstjórum iðnaðar og efnahagsmála ásamt stjórnmála fólki.

Tökum til gamans dæmi um olíunotkun. Fyrir 20 árum notuðu Bandríkjamenn tæpar átta milljónir af olíutunnum daglega … það hefur líklega aukist á tuttugu árum. Vissulega er þetta vandamál en hver mikið af þessari notkun er persónuleg ábyrgð? Erum við meðvituð um að við höfum val, bæði með því að sýna fordæmi og með því að vekja samræður við aðra?

Vitum við til að mynda hversu mengandi olíuhreinsunin sjálf er? Getur það verið að við séum orðin svo vön því að vera mötuð á viðeigandi upplýsingum og flæði viðburða og ákvarðanatöku orðið svo óstimulerandi að við herum hætt að leita upplýsinga?

Er ástæða fyrir því að upplýsingaflæðinu er stýrt þannig að við sjáum það sem við þurfum að sjá en ekki það sem þeir þarfnast að við sjáum ekki? Hversu hátt hlutfall af hráolíu verður að bensíni, eða Diesel, eða plasti, eða malbiki, eða bíldekkjum?

Punkturinn er sá að það er okkar eigin einkaneysla sem er að menga heiminn. Ef neysla okkar væri vitræn – sem krefðist samræðu fólks og sjálfsmenntunar – þá væri mengun í lágmarki. Iðnaðurinn hvílir á okkar eigin herðum. Við erum hins vegar alin upp sem heimskir fylgjendur og því er fjandi erfitt að breyta.

Við yppum því bara öxlum, því við mengum ekkert er það? Er það? Er það?

• Olíuhreinsun fyrir skipin og bílana.
• Kolabruni fyrir málmhreinsun fyrir sömu bíla og skip.
• Öll föt innflutt.
• Allt grænmeti innflutt.
• Tveir þriðju allrar fæðu innfluttur.
• Hvernig eru þessar vörur framleiddar?
• Megnið af frítíma eytt í mötun frá ljósvakamiðlum, nær engin skapandi hugsun eða samræða í samfélaginu.

Við erum framúrskarandi? Jú við höfum hreint vatn og gufuhita, en erum við að nota okkar sérstöðu til einhvers? Erum við að leysa einhver vandamál? Erum við einhvers virði?

Það er vaxandi umræða í Vesturheimshreppi að fyrirtæki hafi þar sömu réttarstöðu og einstaklingar, og mér sýnist að hérlendis hafi stofnanir og stærri fyrirtæki, og þá sérstaklega fjármagns stofnanir, hafi sterkari réttarstöðu en einstaklingar, enn verra er að engin umræða fer fram um þetta.

38. grein stjórnarskrár Þjóðveldis tekur sérstaklega á þessum þætti:

38. Fyrirtæki og/eða stofnun hefur veikari rétt en réttur einstaklings gagnvart lögum og eignarrétti. Nánari túlkun þessa ákvæðis skal skilgreind hjá Alþingi og samþykkt í þjóðaratkvæði á 30 ára fresti.

Við erum svo aftarlega á merinni á okkar litla og á margan hátt einangraða landi og það er í raun eðlilegt því samfélagið er svo lítið. Það er fólk sem tengist t.d. Þjóðveldinu sem ekki skrifar athugasemdir eða lætur vita neins staðar að það sé með okkur af ótta við að missa störf. Umræðan er þess vegna svo erfið, fólk á erfitt með að sýna afstöðu til mála.

Því meira sem ég sé ástandið, bæði siðferðislega og efnahagslega, liggur mér við svima því við erum svo nærri hyldýpisbrúninni. Það þarf nær ekkert til að koma af stað Kjarnorkustríði og margir vísindamenn vara við að jafnvægið í náttúrunni sé byrjað á skjálfta sem ekki verði stöðvaður nema við breytum öllu okkar kerfi strax.

Við erum þó byrjuð að breyta þessu. Það er ekki langt í að Þjóðveldið rís. Því fólk er byrjað að spyrja sig spurninga, farið að efast um allt elítukerfið eins og það leggur sig. Þó er enn nokkur vegur í að hinn upplýsti einstaklingur vakni til vitundar um eigin ábyrgða á ástandi eigin menningar.

Þegar nöðrur embættiselítunnar væla um að skjólin gefi engar upplýsingar er um blekkingu að ræða.

Þær eru að lýsa því yfir – án þess að segja það beint – að þær vilji ekki rekja sýnilegar slóðir sín megin; með öðrum orðum vilji ekki stugga við skuggavaldinu.

Þjóðveldið hefur tvö tól til að bregðast við slíku. Annars vegar að Upplýsingastofnun ber skyldu til að rekja slóðir um hvaðeina sem héraðsþingin krefja hana um að rekja, auk þess sem stofnunin getur engum upplýsingum haldið leyndum.

Hitt er hinn forni útlegðardómur. Hann merkir að sá sem er útlægur getur ekki stundað vinnu né viðskipti meðan á útlegð stendur og viðkomandi nýtur engrar lagaverndar innan Þjóðveldis.

Þannig er útlegðardómur nærri því svipting ríkisborgararéttar. Hinn útlægi heldur þó ríkisfangi sínu en fær ekki afhent vegabréf enda sviptur lagavernd og þannig opinberri þjónustu. Reyni slíkur að eiga í viðskiptum í öðrum löndum þá getur hann ekki framvísað heilindum sínum – þ.e. gildum pappírum.

Reyni hann að nota leynifé sitt þá eru hann kærður fyrir rán, hreint og klárt. Upplýsingar eru jú málið og þegar einhver neitar að gefa upplýsingar þegar slóð hans er rakin hefur þá eitthvað að fela, ekki satt?

Það sem við verðum að átta okkur á, er að tími alræðis einstaklingshyggju er liðinn og nú rís jafnvægi einstaklings og samfélags. Hvernig það er gert get ég ekki sagt því ég get ekki talað fyrir munn samfélagsins, því ég er bara eitt stak sem viðrar skoðun sína.

Kynþokkafull stjórnarskrá Þjóðveldis tryggir einmitt að þú sem einstaklingur hefur bæði rödd og áhrif í mótun samfélagsins og að með beinu lýðræði og persónukjöri getur þú kæft spillinguna í fæðingu.

Að lokum mætti spyrja sjálfan sig; hvers vegna er ekki stofnunum lýðveldisins stýrt með lýðræði og hver ætti að vera eðlileg viðmið á hlutfallseign einstaklinga og fyrirtækja?

Er eðlilegt í hundrað þúsund manna bæjarfélagi að fimm einstaklingar eigi jafn mikið fé og hinir hundrað þúsund samanlagt? Á hvaða framlagi hvílir sá auður og það vald?

Ef flett er ofan af þessum spunum eða ef valdi elítunnar er ógnað er hún tilbúin að drepa þig. Munum Vilmund sem var ein harðasta ógnunin við elítuna, framdi hann sjálfsmorð eða ekki? Vald er ekki hið sama og hagsmunir og þeir sem girnast og eiga völd eru ekki tilbúnir að sleppa völdum. Elítan og skuggavaldið í henni er samsett úr sálarlausum valdaskrímslum.

Við megum ekki láta óttann buga okkur. Við verðum að tala við hvert annað og við verðum að yfirgefa valdakerfið. Þessar eru einu leiðirnar, vindurinn og vatnið.

Sama má spyrja varðandi Þjóðveldið; hvað gengur okkur til? En ef þú spyrð í alvöru þá hefurðu ekki lesið stjórnarskrána sem við höfum samið. Því hún tryggir þér valdið og krefst þess að þú sért virkur þáttakandi?

Viltu vera virkur þáttakandi eða viltu áfram láta matreiða fyrir þig? Viltu sýna í verki að lýðræði hafi verðmiða eða viltu áfram sýndarlýðræði og útsölur í Smáralind?

Ertu að bíða eftir því að stjórnmála tófurnar reddi þér meiri kaupgetu?

Vantar þig sönnun fyrir því að þú ert dáleiddur þegn ríkis sem notar orðið lýðræði með áróðurslegum orðhengilshætti? Þarftu sönnun fyrir að fulltrúalýðræði er blekking siðlausrar elítu?

Vantar þig sönnun fyrir því að mótmæli og byltingar eru hluti sama kerfis, eins og skuggahlið tunglsins?

Vantar þig nýtt kerfi? Nýja nálgun? Nýja hugsun? Kanntu að þróa nýtt kerfi? Hvað var þér kennt í skóla, að vera þáttakandi í núverandi hugsun eða var þér kennt að þróa skapandi hugsun?

Mér er sama um hálfdanska fánann þinn, sem var saminn af kóngi til að villa þér sýn frá uppruna þínum. Síðan þetta var hefur Álandseyjum verið gefinn Hvítbláinn. Þjóðveldið er búið að taka hann heim aftur.

• Þú getur skoðað sögu Hvítbláans á Þjóðminjasafninu.
• Þú getur séð smá umfjöllun um Hvítbláann í bloggfærslum annarra.
• Þú getur lesið um skoðun okkar Þjóðveldisfólks.
• Þú getur kynnt þér söguna á Wikipedia.
• Skrif eftir Helga Pjeturss á Tímarit.is (önnur bls) (frá 1914).
• Eintak fánans sem fannst óvænt og Árbæjarsafn á nú.
• Stór mynd af Hvítbláanum á Wikipedia.
• Um fánamálið þegar Íslendingur var handsamaður fyrir að flagga Hvítbláanum í Reykjavíkurhöfn.
• Smágrein sem gefur til kynna að Konungur hafi ekki viljað rauða litinn heldur Íslendingur – en við þekkjum vel útlendinga- og valdasleikjur.
• Um Lýðveldisfánann – áður fána Konungsríkisins – sem oft er misnefndur Íslenski fáninn.

Sú gagnrýni sem ég held á lofti, að rauði liturinn hafi verið valinn af konungi Dana er ekki úr lausu lofti gripin. Tengingin er augljós þegar bent er á hana en lítið hefur varðveist af upplýsingum varðandi það atriði, af eðlilegum ástæðum. Þeir sem tóku þessa ákvörðun hérlendis og báru ábyrgð á varðveislu viðeigandi skjala vildu ekki styggja Dani um of, svo sem títt er um embættisfólk og atvinnu-stjórnmálafólk.

• Tengingin er þó til staðar.

Hér er tengill í útgáfu Endurreists Þjóðveldis á Hvítbláanum. Búið er að færa krossinn svo hann er miðjusettur.

Til hliðar sést hann í stílfærðri notkun sem myndmerki  en fáninn sjálfur er í klassísku sniði.

Ástæða færslu þessarar er til að fræða fólk um að fáninn Þjóðveldisfélagið notar er ekki skrýtin hugmynd úr lausu lofti gripin heldur er Hvítbláinn það tákn sem Íslendingar drógu að hún í frelsis og sjálfstæðisbaráttu sinni.

Táknið er því þrungið djúpri merkingu.

Viðbót í september 2015.

• Fánalög Þjóðveldis.
• Stjórnarskrá Þjóðveldis, grein 35 og viðauki IV.
• Spjall um Einar Benediktsson, höfund upprunalega Hvítbláans.

Frétta uppfærsla: Á Íslandi gengur laus einkennisklæddur morðingi sem verður ekki dreginn fyrir rétt. Vinir hans áttu að fá byssur en það var stöðvað. Nú eru vinir hans að krefjast þess að fá byssur til að vernda þig fyrir hettuklæddu fólki sem býr hinu megin á hnettinum.

Stjórnarskrá Þjóðveldis er þannig gerð að borgarar landsins gætu gripið inn í svona nokkuð. Því miður trúir enginn þegna Lýðveldis að hægt sé að stjórna valdakerfinu.

Man einhver muninn á orðinu borgari og þegn? Man einhver eftir grunnskóla faginu „hvernig þú varðveitir frelsi þitt og ábyrgð 101?“

Meðan hugur þinn sér ekki að stjórnarskráin er undirstaða eða sáttmáli þjóðar um hvernig hún mótar eigin samfélag þá ert þú ekki að eyða orku þinni í að móta samfélagið heldur þeir sem halda um sáttmálann. Því þeir nenna að lesa hann og vita hvernig má sniðganga hann.

Þannig hefur uppeldi þitt og menntun verið kerfisbundið mótuð til að þú látir aðra um leiðtogahlutverk og vald lífs þíns.

Hinn dáleiddi veit ekki að hann er dáleiddur og því sérð þú það ekki heldur, nema þú ögrir eigin hugmyndum. Það er gert með því að efast um allt sem þú heldur að sé rétt.

Ertu kona? Ertu mannvera? Hvað ef þú værir karlmaður í kvenlíkama en héldir að þú værir kona því þú værir hommi?

Skyndilega liggur í augum uppi hvers vegna þú sem kona átt svo slæm sambönd við aðra karla; því þeir finna á sér að þú ert í rauninni karl, og þú finnur það líka því þú ættir að vera með öðrum hommum en til þess þyrftir þú annan líkama.

Hvað ef þú værir fallinn engill, heimsendi og dómsdegi væri löngu lokið og þú í dýflyssu með hinum djöflunum. Í óbærilegri dýflyssunni væruð þið búin að smíða afþreyingarkerfi þar sem þið lifið æviskeið eftir æviskeið í ímynduðum líkama mannveru sem felur illsku sína undir yfirborðsgæsku og flatri hugmyndafræði.

Báðar þessar hugmyndir standast heimspekilega rýni.

Til þess að geta notað slíka tækni þarftu að taka dáleiðsluhjálminn af huganum og ögra þínum eigin náttúrulegu viðmiðum. Ef þín eigin náttúrulegu viðmið væru þín eigin, sköpuð af þinni eigin sál, þá myndirðu þora þessu því þú hefðir innri styrk.

Sé hugarheimur þinn hins vegar mótaður utanfrá þá hefur egóvitund þín ekki þann styrk að móta sjálfa sig og þorir því ekki að ímynda sér að hún trúi öðrum veruleika, því hún óttast að hún myndi trúa honum og týnast í þeim hugmyndaskógi.

Ef við byggjum í lýðræðis kerfi þá myndi stjórnarskrá þín hafa eftir farandi klásúlu; þegar tiltekinn fjöldi borgara neitar að kjósa eða skilar auðu þá er kosningin ógild. Þú hins vegar sættir þig við, mjög nýlega, að stjórnmálatófurnar breyttu kosningum í skoðanakönnun.

Til eru í dag tvær stjórnarskrár á landinu. Slóðirnar á þær eru ekki leyndarmál en það kostar [áreynslu] að fá þær. Það tekur fimmtán mínútur að lesa þær báðar. En það reynist huga þínum ofraun að hugsa það til enda að gera það, hvað þá byrja á því. Samt heldur þú að þú sért ekki dáleiddur til að sleppa því.

Ég veit hvað ég er að gera fyrir land mitt og þjóð en ég veit ekki hvað þú ert að gera. Meðan ég veit ekki hvaða afstöðu þú hefur með gildum þjóðar minnar, er orðagjálfur þitt og mótmæli og rök, verðlaust hjal.

Ég er hluti af hreyfingu sem er þögul ofan í grasrótinni. Hún hefur stækkað í hljóðum skrefum; hún veit hvaða afstöðu hún hefur, hún veit hvaðan hún kemur, hún veit hvert hún fer. Hún er dóttir landvættanna, þeirra sem taka afstöðu með landi okkar og þjóð.

Meðan þessar hræringar væru í gangi myndi efnahagskerfi Rauðskjaldar hrynja og með því allir alþjóðasjóðir og seðlabankar iðnríkja. Það yrði magnaðasta heimskreppa allra tíma og í glundroðanum fengi Palestína spes útreið.

Svo kannski viltu að Ofurbarði haldi áfram að blása til stríðs vegna hugmyndar, gegn fólki sem einnig vill stríð vegna hugmyndar? Þó má hér bæta við punkti sem fáir sjá, en þeir sem sjá skelfast.

Stríðshundar Vesturheimshrepps hafa verið notaðir miskunnarlaust til að afgreiða þá aðila innan múslímaheims sem helst gætu sameinað sínar 1.200 milljónir í heilagt stríð. Einnig hefur varnarlið Nató verið notað til að gera loftárásir (og íhlutun) í ríki af sömu ástæðu.

Á sama tíma er trúarhópur sem stjórnar auðæfum heimsins að undirbúa að hægt sé að jafna við jörðu þriðja helgasta stað þessa fólks til að byggja þar þriðja musteri sitt á sama byggingarstað. Ef þau áform yrðu að veruleika myndi stormur trúaðra ryðjast yfir þá landsneið og í kjölfarið yrði heimsstyrjöld.

Því hefur undirbúningur síðustu ára snúist um að fyrirbyggja að sá heimur fari sameinaður í heilagt stríð, en margir spádómar Nostradamusar benda til að sá undirbúningur sé fyrirfram misheppnaður.

Ef hin ofmenntaði samtími okkar vissi eitthvað um Íslam, eða Gyðingatrú, og ef sami samtími skildi hvernig auðkerfi prentaðs pappírs og ofmetinna tölvufærslna virkaði, þá sæi þetta hver sem er.

Til dæmis má benda á að þó kristnir trúi því að Jósúa frá Nasaret hafi verið Messías þá trúa því ekki þeir sem negldu hann á spýtu. Þeir trúa því að hinn smurði muni brátt koma, að þá verði allsherjar styrjöld, og að þá rætist hinir fornu spádómar að þjóðir jarðar verið þeim undirgefnar í kjölfarið.

Auðvelt er að rökstyðja þetta tvöfalda samsæri. Punktarnir eru fyrir allra augum, en þeir eru ekki sýndir í moldviðri nútímans sem heldur flestum hugum föngnum. Þannig sannast hið fornkveðna „úr augsýn, úr hugsýn.“ Eða svo notuð sé fleyg setning eftir Steingrím heitinn Hermannsson, „ég hef verulegar áhyggjur af þessu.“

Þegar maður síðan kafar dýpra sér maður að fjöldinn er afstöðulaus. Fólk vissulega lætur í sér heyra á netinu og hefur smart skoðanir en mér sýnist að dáleiddi fjöldinn sem tottar upplýsingaspenann á meginfjölmiðlum fylgi froðunni eftir sem áður.

Tökum litla ísland, það er nóg af yfirlýsingum af alls kyns yfirlæti, en hvar er afstaðan?

Reyndar má segja að trúarbrögðin eða regluverk trúar sé notað til að kenna fólki afstöðuleysi og venja það við fylgd við leiðtoga án tillits til innihalds þeirre. Einn vandi er t.d. við nútíma menntun að massinn sér ekki hvernig menningarmýtur hans sjálfs eru notaðar til að hræra upp í fólki og skapa rörsýn.

Þegar horft er yfir leiksvið samtímans sést að mun fleiri vilja breytingar en þeir sem vilja óbreytt ástand. Vandinn við breytingar er þó að þegar hugmyndir að breytingum eru kynntar þá mega þær ekki vera utan við ramma þeirrar umræðu sem fólk venst því þá lítur þa ekki við þeim. Ein átsæðan er sú að fólk samþykkir ekki hugmyndir nema hugsa málið og finna í sál sinni hvort talað sé til gagns.

Smátt og smátt má hita járnið í trú þessa fólks, sem er dálítið spennandi því elítuliðið er hagsmunapotarar sem enga trú hefur. En aðeins ef boðberar nýrrar sýnar halda sér við efnið og hamra og endurtaka einfaldleika sinn í bland við hið flókna.

Þegar trú fólks á eigin gildi og sjálft sig sprettur upp gerist umbreytingin mikla eins og holskefla yfir skrímslin. Hið fyndna er þó, frá mínum sjónarhóli, að þó mál Endurreists Þjóðveldis sé hundrað prósent byggt á þekktum og viðurkenndum staðreyndum þá eru þær sömu staðreyndir utan hinnar hefðbundnu umræðu og það sem er úr augsýn er úr hugsýn fólks.

Þannig þarf ný hugsjón að höfða jafnt til einstaklingsins sem býr í veröld sjálfsupphafningar og þröngsýnnar tilfinningasemi.

Því ofurmennið sem Nítsje spáði fyrir um myndi birtast, þá myndi múgurinn útrýma því og síðan leita sér sáluhjálpar. Þannig þarf ný hugsun að bæði leiða einstaklinginn til skilnings á skapandi sýn en um leið kenna honum að varða leiðina fyrir ofurmennið sem hann gæti orðið, en til þess þarf hann að hafa vald yfir hópsálinni sem hann verður meðlimur í.

Eitt hef ég séð í baráttu Þjóðveldisfélagsins frá , því við erum byrjuð að fá athygli þó við höfum dregið okkur til hliðar í bili, að  það er langur vegur frá skoðunum (lækum og áhorfi) til afstöðu.

Svo hver er galdur hinnar nýju afstöðu?

Mýkt mín er þykkt og hlýtt teppi, hjúpað utanum járnvilja og skýrt mótaða  afstöðu. Kærleikur minn er smíðaður og endurhannaður í eldi sem brennir þúsundfalt heitar en nokkur reiði eða hatur í yfirborðsveröld hins tvívíða menningarmjálms neytendahyggjunnar.  Ást og friður er ekki hvöt mín heldur afstaða.

Þó ég brosi og tali mjúklega; þá er vilji minn skýr. Ég stend einn hér heima og ögra lýðveldisskrímslinu af fullkominni fyrirlitningu á eðli þess og framkomu.

E.S. Kæri lesandi, greinin var upprunalega rituð á facebook og bætt var við hana efni sem ég ritaði sem svör við athugasemdum – ég á eftir að lesa hana yfir og slípa þetta saman. Biðst ég velvirðingar á framsetningu þar til þessi eftirskrift hverfur.

Er að reyna að heyra eitthvað annað en það sem mér finnst sjálfum, því ég er alltof pissed off og búinn að tjá mig nóg úr þeim ranni. Ég heyri aðallega þrennt.

