Þessi fullyrðing kann í fljótu bragði að virðast frekar djörf og því krefst hún útskýringa því hún er flókin.

Trúað fólk biður reglulega og óreglulega. Sumir hafa vanið sig á að fara með kvöldbæn og aðrir morgunbæn og sumir hvorutveggja.

Til er fólk sem fer með stutta bæn í huganum þegar það ræsir bifreiðina og leggur af stað. Sumir biðja ávallt þegar þeir fara út um útihurðina.

Enn aðrir biðja eingöngu þegar þeir muna eftir því og muna oftar eftir því þegar þeim líður illa eða eitthvað bjátar á frekar en þegar vel gengur og þeim líður vel, svo þróa þeir samviskubit yfir að vera ekki trúræknari.

Þess vegna segi ég, persónulegt samband við bænina sjálfa. Hvað við setjum í bænina er einnig persónulegt og kemur engum við nema okkur sjálfum og þeim sem við biðlum til. Margir nota frekar mótaðar bænir úr bænabókum eða meistarabænina sem Jesú kenndi.

Þannig sjáum við að bænin sjálf, hvernig við venjum okkur á að umgangast hana – sem frumspekilegt fyrirbæri – er persónulegt samband við fyrirbærið og athöfnina, ásamt þeim hugleiðingum sem þar hverflast, frekar en endilega samband við þann sem biðlað er til eða rætt við.

Greinin sem ég nefndi hér í upphafi benti á að við mættum aldrei leyfa okkur að verða fyrir vonbrigðum með hvort og þá hvernig bænum okkar væri svarað, því þær væru ekki formlegar umsóknir samkvæmt guðfræðilegum mannréttindum heldur beiðni og að henni yrði að fylgja viss auðmýkt ættum við að vera heil gagnvart henni.

Hér mætti bæta við einni uppáhaldssetningunni sem ég hef heyrt í upptökum Alan Watts; Til að taka eitthvað frá borðinu þarftu að bera eitthvað að borðinu.

Ég hef oft gagnrýnt fyrirbærið Innhverf íhugun (Meditation) og þá ekki að fólk stundi hana heldur að fólk verður að stunda hana undir leiðsgögn reynds dulfræðings (Experienced Mystic) og þá er ekki nóg að dulfræðingurinn hafi farið á tvö námskeið og iðkað íhugun í örfá ár.

Reyndur er hér í merkingunni að lágmarki tveir áratugir og Dulfræðingur  merkir hér aðila sem hefur iðkað andleg fræði með einhverri viðurkenndri (eða þekktri) aðferð í álíka langan tíma en þó ekki endilega ávallt sömu aðferðinni.

Dulspekingur er einnig dulfræðingur en þó má greina þar á milli og segja að spekingurinn sé sambærilegur Kaþólskum leikmanni annars vegar og fræðingurinn Kaþólskur guðfræðingur. Látum þó gott heita, því spekingar eru engu síðri en fræðingar.

Fólk sem iðkar Íhugun í samtíma okkar notar hana oft sem leið til að kyrra hugann og ná tilfinningalegri og andlegri firrð í iðukasti borgarlífsins og annarra nútímaþátta. Oft er hún kennd af fólki sem hefur lesið nokkrar bækur, farið á nokkur námskeið og kann slangrið. Frasana og tónana sem eru notaðir til að gefa til kynna ákveðna mýkt og andlegan blæ.

Sumir dulspekingar eru fæddir með ófreskigáfu (meðfæddir miðilshæfileikar) og flestir slíkra hafa þroskað hana en á mismunandi máta. Sumir hafa t.d. skerpta sýn á tilfinningalíf fólk sem það vinnur með, aðrir geta séð dulda vætti og jafnvel átt við þá samskipti, og á milli þessara tveggja póla er urmull af reynslu.

Fæstir átta sig á því að Innhverf Íhugun er hluti af trúarkerfi sem heitir Hindúismi og að Jógar eru fræðimenn innan þess trúarkerfis. Þessi fræði eru mörgþúsund ára gömul og iðkuð í fúlustu alvöru til að meðhöndla andlega, tilfinningalega og röklæga vitund mannsins ásamt hinni líkamlegu.

Hindúísk fræði, rétt eins og öll andleg fræði, hafa í sinni verkfæraflóru mörg mismunandi tól til að vinna með áðurnefndar fjórar vitundir mannsins ásamt þeirri fimmtu sem er óskilgreind, og eru notuð að eiga samskipti við eða meðhöndla þá krafta og (hugsanlegar) verur sem talið er að deili sama alheimi og við mannverur.

Að nota slík fræði sem streitulosunartól í hálfkæringi og yfirborðsmennsku, er álíka og hleypa óhörðnuðum unglingi á sportbíl út í umferðina í Istanbúl.

Nú spyr lesandinn hvaða samhengi sé á milli bænar og íhugunar en það mætti vera augljóst. Um er að ræða tvær nálganir á sambærilega hluti. Sem dæmi má benda á að Ultra Orthodox og Orthodox rabbínar í Júdaisma – sem eru mjög færir dulfræðingar – leyfa ekki sjálfum sér að iðka Kabbala fræði fyrr en á miðjum aldri.

Öll viðurkennd andleg fræði – öfugt við andlegt fúsk eða grúsk – fela í sér dulmögnun á orku, krafti, innsæi, víðsýni og dýpt sem getur yfirkeyrt, afbakað og jafnvel sturlað þann sem ekki meðhöndlar aðferðir þessar af virðingu.

Bæn er eina iðkunin sem er fullkomlega hættulaus þegar hér er komið við sögu. Lesendur mínir vita að ég hef iðkað dulspeki og dulsálarfræði í marga áratugi og ég ef sjálfur misstígið mig víða á þeirri braut.

Viðvaranir mínar eru ekki veittar til að stjórna neinum eða gera sjálfan mig að fræðingi, heldur til að auðvelda leitendum að sjá og þekkja holurnar í veginum þegar þeir aka fram á þær í myrkrinu.

Þegar maður sér holuna og hefur heyrt minnst á hana, þá er maður fljótari að beygja framhjá henni en ef maður lendir í henni og veit hvað gerðist, á maður auðveldara með að rísa upp á ný eða leita sér aðstoðar.

Nútíma kennsla í neytendasamfélagi húmanismans hefur gert alla dulspeki (mystique) að einhvers konar Hollýwood hugmynd sem skipti litlu sem engu máli, sé bara gauf í fólki sem ekki valdi raunhyggju. Það er alls ekki svo. Fólk sem hefur iðkað skipulagða og djúphugsaða frumspeki – en dulspeki er angi af frumspeki – kemst ekkert úr sporunum nema þroska með sér skarpa raunhyggju.

Þessi hugleiðing er kannski fulldjúp, svo við hugum aftur að bæninni og fjórum þáttum vitundarinnar á praktískan hátt.

Við gleymum því  oft í dagsins önn að gæta að sjálfssögðum hlutum á borð við öndun eða líkamsstöðu, eða þeirri nauðsyn að fá okkur vatnsglas örlítið oftar.  Við gætum ekki alltaf að því, og það er sjaldan kennt, að hugurinn er oft verkfæri tilfinninga frekar en öfugt.

Sjaldan er okkur kennt að hvorutveggja má þjálfa og móta, að hugurinn getur tekið vald yfir tilfinningum eða þá að bæði geta lifað saman í jafnvægi.

Að setja sér það markmið að taka tíu mínútur daglega til að gæta að þessu, getur gjörbreytt öllu lífi þínu á skömmum tíma. Hvort þessar  mínútur eru teknar að morgni dags, miðjum degi eða að kvöldi, er eins og áður sagði, spurning um persónulegt samband við bænina.

Þú byrjar mínúturnar á að fá þér eitt stórt vatnsglas, jafnvel tvö. Þetta krefst yfirvegunar og að vera gert rólega. Best er að vera andspænis glugga – standandi frekar en sitjandi – og því betra útsýni, því betra. Þessu næst – eða á meðan – fyllir þú lungun lofti þrem til fjórum sinnum sinnum, með því að þenja út þindina og láta loftið flæða í neðri lungun (efri lungun fylla sig sjálf).

Þá  tekurðu stutta stund í að segja (Guði, Alheimsvitund, Eigin sál, eða hverju því sem þú trúir á) eitthvað í bæn, þú reynir eins og hægt er að hafa hana ópersónulega samræðu um eitthvað annað en sjálfan þig en ef þú verður að ræða um sjálfan þig og persónuleg atriði þá tekurðu það fram.

Þegar þú hefur iðkað þetta í fáeina daga muntu smámsaman taka eftir að í þínu daglega lífi er að glæðast friður – eða firrð – sem rís eins og óútskýrður kraftur frá hinum myrku undirdjúpum óvitundarinnar (Unconscious) og flæðir út í alla þína limi og vitund.

Í kjölfarið ferðu að sjá skýrar hvernig þú bregst við heiminum með Hjólfari hugans eða hvenær þú ert vanabundinn í Fangelsi hjartans og þú ferð að sjá skýrar hvernig hugarbrautir þínar og tilfininngalegur vani beitir sál þína ofbeldi og þá sérðu sífellt betur hvernig ofbeldi er síðasta úrræði hins úrvinda huga (Last resort of exhausted minds).

Þú ferð að sjá sífellt betur það undurverk sem alheimurinn er.

Við vitum ekki hvernig hann hófst, sé hann skapaður eða þróaður, við vitum ekki hvað var á undan honum, hvað er utan við hann og við vitum ekki hvað vitund er. Við vitum aðeins að við erum hluti einhvers undursamlegs, punktur. Við sjáum þá sífellt betur hvernig aðilar og kerfi sem krefjast þess að við aðlögum vitund okkar að hinum og þessum sannleikum, eru oft tæmdir hugar að beita ofbeldi.

Við gleymum yfirleitt í daglegu amstri að viðbrögð sem gerð eru í krafti tilfinninga geta verið vafasöm, bæði þessi neikvæðu og þessi jákvæðu, sé þeim ekki rétt stýrt. Þess vegna er gott að hafa kyrrðina, eða kunna að vera ekkert (Nothingness, fimmta frumefnið), þó ekki sé nema örlítið öðru hvoru, til að fá tómarúm til að spyrja réttra spurninga og vinna úr þeim.

Að lokum minnist ég á hið persónulega samband við það sem biðlað er til. Slíkt fyrirbæri get ég ekki fjallað um því ég á mitt persónulega samband og þú þitt, hvað svo sem það er sem þú trúir á. Ég get hins vegar lofað þér að sú aðferð sem hér útskýrð, mun dýpka þetta samband og gæða innra líf þitt meira næmi, virðingu og jafnvægi, sérstaklega hvað þetta varðar.

Nútíma húmanismi heldur því oft fram að trú sé öryggishringur fyrir fólk sem ekki höndli veruleikann. Eins og Karl Marx sagði, að trúarbrögðin væru ópíum fólks. Því er öfugt farið. Öguð trú krefst yfirvegunar og sjálfsaga allra fjögurra vitundarþátta mannsins og meðvitundar um fimmta frumþáttin, sem er oft nefndur Tómið.

Trúað fólk – án tillits til hvaða trúarbrögð það iðkar – þjálfar rökhugsun, iðkar andlegan aga, rýnir í og slípar tilfinningalíf sitt og meðhöndlar líkama sinn af virðingu s.s. hvernig honum er beitt og hann nærður. Loks veltir það fyrir sér á marga vegu margskonar og margslungnum sannleikum sem víkka hugann öfugt við flatneskjulegar aðferðir slangurs af því tagi sem Marx og aðrir húmanistar hafa leyft sér.

Góðar stundir.

Hluti þeirra aðferða sem Ferlið notar til að hjálpa manni að finna þennan kraft,  verða hvati til umbreytingar frá kvalafullu lífi til sjálfskrafts og sköpunar.

Þær byggjast á að nota innri hlutverkaleiki og fantasíur til að endurmóta hver við erum, bæði gagnvart okkur sjálfum og öðrum, jafnhliða því að við brjótum okkur úr hlekkjum stöðnunar.

Trúðurinn og hlutverkin endurvakin

Þegar við vorum börn fórum við oft í leiki, eins og börn gera. Sumir leikir byggðust á því að nota leikföng sem þá höfðu áhrif á viðfang leikjanna en aðrir leikir byggðust á því að taka þátt í hópstarfi. Tökum einföld dæmi: Dúkkuleikir, Bílaleikir, Brennó og Feluleikur.

Þegar við urðum fullorðin fækkaði þessum leikjum og annað tók við. Þetta gerist á misjöfnum aldri hjá okkur öllum. Hver man ekki eftir því þegar einhver krakkinn sussaði á hina krakkana, að hætta að skríplast og fara að haga sér siðsamlega.

Eitt af því sem gerist þegar við verðum fullorðin er að alvara lífsins getur orðið leikur. Þegar fullorðnir strákar eyða helmingi tekna sinna í að eiga skemmtilegan jeppa og viðhalda honum, og fara í stöku fjallaferð með öðrum fullorðnum strákum, þá er um vissa yfirfærslu að ræða frá leikjum.

Allt sem fólk gerir, er leikur. Stöðuuppfærsla á Facebook, er bara skref í tölvuleik og yfirlýsing í stjórnmálum er einnig leikur, þó hann hafi alvarlegri afleiðingar.

Þetta á við um allt fólk og þó hér séu tekin einföld dæmi, þá eru þau vafalaust eins mörg og fólk er margt. Við köllum þetta að eiga sér áhugamál og þar fáum við útrás fyrir ímyndunaraflið sem uppeldið slípaði úr manni þegar það gerði mann fullorðinn.

Sumt fólk yfirfærir þörf sína fyrir ímyndunarafl yfir á kynlíf en slíkt er mörgum og stórum takmörkunum háð. Í fyrsta lagi eru takmörk fyrir hvað siðsemi leyfir manni, sérstaklega í samböndum, og einnig krefst ímyndunarfullt kynlíf þess að báðir eða fleiri þáttakendur séu sama sinnis, sem er því sem næst útilokað.

Kynlíf er dregið hér inn á sjónarsviðið, til þess eins að henda því út aftur.

Hægt væri að skrifa margar greinar um kynlíf útaf fyrir sig en eitt þarf að taka fram þegar hér er komið. Mjög mikið af fólki upplifir að það hafi innri þörf fyrir virkara og lífsglaðara kynlíf en annað hvort hefur misst hvötina eða finnst maki sinn (eða aðrir leikfélagar) ekki vera færir.

Þetta veldur því að margir yfirfæra óhamingju sína yfir á þessa stöðu, að maki annaðhvort taki ekki lifandi og kvikan þátt í tilfinningalífi eða kynlífi. Þetta er sjálfsblekking og dæmi um klassíska yfirfærslu, þar sem maður sannfærir sjálfan sig um að hægt sé að laga óhamingju utanfrá og gera annað fólk eða aðstæður ábyrga fyrir hvernig maður upplifir sjálfan sig.

Þegar við verðum fullorðin, er búið að kenna okkur að yfirfæra þörf okkar fyrir leiki yfir á áhugamál – sem er misauðvelt að finna – og í sumum tilfellum er það yfirfært yfir á kynlíf. Þó flestir lifi frekar klassísku og leiðigjörnu kynlífi sem á meira skylt við spennulosun og svör við ímynduðum væntingum, þá er um lífskraft að ræða.

Margt sem við gerum í lífinu er einmitt farvegur fyrir lífskraft. Þessi lífskraftur leitar í form sem geta verið hlutverkaleikir félagslífs (en við erum ávallt í hlutverkum í félagslífi) eða í ástundun áhugamála eða í nánari samskiptaleikjum s.s. samræðum við vini eða ástaleikir með lífsförunautum.

Ef hins vegar hvatinn á bak við þennan lífskraft er stirðnaður þá verða formin einnig stirðnuð og séu væntingar okkar eftir formúlum sem eru viðteknar t.d. úr uppeldi eða úr jafningjaþrýsingi frekar en frá okkur sjálfum, þá verður öll upplifun manns af bæði manni sjálfum og þáttöku manns með öðrum, frekar stirð.

Varpi maður ábyrgðinni á aðra aðila, verður stirðnunin enn verri.

Það sem okkur yfirsést hér er að á bak við alla leiki, hvort heldur það var í barnæsku eða á fullorðinsárum, er að lífskrafturinn elskar ímyndunarafl og það er þar sem stirðnunin byrjar. Þegar einhver sussaði á okkur þegar við vorum með trúðslæti, og við tókum sussið alvarlega, byrjuðum við að skrúfa fyrir ímyndunaraflið.

Rétt eins og þegar við eyðum frítíma okkar í að horfa á afþreyingarefni – og láta það hafa ofan af fyrir okkur – eða hlusta á menningarefni eða lesa eitthvað sem mótar huga okkar, erum við að skrúfa niður í þessu sama ímyndunarafli.

Til að endurvekja ímyndunaraflið þurfum við að þora að vera aftur trúðurinn sem var sussað á og leyfa okkur að dreyma aftur um ýmislegt. Það er sárasaklaust að láta hugann reika og ímynda sér alls kyns vitleysu, hverfa inn í dagdrauma og upplifa sjálfan sig á ýmsa vegu í draumalandi sem maður á sjálfur.

Það er sárasaklaust að segja stöku sinnum einhverja vitleysu, án þess að afsaka sig, án þess að réttlæta sig, og banna sjálfum sér að fela það ef manni verður eitthvað á eða misstígur sig.

Þeir sem banna þér að vera öðruvísi, eða sussa á þig þegar trúðurinn gerir vart við sig, það eru hælbítarnir sem eru búnir að skrúfa fyrir sinn eigin sköpunarkraft og vilja draga þig inn í hellinn til sín.

Við föllum oft í þá gryfju, þegar við erum spurð “Hver ert þú” að svara með “ég er smiður” eða “ég er snyrtifræðigur” eða “ég vinn hjá hellusteypunni” þegar einfalda svarið er “ég er Jón Jónsson, ég er manneskja.” Það þarf ekki að hengja nein lýsingarorð eða efnisflokkun á hver þú ert. Hvað þú ert, það er bara hlutverk sem þú leikur þér að innanum fullorðna fólkið.

Stundum er okkur bent á að við þurfum að vita hvenær við erum Einstaklingur eða Samfélagsvera. Þetta er þvættingur sem dáleiðir marga. Þegar þú ert innan um fólk, án lýsingarorða eða flokkunar, bregst fólk við þér og þú bregst við fólki. Þannig verður samfélagsveran til.

Stundum fellur maður illa að félagsþáttöku og margir hætta eftir tvær til þrjár tilraunir. Enda þeir þá e.t.v. á að dreifa um sig setningum á borð við “fólk er fífl,” en það gæti hæglega breytt þessu yfir í “fólk er fyndið.”

Fólk er fyndið þegar það heldur að það sé fullorðið og hefur ekki vald á sínum eigin hlutverkum vegna stirðnunar.

Stórir hópar fólks eru mannaðir einstaklingum sem eru löngu orðnir hugarstirðnaðir en kunna að leika vel slípuð hlutverk innanum aðra og vita ekki að það er leikur.  Þegar maður sér í gegnum egó-grímurnar sem fólk hefur þannig límt á sig og talið sér trú um að hjúpi hvert það sé, og hefur sjálfur mölvað og síðan endurlímt sínar eigin, þá snýst dæmið við.

Maður bregst við fólki í félagslífi, óhikað, og maður lætur það ekki á sig fá þó grímufólkið kunni ekki alltaf á uppskriftina, enda er hún orðin dýnamísk. Maður er búinn að fatta hvað átt er við með setningunni “kyrrð er rými” því þar er Aladdínshellir ímynduaraflsins, og þar er virkjunin þar sem allt lifnar við.

