Þessi fullyrðing kann í fljótu bragði að virðast frekar djörf og því krefst hún útskýringa því hún er flókin.

Trúað fólk biður reglulega og óreglulega. Sumir hafa vanið sig á að fara með kvöldbæn og aðrir morgunbæn og sumir hvorutveggja.

Til er fólk sem fer með stutta bæn í huganum þegar það ræsir bifreiðina og leggur af stað. Sumir biðja ávallt þegar þeir fara út um útihurðina.

Enn aðrir biðja eingöngu þegar þeir muna eftir því og muna oftar eftir því þegar þeim líður illa eða eitthvað bjátar á frekar en þegar vel gengur og þeim líður vel, svo þróa þeir samviskubit yfir að vera ekki trúræknari.

Þess vegna segi ég, persónulegt samband við bænina sjálfa. Hvað við setjum í bænina er einnig persónulegt og kemur engum við nema okkur sjálfum og þeim sem við biðlum til. Margir nota frekar mótaðar bænir úr bænabókum eða meistarabænina sem Jesú kenndi.

Þannig sjáum við að bænin sjálf, hvernig við venjum okkur á að umgangast hana – sem frumspekilegt fyrirbæri – er persónulegt samband við fyrirbærið og athöfnina, ásamt þeim hugleiðingum sem þar hverflast, frekar en endilega samband við þann sem biðlað er til eða rætt við.

Greinin sem ég nefndi hér í upphafi benti á að við mættum aldrei leyfa okkur að verða fyrir vonbrigðum með hvort og þá hvernig bænum okkar væri svarað, því þær væru ekki formlegar umsóknir samkvæmt guðfræðilegum mannréttindum heldur beiðni og að henni yrði að fylgja viss auðmýkt ættum við að vera heil gagnvart henni.

Hér mætti bæta við einni uppáhaldssetningunni sem ég hef heyrt í upptökum Alan Watts; Til að taka eitthvað frá borðinu þarftu að bera eitthvað að borðinu.

Ég hef oft gagnrýnt fyrirbærið Innhverf íhugun (Meditation) og þá ekki að fólk stundi hana heldur að fólk verður að stunda hana undir leiðsgögn reynds dulfræðings (Experienced Mystic) og þá er ekki nóg að dulfræðingurinn hafi farið á tvö námskeið og iðkað íhugun í örfá ár.

Reyndur er hér í merkingunni að lágmarki tveir áratugir og Dulfræðingur  merkir hér aðila sem hefur iðkað andleg fræði með einhverri viðurkenndri (eða þekktri) aðferð í álíka langan tíma en þó ekki endilega ávallt sömu aðferðinni.

Dulspekingur er einnig dulfræðingur en þó má greina þar á milli og segja að spekingurinn sé sambærilegur Kaþólskum leikmanni annars vegar og fræðingurinn Kaþólskur guðfræðingur. Látum þó gott heita, því spekingar eru engu síðri en fræðingar.

Fólk sem iðkar Íhugun í samtíma okkar notar hana oft sem leið til að kyrra hugann og ná tilfinningalegri og andlegri firrð í iðukasti borgarlífsins og annarra nútímaþátta. Oft er hún kennd af fólki sem hefur lesið nokkrar bækur, farið á nokkur námskeið og kann slangrið. Frasana og tónana sem eru notaðir til að gefa til kynna ákveðna mýkt og andlegan blæ.

Sumir dulspekingar eru fæddir með ófreskigáfu (meðfæddir miðilshæfileikar) og flestir slíkra hafa þroskað hana en á mismunandi máta. Sumir hafa t.d. skerpta sýn á tilfinningalíf fólk sem það vinnur með, aðrir geta séð dulda vætti og jafnvel átt við þá samskipti, og á milli þessara tveggja póla er urmull af reynslu.

Fæstir átta sig á því að Innhverf Íhugun er hluti af trúarkerfi sem heitir Hindúismi og að Jógar eru fræðimenn innan þess trúarkerfis. Þessi fræði eru mörgþúsund ára gömul og iðkuð í fúlustu alvöru til að meðhöndla andlega, tilfinningalega og röklæga vitund mannsins ásamt hinni líkamlegu.

Hindúísk fræði, rétt eins og öll andleg fræði, hafa í sinni verkfæraflóru mörg mismunandi tól til að vinna með áðurnefndar fjórar vitundir mannsins ásamt þeirri fimmtu sem er óskilgreind, og eru notuð að eiga samskipti við eða meðhöndla þá krafta og (hugsanlegar) verur sem talið er að deili sama alheimi og við mannverur.

Að nota slík fræði sem streitulosunartól í hálfkæringi og yfirborðsmennsku, er álíka og hleypa óhörðnuðum unglingi á sportbíl út í umferðina í Istanbúl.

Nú spyr lesandinn hvaða samhengi sé á milli bænar og íhugunar en það mætti vera augljóst. Um er að ræða tvær nálganir á sambærilega hluti. Sem dæmi má benda á að Ultra Orthodox og Orthodox rabbínar í Júdaisma – sem eru mjög færir dulfræðingar – leyfa ekki sjálfum sér að iðka Kabbala fræði fyrr en á miðjum aldri.

Öll viðurkennd andleg fræði – öfugt við andlegt fúsk eða grúsk – fela í sér dulmögnun á orku, krafti, innsæi, víðsýni og dýpt sem getur yfirkeyrt, afbakað og jafnvel sturlað þann sem ekki meðhöndlar aðferðir þessar af virðingu.

Bæn er eina iðkunin sem er fullkomlega hættulaus þegar hér er komið við sögu. Lesendur mínir vita að ég hef iðkað dulspeki og dulsálarfræði í marga áratugi og ég ef sjálfur misstígið mig víða á þeirri braut.

Viðvaranir mínar eru ekki veittar til að stjórna neinum eða gera sjálfan mig að fræðingi, heldur til að auðvelda leitendum að sjá og þekkja holurnar í veginum þegar þeir aka fram á þær í myrkrinu.

Þegar maður sér holuna og hefur heyrt minnst á hana, þá er maður fljótari að beygja framhjá henni en ef maður lendir í henni og veit hvað gerðist, á maður auðveldara með að rísa upp á ný eða leita sér aðstoðar.

Nútíma kennsla í neytendasamfélagi húmanismans hefur gert alla dulspeki (mystique) að einhvers konar Hollýwood hugmynd sem skipti litlu sem engu máli, sé bara gauf í fólki sem ekki valdi raunhyggju. Það er alls ekki svo. Fólk sem hefur iðkað skipulagða og djúphugsaða frumspeki – en dulspeki er angi af frumspeki – kemst ekkert úr sporunum nema þroska með sér skarpa raunhyggju.

Þessi hugleiðing er kannski fulldjúp, svo við hugum aftur að bæninni og fjórum þáttum vitundarinnar á praktískan hátt.

Við gleymum því  oft í dagsins önn að gæta að sjálfssögðum hlutum á borð við öndun eða líkamsstöðu, eða þeirri nauðsyn að fá okkur vatnsglas örlítið oftar.  Við gætum ekki alltaf að því, og það er sjaldan kennt, að hugurinn er oft verkfæri tilfinninga frekar en öfugt.

Sjaldan er okkur kennt að hvorutveggja má þjálfa og móta, að hugurinn getur tekið vald yfir tilfinningum eða þá að bæði geta lifað saman í jafnvægi.

Að setja sér það markmið að taka tíu mínútur daglega til að gæta að þessu, getur gjörbreytt öllu lífi þínu á skömmum tíma. Hvort þessar  mínútur eru teknar að morgni dags, miðjum degi eða að kvöldi, er eins og áður sagði, spurning um persónulegt samband við bænina.

Þú byrjar mínúturnar á að fá þér eitt stórt vatnsglas, jafnvel tvö. Þetta krefst yfirvegunar og að vera gert rólega. Best er að vera andspænis glugga – standandi frekar en sitjandi – og því betra útsýni, því betra. Þessu næst – eða á meðan – fyllir þú lungun lofti þrem til fjórum sinnum sinnum, með því að þenja út þindina og láta loftið flæða í neðri lungun (efri lungun fylla sig sjálf).