Heilmikið af fólki segir að við séum að sjá hagvöxt og batnandi efnahagslíf og gefa í skyn að þjóðin sé vanþakklát fyrir erfiði sem stjórnmálastéttin og embættastéttin hafi lagt á sig.

Heilmikið af öðru fólki virðist aðallega upptekið af að skíta út í aðra hverja frétt eða athugasemd til hægri og vinstri og vaða á súðum yfir málefnin og ala á reiði viðhlæjenda sinna.

Allstór hópur virðist upptekinn af að berjast í bökkum, sætta sig við að hafa misst nær allt og vera að berjast við að halda í það litla sem eftir er og reyna af alefli að halda ró sinni.

Hvergi sé ég upptalið hve mörg börn séu á sultarmörkum. Ekkert um það hve margir Íslendingar búi núna í bílnum, í skúrum í iðnaðarhverfum, í stofunni hjá vinum eða fjölskyldu, eða hafi neyðst úr landi, eftir að bankaelítan fékk húsnæðin þeirra gefins í boði verðtryggingar og bankasvindls með aðstoð sýslumanns sem er þó opinber stofnun þjóðarinnar.

Hvergi sé ég lista yfir tómar íbúðir þjóðarinnar teknar með löglegum hætti ólaga, né heldur hve margir erlendir fjárfestingarsjóðir hafi eignast þær eða hve mörg leigufélög. Hvergi sé ég flett ofan af blekkingarmyllu Lífeyrissjóðaklíkunnar, eða flett ofan af neinni spillingu yfirleitt. Spuninn er algjör og það sem er úr augsýn er langt úr hugsýn.

Fyrrnefndir þrír hópar eru áttavilltir í eigin hugarflækjum.

Fyrsti hópurinn hljómar eins og jötuliðið sem aldrei hefur grafið skurð með handafli, skipt um bremsur í frosti fram yfir miðnætti til að komast í vinnuna í fyrramálið eða jagast í gegnum vertíð í frystihúsi. Lið sem heldur að menntun sé gjöf foreldra sinna eða í það minnsta að búa heima á meðan. Fólk sem hikar ekki við að setja þig í árangurslaust fjárnám því það sé löglegt og skilur ekki orð á borð við „ólögum eyða.“

Næsti hópur er að hálfu fluttur úr landi og virðist mest þrífast á því að hanga í tölvunni að glápa á moðið hér heima, þó þau búi þar sem grasið er grænna og hægt að kaupa kjöt fyrir penínga í stað blóðdropa, aðallega upptekið af að fóðra reiðina hér heima og njóta athyglinnar. Það er vissulega gaman að skrifa vinsæla stöðupósta um það sem maður er reiður yfir; en málefnasamræðan um lausnir, gildi og grasrótarúrræði er núll.

Þriðji hópurinn er ráðþrota. Sumir þar vilja bylta kerfinu á hvolf. Aðrir trúa ennþá á stjórnmálin og vilja skipta um stjórn og í raun eru að segja að þeir trúa á kerfi sem löngu hefur afsannað gildi sitt.

Í þessum hóp er fólk sem er aðallega þreytt, vonsvikið, vondauft, úrkula vonar, verulega reitt en reynir að trúa því að „þetta reddist“ eða „trúðu á sjálfan þig og tækifærin“ en veit að framundan er bara fleiri útburðir, áframhald á erfiðleikum, lygum, löglegu ofbeldi, orðhengilslegri spillingu og fleiri þvættingi.

Skiptir þetta máli? Nei.

Fyrsti hópurinn er tækifærissinnaður og siðblindur hópur fólks sem samfélag mun ávallt sitja upp með, hvort heldur hægra megin eða vinstra megin við tvívíða línu stjórnmála sem halda að þrívídd sé fantasía. Næsti hópur er löngu búinn að kúpla sig út en heldur í egósentríska tilfinningafróun en hefur ekki sýn, kjark né dug til að leiða fólk til uppbyggingar og lausna.

Þriðji hópurinn er sá hluti þjóðarinnar sem ber landið á herðum sér en þorir ekki að rugga bátnum af ótta við að missa það litla sem það hefur og hefur fyrir löngu gleymt að hún er að borga fimmfalt til áttfalt verð fyrir það í gegnum kerfisskrúfur og faglegan þvætting.

Lýðveldi er hugmynd sem hvílir á trú þeirra sem skilja ekki merkingarfræði og halda að menntun snúist sé prófgráður sem mæli minni. Skapandi hugsun er þegar þekking er tengd úr ólíkum áttum og þegar hinn menntaði hugur sækir sjálfur í þekkingu í stað þess að éta á jötu þeirra sem útbjuggu listann.

Gildi er sá kraftur sem mótar afstöðu en þú getur hvorki stjórnað slíkri manneskju né mótað hana, en það er auðvelt að hræra upp í hrokafullum ególýð sem heldur að skoðanir hans séu merkileg rökfræði.

Með öðrum orðum, meðan þjóðin rís ekki upp sjálf til að móta það samfélag sem hún vill búa í og sér ekki sinn eigin sköpunarkraft – og þá meina ég virkt sniðgengi sem yfirgefur valdakerfi sem henni mislíkar – hvað þá að hún virkji þá samræðu sem lýðræði hvílir á; en hún er gagnvirk og síkvik, þá á hún skilið þá skiilvindu sjálfsblekkinga sem listuð var hér að ofan.

Rétt að komi fram að margt vænt og vandað fólk hefur flúið land gegn vilja sínum og bæði gerir það sem það getur þaðan og telur dagana þar til það kemst heim á ný.  Ég þekki af eigin raun hvernig Elítan getur þjarmað að fólki.

Þó ég sé óvæginn að gagnrýna Lýðveldis elítuna þá forðast ég að skjóta spjótum á fólk, því maður verður að bera virðingu fyrir að fólk sé ósammála og einnig að fólk hefur sínar ástæður. Mér fannst ég vera dálítið á rauða strikinu hér.

Þarna eru fjölmiðlar að bregðast verulega því þeir virðast kerfisbundið vinna að því að við horfum framhjá þessum hlutum þegar þeir ættu einmitt að hjálpa okkur að muna.

Að endingu vil ég benda á hljóðgrein 16 um Endurreist Þjóðveldi; Hugmyndir móta veruleika.

Við vitum öll að það er margt að hér hjá okkur – og margt sem er súper gott. Þegar ég horfi á umræðuna – og samræðuna sem er minni en hún er til – þá leita ég sífellt að rótinni; hver er rót vandans.

Þá hef ég engan áhuga á hvort það er í stjórnmálunum, bankakerfinu, smáiðnaðinum, menningu og listum, menntakerfinu eða annars staðar, heldur hver sé rótin undir öllu draslinu.

Ég hef ekki enn fundið svarið en ég hef fundið vegstikur í þokunni. Fyrsta vegstikan var sú að þjóðin ætti ekki samræður en það er misskilningur.

Fólk ræðir saman hvar sem er og það er auðvelt að fá fólk í samræður. Næst hélt ég að það væri sjónvarsfóðrunin og ég er ekki alveg búinn að afskrifa það því ég sé mörg merki þess en þarf að rökstyðja það í dýpri grein en þessi stutta færsla leyfir.

Næst hélt ég að það væri þekkingarskortur og það er auðvelt að rökstyðja það sömuleiðis en aftur þyrfti það lengri grein því til að sýna það þarf að sýna hvernig margir punktar úr menningu bæði okkar Íslendinga og Evrópu eru að hafa áhrif á hugarfar og mótun samfélagsins í dag en þó almenningi ómeðvitað.

Til að sjá þá þunkta þarf maður að þekkja heimspekiþróun aldanna, dulda og hálfdulda punkta úr sögunni og einnig að þekkja trúarheimspeki þokkalega; svo það býður. Ég hef engu að síður rekist á í samræðum að vel flest fólk þekkir nógu marga punkta til að vita hvort maður bullar í þeim ef þeim eru sýndir nýir og að fólk hefur gaman af að tengja saman nýja sýn ef hún er aðgengileg. Svo þetta er ekki rótin.

Þá fór ég að velta fyrir mér hvort það væri siðferði og þar var ég mjög lengi og er enn að velta því fyrir mér. Ég sé fólk sniðganga nágranna sína sem beittir eru kerfisofbeldi. Ég sé fólk taka þátt í einelti vegna sleggjudóma. Ég sé fólk líta undan og afneita samstöðu þegar vinnustaðaofbeldi á sér stað.

Ég sé fólk samsinna góðum gildum en fórna þeim fyrir yfirvinnu, starfsframa eða skemmtilega sjónvarpsþætti; sem er hið sama og hafa skoðun á einhverju en taka afstöðu með öðru. Ég sé fólk ljúga eins og enginn sé morgundagurinn er því hentar og ég sé reiðiálfana í umræðunni þeyta upp þvílíku moldviðri í kringum sig og viðhlæjendur sína að hægt er að tínast í því dögum saman, en hvergi neitt sem hvetur fólk til samstöðu og átaks um breytingar á atriðum sem við öll virðumst sammála um.

Ég vil því ekki afskrifa siðferðisvitund en ég veit ekki hvort hún er kennanleg eða hvort hæfileiki hennar sé meðfæddur.

Ennfremur veit ég að ekki er hægt að benda manneskju sem hefur – tja síðra siðferði – á að skortur sé á því niðurstaðan er þá reiði og úlfúð. Því hversu velhugsandi sem við teljum okkur vera þá erum við ætíð háð vef sjálfsblekkinga um eigin sjálfsímynd og stöðu í samfélagi.

Vissulega trúi ég því að skrif mín eins og þau birtast í „Endurreist Þjóðveldi“ og í „Ferli jákvæða viljans“ bendi á hagnýtar leiðir til úrlausnar, en erfitt reynist að finna áhugasama til að kynna sér þær hugmyndir og sumar þeirra virðast of langt utan við ramma sjóndeildarhrings flestra.

Er það vel því sannleikur sem ekki er skoðaður hlýtur að vera rangur og skoðanir sem ekki skiljast við fyrstu framsetningu eru rangt framsettar. Tek ég því þannig að það sé ekki hinir heldur ég sem séu strandskerið.

Eins og Ferli jákvæða viljans kennir, „ef þú nærð ekki árangri ertu að gera eitthvað rangt og þarft að reyna aðra nálgun,“ og ennfremur „ef fólk viðurkennir þig ekki þá ertu að nálgast það á rangan hátt.“

Þannig séð, þó ég hafi lýst lausnum í sjálfshvatningu einstaklings og þjóðar í tveimur ritum þá er ég sáttur við ritin því ég skil þau og allir höfundar vita að þeir eru sjálfir lesandinn sem skrifað er til. En það breytir ekki því að sem hugsandi mannvera í samfélagi þá leita ég samt að svari við spurningunni; hvar er rótin?

Hver er rót þess vanda sem samfélag okkar á við að stríða?

Meðlimir elítunnar eru ekki fólk heldur sálarlaus skrímsli. Aðeins sálarlaust skrímsli sendir „Fulltrúa valdstjórnar“ til að bera barnafjölskyldur út af heimilum sínum.

Aðeins sálarslaus skrímsli leiða heiðarlegt fólk inn í dómssal til þess að rífa af þeim heimilið og færa það opinberri stofnun sem gleymt hefur tilgangi sínum.

Elítu pakk sem heldur að fólkið í samfélaginu séu sauðir og kyngi endalaust setningum á borð við „þetta eru lögin“ eða „þetta var í smáa letrinu.“

Vinsælasta vörnin í stríðsglæpa réttarhöldunum í Nürnberg var „þetta voru reglurnar“ og „ég fylgdi skipunum.“

Þá var dæmt eftir hugtakinu „glæpur gegn mannkyni“ en hvar er lagaleg skilgreining á hugtakinu „glæpur gegn þjóð“ og hvers vegna er hvergi birt umfjöllun um slík fræði? Hvers vegna komast slík fræði hvergi á blað. Hvorki hér né erlendis má ræða erfið viðfangsefni og þó það sé ekki auglýst þá má dæma þig fyrir setningar á öllum vesturlöndum, en það er kallað hatursglæpur.

Er það hatursglæpur að hata elítuna? Ekki má vitna í Jesú í samtímanum en hann sagði „dæmdu tréð af ávexti þess.“ Hver er ávöxtur elítunnar í framkomu hennar við þjóð mína? Ég sé glæp gegn þjóð og fullkomið hatur á okkur sem sauðum.

Fólk er þó ekki sauðir. Það er þolinmótt, umburðarlynt, úthaldsgott og hugsandi. Þess vegna er samfélagið jafn sterkt og raun ber vitni. Þess vegna borgar það fimmfalt til áttfalt verð fyrir heimilin sín, þess vegna mætir það í vinnuna á morgun og þess vegna kennir það börnum sínum góða siði.

Fólk trúir á hvort annað og góð gildi, hvað svo sem spuni meginmiðla heldur fram.

Stundum fær maður á tilfinninguna að þeir sem eru ráðnir í störf hjá meginmiðlum sé fólk með öfluga málgreind en óstyrkt siðferði og án sýnar. Hugsanlega sálarlaus kvikdindi eins og elítan sem ræður þau í vinnu. Kannski er það rétt að líkur sæki líkan heim en við sjáum ekki alltaf í gegnum yfirborð fagurgala, klæðnaðar og fallegra eigna.

Sístækkandi hluti fólksins er tilbúið til róttækra aðgerða og svar sálarlausra skrímsla sem trúa á ólög er að vopnvæðast. Sem sýnir sálarleysi þeirra. Þegar rýnt er í hegðun Fulltrúa valdstjórnarinnar – sem eitt sinn var nefnt Lögregluþjónar og Sýslumenn og þá með virðingu en ekki lengur – þá sést vel hver vilji valdstjórnar er: vald, stjórn.

Þegar einkennisbúnir þjónar fólksins úða eitri í augu fólsk, ber virta öldunga eins og ribbalda utan úr náttúrunni sem við öll elskum og skutlar í fangaklefa, þegar fólk er dæmdir glæpamenn fyrir að standa með náttúrunni sem við viljum rukka útlendinga fyrir að horfa á, þegar við leyfum starfsmanni valdsins að myrða veikt fólk og komast upp með það, þá er í gangi Vald og Stjórn.

Hugtakið Lýðveldi stendur fyrir Lýður, Vald, en þetta er orðið blótsyrði hugsandi manna. Elíta stendur fyrir þá sem standa á toppi valds og maka þar krókinn og stjórna þeim sem neðar standa. Lýðveldiselítan er því orð sem skýrir sig sjálft.

Margir sem ég hef rætt við vilja ekki ræða við mig hugtakið Þjóðveldi því þeir sjá eitthvað gamaldags. Flestir þeirra hvá þegar ég bendi þeim á staðreyndir um hið eldra Þjóðveldið, því þar eru þekkingarmolar sem Lýðveldiselítan óttast af ástæðu.

Ég nefni þettas hér því bæði orðin Lýðveldi og Þjóðveldi eru þýdd sem Republic á ensku. Elítan hefur hins vegar reynt að klína orðinu Commonwealth á Þjóðveldið, en það orð táknar á ensku Samveldi breskra nýlendna og Englands annars vegar og nýlendurnar 13 sem stofnuðu Bandaríkin hins vegar.

Í mínum huga táknar Þjóðveldi því beint lýðræði og hef ég útskýrt það rækilega á hreinberg.is og endurreist.not.is. Á ég þar við að hugsjón beins lýðræðis er hvorki mín né þín heldur okkar og þeirrar arfleiðar sem fyrstu Íslendingarnir byggðu upp handa okkur, en sé hún úr augsýn er hún úr hugsýn.

Úti á netmiðlum, á kaffistofunum og í biðröðunum er sístækkandi hópur fólks sem er að reyna að róa vini sína og félaga. Hugsandi fólk vill ekki byltingu heldur umbreytingu. Þó eru margir vel hugsandi sem eru svo fjúkandi reiðir að þeir skrifa um byltingu og eru suma daga til í hana, en þegar við hugsum okkur um, þá viljum við öll umbreytingu. Stóra spurningin sem við erum þó ekki farin að ræða; er hvernig?

Umbreyting er þegar ný hugsun blandast við gömul viðhorf, stundum yfir langan tíma, og skyndilega umbreytist gamli hugurinn yfir í nýjan. Þegar slíkt gerist meðal fjölda fólks er betra að það gerist með friðsamlegri og óbifanlegri afstöðu frekar en
sprengikrafti.

Í báðum tilfellum neyðast sálarlaus skrímsli til að umbreytast eða berjast, en Lýðveldiselítan byggir tilveru sína og stjórnkerfið á ótta, vantrausti, kvíða, þöggun og útskúfun en ekki virðingu, samræðu og samvinnu eins og þjóðin sem hún situr ofaná. Þess vegna er elítan að vígbúast og þess vegna passa meginfjölmiðlar að þagga stóru málin.

Vissir þú að hugsanlega er gufan á Suðurnesjum aftur komin í eigu Íslenskra aðila? Getur verið að útrásarprinsar séu komnir að kötlunum á Drekasvæðinu? Getur verið að gleymst hafi að fjalla um snjóhengjuna síðust 24 mánuði? Getur verið að gleymst hafi að fjalla um vogunarsjóðina sem eiga bankana síðustu tvö ár? Getur verið að það se viljandi að við vitum ekki hver margir eru á vonarvöl eða hverjir hafi grætt á því?

Nóg er samt af alls kyns hávaðaspunum í meginmiðlum. Er ég að bulla? Er allt að fara að reddast? Það er kerfisbundið beitt blekkingum og spunum. Börnum er ekki kennt að hugsa heldur að muna og fylgja; okkur var kennt það líka. Lestu mannkynssöguna, tengdu punktana, líttu í kringum þig. Við erum ekki frjálst fólk í frjálsu landi, við erum hænur í búrum – svo ég vitni í frelsiTV.

Hvað er til ráða? Samræða og sniðgengi. Ég er ekki að grínast og ég er vissulega reiður. Ég hef sjálfur misst allt nema heilsuna í froðuspuna síðustu ára. Ég er hvorki viðkæmur né blíður, heldur vilji. Þegar ég skrifa Ást og Friður, þá er það afstaða.

Ég var eitt sinn reiður og ég hef beytt ofbeldi. En ég vann úr því og ég komst að því að reiði er myndbirting innri vanlíðunar en ekki afstöðu. Ég vann úr vanlíðan hjartans og fann eitthvað sem er margfalt öflugra en spuni elítunnar og mig langar að fá fleiri með, ekki til að rugga bátnum heldur smíða nýjan og betur haffæran.

Nú mætti spyrja hvort ég sé að mæla með því að sleppa mótmælum. Ég get auðvitað ekki mælt með að fólk geri eitt eða annað því virðing fyrir vilja og afstöðu annarra er hornsteinn virðingar og beins lýðræðis.

Mín persónulega skoðun er þó sú að stjórnkerfi endurspegli þá vitund sem býr með hópnum sem er stjórnað. Meðan hópurinn er upptekinn í athugasemdakerfum, reiðiskrifum og mómælum er hópurinn ekki að breyta heldur bíða þess að þeir sem stjórna breyti sínum háttum.

Þannig séð já, ef við viljum eitthvað nýtt þá verðum við að beita aðferð sem er ný, en hún þarf einnig að vera kraftmeiri en það sem stjórnar okkur og á sama tíma að vera eins og vatnið. En til þess að finna eitthvað nýtt þurfum við að virkja hugmyndaflug og samræðu.

Ennfremur vil ég undirstrika rauða þráðinn í öllum Þjóveldisskrifum mínum, að þú lagar ekki þá skútu sem Lýðveldið er, því hún hefur afsannað sig, heldur tekurðu höndum saman við aðra og eyðir orku og tíma í að skapa það samfélag sem þig dreymir um í stað þess að krefja faglygara stjórnmála og siðlausa bankastjórna um að laga það fyrir þig.

Þegar við vorum orðin nógu stór til að sjá í gegnum blekkinguna var barnshjartað enn að líta upp til fólks sem við höfðum þó vaxið uppfyrir.

Þetta er kjarni allra sjálfsblekkinga en það gerist í lífi hvers einasta manns og konu að vakna til vitundar um þetta. Þá fæðist sjálfsblekking hin síðari, að við reynum að vekja aðra til vitundar um þetta og það pirrar okkur því það fyrsta sem við rekumst á er að allar sjálfsblekkingar eru í eðli sínu granít sem er harðast að utan.

Mannkynið er ein risastór fjölskylda. Og sem betur fer sjá það sum ættmennin. Tilvera okkar er fallvölt og aðeins skapandi hugsun, umburðarlyndi og samheldni minnkar veltuna og varnar falli.

Allt byggist þetta á hugsun og við höldum oft að skoðanir okkar og rökstuðningur þeirra sé hugsun, því hvorutveggja fer fram í höfðinu.

Ennfremur höldum við oft að þær hugsanir sem spretta af tilfinningum okkar sé einnig hugsun því tilfinning vekur hugsanaviðbragð.

Við erum alin upp í tvívíðu samhengi en sjáum ekki alltaf að samhengið krefst hugarviðbragðs, sem eru hugtök og rökleiður. Þeir sem takast á hendur innra ferðalag þekkja þetta vel. Slíkt er yfirleitt tímabil þar sem manneskjan þarf að horfast í augu við ímyndir og tilfinningar fortíðar sem eru grafnar undir yfirborði sálarinnar og vinna úr því sem þar er.

Eftir því sem innra ferðalag líður áfram tekur heimssýnin og sjálfsmyndin talsverðum breytingum, stundum hratt og stundum hægfara. Niðurstaðan er nær ætíð sú að sá sem maður var er ekki lengur til heldur er maður orðinn einhver annar. Sami búkur, sama nafn, oft svipaðar venjur, en nálgun á lífinu allt önnur eða ný.

