Í leyni á bak við þar næsta fjall lá Grínskaði, eldri bróðir Leppalúða og glóðu í honum glyrnurnar meðan hann beið eftir Tröllkarlaslag. Nokkuð sem gerist sjaldan og yfirleitt efni í langar og drjúgar sögur.

Þeir fáu sem fengið hafa að kynnast Leppalúða, vita að hann er dulur og magnaður tröllkarl og þú dregur ekkert upp úr honum. Hann er þó furðu umburðarlyndur við ofgnótt kjánalegra spurninga, svipbrigðalaus að mestu, en stundum sérðu á einni augabrún að sjálfsvöruð ályktun við spurningu var kórrétt: Sumsé, flókinn.

Undir kvöld leit annar tröllkarlinn yfir hafflötinn sunnan við Krísuvíkurbjarg, leit svo á hinn, sem kinkaði kolli. Síðan settust þeir upp í Geitháls og kepptust við að grýta grjóti á borð við Fullsterkan sem lengst á haf út. Með morgninum var Letihaugur sestur fyrir aftan feður sína og taldi skorin. Grínskaði var farinn í fússi norður Strandir.

Þegar Slöpp gamla sagði mér þessi fyrstu kynni manns síns við blóðföður sinn, þóttist Letihaugur vera upptekinn við lestur Klettafrétta, nýbakaðar tröllasmákökur voru með kaffinu, hlýjan í eldhúsi Slappar yljaði túristunum sem utan við tröllahellinn voru að dást að hvernum í Seltúni. Stutt var til jóla.

Löngu síðar urðu Oolaorsoq og Grínskaði perluvinir og eru enn, þeir ferðast mikið saman og hafa margar skemmti- og reynslusögur að segja af ferðum sínum. Best er sagan af því þegar fimm ára Rússnesk stúlka um hávetur – óvitandi, á dymbilvikunni – leiddi í ljós fyrir honum mikilvægi þess að þeir yrðu vinir og samstarfsfélagar.

Sagan af því þegar Letihaugur guðaði á gluggann hjá mér um miðja nótt til að vekja mig og bera mig á herðum sér heim í Seltún að hitta föður sinn, sem var kominn í heimsókn til skáfjölskyldu sinnar, hefur verið sögð annars staðar. Aðeins einum jólum fyrr hafði ég spurt í fjallasal, óvitandi að oft er í kletti hlerandi tröll, hvert skyldi vera hlutverk þessa Grænlenska tröllkarls í Íslensku Jólasögunni?

Eitt sinn, í heimsókn í hlýjum hellinum hjá Grýlu, spurði ég hvort ég myndi einhverntíma hitta „Gömlu hennar,“ svaraði hún rólega „nei kúturinn minn, hún Gamla mín er af gamla skólanum.“

Grýla útskýrði það ekki frekar en ég skyldi á augabragði hvers vegna þessi stóra fjölskylda Grýlu og Leppalúða er stolt af þáttöku sinni í því að Íslensk jól verða ávallt haldin og að börn um gjörvalla veröld læra mikilvægi þess að virða uppruna þess sem Þórbergur kallaði „nið aldanna“ og hvers vegna þroskað fólk veit að það er svo miklu fleira í tilverunni sem skiptir miklu máli en það eitt sem við getum mælt með stikum og skífum.

Morgunblaðið birti góðfúslega grein mína „Trúarofsóknir hinna trúlausu“ þann 19. desember 2016. Þar leitaðist ég við að rökstyðja að aðför sósíalista, í fjölmiðlum, skólum og í stjórnmálum, að jólahaldi barna og þekkingu þeirra á nið liðinnar frumspeki, er trúarofbeldi, hér rökstyð ég að það sé aðför að frumspekilegri menningu og þar með að öllu því sem við höldum dýrast en getum ekki verðsett.

Hvernig mælirðu vináttu eða verðsetur ást? Hvernig útskýrirðu hugtakið virðing;

Hugtak sem öll spendýr skilja og virða. Eins og Gunnar Gunnarsson rithöfundur reit „sá sem heldur að dýrin hafi enga sál, hefur aldrei umgengist dýr.“ Það sama á við um Jólasveininn, ef þú hefur misst getuna til að sjá hann og þekkja hann, muntu seint læra það sem hann vill færa þér, sem er frumspekileg og dýrmæt gjöf. Hvaða þrjár ómælanlegu frumspekilexíur voru dulkóðaðar í þessari grein?

Vona ég að enginn sósíalisti eða guðleysingi hafi móðgast eða upplifað særðar tilfinningar við lesturinn. Virðing var markmiðið, hafi það mistekist, voru mistökin mín.

Þessi pistill var áður birtur í Morgunblaðinu þann 9.12.2019.

 

Margir nota lista í svona vanda. Ferlið hefur ekki áhuga á listum og skipulagi. Þegar þú ætlar að vaka lengur eða fá þér súkkulaði manstu ekki listana. Flóknar útskýringar á flókinni tækni er ekki í boði.

Áherslan er á einfalda tækni og skýr viðhorf, til að ná árangri. Aðal áhersla ferlisins er því á viðhorf. Þú setur þér markmið og endurmetur það reglulega. Þú velur þér dagvenjur og mótar þær smámsaman til árangurs. Þú notar til þess einföld hugarkort og einfaldar glósur. Aðal verkfærið er tíminn. Þú leyfir þér að ná árangri smámsaman í stað þess að rífa þig niður ef það gerist ekki strax.

• Markmið og Endurmat
• Dagvenjur og skipulag
• Hugarkort og glósur
• Herra Tími

Við viljum einfaldar skýringar og einföld viðhorf í daglegu lífi. Við viljum vita að ástæðurnar séu vel ígrundaðar og byggðar á föstum grundvelli. Það dugar að vita að þær séu þarna. Við viljum ekkikafa djúpt í sálfræði eða heimspeki í hvert sinn – þó gaman sé.

Á orrustuvelli lífsins hefurðu ekki svigrúm til að spyrja þig um merkingu stríðsins. Geymdu slíkt fyrir eldhúsumræður.

Flest námskeið í sjálfshjálp bjóða mörg tól og flóknar útskýringar. Sem gleymast þegar við þurfum að nota. Þess vegna er Ferlið einfalt, aðferðir einfaldar, og árangurinn lærist. Hópvinnan tryggir að tólin skili venjum sem skila árangri. Þannig vex viljastyrkur.

Að setja sér markmið, og endurmeta eru fín orð og mikið notuð. Það tekur tíma að læra á þetta hugartól. Við viljum árangur strax en ekki á morgun, því okkur liggur á. Ferlið í hnotskurn er því þannig: Þú byrjar ferðina á einhverjum stað. Lærir einfaldar aðferðir og fetar þig í rétta átt.

Allar breytingar sem þú vilt sjá í lífi þínu taka tíma og löng ferð tekur mörg skref. Við sjáum ekki árangur ef við horfum á endatakmarkið. Því smáu skrefin skila okkur í rétta átt. Hefurðu horft á stóra vísinn á klukkunni? Þar kemur endurmat til hjálpar. Aðferð til að sjá smáu skrefin sem skila þér áfram.

Ekki ólíkt því að klífa fjall, sem er einmitt gert skref fyrir skref, upp á við: Ef ferðin er erfið og toppurinn virðist langt í burtu – þá finnst þér hægt miða og ferðin leiðinleg. Ef þú hvílir þig reglulega og lítur til baka, sérðu hve hátt þú ert kominn og hve ferðin er skemmtileg.

Einfalt er betra en flókið. Einföld viðhorfsbreyting sem skilar árangri. Þeir sem ná mestum árangri í lífinu hugsa allir svona.

Allir vita hversu óþægilegt það er að aka á hraðbrautum landsins og lenda í hvarfi á veginum. Það er eins með hugarhvarf, það er hugsun sem bærir á sér þegar eitthvað óþægilegt kemur upp í umræðum eða við lesningu.