Við upplifum okkur oft sem týnd í þeim hraða sem einkennir samtíma okkar, oft vitum við ekki hvort við erum að eltast við hluti vegna þess að við þörfnumst þeirra eða hvort við erum að uppfylla tómarúm sem við um leið erum á flótta frá.

Lykillinn að sjálfsstyrkingu felst oft einmitt í því að horfast í augu við sjálfsblekkingar okkar og um leið að finna frelsi til að endurmóta hver við viljum vera; Sem er jú gert í ferli, á jákvæðan og einfaldan hátt, til að styrkja vilja og sköpunarmátt.

Margir nota lista í svona vanda. Ferlið hefur ekki áhuga á listum og skipulagi. Þegar þú ætlar að vaka lengur eða fá þér súkkulaði manstu ekki listana. Flóknar útskýringar á flókinni tækni er ekki í boði.

Áherslan er á einfalda tækni og skýr viðhorf, til að ná árangri. Aðal áhersla ferlisins er því á viðhorf. Þú setur þér markmið og endurmetur það reglulega. Þú velur þér dagvenjur og mótar þær smámsaman til árangurs. Þú notar til þess einföld hugarkort og einfaldar glósur. Aðal verkfærið er tíminn. Þú leyfir þér að ná árangri smámsaman í stað þess að rífa þig niður ef það gerist ekki strax.

• Markmið og Endurmat
• Dagvenjur og skipulag
• Hugarkort og glósur
• Herra Tími

Við viljum einfaldar skýringar og einföld viðhorf í daglegu lífi. Við viljum vita að ástæðurnar séu vel ígrundaðar og byggðar á föstum grundvelli. Það dugar að vita að þær séu þarna. Við viljum ekkikafa djúpt í sálfræði eða heimspeki í hvert sinn – þó gaman sé.

Á orrustuvelli lífsins hefurðu ekki svigrúm til að spyrja þig um merkingu stríðsins. Geymdu slíkt fyrir eldhúsumræður.

Flest námskeið í sjálfshjálp bjóða mörg tól og flóknar útskýringar. Sem gleymast þegar við þurfum að nota. Þess vegna er Ferlið einfalt, aðferðir einfaldar, og árangurinn lærist. Hópvinnan tryggir að tólin skili venjum sem skila árangri. Þannig vex viljastyrkur.

Að setja sér markmið, og endurmeta eru fín orð og mikið notuð. Það tekur tíma að læra á þetta hugartól. Við viljum árangur strax en ekki á morgun, því okkur liggur á. Ferlið í hnotskurn er því þannig: Þú byrjar ferðina á einhverjum stað. Lærir einfaldar aðferðir og fetar þig í rétta átt.

Allar breytingar sem þú vilt sjá í lífi þínu taka tíma og löng ferð tekur mörg skref. Við sjáum ekki árangur ef við horfum á endatakmarkið. Því smáu skrefin skila okkur í rétta átt. Hefurðu horft á stóra vísinn á klukkunni? Þar kemur endurmat til hjálpar. Aðferð til að sjá smáu skrefin sem skila þér áfram.

Ekki ólíkt því að klífa fjall, sem er einmitt gert skref fyrir skref, upp á við: Ef ferðin er erfið og toppurinn virðist langt í burtu – þá finnst þér hægt miða og ferðin leiðinleg. Ef þú hvílir þig reglulega og lítur til baka, sérðu hve hátt þú ert kominn og hve ferðin er skemmtileg.

Einfalt er betra en flókið. Einföld viðhorfsbreyting sem skilar árangri. Þeir sem ná mestum árangri í lífinu hugsa allir svona.

Ég á garðinn en ekki götuna og þar sem búið var að klippa af honum hafði Heilbrigðiseftirlitið sett miða á bílinn.

Ég hafði tíu daga til að setja bílinn á númer eða fjarlægja hann að öðrum kosti. Ég dró það eins og ég gat að færa bílinn.

Hann situr alltaf í sama stæðinu úti í götu, eftirlitið veit að hann á heima þarna, hvaða máli skiptir hvort hann er númerslaus eða ekki þegar hann stendur í stæðinu sínu?

Vita þeir ekki að ég væri með hann á númerum ef ég hefði efni á því? Gátu þeir ekki bankað uppá þegar þeir fyrst klipptu af og tveim vikum síðar límdbu hótun? Eru samskipti okkar smáa samfélags orðin svo stofnanakennd og yfirborðsleg stífni? Eru samskipti orðin að fyrirhöfn?

Svona fóru hugsanir í hringi og bættust við aðrar. Þessi mánuður var erfiður og mjög naumt í veskinu. Þetta var afmælismánuðurinn því nú voru slétt þrjú ár síðan ég varð atvinnulaus. Ég var á launum til 1. apríl 2010 en ég var látinn hætta miðjan desember 2009. Allt það mál hefur sigið á sálin.

Sérstaklega var þungt í því ég var að ljúka við ritun bókar um það leiðindamál. Hún heitir „Varðmenn kvótans – Fiskisaga af einelti“ og er gefin út sem hljóðbók. Hún er einnig sniðin í prenthæft form (pdf) sem auðvelt er að lesa á skjá. Efni bókarinnar er mér þungbært en það var nauðsynlegt að ljúka henni.

Það er auðvelt að detta ofan í neikvæðni og svartsýni. Maður getur auðveldlega dottið ofan í pytt sjálfhverfra sífurshugsana sem draga mann bara meira niður.

Ekkert mun ganga, það þýðir ekkert að halda áfram, allt er gegn mér, og svo framvegis. Áður en maður veit af er maður fastur í gömlu neikvæðu hjólfari hugans sem dregur mann inn í fortíðarþjáningu sem átti að heita afgreidd.

Þess vegna er ég svo hrifinn af Ferlinu, og myndi hjálpa öðrum að nota það. Í morgun stóð ég úti í garði og sá ekki sólina. Skyndilega tók ég eftir því að hugur minn var ekki sá sem ég vil að hann sé. Andartaki síðar spurði ég sjálfan mig „hvernig höndlar Ferlið svona hugsanir?“

• Þú telur þær blessanir sem þú hefur. Þú horfir ekki á það sem þig skortir eða var frá þér tekið.
• Þú velur gleðipunkta í deginum, frekar en að ala á reiði.
• Þú leyfir tímanum að vinna með þér, og minnir þig á tilgang þinn.
• Þú ferð yfir gildi þín í huganum og rifjar upp hvers vegna þau skipta þig máli. Þú minnir þig á að þó heimurinn skilji þau ekki þá er hann ekki vondur.
• Þú skoðar farveg þinn og horfir á þau skipti sem þú stóðst þig vel, þú gáir að þeim blessunum sem lífið hefur sent þér. Þannig rifarðu upp að þær verða fleiri. Þú sérð þá líka hvernig hjálpin var næst þegar neyðin var stærst.
• Þú listar í huganum þá sem standa með þér, líka þessa leiðinlegu, og þakkar í huganum fyrir vinarþel. Þannig minnir þú þig á kærleikann og byggir hann upp.
• Þú vakir yfir þunglyndishugsunum þínum og viðheldur þeirri venju að umbreyta þeim, þannig sigraðirðu þunglyndið.
• Þú ferð yfir það sem þú getur gert og sættir þig við það sem þú getur ekki gert. (Æðruleysisbænin).
• Þú rifjar upp þau atvik þar sem þú stóðst af þér áföll og ágjafir.
• Þú hringir í vin ef ofangreint tekst ekki.

Ég gæti gert lista í allan dag en þessi dugar. Það sem mér finnst mest um vert er breytingin sem varð á innan við tveim mínútum og hefur varað í allan dag, utan smástund nú seinnipartinn að ég þurfti að hugsa mig um. Í það sinnið notaði ég aðra aðferð úr Ferlinu.

Ég var ekki þunglyndur lengur og var andartak að vippa mér upp úr hugarþeli depurðar. Hugarþel sem ekki er til komið vegna þunglyndis heldur vegna aðstæðna í apríl sem eru mér einstaklega erfiðar.

Þegar ég var verstur af þunglyndi fyrir tveim árum var næstum því vonlaust fyrir mig að berjast við þetta hjólfar nema með gríðarlegu taki. Innan árs hafði ég heilað þunglyndið svo að vonleysis hugur og sjálfsvígshugsanir linuðu takið og daglegt líf var aftur bærilegt. Jafnframt tókst að smíða hugsanir, eða hugsanalykla, sem virka til að halda mér við efnið.

Síðan þetta var hef ég breytt framsetningu ferlisins. Ég lagði niður lénið ferlid.is og er allt efni þess komið hingað á hreinberg.is auk þess sem Jákvæða ferlið er á ferlid.not.is – en það er hljóðbók um helstu þætti Ferlisins. Einnig hef ég samið sama efni á Ensku og gefið út á process.not.is en það kallast Process of Positive Willpower.

Þetta er eini sjálfshvatningarkúrsinn af sínu tagi í heiminum. Auk þess sem höfundurinn er ekki yfirborðsfínn, hálffullkominn í framsetningu og með svör við öllu, eins og snillingarnir í hinum kúrsunum. Hann ætlar heldur ekki að kenna nemendum sínum neinar uppskriftir: Heldur að kveikja sitt eigið ljós, síns eigin innra ferlis. Aðferð sem gerir þig kraftmeiri og jákvæðari en nokkur önnur aðferð getur gert.

Þessi grein var fyrst rituð í apríl 2013 og birt á gudjonelias.blog.is.

 

Handan við skuggamynd trjánna glittir í fáfarinn stíg og til að komast á hann þarf að brjótast í gegnum beðjur og þungan undirgróður. Maður blóðgast á fótum og höndum, fær greinar í augun og er stunginn af skordýrum en á stiginn kemst hver sá sem ætlar og vill.

Þegar komið er á stíginn er komið myrkur og andar skógarins hefja hvískur sitt og rymur í sumum. Rökkrið skellur yfir og áður en veit er komið myrkur í skóginum. Að manni sest ótti, kvíði, reiði og depurð. Stöku sinnum glittir í annan á stígnum en virkar sem draugur. Stöku sinnum heyrist fótatak annars fyrir aftan og að manni sest ótti.

Áfram er þó fetað eftir stígnum. Mörg önnur tré eru við stíginn og áfram fetar maður, minnugur þess að ef farið er að lesa greinarnar villist maður af stígnum og glatar áttum. Svo maður byrgir hliðarsjón augnanna og fetar sig áfram, í þeirri sterku trú kryddaðri kvíða, að maður sé að fara áfram en ekki afturábak.

Svo sækir á brattann og maður skrönglast áfram til morguns. Þegar fyrstu geislar morgunsólar brjótast í gegnum laufskrúðið trúir maður vart að ferðin taki enda. Maður vonar að ekki sé um draum glötunar að ræða og áfram fer maður fetið. Svitinn perlar á enninu og þegar maður þerrar hann er hann rauðbleikur.

Undir hádegisbil er maður kominn efst á hæðina, rétt ofan við skógarlínuna, og maður horfir yfir laufhafið. Maður sér sólina baða toppa trjánna og skóginn taka fagnandi við birtunni. Maður veit hvaða undur og stórmerki lifa í krjónunum og maður veit hvaða ógnir búa undir laufhafinu.

Þannig er frumskógur hugans.

Tvö lög frá Shirley Bassey sem kannski segja þetta betur:

httpv://www.youtube.com/watch?v=XwcOqUlLjLk

Það er ekki öllum gefið að taka eftir hvað bærist innra með vinum sínum enda höfum við öll grímur. Á þessum árum var aðalstarf mitt að kenna vefsíðugerð og forritun.

Ég kunni því vel að fela hvað bærðist hið innra og sinna þeim hlutverkum sem við var búist. Við kunnum þetta auðvitað öll og líklega þú betur en ég.

Vinafólk og kunningjar hafa oft sagt mér að ég hafi óvenju opinskátt viðmót og auðvelt sé að lesa í hvernig mér líði dags daglega. Sitt sýnist hverjum, kannski sá fólk í vinnu og víðar að ég var á barmi taugaáfalls, kannski ekki.

Það sem mér fannst á þessum tíma áhugavert var hversu fáir Íslendingar – í það minnsta svo ég vissi til – væru meðvitaðir um gildi samtalsmeðferðar hjá sálfræðingi. Mér var þetta vor ráðlagt að leita mér aðstoðar fagmanns og finna mér samtalsmeðferð og ég fór eftir þeim ráðum. Margir í mínu tengslaneti hafa síðar farið samskonar leið.

Öll sem eitt segjum við „þetta er hið besta sem ég hef gert fyrir mig“.

Hér verður ekki lagt mat á hvort fólk eigi almennt að tala við sálfræðing, né heldur hvort það sé hið besta sem þú getur fyrir sjálfa(n) þig gert. Hitt er óumrætt, að sá tími sem manneskja leitar inn í eigin dulheima og skilur þær hvatir sem þar búa, því betra vald fær hún yfir eigin tilveru og farvegi lífshamingju. Slík vinna með fagmanni er hins vegar fokdýr og ekki á allra færi. Ég var svo lánsamur árin 2001 til 2003 að geta leyft mér þann munað.

Nú voru æskuár mín enginn dans á rósum. Eitt sinn var unglingsárum mínum lýst af fagmanni sem „uppskrift að sálfræðilegu stórslysi“ ég hélt  að hann væri að grínast en eftir því sem þekking mín hefur aukist og dýpkast læðist að mér sá grunur að honum hafi verið alvara. Myndi það skýra hvernig framangreind ár voru farvegur slæmra kvíðakasta.

Nú er taugaáfall ekki til samkvæmt læknisfræðilegri skilgreiningu en það er til í málfari götunnar. Hálfu öðru ári eftir að ég hóf að sækja til fagmanns um aðstoð við vanlíðan fékk ég fyrsta kvíðakastið. Kvíðaköst eru ekkert grín og lýsa sér á mismunandi veg hjá fólki. Karlmenn upplifa þau oft sem aðkenningu að hjartsláttartruflunum og skelfast við tilhugsun um yfirvofandi hjartaáfall, það er þó aðeins ein birting þessa ástands.

Hver svo sem birtingin er á kvíðaköstum eru þau jafnan skelfileg, svo sem nafnið ætti að benda til. Eitt af því sem mörgum kann að koma á óvart, sem ekki þekkja til þessarar reynslu, er að þau eru eins og toppur á borgarísjaka. Þú sérð bara 20% því restin er undir yfiborðinu. Oft er margra ára aðdragandi að tímabili kvíðakasta. Oft eru þeir sem upplifa þau vanir að lifa við stöðugan kvíða og þekkja ekki mörkin.

Haustið sem ég fékk fyrsta ofsalega kvíðakastið komu þau í fyrstu aðeins tvisvar í viku. Vorið eftir voru þau farin að koma daglega og rúmu ári síðar datt það aftur niður í tvisvar í viku. Satt best að segja var ég orðinn vonlítill tveim árum síðar hvort þeim myndi nokkru sinni linna. Í dag finnst mér það skondin minning.

Það eru til tvær leiðir til að lækna kvíðaköst. Sú fyrri er farvegur í samtalsmeðferð hjá fagmanni. Hin er í Ferli hins jákvæða vilja. Ég geri mér ljóst hversu stór þessi fullyrðing er, enda útlærður í kvíða

Undir öllu þessu býr heiftarleg vanlíðan og þúsundir fólks streyma í lausnir – á borð við Ferlið – leitandi að andlegri næringu. Fáir þekkja kyrrð enda er hún bara leiðinleg, og þó þráir fólk kyrrð.

Börn skipta um skóla til að færast úr eineltis ástandi yfir í annað umhverfi. Undir hælinn er lagt að kanna hversu líklegt er að eineltið endurtaki sig. Enginn spyr sjálfan sig hvað það er í fari barns sem laðar eineltið inn í farveg þess.

Enginn má benda á barnið og spyrja hvað veldur. Enginn þorir að spyrja hvort það sé leiðinlegt barn eða dramakenndur einstaklingur sem þolir ekkert áreiti. Nei, það er ekkert að mér, og ekkert að barninu mínu.

Hið sama á við um okkur fullorðna fólkið nema við höfum þykkari skráp.

Ég þoldi einelti á uppeldis heimili mínu. Ég var alinn upp á heimili ömmu minnar sem var góð kona, en börnin hennar eða  föðursystkyni mín, var fólk sem bjó við djúpa innri vanlíðan og óvitandi tóku hana út á minni máttar. Það eru nærri fjórir áratugir síðan og þau myndu ekki gera í dag sem þau gerðu þá. Þetta er í grunninn vandað og gott fólk, en vanlíðan getur valdið vanlíðan.

Hefurðu hent steini í vatnspoll og horft á gárurnar?

Ennfremur hef ég í kjölfar míns dóms orðið skotspónn eineltis. Það ríkir mikil vanlíðan í okkar samfélagi og mikið af fólki lítur svo á að maður sem fellur á þann hátt sem ég gerði sé maður af því tagi sem leggja má í einelti. Svo langt gekk þetta ástand að ég var látinn víkja úr starfi hjá hinu opinbera vegna þess.

Sú saga á þó ekki erindi hér, enda hef ég nýlokið ritun bókar minnar „Fiskisaga af einelti” um þá atburði.

Ofangreint er tekið til þér til vitnis um að ég veit vel hvað einelti er, eðli þess, orsakir og afleiðingar. Ég veit einnig hvernig ég sem barn gat hrist af mér eineltið eins og hundur hristir sig nýkominn inn úr rigningu.

Ég þekki tvo batafarvegi eineltis sem hvergi er fjallað um í fjölmiðlum. Þeir eru svo uppteknir við að klappa fólki á bakið og hvetja samfélag óttans til aumingjadýrkunar að batafarvegur gleymist.

Í „Ferli hins jákvæða vilja” eru tvenn viðhorf notuð til að heila eineltis áhrif, og smíða skráp fyrir þolendur. Bæði viðhorfin eru kraftmikil og þeir sem hafa nýtt sér þau hafa allir breitt veikleika sínum í styrk. Þessi viðhorf er minnst á í Hljóðvarpi Ferlisins, en verða einnig kennt á námskeiðum og eftirfylgni.

Í fyrstu heimsókn minni hafði hann sagt mér hluti um sálarlíf sem staðfesti fyrir mér að ég þyrfti fleiri heimsóknir. Ég hafði bókað fyrstu heimsókn fyrir orð góðs vinar sem hafði opnað augu mín fyrir því að ég var þá í niðurfalli taugaáfalls og aðeins sérfræðihjálp gæti fleytt mér upp.

Í fyrsta viðtalinu opnuðust augu mín fyrir að þó hugur minn og meðvitund væri rík að hugsun, og þó rökhyggja mín væri sterk, og þó ég héldi að ég þekkti sjálfan mig, þá vissi ég ekkert um mína eigin dulvitund.

Ég gat ekki sætt mig við að maður sem lesið hefur mikið af bókum og talað við mikið af öðru fólki vissi meira um hvernig ég væri en ég sjálfur. Hann sannaði fyrir mér innsæi sitt og skilning á fáeinum mínútum. Því ákvað ég að fá þekkingu hans með þeirri einu leið sem í boði var. Í næstu heimsókn giskaði hann á að sambýliskona mín væri fórnarlamb kynferðis ofbeldis í æsku.

Ég hlaut að spyrja hvers vegna hann spyrði, því ég hafði lítið minnst á hana að öðru leyti en að minnast á að hún væri til.