Þá  tekurðu stutta stund í að segja (Guði, Alheimsvitund, Eigin sál, eða hverju því sem þú trúir á) eitthvað í bæn, þú reynir eins og hægt er að hafa hana ópersónulega samræðu um eitthvað annað en sjálfan þig en ef þú verður að ræða um sjálfan þig og persónuleg atriði þá tekurðu það fram.

Þegar þú hefur iðkað þetta í fáeina daga muntu smámsaman taka eftir að í þínu daglega lífi er að glæðast friður – eða firrð – sem rís eins og óútskýrður kraftur frá hinum myrku undirdjúpum óvitundarinnar (Unconscious) og flæðir út í alla þína limi og vitund.

Í kjölfarið ferðu að sjá skýrar hvernig þú bregst við heiminum með Hjólfari hugans eða hvenær þú ert vanabundinn í Fangelsi hjartans og þú ferð að sjá skýrar hvernig hugarbrautir þínar og tilfininngalegur vani beitir sál þína ofbeldi og þá sérðu sífellt betur hvernig ofbeldi er síðasta úrræði hins úrvinda huga (Last resort of exhausted minds).

Þú ferð að sjá sífellt betur það undurverk sem alheimurinn er.

Við vitum ekki hvernig hann hófst, sé hann skapaður eða þróaður, við vitum ekki hvað var á undan honum, hvað er utan við hann og við vitum ekki hvað vitund er. Við vitum aðeins að við erum hluti einhvers undursamlegs, punktur. Við sjáum þá sífellt betur hvernig aðilar og kerfi sem krefjast þess að við aðlögum vitund okkar að hinum og þessum sannleikum, eru oft tæmdir hugar að beita ofbeldi.

Við gleymum yfirleitt í daglegu amstri að viðbrögð sem gerð eru í krafti tilfinninga geta verið vafasöm, bæði þessi neikvæðu og þessi jákvæðu, sé þeim ekki rétt stýrt. Þess vegna er gott að hafa kyrrðina, eða kunna að vera ekkert (Nothingness, fimmta frumefnið), þó ekki sé nema örlítið öðru hvoru, til að fá tómarúm til að spyrja réttra spurninga og vinna úr þeim.

Að lokum minnist ég á hið persónulega samband við það sem biðlað er til. Slíkt fyrirbæri get ég ekki fjallað um því ég á mitt persónulega samband og þú þitt, hvað svo sem það er sem þú trúir á. Ég get hins vegar lofað þér að sú aðferð sem hér útskýrð, mun dýpka þetta samband og gæða innra líf þitt meira næmi, virðingu og jafnvægi, sérstaklega hvað þetta varðar.

Nútíma húmanismi heldur því oft fram að trú sé öryggishringur fyrir fólk sem ekki höndli veruleikann. Eins og Karl Marx sagði, að trúarbrögðin væru ópíum fólks. Því er öfugt farið. Öguð trú krefst yfirvegunar og sjálfsaga allra fjögurra vitundarþátta mannsins og meðvitundar um fimmta frumþáttin, sem er oft nefndur Tómið.

Trúað fólk – án tillits til hvaða trúarbrögð það iðkar – þjálfar rökhugsun, iðkar andlegan aga, rýnir í og slípar tilfinningalíf sitt og meðhöndlar líkama sinn af virðingu s.s. hvernig honum er beitt og hann nærður. Loks veltir það fyrir sér á marga vegu margskonar og margslungnum sannleikum sem víkka hugann öfugt við flatneskjulegar aðferðir slangurs af því tagi sem Marx og aðrir húmanistar hafa leyft sér.

Góðar stundir.

Við tökum í raun vald yfir þeim; því sá sem leiðir okkur beitir óhjákvæmilega þeim refsivendi sem hann óttast sjálfur.

Ef sá vöndur er þér merkingarlaus, því þú hefur vald yfir afstöðu þinni, þá brýturðu vald hans á bak aftur og þar með sigrar þú heiminn.

Þetta er hvergi kennt í samfélagi myrkurs; að þú hafir vald yfir huga þínum og afstöðu.

Hins vegar er mikið hlúð að tilfinningasemi og skoðunum, sem hvorutveggja er stormur í klósettskál. Stundum þarf að kúka upp í vindinn, af ákveðni og festu.

Það kemur í hugann eitt sem ég mætti minna oftar á, að lýðurinn sjálfur er sá siðlausi.

Elítan sem heldur huga skrílsins uppteknum í spunum og dáleiðslu heldur því fram – og notar hálfguð sinn vísindin sem enginn má efast um – að hinn siðlausi sé sá sem ekki hafi samkennd með öðru fólki, og bendir á ýmis dæmi og jafnvel káragen máli sínu til stuðnings.

Sannleikurinn er sá að hinn siðblindi (eða samkenndarlausi) sé laus við tilfinningasemi sem hægt sé að meðhöndla með dáleiðslu og spunaþvættingi. Taktu eftir hvernig elítan stýrir tilfinningalegri afstöðu fólks í gegnum fyrirsagnir, fréttablekkingar og aðra hugarstorma.

Taktu því næst eftir því hvernig hatursáróður er ólöglegur víða í heimi lýgvelda og tengdu það saman við lagabundinn eignarétt. Því hatursáróður er verkfæri elítunnar og vei þeim sem gæti notað það tól á annan hátt en hún er að móta.

Þetta tengist vilja; því sá sem er ekki háður melódramatískri afstöðu, er sá sem mótar vilja sinn.

Þegar sá aðili tekur þá ákvörðun að breyta skoðun sinni í afstöðu, og notar reynslumótlæti til að meitla þessa afstöðu; þá mótar hann vilja og tekur vald yfir sjálfum sér og heiminum.

Enginn getur stjórnað slíkum huga né hjarta nema eigandinn og slíkt er eitur í beinum elítunnar. Snákurinn er því ekki djöfullinn eins og prestarnir ljúga í þig, heldur þinn eigin vilji. Því eitrið bítur á elítuna en ekki þig.

Taktu eftir því að þeir hafa aldrei útskýrt hvaða guð gekk um í paradís og rabbaði við andlegan forföður okkar. Kannski var sú guðlega vera bara hátt settur ljósengill og kannski var snákurinn að vara við uppreisn hans.

Mundu að öll hugarkerfi eru verkfæri Satans og föllnu englanna hans, hvort sem þau eru yfirskilvitleg eða verlaldleg, ætluð til að múlbinda sál þína.

Með hverjum áratugnum þrengist svo ramminn um hvaða spurningar séu innan ramma og hverjar séu utan.

Ég hef oft bent á að öll mannleg meðtekning (Perception) sé háð trú og að ómeðvituð trú okkar á veröldina skapi hana.

Einnig vek ég athygli á því að hugtakið trú táknar „sannfæringu um það sem eigi er auðið að sjá.“

Það liggur því í hlutarins eðli að Trú er sannfæring um hugmynd eða hugsun sem ekki liggur í augum upp eða er ekki auðveldlega mæld. Skiptir þar engu hvort við trúum að Guð sé til eða hvort við trúum að kisan okkar elski okkur eða hvort við trúum að Einstein hafi reiknað rétt.

Rétt eins og við trúum að bóluefni varni ókenndum smitsjúkdómum þegar við ferðumst til þriðja heimsins og við trúum að úti sé níu gráðu hiti, þá vitum við ekki hvað er í bóluefninu, við vitum ekki hvað veldur smitsjúkdómum í þriðja heiminum og við vitum ekki hvers vegna fjöður eða kvikasilfur mælir hitann úti né heldur hver ákvarðaði kvarðann.

Við trúum því sem okkur er kennt að treysta á og það er ekki svo auðið að sjá hvort þeir lugu eða skrumskældu eða sögðu satt. Við venjumst því hins vegar hvaða tilfinning það er að fara út með húfu og vettlinga þegar mælirinn segir níu gráðu hiti.

En sé norðan rok, þá viljum við bæta lopapeysunni við, þó sagði mælirinn ekkert um það og við höfum vanist því að hugsa ekki út í að mælirinn segir ekki alla söguna.

Taka mætti fjölmörg önnur, og hugsanlega einfaldari dæmi, en ég held að liggi í augum uppi hvað ég meina þegar ég nota orðið trú. Þó langar mig að útskýra hvers vegna ég legg svo mjög upp úr því að fólk sjái að öll okkar heimsmynd, frá hinu smæsta til hins stærsta, er grundvölluð á þessu hugtaki og eðli þess.