Þegar hugurinn sér beina braut framundan þá líður einstaklingnum vel en hugsun hins dáleidda hefur tilhneigingu til að forðast hugarhvörfin eða bregðast harkalega við þeim óþægindum sem það veldur að lenda á þeim.

Í umræðum fólks um menningar- og samfélagsmál sneyðir fólk hjá því að hugleiða hlutlæg rök og hverfur í huglæg rök sem það síðan ver með kjafti og klóm. Það er oft erfitt að skilja hvers vegna vel gefið fólk snýr oft í forðabúr rökleysu til að forðas rökhyggju,

þegar maður áttar sig á að það er að forðast Hugarhvörf, þá skilur maður betur framvindu orðræðunnar og hvernig samtíma ástandið mótast af þessari sálfræði. Yfirleitt veit einstaklingur ekki af þessum hugarhvörfum og þau eru ekki alltaf öðrum augljós en ef maður veit að þetta er til er maður fljótari að átta sig á því.

Þjóðfélagsverkfræðin er vel meðvituð um tilhneigingu fólks til að stjórnast af hugarhvörfum og nýtir sér það rækilega.

… um Pentagon papers og Air America.
… um áframhaldandi loftárásir og vopnasmygl Nató til Líbýu.
… um muninn á Shia og Sunni og stríðið á milli þeirra.
… um Valerie Plame og Joe Wilson.
… um Howard Zinn og „People’s history of the United States.“
… um David Irving og Ernst Zundel.
… um loftárásir Bandamanna í síðara stríði.
… um peníngabólurnar frá 1880.
… um hvernig fyrsta Dísel vélin gekk fyrir jurtaolíu.

Þeir vita einnig að
… Al Gore fékk 500.000 fleiri atkvæði en Bush
… til er stríðsglæpadómstóll sem hefur þegar dæmt Bush og Blair fyrir stríðsglæpi.

Þeir vita hver Noam Chomsky er og hvað hann fjallar um. Einnig hafa þeir á hreinu hvaða menntakerfi er notað í landinu og um málaferlin á milli Hedges og Obama.

Að vita um, er ekki hið sama og að hafa þekkingu og „skiling á.“ Að vita að heimurinn er til, er ekki hið sama og að hafa skilning á honum. Rétt eins og sauðir vita hvar þeir fá að éta á vetrum, er ekki víst að þeir hafi skilning á sauðfjárbúskap.

Ósjaldan fæ ég á tilfinninguna að fáir fatti merkinguna, aðallega vegna viðbragðanna, svo mér hættir til endurtekningar. Þegar ég var kennari á tölvunámskeiðum byrjaði ég oft fyrsta tímann á „hæ ég er Gaui, ég endurtek mig aldrei.“

Ég þurfti fyrir vikið að endurtaka mig sjaldnar en aðrir kennarar.

Ég er hins vegar ekki í skólastofu að spara mér sporin, né heldur er hægt á Netinu eða við kaffiborðið að koma sífellt nakinn fram svo fólk veiti orðunum athygli. Auk þess er ekki nóg að heyra orðin, þau þurfa líka að meitla grjótið.

Það sem ég er iðinn við að benda á, og þykir erfitt að koma frá mér þannig að það skiljist, er í mínum huga verulega einfalt. Álíka og legókubbar; þú byrjar á einum og endar með Lególand:

Það skiptir engu máli þó þú berjist við dómstóla um gjaldeyrislánin eða um verðtryggingu. Það skiptir nákvæmlega engu hvaða fjölfasistaflokk þú kýst á Ríkisþingið. Það er út í hött að ræða Lekamálin, Víglundarmálin, Bankamálin, Lífeyrissjóðsmálin, yfirlýsingar Snorra eða skrípóið hans Gylfa, eða Verkalýðsbaráttuna, Launakjörin, Embættaveitingar eða nokkur annan þann spunaþvætting sem blessaður landinn – þú og hinir – er svo upptekinn af hverju sinni.

Stundum er sagt að enginn sé munur á kúk og skít, en það er rangt.

Ef þú borðar mikið af amerísku morgunseríal kúkarðu litdaufu og frekar blautu. Ef þú borðar mikið af unnum kolvetnum er það ómýkra límkenndara og þú þarft að lesa meðan það mjakar sér út. Ef þú ferð á trefjaríkt á borð við kjöt þá er það ofurmjúkt fyrstu tvær vikurnar (meðan þarmarnir hreinsa sig) og verður smámsaman harðara.

Ef þú borðar rétt er drellirinn svo heilbrigður að þú þarft varla að skeina þig og getur sparað pappírinn og farið að nota sértýnda steina eins og langamma notaði.

Lengi mætti áfram telja og ekki væri úr vegi að minnast á hvað þú drekkur með. Sem er svipað og umræðan um öll framangreind málefni. Rétt eins og ég hef marglýst, þá er stjórnkerfi elítunnar marghöfða skrímsli, svipuð og skrímslið í einum af þrautum Herkúlesar.

Jafnóðum og hann hjó í einn hausinn þá spruttu fram tveir í staðinn. Sumar útgáfur mýtunnar segja að hann hafi þurft hjálpara til að finna rétta hausinn til að drepa skrímslið aðrir segja (og það er mín uppáhalds) að hann hafi þurft að stinga spjóti í hjartað á því.

Það sem er dálítið merkilegt við þessa samlíkingu, auk þess að hún er rétt þó hún sé mýta, og minnir á hvernig mýtur voru notaðar til að koma þekkingu og skilningi á milli kynslóða fyrir daga Gutenbergs; er að nútímahugurinn er of steinrunninn til að túlka líkinguna. Þar sem þetta er mýta, þá er þetta Disney, þar með ævintýri á borð við Jólasveinana.

Rétt eins og með margt sem við Þjóðveldisfólk rekumst á þegar fólk er að byrja að setja sig inn í okkar ofureinfalda málstað; þar sem málefnið og undirstaða þess er ekki á borðum fjölmiðla og deildra vefsíðna, þá er það mýtuþvættingur og ekki þess virði að vera hugsað um.

Þetta er þó ekki algilt því til eru þjóðveldismenn – og ein trukkalesbía* – sem náðu þessu eins og að drekka vatn.

Öll málefni eru hausar á skrímslinu og öll eru þau blásin upp í fjölmiðlum með fyrirsögnum og öðrum hætti, beinlínis til að rugla þig í ríminu. Meðan þú ert ekki að lesa stjórnarskrá Lýgveldisins, meðan þú ert ekki að stofna Lýðræðissamræðu (frumforsenda héraðsþinga) og meðan þú ert ekki að fá fleiri til að vera með í samræðunni** þá færðu ekki breytingu á skrímslinu.

Því hjarta skrímslisins er trú þín á tilvist þess og viðurkenning þín á rétti þess til að ráða yfir þér. Réttur sem er hvergi skilgreindur og hvergi ræddur og öll dáleiðslan, og skólamenntunin, snýst um að beina hugarsjónum þínum annað.

Skrímslið þrífst á trú þinni og bindur þig við hausana. Þetta er ein af ástæðum þess að ég minni iðulega á að Forseti Íslenska Lýðveldisins ber ábyrgð á Hraunbæjarmorðinu. Það er skýrasta og besta brot Lýgveldisins á þeim sáttmála við þjóðina sem stjórnarskrá væri ef hún væri virkur samningur.

Hvað skilgreinir virkan samning á milli stjórnkerfis og þjóðar?

* Hún er hrikalega flott – gaman að sjá stráka með steingerða hugsun reyna við hana, á meðan allt í fari hennar öskrar „ég get náð kærustunni þinni.“

** Ekki var sagt „reyna að fá fleiri í hópinn“ né heldur „reyna að fá fólk á þitt mál.“

Ég veit ekki til þess að nokkru sinni sé haldin ráðstefna hérlendis með umræðum af þvi tagi sem Chomsky, Freire eða Neill myndu ræða sem menntun.