Hann var fljótur að svara mér. „Sumt sem þú hefur sagt um hana bendir til þess að hún sé fórnarlamb.“ Í það sinnið gapti ég. Líklega hef ég lyft annarri augabrúnni eins og Egill forðum, því hann hélt áfram. „Fórnarlömb þróa með sér viðbröð við lífinu og öðru fólki. Sumt sem þú hefur sagt um hana bendir sterklega til þess að hún sé fórnarlamb. Ég myndi jafnvel giska á að það hafi verið faðir hennar.“

Ég var gjörsamlega orðlaus þá, en ég yrði það ekki nú. Ég þekki sjálfur þessi einkenni í dag, hvernig væri efni í bók. Ég spurði því hver þessi einkenni væru. Fimm mínútum síðar var hann búinn að lýsa sambýliskonu minni betur en ég gæti gert sjálfur. Í fimmtu heimsókn áttaði hann sig á því að ellefu ára gamall lenti ég sjálfur í atburði sem ég vildi helst ekki muna eftir hvað þá ræða.

Það tók mig ellefu ár til viðbótar áður en ég gat opnað lokið á því hólfi sálar minnar. Ég hafði kviðið því að ég, eins og mörg fórnarlömb, yrði mörg ár að fá bata frá þeim atburði. Hefði ég kunnað að nýta mér Ferlið á þeim árum, hefði ég líklega heilast á innan við ári. Þegar ég loks opnaði skúffuna gufaði þetta bara upp á fáeinum dögum.

Þó þessi færsla sé rituð til að vekja athygli á „Ferli jákvæða viljans“ má vel koma fram að ég hef þegar ritað eina bók um afleiðingar kynferðisofbeldis. Sú bók er þó ekki rituð frá algengum sjónarhóli og sjálfur er ég ekki viss um að hún teljist með í slíka umræðu.

Þegar ég þróaði Ferlið á sínum tíma hafði ég sífellt í huga þá spurningu hvernig ég myndi kenna það. Ég sá fljótt á sjálfum mér að hugmyndir þess virka fyrir sjálfshvatningu og vinir mínir staðfestu það, enda sjá vinir manns það fyrst á manni ef manni vex ásmegin með sjálfan sig. Einnig nýttu sumir vina minna hugmyndir Ferlisins fyrir sjálfa sig.

Ein ástæðan fyrir því að ég gerði hljóðupptökur til að kynna hugmyndir mínar og setti á netið var einmitt tilraun til að láta á það reyna hvort einhverjir myndu nota þessar hugmyndir. Það segir sig sjálft að ef hugmyndirnar virka þá mun fólk senda þær áfram.

Reyndar hef ég síðan þetta var séð hugmyndir úr Ferlinu birtast hjá öðru sjálfshvatningar leiðbeinendum en ég þekki einnig af eigin sjálfsnámi að margar þeirra eru ekki þekktar erlendis. Hvort aðrir séu samtímis að fá samskonar hugmyndir eða hvort fólk endurnýtir hugmyndir sem það rekst á, skal ósagt látið.

Sjálfur vitna ég ætíð í uppruna hugmynda ef ég er að kynna aðrar en mínar. Ég hef þó tekið eftir að á öld Veraldarvefsins er það ekki alltaf svo þegar fólk rigsar út á ritvöllinn, í það minnsta ekki alltaf í fyrstu. Hins vegar slípast fólk oft til í slíkum efnum.

Það er dálítið sérstakt að verða vitni að hugmyndalántökum þegar maður er sjálfur hugmyndaframleiðandi. Tvisvar á síðasta ári varð ég vitni að því að sitthvor einstaklingurinn tók að láni texta sem ég hafði ritað á Facebook og gerði að sínum. Í bæði skiptin sendi ég vingjarnlega áminningu og fékk afsökunarbeiðni í staðinn.

Ekki að ég sé ósáttur ef hugmyndir mínar eru endurnýttar.

Ef ég væri á móti því að fleyta hugmyndum áfram myndi ég ekki tjá þær. Ef eitthvað er vildi ég að þær færu sem víðast en maður slípast í skrifum og viðhorfum. Ég hef fiktað við skrif í mörg ár og ætíð gætt þess að geta uppruna þegar ég endurvinn eða endurfleyti hugmyndum annarra, svo fremi að ég viti upprunann.

Þetta er þó meðvitund sem lærist hjá fólki sem skrifar og á öld Vefsins eru mun fleiri farnir að skrifa en var t.d. áður en tölvan varð til, og er það vel. Að skrifa er að mínu viti ein hollasta hugarleikfimi sem maðurinn getur fengist við og vafalaust taka allir undir það sem fengist hafa við. Fátt er verðmætara en hugmyndir okkar, sérstaklega þegar þær taka þátt í mótun hugsunarháttar og þar af leiðandi samfélags framtíðarinnar.

Hugmyndalántökur og fleytun á skrifum er þó útúrdúr í þessari hugleiðingu um afleiðingar kynferðisofbeldis. Heilun er hugsanlega meira virði en heilarinn og þessar hugleiðingar eru ritaðar til að vekja upp hugleiðingar varðandi heilun.

Hvet ég lesanda minn til að skoða skrif mín um Ferli hins jákvæða vilja, hér á vefsetrinu, og jafnframt þær sem kynntar eru á ferlid.not.is. Í einni greina minna á hinni síðarnefndu slóð kynni ég afar áhrifamikla aðferð til að hefja kraftmikla heilun fyrir þolendur kynferðisofbeldis, aðferð sem ég hef sjálfur notað með góðum árangri.

Kannastu við hvernig við reynum að greina niður í alls kyns hugarferla og mynstur allt það sem er að í eigin lífi og annarra.

Kannastu við hvernig við skilgreinum flísarnar út í hörgul en yfirsést á sama tíma eigin bjálki?

Svo gerum við lista yfir markmiðin okkar. Sumir listar varða atriði sem við viljum breyta í eigin fari en aðrir yfir smærri atriði sem við stefnum að, bæði til skamms tíma og lengri tíma litið.

Án þess að gera okkur ljóst eru sumir þessir listir upptalning á mistökum okkar eða á vissan hátt skilgreiningar á takmörkunum okkar. Því algengt er að við erum okkar eigin hælbítar þegar kemur að því að láta drauma okkar rætast. Þegar þú segir í huga þér að eitthvað sé ekki hægt, eða eitthvað sé óraunsætt, eða þér mistakist alltaf – eða bítur á einhvern hátt í hæla þína, þá ertu ekki að segja þér að eitthvað sé mögulegt. Að þú sjáir ekki enn hvernig.

1. Ef ég finn ástina, verð ég hamingjusamur.
2. Ef ég eignast meiri penínga þá verð ég lífsglaður.
3. Ef ég hefði betri menntun væri ég sáttur.
4. Ef fólk sýndi mér virðingu væri ég ánægður.
5. Ef ég ætti betri bíl væri lífið gott.
6. Ef ég ætti stærra og betra heimili hefði ég engin vandamál.
7. Ef ég ætti stærra sjónvarp nyti ég kvöldanna betur.
8. Ef ég væri grennri væri ég vinsælli.
9. Ef ég …

Hefurðu prófað að henda þessum listum? Hefurðu prófað að lifa heilan dag án þess að líta á klukkuna eða án þess að velta fyrir þér hver dagsetningin er? Vissirðu til að mynda að dýrin í kringum okkur taka bara eftir tíð dagsins út frá birtu og árstíðinni út frá blöndu af birtu, hitastigi og ástandi náttúrunnar.

Sjálfur henti ég mínum listum fyrir fáeinum árum, aðallega því ég nennti þeim ekki lengur. Þannig áttaði ég mig óvart á því hversu mikið þeir skilgreindu vanmátt minn en ekki styrk. Hið sama gerðist gagnvart dagatalinu og klukkunni. Ég notaði þetta eins og allir aðrir og hafði án þess að gera mér það ljóst tileinkað mér þessi hugtök sem veruleika.

Hið sama gerðist eins og með listana. Einn daginn nennti ég þeim ekki lengur heldur ákvað að miða við ákveðna hluti í dagatalinu því umhverfi mitt krafðist þess: Aðallega þá að fylgjast með hvenær ég fengi útborgað og hvaða dag væri eindagar á reikningum.

Skömmu síðar fann ég til léttis og frelsis, frá öllum listum yfir takmarkanir og öllum skilgreiningum á hugarburði mannkyns yfir tíðir og tímamælingar. Það var þá sem ég byrjaði að fatta að ég er holdgerving Sálar sem er stærra fyrirbæri en hið litla ég – eða egó. að líkami minn hefur ekki sál, enda er hann ekki nógu stór fyrir hana.

Þarna áttaði ég mig fyrst á því að tími alheimsins er eilífur – eða ælífur – og að sál mín er hluti einhvers stærra mengis. Þá fyrst fór ég að sjá egóin fyrir það hvað þau eru. Þá fóru þau að missa tangarhald sitt á markmiðum mínum og árangri, því þau takmarka vald sálarinnar yfir örlögum okkar (our destiny).

En ef þú í leyni hugsar stundum á þá leið að ekkert nýtt sé að gerast í lífi þínu, að þú sért í sömu sporum, að tækifærin séu ekki að koma til þín, þá veistu þetta ekki í raun.

Ástæðan er einföld – eins og allt í Ferlinu.

Þú trúir enn að þú eigir að lifa lífinu eins og þú hefur alltaf gert. Þú trúir enn þeim hugmyndum sem aðrir hafa þróað handa þér. Það geta verið hugmyndir frá samfélaginu, fjölmiðlum, félagsnetinu, fjölskyldunni eða þínum eigin skoðunum.

Þannig erum við föst í hjólfari hugans af gömlum vana og án þess að sjá farið. Við sjáum ekki hugmyndirnar sem við höfum innbyrt og gert að múrsteinum sem ramma okkur inni. Því hjólfar hugans er einmitt þær hugmynda-brautir sem hugurinn starfar eftir – sem móta eitthvað sem nefnt er egó.

Egó er þannig uppskrift, og ekki ein heldur margar. Uppskriftin að Foreldri, uppskriftin að Vinur, uppskriftin að Starfsmaður, uppskriftin að Kynvera, uppskriftin „Að versla“.

Samtíminn er ekki kominn á þann stað enn að sjá skýran mun á hugarkerfi – eða egó – og sjálfi. Þó flestir viti að munur sé á þessu tvennu þá hafa vísindin ekki viðurkennt það enn og þess vegna er því ekki haldið að okkur.

Ferlið kennir að flest vanlíðan stafar af því að hafa ómeðvitað keypt þá skynvillu að egóin séum við sjálf og þannig ýtt sjálfinu til hliðar. Sjálfið er hið raunverulega *þú* en þú sérð það ekki fyrir hugmyndakerfum egósins.

Ef líf þitt er staðnað þá er það vegna þess að þú hangir í uppskriftum hugans og trúir að þær séu þú. Eina leiðin út er sú að henda þessum uppskriftum einni af annarri í hvert sinn sem þær koma upp.

Þetta er gert með einni hugsun: „Hvernig get ég hugsað þetta öðruvísi?“ Það er ekki gert á einum degi, heldur með hugarfarsbreytingu sem tekur tíma, í ferli hins jákvæða vilja.

Stundum höfum við þurft að falla, ekki einu sinni og ekki tvisvar heldur jafn oft og við höfum staðið aftur upp.

Í hvert sinn segjum við í fallinu – hvers vegna? Í hvert sinn segjum við liggjandi – ekki aftur. Í hvert sinn sem við stöndum upp – er þetta þitt besta?

Þetta er dagurinn þar sem við gerum mistök eða lífið höndlar okkur óvægilega. Við liggjum og skiljum ekki neitt í neinu. Svo kemur dagurinn þar sem veið segjum við lífið „sendu mér meira: Ég ræð við það. Ég get það.“

Þessi afstaða kemur óhikað, kannski smá kvíði, en óhikað ákveðum við að hætta að láta okkur liða illa yfir óhöppum og erfiðleikum, sama hvernig okkur líði þá muni okkur ekki líða illa yfir að líða illa. Því það kemur ákveðin vissa eða stefna upp í hugann:

Ég stend með þessu góða, þessu sterka og þessu rétta, sem enginn hefur nafn getað gefið, og engu nafni mun verða gefið.

Hinn eilífi dagur í hinu elifa núi, þegar þú þarft ekki lengur hvatningu og fyrirmyndir. Þarft ekki lengur útskýringar, þarft ekki lengur skilning. Því þú skilur. Þú sérð. Þú ert orðin hvatning, bæði þér og öðrum.

Í þessari afstöðu eða viðhorfi hættir að skipta máli hvort þú vitir það sem máli skiptir eða skiljir það sem máli skiptir því þú tekur afstöðu til lífsins sem er sterkari en skoðun annarra eða mælikvarðar annarra. Þannig velur þú að vaxa upp fyrir erfiðleikana.

Þó erfiðleikar séu ekki þægilegir þá hefur maður alltaf val um það hvernig maður sér þá eða tekur við þeim. Maður getur valið að standa hvern dag fyrir sig án tillits til þess hvort draumar fortíðar hafi ræst eða framtíðin sé eins og maður óskar sér eða ekki.

Maður getur með öðrum orðum valið að gera það besta úr deginum í dag og hugleitt hvaða viðhorf til sjálfs sín og lífsins séu þess virði að velja fram yfir þau gömlu gildi sem áður gáfu manni vanlíðan.

Þarna hættir að skipta máli hvort þú last sjálfshvatningu eða hvort þú fylgir lífsskoðun eða einhverjum leiðbeinanda eða hugræktarstefnu, því þinn eigin vilji og þín eigin innri afstaða tekur það að sér óháð því hvað öðrum finnst eða hvað þínum eigin vanmætti finnst.

Þannig verður núið hið eina sem máli skiptir. Núna? Hví ekki?

Það kann að bera í bakkafullan lækinn að nota tækifærið og segja fáein orð um þessa kraftmiklu afstöðu í dag, í minningu stórmennisins Nelson Mandela. Mér þykir þó upp á Íslensku, að sjaldan sé góð vísa of oft kveðin.

Þegar ég á sínum tíma sat inni fyrir skammarlegan glæp, sem mun fylgja mannorði mínu það sem eftir er, sá ég afplánun mína sem tækifæri eða tilefni til betrunar. Ég var alinn upp í sveitasamfélagi þar sem helst var talað um betrunarvist þegar aðrir ræddu um hegningarvist, betrunarhús í stað hegningarhúss.

Þar fæddist mér Ferli hins jákvæða vilja – sem Gandhi nefndi afstöðu sannleikans.

Ég rak mig furðufljótt á að nútímalegt betrunarkerfi okkar væna lands lítur almennt á afplánun sem hegningarvist og að hinir ólánsömu þolendur hegningarvistar séu þar best geymdir sem lengst. Við dvöl mína með hinum ólánsamari samborgurum fékk ég því tækifæri í stað ömurlegrar vistar.

„It is said that no one truly knows a nation until one has been inside its jails. A nation should not be judged by how it treats its highest citizens, but its lowest ones.“ ~Nelson Mandela

þegar þú sérð ömurleg örlög sem tækifæri umbreytist afstaða þín til allra aðstæðna og sú depurð sem annars drægi þig niður umbreytist, þá vaknar innri sýn og aukinn kraftur. Við sama efnahvarf sálar þinnar sérð þú aukin tækifæri, og jafnvel tækifæri í í tækifærum, þar sem þú áður sást grámósku ókleifra örlaga.

Þannig fékk ég tækifæri til samræðna í afplánun – eða betrunarvist – minni og fékk sama tækifæri og dómarra þyrftu að fá til að kynnast þeim farvegi og einkasögum annarra ólánsmanna sem afplánuðu mér samhliða. Smám saman sá ég hvernig sýn samfélags á fólk sem það skilur ekki hafði aukið á ógæfu þessara manna sem flestir höfðu alist upp við aðstæður sem beint eða óbeint höfðu skikkað þá inn í farveg vondra örlaga í stað þess að bjóða þeim sýn tækifæra.

Ég hef áður ritað um hvernig afplánunarkerfi Íslenska lýðveldisins stuðlar beinlínis að því að menn haldi áfram í farvegi glæpa frekar en að rétta föngum tækifæri til sjálfsbetrunar. Höfum í huga að efni greinakorns þessa er innblásið af ævistarfi glæpamanns sem sjálfur byggði afstöðu sína á æviferli annars glæpamanns.

Það kann að hljóma fáránlega í hugum lesandans þegar ég nota svo gróf orð um menn á borð við Mandela eða Gandhi en í augum þeirra samfélaga sem þeir umbreyttu voru þeir áratugum saman séðir sem glæpamenn af stjórnvöldum og valdamikilla samtímamanna sinna.

Hinn dáði breski stjórnmálamaður Margaret Thatcher, sem ég sjálfur lít upp til um margt, leit á Mandela sem ótíndan kommúnískan hryðjuverkamann. Churchill sem var einn dáðasti maður síns samtíma leit á Gandhi svipuðum augum.

Þó við sem erum að hefja gönguna inn í tuttugustu og fyrstu öldina lítum á þessa menn sem stórmenni andans þá búum við í hinum umbreytta samtíma sem þeir beinlínis stuðluðu að. Við erum í vissum skilningi andleg börn þessara manna og því þykir okkur fáránlegt hvernig hinn upplýsti samtími þeirra tíma leit þá í upphafi.

Það er jafnan svo þegar menn stuðla að upphafi einhvers nýs að það mætir mótstöðu en fyrst þöggun. Rétt eins og í dag er baráttan fyrir Endurreistu Þjóðveldi þögguð og af velflestum álitin barnaleg. Þó er hún að mestum hluta innblásin af fordæmi og skrifum þeirra manna sem hér er minnst á.

Þegar þú afplánar fyrir glæp, hvort sem þú átt það skilið eða ekki, þarftu að glíma við alls kyns tilfinningar úr hyldýpi sálarinnar sem geta auðveldlega sligað manninn og gert hann dapran, bitran og sárann. Það er auðvelt að koma út í samfélag sem áfram beitir mann úrræðum fordóma og sniðgöngunar og í sárindum hjartans að líta svo á að fólk séu fífl eða á annan hátt sökkva sér í sjálfsvorkunn og depurð sem aftur festir mann í hjólfari hugans og fangelsi hjartans.

Hver einasti maður sem gengur út úr fangelsi – og fyrrum samfangar mínir vöruðu mig við þessu en ég tók ekki mark á því á sínum tíma – gengur út í þunglyndi. Nærri undantekningarlaust hrynja menn niður í þunglyndi fáeinum vikum eftir að þeir ganga út í frelsið og undir hælinn er lagt hversu hratt menn rísa upp úr því ef þeir ná tökum á því á annað borð. Skiptir þar engu hvort þeir áttu skilið að afplána eða ekki.

Hér kemur að sýn sem líklega fer framhjá velflestum góðborgurum samtímans.

Þegar þú afplánar saklaus vex depurð og biturleiki í réttu hlutfalli við sakleysi þitt og þann tíma sem þú situr inni. Að ganga út úr þriggja áratuga fangelsun eins og Mandela gerði, að mæta allri veröldinni brosandi og á sama tíma að fyrirgefa hverjum einasta af kvölurum sínum, það er nærri útilokað.