Stærsta breytingin hjúpast – að mínu mati – þannig: „Allar skoðanir mínar, afstöður og niðurstöður voru rangar og stóðust ekki prófraun tilverunnar. Sumar skoðanir mínar hafa staðist raunina en þær eru ekki lengur neinn sannleikur heldur skoðanir sem ég vel og ég veit hvers vegna, þar sem áður ég vissi ekki hvers vegna en gat þó rökstutt þær í sjálfsþótta.“

Hér er stiklað á talsvert stórum steinum varðandi sjálfshvatningu og innri endurskoðun en niðurstaðan er ætíð sú sama. Hún er sú að umburðarlyndi fyrir heimssýn annarra eykst og stjórnlaus tilfinningasemi eða sjálfsdáleiðsla dvínar eða hverfur. Út úr slíkum glundroða kemur hugsun afstöðu sem vegur upp á móti skoðunum.

Afstaða er skoðun sem maður stendur með, ekki vegna þess að hún sé nauðsynlega rétt heldur vegna þess að hún stenst raunir og maður áttar sig á að þegar staðið er með afstöðu styrkist sjálfið eða sálin. Maður áttar sig á að lífheildin sem maður tilheyrir er til muna stærri, dýpri og flóknari en maður hélt áður en þó á vissan hátt einfaldari.

Þannig sprettur vitund og lífssýn manns sjálfs út úr mælanlegu og tvívíðu yfirborði hægri og vinstri, rétts eða rangs, yfir í frjálsan anda, frjálsa hugsun og innri styrk.

Þar fær maður vald yfir sjálfum sér, sem er hið raunverulega vald, og maður skilur að valdakerfi er í sjálfu sér blekking huga sem hefur valið að trúa blekkingunni því hann hefur ekki þann styrk að geta mótað sitt eigið í skapandi hugsun og samræðu við aðra.

Bylting og mótmæli er ekkert annað en dáleiddur lýður í fangbrögðum við tvívíð skrímsli hugans. Aðeins frjáls maður og frjáls kona geta endurskapað samfélagið og þetta vita þau sálarlausu skrímsli sem móta umræðuna (sem er ekki samræða) og hræra upp í fólki.

Ást og friður er vopn mitt og afstaða mín. Því ást sprettur af þekkingu, skilningi og virðingu en friðsemd er sá maður sem ekki lætur aðra eyða tíma hans og orku í fjas, rifrildi og rökræðuþvætting heldur yfirgefur glundroðann og tekur höndum saman með þeim sem eru frjálsir; til að endurskapa og endurmóta.

Þannig er hugsun þegar eldri punktar eru splæstir saman á nýjan hátt svo úr verður nýr punktur. Það er ekki tvívíð hugsun og ekki þrívíð heldur margvíð. Maður sem hefur vald yfir eigin huga og sál, honum er ekki stjórnað af hugarkerfum annarra. Hann er frjáls og hann velur ætíð að skapa frjálst samfélag við aðra.

<3 og ?

Þetta er stór iðnaður, að vinna kol og drífa áfram stóriðnað erlendis. Ein virkjun fyrir litla verksmiðju á Bakka við Húsvík er lítill dropi í samanburði.

Ég hef fylgst með því sem er í umræðunni hérlendis vegna undirbúningsa á Bakka. Það er margra ára undirbúningur, djúp spilling á borð við það sem Draumalandið bendir á og stórfelldur fjáraustur.

Mér hefur sýnst að hvert nýtt starf sem verður til á Bakka mun kosta frá 50 til 70 milljónum. Undirbúningur tekur mörg ár og meginmiðlar birta litla umfjöllun eða rýni varðandi það starf. Á bak við tjöldin eru ýmis undirbúningsverkefni s.s. vegagerð, gangnagerð og virkjana undirbúningur sem lítið er minnst á.

Segjum að eitt starf kosti 60 milljónir, en þeir áætla 120 störf sem gerir sjöþúsund og tvöhundruð milljónir. Hvað ef slíkar fjárhæðir færu í nýsköpunarstefnu? Hvað gætu hundrað manns skapað öflug sprotafyrirtæki í Norðurþingi ef þeir hefðu aðgang að heildar upphæðinni?

Hvað ef þessir hundrað hefðu aðgang að helmingi hennar? Myndi fólk fara út í meira af lífefnaiðnaði á borð við Saga medica, Villimey, Penzim, hvalaskoðun, jeppaferðir, sölu á skartgripum úr hrauni? Eru til fleiri hugmyndir og vaxtar pælingar eða myndu menn á landsbyggðinni einblýna á strandveiðikvóta?

Ég prófaði að nálgast atvinnuþróun nyrðra í fyrra. Ræddi við fjölmarga og meðal annars sýndi einfalt reikningsdæmi til að skapa 20 manna hugbúnaðar fyrirtæki á þrem árum fyrir fimmtíu millur. Jafnhliða því að skapa þekkingarstörf til útflutnings á lausnum var hugmynd að bjóða kennslu á fræðum sem ekki eru í boði nyrðra.

Þetta þótti þó ekki trúverðugt þó búið væri að vinna heimavinnuna. Strandveiðikvóti, Hvalaskoðun, Virkjun og verksmiðja, það er lífið.

Ég trúi því að hefði þjóðin aðgang að því fjármagni sem fer í virkjanir og stóriðju myndi hún skapa hundruðir starfa fyrir brot af þeim upphæðum sem spillingarhýtin gleypir. Vissulega tæki það tíma að fæðast því til þess að hugvit blómstri þarf einnig menntun og sýn sem ekki er alltaf hlúð að.

Þó mikið sé af námskúrsum í skólakerfinu þá er ekki mikið gert af að kenna skapandi hugsun. Þetta eru stór orð en ég hef sjálfur lært skapandi hugsun í tengslum við hugbúnaðargerð og heimspeki, og það skín í gegn víða í skrifunum mínum og lesendur mínir vita að ég er ekki að fordæma neinn heldur æðrast. Því ég veit hvað við missum af miklu.

Það er hins vegar ekkert lýðræði hér, engin nýsköpun, engin sýn og engin gagnvirk umræða. Þú getur treyst að til er fólk sem vinnur beinlínis við að rugla umræðuna í ríminu. Sumir sem þú heldur að séu mótþróapennar eru beinlínis að hræra upp í umræðunni, oft ómeðvitaðir um það.  það er nefnilega til valdamikið, auðugt og vel tengt fólk sem er meðvitað um sálarástand lýðsins, sem græðir á að rugla umræðuna í ríminu og kann það.

Valdahópurinn sér vinsælan penna, einhvern sem smalar lesendahóp en er ólíklegur til að smala hópnum til aðgerða og hann fær ýmis tækifæri í gegnum tengsl, eða skrifar úr erlendu skjóli. Ekki er allt sem sýnist og margir eru erlendis því þeir hafa verið flæmdir burt.

Reynt var að flæma mig burt en ég elska landið mitt og vill frekar vera fátækur hér heima en efnameiri úti. Satt að segja græddi ég á því að verða framalaus og heimilislaus; því ég komst að þrennu. 1. Þú átt meira en þú þarft. 2. Þú ert alltaf sterkari en þú heldur. 3. Vinur í raun er betri en viðhlæjandi á kaffihúsum eða Facebook.

Vandi okkar í dag er ekki neinn miðað við heiminn allan og það er á suðupunkti víða. Fólk er mun meira meðvitað víða erlendis og ástæðan er að hluta sú að grasrótin er fjölmennari og samræður þar virkari meðan við erum færri, háðari fáum fjölmiðlum og förum lítið út á meðal fólks að spjalla saman heldur störum stjörf á skjáinn.

Svo koma hálfblindir egópennar sem hræra upp í samfélagsmiðlum og bloggheimum, sumir gætu verið á spena en myndu aldrei segja frá því. Blint lið sem hringsnýst í kringum sjálft sig meðan elítan dansar að vild. Á meðan umræðan – sem er ekki samræða – einblýnir á stök reiðimál sér þjóðin ekki hversu auðvelt er svelta hagkerfið til hlýðni og undiroka sálarlaus stjórnmálin, með smá hugviti.

Einn spuninn kemur varpar skemmtilegu ljósi á þessa hringiðu, og það er gengi krónunnar.

Meðan seðlabankinn og hinir bankarnir velta reglulega upp vanda krónunnar og meginmiðlar mjálma með sjáum við trén en ekki skóginn. Krónan skiptir okkur engu. Við erum algjörlega sjálfsnæg um allt sem skiptir okkur máli en neyslukerfið leyfir ekki rökstuðning þess og andleg meðvitund fólks hefur takmarkaðan skilning á slíku því fólk hefur misst trúna á eigin rök og gleymt muninum á skoðun og afstöðu.

Við erum til að mynda heilaþvegin af að við séum ekki sjálfum okkur næg um lyf, eldsneyti og klæði. Sem er að mestu leyti blekking.Hérlendis er hægt að framleiða alla olíu og öll lyf, auk allrar fæðu. Við erum nú þegar sjálfum okkur næg um hita og rafmagn og stutt síðan við framleiddum eigin áburð og sement.

Vissulega eru sum lyf svo sérhæfð að við gætum þurft að kaupa þau, í það minnsta um einhvern tíma en það er minniháttar í hlutfalli heildarinnar. Vissulega þyrftum við áfram að flytja inn klæði og sérstaklega því við erum orðin svo heiladoðin og löt að við hendum heilum flíkum og jafnvel nothæfum saumavélum.

Við erum mun sjálfsnægari en við trúum en sem dæmi um hversu lágt við erum sokkin sem einstaklingar, þá refsum við ekki bankanum því það myndi kosta okkur fáeinar aukakrónur í vexti og við trúum ekki á mátt okkar til að sannfæra nágranna okkar með vel völdum orðum að taka þátt.

En frelsi kostar og sjálfsnægja krefst áreynslu, rétt eins og það er ekki nóg að kaupa kort í ræktina til að verða smart, maður þarf að mæta og maður þarf að eiga samskipti; því hvers virði er að vera smart ef enginn horfir á?

Reiðin sprettur í dag fram í sífri, jarmi, bauli og öðrum reiðitjáninumg. Það hriktir í kolunum en enginn veit hver skuli snúa sér. Þeir fáu sem þykjast hafa byrt raunhæfar lausnir eru þaggaðir til hliðar ef þeir rita og tala ófaglega eða ef þeir eru utan við reiðirammann og þann ramma sem fólk þorir að taka.

Allir átta sig á að þó við myndum endurskapa Nýtt Ísland, hvað þá ef við reyndum að endurskapa heimsþorpið, að við vitum varla hvaðan við komum hvað þá hvert við myndum stefna en við teljum þó öll að við vitum hvar við stöndum. En veit nokkur hver tengist hverjum í hagsmunakerfi elítunnar? Er nokkur sem safnar saman upplýsingum og heldur þeim sýnilegum svo við getum tengt raunpunkta?

Upplýsingasöfnun tekur til svo margs. Hver græðir á kolefnisskatssjöfnun? Hver græðir á endurvinnslu áls? Hvert er framleiðsluferli nýs áls til móts við endurvinnslu? Hver græðir á endurvennslu glerja? Hver er mengun af framleiðslu pappírs eða framleiðslu sólarsella? Ekur rafbíll fyrir kolaframleiddu rafmagni?

Hverjir græddu hérlendis á hvaða virkjun í víðu samhengi? Hverjir skaffa hverjum vopn? Hverjir fjármögnuðu Rockefeller og hvaða hag sáu þeir í því að eiga hann? Hversu stór er Rockefeller sjóðurinn í dag, eru armar hans sýnilegir? Hverjir muna að í lok átjándu aldar var Standard Oil gert að skipta sér í sex hluti, og var sú skipting til að takmarka hann eða fela hann? Hver er saga nútíma banka?

Er nokkur sem man eftir hálfgleymda auðkýfingnum frá Saxlandi eða Bæheimi sem átti hálfa Evrópu löngu fyrir daga Ashkenzy klíkunnar sem á hálfan heiminn í dag?Hve margir vita að þeir hinir sömu eru Khazar en ekki Hebrear?

Er nokkur sem veit hvernig Hebrear lærðu bankaviðskipti af Egyptum fyrir fjórum þúsundum ára eða er það fólki óljóst hvernig þeir sem skrifuðu söguna voru einmitt þeir sem skokkuðu gegnum vatnsskurðinn, eða sér enginn hvernig þeir hinir sömu hönnuðu menntakerfið og eðli dávaldsstjórnunar ótta og fyrirlitningar?

Er nokkur sem hefur áttað sig á að þeir færðu Rómverjum sama kerfi og að þannig spruttu gettóin upp um alla Evrópu og austur eftir Silkivegi? Hefur enginn áttað sig á að þeir sem hönnuðu þetta kerfi hafa vitað í fjórar árþúsundir að best er að fela þræðina því fólk er ekki heimskt þó ala megi það upp á þann veg að það hagi sér eins og heimskir og hálfblindir þrælar?

Er nokkur sem sér hvernig hann hvílir skuggamegin á tungli hugsunar og ímyndar sér hvernig sé í sólarljósinu eða heldur fólk að sólarljósið sé bara ímyndum þess sem hafa ferðast hinumegin eða sér enginn að hér er umorðun á helli Sókratesar? Dugar kannski bara að afnema verðtryggingu og bæta við tveim flokkum í fjórflokka skrímslið til þess að fólk snúi sér aftur á hina hliðina og haldi áfram að hrjóta?

Hve margir muna mýtuna um Herkúles; þegar hann hjó einn haus af sjöhöfða skrímslinu uxu tvenn höfuð í þess stað? Þegar hann fann hjarta þess og stakk það til bana, lá það dautt. Veit einhver að hjarta valdakerfis liggur í trú fólks á það og óttanum við að rugga bátnum?

Er allt sem okkur var kennt um trúfræði, siðfræði, hugprýði og heimspeki (sem er þekkingar- og skilningsleit) bara haugalýgi sem notuð er til að sannfæra okkur um að við séum ekki lengur villidýr? Er það bara ég sem sé nútíma siðmenningu sem blekkingu villidýrsins sem heldur að það sé ekki lengur grimmt vegna þess að það breytti skóginum í byggingar?

Þá voru þau orðin þrjú en með tífalda veltu ríkisins og þó þau hefðu farið á hausinn þá hefði það verið eðlilegt. Vissulega hefðu það verið stórt áfall fyrir eigendur þeirra en það hefði jafnað sig.

Viti menn; ríkið hljóp undir bagga með þrem einkafyrirtækjum sem (hugsanlega) tengdust valdhöfum bak við tjöldin. Var þeim rétt um það bil 500 þúsund milljónir – plús mínus nokkrar millur. Stundum nefnt milljarðar til að hljóma betur.

Svo liðu fáeinir mánuðir og stofnuð voru ný fyrirtæki með nýjar kennitölur (það heitir kennitöluflakk ef þú gerir það). Ítrekað var sagt í fréttum „við vitum ekki hvað fyrirtækin eiga en við vitum nákvæmlega hvað þú skuldar þeim.“

Þá var það sem þú skuldaðir þeim tvöfaldað til þrefaldað (það nefnist verðtrygging á hagfræðimáli en fjárkúgun á götumáli). Svo voru uppskrúfaðir stýrivextir og fléttaðir af gömlum vana við venjulega vexti og lagt ofan á fjárkúgunar formúluna og þú varðst að borga upp í topp.

Á sama tíma læddust inn fréttir af einvherju sem nefnist vogunarsjóðir, sem á ensku er nefnt „Hedgefund“ en enginn veit hvað er. Þessir feitu sjóðir eignast skyndilega kennitöluflökkuðu fyrirtækin sem þú borgaðir bæði í gegnum skatta og ofurvexti.

Taktu efir orðinu Eignuðust, því þeir fengu fyrirtækin gefins eða á eitt til fimm prósent af markaðsvirði fyrirtækjanna. Gleymdist eitthvað í þessari jöfnu?

Jú, þeir ríkisborgarar sem teljast til „almennings“ og hinir sem nefnast „fjölskyldurnar í landinu“ voru borin út á götu ef þeim varð misdægurt við að borga smávegis. Af hundrað þúsund heimilum landsins var um tuttu þúsund þeirra hirt. Sum þeirra eru núna gistirými fyrir skyrturúna túrista.

Þeir sem hirtu heimilin voru a) dómskerfi landsmanna og b) sýslumenn landsmanna, sem í orði kveðnu eru starfsmenn landsmanna. Meðan allt þetta gerðist bloggaði þjóðin og uppfærði stöðulínur á Feisbúkk.

Tilefni þessarar færslu er frétt á mbl.is þess efnis að nú sé að hylla í það að sjóðirnir sem enginn veit hverjir eru fái greitt ránsfeng stjórnkerfisins. Ránsfeng sem tekinn hefur verið eignarnámi því kerfið hugsar sem svo; þegar kerfishrun á sér stað skal slá skjaldborg um þá sem ollu því og láta þjóðina blæða.

Við lifum við fjórfalda hugarvillu. Sú fyrsta er sú að fulltrúalýðræðið var í upphafi hannað til að varðveita völd elítu konungs sem nú er elíta efnahagslífsins. Til að finna þá elítu þarf einungis að rekja peníngaslóðina. Sú næsta er að völd spilla og varðveita völd, rétt eins og öll framkoma hins opinbera – ráðuneyta og stofnana – sýnir mjög skýrt. Sú þriðja er að siðferði sé hafið yfir allan vafa, og þá meina ég að við almenningur höldum að valdafólk hafi sama siðferði og við.

Hin þriðja og alvarlegasta er sú að meðan við bara rífumst eða bloggum eða notum þau úrræði sem eru í boði þá tökum við þátt í bullinu. Ef það eina sem þú gerir eða heldur að þú getir gert sé að nota kosningarétt til að skipta um valdhafa þá áttu skilið það sem þú færð, sem er ný andlit með sama bullið.

Er einhver hér hissa á því að Þjóðveldið mun skrúbba þetta burt? Það eina sem stöðvar okkur er að þeir sem eru enn að blogga og stöðulínast eru enn í einhverjum dáleiðsludraumi þess að þetta muni allt saman reddast, svo fremi að draumar sínir séu ritaðir á blað.

Er einhver Íslendingur eftir í landinu innan um sápudáleiddar vomurnar? Er einhver sem skilur hvað borgaralegt sniðgengi og lýðræðissamræða er þegar það er notað af hugviti og hugrekki? Eða er dugur fólks orðinn að ofmenntuðu sífri?

Kínverjar keyptu sér jörð á norðurlandi og fór það hljótt enda á þeim tíma hálft landið í kvíðakasti yfir hugsanlegri atvinnusköpun í afdal sem enginn fer um nema nokkrar skjátur og fáeinir fuglar.

Ljóst má vera að Kínverjar hafa mikinn áhuga á norð-austur hjara landsins og eru þegar búnir að setja fjárfestingar í olíuveiðar á Drekasvæði – sem aftur fer hljótt.

Nýverið var rifjað upp á RÚV þessi jörð sem enginn veit hvar er.  Í rauninni skiptir það engu máli. Svissneskur auðkýfingur á hér tugi jarða er mér sagt. Alls kyns efnað fólk frá Evrópu leitar hér smájarða til að eiga afdrep frá mengun Evrópu, rétt eins og slíkt var sópað upp af efnuðum Þjóðverjum hjá Írum árin 1995 til 2005.

Erlendir auðhringir meira og minna eiga vatnsaflið okkar í dag og verið er að hálfgefa gufuna. Hvalfjörðurinn sem er ein okkar flottasta perla verður brátt endurnefndur Chemofjord, hnípin og örvingluð þjóðin er ýmist borin út á götu eða þorir varla að opna á sér þverrifuna af ótta við vinnumissi og útburð. Ferðamenn eru rúnir inn að skinni í skiptum fyrir tveggja stjörnu þjónustu.

Þeir sem enn hafa heila brú í hausnum eru komnir á róandi eða ýfandi eftir atvikum, heilu skólabekkirnir á rítalíni og svefnlyf eru geymd hjá fjölvítamínínu. Mesta sælan er að fylgjast með innihaldslausum sápuóperum og þeir sem geta aðeins meira eru hálfdofnir í golfi öllum stundum og kalla það útivist.

Við höfum enga sýn, ekkert stolt. Menningargrunnur okkar er drukknaður í kókdós og dugnaður okkar er geymdur í alls kyns úrræðum.

Nýlega heyrði ég verktaka segja að það versta við hrunið var að missa pólverja úr landi, því eftir að þeir fóru kom hann engu í verk. Hvort Kínverjar, Álbarónar eða Bankabullur traðka á þjóðinni með hennar leyfi, er álíka og munurinn á að prumpa og að leysa vind.

Því meðan þjóðin hamast við að þræla sér út með hangandi hendi, að senda börnin sín í alls kyns greiningar og leita sjálf að alls kyns úrræðum sem hafa vit fyrir henni; þá fær hún nákvæmlega það sem hún biður um.

Hvað eru margir sem trúa eins og gáttaðar hænur á atkvæðið sitt á fjögurra ára fresti?  Hvað eru margir sem hrópa eða blogga „þeir lugu“ árið á eftir, eins og röflandi rolla nýkomin af fjalli. Ef einhver hefur vit fyrir henni má hún jarma að vild.

Update

• Kárhóll
• Ísbrjóts líkan
• Ísbrjóts sigling og meir.
• Aðra jörð
• Kínverjar og norðurljós (mbl)
• …

Þegar Íslenzka lýðveldið hampar hinu þjóðlega virðist það gleyma hvernig lýðræði fæddist á Íslandi sama dag og nýbúar á landinu breyttust í þjóð.

Því vaknar stóra spurningin: Hverju er þagað yfir?

Þegar hagkerfi setur nýja seðla í umferð er það yfirleitt vegna verðbólgu og oft dulinnar. Venjan er, ekki bara hér heldur allsstaðar erlendis, að þegar nýir seðlar koma fram er þagað yfir bólunni á bak við og einblýnt á hönnun, útlit og merkingu myndar.