Af öllum menntaljósvitunum hér lendis sem ég hef hingað til rætt við – sem auðvitað mun allir segja þér að við höfum bezta menntakerfi í heimi – segja þér flestir “ha” ef ég droppa einhverju þessara þriggja nafna.

Fyrra myndskeið
httpv://www.youtube.com/watch?v=Ml1G919Bts0

Síðara myndskeið
httpv://www.youtube.com/watch?v=tbxp8ViBTu8

Innprentun er að mínu mati þegar þú fyllir hausinn af þvi af listum yfir bækur sem það hefur lesið. Ekki ósvipað og þú sérð í vísindasamræðum hérlendis, menn eru fljótir að droppa tilvitnunum í hverja þeir hafa lesið, en biðjir þú um frumlega hugsun spyrja þeir jafnan hvað átt sé við.

Ég hvet áhugasama til að horfa vandlega á meðfylgjandi myndskeið og þá sérstaklega örstuttar og djúpar athugasemdir Chomsky varðandi vitund og greind. Takið einnig eftir setningunni „Transmission of knowledge or creation of knowledge.“

Alls staðar virðist spilling, eigingirni, þröngsýni, ofbeldi í orði og æði, ábyrgðarlausar ástir og umfram allt taumlaus sjálfselsk græðgi og sinnuleysi. Það er veröldin sem við erum bundin í.

Sé þetta tvennt rétt þá er aðeins ein leið til að breyta veröldinni – og þar með samfélaginu – í eitthvað sem gott er að búa í, og gott fyrir bæði jörðina og alheiminn. Að breyta hugsun okkar fyrst og síðast.

Vandinn er sá að sjaldan ef aldrei hafa fundist tvær manneskjur til að sameinast um skýra hugsun, hvað þá að stefna sköpunarkrafti hennar í sömu átt. Á meðan það ástand varir verður veraldarsagan háð sköpunarmætti hinnar fönguðu sálar. Henni til góðs.

Samsærið mikla sem ég oft gef í skyn að sé eina samsærið sem vert sé að rýna í, byggist á þessari sýn. Reyndar er annað samsæri í skugga hins fyrra. Annað þeirra er byggt á fyrringu og hitt á tálsýn.

Annað þeirra til að halda þér á leikvellinum á meðan mannkynið er barn en hitt er taumlaus ódulin illska.

Spírall tímans er skilvinda þar sem hver hringur er svo stór að þú sérð ekki hvar hver snúningur hefst eða endar. Saga þess mannkyns sem þú heldur að þú sért hluti af er aðeins búið að taka hálfan snúning en þú getur ekki haft yfirsýn yfir meira en tuttugu til þrjátíu aldir í þeim snúning, sem hefur þó staðið yfir í hátt í tvöhundruð aldir.

Til að skilja betur hvað átt er við hér (mundu orðin tálsýn og fyrring) skaltu íhuga að minni núverandi menningar hófst fyrir þrjátíu öldum eða þar um bil. Ímyndaðu þér því næst að eitthvað stórt gerist sem eyðir menningunni. Slíkt hefur gerst um það bil sex sinnum í sögu jarðar og er á ensku nefnt Cataclysm.

Segjum að ein milljón manna lifi af; hve mikið af þekkingu okkar á vísindum og tækni myndi lifa af eina kynslóð? Hve mikið af tækni okkar, byggingum og tólum, yrði finnanlegt og nýtilegt eftir tuttugu aldir, eða um það bil sem akuryrkja myndi endurfæðast?

Segjum að tíu öldum eftir að akuryrkja endurfæðist myndi ritlist finnast upp að nýju og smáspírall innan stóra spíralsins myndi hefjast að nýju?

Því það er alltaf spírall inni í spíral, rétt eins og í spírölum DNA og „string theory.“ Hversu hratt myndi sú endurfædda menning ná að fljúga til tunglsins? Myndu fyrstu tunglfararnir koma til baka með ameríska fánann sem er þar núna og segja „aliens voru á jörðinni á undan okkur?“

Segjum að endingu að þetta hafi gerst nokkrum sinnum áður. Segjum að á tímum risaeðlanna hafi verið til tvífætt viti borin menning. Aftur er tímaspírallinn það sem blekkir þig. Það eru sextíuogfimm milljón ár síðan þær hurfu og þær áttu hundraðogþrjátíu milljón ár. Við erum varla komin fram, í samanburði.

Hinn blekkti og dáleiddi hugur sér því sem næst aldrei út fyrir borðstokk sjálfselskuvitundar heimskunnar.

Ég hef áður sagt og mun segja þér aftur að allur veruleiki þinn og sýn byggist á trú, þá meina ég ekki guð eða Guð eða guði eða morgundaginn; heldur trú þinni á þær hugmyndir sem móta hug þinn, afstöðu og gjörðir.

Trú er hugtak sem táknar hugsun sem þú átt erfitt með að útskýra, erfitt með að sanna, en hefur þó meðtekið yfir allan vafa og bæði stjórnar lífi þínu og hvernig sköpunarkraftur sálar þinnar tekur höndum saman við sama kraft annarra til að skapa þann ytri heim sem þú býrð í.

Er rangt að stela? Er rangt að ljúga? Er rétt að kjósa? Er rangt að særa aðra? Svona má halda lengi áfram; er óhjákvæmilegt að sniðganga skatta valdboðunar?

Heimsmyndin er smíðuð handa þér og enginn munur er á þeirri heimsmynd sem þú trúir í dag og þeirri sem forfeður okkar trúðu; því allar heimsmyndir eru háðar sama lögmáli. Einhver smíðar hana, vottar hana, og ber hana á borð.

httpv://www.youtube.com/watch?v=lmOrSCg_SHs

Bezta leiðin fyrir þig til að rýna í sannleiksgildi* þeirra fullyrðinga sem hér eru bornar fram er ekki sú að rýna í vottun þeirra eða vottun heimsmyndar þinnar, heldur að gá að öðru. Sjáðu hvernig rangar hugmyndir eru þaggaðar – jafnt þær nothæfu sem þær ónothæfu.

Þeir sem benda á nakin fatnað keisarans, eða þann möguleika að hann sé nakinn; enda utangarðs og í útskúfun. Oft er beitt uppskrift sem Gandhi benti á; fyrst þykjast þeir ekki heyra í þér, síðan hlæja þeir að þér (gera þig fávitalegan í augum annarra), síðan berjast þeir gegn þér, og síðan sigrarðu (ef þú hefur sterkari afstöðu og sterkari trú).

httpv://www.youtube.com/watch?v=NnG4lpcn9aM

Aðal málið er þetta; ef þú hefur ekki sjálfstæða hugsun þá býrðu í dáleiddum huga sem veit ekki hvernig hann var dáleiddur eða samþykkti dáleiðsluna. Þeir sem vita ekki af dáleiðslunni hafa aldrei litið út fyrir borðstokk þeirrar mötunar sem hagsmuna-aðilar valdakerfis hafa beitt, þeir sem vita að þeir eru dáleiddir ákváðu að fórna hugsjónum sínum og gildum fyrir skemmri hagsmuni.

Tökum dæmi af umræðunni um stjórnarskrá. Umræðan er stýrð og hún er leiðinleg. Fyrir vikið treystirðu þeim sem stýra umræðunni til að leiða þig áfram með fyrirsögnum og áróðri.

Hafir þú hins vegar vilja og þrek til að lesa stjórnarskrána og beita Netinu sem verkfæri til að lesa fleiri þá muntu sjá að Umræðan er ekki Samræða. Smám saman ferðu að sjá hvað stjórnarskrá er; ekki hvort það sem er í henni sé gott eða vont, heldur að hún er undirstaða alls samfélagsins og á meðan einingar – eða einstaklingar – þess eru ekki í virkri samræðu um mótun hennar; þá breytist ekki neitt heldur skiptir aðeins um ásjónu.