Það er auðvelt að flytja ræður í ræðustól eða skrifa athugasemd í samfélagsmiðla, greinastúfa í fréttablöð byggðum á yfirborðskenndri upptalningu staðreynda. Það er hins vegar erfitt að setja sig í fótspor þeirra sem gengið hafa þrautagöngu eigin sálar og sigrast á þeim innri árum sem hver maður býr við en nær enginn horfist í augu við.

Svo ég vitni í hinn stórmerka sálkönnuð Carl Gustav Jung: „Fólk mun gera hvað sem er, sama hve fáránlegt það er, til að forðast að horfast í augu við sál sína augliti til auglitis.“

Þegar ég kom út úr minni afplánun hrundi ég í mína þunglyndsgöngu og óttaðist um hríð að ég færi sömu leið á endanum og faðir minn heitinn. Hann var sjálfur þunglyndur að eðlisfari og þegar vissir þungbærir erfiðleikar sliguðu hann gafst hann upp í baráttunni við eigin innri fjanda og yfirgaf lífið fyrir eigin hendi. Mér tókst að snúa á mitt meðfædda eðli.

Hvernig ég fann leiðina til bjartsýni og jákvæðs vilja er að hluta til lýst í hljóðupptökum sem ég hef nefnt Hljóðvarp ferlisins. Það er aftur byggt á bók minni Ferli hins jákvæða vilja sem enn er í handriti en verður vonandi útgefin innan fáeinna missera.  Hljóðvarpið má hlýða á ferlid.not.is og sumar af hugmyndum Ferlisins eru þegar birtar á vef mínum hreinberg.is.

Langur er vegur að táknmynd frelsis og ég bið lesandann velvirðingar á þessari löngu færslu. Hún átti ekki að vera svo löng sem raun ber vitni, en ég verð reiður þegar stjórnmálamenn samtímans reyna að gera stórmenni andans að sínum. Atkvæðaveiðimenn vita ekki hvað afstaða er en nóg hafa þeir af skoðunum og yfirlýsingum.

Rifjum upp sem snöggvast að Mahatma Gandhi sem mótaði snemma hvernig Borgaraleg afstaða, eða Borgaralegur mótþrói, virkar í baráttu gegn spillingu og forsmán yfirvalda sem að nafninu til drottna í umboði borgaranna en koma þó fram við þá sem þegna.

Borgaralegur mótþrói var ekki fundinn upp af Gandhi. Íslenskir þegnar Noregskonungs beittu borgaralegum mótþróa gegn hinu hálfnorska Alþingi snemma á fjórtándu öld þegar valdamenn í Noregi reyndu að stjórna Íslandi sem norsku héraði. Gamli sáttmáli snérist um að Ísland væri frjálst og fullvalda ríki undir vernd Noregskonungs en frjálsir Íslendingar beittu virku andofbeldi til að þvinga norsk stjórnvöld til að virða sjálfstæði Alþingis árin 1305 til 1315 þegar Noregskonungur brást anda Gamla sáttmála.

Ég hef áður komið inn á að sýn forfeðra okkar frá því fyrir stofnun Þjóðveldis og fram á fjórtándu öldina var margar aldir á undan samtíð sinni og hugsanlega á undan okkar eigin.

Biturðin sem ég áður nefndi, þegar þú kemur út úr afplánun og glímir að nýju við veröldina verður aðeins sigruð með afstöðu. Afstaðan er þannig að þú lítur í eigin garð og glímir við eigin innri ímyndir og tilfinningar þar til þú hefur sigrast á veikleikum sálar þinnar og tengst við uppruna hennar án þess að burðast með einskis nýtt egó.

Þetta þurfti ég að gera og tókst. Ég var raunar á þeim tíma að glíma við þunglyndi sem hefði getað dregið mig til dauða og ég vildi ekki deyja. Þegar ég í kjölfarið skrifaði Ferli hins jákvæða vilja og síðar þegar ég samdi Hljóðvarp ferlisins sá ég að skilningur minn á fólki, tilverunni og mörgu fleiru hafði ekki breyst heldur umbreyst.

Það er auðvelt að breyta manni með því að breyta venjum hans en það er brottgeng breyting. Ef hann umbreytist innan frá þá breytist eðli hans og þá varanlega. Þetta upplifði ég á sjálfum mér og það umbreytti gjörvallri sýn minni sem fyrr segir. Skömmu síðar sá ég bíómyndina Gandhi, sem kom út árið 1982, og sá þar glitta í hver boðskapur þess manns var. Sá ég glitta þar í margt sem ég hafði uppgötvað sjálfur í minni sjálfsvinnu, og ég rak í rogastans.

Þó við höfum öll alist upp við setningar á borð við borgaralegur mótþrói eða virkt andofbeldi þá vitum við fjarska lítið um innihald þess boðskapar enda fjölmiðlar ekki í sama liði og við.

Þegar ég skoðaði baráttu Martin Luther King yngri sá ég hið sama. Þegar ég gluggaði í baráttu og frásagnir Mandela sá ég hið sama. Ég sé þetta víðar í skrifum og afstöðu tuga fólks. Ég sé þessa afstöðu víðar og sífellt dúkka upp oftar og oftar. Ég sé hana breiðast út í samtíma okkar eins og gárur á tjörn. Veröldin er að breytast og það andlega innsæi sem drífur breytinguna er umbreyting hins andlega veruleika einstaklingsis, frá grunnhyggnum og ódýrum skoðunum stjórnmála, félagsmála og trúmála yfir í eindregna afstöðu:

Afstaða með sannleikanum. Afstaða sem krefst þess að þú standir með því sem þú telur réttast og farsælast í lífinu fyrir allt fólk, hvernig sem það lítur út, hvernig sem það hugsar, hverjar sem skoðanir þess eru.

Algjörlega afdráttarlaus afstaða með sanngirni, réttlæti, lýðræði og umfram allt kærleika og gagnkvæmri virðingu. Virðingu sem krefst umburðarlyndis fyrir skoðunum annarra, svo sterk að þó þú fyrirlítir skoðun náunga þíns sértu tilbúin að berjast með honum fyrir rétti sínum til hennar hver svo sem hún er!

Ekkert af þessu er mögulegt nema þú fyrst takir innri umbreytingu hjarta og hugar. Sumir taka hana því þeir neyðast til þess og aðrir því þá langar til þess og enn aðrir því þeir fá hvatningu frá kraftmiklum fyrirmyndum.

Það er einmitt það sem Mandela átti við þegar hann sagði „As I walked out the door toward the gate that would lead to my freedom, I knew if I didn’t leave my bitterness and hatred behind, I’d still be in prison:“ Að ef þú getur ekki umbreyst í skoðunum þínum og tekið afstöðu með góðum gildum í verki þá verða skoðanir þínar að fangelsi hjartans. Fangelsi sem þú getur búið í ævilangt og endalaust hnýtt í aðra og annarra skoðanir blindur á eigin hugarramma.

Gandhi nefndi borgaralega afstöðu eða mótþróa því orði Satyagraha. Hugtak sem lauslega þýtt hjúpar merkinguna „afstaða sannleikans.“ Það hvílir mikil speki í þessum orðum og ég læt áhugasömum það eftir að grufla í því innihaldi. Það er skemmtilegra að uppgötva sumt sjálfur.

Þannig fæddist afstaðan fyrir Endurreistu Þjóðveldi Íslands. Hugsjón sem stendur traustum fótum á sama hugmyndagrunni og fyrrnefndir menn, Gandhi, King, Mandela, og tugir annarra, hafa mótað. Afstaða með beinu lýðræði, sanngirni, heiðarleika, innsæi, trú á æðri gildi og umfram allt algjórlega án ofbeldis. Því ofbeldi verður aldrei útrýmt með ofbeldi, og friðsæll heimur ekki skapaður með ofbeldi.

Trúðu mér, ég var ofbeldismaður, slíkt er aldrei úrræði né farsæll farvegur.

Afstaða Þjóðveldis er afdráttarlaus:

Við afskrifum með öllu skuldahala þjóðarinnar og það bankakerfi sem í dag tröllríður henni, eins og þegar drulla er þvegin af vegg. Við endurreisum virkt persónulegt lýðræði með árvissri framkvæmd þar sem hver borgari getur tekið virkan þátt.
Án ofbeldis en með virkri borgaralegri mótstöðu gegn ofríki sýndar-lýðveldisins.

Upphaflega átti þetta sjónvarpslausa tímabil aðeins að vara frá ágúst mánuði og til jóla. Ástæðan var einföld, mig langaði að lesa meira og ég vildi líka ryfja up hvernig þetta var í sveitinni í gamla daga hjá ömmu.

Ég leit þetta svo að um stutt tímabil væri að ræða en fyrstu vikurnar fannst mér sjónvarpsleysið erfitt. Ég hins vegar dreif mig á bókasafnið mánaðarlega og tók þrjátíu bækur í hvert sinn, allt frá þungu efni til skálldsagna og jafnvel myndabóka og léttmetis.

Þannig liðu vikurnar að ég las og las á kvöldin oft fram í myrkur. Rétt eins og í anda ömmu minnar dró ég það í lengstu lög að kveikja á raflýsingum og hafði þær sem fæstar á kvöldin.

Smám saman fór ég að njóta kyrrðar á máta sem ég hafði ekki upplifað frá því ég var krakki í sveitinni hjá ömmu og eftir því sem þetta ágerðist varð ég háður kyrrðinni. Þegar ég kíkti í heimsókn til vinafólks varð ég oft þreyttur eftir smátíma af raflýsingum út um allt og stanslausum glym í sjónvarpinu.

Í fyrstu hafði ég áhyggjur af því að ég yrði fljótlega enn meira utangarðs í nútímanum, og er ég sammála þeim sem þykir nóg um en hver og einn flýgur eins og hann er fiðraður.

Svo fóru augu mín að opnast, en það tók sem fyrr segir fáeinar vikur.

Hið fyrsta sem ég tók eftir er að samræður fólks voru orðnar í stíl við það sem sést í sjónvarpinu. Fólk hlustaði minna hvort á annað en virtist bíða þess að komast að. Fyrir kom að ég sá tvær samræður í einu, þar sem viðmælendur skiptust á að komast að með sinnhvorn þráðinn og sem minnst gefið út á það sem hinn sagði. Báðir heyrðu þó vel það sem hinn sagði.

Jafnhliða þessu tók ég eftir þreytu sem kom yfir fólk ef umræðuefnið var of innihaldsríkt og þar með „of djúpt“ eða „of leiðinlegt“. Þar sem ég er alinn upp á sveitaheimili þar sem bækur voru lesnar og málefni rædd þá þótti mér þetta viðhorf skrýtið en tímarnir breytast og mennirnir með.

Næsta sem ég tók eftir var aukin óþolinmæði með margt í samfélaginu. Hér áður hafði ég séð að hún hafði aukist en ekki séð samræmið. Þar sem ég var laus úr hringiðu og hraða sjónvarps ímynda fékk ég fjarlægð sem kennd er við „glöggt er gests augað“. Því ég sá samræmi við hraða og óþolinmæði fólks við þann hraða sem er á skjánum og á *zappi* á milli sjónvarpsrása.

Þriðja sem ég tók eftir var sjónglymrið! Jú, þetta er eins konar nýyrði. Því augu okkar og heili er vant því að sama myndin breytist hægt. Við erum vön því t.d. á ferð úti í náttúrunni eða við eldhússamræður að níutíu hundruðustu myndarinnar er föst eða breytist ekki meðan aðeins örlítið brot hreyfist.

Landslagið er hið sama en færist örlítið nær.

Eldhúsið er hið sama en varir og hendur viðmælenda hreyfast.

Þannig séð er heilinn vanur að geta unnið úr mynd sem er því sem næst kyrrlæg með smáum breytingum og stöku sinnum taka á sig stökk svosem í hröðum boltaleik en þó er hið sama uppi á teningnum í boltaleik nema fleiri hlutir breytast í kyrrmyndinni.

Ekki ósvipað á við um hljóð. Heilinn vinnur úr stöðugum tónum umhverfisins með smá umbreytingum hér og þar en í dag er kominn stöðugur glymur af tónlist, setningum og alls kyns smellubrellum eða hvaðeina í umhverfið. Þó ég sem manneskja hafi vanist því sem tækin framleiða þá er ekki víst að lífveran hafi gert það og því aukist streita – eða innri ókyrrð – og viss tómleiki.

Ég nota orðin „viss tómleiki“ því við fáum mikið af þekkingu, viðhorfum, skoðunum og nýjungum í gegnum hljóðvarp og sjónvarp en ekki svo mikinn tíma til að vinna úr innihaldi þess. Þannig líður hver dagurinn á ógnarhraða ímyndana en lítið ráðrúm til að vinna úr en tómleikinn stafar af þeirri tilfinningu að hafa misst af einhverju.

Ég nefni lítið dæmi vissum tómleika til skýringar. Segjum að ég horfi á spennandi sjónvarpsþátt á milli átta og níu og í honum kemur fram efni sem mig langar að hugsa um. Nema á milli níu og tíu er annar spennanni þáttur sem hefur þau áhrif að hugmyndir þess fyrri gleymast eða falla upp fyrir vegg. Svona heldur keðjan áfram koll af kolli.

Þetta síðastnefnda þótti mér of dýrt. Ég er þannig gerður að ég vil vinna úr þeim hugmyndum sem ég fæ og var ein af ástæðum þess að ég var að draga úr glápinu, að ég vildi meiri tíma til að vinna úr hugmyndaflæði en mér finnst gaman að pælingum.

Nú kemur að fjórða atriðinu sem ég tók eftir þessa þrjá mánuði sem hafa orðið að tæpum þrjátíu.

Eftir því sem ég naut kyrrðar meira, las meira og samræðuhæfileikar mínir endurfæddust vaknaði dálítið annað. Mín eigin skapandi ímyndun vaknaði, ímyndunaraflið endurfæddist. Þetta gerðist smátt og smátt eins og eitthvað sem vaknar af dvala. Eftir því sem fjarlægðin við glápið jókst sá ég mynstrið, hvernig sjónvarpstækið hafði komið í stað hinnar meðfæddu þarfar mannshugans til að láta sig dreyma.

Ekki bara að sjónvarps veröldin hafi leyst ímyndunaraflið af hólmi heldur hafði veröld þess verið betur framleidd en mín eigin hér áður: Fallegra fólk, þægilegri söguþræðir, eftirsóknarverðari ímyndir af húsum, bílum, möguleikum og fleiru.

Nema nú hafði mín eigin fæðst að nýju og í þetta sinnið vann ég með hana og naut þess. Stundum sleppti ég því að setjast niður með bók heldur lagði mig smástund seinnipartinn, lokaði augunum glaðvakandi, og lét hugann reika. Stundir sem ég í dag get ekki verið án og hafa auðgað líf mitt.

Kenningin sem ég lofaði í upphafi er ekki langsótt en kann að þykja dálítið sláandi fyrst.

Eftir því sem tíminn hefur liðið hefur ein hugsun sótt á mig. Þegar hugur situr við sjónvarpsskjá og tekur við í sífellu þá smám saman minnkar gagnrýni hans á það sem hann sér og heyrir því hraði þess er mikill og nýtt kemur svo fljótt.

Einnig gerist annað sem vitundin tekur ekki eftir en tengist kyrrmyndinni sem áður var nefnd. Við tökum ekki eftir því alla jafna en myndin á skjánum uppfærist fimmtíu sinnum á sekúndu og það þreytir hugann og minnkar mótstöðu hans. Þannig virkar þetta að manneskja sem kemur þreytt heim úr vinnu og ætlar að slaka á við sjónvarp hún hvílir líkamann en hugurinn heldur áfram að vinna.

Höfum í huga að yfir áttatíu prósent heilans er nýttur í hið ósýnilega allt frá hjartslætti í það að vinna úr hljóð og mynd. Af þessu fer áttatíu prósent í hljóð og mynd!

Hér kemur kenningin: Í sjónvarpsþáttum og framleiddu efni ríkir ákveðið mynstur sem hefur áhrif á hugsanamynstur. Ekki að það heilaþvoi fólk, heldur minnkar mótstöðu gegn mötun og mótar hugsanamynstur, auk þess að auka við síþreytu og jafnframt koma því inn hjá fólki hvar það leiti lausn sinna mála hversu innantómar þær lausnir eru.

Langsótt? Kannski.

ps. Sjónvarpslausir fimmtudagar var skapað fyrir fólk sem hefur áhyggjur af ofnotkun sjónvarps.

Síðustu ár hefur efni af þessu tagi – eða sjálfshvatningar og sjálfsþróunar efni – verið afar vinsælt á Íslandi. Segja má að við séum fimm til sjö áratugum á eftir Bandaríkjunum hvað þetta varðar, og Evrópa er þar mitt á milli okkar og þeirra.

Tökum til gamans fleiri titla af samskonar efni:

• The 21 Irrefutable Laws of Leadership
• Awaken the Giant Within: How to Take Immediate Control of Your Mental, Emotional, Physical and Financial Destiny!
• The One Minute Manager
• Magic Of Thinking Big
• Think and Grow Rich
• The Success Principles(TM): How to Get from Where You Are to Where You Want to Be
• The Power Of Positive Thinking
• How to win friends and influence people
• The Secret
• Men are from Mars and Women from Venus
• Emotional Intelligence
• Þú ert það sem þú hugsar
• … listinn er í raun ótæmandi

Þá er ekki vinsæl eftirfarandi spurning „hvers vegna er svona efni vinsælt?“ Enda liggur í augum uppi að allir vilja skara framúr eða ná árangri. Að ræða það eitthvað frekar er bara leiðinlegt.

Sjálfur hef ég lesið eitthvað af þessum bókum – eða hlustað á hljóðbókar útgáfu þeirra – eða þær sem ég nennti að lesa. Allar bækur af þessu tagi eru löng og þurr lesning og ef maður tileinkar sér ekki efni þeirra fljótt og vel verða þær leiðinlegar. Þannig enda margar þeirra á því að segja þér hvers vegna þú sért ekki að slá í gegn og allt of mikið af smáatriðum sem er langsótt að muna og tileinka sér til árangurs.

Vinsældir þessa efnis heldur þó áfram og mikið af fólki slær í kringum sig frösum úr efni af þessu tagi og bylgjan heldur áfram. Undanfarin ár hefur sífellt sótt í sig veðrið svonefnd Markþjálfun sem gengur mest út á að sérkennslu frá aðila sem hefur lesið aragrúa sjálfshvatningarbóka, sótt óteljandi fyrirlestra, skyggnt í glærur, tekið glósur – jafnvel tileinkað sér – og lært Markþjálfun.

Fyrir rúmum tíu árum var mjög vinsælt að velta sér upp úr tímastjórnun, sem þá var heitust. Ég lofa þér að eftir tíu ár verður eitthvað annað í tísku. Ég lærði tímastjórnun á sínum tíma og hef nýtt mér hana á mörgum sviðum s.s. kennslu, bókaskrif, forritun, útgáfustjórnun tímarits og jafnvel í einkalífi. Einnig fékk ég að kenna tímastjórnun í fáein skipti árin 2000 til 2002.

Þú veist að þú kannt tímastjórnun þegar þú hefur náð jafn langt og Madonna. Eiginmaður hennar fyrrverandi lýsti því eitt sinn yfir að hann hefði bara fengið kynlíf klukkan 17:00 á fimmtudögum, og það frekar tæknilegt og innihaldslítið.