Ef við byggjum í ríki þar sem aðeins ein trúarbrögð væru viðurkennd, þá myndum við sjálfkrafa vera alin upp innan þess hugmynda- og regluverks sem viðkomandi trúarbrögð grundvölluðust á. Smám saman myndi öll okkar heimsmynd takmarkast af þeirri heimsmynd sem þar væri kennd.

Ef við síðan efuðumst um þau gildi eða þau sannleiksgrjót sem þar væru hlaðin upp, væri góðlátlega gert gys að okkur eða veist að okkur með háðgslósum og jafnvel reiði. Ef við þráuðumst við og færum að sækja í kennslu annarra sem brotist hafa út fyrir rammann yrðum við fyrir breiðsíðu háðsglósa og reiðigjósturs úr mörgum áttum, og helst þögguð (eða jöðruð).

Ef við myndum enn þráast við að fara út fyrir rammann og í þetta sinn nota okkar eigin rök, okkar eigin sannfæringu, auk þeirra raka og þekkingar sem við öflum okkur annars staðar frá, yrðum við ofsótt af því regluverki – eða forkólfum þess – sem ræður ríkjum innan trúarkerfisins.

Hið sama eðli á við í öllum greinum nútímalífs, óháð þekkingu og rökvísi þeirra. Best er að vísa til þeirra sem efast um – eða afneita – helförinni. Einnig má vísa ti þeirra sem voga sér að andmæla femínisma eða bólusetningum og öðrum læknisfræðum og þannig mætti lengi telja.

Hvert sem litið er, sjáum við skilgreind hugarkerfi sem byggt hafa upp regluverk hugsana og hugmynda sem tekin eru fram yfir allan vafa, og oftast nær fylgt í blindni. Mörg þeirra virka vísindaleg því þau eru hjúpuð í þannig búning, en sé grúskað ofan í kjöl þeirra kemur í ljós að þau öll byggjast á ætlunum (Assumption) en ekki ályktunum (Deduction).

Hver voru aftur rökin fyrir Kenntölu og Íslandslykli? Eru aðrar þjóðir með svona kerfi eða erum við tilraunaþjóð alþjóðaelítunnar?

Síðari þátturinn eru amerískar bíómyndir um blaðamennsku sem hafa dáleitt almenning til að trúa á hinn baráttuglaða rannsóknarblaðamann og hugrekki hans til að fletta ofan af spillingu.

Við sem köfum dýpra, lesum víðar og spyrjum spurninga og finnum við þeim svör, sérstaklega þau okkar sem spyrja nýrra spurninga upp úr bæði þægilegum og óþægilegum svörum, sjáum að báðir þættirnir eru þvættingur.

Viðburðir segja bara það sem gerist en aldrei hvers vegna það gerist né heldur hvaða langtíma aðdraganda það hafði og enn síður hver hagnast á því.

Sé haldið nógu mörgum viðburðum að fólki frá nægilegri breiðsíðu fjölmiðla sem í fljótu bragði virka ólíkir út á við þó þeir tengist í gegnum þræðina til sömu valdaklíku, þá dáleiðist hugurinn því hann hættir að spyrja spurninga þegar hann fær á tilfinninguna að hann fái að vita allt sem hann þarf að vita innan um helling af atriðum sem hann hefur engan áhuga á.

Rannsóknarblaðamaðurinn er sömuleiðis þvættingur og þetta vita allir sem unnið hafa hjá fyrirtækjum sem eru stór eða hjá stofnunum, því þar myndast yfirleitt ákveðið hugarfar hjá fólki sem snýr að því að vernda stólinn sinn eða komast hærra í metorðastiga eða hækka laun eða þá að afla sér orðstýs sem gagnast við frekari frama annars staðar.

Slíkt fólk ruggar ekki bátnum og fórnar ekki frama sínum fyrir almannaheill og gegnsæi, sérstaklega ekki í menningu sem hengir bakara fyrir smið eftir því hvernig fyrirsagnir eru lesnar með síum tilfinninga og yfirborðshyggju. Sjaldan ef nokkru sinni stendur þetta fólk upp ef samstarfsfólk þess er beitt þöggun, lagt í einelti eða sett út af sakramentinu.

Þetta er dáleiðsla lýðsins; að hann trúir þeim skuggamyndum sem fjölmiðlar varpa á hellisveginn og mátar þær við óskhyggju sína um þann veruleika sem hann þráir.

Þess vegna er reiði oft áberandi í hinni svonefndu umræðu, sem að innihaldi er mestmegnis froða, því undir hinu fágaða og falska yfirborði blundar vitneskjan um að hinn siðspillti lýður lifir í lýgi og grípu hvaða réttlætingu sem vera skal til að forðast viðurkenningu eigin sora.

Þannig séð sá almenningur ekki að keisarinn var nakinn því þú sérð það sem þú vilt trúa að sé þarna, því það heldur þínum eigin bát í flotanum, og þó þeir fiski sem róa þá eru fáir sem fatta að feitustu miðin eru fyrir þá sem þora einir fyrir gárandi nesið meðan hinir bíða í þess í flotanum að golan verði að stillu.

Tökum eftir því að þetta skildi Hans Kristján þegar hann skrifaði söguna um Nýju fötin keisarans því hann lét barn benda á hið augljósa en ekki andófsmann rannsóknarblaðamennsku eða reiðan utangarðsmann umræðunnar. Sem aftur ætti að minna okkur hérlendinga á að Kaupmannahöfn hafði borgar- og siðmenningu í margar aldir áður en smáþorpið við Faxaflóa gat þóst vera borg.

Hið sorglegasta í öllu þessu er að menntakerfið er ennfremur búið að kenna hinum dáleidda lýð um hvað skuli hugsa og hvernig skuli nálgast hina augljósu niðurstöðu en hefur hvergi kennt að rýna í bæði þessi ferli eða vinna úr hinni óvenjulegu niðurstöðu eða óvinsælu.

Aðeins skuli virða þá sem með hugrekki óvenjulegrar hugsunar breitt flatri kökunni í hnött en alls ekki troða sér út fyrir borðstokk hinnar skilgreindu sjóndeildar. Hins vegar er kladdinn fullur af einkunnum sem segja að menntun hafi náðst ýmist með láði eða ágætum og það dugar hinum dáleidda skríl.

Í ofanálag bætist fjöldaframleidd afþreyingarmenning sem segir þeim fáu sem rumska að þetta sé alltílæ því Neo muni splundra Matrixinu og þú þarft því ekkert að gera, blindur á að Neo er stjórnmálamaður elítunnar í búningi einfarans (Maverick) sem sigrar hið illa og fær sætu skvísuna í lokin.

Hinn heilagi Maverick er því naglinn í líkkistu hins dáleidda huga, jarðsunginn af prestum meginfjölmiðla, vottaður af hersveit embættismanna sem enginn tekur eftir að halda um stjórntæki valdsins, syrgður af atkvæðavél átrúnaðargoða hins siðspillta heims sem setur stjórnmálamanninn fremstan meðal jafningja, huggaður af andlegum eineistingum geistlegrar stéttar sem heldur heilagri andagift í gíslingu skinhelgi og ótta.

Eina ástæðan fyrir því að ég trúi að hægt sé að sækja gegn þessu rammgerða virki hins steinrunna huga sem heldur að hann hafi hætt að brenna nornir á báli, er sú að Guð segir mér að það sé gerlegt. Fullyrðing sem er spottuð í heimi þar sem þrír fjórðu fjöldans játa í orði kveðnu trú á slíkar trúarlegar upplifanir en hefur þó ekki opnað bókina helgu sem á þeim er byggð.

Spámaðurinn Daníel sá sýn fyrir 25 öldum síðan, þar sem hann sá steinvölu velta ofan úr fjalli að fótum risans sem framangreind lýsing á við þó notuð sé önnur líking. Risinn er með höfuð úr gulli, brjóst úr stáli lendar úr eir og fætur úr blöndu af eir og mold – ef rétt er munað. Steinvalan splundraði ökkla risans svo hann hrundi saman.