Þjóðveldi getur ekki dæmt nokkurn mann fyrir að brjóta lög Lýðveldis frekar en Þjóðverjar geti dæmt mann fyrir lögbrot í Frakklandi eða öfugt.

Hins vegar er til skilgreining á hugtakinu glæpur til mannkyni og að sama skapi er óhjákvæmilegt að til sé hugtakið glæpur gegn þjóð.

Slíkt hugtak hefur þó verið nærri því til þegar menn hafa skilgreint hugtakið landráð en það hugtak hefur ævinlega verið nýtt sem afbrot gegn ríki. Eitt ríki getur ekki dæmt þig fyrir landráð gegn öðru ríki og því getur Þjóðveldi ekki dæmt neinn fyrir landráð gegn Lýðveldinu.

Hins vegar má ræða hugtakið glæpur gegn þjóð og við slíkum glæp hlýtur aðeins einn hugsanlegur dómur að vera til; útlegð úr ríkinu um tiltekinn tíma.

Þetta skildu menn í eldra Þjóðveldi er þeir dæmdu menn sem skógarmenn eða útlæga, að þá náði enginn lagalegur réttur þeim til verndar innan ríkisins þann tíma sem þeir völdu að verja innan ramma ríkisins og gat hver sem vildi vegið þá eða vegist að þeim án þess að dæmast fyrir.

Ævinlega þegar svæði í mannkynssögunni hefur reynt að skilgreina nýtt ríki innan landamæra eldra ríkis hefur það endað með skelfingu. Því er eðlilegt að menn hiki við að huga að málefni Þjóðveldis og lagalega er það á gráu svæði hvort endurreist þjóðveldi sé landráð gegn lýðveldi.

Lagalega er það á nægilega gráu svæði til þess að dómstólar Lýðveldis kæmust upp með að dæma Þjóðveldismenn fyrir landráð og það má búast við að þegar hreifingin vaknar að það verði reynt. Ennfremur er ljóst, bæði þjóðinni og ríkiskerfi lýðveldisins að dómstólar á Íslandi virðast komast upp með það sem þeim sýnist, ásamt „fulltrúum valdstjórnarinnar“ sem í daglegu tali nefnist Lögreglan.

Skelfilegt en satt, því þjóðin virðist ekki snúast til varnar gegn neinu af yfirgangi hinnar spilltu elítu.

Mannkynið er enn að slíta barnskónum í hugsun. Við erum enn fangar þeirrar hugsunar að til þess að útkljá deilur þurfi að berjast við þær, sem er úrelt fyrirbæri með öllu. Grein 20 í stjórnarskrá Þjóðveldis endurvekur útlegðardóma og grein 26 reynir að skilgreina glæp gegn þjóð.

Fyrir utan innganginn var par í faðmlögum og átti greinilega erfitt með að skiljast að. Hugurinn hvarflaði til þeirra skipta í fortíðinni sem ég hafði sjálfur verið í svipuðum sporum, að eiga erfitt með að kveðja eða vera kvaddur.

Reyndi ég að horfa þó ekki of mikið því maður virðir persónuleg mörk og einkalíf. Þannig erum við öll.

En það snertir blíða strengi í hjartanu að sjá hvað er sameiginlegt okkur öllum. Að þrífast vel í hjartanu þegar það slær í takt með annarri mannveru sem líður eins.

Undarlegt er synchronicity (vantar þýð.) tímans að þegar stúlkan gekk inn valdi hún að sitja við hliðina á mér.

Þótti mér dálítið vænt um það því þegar hún kvaddi ástina sína fyrir utan rútuna hafði hún hjálpað mér að rifja upp gáttir í eigin lífi og tengjast því sem við eigum öll saman. Eitthvað sem þú minnist þó ekki á við sessunautinn. Enda einka í lífi hvers og eins en snertir þó hið sameiginlega og ósýnilega.

Þegar rútan leið áfram í átt að þeim stað þar sem ég færi úr henni og héldi áfram svaðilför í vindhviðum og snjóstormi hófust með okkur samræður. Ég hef ekki hugmynd um hvernig þær hófust en þær voru skemmtilegar.

Unga stúlkan er listamaður að ljúka nokkurra vikna heimsókn á landinu. Ræddum við um reynslu af mismunandi þjóðum sem við höfum ferðast til. Snertum á mismunandi tjáningum í listformum og hvernig menningin hér á landi skeri sig á skapandi hátt úr listmenningu erlendis. Ræddum við um hvernig heimspekingurin og listamaðurinn snerta á hinu sama í hinu mannlega en frá svo ólíkum – eða ekki svo ólíkum – sjónarflötum.

Ég steingleymdi alla rútuferðina að hún kvaddi konu. Enda kemur það engum við. Mér hefur lengi fundist efnisflokkuð samræða samfélagsins of grunn.

Einn maður er rennismiður og ein kona er laganemi, sú þriðja er í nýsköpun og sá fjórði er atvinnulaus. Hvort heldur það er nám og frami eða kynhvöt, þá erum við oft uppteknari af því að setja merkimiða á aðra en að heyra sögu þeirra og hvað þau standa fyrir, eða hreinlega að njóta einfaldra – og oft – innihaldsríkra samskipta, af því bara.

Þetta er það sem ég á við þegar ég nota orð einsog  einvíð, tvívíð eða þrívíð. Á ensku væri það „one, two or three dimensional.“ Hugmyndin vaknaði þegar ég hugleiddi stjórnmála umræðuna sem er oftast skipt í hægri eða vinstri. Það er stutt síðan sú hugmynd kom fram – en ég hef ekki heyrt hana hjá mörgum – að þessi vinstri/hægri hugsun sé úrelt því hún bindi fólk við stefnu flokka framar málefnum.

Þá er átt við að ef þú styður tiltekinn flokk og ert kominn á þing sem fulltrúi flokksins þá ertu yfirleitt bundinn stefnu flokksins og verður fyrir þrýstingi að sýna þann stuðning í verki, hvort heldur við umræðu eða í atkvæðagreiðslu. Þetta er vissulega of einhæf hugsun því óhjákvæmilegt er að mörg málefni eigi þverskurð innan allra flokka en ef hugsun einstaklinganna er bundin við flokkslínuna þá skaði það málefnagrunn tiltekinna málefna sem einstaklingar innan flokkanna gætu annars sinnt.

Flestir nota orðið vídd eða víddir í því samhengi hvort til séu aðrar skynjunarvíddir en við upplifum. Séu t.d. álfarnir til í raun og veru þá hljóta þeir að búa í annarri vídd, svo sé einnig um framliðna og líklega Guð líka. Vísindin hafa sýnt fram á að allt að níu eða tíu víddir séu upphugsanlegar.

Í rúmfræði er hins vegar rætt um reiknanlegar víddir. Punktur er einvíður, hann hefur enga mælanlega stærð né staðsetningu fyrr en annar punktur er settur inn á sviðið eða planið. Munum að allar víddir eru innan plans eða á ensku „a dimension exists on a plane.“

Þegar tveir punktar eru komnir til sögunnar má draga línu á milli þeirra og þá myndast hinn tvívíði heimur. Punktur eða einstaklingur er þannig einvíður og hefur aðeins afstöðu gagnvart sjálfum sér og engan sérstakan skilning á neinu því sem viðkemur neinu öðru en honum sjálfum og enga meðvitun – eða raunhæft mat – á eigin stærð eða vægi.

Þegar tveir slíkir egóistar eru komnir á planið verða þeir meðvitaðir um hvorn annan en óhæfir til að meta fyrrgreint vægi né ná saman. Eina tilvera þeirra sem er mælanleg er því línan sem draga má á milli þeirra en sú lína skilgreinir ekkert annað en stefnu í tvær áttir og fjarlægð milli punktanna.

Línan sjálf er óendanleg í báðar stefnur sínar og gætu fleiri punktar legið í skurði hennar. Mæti þriðji punkturinn á planið er óvíst að hann sé í þessum skurði og má þá draga eða mæla línu á milli hans og hinna tveggja. Þetta getur haldið áfram í óendanlegar áttir en ávallt í tvívíðu samhengi.