Nú veit ég ekki hvort framangreind fullyrðing um einkalíf Madonnu er rétt, en hún hefur feykdjúpt innihald:

• Veistu hversu mikil streyta ríkir á toppnum?
• Veistu hversu erfitt er að hafa innihaldsríka dýpt í lífi sínu þegar þú lifir eftir klukkunni?
• Veistu hvers virði það er á dánarbeði að geta reytt af sér lista yfir allt sem þú hefur áorkað, en vita ekki hvort þú lifðir lífinu?
• Hefurðu prófað að lifa eftir fjórum mánuðum í dagatalinu, í stað tólf?
• Hefurðu upplifað djúpa kyrrð í þínu lífi, og samt komið markmiðum þínum í framkvæmd?
• Eru draumar þínir að rætast? Veistu hverjir þeir eru? Þekkirðu muninn á táldraumum og sáldraumum?

Þegar ég nýtti mér tímastjórnun á sínum tíma var það út frá tvenns konar nálgun. Í fyrstu hafði ég lært hana af nauðsyn þegar ég stýrði tímarits útgáfu árin ’93 til ’97. Síðar sló í gegn bókin „30 ÁHRIFARÍK ráð sem bæta tímastjórnun og margfalda árangur“ sem út kom árið 1995. Um 2000 var hún mjög víðlesin og nýtt enda stútfull af hagnýtum ráðum.

Samlegðaráhrif þessara tveggja þátta í mínum reynsluheimi voru þó mun einfaldari en allur framangreindur bingur. Eins og allt sem kemur að „Ferli hins jákvæða vilja“ þá er sú nálgun bæði einföld og kraftmikil:

• Gerðu tvenns konar markmiðalista, og lestu hann vikulega: Langtíma markmið og skammtímamarkmið/tossalisti.
• Gerðu þriðja listann yfir langtíma markmið sem þú hefur strokað út eða náð, og lestu hann ársfjórðungslega.
• Taktu þér hálfa til heila klukkustund hvern dag til að upplifa kyrrð og hafðu glósubók við höndina.
• Lærðu að gera hugarkort í stílabók.

Ef þú vilt læra að skara fram úr þá skiptir engu hvaða bækur þú lest eða hvaða námskeið þú ferð á. Það skiptir heldur engu máli hvað þú nærð miklum árangri í augum annarra ef einkalíf þitt er ófullnægt.

Einkalíf þitt nær aldrei fullnægju ef þú veist ekki hvað býr í djúpum sálar þinnar og þú færð aldrei að vita hvað þar er nema þú náir tangarhaldi á kyrrðinni. Síðustu tvö skrefin í framangreindum lista er einmitt aðferðin til þess.

Þá er tilgangslaust að vinna að markmiðum ef þú sérð ekki smáu skrefin sem skila þér þangað. Því er marklaust að gera markmiðaskrá og yfirvinna hindranir eða styrkja fókus þinn í baráttu við lífið ef þú lítur ekki reglulega yfir farinn veg. Það er einfalda og áhrifaríka leiðin til að sjá sjálfan sig styrkjast.

Fyrsta skrefið er auðvitað augljóst: Þú veist ekki hvert þú stefnir ef þú hefur engin markmið, en mundu umfram allt: Það má vera markmið að hafa ekkert markmið. Frummenn mannkynssögunnar voru ekki óhamingjusamt fólk, lifandi í frumskógum og á sléttum úti alls óvitandi um önnur markmið en að sjá ættflokknum fyrir mat, húsaskjóli og sögum eða ljóðum.

Þó að þú búir í samtíma sem hefur selt þér hugmyndir um skilvirkni, árangur, og eitthvað háleytt sem enginn veit hvers virði er, þá ertu umfram allt andleg vera, hugsandi vera, og til hvers er framúrskarandi líf ef þú veist ekki hvers líf það er?

Að lokum vil ég koma á framfæri einni málsgrein sem í mínum huga segir allt framangreint: Allir bestu listamenn sögunnar voru letihauguar sem eyddu þriðjungi ævinnar í dróma, en létu ekkert stöðva sig þegar þeir vissu hvað þeir vildu.

Því sá sem hefur trú á sjálfan sig, veit hvert hann stefnir og lærir að koma sér þangað. Sá sem hefur keypt þann áróður samfélagsins sem sannfærir hann um að efast um sjálfan sig og sýna innri mystík, hann þarf að lesa margar bækur.

Inn kom maður, hnarreistur og röskur, leit hann í kringum sig og horfði á fólk. Var hann greinilega vanur að lesa fólk og fljótur að fatta margt. Leit hann örsnöggt í augu mér og settist svo við hlið mína.

Ekki varð staðist að taka manninn tali eins og áður var siður. Innan skamms vorum við farnir að skellihlæja að fávisku hvors annars.

Hann áminnti mig um Þjóðveldis heimspekina og kenndi mér – grínlaust – gildi þess að hlæja að sjálfum sér. Þegar ég kvaddi lofaði ég sjálfum mér að eldast með lífsgleði hjartans og aldrei verða hokinn af innri trega.

Ég er 46 ára.
Hann er 92. ára.

Ég trúði þessu líka hér áður – enda virkar þetta augljóst. Ef þú ert í núinu hefurðu varla áhyggjur af morgundeginum? Varla ertu að dragnast með fortíðina ef þú ert í núinu?

Það virðist því augljóst að áhyggjur af morgundeginum eða þyngsli fortíðar hljóti að hverfa ef maður nær inn í núið.

Að staðsetja sig í núinu er kennt með ýmsum hætti. Algengast er að læra hugleiðslu, svo eru samtals meðferðir, hópameðferðir, möntrur af ýmsu tagi. Listinn er lengri en hann skiptir litlu máli hér.

Ef þú notar tækni til að komast í núið þarftu að viðhalda því með áframhaldandi tækni. Ef eitthvað í tilfinningum þínum – eða innri veröld – er að dragnast með óuppgerð atvik úr fortíðinni þá ertu bara að bæla það með tækninni. Um leið og þú myndir sleppa tökum á téðri tækni hrykkirðu í sama farið aftur.

Allur kvíði gagnvart framtíðinni er sprottinn af óuppgerðum atvikum og tilfinningum fortíðar. Eina leiðin til að lækna slíkan kvíða er að gera upp fortíðina og endurlæra eða endurhanna sjálf sitt í leiðinni. Hér er átt við að áhrifavaldar persónuleika þíns, s.s. uppalendur og í raun allt sem þú hefur leyft að hafa áhrif á þig mun endurskoðast.

Í slíkri sjálfsvinnu munt þú velja á eigin forsendum hvernig persóna þú vilt vera og hefja endurmótun hennar. Þar með muntu endurhanna hvaða áhrifavöldum þú vilt hleypa að þér. Með slíkri vinnu, sem útheimtir tíma, kyrrð, og endurspeglun, nærðu tökum á hver þú ert og hver þú vilt vera.

Áður en þú veist af grípur þú núið og ert þar upp frá því. Vegna þess að fortíðin er uppgerð og þú dragnast ekki með hana, heldur er hún orðin hluti af drifkrafti þínum. Þar með hættirðu að bíða einhvers góðs í framtíðinni eða kvíða hugsanlegum áföllum hennar, því þú treystir á sjálf þitt til að ráða við hvað sem er. Þannig séð ertu farin(n) að lifa fyrir daginn í dag í deginum í dag.

Mér fannst þá og finnst enn að hún þurfi að minnka um helming. Auk þess er á stöku stað um endurtekningar að ræða, eða umræða sem fer yfir markið (Overkill).

Þar sem Ferlið er og á að vera einfalt var úr vöndu að ráða. Ljóst var að einhverjar vikur tæki að skera hana niður og umrita og tími hennar því enn ekki kominn.

Mér þótti efnið of veigamikið til að láta það liggja ofaní skúffu vegna sérvisku. Því ákvað ég að vinna bráðabirgða efni og setja á netið. Þannig fæddist „Jákvæða Ferlið.“

Komið hefur á daginn að margir hafa nýtt sér efnið sér til góðs. Ég hef fengið mörg skeyti frá fólki með þökk fyrir efnið og ýmsar fyrirspurnir um atriði sem fram koma í bókinni. Einnig hef ég tekið eftir að hugmyndir sem þar koma fram hafa síðar verið nýttar af öðru fólki sem vinnur með sjálfshvatningu og jafnvel verið bent á það.

Ég vonast til að finna tíma innan skamms til að endurhljóðrita efnið sem var frumsamið veturinn 2012 til 2013. Ég bið hlustandann afsökunar á hljóðgæðum en býð efnið frítt. Slóðin er ferlid.not.is.

Ég vonast til að klára aðal bókina en veit ekki hvenær. Þá er ljóst að Jákvæða Ferlið er notað af ýmsum svo ég hef ákveðið að endurhljóðrita efni þess, en upprunalegu upptökurnar eru í lélegum gæðum. Vinnan við hvorutveggja, bókina og endurgert hljóðvarp, mun þó taka langan tíma, enda ekki launuð vinna og mjög tímafrekt.

Þó má skjóta því hér inn til gamans að ég samdi nýlega sama efni upp á nýtt en á ensku. Ég gerði lista yfir Íslensku kaflaheitin og frumdsamdi nýtt efni – nema á ensku – með sama innihaldi. Í fyrstu var ætlunin að þýða íslenska efnið en ég hætti við það.

Því endursamdi ég efnið sem hljóðbók án þess að bera saman við upprunalegu kaflana. Sú bók heitir „The Process of Positive Willpower.“

Þetta efni er hægt að sækja frítt á útgáfuvef mínum shop.not.is eða hlusta frítt á process.not.is. Ef hlustandi ber saman íslensku og ensku útgáfuna mun berlega sjást að hið íslenska er örlítið á annan veg en hið enska enda ár á milli samningu þeirra beggja með tilheyrandi þróun reynsluheims.

Ég þurfti ekki að fara víða en kom við á ýmsum stöðum auk bæjarskrifstofanna, bæði á leiðinni í bæinn og heim aftur. Ég hitt helling af fólki, sumt sem ég þekki þokkalega á skiptist á orðum, sumt sem ég kannast lítillega við svo það var heilsað á báða bóga. Einnig var hitt ókunnugt fólk.

Í bæjarferðinni hitti ég um það bil fimm manneskjur sem þekktu mig, heilsuðu mér vingjarnlega eða tóku mig tali. Auk þess fékk ég hugvekjandi samræður við nýbúa sem ég hafði aldrei hitt áður og deildi með mér áhugaverðum sjónarhornum.

Rétt í þann mund sem ég kem heim eða var við það að opna útidyrnar, verður mér hugsað til þess hve daufur ég var í dálkinn. Sú tilfinning er arfur frá þunglynda tímabilinu, því þó ég sé laus úr fangbrögðum við þann fjanda þarf ég sífellt að gæta mín á honum, því hann bíður sífellt í leyni bak við næsta húshorn. Um leið átta ég mig á hversu þröngsýnn hinn neikvæði hugur getur verið.

Ég var svo upptekinn af að vera daufur í dálkinn að ég tók ekki eftir, fyrr en ég hugsaði málið, að í einfaldri gönguferð um bæinn hitti ég stóran hóp af fólki, átti vingjarnleg og hvetjandi samskipti, eignaðist ný tengsl og styrkti eldri.

Hvernig er hægt að vera daufur í dálkinn þegar líflegt, jákvætt og hressandi samfélag er rétt utan við garðshliðið?

Auk þessa má benda á blessaða hundana. Þeir eru líka orkulitlir í dag. Úti er hlýtt en skýjað. Stöku regndropi fellur úr lofti. Getur verið að loftvogin sé að falla? Getur verið að líkami minn skynji fallandi loftvog en egóið mitt sé aðeins of upptekið af sjálfu sér?

Vel er hugsanlegt að þitt eigið innsæi viti mun betur hvað máli skiptir, ef þú þorir út fyrir ramma viðtekinnar hugsunar.

Allir sem þú lítur upp til, því þeir voru fullorðnir og lífsreyndari þegar þú varst barn, gætu verið fávitar borið saman við þig í dag. Þú hins vegar lítur enn upp til þeirra og tekur mark á því sem þeir komu inn hjá þér.

Það krefst hugrekkis og viljastyrks að læra að sjá ofangreint.

Allar hugmyndir þínar til að mynda um samskipti kynjanna gætu þannig verið rangar. Allar þær hugmyndir sem þannig stýra samskiptum þínum við annað fólk, og hugsanlega ramma þig inni í fangelsi hjartans, eða festa þig í hjólfari hugans, gætu verið rangar.

Eina leiðin til að ná taki á þessu er að skrásetja – með einföldum setningum – þær forskriftir sem þannig stjórna huga þínum, og læra að endurskoða þær.

Ég hugsaði með mér “er hún eitthvað sein?” Ég stimplaði hana, “hún er hægvirk í toppstykkinu”!

Svo þurfti ég eitthvað að spyrja meira og athuga vöruúrval því ég var að biðja um eitthvað sem ég hafði ekkert vit á. Í samtalinu, þegar hún var að útskýra hluti fyrir mér, þá kom í ljós að hún er með heyrnartæki. Hún er heyrnarskert.

Hún hafði ekki heyrt almennilega hvað ég hafði verið að biðja um. Ég hafði talað of hratt fyrir heyrnartækið. Stúlkan er alls ekkert sein, hún þurfti bara að heyra og skilja hvað ég var að biðja um.

Það er svo gaman að dæma!

*

Við erum hætt að rýna í eigin hegðun og alin á að það sé tabú. Enginn má gagnrýna annan fyrir neitt og stutt í móðgunargirni hjá flestum. Rétt svo má gefa í skyn við einhvern að „eitthvað megi skoða nánar“ – en að segja viðkomandi að hann hagi sér eins og fávitier bannað.

Sársauki er algengur og þar kemur hugsanabjögunin skýrt fram. Við höfum til að mynda byggt upp menntakerfi sem gerir ráð fyrir vissu normi hjá öllum. Þeir sem eru utan við normið á einhvern hátt fá greiningu og ef lyfjastýring dugar ekki þarf sérúrræði. Orðið „úrræði“ er jafnvel orðið metafýsískt dulhyggju fyrirbæri.

Rétt eins og Guð er orðinn eign prestanna og fyrst þeir hafa brugðist, þá hefur Guð brugðist.

Heilu hjarðirnar af foreldrum eru komin inn í þann darraðardans að fela eigin fákunnáttu í barnauppeldi á bak við greiningar og gagnrýni á úrræði sem duga skammt. Engan má gagnrýna foreldrið hvernig það elur upp næstu kynslóð, því þá er troðið á hans eða hennar heilaga rétti.

Það er eins með fólk sem leitar í sjálfshjálparhópa, tólf spora samtök, sálfræði og geðlæknisúrræði. Fleiri úrræðategundir mætti nefna. Dugar að fullyrða að átta af hverjum tíu einstaklingum, fullorðnum, sem leitar sér aðstoðar eða leiða til að lækna eða hverfa frá sársauka, eru að leita sams konar leiða og fyrr er nefnt.

Nú er ekkert að því að leita einfaldra leiða til að heila sig frá sársauka. Það er jú sama hvaðan gott kemur.

Að flýja innri sársauka er þó eins og að flýja sjálfan sig. Þegar ég nota þetta orð á ég við þegar við hikum við þann sársauka að breyta egóinu og leggja það til hliðar. Flestir sem leita leiða til að lækna sig frá sársauka þora ekki, eða vilja ekki af þvermóðsku að leggja egóið sitt til hliðar.

„Skoðanir mínar eru réttar, viðhorf mín eru rétt, persóna mín er rétt“! Hugsanir af þessu tagi eru krabbamein hugans í nútímanum.

Okkur er uppálagt að sársauki sé óþægindi, við séum fín eins og við erum, og sársauka megi lækna með skyndilausnum. Að við sjálf séum gull og gersemi, óbreytanleg og hugsanir okkar eða skoðanir heilagar – svo fremi þær skaði engan.

Ferli hins jákvæða vilja virkar ekki í þessari hugsun. Þú getur eingöngu tileinkað þér Ferlið ef þú getur séð hvernig hugsanir þínar um sjálfa(n) þig eru þér skaðlegar. Hugsanir þínar og skoðanir eru jú bara skoðanir. Skoðanir smíða egó, en þú ert á bak við egóið. Sjálfið þitt er eilíft. Kletturinn sem egóið hvílir á og það er einmitt þetta sem Jesú gaf í skyn þegar hann varaði okkur við að byggja húsið á sandi.

Margir sem leita sálarhjálpar og sjálfsþroska eru á flótta frá sársauka, frá skilaboðum sársaukans. Sem er eins og að fara í fjallgöngu og halda að engar verði harðsperrur. Auðvitað mátt kaupa þér jeppa og keyra á fjallið, en það styrkir ekki skrokkinn þinn.

Ferlið kennir nálgun sem er mun skjótvirkari og árangursríkari, ekki óskyld fornvisku frumbyggja Ástralíu: Þú notar drauma þína og sársauka til að finna hvað er undir eigin yfirborði.

Um leið og þú veist hvað er í þínum sálardjúpum og samþykkir það, í stað þess að lækna eða fjarlægja, þá umbreytist það. Þú umbreytist með. Þannig breytist veikleiki þinn í styrk.

Sá sem þetta skrifar var í sömu sporum. Egóið hans var honum heilagt, skoðanir hans voru honum heilagar og trúin hans hafin yfir allan vafa. Þegar hann þorði að fleygja þessu á eldinn, fann hann hvað var á bak við, og fann kjarnorkustyrk í sjálfum sér. Honum er ekkert ómögulegt í dag og hann vill ekki fá gamla egóið til baka.

Við heyrum frásögur í útvarpi og sjáum sögur í sjónvarpi. Dagblöðin segja okkur sögubúta og hver einasta saga á samlegð.

Samlegðaráhrif hverrar sögu við allt sem þú veist og hugsar mátast við heimssýn þína og mótar viðhorf þín. Hver einasti bútur fyllir upp í púsluspil hugans.

En hver er þín saga?

Alveg frá því þú varst smábarn hefur hvert atvikið rekið annað í tilveru þinni og þar er einnig samlegð. Smám saman valdirðu þér búta úr umhverfi þínu til að smíða persónuleika þinn og móta afstöðu þína til veruleikans. Smám saman pússaðir þú skoðanir þínar í afstöðu og úr henni skópst þú persónustyrk þinn, eða þig.

Saga þín geymir helling af smábrotum sem þú hefur kannski löngu gleymt. Öll þessi smábrot safnast saman og sumt af því sem fellur í skuggann á fullt erindi til þín í dag. Hins vegar er svo algengt – sérstaklega í veröld ótta og kvíða – að við veljum bara vondu brotin. Við gleymum smám saman góðu brotunum sem minna okkur á hve sterk við erum, og hve lífið er frábært.

Við sem erum í Ferlinu erum ekki á þessum vonda stað. Við endurpúslum söguna okkar. Við tökum vondu púslin eitt af öðru og horfum á þau.

Svipað og setja vatnspoll í sólarljósið, þar sem þú veist að hann gufar upp. Smám saman tökum við nýja afstöðu og veljum að horfa á púslið við hliðina, þetta gleymda og góða og við drögum það fram. Oftar en ekki er það gert úr litum sem ekki gufa upp og innan um verða vondu púslin – sem áður drottnuðu yfir huganum og hjartanu – að litlum skuggum innan um sterku brotin.

Að þessu sögðu viljum við ekki henda öllu vondu sem gerst hefur, því skuggar þess móta sterku litina. Við vitum öll að erfiðu kaflarnir styrktu hina góðu, og við eigum þá jafnt hinum, en við viljum nýta styrkinn í sögunni okkar. Við viljum vera stolt af henni, því við eigum hana og hún gerði okkur bæði sterk og falleg.