Margir hafa túlkað risann sem sögu heimsvelda og mátað flest heimsveldi sögunnar við lýsingu risans en hin rétta túlkun er heimsveldi hugsunar og sé sú mátun notuð við rýni á mannssöguna sést hún vel. Við risum úr steinöld til bronsaldar, héldum áfram um stálöld til gullaldar egósins sem trúir á sjálft sig og rammar heiminn inni í blekkingarheimi hins gullslegna kálfs; heimsveldi sem stendur á sandi.

Rétt eins og Golíat kerfisins forðum réði við hvern þann aktivista sem að honum sótti með hefðbundnum vopnum andans, sá hann ekki við steinvölu Davíðs. Drengsins sem hafði trú í brjósti, kjark í hjarta, skýran huga og sýn í sál.

Þannig mun hinn steinrunni risi hins sjálfumglaða gyllta egós hrynja fyrir þeim ljóma sem kemur að innan þegar steinvala Guðdómsins ýtir við henni, hvaðan sem hún kemur.

Bók mín Orðatal rekur söguþráð Biblíunnar. Þar er þessi spádómur Daníels túlkaður ásamt öðrum miklum spádómum og rakin sagan frá syndafallinu til spámannsins Jósúa Maríusonar – sem hinn kristni heimur tilbiður sem líkneskið Jesú.

Bókin er enn í handriti en hún er 98% eins og ég mun hafa hana þegar ég finn nenníng og tíma til að klára hana. Þangað til má hlusta á hljóðbókina frítt á sama léni og lokaútgáfa hennar verður útgefin á.

Þar sá ég að undir teppi meginmiðlunar og hins lögleidda „menntakerfis” var straumur af fólki að segja sömu hluti, segja frá sams konar innsæi, ekki bara í okkar samtíma heldur í samtíma fortíðar einnig.

Svo lenti ég í fjaðrafoki elítunnar, fyrst í dómskerfinu þar sem ég fékk að kynnast því af fyrstu hendi að lagakerfið hefur engan áhuga á sannleika og heiðri heldur að stimpla eins og þeir komast upp með hvern þann sem þeim sýnist; því ég var dæmdur fyrir tvo glæpi en drýgði bara annan þeirra.

Þá sá ég hvernig dómendur geta dæmt og komast upp með að dæma í samræmi við skoðanir sínar og trú og geta túlka sönnunarbyrði að geðþótta; þetta er hvergi sýnt. Þetta hef ég ekki ritað bók um enn, en mun gera í fyllingu tímans og draga fram hluti á borð við það hvernig Alþingi hefur brotið eigin stjórnarskrá með því að úthluta nefnd það vald að þyngja dóma.

Síðan lenti ég í fjaðrafoki stofnana kerfisins þegar ég var hjá Fiskistofu – en um það hef ég ritað ítarlega í „Varðmenn kvótans” þar sem ég komst að því sama og hjá dómskerfinu, að yfirmenn stofnana eru þeir sem halda um valdið en ekki þeir sem við kjósum til Þings eða stjórnar. Að við höfum verið dáleidd til að *trúa* á faglega ábyrgð og faglega starfshætti stofnana, sem sannanlega eru aðeins orðin tóm á alla breiðsíðuna.

Síðar kynntist ég því hvernig stofnanir ríkis og bæja geta sniðgengið skyldu sína til að vera bágstöddum sú stoð sem þeir eiga að vera, en geta þess í stað svipt þig forsendum til framfærslu og stutt við að þú missir heimili þitt en á sama tíma skýlt sér á bak við þöggun eða lagalegt og stofnanakennt orðagjálfur og meira og jafnvel beitt þig fasískum stjórnarháttum.

Aftur hef ég ekki ritað mikið um þann þátt en mun líklega hafa það með í bókinni um dómsferilinn, efni sem mig langar ekki að skrifa um en einn daginn mun þó gera – ef Guð og heilsa leyfir.

í dag sé ég hvernig ég tilheyri vaxandi og stórum fjölda fólks sem hefur ekki rödd í meginmiðlum en vinnur af alefli niðri í grasrótinni að berjast fyrir sjálfsmenntun, að viðhalda góðum gildum heimsmenningar, að reyna af alefli að ýta við steinrunninni dáleiðslu fjöldans og þó við séum nær öll ósammála um næstum allt, að það er einmitt hið góða, því við erum öll sammála um eitthvað ógurlega gott sem enginn getur skilgreint.

Síðustu daga hef ég verið að grúska í margra klukkutíma safni af efni þar sem fólk er að gera ótrúlega góða og framúrstefnulega hluti sem byggjast á fyirirlestrum Rudolf Steiner fyrir meira en öld.

Hugmyndir sem enn í dag eru mílur á undan samtíma okkar, hluti sem ég fór að skoða því ég frétti utan að mer að hann var að fjalla um hluti sem ég fór að hugsa um í fyrra og kannaði utan að mér í fyrra þegar ég var úti á landsbyggðinni, hluti sem ég vissi ekki að neinn væri að fjalla um.

Ég er þakklátur, ekki bara fyrir að ég vaknaði, heldur að ég var vakinn. Það er mér trúarleg upplifun, en verulega kærleiksaukandi. Málið er að ég er fokreiður; yfir öllum þeim blekkingum og áróðri sem hefur verið beitt áratugum saman til að temja og leiða huga minn!

Hin gengna hetja kvikmynda og bardagalista, Bruce Lee, var eitt sinn spurður á hverju tækni hans byggðist. Ástæðan var tvíþætt, bæði sú að hann kunni skil á mismunandi stefnum í bardagalist en einnig því að hann ekki bara blandaði þeim saman eftir hentugleikum heldur að sumt var nýtt og ferskt hjá honum eins og það fæddist eftir þörfum.

Svar hans var á þessa leið; „vertu vatnið vinur minn, vertu vatnið.” Þessi setning hans ber þess greinileg merki að hann var – svo sem ég er sjálfur – aðdáandi andlegs spekings sem hét Jiddu Krishnamurti og kenndi andlega hugsun óháð trúarbragða en hið síðarnefnda er ekki óskylt mínum eigin kenningum.

Í hverju því sem ég tek mér fyrir hendur, í áþreifanlegum veruleika, hugrænum eða andlegum reyni ég að tileinka mér flæði vatnsins og þess innsæis sem því fylgir. Þannig séð veit ég ekki hvort grein þessi skilar vitrænni hugsun eða innsæi, heldur að ég hafði þörf fyrir að tjá það sem hér er sagt.

Þetta sama á við um þá hugsjón sem ég nefni Skammtalýðræði; að barátta fólks fyrir beinu lýðræði hefst í samræðu en ekki umræðu og að vald virkar ekki á lýðinn ef lýðurinn óhlýðnast, en að sama skapi verður barist gegn lýðnum og hann bugaður eða kúgaður ef hann streitist á móti.

Hin ástæðan var mun áhugaverðari. Hún var sú að kynslóðin sem kom út af Egyptalandi – eða út úr hinu táknræna heimskerfi ótta og haturs – kunni ekki að höndla þá hreinu sýn sem spámaðurinn bar þeim.

Því var sú kynslóð látin flakka um eyðimörkina, frjáls úr viðjum Egypta en ekki tilbúin í þá miklu umbreytingu sem spáð var að yrði. Því þyrfti ný kynslóð að rísa og alast upp í því millibilsástandi sem þarna var búið til.

Það er eins á okkar tímum. Kynslóðin sem sá endurkomu þess frelsara sem hún ákallaði, hvorki sá táknin né var tilbúin til að opna augun fyrir þeim þegar þau voru rekin framan í hana. Synir hennar og dætur hafa í eitt spádómstímabil (eins og það er skilgreint af spámanni Guðs, Benjamín H. J. Eiríkssyni) beðið umbreytingarinnar og samfélag heimsins verið í undirbúningi fyrir umbreytinguna.

Þessi undirbúningur hefur þegar verið útskýrður og birtur í kjölfar þess að höfðingi föllnu englanna hefur verið fangaður og varpað í dýflissu á síðustu tveim árum. Allt sem hér kemur fram á sér stuðning i Biblíunni, sem er einn hornsteinn þeirrar menningar sem við erum sprottinn úr.

Hinn hornsteinninn er sú djarfa hugsun sem höfundar Íslensku þjóðarinnar bjuggu yfir fyrir 1.200 árum; hugsun sem einnig hefur verið útskýrð. Nær enginn nútímamaður, með allar sínar prófgráður og árafjölda í skóla hefur nokkra hugmynd um það hvað hér er ritað.