Þetta er veruleiki fulltrúa stjórnmála sem hópast í stefnur eftir hægri og vinstri. Búið er að skera núll punkt á mitt planið og draga línu í einhverja átt sem skiptir öllum punktum upp og hópar þá saman.

Hægra megin við línuna er mengi hægripunkta og vinstra megin við línuna er mengi vinstripunkta. Þá er ásýndin (viewpoint) fjarlægð sem á ensku væri „zoom out“ þannig að punktahóparnir minnka og verða smám saman að sitt hvorum punkti með línu sín á milli.

Það skiptir í raun engu máli hvort við ræðum stjórnmál, einstök samfélagsmálefni eða kynhneigð ef við lifum í tvívíðu hugarlíkani (mind model). Umræðan verður tvívíð og stakar punktaraddir innan mengjann missa vægi og verða flatur undirtónn sem engu skiptir.

Eina leiðin út úr slíku mengi er að bæta við þrívídd.

Þriðja víddin er þegar planið er hækkað upp og punktarnir teknir af plani síun og dreift lagskipt (layers) eftir mismunandi hæðum í áttina upp eða niður frá fyrra plani. Besta leiðin til þess að sjá þetta fyrir sér hugrænt er að nota blaðabunka.

Tökum eitt hvítt blað, gefum því stærðina A4, sem er algeng prentarastærð. Blaðið hefur fjögur horn eða fjóra punkta. Skurðarlína er dregin á milli þessara punkta í hringferli – því ekki eru dregnar hornalínur – og þannig myndast útlínur blaðsins.

Frá mannveru séð er hins vegar þykkt blaðsins svo lítil að vart er mælanleg í praktísku samhengi. Séu hins vegar fimm hundruð slíkar blaðsíður lagðar hver ofan á aðra myndast bunki sem hefur praktískt samhengi í þrívíðum veruleika.

Hægt væri að halda áfram í alls kyns útúrdúra með þessa samlíkingu en mig grunar að lesandi minn sjái skýrt hvað ég meina. Ef við erum bundin í tvívídd þá sjáum við ekki þrívídd, hvað þá fjórðu víddina sem er hreyfing eða tími.

Auðvelt er að sjá hvernig við festumst í tvívídd en það er þegar við bindum veruleika okkar í kyrrlæg hugtök (static concepts) og hópum þau saman og endum á að gefa þau gildi. Þegar þú drekkur vatnsglas getur það verið bragðlaust og þér sama um gildi þess því þú varst að svala þorsta.

Spurningin er hvaða hugtök voru hér á ferðinni og hvaða gildi var þeim gefið. Glas merkir ílát – ógegnsætt eða gegnsætt, litað eða ólitað – sem hægt er að setja í vökva. Sé vatn sett í glasið fær það merkimiðann vatnsglas. Vatn er litlaust og hefur grábláleitan blæ og manni gæti þótt sú litasamsetning falleg eða hugnast að horfa í gegnum ólitað glas með vatni í og hugleiða hvernig það brýtur ljós og ásýnd.

Eða þá að téður maður var bara þyrstur og fékk sér besta þorstameðal í heimi því ekki var til litaður sykurdrykkur í kæliskápnum.

Gildismat er þegar maður gefur hlutnum eða hugtakinu vægi. Vægi er ekki ósvipað virðismati eða verðgildi en hefur sömu merkingu og enska orðið Torque eða togkraftur. Þegar hugtak fær vægi þá hefur gildi þess fyrir einstakling þá getu að geta hreyft við huga hans eða tilfinningu og verið hvati til athafna.

Fyrir þyrstum einstakling hefur hvaða drykur sem getur svalað þorsta því mikið vægi en hvernig er þetta vægi metið? Er sami einstaklingur tilbúinn að vinna gegn mengun vatns á austfjörðum? Tæplega ef samfélög utan dagleiðar hans hafa lítið eða ekkert vægi fyrir honum?

Hann gæti haft á því skoðun ef mengun hefur aukist fyrir austan að eitthvað þurfi að gera en ekki þá afstöðu að bregðast við fyrir þeirra hönd sem þar búa. Oft er langt skref frá skoðun til afstöðu.

Segjum að sá sem drekkur úr vatnsglasinu sé vinstri sinnaður í stjórnmálum og að stjórnmál skipti hann verulegu máli. Hann hóf ferðina á því að stilla skoðunum sínum upp á vinstri væng umræðunnar. Smám saman jókst vægi vinstri stefnunnar fyrir honum og hann er farinn að taka afstöðu með vængnum í ræðu og riti, auk atkvæðis.

Ef þessi einstaklingur gefur vinstri væng sínum – eða þeim hóp á vinstri vængnum sem hann er kominn í afstöðu með – aukið vægi í sínu hugarlífi – gæti hann fallið í algenga og hættulega gryfju, sem fólkspunktar í tvívíðum veruleika gera; hann gefur öllum hinum einnig vægi, nema ekki jafn jákvætt.

Þannig fellur hann í þá gryfju að hægri menn séu asnar en þó séu ágætis einstaklingar innan um. Ekki ósvipað og ég gaf í skyn varðandi konuna sem minnst var á hér í byrjun. Hversu meðvitaður var ég – streit karl – um það í samræðum mínum við konuna að hún væri samkynhneigð?

Hversu tvívíð var hugsun mín í samræðum við aðra manneskju að stimpillinn setti hana í tvívítt mengi á meðan á samræðunum stóð?

Það er eins með alla samræðu nútímans, að ef við eigum samræður við tvívíðan punkt þá erum við sjálf tvívíður punktur og ekki enn farin að fatta samsíða línur, hvað þá þríhyrninga, þrívíðan stafla eða tíma.

Sé samræða mannkyns – eða samfélags okkar hér heima – föst í tvívíðum veruleika þá erum við skammt á veg komin í þróun. Terence McKenna sagði í fyrirlestrum að tungumál sem bundið væri við bókstafi og orð og þyrfti að heyrast væri of takmarkað fyrir sjónrænt tungumál eða skynjað. Ef við erum í tvívíðum heimi er þetta viðhorf McKenna í fáránlega menginu.

Ég veit hvað ég er að gera fyrir land mitt og þjóð en ég veit ekki hvað þú ert að gera. Meðan ég veit ekki hvaða afstöðu þú hefur með gildum þjóðar minnar, er orðagjálfur þitt og mótmæli og rök, verðlaust hjal.

Ég er hluti af hreyfingu sem er þögul ofan í grasrótinni. Hún hefur stækkað í hljóðum skrefum; hún veit hvaða afstöðu hún hefur, hún veit hvaðan hún kemur, hún veit hvert hún fer. Hún er dóttir landvættanna, þeirra sem taka afstöðu með landi okkar og þjóð.

Meðlimir elítunnar eru ekki fólk heldur sálarlaus skrímsli. Aðeins sálarlaust skrímsli sendir „Fulltrúa valdstjórnar“ til að bera barnafjölskyldur út af heimilum sínum.

Aðeins sálarslaus skrímsli leiða heiðarlegt fólk inn í dómssal til þess að rífa af þeim heimilið og færa það opinberri stofnun sem gleymt hefur tilgangi sínum.

Elítu pakk sem heldur að fólkið í samfélaginu séu sauðir og kyngi endalaust setningum á borð við „þetta eru lögin“ eða „þetta var í smáa letrinu.“

Vinsælasta vörnin í stríðsglæpa réttarhöldunum í Nürnberg var „þetta voru reglurnar“ og „ég fylgdi skipunum.“

Þá var dæmt eftir hugtakinu „glæpur gegn mannkyni“ en hvar er lagaleg skilgreining á hugtakinu „glæpur gegn þjóð“ og hvers vegna er hvergi birt umfjöllun um slík fræði? Hvers vegna komast slík fræði hvergi á blað. Hvorki hér né erlendis má ræða erfið viðfangsefni og þó það sé ekki auglýst þá má dæma þig fyrir setningar á öllum vesturlöndum, en það er kallað hatursglæpur.