„Jákvæða ferlið“ er hljóðbók á ferlid.not.is sem dregur saman marga góða þætti úr „Ferli hins jákvæða vilja.“

Talandi um sjónvarp. Er algengt að fólk ræði saman með sama hætti og í sápunum?

Þegar barist er við kvíða, þunglyndi, depurð, og sjálfsefa fæðist einmanaleikinn. Það hringja fáir, koma fáir. Þegar einhver hringir eða kemur er það ekki alltaf þeir sem þú vilt tala við, heldur fólk sem er svipað ástatt fyrir.

Fólkið sem þig langar að eiga samskipti við hefur engan tíma – enda upptekið af einhverju skemmtilegra – og þú ert svo einmana að þeir sem þú vilt síður rækta samskipti við hefur aukinn aðgang að þér því „leiður er betri en enginn.“

Smám saman dofnar yfir félagshringnum, enda er maður löngu hættur að hafa eitthvað skemmtilegt að tala um. Fólk sér deyfðina, efann og hikið, þó maður segi fátt, og einmitt að segja fátt er vont.

Ég var aldrei einmana hér áður, ég var alltaf upptekinn í skemmtilegum hugðarefnum og fólk sótti frekar til mín en öfugt. Ég var þessi kraftmikli og létti sem var sífellt að. Ég var í skemmtilega hópnum. Þar til þunglyndið greip mig heljartökum og atvinnuleysið eyddi upp efnahagnum.

Góðviðris vinir hafa ekki tíma né dug fyrir þunglynda vini. Þú verður að hafa efni á einum golfhring eða stuttri jeppaferð. Spjallvinir sem auk þess eru vanir að viðra eigin vandamál hafa enga löngun í að heyra þín vandamál, þú átt áfram að hlusta á þeirra. Þú hefur kannski aldrei kunnað að tala um vandamál? Ef þú ert vanur að fá steikina með rabbarbarasultu, þá þíðir ekkert að bjóða þér rifsberjasultu í staðinn er það?

Margir vina minna höfðu í gegnum tíðina sagt mér frá þessum einmanaleika. Fyrsta árið í þunglyndi fékk ég að kynnast hvað þeir meintu. Fyrr skyldi ég þá ekki. Ég kunni ekki að tala um minn vanda, kunni ekki að teygja mig til bjargar. Ég reyndi að læra „að tala um  málin“ en við hvern? Það er ekki hægt að tala við hvern sem er um vanda sálarinnar.

Enginn hringir. Enginn kemur í heimsókn. Enginn vill heyra hvernig þér líður. Enginn vill heyra hvernig þú raunverulega hefur það. Þó spurt sé „hvernig hefurðu það“ er vænst annarra svara en „aldrei liðið verr!“ Veistu hvað er mikið af fólki um allan bæ sem líður svona? Félagslega einangrað og einmana – fast í gömlum hjólförum hugans.

Ég fann leiðina út úr einmanaleika þegar Ferlið fann mig – ekki strax en furðu fljótt. Ég lærði að vinda ofan af þungum hugsunum – komast upp úr hjólfari hugans – og sjá annað fólk rétt. Ég lærði að skilja hvernig ég hafði séð annað fólk rangt. Augu mín fóru að opnast fyrir öðrum og ég fékk áhuga á því sem ég sá. Ég lærði samskipti upp á nýtt. Lærði að finna þá sem geta – og vilja eiga – innihaldsrík samskipti, og hafa gaman af hinum.

Undanfarið hef ég átt í miklu dýpri efnahagslægð en ég átti fyrsta árið. Ég ætla ekkert út í þá erfiðleika nánar – þú nennir því ekkert – enda nenni ég því ekki.Það merkilega er allt annað:

Ég er ekkert einmana!

Meðan ég hripaði niður þessa punkta heyrði ég frá tveim vinum. Það líður ekki dagur án þess að ég heyri í góðum vin – jafnvel góðviðrisvin. Allir mínir vita hvað ég er að berjast við, allir vita þeir að ég mun klifra yfir það. Allir vita þeir hvernig ég nota „ferli jákvæða viljans“ – sumir þeirra nota það.

Það er ótrúlegt en satt: Að sigrast á þröskuldum lífsins er viðhorf, og veistu hvað: Það má nota rifsberjasultu, hún er fín hafi maður rétta viðhorfið.

Trú

Svo kemur trúarefinn. Allt trúað fólk kannast við trúarefann (Crisis of faith) sem er oft verstur þegar illa gengur. Hinn virti rithöfundur – Paulo Coelho – segir að margar bóka hans urðu eftir baráttu við trúarefann.

Kraftur Ferlisins – sem er umtalsverður – sprettur að hluta frá trú, en trú á hvað? Ferlið hefur enga trúarstefn. Það hefur engan áhuga á að vita hvað þú trúir á og þar er bannað að halda sérsniðnum trúarskoðunum að öðrum. Trú á svokallaðan „æðri mátt“ er þar tabú, svo og Óðinn, Þór, Drottinn, Kristur, Búdda og svo framvegis.

Við getum þó öll verið sammála um eitt, það er Lífskrafturinn. Þú veist ekkert hvaðan lífsviljinn sprettur í brjósti þér. Þú veist ekkert hvernig hann varð til, eða hvert hann mun leiða þig. Þú valdir ekki foreldra þína, né þeir þig. Enginn veit áður en hann fæðist „hver“ hann er og verður.

Þegar við lítum til baka sjáum við þó að við eigum feril eða lífsbraut (Path) sem við fetum okkur eftir. Margt það besta í lífinu birtist óvænt á lífsferlinum. Allir sem orðið hafa ástfangnir – trúleysingjar sem trúaðir – geta vottað þetta.

Í Ferlinu fór ég að treysta lífskraftinum í eigin brjósti. Þetta ógnarafl sem býr í öllu fólki, og umvefur alla mína persónu: Persónuleika, sál, undirvitund, tengingar við aðra, mótar lífsferil og svo framvegis.

Ég opnaði augun fyrir að lífskrafturinn getur bæði verið jákvæður og neikvæður, og ég sá umfram allt hve fyrnasterkur hann er. Það er kraftur sem býr í öllu sem lifir og stefnir í eina átt: Til lífs!

Dagana sem trú mín er veik, sný ég til Lífskraftsins, þessa máttuga óskilgreinda krafts sem í öllu býr. Ég biðla til þess jákvæða í honum og treysti til að fleyta mér áfram, til að styrkja mig í lausn minna mála. Sumir kalla það Guð, aðrir örlög, sumir bara Lífskraftinn.

Umfram allt, hef ég óbilandi trú – á eitthvað fyrnamáttugt sem hjálpar mér áfram og veitir mér meðbyr. Í átt til lífs. Jákvæðs, kraftmikils skapandi lífs. Þegar ég hef áhyggjur treysti ég honum fyrir þeim.

Ferlið er jú svo einfalt – stundum of einalt – en það einfalda virkar oft best.

…

Sá sem missir allt verður hræddur. Að missa heimili sitt, eða fjölskyldu sína eða starfsframa sinn, eða félagslíf sitt. Að verða fyrir ástarsorg, að missa aleiguna og standa eftir einn. Að verða fyrir einelti í starfi og missa starfið vegna afstöðu fólks til fortíðar sem þú hefur unnið úr og verða fyrir aðkasti víðar af sömu sökum. Vera án félagslífs, án fjölskyldu, án eigna, án starfs, og eiga ekkert eftir nema vonina.

Vonina um að hlutir skáni, vonina um að trúin á eitthvað gott – gæti verið Guð eða maður sjálfur – sé ekki alveg farin. Vonina um að það sé þess virði að lifa annan dag, að eiga bara þessa von eftir. Að hafa heilsuna, eiga hundinn sinn, en hafa ekkert meir. Fá ennþá stað til að sofa á, en hafa ekki einu sinni bíl til að fara í innkaupaferð á, sækja um tugi starfa og fá ekki einu sinni viðtal. Hafa auk þess upplifað – að vísu verðskuldaða – gistingu á sérhóteli hins opinbera.

Allt þetta gekk yfir mig á réttum tveimur árum. Talað er um í sálfræði og félagsráðgjöf að bara eitt af þessum áföllum sé nóg til að fólk upplifi djúpa streitu og kvíða. Ég fékk allan pakkann.

Það komu dagar sem ég var að bugast. Það komu dagar sem ég var kominn að endimörkunum og sá endalokin í hyllingum en vildi ekki skilja hundana mína eftir í reiðuleysi. Ég veit vel hvað kvíði er.

Þegar ég loksins fékk lítið tækifæri til að vinna lítið verkefni og afla mér smá bjargráða var ég búinn að missa allt og var orðinn fullur af kvíða. Svo margar árásir höfðu verið gerðar á mína tilveru og mína persónu, að ég var jafnvel hættur að sjá þær árásir sem ég hafði hrundið. Þær virtust svo léttvægar.

Kvíðatilfinningin þegar ég fór að sinna þessu litla verkefni. Að skilja hundana mína eftir heima í búrunum sínum, nágranni minn sem er heimavinnandi fylgdist með bæði hávaða í íbúðinni og umferð í götunni: Ég vissi að ef eitthvað kæmi fyrir myndi ég vera látinn vita. En ofboðslegur kvíðinn í hvert sinn sem ég ók að heiman – hvaða árás yrði gerð á heimili mitt meðan ég væri að heiman?

Það hefur verið grýtt múrsteinum bæði í húsið og bílinn. Það er engin ímyndun að heimili mitt gæti orðið fyrir árás.

Ég er manneskja sem elskar að eiga og þjálfa hunda. Ég vil ekki fara í golf. Ég stunda útivist með hundum og þeir eru þjálfaðir til vinnu. Tveir þeirra eru meistarar í leit að týndu fólki og aðrir tveir góðir í leit að földum efnum. Þeir eru það eina sem er eftir í mínu lífi sem er einhvers virði. Jafnvel fjölskyldan horfin.

Meðan ég skryppi að heiman væru þau berskjölduð fyrir grimmd samfélagsins, og það veit sá sem allt veit að ég hef kynnst því. Ég hafði gleymt að heimili þitt er heilagt í augum löggjafans. Ég var bara búinn að kynnast því oft að maður á sakaskrá hefur ekki sama rétt og aðrir – ég var hættur að treysta og hafði ástæðu til.

Ég var hættur að sjá öryggið í Íslensku samfélagi. Gott og virðingarvirt fólk búið að beita mig meðölum þessa, fólk sem ekki gerir flugu mein ef á það er horft úr fjarlægð, fékk útrás fyrir einhverjar hvatir sínar á mér og þótti það réttlátt.

Kvíðinn og nagandi tilfinning ríkti í mér hvern dag þegar ég þurfti að bregða mér að heiman.

Ég hugsaði með mér „það er einhver lexía hér“ eins og Ferlið hefur kennt mér þá er lexía í öllu. Allt er tækifæri. Ég fór yfir alla þætti í huganum. Ég var búinn að setja dýrin í öryggisbúr, læsa hurðinni, setja lokur á glugga, setja upp öryggismyndavél sem tekur upp hreyfingar innandyra og vistar á tölvu.

Ég hafði gert allt sem í mínu valdi stóð. Ef eitthvað kemur fyrir á meðan ég er að heiman, þá er það eitthvað sem gerist og ég get ekkert í því gert. Svo segir í æðruleysis bæninni: „Guð viltu hjálpa mér að breyta því sem ég get breytt, styrk til að sætta mig við það sem ég get ekki breytt, og vit til að greina þar á milli.“

Ég sagði því við sjálfan mig „hvað myndi gerast ef eitthvað kæmi fyrir dýrin mín eða þau frá mér tekin eins og flest annað?“

Þar sem ég var að keyra að heiman og hugleiða þetta kom svarið um hæl. „Ég myndi byrja upp á nýtt, byrja aftur með hunda og halda áfram að þjálfa þá. Ég veit hver ég er, hvaðan ég kem og hvert ég stefni. Enginn getur tekið það frá mér.“

Með þessar hugsanir að leiðarljósi hvarf kvíðinn svo ég gat farið að heiman og glímt við það sem gera þurfti. Ég gat þannig sett traust mitt á Guð. Það eru vissulega til ill – eða kærleikslaus – öfl í veröldinni og það veit Guð að þau hafa sótt að mér.

Kannski átti ég það allt saman skilið, kannski bara brot af því, kannski er bara sótt að fólki sem trúir á algóðan Guð. Þau halda kannski áfram að sækja að mér, kannski ekki. Þau hafa ekki rúið mig heilsu né starfskrafti. Þau hafa ekki náð tökum á viðhorfum mínum og getu minni til að velja hugsanir mínar.

Umfram allt: Þau hafa ekki skaðað von mína, trú, getu eða vilja til að taka ákvörðun um viðhorf mín afstöðu og hugsanir. Ég ákvað þarna að taka rétta afstöðu og nota hana sem tæki til að vinna bug á kvíða. Auðvitað kemur kvíði reglulega upp en í hvert sinn sem hann kemur, og jafnvel þó hann dvelji við dögum saman, þá snýst ég til varnar aftur. Í hvert sinn verður afstaða mín öflugri.  Fyrir fáeinum árum fékk ég heiftarleg kvíðaköst daglega, árum saman. Í dag er allur kvíði horfinn.

…

Hægt er að syrgja allt sem átt hefur og misst hefur. Jafnvel má ganga svo langt að syrgja skoðanir og tilfinningar sem við höfum kynnst.

Ekki nóg með það heldur þekkjum við þetta öll. Því hver einasta mannvera sem lifir og lifað hefur, þarf að læra að syrgja, rétt eins og að læra að elska.

Gott er að hafa í huga að sorgin er tvíeggjað sverð. Hún getur keyrt þig niður í algjöra hugar og hjartakvöl og haldið þér þar. Hún er svo máttug að hún getur haldið þér þar í mörg ár ef hún vill – en hún vill það ekki nema þú viljir það.

Hún getur einnig blásið þér byr undir vængi, veljir þú þann kost. Sá sem syrgir á því aðeins tvo valkosti.

Annar þeirra er sá að eyða miklum tíma í að hugsa um þann – eða það – sem sorgin snýst um. Hugsa um horfnar stundir eða hugsa um hvernig lífið er eftir að viðkomandi er á brott úr þinni tilveru. Þannig er horft á sársaukann sjálfan, sorgina sjálfa, svo hún staðnar og úldnar.

Hinn valkosturinn er að hugsa um það góða sem þið áttuð og hvernig það auðgaði líf þitt. Þú getur hugsað „ég er í sorg“ og viðurkennt þar með saknaðar og sársauka tilfinninguna. Nú virðist þetta tvennt vera sami hluturinn en svo er ekki.

Fyrrgreinda viðhorfið mun binda þig lengur í sorginni og þú munt dvelja lengur í eyðilandi söknuðar. Hin leiðin viðurkennir missinn, viðurkennir sorgina, og um leið viðurkennir heilunarferli sorgar. Þannig býrð þú sál þína fyrir umbreytingu og að taka við þeirri gjöf sem sorgin er.

Sorg er ein heljarstór viðurkenning á því að eitthvað hafi skipt sál þína máli.

Um leið er hún tengsli eða kúpling sem gefur þér rými til að skipta um gír eða fasa fyrir framtíðina. Hún minnir þig á að þú munt sjálfur einn daginn hverfa úr veröldinni og aðrir munu syrgja þig. Með þessu muntu læra að varðveita það góða sem þú áttir – góðu stundirnar og hvernig þær auðguðu líf þitt.

Þetta er vissulega hárfínn munur en þegar þú nærð tökum á honum er hann geysisterkur kraftur umbreytingar. Því með þessari nálgun er sorginni leyft að skilja eftir það góða úr minningunum, gera upp það sem þurfti að gera upp af hinum slæmu, og skilja eftir meðvitund um varanleika.

Varanleiki og styrkur þeirrar sálar sem átti eitthvað gott og þegar það hvarf skildi eftir eitthvað gott – því góðar minningar styrkja. Þegar þessi umbreyting sorgar gerist, þá umbreytist þú og styrkist. Þú munt varðveita og rækta hið góða í þínu fari og laða að þér það sem gott er.

Í hljóðbók minni „Jákvæða ferlið“ á sorg sinn kafla og einnig í hljóðbók minni „The Process of Positive Willpower.“ Í báðum bókum er gengið út frá sams konar nálgun og drepið er á hér.

…

Ég hef fundið í fáeina daga að ég hef verið daufur í dálkinn. Þó er daufur í dálkinnkannski ekki réttnefni. Segjum frekar orkulítill og magnlaus. Meiri áhugi á að spila leiki frekar en starfa og fundið fyrir kvíða og hjartslætti. Ekki beinlínis verið þunglyndur en haft minni trú á sjálfan mig og verið vondaufur. Ekki haft sterka trú á tilveruna og að neikvætt tekjuflæði mitt muni lagast.

Ég hef verið fullur vantrúar á að hagur minn lagist, fullur vantrúar á sjálfan mig til dæmis varðandi vaxtarlag mitt sem hefur verið stórt atriði síðan ég var tíu ára gamall. Ég hef jafnvel ekki tekið eftir að trú mín á Lífskraftinn – það besta í sjálfum mér – er að virka og mér líður í raun betur með sjálfan mig en nokkru sinni fyrr.

Þessi innri neikvæðni gerir mér erfitt fyrir að sjá hvernig vanlíðan mín hefur minnkað. Styrkur minn hefur aukist og vellíðan mín er meiri. Ég hef leyft kvíða og áhyggjum að flæða upp á yfirborðið. Líðan mín hefur fjarlægst Ferlið þó ég hafi verið orkumikill og duglegur að öðru leyti.

Því ég er með á hreinu hver ég er, hvaðan ég er að koma og hvert ég er að fara. Samt er eins og það sé innri lægð í lífi mínu. Ég leyfi áhrifavöldum að ná til mín og hafa áhrif. Til dæmis er aðili sem hefur neikvæð áhrif á tilfinningar mínar að leita til mín og það hefur dregið úr sjálfs-væntumþykju minni: Ég er næmur á að virkja slíkt.

Til að mynda þegar ég hef litið á hundana mína síðustu daga kemur upp hugsun á borð við „þú átt þau ekki skilið“. Þetta er hugsun sem ég vil ekki en hún læðist inn. Ég á þetta sameiginlegt með mörgum, að finnast ég ekki eiga gott skilið. Því kemst það að mér.

Þetta er arfur fortíðarinnar. Að ég hljóti að missa það sem ég elska mest. Ég eigi ekki gott skilið.

Ferlið snýst um að læra að skynja og nema svona hluti. Hugarþætti sem eru fíngerðir og rótgrónir svo maður finnur ekki þegar „krabbamein hugans“ læðist að manni. Ferlið dregur þessi mein upp á yfirborðið – svo hægt sé að heila þau.

Hópvinnan í Ferlinu og einnig eftirfylgni á að hjálpa fólki að draga svona mein upp á yfirborðið til dæmis með því að segja öðrum frá þeim. Maður sér ekki sjálfan sig og hvernig maður er mótaður af áhrifavöldum, en ferlis-hópurinn sér það og getur bent manni rétta leið. Oft er nóg að maður fái spegili til að sjá sjálfan sig.

Stundum hjálpar dagbók manni að fá yfirsýn og leiðbeinandi getur hjálpað manni að fá einfalda aðferð til þess að laga hugarmein. Einfalda aðferð sem virkar.