Nokkuð er dregið fram í umfjöllun sú breyting á verðgildi sem orðið hefur síðustu þrjátíu árin, því að fimmhundruð kallinn (Jón Sigurðsson) var jafn mikils virði fyrir þrjátíu árum og þessi nýi er nú.

Það sem þagað er yfir er augljóst ef þú lest á milli línanna, spyrð fólk, fylgist með, og athugar hegðun fólks í samfélaginu. Fyrsta merkið er þegar hraðbankar settu færslugjöld. Bankastarfsmenn segja að þau séu til að koma á móti kostnaði við rekstur hraðbanka en við vitum að það er þvætttingur – eða orðgagjálfur.

Færslugjöld hraðbanka voru sett á því þjóðin er byrjuð að spara. Fólk veit að betra er að hamstra fé til að spara og á hverjum mánuði fjölgar þeim sem vita að bankakerfið er ofþanið og vill því frekar hafa fé milli handa en geymt inni í bólunni. Þetta er ástæðan fyrir nýja seðlinum.

Með hverjum mánuði sem líður frá hruni fjölgar þeim Íslendingum sem velja reiðufé umfram plast.

Sífellt meira af peníngum Íslendinga er nú í geymslu á heimilium og því fækkar seðlum í umferð innan bankakerfisins. Höfum í huga að kerfið átti fyrir tíu árum að geyma 17% af geymslufé í reiðufé. Rétt fyrir hrun var vörsluskyldan komin í 11% vegna bólunnar. Nú er vörsluskyldan í kringum 8%. Þó heyri ég raddir í viðskiptalífinu sem segja að raunveruleg varsla sé komin að 5% markinu.

Þetta merkir að bankakerfið á ekki seðla fyrir 95% af því fé sem það geymir og Seðlabankinn er hér að minnka hættuna á nýju bankahruni, að ekki sé talað um bankahlaup.

Fyrir þá sem ekki vita hvað bankahlaup er, þá er um að ræða ástand sem myndast þegar fólk tekur peníngana sína alla út og geymir þá heima.

Ef tíu þúsund Íslendingar tækju allt sitt út úr einum stóru bankanna á morgun, færi sá banki á hausinn sama dag nema Seðlabankinn sprauti í hann nokkur þúsund tíuþúsundköllum.

Það eru margir fyrirboðar þess að nýtt verðbréfahrun sé í uppsiglingu. Allt frá Gjaldeyrishrunininu haustið 2008 hefur fjármálakerfi heimsins verið að mestu handstýrt í gegnum Seðlabanka heimsins undir stjórn Alþjóðagjaldeyrissjóðsins (imf.org). Eins og þeir vita sem grúska í bankahagkerfinu þá er því að mestu stjórnað af hinni auðugu Rothschildfjölskyldu (rothschild.com).

Sú fjölskylda er sú sama og hefur fjármagnað stofnun og viðhald Ísraels ríkis og græðir til hægri og vinstri á bólum, stríðum og miðstýringu fjölþjóðasamsteypa (Multinational corporations). Meginfjölmiðlar fjalla lítið um þetta en ef gúglað er um þessi mál kemur í ljós að hagfræðingar og efnahags ráðgjafar um allan heim ganga mjög varlega um gleðinnar dyr á þessu sviði.

Það er margt sem kemur í hugann þegar maður hugleiðir þessa hluti. Stærst fyrir Íslendinga er líklega sá furðulegi sjóndeildarhringur sem blasir við í dag.

Örfáir aðilar sópa til sín þúsundum íbúða og húsa þjóðarinnar – bæði iðnaðarhúsnæðum og íbúðarhúsnæðum. Fjölmiðlar þaga um ógæfu tugþúsunda fjölskyldna og löggjafinn virðist siðblindari en nokkru sinni fyrr. Á heimsvettvangi virðast svipaðir hlutir vera að gerast.

Lögregluliðin eru vopnaðri en áður, Bandaríkin viðhalda tugum eingangrunarbúða sem tilbúnar eru til að taka við stórum hópum uppþotafólks. Meiri miðstýring fer fram en á sama tíma virðast hræringar á sviði alþjóðastjórnmála í miklu uppnámi. Slíkt fer saman, að valdakerfið – sem er mun miðstýrðara en haldið er að þér – sér fram í tímann hvað gæti gerst.

Ef verðbréfahrun verður munum við sjá tífalda kreppu á við það sem hrundi 2008. Mundu að síðast þegar heimskreppa fór af stað fór af stað heimsstyrjöld aðeins áratug síðar.

Kann að hljóma svartsýnt en ef kvöldstund er varið í að rýna í stöðu heimsmála, undiröldur meðal fólks hvarvetna á vesturlöndum sem í þriðja heiminum og ef staðan í umhverfismálum er skoðuð; þá var áratugurinn 1929 til 1939 verulega stöðugur í samanburði.

Grunnur þessar greinar var ritaður þegar 10.000 kallinn kom út og fyrst birt  á gudjonelias.blog.is.

Fræðingar eiga það ennþá til að pissa upp í vindinn, svo mjög að almenningi blöskrar. Gleymum ekki að menntun hins almenna stúdents nútímans er á pari við menntuðustu menn liðinna alda.

Menntun hins almenna manns er jafnvel meiri en þeirra sem gengnir eru. Þó eru mennta og stjórnkerfin okkar enn sniðin að liðnum tímum.

Að kosningar séu á fjögurra ára fresti en ekki árlega, átti við í heimi fólks sem notaði hesta, hestvagna og strandflutninga til að komast á kjörstað og safna atkvæðum saman.

Þetta fyrirkomulag hentaði hinni svifaseinu veröld fyrir hundrað árum. Öldin okkar breyttist fyrir löngu síðan með nýrri tækni og stjórnkerfi hlýtur að neyðast til að laga sig að vilja Þjóðarinnar. Nema lýðræðið Lýðveldið sé farsi.

Tæknigeta, hraði og menntun nútímans er slík að við getum umbreytt aðstæðum okkar og tekið risastór skref áfram á mettíma. Ég get ekki séð, í veröld rafrænna viðskiptahátta og lifandi netsamskipta, að ekki sé hægt að kjósa rafrænt, jafnvel oft á ári.

Þjóðveldið er eldra en lýðveldið. Það var nýtt í 350 ár. Lýðveldið er núna rétt um 100 ára. Hvort stóð sig betur? Hvers vegna muna Íslendingar enn eftir Þjóðveldi? Við skulum ekki gleyma því að Héraðsþingin voru haldin oftar en árlega, og haldið var til Alþingis árlega, rétt eins og stefna Þjóðveldisfélagsins er.

Ef fólk gat ferðast árlega fyrir þúsund árum, þá er það líklega erfitt fyrir okkur þar sem bensínið er dýrt og við gætum misst af næsta framhaldsþætti í sjónvarpinu. Svo ég gantist nú smávegis.

Fólk kennir gjarna hægri mönnum um hrunið, vitandi að miðjufólk var í hrunstjórninni. Sama miðjufólk og herti sultarólina að þjóðinni síðustu ár. Sumt miðjufólkið er nú að hópast inn í annan miðjuflokk með sömu markmið en bjartara heiti. Hægri flokkarnir hafa enn ekki gert hreint fyrir sínum dyrum og þeir sem lengst eru til vinstri kunna ekki að skammast sín.

Með öðrum orðum þá voru það stjórnmálamenn sem voru við völd fyrir hrun, stjórnmálamenn við völd frá hruni og stjórnmálamenn að sleikja okkur upp núna fyrir kosningar. Hvort vængurinn er til hægri eða vinstri skiptir litlu máli sé saga þeirra og hegðun skoðuð aftur í tímann. Hins vegar höfum við ekki átt valkost fyrr en nú.

Þjóðveldisfélagið er að dusta rykið af stjórnarhugmynd sem notuð var í 350 ár, og var vel látið af.

Við erum önnum kafin við aðlögun hennar að nútíma háttum. Við teljum að sú stjórnarhugmynd Sem Danir skildu hér eftir hafi dæmt sjálfa sig úr leik. Eina spurningin í okkar huga er hve hratt hinn almenni maður kemst að því að nú eru tvær hugmyndir í gangi. Lýðveldishugmynd og Þjóðveldishugmynd, tvær virkar hugmyndir sem báðar hafa verið reyndar.

Ef við hugleiðum andartak öll okkar réttindi; og stígum því næst úr úr rammanum:

Hver gefur frjálsu barni náttúrunnar réttindi?

Þegn er hugtak sem merkir manneskju sem tilheyrir ríkiskerfi og er undir valdkerfi þess sett. Borgari hins vegar merkir frjálsa manneskju sem á hlut í eigin valdakerfi og kerfið er undir lýðræðið sett.

Í raunlýðræði hlýðir valdakerfi því borgaranum en ekki öfugt. Í slíku kerfi væri gegnsæi hafið upp yfir alla umræðu og talið nauðsynlegt stjórntæki borgarans til að móta valdkerfið að neðan í stað þess að kjósa misvitra fulltrúa til að móta valdkerfið að ofan.

Þegar þú velur handhafa valds þíns þá hefurðu tvennt til að miða við. Annars vegar sögu þessa handhafa undangengin fjögur ár og jafnvel lengur. Sem krefst þess að þú fylgist með. Hins vegar getur þú lesið á milli línanna af loforðagjálfri viðkomandi.

Fólk segir oft að ekkert sé að marka stjórnmálamenn og ennfremur að Alþingi – eða vinnustaður þeirra – hafi misst virðingu þjóðar.

Á sama tíma gleymir fólk að þjóðin velur þetta fólk á meðan það ávísar valdi sínu gegn ódýrum og innantómum loforðum.

Á sama tíma og almenningur kaupir innantómt orðagjálfur – sem ég nefni oft faglegt orðagjálfur – lítur hann framhjá þeim valkostum sem hann hefur til að taka vald sitt aftur. Því hvað gerir þú ef þú færð iðnaðarmann til að laga lekt þak, borgar honum fyrirfram, en hann kemur ekki næstu fjögur ár?

Tvennt ber hér að útskýra nánar.

Með orðunum faglegt orðagjálfur meina ég alla þá orðavaðla og fínheit sem velta upp úr embættismönnum, prófessorum og stjórnmálamönnum, þegar þeir útskýra í meginfjölmiðlum hin ýmsu málefni og úrræði. Oft er um alls konar orðhengilshátt að ræða sem yfirleitt útskýra fyrir fólk hvers vegna kerfið þurfi að sniðganga vilja fólksins sem í orði kveðnu eiga samfélagið.

Fólk nennir ekki að setja sig inn í orðavaðlana og samþykkir það sem hljómar best en vill þó frekar komast í afþreyingu og treysta hinu vel-hljómandi fólki fyrir málunum.

Hitt sem þarf að útskýra nánar eru þau úrræði sem í boði eru, og þá meina ég endurreist Þjóðveldi. Nú er algengt að fólk segi við þeirri hugmynd „enga vitleysu“ – enda er ekki um að ræða faglegt orðagjálfur eins og fólk er vant. Því enginn hlustar á orðagjálfur heldur þarf það bara að hljóma faglega. Hér á eftir mun ég rökstyðja þetta nánar og sýna fram á að þjóðveldis hugsjónin er langt frá því að vera vitleysa.

Hugmyndafræðin fyrir endurreistu Þjóðveldi er byggð á eftirfarandi þáttum: a) Borgaralegum mótþróa. b) Afskriftum bankakerfisins. c) beinu lýðræði. Allt eru þetta hugmyndir sem hafa áður verið rökstuddar ýtarlega í mannkynssögunni og notaðar víða með frábærum árangri.

Grunnþættir þessarar stefnu eru útskýrðir í bók minni „Endurreist Þjóðveldi 2013“ sem er aðgengileg í lesformi og sem hljóðbók á shop.not.is.

Sá sem álítur þessa þætti vera kjánalega – það að byggja hugmyndafræði á þrautreyndum aðferðum og þekkingu – hann er sá sem átt er við með frasanum „fíflið hlær að því sem það skilur ekki.“

Því sá sem ekki þekkir þessi atriði hefur ekki lesið Íslandssöguna, þekkir ekki mannkynssöguna – þá sérstaklega á tuttugustu öldinni – og hefur ekki lesið sér til um hvernig fjármálakerfið virkar (sem hann er þó hluti af og byggir afkomu sína á). Hann hefur sumsé ekki tekið eftir í skóla og ekki viðhaldið eða unnið úr þekkingu sinni.

Það er maðurinn sem heldur áfram að kjósa yfir sig hið faglega orðagjálfur og svikin loforð af því tagi sem núverandi stjórnvöld íslenska lýðveldisins gerast sek um, samanber þá frétt sem þessi færsla er tengd við.

Sjálfur vel ég Þjóðveldi Íslands með beinu persónukjöri og endurreistum héraðsþingum. Þegar það rís, á þjóveldishátíð á Þingvöllum, verður skuldaflétta bankabjólfanna núlluð og kerfið endurreist með nýjum áherslum.

Að endingu minni ég lesanda minn á að stórhætta er á að bankarnir falli aftur á næstu mánuðum. Komdu fé þínu í skjól.

ath. Grein þessi var rituð rétt fyrir Alþingiskosningar Íslenska lýðveldisins vorið 2013 á gudjonelias.blog.is.

Daginn eftir að guð Geirs blessaði Ísland – því til eru margir guðir og Geir nefndi aldrei hvern þeirra hann ákallaði – hugsaði ég:

„Banna skal útflutning á þeim hundruðum stórra vinnutækja sem brátt verða seld úr landi. Þjóðnýta alla fjármögnunarbanka jafnharðan og þeir falla. Nýta föllnu bankana í sömu þjóðnýtingu. Nota peníngavélar þessara græðgis stofnana til að fjármagna repjuolíu. Nota sömu peníngavél til að bjóða atvinnulausu fólki 30% álag ef það vill vinna við uppgræðslu eða vegavinnu.

Fá innan tveggja ára næga repjuolíu innanlands til að drífa 60% allrar innlendrar notkunar á Dísel og hráolíu. Nota þetta vægi til að leggja vegi um hálendið, endurvinna allar vegasamgöngur vestfjarða, tvöfalda hringveginn. Þjóðnýta borana úr virkjuninni stóru og bora fleiri göng. Skapa vinnu og spara gjaldeyri. Auka virkni þjóðarinnar.“

Hefði þetta orðið stefnan – í stað þess að herða sultaról þjóðar – hefðum við haft næga vinnu og hagvöxt síðustu fimm ár. Þjónustan við ferðaiðnaðinn væri í blóma og til fyrirmyndar.

Hér hefði ekkert atvinnuleysi orðið í raun, heldur blómstrað allur smáiðnaður og jaðartengdar atvinnugreinar. Bankarnir hefðu verið afgreiddir á réttan máta með því að leyfa þeim að fara á hausinn og þeir afskrifaðir eins og önnur einkafyrirtæki í stað þess að gefa þeim skuldir þjóðar sinnar, skuldir sem eru ræktaðar með verðtryggingaráburði.

Því miður hafa stjórnmálamenn Íslenska lýðveldisins hvorki sýn né kjark.

Þeir hafa gefið einkavinafyrirtækjum skuldir þjóðar sinnar, hert sultaról að innlendri starfsemi í skjóli Alþjóða gjaldeyrissjóðsins, og eytt dýrmætum árum í orðagjálfur og sjálfsréttlætingar til hægri og vinstri. Fjölmiðlar hafa ekki þorað að segja þjóð sinni frá þeim þjóðum sem þorðu að standa gegn alþjóðlegu fjármagns mafíunni. Í stað þess eru fjölmiðlar í meðvirknisdoða að passa sig að rugga engum bátum þeirrar mafíu sem stjórnar á bak við tjöldin.

Fjórar fjölskyldur eru bornar út á dag, frá hruni. Það heldur áfram og fjölmiðlar þegja enn.

Því miður; Íslandselítan er sjálfdæmd til útlegðar þegar Íslenzka Þjóðveldið rís á ný. Þann dag verða bankarnir afgreiddir, með einu pennastriki. Þann dag færðu fjögur atkvæði á ári. Þann dag færðu tækifæri til þáttöku.

Fyrst minnst var á Guð hér framar. Minn er sá sem rætt er um í Biblíunni. Í gömlu ritningunum er nafn hans ritað sem fjórstafanafn þ.e. IHVH. Það er ýmist borið fram sem Jahve eða Jehóva. Þjóðkirkjan notar orðið Drottinn. Hann er sá Guð sem Jesús kristur kallaði föður sinn og ég er stoltur af að tilheyra kristinni trú á þann hátt sem ég skil hana.

Fyrst ég skaut á Geir, verður síðastnefnt að koma fram, en að trúmálum afgreiddum: Tilefni þessarar færslu er réttlát hneykslan.

Mér er slétt sama um 3 eða 5 prósent af íblöndun á olíutankinn, sem er bíódísel nálgun olíurisanna sem lifa á nauð þjóðar vorrar. Ég vil skapandi hugsun og vöxt. Ég vil sjá okkar þjóð sýna hvað í henni býr, í stað þess að bíða þess að Íslandselítan geri eitthvað fyrir fólk.

Ef þú ert ekki gegn mafíunni í verki, þá ertu sannarlega með henni í liði. Mafían sem hirti kvótann, gaf bankana, bjó til bóluna, er á leiðinni á drekasvæðið, langt komin að hirða húsin af fólki og kæfa hér allt, sú mafía mun halda áfram að sjá okkur sem Mjólkurkú. Því sá fær það sem hann á skilið, þeir sem standa hjá munu mjólkaðir verða en þeir sem standa upp munu uppskera ríkulega.

Þessi grein var áður birt á gudjonelias.blog.is.

Eins og allir vita  hafa ernir verið hundeltir í gegnum aldirnar því þeir bæði taka lömb en geta einnig náð ungabörnum.

Eins og með öll stóru rándýrin þá lifa þau erfiðu lífi og eiga þvi erfiðara uppdráttar sem þau lifa meir utan hjarðarinnar.

Þetta hefur maðurinn vitað í tvöhundruðþúsund ár og því snýst líf okkar um að styrkja samfélag. Samfélag arna hefur meira og minna staðið í stað undanfarna öld eða síðan þeir voru friðaðir.

Þá höfðu bændur á þúsund árum þjarmað óþyrmilega að þeim enda kepptu þeir um sama ætið, og hitt. En tímarnir breyttust með tækninni og það er ekki eins sárt fyrir okkur þó örn taki eitt og eitt lamb, svo við getum friðað hinn tignarlega varg.

Er það vel, enda fuglinn fagur og langt frá því að valda okkur tjóni. Það er að segja samfélaginu.

Þó stöku bóndi upplifi skaða þá er það ævinlega bætanlegt tjón, svo við friðum fuglinn. Þá er fylgst vandlega með varpstöðum og pörum svo í dag vitum við hversu erfitt það er fyrir arnarpar að koma ungum á legg.

Þetta er einnig lýsing á vanda mannsins í dag. Við erum orðin svo háð samfélaginu að við sjáum ekki lengur út fyrir það þó við dáumst að þeim sem þora því. Líttu til að mynda á vinsælustu bíómyndirnar. Þær snúast allar um að samfélagið sé heilalaust dauðyfli sem sé kúgað af einum eða tveim bófum en að einn eða tveir hreinlyndir utangarðsmenn bjarga málum.

Hið dulda við allar þessar myndir er að fjöldinn þarf öryggi hinnar rólyndu samfélagsheildar sem aldrei fari út fyrir rammann. Að utangarðsmaðurinn geti komið og bjargað hinum dáleidda almenningi og fær að launum eina sæta hálfgyðju til að knúsa í lokin.

Allar þessar myndir segja þér að sitja um kyrrt og bíða hetjunnar.

Lítum síðan á raunveruleikann: Hver einasta hetja sem djörf stígur fram fyrir ramma heildarinnar, reiðubúin að afdáleiða hana, er skrýtinn asnakjálki sem ýtt er til hliðar í samfélaginu. Enda ekki þörf á honum að bjarga málum?

Hin fyrri veruleiki sem hér er lýst, er mýta sem þú sérð nær daglega á skjánum en heldur að sé einföld afþreying. Svo er þó alls ekki því þeir sem hafa sérhæft sig í að framleiða skemmtiefni með dulinni táknfræði og mýtum vita hvernig þær virka á dulvitund sálarlífs til að halda skelkuðum lýð hlekkjuðum við sjónvarpsfjarstýringar og ótta við að rugga bátnum.

Það er ástæða fyrir að ekki hver sem er getur framleitt og komið á framfæri óvenjulegu sjónvarpsefni. Bara að fá leyfi til útsendinga krefst þess að þú tilheyrir stablismentinu. Auk þess er uppeldi hugsunar okkar fatsmótað. Allir vita hve erfitt er að vera hetjan og öll dulspeki trúarbragðanna hefur sannfært þig um að þú sért of lítilisigld mannvera til að hafa vægi.

Nær öll trúarbragðamýta – þeirra trúarbragða sem fá fjármuni en ekki hinna – kennir þér að láta utangarðshetjuna bera ábyrgð á örlögum þínum. Hvort heldurðu að sé rökréttara að Jesú hafi dáið fyrir synd þína eða verið drepinn fyrir að kenna þér að axla á henni ábyrgð og vera frjáls?

Svo þegar einhver stígur fram og sýnir þér að hægt er að lifa andlega sjálfstæðu, og gleðiríku, lífi utan við ramma hins sjálfsagða kemur hinn veruleikinn til skjalanna. Veruleiki hjarðdýrsins sem er okkar daglega veröld: Sem minnir þig á að hvítir hrafnar eiga ekki erindi inn í hjörðina. Þannig hefur peníngur hjarðdáleiðslunnar tvær skemmtilegar hliðar.

Er til einhver lausn við þessu? Er hægt að sýna fólki fram á að því er haldið í heljargreipum sjálfsréttlætingar, kvíða og afstöðuleysis? Er hægt að sýna fólki fram á að það þarf ekki ofurvald fjármálaklíkunnar? Að spunamaskína efnahagsklíkunnar stjórnar hugarheimum fjöldans?