Sem er einmitt það sem spámaðurinn mikli Jósúa Maríu- og Jósepsson átti við þegar hann fyrst sagði „þú ótrúa og blinda þjóð sem grýtti spámenn sína“ og síðan „ég kem eins og þjófur á nóttu, verið vel á verði til að sjá þegar ég kem,“ og síðar „þið munuð leita mín en ekki finna.“

Eitt af því sem er átakanlegast í þessu er að þeir sem ákalla hinn svonefnda frelsara eru að ákalla skurðgoð sem sett var á stall af Konstantín keisara, höfundi Kaþólsku kirkkjunnar.

Þetta er ekki ritað með ádeilu í hjartanu heldur trega.

• Mynstrið sem lýsir endurkomunni (en).
  
• Mynstrið sem lýsir því heimsástandi þegar endurkoman á sér stað (en).
  
• Hornsteinninn að fæðingu Íslenzkrar þjóðar (is).
  
• Lýsing hins eiginlega heimsendis – sem þegar hefur átt sér stað (is).

Abraham þráttaði við Guð og bað Sódómu og Gómorru vægðar ef fimmtíu réttlátir byggju í þeim. Prúttinu lauk á því að borgunum yrði þyrmt ef 10 réttlátir menn og fjölskyldur þeirra fyndust í borgunum. Einn fannst.

Inntakið er ekki hvort núverandi heimskerfi muni brenna upp í “hugarfarslegu báli” heldur því hvenær menn og konur hætti að biðja því vægðar og ennfremur hve lengi það ætlar að sífra yfir hvernig ástandið er eða hefjast handa við umbreytinguna miklu. Hve margir muni ganga inn um þær dyr, eða það sem ég óttast af innstu hjartarótum; hve fáir?

Abraham mátti prútta við skapara okkar, þá má það hver sem er, ekki satt? Nær allir sem ég hef kynnst, sem trúa á spádómana miklu, trúa þeim af hatri á heimskerfinu. Þeir þrá og spá miklum eyðileggingum. Slíkt er fyrra.

Heimsendir er endir hugsunar, umbreytingin er þegar hugsunin umturnast til lífs og hverfur frá hatri og reiði. Fólk gleymir stundum að skaparinn er áhugasamur um kærleika og sköpun. Nokkuð sem fylgjendur Múhameðs hafa margir gleymt einnig.

Ég vona að það séu fleiri sem hafa áhuga á kærleika og sköpun.

Ég trúi varla að ég hafi komið auga á það, en útskýringin er flóknari en stöðuuppfærsla leyfir. Hins vegar, sé samsæriskenningin rétt, þá birtast önnur samsæri sem eru dálítið spes.

Ísis er gott dæmi um þetta. Þér er sagt að uppreisnarhópur nokkur þúsnd vígamanna vopnaðir handsprengjum og handvélbyssum hafi á einum mánuði hernumið hálft Írak og fjórðung Sýrlands,sem þá voru þegar vígvædd með skriðdrekum og herþotum.

Svipað og ef Íbúar Glasgow myndu á tveim helgum hertaka Írland, Skotland og þriðjung Englands með sama hætti.,

Svo sérðu stærsta herveldi samtímans hóta að fara í stríð við þá vegna þriggja blaðamanna, en þetta er alltílæ því þú hatar og óttast Íslam, sem eru trúarbrögð 1.200 milljón manna. Svo heldurðu líklega að veröldin sé nákvæmlega eins og sögubækur í skóla kenndu þér. En vittu til, þá varstu bara krakki og gáðir ekki hvaða heimildir sögubækurnar notuðu.

Sorrý stína, veröldin er dáldið öðruvísi en þú heldur ef þú tottar bara sannleikann frá Rúv, 365 og Hádegismóum.

 

 

Heilinn í þér er lífrænt reikniverk, og það er vissulega rétt sem margir hafa bent á, að hann er líkari útvarpsmóttakara en framleiðanda. Hann vinnur úr upplýsingum sem hann fær.

Hinn mannlegi einstaklingur þorir ekki að fara út á þann planka, því hvað er þá egóið, sjálfsmyndin,, nafnið mitt, vitið mitt, þekkingin mín, rökin mín; viðurkenningin á mér?

Allt þetta heldur áfram að vera til staðar. En þú ert sál áður en þú verður egó og þú verður áfram sál eftir að egóið deyr. Þú lofar egóinu að þú varðveitir sögu þess og vittu til, það gefur vellíðan til baka, traust og virðingu. Því egóið er uppskrift hugans, hugarmynstur; blekking vitundar falin í reikniverki.

Sálin er hin raunverulega vitund sem fæðir hugann af hugmyndum, innsæi og sköpunarkrafti.

Til að styrkja sálina færir þú vægið af egóinu yfir á hana og varpar skoðunum þínum yfir í gildismat sem þú stendur með. Þannig endurtengist þú aftur sál alheimsins og upplifir hið sanna afl. En meðan þú viðurkennir ekki sál þína – sem líkaminn er inní – þá hleypir þú að vitund þinni andaverum vonskunnar í himingeimnum.

Það er ástæða fyrir því að þú ert alin(n) upp í veröld sem fjarlægir þennan skilning frá þér. Því það eru til aðrar vitundir sem nærast á sköpunarkrafti hinnar fönguðu sálar.

Ég hef fjallað meira um skyldar pælingar í The Process of Positive Willpower.

Nokkuð sem meginmiðlar segja þér ekki, er að múslímaheimurinn er 1.200 milljónir manna og það er alvörufólk með alvöru menningu. Pínuoggulítiðsmávegis öðruvísi en okkar, en hvorki betri né verri en okkar.

Við erum bara svo ofmenntuð að við sjáum það stundum betur á okkar hátt en þeirra.

Stundum er fólk of upptekið af að leggja moskur saman við sjálfssprengi öfgamenn, sem eru jafn reiðir þeim sjálfum, til að sjá að þeir eru undantekningar.

Hún hangi í tilbeiðslu á úrelta eða hálfúrelta hugmynd um yfirskilvitlega veru sem hafi dálítið öfgakenndar mannlegar tilfinningar á borð við litróf afbrýði og fyrirgefningar og margt þar á milli.

Enn fremur er sýnin á gildi trúar orðin bjöguð, jafnvel af prestunum sjálfum.

Kraftaverk fortíðar séu blekking, sýnir þeirra sem byggðu upp rökvísi og sýn trúarlegra sannfæringa hafi verið bipolar mannverur sem ekki höfðu þor eða styrk til að lifa eðlilegu kynferðis- og fjölskyldulífi.

Oft hafi þeir verið manneskjur sem höfðu fullmikinn áhuga á að fordæma annað fólk og ramma fylgjendur sínar inn í takmarkaða veröld fordóma, bölsýni og takmörkunar í andlegri og veraldlegri sköpun.

Að sama skapi hefur jafnvel innan trúarheimsins verið sett á jaðarinn verk þeirra sem upprunalega veittu innblástur að farvegi trúarinnar eða spámanna og spákvenna. Litið er á sem fæsta spámenn og oft gert lítið úr sýn þeirra með því að bæta við trúarlegum útskýringum, guðfræðilegum rökum og heimspekilegri afstöðu sem útvatnar segðir þeirra og útskýringar.

Umfram allt eru spámenn sem mest útilokaðir frá veruleika hins trúaða; þeir eru fjarlægir í tíma, gert lítið úr þeim á grundvelli mannlegs breiskleika eða ótrúverðugleika stöku míta um þá. Aðallega er stillt upp deiluverki þess hvort þeir séu fleiri eða færri.

Tökum fáeinar stiklur um þetta.

Það hvort meyjarfæðingin sé möguleg eða ekki eða hvort vatnsgangan sé fræðilega geranleg er nægilegt mörgum til að útiloka að Jósúa Maríu- og Jósepsson hafi getað verið getinn og leiddur yfirskilvitlega, hann hafi þó verið vísdómsmaður og líklega gæddur heilunarmætti.

Þetta er viðhorf efahyggjumanna en trúaðir líta hann þó aðeins sterkari en efast þó um sumt, þó eru þeir harðir á því að hann hljóti að hafa verið gæddur guðlegum mætti og að útilokað sé að síðari spámenn s.s. Múhameðs hafi getað verið sendiboðar hins eina Guðs, Jósúa hljóti að vera sá síðasti.