Er það hatursglæpur að hata elítuna? Ekki má vitna í Jesú í samtímanum en hann sagði „dæmdu tréð af ávexti þess.“ Hver er ávöxtur elítunnar í framkomu hennar við þjóð mína? Ég sé glæp gegn þjóð og fullkomið hatur á okkur sem sauðum.

Fólk er þó ekki sauðir. Það er þolinmótt, umburðarlynt, úthaldsgott og hugsandi. Þess vegna er samfélagið jafn sterkt og raun ber vitni. Þess vegna borgar það fimmfalt til áttfalt verð fyrir heimilin sín, þess vegna mætir það í vinnuna á morgun og þess vegna kennir það börnum sínum góða siði.

Fólk trúir á hvort annað og góð gildi, hvað svo sem spuni meginmiðla heldur fram.

Stundum fær maður á tilfinninguna að þeir sem eru ráðnir í störf hjá meginmiðlum sé fólk með öfluga málgreind en óstyrkt siðferði og án sýnar. Hugsanlega sálarlaus kvikdindi eins og elítan sem ræður þau í vinnu. Kannski er það rétt að líkur sæki líkan heim en við sjáum ekki alltaf í gegnum yfirborð fagurgala, klæðnaðar og fallegra eigna.

Sístækkandi hluti fólksins er tilbúið til róttækra aðgerða og svar sálarlausra skrímsla sem trúa á ólög er að vopnvæðast. Sem sýnir sálarleysi þeirra. Þegar rýnt er í hegðun Fulltrúa valdstjórnarinnar – sem eitt sinn var nefnt Lögregluþjónar og Sýslumenn og þá með virðingu en ekki lengur – þá sést vel hver vilji valdstjórnar er: vald, stjórn.

Þegar einkennisbúnir þjónar fólksins úða eitri í augu fólsk, ber virta öldunga eins og ribbalda utan úr náttúrunni sem við öll elskum og skutlar í fangaklefa, þegar fólk er dæmdir glæpamenn fyrir að standa með náttúrunni sem við viljum rukka útlendinga fyrir að horfa á, þegar við leyfum starfsmanni valdsins að myrða veikt fólk og komast upp með það, þá er í gangi Vald og Stjórn.

Hugtakið Lýðveldi stendur fyrir Lýður, Vald, en þetta er orðið blótsyrði hugsandi manna. Elíta stendur fyrir þá sem standa á toppi valds og maka þar krókinn og stjórna þeim sem neðar standa. Lýðveldiselítan er því orð sem skýrir sig sjálft.

Margir sem ég hef rætt við vilja ekki ræða við mig hugtakið Þjóðveldi því þeir sjá eitthvað gamaldags. Flestir þeirra hvá þegar ég bendi þeim á staðreyndir um hið eldra Þjóðveldið, því þar eru þekkingarmolar sem Lýðveldiselítan óttast af ástæðu.

Ég nefni þettas hér því bæði orðin Lýðveldi og Þjóðveldi eru þýdd sem Republic á ensku. Elítan hefur hins vegar reynt að klína orðinu Commonwealth á Þjóðveldið, en það orð táknar á ensku Samveldi breskra nýlendna og Englands annars vegar og nýlendurnar 13 sem stofnuðu Bandaríkin hins vegar.

Í mínum huga táknar Þjóðveldi því beint lýðræði og hef ég útskýrt það rækilega á hreinberg.is og endurreist.not.is. Á ég þar við að hugsjón beins lýðræðis er hvorki mín né þín heldur okkar og þeirrar arfleiðar sem fyrstu Íslendingarnir byggðu upp handa okkur, en sé hún úr augsýn er hún úr hugsýn.

Úti á netmiðlum, á kaffistofunum og í biðröðunum er sístækkandi hópur fólks sem er að reyna að róa vini sína og félaga. Hugsandi fólk vill ekki byltingu heldur umbreytingu. Þó eru margir vel hugsandi sem eru svo fjúkandi reiðir að þeir skrifa um byltingu og eru suma daga til í hana, en þegar við hugsum okkur um, þá viljum við öll umbreytingu. Stóra spurningin sem við erum þó ekki farin að ræða; er hvernig?

Umbreyting er þegar ný hugsun blandast við gömul viðhorf, stundum yfir langan tíma, og skyndilega umbreytist gamli hugurinn yfir í nýjan. Þegar slíkt gerist meðal fjölda fólks er betra að það gerist með friðsamlegri og óbifanlegri afstöðu frekar en
sprengikrafti.

Í báðum tilfellum neyðast sálarlaus skrímsli til að umbreytast eða berjast, en Lýðveldiselítan byggir tilveru sína og stjórnkerfið á ótta, vantrausti, kvíða, þöggun og útskúfun en ekki virðingu, samræðu og samvinnu eins og þjóðin sem hún situr ofaná. Þess vegna er elítan að vígbúast og þess vegna passa meginfjölmiðlar að þagga stóru málin.

Vissir þú að hugsanlega er gufan á Suðurnesjum aftur komin í eigu Íslenskra aðila? Getur verið að útrásarprinsar séu komnir að kötlunum á Drekasvæðinu? Getur verið að gleymst hafi að fjalla um snjóhengjuna síðust 24 mánuði? Getur verið að gleymst hafi að fjalla um vogunarsjóðina sem eiga bankana síðustu tvö ár? Getur verið að það se viljandi að við vitum ekki hver margir eru á vonarvöl eða hverjir hafi grætt á því?

Nóg er samt af alls kyns hávaðaspunum í meginmiðlum. Er ég að bulla? Er allt að fara að reddast? Það er kerfisbundið beitt blekkingum og spunum. Börnum er ekki kennt að hugsa heldur að muna og fylgja; okkur var kennt það líka. Lestu mannkynssöguna, tengdu punktana, líttu í kringum þig. Við erum ekki frjálst fólk í frjálsu landi, við erum hænur í búrum – svo ég vitni í frelsiTV.

Hvað er til ráða? Samræða og sniðgengi. Ég er ekki að grínast og ég er vissulega reiður. Ég hef sjálfur misst allt nema heilsuna í froðuspuna síðustu ára. Ég er hvorki viðkæmur né blíður, heldur vilji. Þegar ég skrifa Ást og Friður, þá er það afstaða.

Ég var eitt sinn reiður og ég hef beytt ofbeldi. En ég vann úr því og ég komst að því að reiði er myndbirting innri vanlíðunar en ekki afstöðu. Ég vann úr vanlíðan hjartans og fann eitthvað sem er margfalt öflugra en spuni elítunnar og mig langar að fá fleiri með, ekki til að rugga bátnum heldur smíða nýjan og betur haffæran.

Nú mætti spyrja hvort ég sé að mæla með því að sleppa mótmælum. Ég get auðvitað ekki mælt með að fólk geri eitt eða annað því virðing fyrir vilja og afstöðu annarra er hornsteinn virðingar og beins lýðræðis.

Mín persónulega skoðun er þó sú að stjórnkerfi endurspegli þá vitund sem býr með hópnum sem er stjórnað. Meðan hópurinn er upptekinn í athugasemdakerfum, reiðiskrifum og mómælum er hópurinn ekki að breyta heldur bíða þess að þeir sem stjórna breyti sínum háttum.

Þannig séð já, ef við viljum eitthvað nýtt þá verðum við að beita aðferð sem er ný, en hún þarf einnig að vera kraftmeiri en það sem stjórnar okkur og á sama tíma að vera eins og vatnið. En til þess að finna eitthvað nýtt þurfum við að virkja hugmyndaflug og samræðu.

Ennfremur vil ég undirstrika rauða þráðinn í öllum Þjóveldisskrifum mínum, að þú lagar ekki þá skútu sem Lýðveldið er, því hún hefur afsannað sig, heldur tekurðu höndum saman við aðra og eyðir orku og tíma í að skapa það samfélag sem þig dreymir um í stað þess að krefja faglygara stjórnmála og siðlausa bankastjórna um að laga það fyrir þig.