Það eru í dag þúsundir fólks sem lifa gleðiríku lífi utan við ramma hins viðurkennda, en þú sérð ekkert um það í meginfjölmiðlum. Myndi það breyta nokkru ef hægt væri? Því saga mannkynsins sýnir okkur skýrt að hugarfarsbreyting, þó ekki sé nema agnarögn, tekur aldir.

Það tók okkur til að mynda eittþúsundogníuhundruð ár að fatta hvað Kristur átti við varðandi kærleikann og leggja þrælahald af.

Hugarbreytingar taka tíma, og reyndar er það gott. Því náttúran fann huga okkar upp og af ástæðu. Rétt eins og þróunarkenning Darwins hefur sýnt okkur þá sækir lífveran í að nota það sem virkar, en um leið sýnir hún okkur að utangarðsmaður breyttrar hugsunar er stökkbreyting sem er vegvísir farsælllar breytingar.

Einnig erum við áminnt um það í skólum og á starfsmannanámskeiðum að við eigum að leitast við að hugsa út fyrir rammann svo lengi sem það ögrar ekki viðurkenndum viðmiðunum. Sama hringavitleysa aftur? Tvær hliðar á sama peningi og áður er lýst?

Gunnar Dal var dáður alþýðuheimspekingur og skáld. Margt í því sem hann skrifaði benti á það sama og hér er lýst, nema mitt mál er oft of torskilið til að sýna þetta vel. Enda voga ég mér ekki að bera mig saman við Gunnar. Þar að auki gaf hann hugsun minni of mikið til að ég vogi mér annað en að telja mig minni mann, enda bækur hans í öndvegi á mínum hillum.

Ég nefni Gunnar hér vegna hliðanna tveggja á sama peningnum og áður er lýst.

Þar sem ég tel að hugarsalir hins sammannlega í okkar nútímalegu menningarvitund sé stundum eins og hvolpur að elta skottið á sér. Annars vegar haldið föngnum af mýtum sem hinn almenni maður sér ekki í gegnum og hins vegar haldið föngnum af sjálfbyrgingslegum skoðunum sem eiga oft meira skylt við hin heilögu viðhorf hinnar einu sönnu trúar á tímum þeim sem hún var gild.

Kannski er hún gild enn og á margan hátt er þetta skýrt í einni bók Gunnars, Öld fíflsins.

Með öðrum orðum getur þú aðeins verið frjáls, eins og fuglinn, að þú takir þá áhættu sem örninn táknar: Að fljúga hærra en hinir, sjá lengra en hinir, og taka sénsinn með einstökum viðhorfum þínum sem þó gætu gert þig að utangarðskonu.

Allt þetta er ástæðan fyrir skrifum mínum um Endurreist Þjóðveldi. Að samfélag okkar er aðeins sterkt ef það viðurkennir frelsi einstaklings og jafnframt samábyrgð þeirra allra. Þannig virkar samræða lýðræðis sem hérlendis var virk í fjórar aldir.

Samræða lýðræðis táknar að fjöldinn kemur saman eins oft og því er við komið. Þar séu sem flestar skoðanir ræddar á smáum þingum en smæð þeirra tryggi að fleiri raddir heyrist. Svo sé kosið um niðurstöðu sem allir hljóta að sameinast systurlega um, en samræðan heldur þó áfram á næsta þingi, eða þarnæsta, þar til fjöldinn ákveður með sameiginlegri meirihlutakosningu hvort skipta þurfi um skoðun.

Ekki umræða heldur samræða. Ekki deilur heldur leiðir til sátta og samfélags.

Ekki dáleiðsla heldur frjáls hugur. Munum að við höfðum slíkt samfélag í fjórar aldir og minning þess er sterk í menningu okkar. Munum einnig að þeir sem skópu það samfélag smíðuðu hugsanir og hugmyndir sem ekki hafa átt sinn líka í mannkynssögunni fyrr né síðar.

Með öðrum orðum; Nýtt Ísland fæðist heima í stofu, hjá þér, og endurspeglar þig og þína. Ekki bíða þess að Orðadindlar stjórnmálanna axli ábyrgð á því samfélagi sem þú vilt búa í, heldur smíðaðu það sjálf. Þannig verður land samræðu, andlegrar sköpunar, samtakamáttar og sanngirnis aftur að veruleika, fyrir okkar eigin ábyrgð.

e.s. Þessi grein var fyrst rituð á blog.is eftir lestur fréttar á mbl.is um erni á landinu.

Eins og ljóst er af greinum Þjóðveldisfélagsins er málefnið risastórt. Hvernig við getum yfirgefið Lýðveldið og leyft því að rotna í eigin spillingar haug en jafnhliða endurreist hugsun Þjóðveldis á frelsis vilja Íslensku þjóðarinnar.

Við ætlum ekki að gera þetta með byltingu né ófriði. Við ætlum á einfaldan hátt að beita borgaralegum mótþróa, standa gegn spillingu kúgunar, og yfirgefa. Við beitum því valdi sem allir borgarar hafa, buddunni og tíma.

Við tefjum fyrir stofnunum og kerfi, og við borgum bara það sem við sjálf viljum borga.

Það skiptir höfuð máli að einblýna á þjóðveldis hátíðina sjálfa sem aðal brennipunkt og hornstein okkar baráttu. Þar hittist hópurinn, hversu lítill eða stór sem hann verður, og ræðir málin. Þar endurreisum við tilfinninguna fyrir sögunni, virðinguna fyrir þjóðinni, og ræktum þá sál sem sameinar.

Þar prófum við héraðsþing í tvo daga og Alþingi í einn dag. Þar ræðum við um hvernig við munum endurmóta nýja Stjórnarskrá þjóðarinnar. Það gerist á Þingvöllum, þar sem upprunalegt Alþingi á heima, þar sem það fæddist.

Afar mikilvægt er að þjóðhátíð þjóðveldis – þjóðveldishátíð – verði haldin við sumarsólstöður. Ár hvert í þrjúhundruð og þrjátíu ár var Alþingishelgin sett á fimmtudegi við sumarsólstöður. Þeir goðar – alþingismenn – sem ekki voru mættir þegar þinghelgi var sett voru útlægir.

Þetta er fyrnasterk hefð og hún mun sameina okkur.

Frá hruni hefur ríkt mikil reiði á landinu. Sumir voru vel stæðir við hrun og misstu mikið en hafa þó ekki kynnst skorti, þeir bíða rólegir þess að efnahagsvélin sem skóp bóluna taki við sér. Fleiri voru skuldsettir og misstu allt sitt, sumir svo hressilega að þeir lentu á götunni með fjölskyldu sína. Enn aðrir misstu einnig vinnu sína.

Þegar heilt samfélag fer á hausinn – sem við gerðum – þá er eðlilegt að mikil reiði grípi um sig. Nú eru nær sex ár liðin frá því að bólan sprakk – sem kallast bankahrunið 2008 – og megin þorri þjóðarinnar bíður þess enn að eitthvað sé gert henni til framdráttar.

Hins vegar virðist koma á daginn að stjórnmála elítan þjóni öðrum hagsmunum en þjóðar sinnar, og því er reiðin mikil.

Þetta er í megin dráttum ástæða þess að Endurreist Þjóðveldi varð til. Löngun í beint lýðræði, vilji til að afskrifa þjóðarskuldir en ekki greifaskuldir, og umfram allt að skapa gegnsæi sem gagn er að.

En hvernig á að umbylta heilu samfélagi? Með því að gera bankaklúbbi sem enginn veit hver á eða hver ræður að bjóða upp eignir fólks og bera það út og á meðan bíða þess að virkjanatröllin og álbarónar skapi aðra eins flækju og gert var fyrir austan fyrir hrun? Á að láta þjóðina þjást þar til óskilgreind kraftaverk koma til skjalanna?

Sumir vilja ganga svo langt – miðað við athugasemdakerfi á fjölmiðlum og á samskiptasíðum – að beita valdi og ofbeldi, sem væri bylting. Bylting er ekki kostur því ofbeldi er aldrei úrræði. Auk þess er ekki dugandi að færa niður skuldir eða leyfa fimmtán prósent kjósenda að krefjast þjóðaratkvæðagreiðslna meðan býlin brenna.

Við getum ekki barið í bumbur og látið reiðina afgreiða eitt hrun með kljásturslegum úrræðum.

Við hljótum að nota tækifærið og spyrja stærri spurninga svosem hvernig á að auka gegnsæi, hvernig á að krefja stjórnmálaklúbba um ábyrgð, hvernig á að koma á beinu lýðræði sem virkar, hvernig á að auka ábyrgðarkennd hins almenna borgara?

Enn fleiri spurninga má bera fram en aðal spurningin er: Hvernig á að umbreyta samfélagi og þjóð til betri vegar þjóðinni allri til heilla svo samstaða og þjóðarsátt náist um, og það til framtíðar? Okkar svar er að bjóða þjóðinni umræðu valkost þar sem allir komast í umræðuna. Miðjan á þessum valkosti er sett á Þjóðveldishátíð.

Þjóðveldishátíðin er sett á fimmtudegi við sumarsólstöður ár hvert. Sú hefð var endurvakin við Þingvelli á sumarsólstöðum 2013 af fámennum hópi Þjóðveldismanna.

Það er sami dagur og Allsherjarþing var sett til forna á Þjóðveldisöld. Þessi viðburður var talinn háheilagur og var haldinn árlega í meir en fjórar aldir. Staðurinn er Þingvöllur, okkar heilagasti blettur, þar sem þjóð skóp sér beint lýðræði fyrst þjóða og varði um aldir.

Þjóðveldishátíð sumarið 2013 var fámenn og helg þeim sem þátt tóku. Hún er tileinkuð helgustu gildum þjóðar okkar og mannkyns alls. Hún er miklu stærra fyrirbæri í hugsun þeirra sem skilja gildi hennar en hægt er að skýra með fáeinum orðum.

Hver skipuleggur? Hvernig er staðið að?

Það skiptir engu því dagurinn var markaður sumarið 930 og viðhaldið af forfeðrum okkar um aldir. Við vitum hvar staðurinn er og eigum léttara með að mæta en þeir sem gengu eða riðu yfir landið í þá tíð.

Eftir því sem árin líða og fleiri vakna til vitundar um arfleifð frelsis, sjálfsákvörðunar og gildi beins lýðræðis, mun þessi viðburður verða stærri og jafnframt veitt meiri athygli erlendis frá.

Kjarni sjálfstæðisflokksins vill sýna samfellda heild út á við. Þó margir félagar séu flokknum ósammála í mörgu virðist samstaðan sterk.

Í heildina var ég meira sammála þessum flokki en nokkrum hinna en einnig hrifinn af þessari ímynd.

Þau atriði sem ég er ósammála flokknum með, hélt ég að ræða mætti við flokksmenn á þeim vettvangi sem flokkurinn notar til innri rökræðna.

Sjálfur kynntist ég þessum vettvangi og virðing mín fyrir honum jókst um tíma. Margir eru ósáttir við flokkinn þá dagana (2013) og eru enn. Á ég þá við staðfasta hægrimenn sem vilja selja landið til Evrópu, eins og gert var á Sturlungaöld.

Hafa þeir rétt til sinna skoðana og er það vel.

Stór hluti þessa fólks lítur til annarra flokka og kemst að því að enginn þeirra skilar því sem við hægrimenn getum sætt okkur við. Líklega munu margir þeirra skila auðu í næstu kosningum, enda er enginn annar hægri flokkur á landinu. Utan Hægri grænna sem enn hefur ekki fest sig í sessi.

Það hefur alla jafna verið áhugavert hve margir valkostir eru vinstra megin en færri hægra megin. Að því sögðu tek ég undir með þeim röddum sem álíta tvívíða hugsun hægri og vinstri vera úrelta. Sjálfur vil ég frekar hugsa í hring eða kúlu.

Líklega líða þó aldir áður en mannheimur skilur slík stjórnmál: Beint lýðræði, eða skammtalýðræði. Fornmenn hefðu þó skilið þá afstöðu enda beittu þeir henni.

Að þessu sögðu hef ég ekki mætt á fundi í mínu sjálfstæðisfélagi síðan ég hóf þáttöku í starfsemi Þjóðveldisfélagsins. Ég trúi á endurreist Þjóðveldi og tek ekki þátt í stjórnmálum Lýðveldis:

Ég sniðgeng þau að öðru leyti en einu, ég mæti á kjörstað en ég skila auðu. Ég er sannfærður um að  Þjóðveldi rísi og þar muni stjórnmálaflokkar – minn þar með talinn – finna sinn farveg.

Stjórnmál Lýðveldis einkennast af glundroða, þvermóðskuhætti, þrefi, óttaáróðri og ríg. Ég trúi að þetta séu síðustu kosningar Íslenska Lýðveldisins og hef rökstutt það ríkulega á öðrum vettvangi. Tja, kannski ekki alveg síðustu en með þeim síðustu.

Eitt af því sem ég sé er hvernig fólk í stjórnmálum, bæði til hægri og vinstri, einblýnir á kappræður og þvermóðskulegt virðingarleysi í skoðunum þó oft sé orðagjálfrið sjálft í kurteisistón. Þetta er líklega eðlilegt, því hinn almenni maður, sem í orði kveðnu á bæði valdið og budduna, hefur engin áhrif þegar upp er staðið og stjórnmálamenn í raun afar lítil.

Sjálfur er ég hrifinn af einfaldleika. Tökum tvö dæmi um hvernig leysa mætti tvö af stærstu deilumálum samtímans með einföldum hætti.

Kvótabréf einstaklinga. Hver einasti borgari fengi sent bréf sem staðfestir hve stórt hlutfall hann á af kvóta þjóðarinnar. Einskonar hlutabréf í kvótakerfinu. Hann fær þetta sent, hann á það, hann má ráðstafa því að vild. Einföld lagasetning sem myndi vissulega setja suma í uppnám, en þú bakar ekki pönnukökur nema brjóta tvö egg. Handhafi bréfsins fær sínar rentur af útleigu kvótans til útgerða, og greiðir skatt af því. Þetta má gera með einföldu tölvukerfi sem tölvunarfræðinemar geta skrifað við næstu útskrift úr skóla. Ef ég sel einhverri útgerð mitt bréf er það bara minn höfuðverkur en ég myndi tæplega nöldra upp frá því.

Rétt er að taka fram að um hugmynd er að ræða, af sama tagi og rædd er á heimspekifundum.

Ég sjálfur trúi því að betra sé að leysa kvótamálin á aðra vegu sem ég útskýri síðar. Umfram allt, hef ég reynslu af því á breiðum vettvangi að hugmyndir, hve fáránlegar sem þær hljóma, geta af sér umræður og nýjar hugmyndir. Opinn hugur í samræðuhefð velur að lokum beztu hugmyndina, þessa einföldu sem virkar bezt, fyrir einhvern.

Frysting verðtryggingar. Það er óþarfi að afnema verðtryggingu, við frystum hana. Á einni nóttu má læsa formúlunni sem reiknar út vísitöluna sem verðtrygging er hengd við. Hún er fryst frá einhverjum degi. Það getur verið 1. maí 2013 eða 1. október 2008. Aftur má gefa útskriftarnemum í tölvunarfræði og stærðfræði færi á að spreyta sig á einföldun þessa dæmis. Ég gæti það sjálfur enda er um einfaldan útreikning að ræða. Embættiskerfið og margir hagfræðingar stjórnmála hafa hins vegar flækt dæmið svo mjög að best er að spila með. Því hver vill rugga bátnum?

Lýðveldisbáturinn er hvort eð er í svo miklum veltingi að varla er á bætandi. Þess vegna veit ég að Þjóðveldið rís, því ég veit að ekki þarf að fella lýðveldi sem er að að hruni komið innan frá.

Þegar átt er við þjóðarhag er jafnan átt við efnahagslíf þjóðar. Þeir sem stýra þjóðarhag eru sjaldnast stjórnmálamenn og aldrei þjóðin sjálf. Málpípur stjórnmála vilja segja okkur annað og miðjumoð þeirra er þreytt.

Síðast þegar þjóð okkar sundraðist voru árin 995 til 999. Þetta er nú að gerast á ný. Frá 990 til 1000 hélt kristin trú innreið sína á okkar heiðna landi og sótti hún hratt í sig veðrið.

Vorið 1000 þegar Alþingi kom saman voru tvær fylkingar saman komnar í héraði Kjalarnesþings. Heiðnir menn hópuðust saman á völlunum við Öxará en kristnir menn hópuðst saman í Ölfusi og niður með soginu.

Stóra deilumálið sem sundraði þjóðinni var þó ekki trúin sjálf enda þjóðin að upplagi umburðarlynd í trúmálum. Deilan snérist um þau lög sem nýta skyldi til að móta landið og ramma þjóðina inn.

Almenn sýn fólks á lög var sú að þau hlytu að mótast af þeim veruleika sem fólk tryði á, hvort heldur ytri veruleika hlutanna eða innri veruleika andans.

Kristnir menn neituðu af þessum sökum að taka þátt í samkomu Alþingis og þótti einsýnt að tvær þjóðir væru að fæðast í landinu. Þjóðin okkar var sjötug þetta sumar, stútfull af kjarnmiklu fólki sem vissi hvaðan það kom, hvað það stóð fyrir og var tilbúið að fylgja fast eftir skoðunum sínum.

Lesendur mínir vita hver niðurstaðan var.

Útkoma deilunnar var sú snjallasta sem gerð hefur verið í deilumáli þjóðar í mannkynssögunni. Til þess að forðast byltingu var kosið um að þjóðin tæki upp kristni í orði kveðnu en heiðni yrði umborin. Þetta sættist þjóðin við og næstu þrjár aldir var beint lýðræði og frelsi tryggt í landinu.

Nú er aftur komið upp deilumál hérlendis og mun stærra.

Þjóðin býr að öflugri menntun og fólk hefur mun meiri frítíma til heimanáms og iðkunar persónulegra áhugamála en var á þessum tíma. Fólk nútímans er upplýst um efnahagsmál, alþjóðasamskipti og meðvitað um lög. Fólk þekkir hugtök heimspekinnar og er andlega frjálst. Þjóðin er til muna meðvitaðri um hvernig veröldin tikkar.

Fólk var að vísu meðvitað um lög í fortíðinni einnig. Rannsóknir hafa sýnt að lögrétta var vinsælasti áfangastaður almennings meðan Alþingi stóð yfir. Rétt eins og nú þegar hver maður les fréttir og fréttaskýringar á Netinu og ýmsir hópar manna – eða leikmanna – eru að vasast í borgaralegum réttindum og fjalla um lýðræðismál.

Landið iðar af skapandi hugsun, þó beitt sé þöggun.

Þjóðarhagur í orðalagi stjórnmálamanna Lýðveldisins er skýr: Hagur bankanna. Hagur álveranna. Hagur kvótakónganna. Hagur stjórnmálaelítunnar. Hagur embættismanna og nefndarfólks. Hagur virkjana og hagur skuggavaldsins. Með orðinu skuggavaldið er átt við tæplega 1.000 manna hóp sem heldur um öll völd landsins á bak við tjöldin.

Ég heyrði ræðu Ólafs Ragnars Grímssonar um áramótin síðustu (des 2013). Hann er atvinnustjórnmálamaður Lýðveldisins, arftaka erlenda valdsins. Hann er öllum hnútum kunnugur og afar snjall maður. Hann veit hverjir eiga völdin, hann veit hverjir græða á þegð þjóðar sinnar. Rödd hans var þó hnípin. Ef hlustað er á ræðuna án þess að hlusta á orðin vantar í hana allan sannfæringarkraft.

Ólafur veit að þjóðin er hlekkjuð við trú sína á Þjóðarhag þeirra sem fyrr eru nefndir. Hann veit að stutt er í að upp úr sjóði.

Fólk veit í dag þá hluti sem ég er að skrifa um. Fólk veit að það eru ekki gen sem móta Íslenska þjóðarsál heldur afstaða og hugsun, sú sama og fæddi af sér þjóð vora fyrir tólfhundruð árum. Fólk veit að verið er að hlekkja sig við sýndarhag og fólk veit að hægt er að breyta málum þjóðinni í hag.

Margir hafa lesið stjórnarskrá Lýðveldisins. Fólk furðar sig á að engin viðurlög eru við stjórnarskrárbrotum. Það furðar sig á að stjórnmálamenn eru ekki bundnir af loforðum sínum og fólk undrast þöggunartækni fjölmiðla og síur þeirra.

Ég vona heilshugar að þegar þjóðin rís á ný verði það með virkum hætti friðsemdar og að niðurstaðan verði beint lýðræði. Ég ítreka þá afstöðu Íslenzka Þjóðveldisfélagsins að hafna ber byltingu og öðru ofbeldi þegar Nýtt Ísland verður að veruleika.

Ég er á móti því að Lýðveldismafían tróð alþjóðasamningi og valdaafsali upp á þjóð sem krafðist þess að geta kosið um samninginn. Samning sem þar að auki er brot á samningi stjórnkerfis við þjóðina.

Er til yfirlit yfir hversu mörg lög frá Brussel eru sjálfkrafa gild á Íslandi í dag?

Það er ekki að ástæðulausu, sú margsagða fullyrðing mín að stjórnkerfið hefur tekið vald yfir þjóðinni og er bæði að kúga þjóð sína og einnig að svíkja grundvallar samning sinn við hana. Valdakerfi lýðræðis á að hlýða þjóð sinni, en ekki öfugt.

Ég hef ekki kynnt mér kosti og galla EES samningsins í heild en í grundvallar atriðum myndi ég sem einstaklingur kjósa gegn honum.

Sjálfur er ég algjörlega á móti inngöngu í sovétríki Evrópu. Afstaða mín í því máli er fyrst og fremst fólgin í því að ég vil algjört sjálfstæði Íslenzku þjóðarinnar til að ráða sínum málum sjálf og græða eins og hún getur á sérstöðu sinni sem er mikil.