Báðir áðurnefndir hópar líta til Múhameðs og taka fljótt í þann hæl að hann hafi verið meðmæltur heilögu stríði ásamt ýmsu ofbeldi sem yfirlýstir fylgjendur hans viðhalda s.s. Jihad, refsingum með afhausun og aflimun.

Einnig er litið til þess að sagt er að hann hafi kvongast ungri stúlku þegar kona hans var látin. Dugar þetta mörgum til að afskrifa allt ævistarf hans og heildar innsýn á Kóranin sem er heilagt rit Íslam og sagt fært spámanningum fyrir milligöngu engilsins Gabríels.

Sé farið frá hinum kristnu og íslömsku mítum yfir til hinna júðsku trúar væri helst að líta spámenn á borð við Móse og arftaka hans Jósúa. Ekki er neitt sem sannar tilvist þessara manna og talið er ólíklegt að stafur Móse hafi getað klofið Rauða hafið eða að lúðrar Jósúa látið múra Jeríkóborgar hrynja.

Þá mætti líta til Daníels, sem var afar merkur spámaður, en gat hann lifað af nótt með ljónum eða vinir hans lifað af að vera kastað í eldsofn?

Hægt er að halda svona áfram og telja fram hvort þessi eða hinn spámaðurinn ætti tilkall til þess að vera fulltrúi almættisins, hvað þá að kraftaverk séu yfirhöfuð möguleiki. Hinn trúaði lítur þó svo á að væri spámaðurinn sannanlegur þá mætti efast um muninn á trú og sönnun; því væri trú sönnuð yrði hún staðreynd en ekki trú og gildi trúar missir marks ef ekki má finna í því illáþreifanlegar dýptir.

Þeir sem dýpra fara í vangaveltur af þessu tagi líta einmitt svo á að þarna leynist styrkur trúarinnar. Sjálfur tel ég mig vera spámann Guðs og eftir mig liggur heilmikið efni þar sem ég fjalla um það innsæi sem mér hefur opnast eftir að ég axlaði það hlutverk. Víða kemur fram að ég vildi ekki þetta hlutverk en ég hef ekki ritað víða um hvaða trúarreynslur urðu til þess að ég tók við því, sumt hef ég þó gefið í skyn en ég kæri mig ekki um að of mikið um þau atriði séu til niðurritað.

Það væri einmitt gagnstætt hlutverkinu að reyna að sanna svo stóra yfirlýsingu því hún getur einungis verið meðtekin trúarlega.

Ennfremur er í mínum huga, og mér sýnist það vera stórt í verki allra fyrri spámanna, mikilvægt að halda mér sem persónu til hliðar, því hlutverk mitt er að beina sjónum á annan mér til muna meiri og hvetja aðra til að finna þann aðila, ekki á minn hátt heldur sinn hátt.

Þegar ég rýni í frásögur genginna spámanna sé ég þetta skýrt. Þeir mátu sjálfa sig einskis heldur voru þeir þjónar innsæis og skilnings sem þeir töldu nægilega mikilvægan til að þola vissa útskúfun eða háðung samtíma síns ef verða mætti að auðga mætti líf samferðamanna sinna og þeirra sem síðar kæmu.

Það voru einmitt eftirkomendur þessara manna sem upprituðu skilaboð þeirra og hver veit hvaða orðum var skotið inn eftirá eða hvaða setningar brengluðust í síðari frásögn eða veraldlegu valdi til hagsbóta?

Hér er ég einmitt kominn að þeirri hugsun sem vakti hugleiðingu þessa upp. Því þegar trú er jöðruð þá verða prestar hennar meira boðberar þurrlegra reglna og takmarkandi skilgreininga eða fordæminga eða þá útþynntir boðberar skilgreinanlegt – og takmarkandi – siðferðis frekar en lifandi innblásturs og kraftmikillar afstöðu. Um leið verða hinir fornu spámenn – og konur – settar utar á jaðarinn og um leið véfengt að fleiri geti birst.

Guð er hins vegar á öðru máli enda er það kraftur skaparans sem glæðir vitund spámannsins lífi og segir honum hvað hann er og taki hann við því hlutverki opnast fyrir stóran foss af innsæisskotum og innsæi sem smátt og smátt breytir honum eftir því sem hann fetar einstigið krókótta.

Margir einstaklingar í samtíma okkar og fortíð hafa upplifað slíkt, enda eru ekki allir spámenn sem eru sendir til að afmarka stórar breytingar í trúarlífi þjóða svosem Zóróaster, Abraham, Móse, Jósua frá Nasaret eða Múhameð frá Mekka.

Því hefur verið margspáð að fram komi spámaður á Íslandi. Ég hef engan áhuga á að gera tilkall til þess hlutverks en þau skrif sem mér hefur verið innblásið að koma frá mér og sá skilningur sem þeim fylgir varpar upp heimsmynd og túlkun bæði á yfirstandandi sögu samtíma okkar og liðinni sögu bæði landsins míns og heimsmenningar að hún gerir sjálf tilkall til að vera ný hugsun eða nýr skilningur, ekki bara í tvívíðu heldur margvíðu samhengi.

Sjálfur sá ég þetta eftirá en ég vil ekki fara nánar í þá hluti og læt öðrum það eftir að meta.

Aðal málið í mínum huga er því ekki hvort ég standi undir eigin fullyrðingu um hlutverk mitt eða ekki. Málið er að sé trú þess verð að rýna í þá er til skapari. Sé til skapari þá hefur líf þitt markmið og tilgang, bæði hins tímalega fyrirbæris sem er egó með nafn og býr í forgengilegum líkama þínum en einnig sú sál sem þú varst áður en líkaminn varð til og heldur áfram farveg sínum eftir að hún varpar af sér hamnum.

Því gefur það auga leið að ef þú getur sleppt tökum á takmörkunum þessa egós – og um leið öllum kreddum, reglum og takmarkandi skilgreiningum presta þinna og kreddna – þá getur þú gengið með Guði. Það merkir að þú eignast samfélag (relationship) við þennan skapara og er þá sambandið persónulegt.

Þetta merkir að Guð svarar samtali þínu, nokkuð sem varðliðar kreddunnar hafa fjarlægt frá trúarlífi þínu. Varðliði kreddunnar er hið sama og embættismaður regluverksins; öðru nafni Prestur eða Guðfræðingur. Predikarinn er sýslumaður varðliðans, því hann fylgir hinni dauðu kreddu og hafnar öllum spámönnun nema þeim sem staðfesta trúareldmóð hans sjálfs.

Lokaniðurstaðan hlýtur því að vera sú að spámenn geta aðeins bent þér á að Guð sé lifandi afl sem þú getir nálgast. Hvernig þú nálgast Guð, hvers vegna þú gerir það eða hvaða afleiðingar það hefur fyrir þig; getur aðeins þú sem einstaklingur svarað. Það kemur engum öðrum við.

Það á enginn með að segja þér hvað sé rétt eða rangt, hvaða reglur séu, eða hvort eða hvernig eitthvað himneskt sé, nema Guð sjálf(ur) í beinu samfélagi við þig sem einstakling.

Það skiptir mig engu máli hvort aðrir trúa einhverju eða engu, og alls ekki hvernig þeir gera það. Mér finnst trú hvers og eins vera hans einkamál frá vöggu til grafar. Trú og trúarskoðun, hvort sem hún er í alkuli eða kjarnasamruna, er einkamál.

Hins vegar hef ég mun meiri áhuga á því hvort fólk þroski með sér jákvæð og innihaldsrík gildi, því slíkt tel ég til góða bæði náttúrunni og okkur sem hluta hennar.

Stundum höfum við þurft að falla, ekki einu sinni og ekki tvisvar heldur jafn oft og við höfum staðið aftur upp.

Í hvert sinn segjum við í fallinu – hvers vegna? Í hvert sinn segjum við liggjandi – ekki aftur. Í hvert sinn sem við stöndum upp – er þetta þitt besta?