Tökum því  snúning sem ég hef beðið eftir árum saman. Beðið þess að mér betri menn sjái og rökstyðji betur en ég.

Eins og allir vita er ég fyrst og fremst heimspekingur og vil halda mér á því huglæga – og oft lífsspekilega – sviði. Ég er hins vegar líka forritari, eða var það.

Fjögur stærstu fyrirtæki heims á sviði hugbúnaðar eru þessi: Oracle, Microsoft, Sun Microsystems, IBM og SAP. Gróflega reiknaður starfsmannafjöldi þessara risa er nærri milljón manns. Allt hátekjufólk og fyrirtækin sjálf eru tugmilljarða velta.

Hvað skyld vera mikill gróði af að þjónusta höfuðstöðvar þessara risa? Hvað taka þau mikið rafmagn, hversu marga smiði þarf, hversu marga í símsvörun og aðra skrifstofuvinnu?

Ef fimm til tíu prósent þessara starfsmanna flyttu til Reykjaness, eða Melrakkasléttu, hve margir væru þá að greiða skatt af háum tekjum innan Íslands en samt utan þess? Svæðið væri skilgreint sem fríríki innan Íslands bara til að gefa hugbúnaðarrisum og tengdum greinum skattaívilnanir.

Allir þessir aðilar framleiða hugbúnað, sumir einnig tölvur. Er eitthvað mál að setja saman nokkrar tölvur og smíða fáein forrit? Til eru tvær leiðir til að græða á því.

Sú fyrri er að „Ísland hf“ verði einn af þessum risum. Það er gert með stjórntæki sem heita skattaívilnun, styrkir, og aðstaða. Markaðsherferðin færi fram með sama hætti og Dell notaði til að verða einn stærsti tölvusali heims, með blöndu af útlitshugviti Apple. Uppskriftin er þekkt, leiðin er vörðuð, við höfum bæði þekkingu og djörfung til að spila með. Umfram allt búm við að hugviti og rafmagni – jafnvel áli –  til að framkvæma slíka hugmynd.

Sú síðari er skattur og uppbygging. Í fyrsta lagi höfum við heilt Reykjanes sem er óbyggilegt hraun, og því má fórna undir viðskipta og skrifstofu hverfi. Þá höfum við allt rafmagn sem þarf til að knýja skrifstofurnar með tilheyrandi íbúðabyggðum. Við höfum arkítekta til innanhúss, utanhúss og landslagshönnun. Við höfum húsasmiðina, rafvirkjana, píparana og viðskiptafræðingana til að byggja upp hverfið og knýja það.

Við höfum útivistarsvæðin til að vísa „aðfluttum forriturum“ til að ferðast utan „Fríríkisins Reykjaness“.

Við höfum alla burði til að græða feitt á þeim skrifstofum sem hugbúnaðar risar myndu reisa þarna í skattaparadís sem veitir aðgang að afritunar stöðum (þegar í uppbyggingu), símkerfum, rafveitum, útivist, flugsamgöngum. Miðstöðin væri mitt á milli Ameríku, Evrópu og Asíu sé miðað við flug.

Í báðum hugmyndum myndi litla góða þjóðin okkar – sem væri þarna í hlutverki litlu gulu hænunnar – græða feitt og hafa öll spil á eigin hendi. Að auki myndi hér rísa í kjölfarið eitt glæsilegasta menntasamfélag veraldar, því háskólar okkar myndu blómstra. Í það minnsta vita fleiri en við Andri að ál-tekjur eru blöff.

Nú getur vel verið að þessi hugmyndasnúningur minn sé út í hött. Ljóst er að sú starfsemi sem myndi fara í gang fyrir Fríríkið myndi margfalda tekjur til þjóðarinnar svo mjög að álverin yrðu að draugaborgum (eins og þau ættu að vera).

Ég læt lesanda mínum eftir að hugleiða hvernig þetta væri gerlegt frekar en að hugleiða hvers vegna það sé það ekki. Aðal málið er þetta, álið er úrelt og skapandi hugsun byggist á bjánalegum hugmyndum.

Af hverri góðri hugmynd sem virkar voru hugleiddar tuttugu bjánalegar.

Fyrir tveim árum síðan reyndi ég að fá nokkra aðila með mér í að framkvæma eina bjánalega hugmynd. Í vor var hún framkvæmd, að vísu ekki af mér sjálfum heldur aðila tengdum einum þeirra sem ég hafði rætt við. Er ég svekktur að það var ekki ég?

Alls ekki svekktur. Það eru tvö ár síðan ég ákvað að gleyma þessari hugmynd sjálfur, en það gleður mig að sjá í höndum annarra að hún var ekki svo bjánaleg. Hugmynd er bara hugmynd þar til hún er framkvæmd, það er ekki eignaréttur á hjóli og letri er það?

Daginn eftir að guð Geirs blessaði Ísland – því til eru margir guðir og Geir nefndi aldrei hvern þeirra hann ákallaði – hugsaði ég:

„Banna skal útflutning á þeim hundruðum stórra vinnutækja sem brátt verða seld úr landi. Þjóðnýta alla fjármögnunarbanka jafnharðan og þeir falla. Nýta föllnu bankana í sömu þjóðnýtingu. Nota peníngavélar þessara græðgis stofnana til að fjármagna repjuolíu. Nota sömu peníngavél til að bjóða atvinnulausu fólki 30% álag ef það vill vinna við uppgræðslu eða vegavinnu.

Fá innan tveggja ára næga repjuolíu innanlands til að drífa 60% allrar innlendrar notkunar á Dísel og hráolíu. Nota þetta vægi til að leggja vegi um hálendið, endurvinna allar vegasamgöngur vestfjarða, tvöfalda hringveginn. Þjóðnýta borana úr virkjuninni stóru og bora fleiri göng. Skapa vinnu og spara gjaldeyri. Auka virkni þjóðarinnar.“

Hefði þetta orðið stefnan – í stað þess að herða sultaról þjóðar – hefðum við haft næga vinnu og hagvöxt síðustu fimm ár. Þjónustan við ferðaiðnaðinn væri í blóma og til fyrirmyndar.

Hér hefði ekkert atvinnuleysi orðið í raun, heldur blómstrað allur smáiðnaður og jaðartengdar atvinnugreinar. Bankarnir hefðu verið afgreiddir á réttan máta með því að leyfa þeim að fara á hausinn og þeir afskrifaðir eins og önnur einkafyrirtæki í stað þess að gefa þeim skuldir þjóðar sinnar, skuldir sem eru ræktaðar með verðtryggingaráburði.

Því miður hafa stjórnmálamenn Íslenska lýðveldisins hvorki sýn né kjark.

Þeir hafa gefið einkavinafyrirtækjum skuldir þjóðar sinnar, hert sultaról að innlendri starfsemi í skjóli Alþjóða gjaldeyrissjóðsins, og eytt dýrmætum árum í orðagjálfur og sjálfsréttlætingar til hægri og vinstri. Fjölmiðlar hafa ekki þorað að segja þjóð sinni frá þeim þjóðum sem þorðu að standa gegn alþjóðlegu fjármagns mafíunni. Í stað þess eru fjölmiðlar í meðvirknisdoða að passa sig að rugga engum bátum þeirrar mafíu sem stjórnar á bak við tjöldin.

Fjórar fjölskyldur eru bornar út á dag, frá hruni. Það heldur áfram og fjölmiðlar þegja enn.

Því miður; Íslandselítan er sjálfdæmd til útlegðar þegar Íslenzka Þjóðveldið rís á ný. Þann dag verða bankarnir afgreiddir, með einu pennastriki. Þann dag færðu fjögur atkvæði á ári. Þann dag færðu tækifæri til þáttöku.