Ég var úti áðan og fékk svona fókal punkt. Ég hugsaði „ég mun aldrei finna tekjurnar mínar eða konuna mína, á ekki skilið hundana mína.“ Svo kom upp önnur hugsun „treystu Ferlinu fyrir þessu. Treystu bæninni fyrir þessu. Treystu Lífskraftinum fyrir fleiru en bara megrun eða einu í einu. Hvað veist þú hvað býr í framtíðinni? Lifðu fyrir daginn í dag.“

Skyndilega eins og hendi væri veifað sá ég sjálfan mig, sá hvað hafði gerst, og náði að snúa út úr myrkrinu. Ég skynjaði að hugsunin „ég á ekkert gott skilið“ er krabbamein hugans. Ég sá að þessi hugsun hafði legið í leyni undir öðrum hugsunum allt mitt líf, og dregið fram slík örlög. Einmitt í Ferlinu hafði ég svæft aðra neikvæðni svo þessi kom í ljós. „Auðvitað á ég gott skilið“ hugsa ég nú í hvert sinn sem þessi gamla birtist – við eigum það öll.

…

Svo liðu fjögur ár og ég lærði margt, bæði um mig og aðra. Eitt af því fyrsta sem ég rakst á var að fólk heyrir ekki það sem sagt er við það. Ótrúlegt ekki satt?

Þegar einhver segir eitthvað við þig, þá heyrir þú orðin, en ekki merkingu þeirra. Því orðin, og setningarnar, sem berast þér skiljast með síum. Þú skilur merkingu orða í samhengi við orð sem þú hefur áður heyrt.

Þegar þú heyrir setningu á borð við “förum í bíó” þá heyrðirðu það í samhengi við þær aðstæður sem þú varst í þegar þú heyrðir það fyrst, eða við aðrar eftirminnilegar aðstæður. Þannig upplifir þú setninguna í samhengi við sömu tilfinningar og þá voru!

Ef setningin “förum í bíó” vekur tilfinningaleg viðbrögð sem þú hefur ekki unnið úr, og þar með skilið til fulls, þá stendur sú setning upp úr eftirfarandi klausu:

“Þar sem við erum svo góð saman, og gengur vel að ræða um heima og geyma, hvernig væri þá að víkka út hringinn okkar? Förum í bíó, og sjáum eitthvað nýtt, eitthvað sem kannski færir okkur nær hvort öðru.”

Hætta er á því, ef “förum í bíó” vekur sterk tilfinningaviðbrögð – til góðs eða vonds – að þú heyrir ekki hinar: “svo góð saman”, “hringinn okkar”, “eitthvað nýtt” eða “nær hvort öðru”. Manneskjan sem vakti samræðuna gæti lent í því að fá hjá þér dræm viðbrögð eða misskilin, og ástæðan sjálf farið fyrir ofan garð og neðan.

Dæmið hér er dálítið klént og mjög víðtækt. Ég sjálfur hef lært merkingarfræði og nota orð mín mjög hnitmiðað. Ítrekað hef ég lent í, og jafnvel hjá sálfræðingnum (sem er sérhæfður í merkingarfræði sálartjáninga) að merking skilst sjaldnast til fulls og innihaldsríkar samræður eru sjaldgæfar.

Ef eitthvað er þá hef ég lært að viðmælandi sem samsinnir helmingi orða minna, en gefur ekki til baka áhugaverð svör, hefur aðeins skilið þriðjung þess sem ég sagði. Jafnvel meðal lögfræðinga – sem eru sérhæfðir málafærslumenn í merkingarfræði og rökum – er best að segja minna, og fylgjast með hvað skilið sé.

Hvað myndir þú gera ef þú værir eina veran meðal Sjimpansa? Myndirðu ræða við þá um Guðfræðilegan skilning á heilagri þrenningu í afstöðu gegn Sóraster? Eitthvað sem allir kristnir menn lærðu fyrir fermingu.

Að vera háður neikvæðri hugsun og vanlíðan er ávallt erfitt. Hið síðara er ekki alltaf augljóst þar sem um hugsun er að ræða og við erum ekki vön að gagnrýna hugsun okkar. Hið síðara er ávallt augljóst því tilfinningar stjórna allri okkar líðan og við erum háð líðan.

Oft fer það framhjá okkur að líðan og hugsun eru nátengdar. Við erum svo vön að arka í gegnum daginn án þess að gefa því gaum hvað við hugsum. Enda notum við hugsun okkar til að glíma við dagsins önn.

Við áttum okkur sjaldnar á því að hægt er að stjórna líðan og tilfinningum, sérstaklega því við erum vön því að líðan stjórni okkur.

Ferlið er því einföld aðferð til að tengja þetta tvennt og ná á því stjórn … meira um þetta síðar.

Umhverfið í fjölskyldum okkar, síðar skólum og félagslífi gefur okkur viðhorf og skoðanir sem við nýtum sem vind í seglin, þegar við höldum út í heiminn og leitum okkur frama.

Þegar frami finnst fara umhverfisáhrif – núningsáhrif – þeirra sem við lifum af að móta skoðanir okkar enn fremur. Smám saman kemur reynsluheimurinn, og viljinn, til sögunnar. Þá fara skoðanir okkar og viðhorf að fá enn meiri mótun.

Sumir fá aldrei það hugrekki að standa með því sem í sál þeirra ómar. Sumir ná því á gamalsaldri, að skilja að allt er í heiminum hverfullt.

Afar okkar og ömmur þurftu bréfaskriftir – sem tóku vikur – til samskipta við ástvini erlendis. Við höfum SMS og email. Fyrir einni kynslóð tók dagleið að ferðast frá Reykjavík til Akureyrar, á vondum vegum sem kallast þvottabretti. Í dag er þetta í skottúr. Lífið er auðvelt í dag, en við erum ekkert glaðari. Þvert á móti, fólki finnst lífið erfitt.

„Ferli hins jákvæða vilja“ táknar einfalt, kraftmikið viðhorf til sigurs og sáttar.

Árangur í íþróttum krefst ferlis æfinga og aga. Að líða vel og viðhalda jákvæðni sama á hverju gengur krefst viðhorfs. Að glíma við hvers kyns vanda, krefst vilja.

Að rísa úr þunglyndi krefst viljastyrks. Að mæta mótlæti með jákvæðni krefst viljastyrks. Að breyta vonbrigðum í drauma sem rætast, krefst trúar sem þarf að rækta. Allt þetta byggist á hugsanaferlum til sigurs. Þannig er nafnið til komið.

Að rækta jákvæð viðhorf, að sjá lausnir þar sem aðrir sjá hindranir, að breyta veikleika í styrk. Þetta er ekki gert á einni helgi, né með einni bók. Þetta er gert í styrku ferli.

Ferlið er einföld aðferð til að skapa samfélag venjulegs fólks. Koma sér í gott form, og halda því. Nýta sér jákvæðan vilja til að hámarka vellíðan og árangur. Eiga gott samfélag við gott fólk.

Ferlið er einfalt námskeið og bætir við með eftirfylgni. Ferlinu líkur seint, því vellíðan og árangur er ávanabindandi. Á námskeiðinu lærast mjög einföld viðhorf til að stjórna eigin vellíðan og sjá drauma þín rætast

Upplýsingar í síma 778-1296

Einfalt og skilvirkt.

Við þolum ekki þegar aðrir binda okkur á klafa og þrengja að okkur. Við þolum ekki þegar við erum blekkt til að veita málstað brautargengi í  stjórnmálum og vera lítilsvirt með sviknum loforðum. Við trúum öll á frelsi og heiður.

Lífið er samt flókið – ekki lífið sjálft – heldur líf í nútíma samfélagi. Við höfum skyldum að gegna. Við þurfum að sinna okkar störfum. Við þurfum að standa okkar pligt og sinna fjölda verka sem af okkur er vænst.

Kannastu við hve sárt það er fyrir barnið þitt ef þú hefur ekki efni á að skrá það í íþrótta æfingar eða önnur utanskóla félagsstörf? Hvað þá ef ekki er hægt að kaupa móðins íþróttagalla.

Pressan úr öllum áttum er gríðarleg. Pressan á konur á stórum starfsstöðvum er að eyða stórfé í réttu fötin til að falla í hópinn. Geturðu ímyndað þér pressuna á karlinn, ef félagarnir eiga jeppa og fara á rjúpu á haustin? Hann hefur kannski engan áhuga á rjúpu.  Tekur samt lán fyrir jeppa og fær sér byssuleyfi.

Við erum félagsdýr og við látum undan jafningjaþrýstingi samfélagsins, hvort sem okkur finnst það sanngjarnt eða ekki. Hvort það er vegna barnanna okkar, til að auðvelda starfsframann eða einfalda félagslífið, þá tökum við þátt. Mikil spenna hlýst af og þrengir að frelsi. Sumt ófrelsi kjósum við.

Oft er talað um fangelsi hugans í sálfræði. Þegar hugurinn er fastur í hjólfari. Reynslan í Ferlinu er að nær væri að segja fangelsi hjartans, því oft eru tilfinningar og tilfinningaviðbrögð föst í okkur og heftandi. Flestir kannast við að hafa reiðst vini eða maka vegna einhvers sem í raun kveikti gamlar óuppgerðar – jafnvel duldar – tilfinningaminningar.

Fangelsi hjartans er rammgert því við erum óvön að varpa spegli á eigin tilfinningar og spyrja réttu spurninganna. Eins er með hjólfar hugans. Í Ferlinu er ekki til fangelsi hugans, því hugurinn er á sífelldri hreyfingu og auðvelt er að kenna honum nýjar, ferskari, hugsanir. Oft festum við þó hugarfar í vissu hjólfari, og stundum kyrfilega í holu. Allir út að ýta!

Hjólfar hugans merkir einmitt þetta: Við erum sjálf hjólfarið. Til að koma huganum upp úr festu þarf oft að ýta við honum.

Oft hikar fólk við að rísa upp til betra lífs og viðheldur þægindahring. Ég hef varla tölu á fólki sem rætt hefur við mig um Ferlið, sér hvaða hugsanir geta ýtt sér af stað úr vanlíðan til andlegs frelsis – en þorir ekki upp úr hjólfari vanans. Þess vegna segir sálfræðin „fangelsi hugans“.

Til að vilja breytast – og verða kraftmikil, skapandi, lífsglöð og frjáls sál – þarftu að vilja upp úr hjólfari hugans og þora að brjóta fangelsi hjartans.

… Ef þú gerir eitthvað sem þú gerir ekki nógu vel, þú hefur kannski oft gert einhver mistök, er algengt að hugsa „ég er svo ómöguleg.“ Þegar þú lærir að taka eftir þessum ómeðvituðu og vanabundnu hugsunum – en Ferlið kennir það – þá ferðu að stöðva þessa hugsun og snúa henni við.

„Þetta voru mistök en ég er ekki ómöguleg.“

Fyrir vikið muntu fara að taka betur eftir þegar þú gerir vel. Þá muntu æfa þig að segja „ég er bara kúl á þessu, ég er bara fín, og frábær.“ Í hvert sinn sem þú gerir eitthvað þokkalega.

Við erum vön að tengja mistök við sjálfsásökun. Við erum ekki vön að tengja árangur við sjálfshvatningu, sem er einmitt það sem Ferlið breytir. Þú lærir að sjá þegar þú gerir eitthvað vel og segja við sjálfa þig „þetta var flott hjá mér.“ „Ég er dugleg“ eða „ég er kúl á þessu“ eða „ég er frábær“. Þú ferð að taka eftir þegar þú gerir lítið úr sjálfri þér og ná að stöðva þá hugsun og snúa henni við. „Ég gerði mistök en tja, heppnast betur næst“. …

Ég veit hvernig ég vil hafa morgunkaffið mitt, hvað mér finnst gott í matinn, hvernig sjónvarpsefni ég horfi á og hvaða skoðanir ég hef. Hananú.

Ég hlustaði þó á manninn og hann útskýrði fyrir mér að þú getur ekki þekkt aðra fyrr en þú þekkir sjálfan þig. Hins vegar láðist honum að rökstyðja nánar hvers vegna ég ætti að kynnast sjálfum mér, né hvaða aðferð ég ætti að beita til þess.

Þetta var löngu áður en ég kynntist Ferli hins jákvæða vilja og löngu áður en ég áttaði mig á eðli þess.  Í dag veit ég hvers vegna ég þarf að kynnast sjálfum mér og hvað ég fæ við það. Ég veit einnig hvernig ég fer að því.

Þú kynnist sjálfum þér til þess að kynnast öðrum. Því þegar þú þekkir hliðar sjálfs þín – svo sem Nr 1. eða Nr 2. eins og Jung nefndi þá, eða góða og vonda tvíburanum eins og ég nefni þá – áttar þú þig á þegar fólk hegðar sér skringilega hvers vegna það gerir það.

Einnig þegar þú kynnist þeim hlutum sjálfs þín sem voru skildir eftir á mismunandi þroskastigum þíns eigin æviferils og ferð að vinna beinlínis með þá fleti lærist þér „að þykja vænt um sjálfan þig eins og þú varst þá og þykja vænt um þig eins og hann varð að þér“.

Þegar þú lærir að þykja vænt um sjálfan þig með þessum hætti lærist þér líka að setja öðrum mörk. Þessi mörk koma oft sjálfkrafa og móta bæði félagsvitund þína, og sjálfsvitund. Með þessum tveim ytri mörkum þínum mótast þú í auknum viljastyrk og jákvæðni – eða kærleika – gagnvart fólki og dýrum.

Mismunandi er hvaða leiðir fólk fetar að þessu marki. Sjálfur fór ég inn í kyrrð. Þannig nýttist mér það tækifæri að vera einmana og einhleypur – en ég sé allar takmarkanir nú orðið sem tækifæri – og lærði að fylgjast með hvernig fólk brást við mér og ég við því. Þetta er grunn aðferð í Ferlinu, að leita eigin kyrrðar og nýta hana til að breyta veikleika í styrk.

*

… Árið 1940 kom innrás Þjóðverja í Frakkland, Belgíu og Holland. Þeir sigruðu þessi lönd á innan við mánuði og hernumdu þau. Rúmu ári síðar höfðu þeir lagt undir sig Balkanskagann og Grikkland, voru meðan í stórsókn í Norður Afríku. Þeir ógnuðu Bretlandi með kafbátahernaði og loftárásum meðan þeir réðust inn í Rússland og mölvuðu hervél Rússa. Í ársok 1942 réðu þeir yfir Evrópu og höfðu sigrað allar stríðsvélar sem stóðu gegn þeim. Vélar sem voru í tölum taldar fjórfald stærri og öflugri en þeirra.

Það tók tæp fjögur ár að reka þá heim aftur og miklar fórnir. Bandamenn voru í raun sigraðir en þeir neituðu að gefast upp! Hver orrustan á fætur annarri var töpuð og hvert landið á fætur öðru var hertekið. Þjóðverjar réðu allri Evrópu og höfðu sýnt í verki að þeir áttu öflugustu hervél heimsins um miðja 20stu öldina. Bandamenn neituðu að viðurkenna að stríðið væri búið.

Einn leiðtogi Bandamanna endurtók allan tímann „við höfum tapað orrustu en ekki tapað stríðinu“. Með gríðar átaki var morðóð stríðsvél Nasista eyðilögð – með viljann að vopni.

Þetta er Ferlið í hnotskurn. Þú hættir að setja þér markmið sem þú gefst upp á. Mér hefur mistekist í 25 ár að verða grannur. Siðan ég setti það í Ferli kemur þessi hugsun ekki upp nema örsjaldan. Hún gægist upp stöku sinnum en hún stjórnar ekki vitund minni um sjálfan mig. Ég næ alltaf tökum á henni.

Nýlega horfði ég á skemmtilegan sjónvarpsþátt og borðaði yfir mig á meðan (sem er gamalt mynstur). Þegar ég stóð upp fann ég hvað ég var saddur og í stað þess að lítillækka sjálfan mig með  gömlum hugarskrípum: „Þú borðar alltaf yfir þig“ eða „þú ræður ekki við sjálfan þig“ eða „þú hefur enga stjórn á þér varðandi mat“, sagði ég við sjálfan mig: „Ok, mér mistókst í dag, en það er ekki víst að mér mistakist á morgun“ því að megrunarferlinu er ekki lokið. …

Síðan þessi hugsun náði tökum á mér hef ég stöðugt verið að léttast. Ekki mikið, ekki í stökkum, heldur jafnt og þétt. Ég hef enn aukakíló og er þéttur á velli en  mér líður vel með það. Því mér líður vel með sjálfan mig, og ég veit að ég sigra að lokum.

Áhugamál er allt sem þú hefur áhuga á! Að spila Golf, eða fara á hestbak, nú eða prjónaskapur og sportbílar. Áhugamál eru svo mörg og við höfum öll áhuga á einhverju. Sá sem þetta skrifar hefur áhuga á skapandi hugsun.

Ef þú iðkar ekki það sem þú hefur áhuga á, hver ertu þá? Ertu ímynd eða persónugervingur hugmynda? Eða ertu þú?

Veröldin er full af fólki sem er leiðinlegt og vinnur leiðinleg störf og sækir í áhugamál til að lyfta sér frá leiðindum.  Svo er til fólk sem vinnur sömu störf og á sér engin áhugamál en er skemmtilegt, drífandi og hvetjandi að umgangast – þeim finnst gaman að vera til, og gaman að öllu sem það tekur sér fyrir hendur.

Getur verið að áhugamál sé flótti frá leiðindum? Hvað ef þér leiðist ekki? Veistu að til er fólk sem á ekkert sjónvarp, engin áhugamál, fáa vini, en leiðist aldrei og nær alltaf árangri? Hvar ert þú í þessu korti?

Allir hafa upplifað að draumar þeirra rætist. Við höfum öll lent í því að tilveran skammtar oft meira en það sem við látum okkur dreyma um. Margir draumar rætast jafnvel enn betur en við þorðum að vona. Oft þarf að taka áhættu til að draumar rætist, og varpa gömlum viðhorfum fyrir róða.

Hvaðan koma þínir dagdraumar? Eru dagdraumar bara fyrir börn? Kannastu við þegar þú gerir þvert á eigin vilja? Þú kannski reiðist eða fyllist afbrýðisemi, eða jafnvel ótta. Þekkir þú fólk sem kannar drauma sína, dagdrauma, og hlustar á innra líf? Vissir þú að þetta er fólk sem aðrir leita til, og að þetta fólk hefur lært að lifa í núinu og losa sig við áhyggjur, ótta og reiði.

*

• Sá sem gengur rösklega í tuttugu mínútur daglega getur losað sig við  tíu kíló?
• Þeir sem fara stigann í stað lyftunnar eru kraftmeiri og þreytast síður.
• Þeir sem leggja bílnum lengra frá vinnunni upplifa minni streytu en aðrir.

Flestir sem eru ósáttir við sjálfa sig nenna lítið að hreyfa sig. Hamingjusamt fólk er meira á ferðinni en þunglyndir.

Í Ferlinu byrjar þú að vinna með þær hindranir sem stöðva þig í að hreyfa þig meira og léttar. Sá sem hreyfir sig fer sjálfkrafa að huga að réttri næringu. Sá sem hlustar á líkama sinn ræktar sjálfkrafa næmi fyrir því sem er honum hollt.

Öruggt er að þú finnur fleiri vini ef þú hlustar meira og segir skemmtilega frá.

Til er mikið af fólki sem þekkir ekki einmanaleika. Fólk sem á mikið af góðum kunningjum og vinum, eru áhugasamir um sögur annarra, og tala lítið um vandamál sín nema þá sem skemmtilega frásögn. Þeir síðarnefndu nýta sér söguformið bæði til að virkja áhuga annarra og einnig til að veiða hugmyndir að lausnum við hverju sem er.