Einnig er afstaða mín byggð á því sem ég hef kynnt mér á Evrópskum miðlum varðandi framkomu þessa sambandsríkis og ennfremur vegna einnar risastórrar spurningar sem ég hef hvergi séð svarað.

Þegar Sambandsríki Norður Ameríku klofnaði í tvennt árið 1860 upphófst blóðug borgarastyrjöld til fimm ára, sem stóð ekki um þrælahald þó upphafið snérist um þrælahald. Deilur um þrælahald snérust bæði um mannréttindaskilning og um efnahagsmál því ríkin í Suðri byggðu efnahag sinn á þrælahaldi og óttuðust breytingar.

Deilan varð svo hatrömm, á um tuttugu ára tímabili, að hún endaði á því að þrælaríkin klufu sig frá sambandsríkinu og stofnuðu sitt eigið. Abraham Lincoln snérist öndverður gegn þessum klofningi og hélt því fram að ríki hefðu ekki rétt til að kljúfa sig fra sambandsríkinu.

Aðeins væri hægt að ganga í það en ekki úr því aftur.

Þessi deila endaði á stríði og ég óttast að sú staða muni fyrr eða síðar koma upp í Evrópu. Nú þegar sést örla á slíkum hugleiðingum í grasrót og lágpólitík Evrópu, en mjög lágvært því menn óttast afleiðingarnar; að sambandið klofni í Miðjarðarhafs ríkin og Norður Evrópuríkin.

Sá sem ekki óttast afleiðingarnar veit ekkert um styrjaldagleði þessarar álfu síðustu 2000 árin. Einnig má ekki gleyma því að stjórnmála flokkur sem berst af alefli fyrir útgöngu Bretlands úr sambandsríki Evrópu vex ásmegin árlega og margir óttast að Bretar muni kljúfa sig frá.

Til gamans má geta þess, fyrst minnst var á Abraham Lincoln, sem er einn mest dáðu forseta Bandaríkjanna, að hann er höfundur setningarinnar „might makes right“. Sem er utanríkis og efnahagsstefna Bandaríkjanna í hnotskurn.

Hvað allt þetta snertir er ég ekki viss hvað þjóðin mun ákveða þegar Þjóðveldi rís. Mín skrif snúast svo gríðarmikið um Endurreist Þjóðveldi – sem í mínum huga er samnefnari Beins lýðræðis og Fjárhagslegs sjálfstæðis – að ég vil skýra afstöðu mína enn frekar: Ég mun standa með ákvörðun sem þjóðin tekur með beinu lýðræði, hiklaust.

Þannig séð, þó ég vilji ekki ganga í sambandið, þá vil ég Beint lýðræði; Þetta er sitt hvort baráttumálið. Annað þeirra er persónulegt, hitt er málefnalegt.

Að þessu sögðu, bíðum með Evrópumálin þar til við sjáum hvort sambandið sé að klofna, einnig hvort Evran sé hrunin (allir sem ekki keyptu spunann vita að dollarinn er betri) og skilgreinum hvers virði sjálfsákvörðunarréttur okkar er.

Rétt í blálokin, þar sem grein mín er svar við tengdri frétt: Hverjum er ekki sama þó lýðveldismafía sem kúgar þjóð sína, brýtur stjórnlagasáttmála sinn við þjóð sína, og þaggar, kúgar og mannréttindabrýtur þegna sína, brjóti alþjóðasamning sem er stjórnarskrárbrot?

Þetta er ekki valdakerfi þjóðarinnar, ekki í raun og veru. Þjóðin ræður engu, en það kemur þegar hún fær nóg og fattar hvers virði hún er.

Það er gert þannig að maður ræðir við mann og eru þeir yfirleitt meðlimir í grasrótarhóp. Þannig var bumbubyltingin fyrir fjórum árum. Búsáhaldabyltingin var skipulögð af fáeinum málefnahópum vinstra megin við línuna.

Þetta veit hver sá sem rýnt hefur í hverjir voru helstu ræðumenn, hverjir voru talsmenn, hvaða vini þeir vinna með í málefnum og í hvaða mismunandi hópum þeir voru.

Sumir hópar vinna með eða móti ESB málum, aðrir eiga málfundi um vímuefnastríð, sumir ræða málefni öryrkja, enn aðrir ræða hugmyndir á borð við lýðræði. Lengi mætti telja, s.s. stúdentafélög, hópa í starfsréttindamálum, mannréttindamálum og ég er ekki byrjaður á hópanöfnum.

Þú veist þetta, ég veit þetta, allir vita þetta.

Arabíska vorið var skipulagt á þennan hátt, Occupy Wall street, Occupy Monsanto, Mótmæla aldan í Kænugarði, og enn mætti lengi telja. Mannfjöldi safnast aldrei saman vegna þess að einhver hafi lesið frétt og spássérað í miðbæinn með spjald. Slíkt er ævinlega skipulagt og ætíð með einni aðferð; Múgæsingur.

Múgæsing gerist þannig: Æstu upp reiði sem hópi fólks er sameiginleg, bentu reiðinni í farveg (sem tengist hinu sameiginlega), og þú hefur múg. Mannfólk múgsins sér þetta sjaldnast, og jafnvel ekki eftir á því reiðin er ævinlega réttlát. Því fólki finns ævinlega það verða reitt af réttlátum ástæðum og getur rökstutt það með þótta. Það er mikið um að reiði fólks sé beisluð á þennan hátt.

Finndu reiðan mann, bentu honum á sökudólg, og hann verður æstur.

Skemmst er frá að minnast þegar tugir fólks söfnuðust saman úti í hrauni útaf mosató og málningarslettum. Látum kjurt liggja hversu réttlátt það var. Hafðu hugfast að í anda var ég því fólki sammála.

Ég er enn reiður lögreglunni fyrir þá smánarlegu valdbeitingu sem ofbeldishneigðir krakkar í búningum beittu virta öldunga sem verið hafa varðmenn okkar menningar í áratugi. Ég hef vel tekið eftir hvernig lögreglan hefur notað hvert tækifæri síðustu fimm ár til að sýna hinum almenna manni að hún sé tilbúin til átaka.

Lesandi minn veit vafalaust hvert ég stefni með þessari færslu. Ég hef nógu lengi rætt um Beint lýðræði. Það verður ekki til í múgæsingu, heldur með yfirvegaðri samræðu þjóðar sem fram fer með þeirri festu sem henni er í blóð borin.

Íslensk þjóðarsál er andi festu, virðingar, og menntunar, en ekki múgæsinga og gelgju.

Minnumst þess hversu hörð við vorum öll sem eitt þegar við stóðum gegn Bretum fyrir hálfum fjórða áratug. Höfum í huga að leiðtogar Lýðveldisins Íslands höfðu ekki í sér dug til þess fyrir fimm árum, og þó var það vilji þjóðarinnar. Auk þess seldi hún landið til Alþjóða gjaldeyrissjóðsins þvert á vilja þjóðar sinnar.

Þjóðin hefði sætt sig við þá þrengingu, en hún er reið yfir spuna og blekkingum síðustu fimm ára. Þess vegna safnaðist fólk saman í dag. Ekki vegna ESB, heldur vegna sífelldra svika og spuna stjórnmála elítunnar á ríkisþingi við Austurvöll, sem skartar Dönsku skjaldarmerki og kennir sig við Allsherjarþing héraðsþinga. Þetta er málið:

Það eru engin lög sem banna Íslendingum að halda sín héraðsþing á ný.

Enn eru ýmis lög Þjóðveldisaldar í gildi, og við – Íslendingar – megum þinga eins og við viljum. Við eigum landið, við eigum valdið, við eigum virðinguna. Ríkisþingmenn eru fulltrúar okkar en ekki yfirboðarar.

Þegar fólk fattar þennan einfalda sannleika er stutt í að við gerum tvennt. Við endurreisum beint lýðræði og við spörkum bönkunum burt. Svo tökum við kvótann heim.

Endurreist Þjóðveldi er vaknað í hjörtum margra í dag, málefnið er vandlega rökstutt, greinaskrif í hljóðupptökum, myndskeiðum og ritmáli, svara flestum ef ekki öllum mótsvörum. Uppskriftin er einföld og geranleg, og vandlega útskýrð.

Allt sem ég hef ritað um málefni Þjóðveldis er byggt á þekkingarheimi okkar eigin menningar. Þó málefnið hljómi skrýtið í eyrum manns sem er vanur megin miðlum, þá þarf hann skammt að lesa til að sjá þetta.

Hið eina sem þarf, er trú þín á þjóðina þína. Í virðingu og festu: Nýtt land rís ekki með ofbeldi, reiði, niðurrifi eða mótmælum, heldur skapandi festu, í virðingu. Þannig getum við sameinað alla krafta þjóðar okkar, líka þeirra sem sök eiga á kreppunni, til að endurbyggja Nýtt land.

Þessi grein var rituð í tilefni af mótmælaöldu í kjölfar þess að hægristjórn ákvað að draga umsókn um ESB aðild til baka þrátt fyrir kosningaloforð þess efnis að þjóðin fengi að ráða því sjálf.

 

Þeir völdu árlega fulltrúa héraðsþings til að ríða til Alþingis og móta landslög. Hinn vinnandi maður var sá sem stóð þær raunir sem á hann stóðu. Tungu sína hafði hann í heiðri, forfeður sína og ættir. Hann mat sjálfan sig einskis, en málstaðinn alls, þegar tekist var á.

Gunnar leit til hlíðar og neitaði að fara, þó á honum stæðu spjótin. Hann vissi hver hann var, fyrir hvað hann stóð, og mótaði sitt líf, og framtíð þessa lands, með vilja, festu og heiður að vopnum. Vel má vera að hann hafi tapað, enda veginn, en manstu hvað þeir heita sem vógu hann eða manstu hver hann var? Hvers virði er þinn heiður?

Hversu margir gáfust upp og flýðu land í kreppunni miðri? Margir sem hæst rífa kjaft í bloggheimum búa erlendis. Saknarðu þeirra sem flýðu af hólmi, meðan við hin endurbyggjum landið okkar?

Sumir vilja núna græða undir hatti Evrópu því þar sé allt svo gott.

Manstu fyrir stuttu síðan árum þegar lá við stríði við Rússa vegna eldflaugavarna í Evrópu? Einnig þegar Rússar tefldu refskák í Georgíu. Núna liggur á að óttast stríð vegna Úrkaínu. Manstu eftir stríðinu á Balkanskaga fyrir fimmtán árum, sem kostaði lífið marga tugi þúsunda fólks. Veistu hve margar styrjaldir voru háðar í Evrópu á síðustu 200 árum?

Á Íslandi hefur ríkt friður og ró, menn yrkja ljóð, byggja sín ból, og rita bókmenntir. Þeir senda unga fólkið til mennta út í heim. Menntun er okkar auður og hvernig við nýtum menntun okkar: Þau gildi sem þjóðin stendur á traustum fótum

Ég ætla að vera frjáls íslendingur í frjálsu landi, og græða á hinum klikkaða heimi þarna úti, og heiðra þannig víkingana sem sigldu hingað út, en skruppu reglulega út í heim að græða.

Við trúðum einu sinni á álfa en núna á vísitölur. Spurning hvort var okkur meira til heilla. Allt er hugmyndum háð.

Þegar hinum almenna manni er gefinn kostur á að bera ábyrgð og sýna hvað í honum býr mun hann standa sig jafn vel og fræðingar og sem best hugsandi menn (eða betur því hann á skýrari hagsmuna að gæta). Fræðingar eiga það enn til að pissa upp í vindinn. Gleymum ekki að menntun hins almenna stúdents er á pari við marga menntuðustu menn liðinna alda.

Hugsun stjórnkerfis okkar eru sniðið að liðnum tímum. Tæknigeta, hraði og menntun nútímans er slík að við getum umbreytt aðstæðum okkar og tekið risastór skref áfram á mettíma.

Smám saman venst maður því að vandi samtímans verður vandi fortíðar og allt mun þetta reddast. Enda gleymt í doða spunans. Það sem er efst á baugi dagsins í dag er gleymt í næstu viku.

Erfiðleikar þjóðarinnar hverfa smám saman í skuggann af froðu og þvættingi.

Manni er bent á viðeigandi skófatnað ráðamanna á einum stað, þegar þeir heilsa uppá valdamesta hreppstjóra heimsins.

Á öðrum stað er manni tjáð að sýslumenn hafi bara gert ein mistök síðustu árin en sumir meginmiðlar láta sterkt í það skína að hið opinbera starfi faglega og geri nær aldrei nein mistök.

Síðast en ekki síst er maður minntur á að á Íslandi er bara einn meiriháttar svikahrappur, og það ekkert smástórtækur! Skyldi einhver vita hvern átt er við? Ef ekki þá hefur spunaþáttaka meginmiðla heppnast. Sumir geta hugsanlega uppritað lista af svikahröppum bólunnar en þeir eru óðum að gleymast og fólk er orðið dofið.

Einn daginn munu meginmiðlar segja frá hver eigi vogunarbankana tvo. Einnig gætu þeir sagt frá aðferð Þjóðveldis til að tryggja þér fjárhagslegt frelsi og sjálfstæði. Eða er mig að dreyma? Er Þjóðveldi of langt út fyrir rammann?

Margir hafa sagt mér að Þjóðveldi sé of fáránlegt, of byltingarkennt og of langt frá samtímanum. Sumir láta nægja að spyrja „eigum við að fara þúsund ár aftur í tímann?“ Flestir halda að Endurreist Þjóðveldi sé einhver bullhugmynd frá skrýtnum manni sem vart sé mark á takandi. Hve margir sem slíkt hugsa skyldu vita eftirfarandi?

Aðferð Þjóðveldis til forna var þrepaskipt beint lýðræði.

Þetta var gert þannig að á hverju vori safnaðist alþýða manna saman á þingstað og hélt vorþing í héraði. Um allt land voru haldin héraðsþing á alls 39 stöðum, á hverju vori. Þó fólk í sveitum væri upptekið í sauðburði og vorverkum tók það sér tíma til að arka eða ríða til þings og ráða málum síns héraðs.

Á hverju vorþingi var valið hverjir yrðu fulltrúar síns héraðs á Allsherjarþingi sameinaðra héraðsþinga, eða Alþingi. Þó hvert hérað hefði sinn forystumann eða höfðinga sem nefndur var Goði var það álit manna að hann væri talsmaður héraðs en ekki höfðingi.

Aðal aðferðin til að tryggja auðmýkt goðans var sú að hver einasti þingmaður (frjáls maður) héraðs gat sagt sig úr lögum við sitt hérað eða sinn goða og í lög við annað hérað, ef hann kaus svo.

Þannig var tryggt að ef goðinn ætlaði sér um of í valdboðun þá missti hann fylgi sitt heima í héraði.

Þetta tryggði einnig að goðinn gætti hófsemi og virðingar þegar hann tók þátt í vali á þingreiðarmönnum – eða Alþingismönnum – sem riðu með honum til Alþingis að loknum vorverkum.

Þegar Sturlunga öldin stóð sem hæst þá börðust tvær fylkingar á banaspjótum hérlendis. Oft er nefnt að borgarastríðið, sem tók rúma fjóra áratugi, hefði staðið yfir vegna valdagræðgi Sturlunga. Þegar sturlunga öldin er skoðuð nánar kemur í ljós að annars vegar börðust Þjóðeldismenn og hins vegar Konungsmenn.

Noregskonungur hafði lengi stefnt að því – leynt og ljóst – að sölsa undir sig landið og sú fylking sem töldust Konugsmenn voru fjárstyrktir af Noregi. Þegar landsmönnum var ljóst að Þjóðveldið hefði ekki nægt fjármagn til að berjast gegn hinu erlenda fjármagni var tekin lýðræðisleg ákvörðun um að ganga í ríkjabandalag við Noreg.

Gamli sáttmáli var ríkja samningur fullvalda ríkis við annað. Ég veit ekki nema um sé að ræða eitt elsta ríkjabandalag heimssögunnar. Samninginn var kosið um á Alþingi, að landið gengist undir vernd Noregskonungs. Noregur yrði áfram sjálfstætt ríki undir Konungi en Ísland yrði áfram sjálfstætt lýðveldi og konungur yrði þjóðhöfðingi þess. Með samningnum voru konungi gefin viss skilyrði.

Þegar Gamli sáttmáli var undirritaður liðu enn tvö ár áður en hann tók gildi.

Ástæða þessa var sú að kynna þurfti sáttmálann heima á héraðsþingum landsins og tryggja honum fylgi þeirra. Menn samtímans hafa gleymt því að héröðin litu á sig sem sjálfstæð en Alþingi væri fyrst og fremst sameiningarháttur þeirra í eina heild, aðallega til að samræma landslög og skilgreina þjóðina.

Um það bil hálfri öld eftir samþykkt Gamla sáttmála breytti Noregskonungur um starfshætti gagnvart öðru ríkja sinna, Íslandi. Í stað þess að virða sjálfstæði héraðsþinga og Alþingis hóf hann að fjarstýra landinu með því að skipa eigin höfðingja yfir héruð og gefa þeim tilskipanavald.

Viðbrögð Íslenskra bænda voru – eins og hafði áður gerst undir Þjóveldi – byltingarkennd í heimssögunni. Þeir ákváðu að sniðganga Alþingi og beita Noregskonung borgaralegum mótþróa.

Rifjum nú upp hversu úrelt Þjóðveldið kann að vera:

1. Frjáls héraðsþing um allt land, haldin árlega.
2. Alþingi kosið árlega með beinu persónukjöri.
3. Höfðingjar héraða (goðar) háðir vinsældum og þingsköpum (goða mátti gera útlæga ef þeir vanvirtu þinghelgi).
4. Borgaralegur mótþrói nýttur til að knýja fram lýðræði.
5. Trúfrelsi skilgreint með þjóðaratkvæðagreiðslu.
6. Konur máttu vera goðar (prestar) áður en Kristin kirkja tók trúmálin yfir.
7. Konur máttu skilja við menn sína (ef vissum skilyrðum var fullnægt).
8. Eina ríkið í Evrópu sem í þrjár aldir (900 til 1200) leisti innanlandsdeilur með aðferum lýðræðis.

Ef framangreint er úrelt, þá er tímabært að við endurritum söguna og endurhönnum menntun þjóðar vorrar. Vissulega má finna Þjóðveldisöldinni margt til foráttu í stjórnarháttum en höfum í huga að sigurvegarinn hefur ritað söguna.

Sú saga sem við þekkjum í dag gæti því hafa verið rituð til að blekkja og deyfa hina Íslensku hugsun eins og hún gerðist best. Vel er hugsanlegt að valdastéttir, síðustu alda og líðandi aldar, kunni skil á því hvernig ala skuli upp lýðinn til að styrkja eigin völd.

Ef litið er á spunavélar meginmiðla og hversu mikill ótti ríkir á landinu við að rugga bátum umræðunnar er auðvelt að tengja vissa punkta.

Ljóst má vera að fólk sem hefur þvílík völd og auð að þurfa ekki að strita fyrir nauðþurftum hafa mikinn tíma til að grúska, læra og tengja punkta. Við getum ekki leyft okkur að laushnýta meðan þeir rammbinda.

Þess vegna er Endurreist Þjóðveldi ritað og skilgreint. Svo fólk sem er tilbúið að segja skilið við þref, egóisma og stakar lausnir, geti litið upp og skoðað hvernig hin Íslenska hugsun getur með einföldum hætti endurhannað – á gömlum meiði – þann grunn sem henni hentar bezt. Því þó sumt sé úrelt kann að vera að það virki betur.

Það eru þúsundir Íslendinga að beita þessu sniðgengi, sem er ástæða þess að hraðbankar hafa nú færslugjöld. Bankakerfið er enn í bóluvexti og fjölmiðlar þegja.

Ef Íslendingjar tækju fé sitt úr bankanum í vikunni, fengju aðeins 10% þeirra reiðufé. Hinir fengju ávísun eða bankinn myndi loka.

Því leitar kerfið allra leiða til að halda reiðufé inni í bankanum. Því betur sem þeim tekst það, því meira færist efnahagslífið inn í tölvurnar. Þessar sömu og vissu ekki hve mikið bankarnir áttu rétt eftir hrun.

Þessar sömu tölvur rukka Þjóðina um allt sem hún á. Þessar sömu tölvur og hækka lánið þitt hraðar en þú greiðir. Þessar sömu sem ber á götuna þá sem ekki geta greitt.

Ég hef stillt bankann þannig að ef ég fæ greitt inn á reikninginn fæ ég tilkynningu. Ég fylgist með því ég treysti  bankanum álíka vel og stjórnmálafólki.

Maður sem bregst trausti þarf að ávinna sér traust og bankar einnig. Sérstaklega í ljósi síðustu ára. Ég borga því aldrei reikning í heimabanka heldur fer á staðinn og borga yfir afgreiðsluborðið. Þá nota ég tækifærið og yfirfer reikninginn.

Mér er alveg sama þó ég þurfi að borga seðilgjald. Ég vil ráða ferðinni en ekki vera hjól í neytendavél svo langt frá gangi nátturunnar að menntun mín verður að smán. Ég vil ráða minni eigin vegferð og sjálfsvirðing mín er meira virði en seðilgjald.

Aðal málið er að ég er að láta kerfið hafa fyrir mér, tefja fyrir; og gefa til baka þau óþægindi sem það hefur gefið mér. Þeir hafa þvingað mig og ég er í mótþróa. Ég tala um þetta, ég segi öðrum frá og ég hvet aðra til að hugsa um þetta því ég veit að þegar þúsundir fara að beita mótþróa þá þvingum við kerfið.

Nú segir einhver að ég fái engan til að taka þátt.

Kannski ekki, en það er frekar að einhver taki þátt ef ég tek fyrsta skrefið og næsta. Það er eins með þig, ef við erum tvö á vegferð, þá eru fleiri líkur til að þriðji bætist í hópinn. Þannig hafa allar hreyfingar vaknað.