Fyrst minnst var á Guð hér framar. Minn er sá sem rætt er um í Biblíunni. Í gömlu ritningunum er nafn hans ritað sem fjórstafanafn þ.e. IHVH. Það er ýmist borið fram sem Jahve eða Jehóva. Þjóðkirkjan notar orðið Drottinn. Hann er sá Guð sem Jesús kristur kallaði föður sinn og ég er stoltur af að tilheyra kristinni trú á þann hátt sem ég skil hana.

Fyrst ég skaut á Geir, verður síðastnefnt að koma fram, en að trúmálum afgreiddum: Tilefni þessarar færslu er réttlát hneykslan.

Mér er slétt sama um 3 eða 5 prósent af íblöndun á olíutankinn, sem er bíódísel nálgun olíurisanna sem lifa á nauð þjóðar vorrar. Ég vil skapandi hugsun og vöxt. Ég vil sjá okkar þjóð sýna hvað í henni býr, í stað þess að bíða þess að Íslandselítan geri eitthvað fyrir fólk.

Ef þú ert ekki gegn mafíunni í verki, þá ertu sannarlega með henni í liði. Mafían sem hirti kvótann, gaf bankana, bjó til bóluna, er á leiðinni á drekasvæðið, langt komin að hirða húsin af fólki og kæfa hér allt, sú mafía mun halda áfram að sjá okkur sem Mjólkurkú. Því sá fær það sem hann á skilið, þeir sem standa hjá munu mjólkaðir verða en þeir sem standa upp munu uppskera ríkulega.

Þessi grein var áður birt á gudjonelias.blog.is.

Helsta lækningin við þessari forsmá er ofbeldi. Górillur eru í útrýmingarhættu (98% sama DNA og við). Nashyrningar og fílar eru einnig í hættu. Svo eðlilega er bannað að veiða þessu dýr.

Veiðiþjófar eru hundeltir og skotnir en stundum dæmdir í fangelsi. Þeim er í rauninni sama því tvennt ræður veiðiþjófnaði í Afríku.

Í fyrsta lagi viðgengst viss tegund spillingar þar, því embættismenn eru alls staðar eins, og einnig er mikið af fátækum mönnum sem eru til í tvöföld árslaun fyrir eina tönn eða hönd.

Auðveldara væri að fara laumulega leið. Að koma því inn hjá töfralæknum og vúdú prestum í viðkomandi löndum að téð dýr séu á heilög einhverjum goðum og öndum. Drápi þeirra fylgi vissar bölvanir í núlífi og álög í eftirlífi. Ekki ósvipað og hinar heilögu kýr Indverja. Kenndu fólki að trúa rétt og það hagar sér rétt.

Þar sem ég geng í myrkrinu, en þetta var rétt eftir ljósaskipti, heyri ég að gengið er á eftir mér og pískrað. Óttaðist ég mjög hvaða draugur væri að gera mér grikk þarna í myrkrinu, en ég lék á drauginn og fangaði hann.

Reyndist þar á ferð sjöhundruð ára gömul tröllskessa að nafni Skröpp, og ásamt eldri systir sinni að nafni Klöpp. Þær systur ákváðu að sýna mér dulheima Krísuvíkur – en þar heitir hún Krýsuvík:

Sjá myndband – vistað á archive.org – sem er fyrsta útgáfa sögunnar.

Jólasagan í Krýsuvík

Í Krýsuvík búa margar vættir, dvergar, álfar og einnig finnast þar vættir goðafræðinnar gömlu. Ekki er frá goð heimum sagt hér, en sýnt hefur mér Krýsuvíkurgoði í þá heima. Þó sýndu þær tröllasystur mér byggðir dverga.

Eftir heimsókn til Dvergaborgar, sýndu þær mér bústað fjórtánda jólasveinsins og konu hans. Þau heita Letihaugur og Slöpp. Slöpp er fyrnagömul tröllskessa og er hún eldri systir Klappar og Slappar:

Letihaugur, Stúfur og Giljagaur útskýrðu fyrir mér hvernig Jólasveinarnir urðu til og hvers vegna þeir galdra fram jólin á hverju ári og mun alltaf gera.

Í ljós kom að Stúfur er fyrsti jafnréttissinni Íslands, því hún er í rauninni Jólastelpa. Í gegnum aldirnar þegar konur höfðu ekki jafnrétti vildi fólk ekki trúa þessu og hafa því ávallt litið á Stúf sem jólasvein. Henni er reyndar sama, en rétt skal vera rétt:

Að lokum buðu þau mér að halda jólin með sér, öllum jólasveinunum, Grýlu, Leppalúða, tröllskessunni Herdísi og hennar ætt, jólakettinum og jólaseppa:

Þannig er jólasagan í Krýsuvík. Meira kann ég að segja þér frá en ekki má segja allt í einu. Sumt er geymt í fjöllunum og annað í kærleika jólanna.

Síðan þetta var fer ég árlega til Krýsuvíkur að hitta vini mína þar og voru þessi myndskeið tekin upp þegar ég fór síðast, fyrir jólin 2012.

Umfram allt er gott að vita að meira býr á Íslandi en augað fær greint, og enn betra að vita það eitt, að hið eina gjald sem Tröllin og Jólasveinar æskja, fyrir að gefa okkur jólin: Er að við séum glöð, að við séum góð hvert við annað.

Vissir þú að þegar jólasveinar halda aftur til fjalla eftir jólin, gægjast þeir á alla glugga þar sem þeir hafa gjafir gefið, og þar sem lítið hjarta eða lítið bros var teiknað í gluggann? Þegar þeir sjá það vita þeir að þar býr gleði og hlýja í hjörtum.

Lögmál aðlöðunar:

• Ef þú hugsar mikið um að þú hefur skort – þá laðarðu að þér skort.
• Ef þú hugsar mikið um að „þig vanti fé“ – þá laðarðu að þér „vöntun á fé“.
• Ef þú hugsar um að eitthvað muni hlotnast þér muntu fá tækifæri …

Lögmál trúar

• Ef þú trúir að fé muni berast þér, án kvíða, þá mun þér berast fé.
• Ef þú trúir að þú fáir ást, án kvíða um að hún vilji þig ekki, þá mun þér bjóðast ást.

Lögmál elsku

• Ef þú elskar gæludýrið þitt, án hiks eða skilyrða, þá mun gæludýrið þitt dafna.
• Ef þú elskar maka þinn, án hiks eða skilyrða, þá mun maki þinn dafna.
• Ef þú sérð gott í öðrum og finnst fólk áhugavert, þá mun fólk laðast að þér.

Lögmál jafnvægis:

• Ef þú laðar að þér fé, en djúpt í sál þinni trúir ekki á velgengni þína, þá muntu missa féð.
• Ef þú laðar að þér ást, en trúir djúpt í sál þinni að þú verðskuldir ekki ást, mun ástin hafna þér.

Ef enginn vill leika með manni, þá er það ávísun á að vera lúser.

Við erum apategund sem nefnist „Homo Sapiens Sapiens“. Já við erum dýr – en okkur finnst við ekki vera dýr. Okkur finnst við vera hin upplýsta kynslóð! Við vitum að jörðin er ekki flöt heldur hnöttur, að hún er ekki flöt miðja alheimsins heldur smápláneta langt í útjaðri hins óþekkta geims.

Við höfum sjónvarp og síma, við höfum bíla, flugvélar og smokka: Já við getum iðkað kynlíf út og suður án þess að bera ábyrgð á afleiðingunum. Við erum fyrsta kynslóð í sögunni sem getur allt sem hún vill, og veit meira en allir aðrir í sögunni.

Samt erum við vanþróuð í augum næstu apategundar! Homo Sappapiens, sem kemur á eftir okkur. Þú trúir mér ekki?

Hér kemur bómullarprófið: Prófaðu í næsta samkvæmi að færa umræður frá „Desperate Housewives“ yfir á uppgötvanir Giordano Bruno’s og hvaða áhrif þær höfðu á upplýsingaöldina.