Við elskum sögur og öllum finnst gaman að segja frá. Hér er ekkert nýtt á ferðinni, en oft er hið augljósa auðgleymt í dagsins önn. Við lifum og hrærumst í sögu-samfélagi en gleymum þeim mætti sem það gefur okkur.

Fólki finnst gaman að sögum, og ef við skoðum samfélagið, er allt vaðandi í þeim. Sjónvarpið væri leiðinlegt ef þar væru engar góðar sögur sagðar. Nær allir góðir kennarar segja góðar sögur.

Ef þú vilt að fólki líði vel í návist þinni, og laðist að þér, því ekki að heyra sögur þess og þá sérstaklega þeirra eigin?

Ef lífið væri alltaf jafn einfalt á borði og í orði myndum við ekki þurfa lausnir eins og Ferlið.

Ég hef tekið eftir því að ég borða meira þegar ég er leiður eða upplifi innri ókyrrð. Þegar ég er í góðu jafnvægi borða ég nægju mína sjálfkrafa. Hins vegar þegar ég upplifi lífsgleði er ég léttari á mér og borða minna. Einnig hreyfi ég mig meira þegar ég er glaður.

Þegar ég hafði prófað megrun og mistekist eftir stuttan tíma, gerði ég lítið úr sjálfum mér og vanlíðan jókst. Og aftur jókst átið.

Ég tók því ákvörðun: Ég færi í megrun og yrði í henni þar til ég léttist. Ekki var gerður listi yfir mat sem mætti borða heldur hvernig mætti borða. Þá daga sem mér liði vel skyldi ég hugsa um það á meðan ég borðaði.

Oft tökum við tilfinningar okkar sem gefinn hlut og lifum eftir þeim án þess að gefa þeim gaum.

Þegar mér liði illa og vildi borða meira myndi ég líka hugsa um það, en á jákvæðum nótum. Ég myndi segja við sjálfan mig “núna líður mér þannig að ég vil borða meira en ég læt mér ekki líða illa yfir því“.

Síðan tók ég aðra ákvörðun, veigameiri: Ég skildi líta svo á að dagur sem tapast tapar ekki ferðinni. Ef ég væri í megrun í þrjátíu daga en félli í þrjá þá væri megrunin ekki fallin. Ef ég væri í megrun í þrjátíu daga og félli í tuttuguogníu þá héldi hún samt velli. Þó orrusta tapist er stríðið ekki tapað.

Þessa daga sem ég borðaði mikið sagði ég því við sjálfan mig “þó ég falli í dag er ég áfram í megrun, og þetta hefst á endanum”. Þannig breytti ég hugsun minni. Ég var ekkert leiður þó ég væri í of þungur. Ég gerði ekki lítið úr sjálfum mér þá daga sem ég stóð mig illa.

Átta mánuðum síðar hafði ég tapað tólf kílóum. Ég hafði vanið mig á það með tímanum að líta ástandið jákvæðum augum og venja mig á hugsanir sem skiluðu árangri. Ég nota þessa nálgun ennþá. Tíminn er oft sterkur bandamaður ef maður hleypir honum að.

Eritt er að hitta og umgangast fólk þegar maður veit af útliti sínu og skammast sín fyrir það.

Hefur þú hitt manneskju sem leit illa út í klæðaburði, en þér líkaði vel við um leið og þið tókuð tal saman?

Bregst fólk misvel við þér, eftir því hvernig þér líður, eða eftir því hverju þú klæðist?

Hefurðu vald yfir eigin útliti og hinu útlitinu: Framkomu!

Allir hafa ferðast í borgir sem prýða stórar og fallegar dómkirkjur. Að skoða dómkirkju og spyrja sig hvers vegna þeir tímdu að byggja hana harflar ekki að nokkrum manni.

Við vitum öll að trú er mikilvæg en sjaldan hvers vegna. Trú á hvað? Ferlið hefur engan áhuga á því á hvað þú trúir. Trú hvers og eins er einkamál.

Að trúa því að á morgun komi betri dagur. Að trúa því að ég búi yfir jákvæðum skapandi umbreytingarmætti. Að trúa því að lífið sé mér æðra – hvernig sem það kom til. Að trúa því að í öðrum búi eitthvað gott.

Umfram allt: Að geta nýtt sér þann kraft sem trúin er, og geta smíðað sína eigin. Það er magnað.

Ég stoppaði einhversstaðar og leit yfir farinn veg, bæði minn eiginn og í náttúrunni. Skyndilega vaknaði ég. Það sem olli vanlíðan minni, var bara tilfinning. Tilfinning er bara tilfinning.

Tilfinning er ekki áþreifanlegur hlutur. Hún er ekki fjármunir. Hún er ekki sýnileg, hún er inni í mér.

Ég sá að ég á val um hvað ég geri tilfinningar

• Leiða þær hjá mér og bíða þess að þær hjaðni?
• Tala um þær og skrifa þær burt, eða blása upp?
• Beina þeim að öðru fólki og skammast?
• Eða hvað?

Ég á val. Ég ákvað að velja að faðma tilfinninguna – leyfa henni að vera til. Ég valdi að láta mér ekki líða illa yfir vanlíðan. Tilfinning er jú bara tilfinning.

Þar er rifjað upp efni frá leiðbeinanda og einnig frjálst efni frá þáttakendum.

Einn styrkur Ferlisins er einmitt sá, að fólk sem stundar það bætir sjálft við reynslusarpinn og þekkinguna. Börn eru velkomin á þessa fundi.

Öll sjálfshvatningar námskeið ná mestum árangri á fyrstu vikunum, síðan dvína áhrifin. Ferlið er engin undantekning. Slíkum námskeiðum fylgir sjaldan heimavinna, og þegar hún er fyrir hendi gefur fólk sér sjaldan tíma, svo  áhrif námskins hverfa að mestu innan hálfs árs.

Í Ferlinu þarf enga  heimavinnu, því aðgangur að eftirfylgni er ótakmarkaður út fyrsta árið. Þeir sem nýta hana styrkja sig betur það sem kennt er og læra það oftast til fulls.

Við erum félagsverur og við sækjum í fyrirmyndir og hvatningu frá okkar félagsskap. Ef þú umgengst neikvætt fólk þá dregur úr þér, þá missir þú kraft og styrkir neikvæðni. Ferlið er mótvægi við slíkt.

Í eftirfylgni hittir þú fólk sem er í sömu sporum og þú: Að byggja sig upp, styrkja  jákvæðni, þjálfa viljastyrk og smíða árangur. Slíkt er hvetjandi og styrkjandi – að ógleymdu hversu skemmtilegt það er.

Sá sem stundar þett reglulega er í stöðugu ferli til kraftmikils og jákvæðs lífs.

Lögmál aðlöðunar:

• Ef þú hugsar mikið um að þú hefur skort – þá laðarðu að þér skort.
• Ef þú hugsar mikið um að „þig vanti fé“ – þá laðarðu að þér „vöntun á fé“.
• Ef þú hugsar um að eitthvað muni hlotnast þér muntu fá tækifæri …

Lögmál trúar

• Ef þú trúir að fé muni berast þér, án kvíða, þá mun þér berast fé.
• Ef þú trúir að þú fáir ást, án kvíða um að hún vilji þig ekki, þá mun þér bjóðast ást.

Lögmál elsku

• Ef þú elskar gæludýrið þitt, án hiks eða skilyrða, þá mun gæludýrið þitt dafna.
• Ef þú elskar maka þinn, án hiks eða skilyrða, þá mun maki þinn dafna.
• Ef þú sérð gott í öðrum og finnst fólk áhugavert, þá mun fólk laðast að þér.

Lögmál jafnvægis:

• Ef þú laðar að þér fé, en djúpt í sál þinni trúir ekki á velgengni þína, þá muntu missa féð.
• Ef þú laðar að þér ást, en trúir djúpt í sál þinni að þú verðskuldir ekki ást, mun ástin hafna þér.

Áhrifavaldar eru fleiri en vinir þínir og fjölskylda. Þeir eru allt sem hefur áhrif á hvernig þú hugsar og hugsanir þínar hafa áhrif á líðan þína og lífskraft.

Flestir horfa á sjónvarp eða hlusta á útvarp, og velja þá stöð sem er þægilegust og skemmtilegust. Sjaldan er spurt „hvaða áhrifavaldur er þessi stöð eða þessi þáttur“. Eins er með bækur, tónlist, hvaðeina.

Þinn andlegi veruleiki þrífst á andlegu fæði. Allt sem hefur áhrif á hugsun þína og sál er andlegt fæði. Viltu lifa á skyndifæði?

Ef þig langar í súkkulaði, þá manstu ekki tíu skref til að grennast. Svo þegar þú ert hefur kyngt súkkulaðinu færðu samviskubit yfir að gleyma reglunum.

Ferlið er mótvægi við þessu, því það reynir að hafa þetta einfalda eina skref að leiðarljósi.

Listar með upptalningum sem erfitt er að muna:

• Hvernig á að borða rétt.
• Að eignast farsælt ástarsamband.
• Að sigrast á þunglyndi.
• Að eyða depurð.
• … listinn gæti verið mjög langur.

Tökum dæmi um listanotkun: Þú veist hvernig á að borða rétt, kannt uppskriftina að heilsupýramídanum, en þegar þig langar í súkkulaði manstu ekkert af því, fyrr en súkkulaðið er búið.

Í Ferlinu þarftu enga uppskrift. Þú virkjar þinn innri mann til viljastyrks, jákvæðni og heilbrigði.

Námskeið er sex kvöld, eða sex þættir. Hvert kvöld er kennt í tveggja stunda lotum. Efnið er kennt í hóp undir stjórn leiðbeinanda.

Hver þáttur er tekinn fyrir vikulega og því stendur námskeið í sex vikur. Fyrir kemur að boðið er þriggja daga helgarnámskeið úti á landi.

Ferlið byggir á djúpri sálfræði en notkun þess er einföld. Ekki verður kafað of djúpt á námskeiðinu, heldur kennt að nota dýptina rétt. Öllu skiptir að viðhorfin séu skýr og viljinn bæði jákvæður og sterkur.

Nánari upplýsingar í síma 778-1296

Margir nota lista í svona vanda. Ferlið hefur ekki áhuga á listum og skipulagi. Þegar þú ætlar að vaka lengur eða fá þér súkkulaði manstu ekki listana. Flóknar útskýringar á flókinni tækni er ekki í boði.

Áherslan er á einfalda tækni og skýr viðhorf, til að ná árangri. Aðal áhersla ferlisins er á viðhorf. Þú setur þér markmið og endurmetur það reglulega. Þú velur þér dagvenjur og mótar þær smámsaman til árangurs. Þú notar til þess einföld hugarkort og einfaldar glósur. Aðal verkfærið er tíminn. Þú leyfir þér að ná árangri smámsaman í stað þess að rífa þig niður ef það gerist ekki strax.

Nýlega kom í ljós að sé sjónvarp og tölva tekin frá krónískum þunglyndissjúklingum, læknast 40% þeirra á tveim mánuðum.

Sumt fólk hefur áhyggjur af að alls kyns rafbylgjur, frá símum, raftækjum, háspennulínum og fleiri galdraverkum, hafi áhrif á huga okkar. Jafnvel ELF bylgjur sem eru mjög áhugaverðar.

Hvort þunglynda sjónvarpið stafar af alls kyns óraunveruleika hugmyndum á skjánum, stöðugu myndaflökti eða rafbylgjum. Skiptir það máli?

Sá sem þetta ritar slökkti á sínu sjónvarpi sumarið 2011, aðallega því hann tímdi ekki að eyða kvöldunum sínum fyrir framan það. Smám saman losnaði hann við þunglyndi, fór að lifa sínu lífi af meiri athorku og krafti. Smám saman fór hann að sjá muninn á hvernig vinir hans og aðrir lifðu – af þeim sem stunda sjónvarp.

Honum var gefið sjónvarp fyrir fjórum mánuðum, hann tímdi ekki að kveikja á því og gaf það nýlega aftur.

Hann var oft þjakaður af þunglyndi og eirðarleysi. Hann átti erfitt með að lifa með miðilshæfileikum og velktist oft í trúmálum vegna þess. Meðvirkni lék hann grátt í samböndum. Þar kom að innibyrgð reiði og vonleysi leiddi til ofbeldis sem aftur leiddi til frekara eineltis og í kjölfarið missti hann það litla sem hann hafði byggt upp.

Það var á þeim tímapunkti sem Ferlið fæddist. Þegar hann stóð frammi fyrir sjálfum sér og sagði „þessi maður er ekki ég, svona vil ég ekki vera!“

Við tók þrautaganga upp úr þunglyndi, vantrú og meðvirkni, alls kyns ósiðum og félagslegri einangrun. Aðferðir ferlisins vöknuðu hver af annarri og skiluðu miklum árangri: Hann er í dag jákvæður, bjartsýnn, laus við innri vanlíðan, á auðvelt með innihaldsrík sambönd í gagnkvæmri virðingu.

Ferlið er í boði til þín af tveim ástæðum:

• Vinir hans sáu hve kraftmikið það var og fóru að nota það með sama árangri.
• Fyrst það gagnast einum, getur það gagnast fleirum.

Ferli hins jákvæða vilja er leið til að auka lífsgleði sína og innri kraft. Ná meiri árangri, og einfalda lífið. Umfram allt er Ferlið kraftmikil leið til að endurskapa sjálfan sig til að verða sú manneskja sem mann hefur alltaf langað til að vera. Verða manneskjan sem sér drauma sína rætast.

Þú færð innri styrk, jákvæðni og innri vellíðan. Þú eignast skapandi og kraftmikið líf. Ferli jákvæða viljans er lífsviðhorf til að öðlast viljastyrk og gleðiríkt líf.

Þú notar Ferlið og sérð árangur. Þú munt uppskera og vellíðan mun geisla frá þér. Þeir sem eru í Ferlinu eignast samfélag kraftmikils jákvæðs fólks. Þú finnur að þú tilheyrir.

Allir vilja þroskast og styrkjast. Ferlið er einföld leið til varanlegs árangurs og krafmikillar tilveru. Það opnar fyrir nánara samfélag við jákvætt fólk í sama farvegi, sem stendur fyrir það sama og þú.

Hvað stendur þú fyrir

“Ferli hins jákvæða vilja” er einföld aðferð til að lifa jákvæðu, viljasterku, kraftmiklu og skapandi lífi. Hið einfalda hefur djúpar rætur og það tekur tíma að tileinka sér það – enda er það ferli. Þó tekur bara sex vikur að læra það: Þekking sem endist.

Ekki er verið að finna upp hjólið. Til er fullt af aðferðum, og allar góðar. Að ekki sé talað um það besta úr trúarbrögðunum.

Til að dæmis var Gandhi sterkur andlegur leiðtogi á síðustu öld en stofnaði engin trúarbrögð. Heldur lagði hann áherslu á það besta úr þeim öllum.

Þannig er Ferlið samsett úr einföldum viðmiðum, hugarferlum og líkamsrækt, sem virka. Virka í þeirri merkingu að þú finnur leiðina til hamingjunnar ef þú iðkar það. Stór orð? Þau hafa staðist eldskírn.

Ég var einu sinni þunglyndur og leið mjög illa. Ég er enn að stríða við þunglyndið sem kemur og fer í bylgjum. Mér líður ekki illa yfir þunglyndi: Það stjórnar mér ekki lengur.

Þú færð innri styrk, jákvæðni og innri vellíðan. Þú eignast skapandi og kraftmikið líf. Ferli jákvæða viljans er lífsviðhorf til að öðlast viljastyrk og gleðiríkt líf.

Þú notar Ferlið og sérð árangur. Þú munt uppskera og vellíðan mun geisla frá þér. Þeir sem eru í Ferlinu eignast samfélag kraftmikils jákvæðs fólks. Þú finnur að þú tilheyrir.

Allir vilja þroskast og styrkjast. Ferlið er einföld leið til varanlegs árangurs og krafmikillar tilveru. Það opnar fyrir nánara samfélag við jákvætt fólk í sama farvegi, sem stendur fyrir það sama og þú.

Hvað stendur þú fyrir

“Ferli hins jákvæða vilja” er einföld aðferð til að lifa jákvæðu, viljasterku, kraftmiklu og skapandi lífi. Hið einfalda hefur djúpar rætur og það tekur tíma að tileinka sér það – enda er það ferli. Þó tekur bara sex vikur að læra það: Þekking sem endist.

Ekki er verið að finna upp hjólið. Til er fullt af aðferðum, og allar góðar. Að ekki sé talað um það besta úr trúarbrögðunum.

Til að dæmis var Gandhi sterkur andlegur leiðtogi á síðustu öld en stofnaði engin trúarbrögð. Heldur lagði hann áherslu á það besta úr þeim öllum.

Þannig er Ferlið samsett úr einföldum viðmiðum, hugarferlum og líkamsrækt, sem virka. Virka í þeirri merkingu að þú finnur leiðina til hamingjunnar ef þú iðkar það. Stór orð? Þau hafa staðist eldskírn.

Ég var einu sinni þunglyndur og leið mjög illa. Ég er enn að stríða við þunglyndið sem kemur og fer í bylgjum. Mér líður ekki illa yfir þunglyndi: Það stjórnar mér ekki lengur.

Nánari upplýsingar í síma 778-1296.

Oft vakir konan um stund meðan höfgin svífur á karlinn. Væru þau úti í náttúrunni, eins og þetta var um árþúsundir, vakir hún meðan hann safnar orku. Þegar hann vaknar aftur hvílist hún um stund en bæði eru örugg, bæði eru vakandi fyrir hættum náttúrunnar.

Vakandi og vernda þau það sem þau skópu.

Konur njóta fullnægingar á annan veg en karlmenn. Þær þurfa meiri tilfinninganánd og sterkari tengingu. Kona nýtur kynlífs á annan veg en karlmaður. Oft þrá konur fullnægingu, því þær vilja upplifa það sem náttúran notar til að karlmaður skilji sæði eftir í ræktun konunnar. Konan þarf ekki fullnægingu til að varðveita kynstofninn, en karlinn þarf hana til að koma sínu til skila.

Konur nútímans telja oft að fullnæging sé aðal málið, en í rauninni bara þær sem fá hana sjaldan. Því þær vilja vita hverju þær missa af. Þær vilja hlutdeild. Körlum finnst þetta skipta minna máli því þeir vita hvað fullnæging er og eiga létt með að framkvæma hana. Þeim er slétt sama hvort þeir ná alla leið eða ekki, því þetta tilheyrir þeim.

Nútímakonur halda oft að nú sé þeirra tími kominn og þær eigi núna að njóta alls sem karlar hafa notið til þessa. Fá fullt vægi og full mannréttindi, eiga hlutdeild í því sem karlar eiga. Þetta er áróður sem skemmir hið góða jafnvægi náttúrunnar.

Karlar hafa enga þörf fyrir að ganga í nælonsokkum, háum hælum, passa börn eða ræða um tilfinningar. Enda hafa þeir ekki verið aldir við heilaþvott vinstri sinnaðra harðlínu femínista sem vilja frekar vera karlar en konur: Kvenna með háa greindarvísitölu en áhugaverða tilfinningagreind.

Sem betur fer eru konur í meirihluta, sem vilja veita körlum sínum góða fullnægingu, vera þeim góður farvegur til ásta. Ástríkar, umburðarlyndar og eldklárar konur, sem vita hvað varðveitir kynstofninn og heilbrigt fjölskyldulíf.