Bandamenn frömdu sjálfir mörg hryðjuverk í stríðinu og er eitt frægasta dæmið af því þegar Dresden var jöfnuð við jörðu: Friðsöm borg sem aldrei var, og aldrei yrði hernaðarskotmark. Hve margir muna í dag að einnig voru tvær Japanskar borgir þurrkaðar út í einu vetvangi eða þegar hálf milljón Japana voru steiktir lifandi á einni viku?

Ekki gleyma því að Þjóðverjar yfirgáfu sögufræga borg á Ítalíu svo bandamenn myndu ekki eyða henni í átökum og hið sama á við um París.

Það er auðvelt fyrir nútímapakk sem aldrei hefur staðið fyrir framan byssuhlaup og aldrei tekið afstöðu í risastóru deilumáli, að kasta skyri á fólk sem það hvorki þekkir né veit neitt um. Ég hef séð ýmsar athugasemdir á Netinu í þar sem menn skrifa skítkast vegna orðsins Nasisti án þess að hafa hugmynd um hverju þeir lýsa.

Hve margir muna í dag að fyrir rúmlega öld var Bandaríski herinn að fremja þjóðarmorð á frumbyggjum Norður Ameríku? Til gamans má geta þess að allan sinn valdatíma drápu Nasistar að meðaltali 700.000 manns árlega, sé Helfarar mýtan sönn, en henni er skylt að trúa samkvæmt lögum margra lýðræðisríkja.

Hins vegar voru Sovéskir vinstrimenn að drepa 940.000 manns að meðaltali allan sinn valdatíma. Ert þú nokkuð vinstrimaður? Ef við nútímamenn ætlum að uppræta hatur, drápshvöt og ófrið í heiminum, verðum við að byrja heima. Þegar þú kastar skyri lýsirðu sjálfum þér best.

Auðvelt er að gleyma því að Húmanista samfélögin hafa framið margfalda stríðsglæpi og útrýmingar, samanborið við trúuð samfélög.

Hafði ég gaman af þessu orði, því frá mínum bæjardyrum merkir orðið Trúskiptingur eftirfarandi: Einstaklingur sem vaknað hefur frá þeirri dáleiðslu sem hann var alinn upp í eða heilaþveginn til að trúa og hefur valið sér nýja.

Þar af leiðandi, þegar ég sé trúskipting veit ég að þar er á ferðinni manneskja sem gæti einn daginn fullvaknað af dáleiðslu hinna sjö ofursannleika. Kverúlantinn veit ég af reynslu minni af öllum slíkum óþokkum, er of óheiðarlegur í sínu eigin innra sjálfshatri til að rökræða við.

Maður gefur kverúlöntum vitnisburð, helst opinberlega, til að trúskiptingar vita af manni og þori í samræður við mann. Hver veit nema þeir geti selt manni sosum eins og einn sannleik eða kannski blæbrigði á nýja hugsun.

Sjaldan hef ég séð kverúlant kynna til sögunnar nýstárlega hugsun.

 

 

Sömuleiðis veit ég að upphaf þessarar færslu er versta bull. Enginn Íslendingur hefur áhyggjur af því að Þjóðverjar grandskoðuðu Ísland fyrir stríð.

Þeir skoðuðu alla Evrópu, sums staðar með hervaldi og sumsstaðar sem gestir, þegar þeir undirbjuggu þúsund ár friðar.

Hver einasti kristinn maður sem lesið hefur Biblíuna veit að veröldin er á valdi hins vonda svo líklega voru Bandamenn hans handbendi þegar þeir lögðu að velli það ríkiskerfi sem lýsti yfir stuðningi við Hvítakrist.

Já ég veit að ég er ennþá að bulla.