Þetta er dagurinn þar sem við gerum mistök eða lífið höndlar okkur óvægilega. Við liggjum og skiljum ekki neitt í neinu. Svo kemur dagurinn þar sem veið segjum við lífið „sendu mér meira: Ég ræð við það. Ég get það.“

Þessi afstaða kemur óhikað, kannski smá kvíði, en óhikað ákveðum við að hætta að láta okkur liða illa yfir óhöppum og erfiðleikum, sama hvernig okkur líði þá muni okkur ekki líða illa yfir að líða illa. Því það kemur ákveðin vissa eða stefna upp í hugann:

Ég stend með þessu góða, þessu sterka og þessu rétta, sem enginn hefur nafn getað gefið, og engu nafni mun verða gefið.

Hinn eilífi dagur í hinu elifa núi, þegar þú þarft ekki lengur hvatningu og fyrirmyndir. Þarft ekki lengur útskýringar, þarft ekki lengur skilning. Því þú skilur. Þú sérð. Þú ert orðin hvatning, bæði þér og öðrum.

Í þessari afstöðu eða viðhorfi hættir að skipta máli hvort þú vitir það sem máli skiptir eða skiljir það sem máli skiptir því þú tekur afstöðu til lífsins sem er sterkari en skoðun annarra eða mælikvarðar annarra. Þannig velur þú að vaxa upp fyrir erfiðleikana.

Þó erfiðleikar séu ekki þægilegir þá hefur maður alltaf val um það hvernig maður sér þá eða tekur við þeim. Maður getur valið að standa hvern dag fyrir sig án tillits til þess hvort draumar fortíðar hafi ræst eða framtíðin sé eins og maður óskar sér eða ekki.

Maður getur með öðrum orðum valið að gera það besta úr deginum í dag og hugleitt hvaða viðhorf til sjálfs sín og lífsins séu þess virði að velja fram yfir þau gömlu gildi sem áður gáfu manni vanlíðan.

Þarna hættir að skipta máli hvort þú last sjálfshvatningu eða hvort þú fylgir lífsskoðun eða einhverjum leiðbeinanda eða hugræktarstefnu, því þinn eigin vilji og þín eigin innri afstaða tekur það að sér óháð því hvað öðrum finnst eða hvað þínum eigin vanmætti finnst.

Þannig verður núið hið eina sem máli skiptir. Núna? Hví ekki?

Helsta lækningin við þessari forsmá er ofbeldi. Górillur eru í útrýmingarhættu (98% sama DNA og við). Nashyrningar og fílar eru einnig í hættu. Svo eðlilega er bannað að veiða þessu dýr.

Veiðiþjófar eru hundeltir og skotnir en stundum dæmdir í fangelsi. Þeim er í rauninni sama því tvennt ræður veiðiþjófnaði í Afríku.

Í fyrsta lagi viðgengst viss tegund spillingar þar, því embættismenn eru alls staðar eins, og einnig er mikið af fátækum mönnum sem eru til í tvöföld árslaun fyrir eina tönn eða hönd.

Auðveldara væri að fara laumulega leið. Að koma því inn hjá töfralæknum og vúdú prestum í viðkomandi löndum að téð dýr séu á heilög einhverjum goðum og öndum. Drápi þeirra fylgi vissar bölvanir í núlífi og álög í eftirlífi. Ekki ósvipað og hinar heilögu kýr Indverja. Kenndu fólki að trúa rétt og það hagar sér rétt.

Trú

Svo kemur trúarefinn. Allt trúað fólk kannast við trúarefann (Crisis of faith) sem er oft verstur þegar illa gengur. Hinn virti rithöfundur – Paulo Coelho – segir að margar bóka hans urðu eftir baráttu við trúarefann.

Kraftur Ferlisins – sem er umtalsverður – sprettur að hluta frá trú, en trú á hvað? Ferlið hefur enga trúarstefn. Það hefur engan áhuga á að vita hvað þú trúir á og þar er bannað að halda sérsniðnum trúarskoðunum að öðrum. Trú á svokallaðan „æðri mátt“ er þar tabú, svo og Óðinn, Þór, Drottinn, Kristur, Búdda og svo framvegis.

Við getum þó öll verið sammála um eitt, það er Lífskrafturinn. Þú veist ekkert hvaðan lífsviljinn sprettur í brjósti þér. Þú veist ekkert hvernig hann varð til, eða hvert hann mun leiða þig. Þú valdir ekki foreldra þína, né þeir þig. Enginn veit áður en hann fæðist „hver“ hann er og verður.

Þegar við lítum til baka sjáum við þó að við eigum feril eða lífsbraut (Path) sem við fetum okkur eftir. Margt það besta í lífinu birtist óvænt á lífsferlinum. Allir sem orðið hafa ástfangnir – trúleysingjar sem trúaðir – geta vottað þetta.

Í Ferlinu fór ég að treysta lífskraftinum í eigin brjósti. Þetta ógnarafl sem býr í öllu fólki, og umvefur alla mína persónu: Persónuleika, sál, undirvitund, tengingar við aðra, mótar lífsferil og svo framvegis.

Ég opnaði augun fyrir að lífskrafturinn getur bæði verið jákvæður og neikvæður, og ég sá umfram allt hve fyrnasterkur hann er. Það er kraftur sem býr í öllu sem lifir og stefnir í eina átt: Til lífs!

Dagana sem trú mín er veik, sný ég til Lífskraftsins, þessa máttuga óskilgreinda krafts sem í öllu býr. Ég biðla til þess jákvæða í honum og treysti til að fleyta mér áfram, til að styrkja mig í lausn minna mála. Sumir kalla það Guð, aðrir örlög, sumir bara Lífskraftinn.

Umfram allt, hef ég óbilandi trú – á eitthvað fyrnamáttugt sem hjálpar mér áfram og veitir mér meðbyr. Í átt til lífs. Jákvæðs, kraftmikils skapandi lífs. Þegar ég hef áhyggjur treysti ég honum fyrir þeim.

Ferlið er jú svo einfalt – stundum of einalt – en það einfalda virkar oft best.

…

Sá sem missir allt verður hræddur. Að missa heimili sitt, eða fjölskyldu sína eða starfsframa sinn, eða félagslíf sitt. Að verða fyrir ástarsorg, að missa aleiguna og standa eftir einn. Að verða fyrir einelti í starfi og missa starfið vegna afstöðu fólks til fortíðar sem þú hefur unnið úr og verða fyrir aðkasti víðar af sömu sökum. Vera án félagslífs, án fjölskyldu, án eigna, án starfs, og eiga ekkert eftir nema vonina.

Vonina um að hlutir skáni, vonina um að trúin á eitthvað gott – gæti verið Guð eða maður sjálfur – sé ekki alveg farin. Vonina um að það sé þess virði að lifa annan dag, að eiga bara þessa von eftir. Að hafa heilsuna, eiga hundinn sinn, en hafa ekkert meir. Fá ennþá stað til að sofa á, en hafa ekki einu sinni bíl til að fara í innkaupaferð á, sækja um tugi starfa og fá ekki einu sinni viðtal. Hafa auk þess upplifað – að vísu verðskuldaða – gistingu á sérhóteli hins opinbera.

Allt þetta gekk yfir mig á réttum tveimur árum. Talað er um í sálfræði og félagsráðgjöf að bara eitt af þessum áföllum sé nóg til að fólk upplifi djúpa streitu og kvíða. Ég fékk allan pakkann.

Það komu dagar sem ég var að bugast. Það komu dagar sem ég var kominn að endimörkunum og sá endalokin í hyllingum en vildi ekki skilja hundana mína eftir í reiðuleysi. Ég veit vel hvað kvíði er.

Þegar ég loksins fékk lítið tækifæri til að vinna lítið verkefni og afla mér smá bjargráða var ég búinn að missa allt og var orðinn fullur af kvíða. Svo margar árásir höfðu verið gerðar á mína tilveru og mína persónu, að ég var jafnvel hættur að sjá þær árásir sem ég hafði hrundið. Þær virtust svo léttvægar.

Kvíðatilfinningin þegar ég fór að sinna þessu litla verkefni. Að skilja hundana mína eftir heima í búrunum sínum, nágranni minn sem er heimavinnandi fylgdist með bæði hávaða í íbúðinni og umferð í götunni: Ég vissi að ef eitthvað kæmi fyrir myndi ég vera látinn vita. En ofboðslegur kvíðinn í hvert sinn sem ég ók að heiman – hvaða árás yrði gerð á heimili mitt meðan ég væri að heiman?