Mér er því sama þó ég borgi seðilgjald. Það er einmitt þvingun seðilgjalds sem heldur þér á í ramma bankans. Það er stærri upphæð í húfi, svo seðilgjald er ekki vandinn, heldur frelsi heillar þjóðar. Þó Íslendingar standi sjaldan saman í aðgerðum þá gæti það breyst núna.

Þegar ég geri mér ferð á afgreiðslustaðinn og greiði  í persónu, þá gerist fleira en að tefja fyrir. Ég nota aldrei plastkort ef ég kemst hjá því. Ég tek ævinlega út reiðufé og nota í allar greiðslur og í einkaneyslu. Því er mér raunverulegt þegar ég greiði fé, en fyrir flestum er það bara reikniformúla á bak við strau.

Það er löngu ljóst að þeir sem nota reiðufé spara 15% í samanburði við þá sem nota plast.

Að fara í heimabanka og merkja við færslur, smella  á greiðslu er ekkert raunverulegt! Það er bara númer á tölvuskjá. Það er engin tilfinning fyrir verðmæti fólgin í því.

Auðvitað veit ég að ég er að greiða fyrir hitann, rafmagnið, húsaleiguna og svo framvegis. Auðvitað veit ég þetta og það eru raunverulegir þættir. En það er athöfnin sem er óraunveruleg og kerfið sem er að beita mig ofríki vill fjarlægja mig frá gjaldmiðlum.

Það er ástæða fyrir því hvers vegna heimskerfi bankanna vill að við fjarlægjumst tilfinningu fyrir verðgildi gjaldmiðla, og ég hlýt sem upplýst mannvera að streitast á móti. Banka klíkur hafa ekki sýnt sig í að hafa velferð almennings í fyrirrúmi.

Þetta er virka verkfærið sem ég hef. Ég sýni að ég læt ekki vaða yfir mig. Ef aðrir vilja fljóta með vilja valdhafa þá þeir um það en ég beit sniðgengi og virkum mótþróa. Ég nota menntun mína, ég afla mér þekkingar, ég mynda mér afstöðu og vel að vera frjáls.

Ég á samskipti við fólk, er meðlimur í samfélagi, tölvan getur átt sig, hraðbankinn og plastið einnig.

Þessi aðferð krefur mig um samskipti við fólk og eykur á snertingu mína við afgreiðslufólk. Það mun koma þér á óvart hve mikið af starfsfólki stofnana er sammála þeim málstað sem við Þjóðveldisfólk stöndum fyrir. En fyrst þarf að hitta það og skiptast á orðum til að heyra – eða sjá – hvað því finnst.

Oftar en ekki hitti ég á jákvætt fólk sem hefur einnig áhuga á andlegum gildum. Mér finnst tíma mínum vel varið að eiga samskipti við aðra Íslendinga, jafnvel þó sé mér ósammála um margt.

Starfsfólk er í hlutverki og þó það taki við peningunum mínum er það ekki alltaf sammála yfirboðurum sínum. Það er trústyrkjandi fyrir þetta fólk að finna að þau eru ekki ein. Að við erum ekki stjarfar brúður í vél, hvorki þau né við hin.

Þessi grein er umrituð og stytt útgáfa eldri greinar í greinaflokknum Endurreist Þjóðveldi og var fyrst byrt á gudjonelias.blog.is.

Verðbólga* skiptir þjóðina engu ef hún hefur efni á mat handa börnum sínum og þaki yfir höfuðið. Henni er sama um fjárvald og yfirvald ef hún býr við öryggi.

Hins vegar skiptir ótti miklu máli ef þú trúir boðbera hans. Ef þú trúir á bankakerfið þá notarðu bankakerfið. Þá notarðu bæði netbanka og plastkort. Þá spararðu tíma fyrir kerfið með því að mæta síður í afgreiðslu ef hægt er að nota netið.

Hið opinbera fylgist nú sem best það getur með hvaða vefsíður þú ferð inn á með Íslandslykli.

Kerfi sem er hannað til að fylgjast með þér, kerfi sem er hluti sama kerfis og Fjármálaeftirlitið og Seðlabanki. Kerfi sem ítrekað hefur sýnt með verkum sínum í hvaða liði það stendur.

Hvar stóðu hagfræðingar og lögfræðingar elítu og stofnana meðan bankabjólfar, kvótakóngar, álbarónar og virkjanatröll blóðgðuðu þjóðina og dáleiddu hana samtímis með hjálp megin miðla?

Það er þeim í hag að þér hugnist ekki aðgerðir þér í hag.

Það er þeim í hag að þú umberir að stjórnmálamenn gugni á loforðum sínum. Við vitum vel að stjórnmálamenn meina vel þegar þeir lofa. Við vitum einnig að þeir hafa atvinnu af að tala fjálglega og fagurfræðilega. Þeir halda einnig störfum sínum með faglegu orðagjálfri og fyrirslætti.

Meðan þjóðin trúir þvættingi þeirrar klíku sem stjórnar lýðveldinu hennar, þá er henni stjórnað. Því sá sem þú trúir er sá sem þú fylgir. Hafðu í huga að það sem þú trúir á, það vex. Þannig uxu bankarnir og þess vegna getur Íslandselítan – eða lýðveldisklíkan – stjórnað þér.

Sterkasta vopn hennar er eftirfarandi: Fólk vill síður sýna samstöðu ef það efast um að aðrir sláist í lið með þeim. Þess vegna hika margir á jaðrinum hjá Þjóðveldinu. Taktu einnig eftir því að ef það birtist ekki í megin miðlum halda margir að það sé ekki til.

Sem betur fer eykst Internetnotkun fólks og það eru sífellt fleiri meðvitaðri um að nota það. Einnig vex dag frá degi að fólk lesi sér til. Á sama tíma ræðir lýðveldisþingið um að takmarka netaðgengi.

Við vitum öll að önnur bóla er á næsta leyti. Verðbréfabóla sem lengi hefur spáð verið. Við vitum einnig að bankarnir eru jafn valtir í dag og fyrir fimm árum. Enn fáum við ekkert að vita um snjóhengjuna og bankarnir þegja yfir hvaða vogunarsjóðir eiga þá eða hver eigi sjóðina.

Þeir eru hins vegar iðnir við að rukka af okkur húsnæðin og skrúfa lánin okkar upp. Sveiattan, þetta lið verður afskrifað þegar Þjóðveldið rís. Eins og Þjóðveldismenn vita munum við afskrifa allar skuldir þjóðarinnar sem eru eldri en 10.12.2012. Sama dag munum við tryggja eignir hennar miðað við daginn fyrir hrun.

Ég myndi segja slá skjaldborg en stjórnmálamanneskja lýðveldis rústaði því fína orðalagi..

Mér hryllir við þeim darraðardansi þöggunar, spillingar, frekju og yfirgangs, handrukkana og siðleysis sem stjórnar lýðveldinu þínu. Það er ekki þjóð okkar samboðið að láta þetta viðgangast. Endurreist Þjóðveldi vex því dag frá degi, því fleirum er nóg boðið.

Við sem vörðum þann veg raunlýðæðis og gegnsæis fögnum að fjöregg þjóðar vorrar er í endurfæðingu, með nútímalegum hætti.

• Hljóðgreinar: frelsi.not.is
• Ritgreinar: http://hreinberg.is

Þjóðveldið rís á Þjóðveldishátíð á sumarsólstöðum. Hún var fyrst endurnýjuð árið 2013 og hafði ekki verið haldin síðan 1264. Hún verður héðan í frá haldin árlega, þar sem Lýðræðið á heima: Spilda sem nú er sumarbústaðaland og illa hirtur túristastaður.

* Þessi grein var upprunalega rituð á blog.is sem svar við spunafrétt á mbl.is varðandi verðbólgufrétt eða verðbólguspá. Fréttin sjálf er löngu gleymd.

Þessi grein var fyrst rituð á blog.is sem gagnrýni á frétt varðandi hertari refsingar á föngum hjá Fangelsismálastofnun Íslenska Lýðveldisins. Sem fyrrverandi fangi og áhugamaður um sálfræði og sjálfshvatningu tel ég mér rétt og skylt að tjá mig um fangelsismál landsins..

Það er enginn skaði fyrir þjóðfélagið að fangar noti tölvur. Fartölvur eru yfirleitt einu betrunar-úrræðin sem fangar hafa í fangelsum landsins sem að öðru leyti gera nákvæmlega ekkert til að skila út betri borgurum.

• Það er engin sálfræðiþjónusta sem fangar geta nýtt sér til að taka á sjálfum sér og sínum innri vandamálum.
• Það er nær engin menntun í boði fyrir fanga sem vilja nýta afplánun til að betrumbæta sjálfa sig.
• Það er ekkert kerfi innan fangelsa til að umbuna mönnum fyrir bætta hegðun og framfarir.
• Sú litla vinna sem föngum býðst er aðeins fyrir útvalda og sjaldan mannbætandi.
• Það er því sem næst engin ráðgjöf í boði fyrir fanga sem vilja leita sér úrræða til betrunar.
• Það eina sem býðst eru sjónvarpsrásir til að hanga yfir eins og lifandi grænmeti.
• Ekkert eftirlit er haft með klíkumyndunum og eineltiskúgun innan veggja (sem viðheldur ytri klíkum og valdi handrukkara).

Hins vegar er nóg af úrræðum og refsingum til að gera menn leiða, þreytta og reiða …

Því miður eru dómstólar götunnar á sama máli og Hr. Winkel. Fangar séu skepnur sem bezt séu geymdar í dýflissu. Kannski er það þess vegna sem glæpum fjölgar á Íslandi, því fleiri skepnur eru utan en innan? Ég hef sjálfur séð skepnur taka umbreytingu því þær fengu samtalsmeðferð.

Sjálfur er ég skepna sem hef afplánað, og enginn trúir að ég hafi komið út betri maður. Ég gjörnýtti þau úrræði sem í boði voru, til að taka á sjálfum mér í afplánun.

Úrræðin sem buðust voru eftirfarandi:

• Nota fartölvuna til að skrifa.
• Nota fartölvuna til að smíða tölvuforrit.
• Læra á skapandi verkfæri tölvunnar s.s. myndvinnslu og myndbandagerð.
• Fara daglega í ræktina og læra þar sjálfsvirðingu og þannig að virða aðra.
• Læra að elda hollan mat (fangar verða að elda sjálfir).

Þá er allt upp talið sem er í boði en ég lét sannanlega reyna á efri listann. Ég vildi nýta mér afplánun til að taka vínkilbeygju í mínum lífsferli. Því miður sá ég marga fanga sitja inni sem vildu það einnig en höfðu ekki sama bakland og ég til að smíða sér tækifærin.

Ef þrengja skal meira að föngum mæli ég með skrefinu til fulls: a) Fjölgið lögregluþjónum, því sparnaður í fangelsi eykur kostnað í hverfunum. b) Hættið að leyfa þeim að elda sjálfir. C) Smíðið dýflyssur, hættið við Hólmsheiði og girðið gámahverfið á Neskaupsstað undir fjandana.

Svo ég slái nú á léttari strengi:

Kerfisstofnanir Íslandselítunnar hafa löngu misst tökin á þegnum sínum, og það er stut í að þegnar Íslands breytist í sjálfstæða ríkisborgara Þjóðveldis. Enda hefur Íslenzka lýðveldið aldrei haft þau tök á landinu okkar sem það á skilið.

Stundum er það kostur fyrir stjórnkerfi Íslenzka lýðveldisns, að hvorki fangar né þegnar þekkja stjórnarskrána sína.

Stýrivestir eru grundvallarvextir allra vaxtaútreikninga í bankakerfinu. Jafnframt benti ég starfsmanni á hvar hægt sé að fletta upp stýrivöxtum en í fyrra tilfellinu kallaði bankastarfsmaður á annan bankastarfsmann sér til aðstoðar.

Oft hef ég lent í samskonar undanfarin tvö til þrjú ár. Að ég ræði við fólk um eitthvað sem oft er nefnt í fjölmiðlum s.s. stjórnarskrá, stýrivexti, efnahagsmál, lýðræði, og fleira spennandi, en kem að tómum ljóranum.

Í nær öllum tilfellum hef ég kannað málið nánar og komist að því að viðmælendur mínir voru að meðaltali með eina komma tvær háskólagráður og nær ávallt í góðu eða tryggu starfi. Tæplega helmingur starfaði hjá hinu opinbera og meirihlutinn átti fjölskyldu.

Á að giska þrjú til sex prósent viðmælenda minna höfðu lesið stjórnarskrá Lýðveldisins en þó höfðu allir á henni skoðun. Allir töldu sig til hins upplýsta almúga. Á sínum tíma þegar umræðan umstjórnarskrártillögurnar var í deiglunni höfðu allir viðmælendur mínir skoðun á þeim tillögum, en enginn þeirra vissi hve margar þær voru en vissu þó hvaða fimm spurningar yrði kosið um og hvernig væri rétt að kjósa.

Nú vita þeir sem lesið hafa færslur mínar að ég á mér draum um endurreist lýðræði á Íslandi.

Draumur þessi er líklega tæpur því dáleiddur skrýll sem trúir á skoðanir sínar og jafnframt því að hann sé upplýstur en byggir skoðanir sínar á skoðunum annarra en ekki á þekkingu, sá skrýll mun halda áfram að sækja í dávald meginfjölmiðla og yfirborðsmennsku í tískustraumum líðandi stundar. Sérstaklega mun sá skrýll detta aftur í það næst þegar græða má á nýjum gólfefnum og kenna svo bankastarfsmönnum um ofþenslu.

Nú veit hinn upplýsti almúgi að sá sem notar reiðufé í stað plastkorta græðir 15% meira ráðstöfunarfé á ársgrundvelli. Þetta er þó leiðinlegt umræðuefni í matarboðum og á öðrum samkundum. Mun áhugaverðara finnst að ræða um hverjir séu að skilja eða hver barði hvern.

Sérstaklega er skemmtilegt að geta dregið ýmsa ólánsmenn í dilka og benda á þá sem skálka en vera sjálfur gull og gersemi. Þannig er hinn déleiddi skrýll.

Í sumar kom ég á bensínstöð að kaupa mér pulsu og kók. Tíu mínútum áður en ég kom þar að bilaði beinlínu kerfið sem tekur við kortagreiðslum. Starfsfólk neyddist til að láta eldsneytis- og nammikaupendur bíða þess í aðrar tuttugu mínútur að kerfið kæmist í lag. Af þeim liðlega sextíu manns sem voru þarna að versla vorum við um það bil sjö sem notuðum reiðufé. Hinir voru allir í stresskasti og svitabaði, tvístígandi og bíðandi, bölvandi og ragnandi.

Hver sá sem fylgst hefur með þróun bankakerfis og efnahagsmála – síðustu fimmtán til tuttugu árin – veit að það hefur lengi verið stefnt að því á vesturlöndum að smala okkur á rafræna garðann.

Við sem viljum ekki fara þangað verðum að fara þangað með mannöpum sem kalla sig mannfólk en hrærast í einskis verðum skoðunum á málefnum líðandi stundar. Munum að líðandi stund eru um það bil þrír sólarhringar sem hvert meginmálefni lifir hjá meginmiðlunum.

Hver man í dag hvað var efst á baugi í síðustu viku? Hver nýtur kyrrðar í darraðardansi hávaðamengunar ljósvakamiðla og annarrar miðlunar?

Það er engin nýlunda að meginmiðlar minnist á að prentaðir og slegnir peningar muni hverfa. Kerfið hefur undirbúið þetta lengi og eins og venjan er þá eykst umfjöllun um þetta í fjölmiðlum á lokastigum þess að hinn upplýsti skrýll aðlagi skoðanir sínar.

Fyrst sýn mín á hinn upplýsta almúga er svo dimm, hvers vegna trúi ég þá að apahópurinn eigi að fá lýðræði? Vegna þess að skrýllinn breytist í fólk þegar hann fær ábyrgð. Þegar hann vaknar af dásvefni þess að treysta skuli öðrum fyrir örlögum sínum og tekur örlög sín í eigin hendur mun hugur hans breytast úr neytanda og verða þáttakandi. Því við Þjóðveldismenn trúum að fólk sé ekki fífl, heldur fyndið þar til það vaknar.

Að endingu vil ég koma einu hér að, fyrir þá lesendur mína sem móðgast þegar ég líki fólki við apa. Við erum prímatar, sorrý.

Sem minnir á hvernig starfsfólk ráðuneyta og stofnana iðkar ákveðna mállýsku innan tungutaks faglegs orðagjálfurs. Mállýsku sem er betur útskýrð í bók minni Varðmenn kvótans. Meðan eitthvað hljómar nógu faglega, nógu yfirvegað og ígrundað, þá gleðst áheyrandinn og mælandinn hlýtur að vita betur hvað um sé rætt.

Þjóðin trúir yfirleitt orðagjálfrinu – eða reynir að trúa – og er sátt meðan sjónvarpið er skemmtilegt, ánægð að hafa verðuga fulltrúa við Austurvöll og ábúðarmikla starfsmenn í ráðuneytum og stofnunum. Fulltrúa sem standa vörð um hagsmuni sem þjóðin hefði meira vit á ef hún læsi milli línanna í orðagjálfrinu:

Hagsmuna sem hún veit hverjir eru, en meðan hún trúir gjálfrinu og hefur áhyggjur af lágmarkslaunum eða hversu mikið kemst í innkaupakörfuna, gleymir hún að stjórnarflokkarnir sem nú eru við völd lofuðu í tíð síðustu stjórnar að lækka álög á eldsneyti: Álögur sem eru að blóðmjólka þjóðina okkar.

Ég mun ekki að þreyta þig lesandi góður og endurtaka hér hvernig við getum breytt þessu með endurreistum héraðsþingum og endurvakið upprunalegan tilgang Alþingis, eða hvernig við sem eigum valdið getum endurreist beint lýðræði.

Þess í stað minni ég þig á að fjölmiðlar þegja yfir því að bankarnir eru jafn hætt komnir í dag vorið 2014 og þeir voru sumarið 2007. Forðaðu fé þínu í skjól.

Þú vilt ekki vera viljalaust dýr sem lætur ókennda náttúru leiða þig áfram en alveg sama hvað þú reynir, þá sérðu þetta ævinlega eftirá.

Hve margir einstaklingar í sögu þinni, hvort sem þú hefur hitt þá eða dáðst að úr fjarlægð, hafa leitt heimssýn þína?

Hvers vegna ekki þín eigin hugsun?

Jafnvel þegar við reynum að brjótast út úr þessari hugsun þá föllum við niður í hana aftur. Kannski ekki að ástæðulausu, því þannig virkar hjörðin best, að hún standi þétt saman að baki þeim sem leiða hana áfram.

En hvað ef leiðtoginn leiðir hana í villu? Hefur þá hjörðin tök á að velja nýjan leiðtoga? Hvernig myndi hún gera það, með valdi eða samræðu? Þetta er kjarni beins lýðræðis, að við verðum öll leiðtogaefni og höfum tök á að velja okkur fremstan meðal jafningja, síendurtekið.

Þegar maður tileinkar sér þessa sýn, þá sér maður hversu fáránlegt það er þegar fremstir meðal jafningja eru upphafnir í fjölmiðlum og í tali sums fólks. Að ekki sé talað um trúða sem erfa krúnur.

Það kann að bera í bakkafullan lækinn að nota tækifærið og segja fáein orð um þessa kraftmiklu afstöðu í dag, í minningu stórmennisins Nelson Mandela. Mér þykir þó upp á Íslensku, að sjaldan sé góð vísa of oft kveðin.

Þegar ég á sínum tíma sat inni fyrir skammarlegan glæp, sem mun fylgja mannorði mínu það sem eftir er, sá ég afplánun mína sem tækifæri eða tilefni til betrunar. Ég var alinn upp í sveitasamfélagi þar sem helst var talað um betrunarvist þegar aðrir ræddu um hegningarvist, betrunarhús í stað hegningarhúss.

Þar fæddist mér Ferli hins jákvæða vilja – sem Gandhi nefndi afstöðu sannleikans.

Ég rak mig furðufljótt á að nútímalegt betrunarkerfi okkar væna lands lítur almennt á afplánun sem hegningarvist og að hinir ólánsömu þolendur hegningarvistar séu þar best geymdir sem lengst. Við dvöl mína með hinum ólánsamari samborgurum fékk ég því tækifæri í stað ömurlegrar vistar.

„It is said that no one truly knows a nation until one has been inside its jails. A nation should not be judged by how it treats its highest citizens, but its lowest ones.“ ~Nelson Mandela

þegar þú sérð ömurleg örlög sem tækifæri umbreytist afstaða þín til allra aðstæðna og sú depurð sem annars drægi þig niður umbreytist, þá vaknar innri sýn og aukinn kraftur. Við sama efnahvarf sálar þinnar sérð þú aukin tækifæri, og jafnvel tækifæri í í tækifærum, þar sem þú áður sást grámósku ókleifra örlaga.

Þannig fékk ég tækifæri til samræðna í afplánun – eða betrunarvist – minni og fékk sama tækifæri og dómarra þyrftu að fá til að kynnast þeim farvegi og einkasögum annarra ólánsmanna sem afplánuðu mér samhliða. Smám saman sá ég hvernig sýn samfélags á fólk sem það skilur ekki hafði aukið á ógæfu þessara manna sem flestir höfðu alist upp við aðstæður sem beint eða óbeint höfðu skikkað þá inn í farveg vondra örlaga í stað þess að bjóða þeim sýn tækifæra.

Ég hef áður ritað um hvernig afplánunarkerfi Íslenska lýðveldisins stuðlar beinlínis að því að menn haldi áfram í farvegi glæpa frekar en að rétta föngum tækifæri til sjálfsbetrunar. Höfum í huga að efni greinakorns þessa er innblásið af ævistarfi glæpamanns sem sjálfur byggði afstöðu sína á æviferli annars glæpamanns.