Það hefur verið grýtt múrsteinum bæði í húsið og bílinn. Það er engin ímyndun að heimili mitt gæti orðið fyrir árás.

Ég er manneskja sem elskar að eiga og þjálfa hunda. Ég vil ekki fara í golf. Ég stunda útivist með hundum og þeir eru þjálfaðir til vinnu. Tveir þeirra eru meistarar í leit að týndu fólki og aðrir tveir góðir í leit að földum efnum. Þeir eru það eina sem er eftir í mínu lífi sem er einhvers virði. Jafnvel fjölskyldan horfin.

Meðan ég skryppi að heiman væru þau berskjölduð fyrir grimmd samfélagsins, og það veit sá sem allt veit að ég hef kynnst því. Ég hafði gleymt að heimili þitt er heilagt í augum löggjafans. Ég var bara búinn að kynnast því oft að maður á sakaskrá hefur ekki sama rétt og aðrir – ég var hættur að treysta og hafði ástæðu til.

Ég var hættur að sjá öryggið í Íslensku samfélagi. Gott og virðingarvirt fólk búið að beita mig meðölum þessa, fólk sem ekki gerir flugu mein ef á það er horft úr fjarlægð, fékk útrás fyrir einhverjar hvatir sínar á mér og þótti það réttlátt.

Kvíðinn og nagandi tilfinning ríkti í mér hvern dag þegar ég þurfti að bregða mér að heiman.

Ég hugsaði með mér „það er einhver lexía hér“ eins og Ferlið hefur kennt mér þá er lexía í öllu. Allt er tækifæri. Ég fór yfir alla þætti í huganum. Ég var búinn að setja dýrin í öryggisbúr, læsa hurðinni, setja lokur á glugga, setja upp öryggismyndavél sem tekur upp hreyfingar innandyra og vistar á tölvu.

Ég hafði gert allt sem í mínu valdi stóð. Ef eitthvað kemur fyrir á meðan ég er að heiman, þá er það eitthvað sem gerist og ég get ekkert í því gert. Svo segir í æðruleysis bæninni: „Guð viltu hjálpa mér að breyta því sem ég get breytt, styrk til að sætta mig við það sem ég get ekki breytt, og vit til að greina þar á milli.“

Ég sagði því við sjálfan mig „hvað myndi gerast ef eitthvað kæmi fyrir dýrin mín eða þau frá mér tekin eins og flest annað?“

Þar sem ég var að keyra að heiman og hugleiða þetta kom svarið um hæl. „Ég myndi byrja upp á nýtt, byrja aftur með hunda og halda áfram að þjálfa þá. Ég veit hver ég er, hvaðan ég kem og hvert ég stefni. Enginn getur tekið það frá mér.“

Með þessar hugsanir að leiðarljósi hvarf kvíðinn svo ég gat farið að heiman og glímt við það sem gera þurfti. Ég gat þannig sett traust mitt á Guð. Það eru vissulega til ill – eða kærleikslaus – öfl í veröldinni og það veit Guð að þau hafa sótt að mér.

Kannski átti ég það allt saman skilið, kannski bara brot af því, kannski er bara sótt að fólki sem trúir á algóðan Guð. Þau halda kannski áfram að sækja að mér, kannski ekki. Þau hafa ekki rúið mig heilsu né starfskrafti. Þau hafa ekki náð tökum á viðhorfum mínum og getu minni til að velja hugsanir mínar.

Umfram allt: Þau hafa ekki skaðað von mína, trú, getu eða vilja til að taka ákvörðun um viðhorf mín afstöðu og hugsanir. Ég ákvað þarna að taka rétta afstöðu og nota hana sem tæki til að vinna bug á kvíða. Auðvitað kemur kvíði reglulega upp en í hvert sinn sem hann kemur, og jafnvel þó hann dvelji við dögum saman, þá snýst ég til varnar aftur. Í hvert sinn verður afstaða mín öflugri.  Fyrir fáeinum árum fékk ég heiftarleg kvíðaköst daglega, árum saman. Í dag er allur kvíði horfinn.

…

Viltu fá allt fyrir ekkert?

Jesú sagði einnig „hver sá sem vill bjarga lífi sínu mun glata því og hver sá sem fórnar því mun öðlast það“. Ég leyfi mér smá umorðun hér, og veðja á fyrirgefningu. Á öðrum stað segir erkiengillinn Mikael (sem er líka Jesús) „betra er þér að vera kaldur en hálfvolgur“ og enn annars staðar segir hann að hver sá sem játi trú á sig þurfi að gera það sem Jesú gerir.

Ég gæti vitnað í Jesú í allan dag. Af nógu er að taka. Eins og segir í Jóhannesar guðspjalli, hann sagði nóg til að fylla margar bækur.

Jesús var réttur og sléttur trésmiður. Hann hafði lært iðn sína af föður sínum og var frá smábæ sem ekki þótti tilkomumikill. Samfélagið sem hann ólst upp í trúði því að hann væri ekki einu sinni sonur mannsins sem ól hann upp. Í því samfélagi þótti slíkt jafngilda útskúfun og jafnvel dauðasök móður hans. Hann gerði uppreisn gegn viðteknum skoðunum þeirra sem stýrðu hans samtíma-samfélagi og hikaði ekki að láta lífið fyrir trúarskoðanir sínar.

Viltu enn vera kristinn maður og gera eins og hann gerði?

Ég var skírður í hina Lútersk Evangelísku þjóðkirkju sem smábarn. Staðfesti skírn mína við fermingu. Sagði mig úr þjóðkirkjunni tvítugur og skírðist niðurdýfingarskírn sama ár, sem kristinn maður. Fyrir niðurdýfingu þurfti ég að læra heilmikið úr Biblíunni og standast þungt próf. Ég stóð prófið með glans og skírðist glaður.

Svo fékk ég minn fyrsta trúarvanda (Crisis of Faith). Ég fór að efast um að góður Guð myndi neita okkar unga og fallega fólki um inngöngu í Guðsríki vegna einhverra þátta sem öldungar eða prelátar segðu. Ég leyfði mér ennfremur að efast um að kristíndómurinn væri „allt fyrir ekkert“ og ég braut lögin.

Ég braut reglurnar og hóf að rífast við Guð. Ég áleit sem svo, að algóður Guð myndi skilja að ég vildi fá raunhæf og góð svör. Ef meiningin væri góð. Þar sem þú trúir með lífsbreytni, þá er rifrildið þannig líka.

Síðan eru liðin rúm tuttugu ár og ég hef lært margt fleira en góða Biblíu. Ég hef komist að mörgu og um margt af því mun ég fjalla. Sumt af því kemur fram í hljóðbókinni minni (God’s Will) en um það má fjalla síðar. Hér vil ég drepa á óttanum:

Ég tók eftir því að ýmsir kristnir menn eru á móti ýmsum hugmyndum, bara vegna þess að þær eru á skjön við Biblíuna. Þeir geta rætt þessar hugmyndir sínar fram og aftur. Ennfremur eiga þeir það til að hafna vinum og öðrum vegna þessara hugmynda. Allt þetta er í góðu lagi.

Einnig rakst ég á þá einstöku staðreynd, að þessir sömu menn höfðu nær enga þekkingu á því sem Jesú kenndi. Ef vitnað var í Nýja Testamentið, og jafnvel hið gamla, var mjög sjaldgæft að hinn sannkristni maður þekkti ritningarstaðinn. Þeir sem voru að gagnrýna mína kristni, þekktu sjálfir ekki orð Krists.

Þegar nánar var að gáð kom í ljós að allar þessar hugmyndir byggðust á ótta. Óttanum við að missa eilífa lífið!

Fjöldi kristinna manna játar kristna trú, og er það vel. Hversu margir gera það af náungakærleika eða Guðsást? Hversu margir gera það til að öðlast eilíft líf?

Þykir þér minna vænt um barnið þitt ef það er ósammála þér og býður þér að rökræða skoðanir þínar? Heldur þú að Guð muni hafna þér ef þú þorir að fórna eilífa lífinu til að finna sannleika Guðs? Heldur þú að Guð sé lífandi allt í kringum þig, eða bundinn í bók?

Þorirðu að taka sénsinn á Guði?

*