Það kann að hljóma fáránlega í hugum lesandans þegar ég nota svo gróf orð um menn á borð við Mandela eða Gandhi en í augum þeirra samfélaga sem þeir umbreyttu voru þeir áratugum saman séðir sem glæpamenn af stjórnvöldum og valdamikilla samtímamanna sinna.

Hinn dáði breski stjórnmálamaður Margaret Thatcher, sem ég sjálfur lít upp til um margt, leit á Mandela sem ótíndan kommúnískan hryðjuverkamann. Churchill sem var einn dáðasti maður síns samtíma leit á Gandhi svipuðum augum.

Þó við sem erum að hefja gönguna inn í tuttugustu og fyrstu öldina lítum á þessa menn sem stórmenni andans þá búum við í hinum umbreytta samtíma sem þeir beinlínis stuðluðu að. Við erum í vissum skilningi andleg börn þessara manna og því þykir okkur fáránlegt hvernig hinn upplýsti samtími þeirra tíma leit þá í upphafi.

Það er jafnan svo þegar menn stuðla að upphafi einhvers nýs að það mætir mótstöðu en fyrst þöggun. Rétt eins og í dag er baráttan fyrir Endurreistu Þjóðveldi þögguð og af velflestum álitin barnaleg. Þó er hún að mestum hluta innblásin af fordæmi og skrifum þeirra manna sem hér er minnst á.

Þegar þú afplánar fyrir glæp, hvort sem þú átt það skilið eða ekki, þarftu að glíma við alls kyns tilfinningar úr hyldýpi sálarinnar sem geta auðveldlega sligað manninn og gert hann dapran, bitran og sárann. Það er auðvelt að koma út í samfélag sem áfram beitir mann úrræðum fordóma og sniðgöngunar og í sárindum hjartans að líta svo á að fólk séu fífl eða á annan hátt sökkva sér í sjálfsvorkunn og depurð sem aftur festir mann í hjólfari hugans og fangelsi hjartans.

Hver einasti maður sem gengur út úr fangelsi – og fyrrum samfangar mínir vöruðu mig við þessu en ég tók ekki mark á því á sínum tíma – gengur út í þunglyndi. Nærri undantekningarlaust hrynja menn niður í þunglyndi fáeinum vikum eftir að þeir ganga út í frelsið og undir hælinn er lagt hversu hratt menn rísa upp úr því ef þeir ná tökum á því á annað borð. Skiptir þar engu hvort þeir áttu skilið að afplána eða ekki.

Hér kemur að sýn sem líklega fer framhjá velflestum góðborgurum samtímans.

Þegar þú afplánar saklaus vex depurð og biturleiki í réttu hlutfalli við sakleysi þitt og þann tíma sem þú situr inni. Að ganga út úr þriggja áratuga fangelsun eins og Mandela gerði, að mæta allri veröldinni brosandi og á sama tíma að fyrirgefa hverjum einasta af kvölurum sínum, það er nærri útilokað.

Það er auðvelt að flytja ræður í ræðustól eða skrifa athugasemd í samfélagsmiðla, greinastúfa í fréttablöð byggðum á yfirborðskenndri upptalningu staðreynda. Það er hins vegar erfitt að setja sig í fótspor þeirra sem gengið hafa þrautagöngu eigin sálar og sigrast á þeim innri árum sem hver maður býr við en nær enginn horfist í augu við.

Svo ég vitni í hinn stórmerka sálkönnuð Carl Gustav Jung: „Fólk mun gera hvað sem er, sama hve fáránlegt það er, til að forðast að horfast í augu við sál sína augliti til auglitis.“

Þegar ég kom út úr minni afplánun hrundi ég í mína þunglyndsgöngu og óttaðist um hríð að ég færi sömu leið á endanum og faðir minn heitinn. Hann var sjálfur þunglyndur að eðlisfari og þegar vissir þungbærir erfiðleikar sliguðu hann gafst hann upp í baráttunni við eigin innri fjanda og yfirgaf lífið fyrir eigin hendi. Mér tókst að snúa á mitt meðfædda eðli.

Hvernig ég fann leiðina til bjartsýni og jákvæðs vilja er að hluta til lýst í hljóðupptökum sem ég hef nefnt Hljóðvarp ferlisins. Það er aftur byggt á bók minni Ferli hins jákvæða vilja sem enn er í handriti en verður vonandi útgefin innan fáeinna missera.  Hljóðvarpið má hlýða á ferlid.not.is og sumar af hugmyndum Ferlisins eru þegar birtar á vef mínum hreinberg.is.

Langur er vegur að táknmynd frelsis og ég bið lesandann velvirðingar á þessari löngu færslu. Hún átti ekki að vera svo löng sem raun ber vitni, en ég verð reiður þegar stjórnmálamenn samtímans reyna að gera stórmenni andans að sínum. Atkvæðaveiðimenn vita ekki hvað afstaða er en nóg hafa þeir af skoðunum og yfirlýsingum.

Rifjum upp sem snöggvast að Mahatma Gandhi sem mótaði snemma hvernig Borgaraleg afstaða, eða Borgaralegur mótþrói, virkar í baráttu gegn spillingu og forsmán yfirvalda sem að nafninu til drottna í umboði borgaranna en koma þó fram við þá sem þegna.

Borgaralegur mótþrói var ekki fundinn upp af Gandhi. Íslenskir þegnar Noregskonungs beittu borgaralegum mótþróa gegn hinu hálfnorska Alþingi snemma á fjórtándu öld þegar valdamenn í Noregi reyndu að stjórna Íslandi sem norsku héraði. Gamli sáttmáli snérist um að Ísland væri frjálst og fullvalda ríki undir vernd Noregskonungs en frjálsir Íslendingar beittu virku andofbeldi til að þvinga norsk stjórnvöld til að virða sjálfstæði Alþingis árin 1305 til 1315 þegar Noregskonungur brást anda Gamla sáttmála.

Ég hef áður komið inn á að sýn forfeðra okkar frá því fyrir stofnun Þjóðveldis og fram á fjórtándu öldina var margar aldir á undan samtíð sinni og hugsanlega á undan okkar eigin.

Biturðin sem ég áður nefndi, þegar þú kemur út úr afplánun og glímir að nýju við veröldina verður aðeins sigruð með afstöðu. Afstaðan er þannig að þú lítur í eigin garð og glímir við eigin innri ímyndir og tilfinningar þar til þú hefur sigrast á veikleikum sálar þinnar og tengst við uppruna hennar án þess að burðast með einskis nýtt egó.

Þetta þurfti ég að gera og tókst. Ég var raunar á þeim tíma að glíma við þunglyndi sem hefði getað dregið mig til dauða og ég vildi ekki deyja. Þegar ég í kjölfarið skrifaði Ferli hins jákvæða vilja og síðar þegar ég samdi Hljóðvarp ferlisins sá ég að skilningur minn á fólki, tilverunni og mörgu fleiru hafði ekki breyst heldur umbreyst.

Það er auðvelt að breyta manni með því að breyta venjum hans en það er brottgeng breyting. Ef hann umbreytist innan frá þá breytist eðli hans og þá varanlega. Þetta upplifði ég á sjálfum mér og það umbreytti gjörvallri sýn minni sem fyrr segir. Skömmu síðar sá ég bíómyndina Gandhi, sem kom út árið 1982, og sá þar glitta í hver boðskapur þess manns var. Sá ég glitta þar í margt sem ég hafði uppgötvað sjálfur í minni sjálfsvinnu, og ég rak í rogastans.

Þó við höfum öll alist upp við setningar á borð við borgaralegur mótþrói eða virkt andofbeldi þá vitum við fjarska lítið um innihald þess boðskapar enda fjölmiðlar ekki í sama liði og við.

Þegar ég skoðaði baráttu Martin Luther King yngri sá ég hið sama. Þegar ég gluggaði í baráttu og frásagnir Mandela sá ég hið sama. Ég sé þetta víðar í skrifum og afstöðu tuga fólks. Ég sé þessa afstöðu víðar og sífellt dúkka upp oftar og oftar. Ég sé hana breiðast út í samtíma okkar eins og gárur á tjörn. Veröldin er að breytast og það andlega innsæi sem drífur breytinguna er umbreyting hins andlega veruleika einstaklingsis, frá grunnhyggnum og ódýrum skoðunum stjórnmála, félagsmála og trúmála yfir í eindregna afstöðu:

Afstaða með sannleikanum. Afstaða sem krefst þess að þú standir með því sem þú telur réttast og farsælast í lífinu fyrir allt fólk, hvernig sem það lítur út, hvernig sem það hugsar, hverjar sem skoðanir þess eru.

Algjörlega afdráttarlaus afstaða með sanngirni, réttlæti, lýðræði og umfram allt kærleika og gagnkvæmri virðingu. Virðingu sem krefst umburðarlyndis fyrir skoðunum annarra, svo sterk að þó þú fyrirlítir skoðun náunga þíns sértu tilbúin að berjast með honum fyrir rétti sínum til hennar hver svo sem hún er!

Ekkert af þessu er mögulegt nema þú fyrst takir innri umbreytingu hjarta og hugar. Sumir taka hana því þeir neyðast til þess og aðrir því þá langar til þess og enn aðrir því þeir fá hvatningu frá kraftmiklum fyrirmyndum.

Það er einmitt það sem Mandela átti við þegar hann sagði „As I walked out the door toward the gate that would lead to my freedom, I knew if I didn’t leave my bitterness and hatred behind, I’d still be in prison:“ Að ef þú getur ekki umbreyst í skoðunum þínum og tekið afstöðu með góðum gildum í verki þá verða skoðanir þínar að fangelsi hjartans. Fangelsi sem þú getur búið í ævilangt og endalaust hnýtt í aðra og annarra skoðanir blindur á eigin hugarramma.

Gandhi nefndi borgaralega afstöðu eða mótþróa því orði Satyagraha. Hugtak sem lauslega þýtt hjúpar merkinguna „afstaða sannleikans.“ Það hvílir mikil speki í þessum orðum og ég læt áhugasömum það eftir að grufla í því innihaldi. Það er skemmtilegra að uppgötva sumt sjálfur.

Þannig fæddist afstaðan fyrir Endurreistu Þjóðveldi Íslands. Hugsjón sem stendur traustum fótum á sama hugmyndagrunni og fyrrnefndir menn, Gandhi, King, Mandela, og tugir annarra, hafa mótað. Afstaða með beinu lýðræði, sanngirni, heiðarleika, innsæi, trú á æðri gildi og umfram allt algjórlega án ofbeldis. Því ofbeldi verður aldrei útrýmt með ofbeldi, og friðsæll heimur ekki skapaður með ofbeldi.

Trúðu mér, ég var ofbeldismaður, slíkt er aldrei úrræði né farsæll farvegur.

Afstaða Þjóðveldis er afdráttarlaus:

Við afskrifum með öllu skuldahala þjóðarinnar og það bankakerfi sem í dag tröllríður henni, eins og þegar drulla er þvegin af vegg. Við endurreisum virkt persónulegt lýðræði með árvissri framkvæmd þar sem hver borgari getur tekið virkan þátt.
Án ofbeldis en með virkri borgaralegri mótstöðu gegn ofríki sýndar-lýðveldisins.

Hugsjónin fyrir endurreist Þjóðveldi er þess eðlis að ekki er hægt að taka afstöðu eftir fyrirsögn eða fimm mínútna tímaritsgrein. Höfum í huga að flest skrif á Vefnum eru í eðli sínu tímaritsgreinar. Þó má vekja spurningar og leyfa lesandanum að svara.

Það er ekki hægt að taka afstöðu á einni dagstund til þess hvernig samfélag við viljum móta. Yfirleitt er lítið ritað um slíkt viðhorf, að allt sem þú hugsar, segir eða gerir mótar samfélag þitt. Námskerfið gerir ekki ráð fyrir að kenna slíka hugsun, kennarar lærðu ekki að þroska gagnrýna hugsun sjálfir, heldur móta hugsun annarra.

Téð blekking er því þannig að fyrirsögnin lokkar aðeins það fólk sem hugsar um nútíð sem afleiðing af fortíð. Fólk sem hefur gaman af að tengja saman óskylda punkta og fá nýja heildarmynd. Því þarf ekki að lokka marga lesendur með smekklegum fyrirsögnum, því þeir sem dæma innihaldið af bókarkápunni munu ekki móta hugsjón. Meðan hugsjón okkar mótast þarf því hugsanasmiði en ekki hugsananotendur.

Þjóðveldis hugsjónin er þess eðlis að hún þarfnast fleiri mótunaráhrifa áður en hún stígur fram. Til þess þarf hún að birtast á þann veg að hún lokki mest til sín huga sem hugsa á þann veg að þeir vilji brjóta til mergjar, þróa í samvinnu með öðrum, endurmóta og endurskoða og stíga fram til baráttu þegar farvegur hugsjónarinnar er fullmótaður. Hugsjónin þarf að vera skýr og einföld en jafnframt þola breiðsíðu gagnrýni af öllu tagi. Hver einasti slíkur er jafnoki margra af hinu taginu.

Hver er þessi hugsjón? Er hún forneskja? Viljum við afturhvarf til fortíðar eða Þvert á móti? Viljum við stefna til framtíðar og læra af því sem rétt var gert hér áður, hvort sem það var gert á tíundu öld eða tuttugustu öld?

Hvað var rétt gert og hvað rangt hér áður? Hver er Íslenska þjóðin og hvert stefnir hún? Stefnir hún í eigin átt eða hagar hún seglum eftir vindi annarra þjóða? Gæti hún stefnt öðrum þjóðum eftir sínum eigin vindi? Gæti hún leitt aðrar þjóðir? Hún er fámenn og oft þverlynd, en er hún það víðsýn og sterk að hún geti orðið Friðarboðinn í norðri eins og Nostradamus spáði henni?

Einföld hugsjón að grunni til

Lýðveldið sem ól þig upp er arftaki erlends kúgunarvalds. Öll uppbygging þess beinist í þá átt að stjórna lýð, eða þegnum. Þó það nefni sig Íslenska lýðveldið er lýðræði þess mótað af erlendri fyrirmynd. Sú fyrirmynd byggist á þjóðþingum fulltrúalýðræðis sem mótaðist sem málamiðlun á milli einveldis konunga og þjóða sem voru í óða önn að mennta sig og vakna til vitundar um muninn á borgara og þegn.

Því hefur Lýðveldið ekki sinnt skyldu sinni varðandi menntun. Menntun snýst um fleira en að læra skrift og samlagningu. Hún snýst um fleira en að vita hvenær Kópvogsfundurinn var haldinn eða hvenær byltingin var í Frakklandi. Hún snýst ekki um að vita hvað fjöllin heita eða yfirborðskennda lífsleikni.

Menntun snýst um að kenna þér að afla þér þekkingar, að vinna úr þekkingu og tengja saman ólíka punkta þekkingar í afleiður og niðurstöður. Menntun snýst um að kenna fólki að hugsa skapandi og sjálfstætt en í samfélagi við aðra.

Menntunarkerfi Lýðveldisins er uppteknara af samræmdum prófum og stilltum bekkjum en framangreindu. Þetta er auðsannað:

Vissir þú að Íslenska þjóðin varð til á fyrsta þjóðfundi sínum? Að daginn fyrir þann þjóðfund var landið byggt landnemum, og afkomendum landnema, frá sex til átta löndum? Þetta fólk leit á sig sem Íslendinga en ekki meðlimi þjóðar, því þjóðin var ekki til sem slík. Á þessum þjóðfundi var fyrsta Alþingi stofnað, en vissir þú að nafn þess hafði merkingu? Er menntakerfið að segja þér hvaða merkingu framangreint hefur?

Nafnið Alþingi táknar bókstaflega „Allsherjarþing héraðsþinga.“ Landinu var stjórnað beinlínis frá 39 héraðsþingum sem dreifð voru um allt land. Þau voru þannig skilgreind í huga fólks að þó þú byggir í einu héraði gastu sótt þing í öðru. Stjórnkerfi eða lagagrunnur fyrstu Íslendinga var því huglægur og mjög skapandi.

Alþingi dagsins í dag er eins óskylt hinu forna Allsherjarþingi eins og hamborgari er óskyldur piparsteik. Annað þeirra er fulltruaþing að erlendri fyrirmynd fornra konungsríkja, hitt er þjóðþing frjálsra manna og kvenna sem vildu ráða sér sjálf og iðka beint lýðræði.

Þetta er kjarni Þjóðveldis: Við ráðum sjálf, við notum héraðsþing um allt land og þingin eru eins sjálfstæð og sterk og hægt er. Alþingi er aðeins sameiginlegur farvegur þess sem sameinar héraðsþing í þjóðríki.

Þegar þessi hugsjón raunlýðræðis rís að nýju mun hún vekja heimsathygli og dreifa hratt úr sér um heiminn. Auk þess sem Íslenska þjóðin verður í kjölfarið fremst meðal friðarbera og miðstöð menntunar og fræðslu. Þegar það gerist mun streyma hingað fjármagn í skapandi hugsun, vísindi og ýmislegt tengt hugvísindum og viðskiptum.

Raforka og sjálfbærni varðandi fæðulindir og orku mun þá nýtast vel, því fjöldi ferðamanna og aðfluttra verður slíkur að Schengen verður fleygt rétt í tæka tíð áður en flóðbylgjan brestur á. Nokkuð sem Álbarónar vilja helst ekki að við áttum okkur á. Þegar þetta gerist munu ríkjasamböndin biðja okkur um samninga og við hafa lært að fela trompin.

Á hverju héraðsþingi á hver einasti ríkisborgari erindi, rödd og atkvæði. Hann bíður því ekki eftir því að kjörinn fulltrúi efni ódýr loforð, heldur er hann reiðubúinn til að axla ábyrgð á eigin valdi.

Hann veit að á sumarsólstöðum árið 930 varð til tvennt: Fyrsta raunlýðveldi þjóðar í mannkynssögunni, og að þann dag fæddist Íslensk þjóð. Ef Lýðveldið hefði hug á að efna samning sinn við þjóðina um lýðræði hefði það annan þjóðhátíðardag, sem betur fer, því rétti dagurinn er laus handa Þjóðveldinu.

Þjóðveldið ríkti í tæpar fjórar aldir en Lýðveldið hefur ekki náð öld. Þeir sem þekkja Íslandssögu og elska Íslandsmenningu sakna þeirra hugmynda sem hið eldra byggðist á. Þegar Þjóðveldið rís aftur erum við því ekki að móta nýja hugmynd, heldur endurmóta aðra hugmynd sem var þúsund árum á undan samtíð sinni, og á undan okkar samtíð.

Við erum svo upptekin af því að rífast og jagast – um misstór málefni – að við gleymum því hvaðan við komum. Við gleymum því að gildin sem þjóðin byggist á eru vinnusemi, heiðarleiki, frelsisást, og skoðanaskipti. Auk sterkrar trúar á ýmislegt sem ekki sést.

Oft kemur í ljós að þeir sem gagnrýna málstað Þjóðveldis gera það vegna nafnins. Í hugum margra snýst heitið „Endurreist Þjóðveldi“ um afturhvarf til fortíðar. Fæstir þeirra lesa framhjá fyrirsögninni.

Ástæðan fyrir þessari nafngift er margslungin. Í fyrsta lagi er hún byggð á þeirri staðreynd að Þjóðveldið ríkti á landinu þrefalt lengur en Lýðveldið hefur ríkt. Ennfremur vegna þess að fólk sem hefur kynnt sér Þjóðveldið saknar þess. Hins vegar er megin þorra fólks ekki ljóst hvers saknað er.

Þriðja ástæðan er sú að þegar rýnt er í eðli og frumgildi Þjóðveldis, hins eldra, kemur í ljós veraldar og lífssýn sem sker sig úr, sé hún borin saman við hinn tæknivædda nútíma. Þannig er sumsé gert grín að þeim sem ekki lesa framhjá fyrirsögninni.

Grínið felst í því að sá sem kynnir sér innihald málefnisins kemst á snoðir um að sú sýn sem Þjóðveldi hið eldra byggðist á er mun nútímalegri en nútímastjórnkerfi! Þjóðveldisfólkið á fyrri tímum beitti mörgum meðulum til að fá sitt fram. Þau sniðgengu ofbeldi Noregskonungs og yfirgáfu ofbeldiskerfi hans.

Þau beittu tvöföldu lýðræði, héraðsþingum í heimabyggð til ráðdeildar síns héraðs og síðan Allsherjarþing sem nefndis Alþingi til að samræma og samþætta lög landsins (héraða) í eina heild. Þetta var allt gert eins og hægt var án ofbeldis og með virkri gegnsærri samræðu.

Vissulega var mikið um ofbeldi á Sturlungaöld, en hvers vegna? Þegar sú saga er skoðuð kemur í ljós að sú styrjöld var fjármögnuð af Norska valdinu og var tilgangur hennar beinlínis sá að sölsa Ísland undir Noreg.

Í raun var soginn máttur úr þjóðinni með erlendu fjármagni.

Sárafáir nútímamenn hafa vald á borgaralegu sniðgengi og frelsisást eins og Gandhi, Martin Lúter King Jr. og Nelson Mandela beittu. Menn sem blésu fólki í brjóst þá hvatningu að sniðganga ofbeldi og kúgun en beita jafnframt skapandi hugsun og friðsemd (andofbeldi) til þess að ná fram markmiðum sínum.

Þetta er einmitt kjarninn í Endurreistu Þjóðveldi: Festa, Virðing, Friðsemd, Samræða, Lýðræði. Er það gamaldags?

Þess vegna veljum við þetta nafn, því það stendur fyrir merkingu sem sannaði sig í fjórar aldir og sannar sig enn í dag. Við viljum þannig endurvekja og virkja þennan sköpunarkraft til að endurskapa nýtt Ísland. En við viljum gera það með fólki sem les framhjá fyrirsögninni og kynnir sér málefnið.