Sömuleiðis vita allir sem lesið hafa hernaðar- og mannkynssögu að Rússar höfðu engan áhuga á Íslandi, annan en þann að vita hvernig hér væri umhorfs ef þeir þyrftu að verja hendur sínar gagnvart vestrinu. Það var farsi hins tíðindalitla kalda stríðs sem þjónaði þeim tilgangi einum að halda mannfólki vestrænna Lýðvelda og austræanna kúgunarvelda kyrrum fyrir í ótta, kvíða og vantrausti.

Þetta síðastnefnda er bara bull í augum þeirra sem eru ólæsir og sinnulausir um samtíma sinn.

Norðurljós eru afar vinsæl í Asíu. Sjálfur á ég kunningjafólk af Asískum uppruna sem ég hef kynnst í gegnum samfélagsmiðla Internetsins. Allt þetta fólk hefur áhuga á norðurljósum og spyr um þau. Mjög algengt er sömuleiðis að fólk í Asíu, Suður Ameríku og Afríku – já þar er líka fólk með aðgang að netinu – spyrji um snjóinn.

Það kann að hljóma fáránlega, eins og margt annað í upphafi færslunnar að ég stend í samskiptum við fólk erlendis. En hugsum það nánar. Við Íslendingar höfum öll áhuga á að ferðast um ókunn lönd, skoða heminn og kynnast fólki. Sjálfur hef ég ferðast mikið og einnig verið í sambúð með erlendri konu. Ég hef mikinn áhuga á menningu, hugsunarhætti, trúarbrögðum og öðrum veruleika hugsunar.

Er það svo skrýtið að ég nota tæknina til að lesa erlenda fréttamiðla, skoða hvað gerist í grasrótunum og tengja punkta? Hver sá sem les greinar mínar, á blog.is, hreinberg.is, logostal.com eða hundasport.is, veit hvað ég hef gaman af að skyggnast undir húddið og skoða hvernig vélin er tengd og tikkar.

Tökum sem dæmi einn málkunningja minn sem býr í austarlega í mið Afríku. Það er land sem er á við tvö og hálft Ísland að stærð. Þar býr tífalt fleira fólk en á Íslandi. Þar er stærra heilbrigðiskerfi en hjá okkur, mjög öflugt menntakerfi, sterk menningarvitund, stórborgir og mjög mikil gróska af trúarbrögðum, tungumálum og alls kyns kræsandi menningarstraumum.

Héðan séð, ef maður skoðar það í gegnum nálaraugu frétta sem birta fáeinar sekúndur árlega af sama landi, þá er það strjálbýlt og ólæst svertingjaland þar sem börn með uppblásinn maga búa í moldarkofum.

Við höfum hins vegar ekki búið í moldarkofum í áttatíu ár!

Ég hef áður ritað um Kínagrýluna og borið saman við Rússagrýluna og aðrar grýlur. Mín skoðun er sú að meginfjölmiðlar elska að þeyta upp rjómafroðu vantrausts og kvíða gagnvart samfélögum sem við ekki þekkjum.

Kínversk menning hefur ekki haft áhuga á útþennslu í meira en þúsund ár og jafnvel meira en tvöþúsund ár. Þetta fólk hefur áhuga á eigin menningu og viðskiptum. Umfram allt hefur kinversk menning – óháð stjórnvöldum – fyrna mikinn áhuga á ábatasömum viðskiptum. Einnig elskar þetta fólk að velta fyrir sér mat og matargerðarlyst. Hver er það sem ekki hefur notið góðs af því?

Á ferðalögum mínum hef ég tekið eftir einu sem tengist mat og matargerðarlyst. Skoðum til að mynda Ítalíu sem er eitt fremsta matarmenningarríki Evrópu eða Frakkland sem sækir fram á því sviði einnig. Bæði þessi lönd eru búsett þjóðum sem hafa verið heimsveldi og vita því hvað er hvers virði. Rétt eins og Kínverjar og Indverjar.

Skellum Tælendingum inn í þessa mynd. Þar býr þjóð sem stendur líklega fremst í heiminum í dag á sviði matargerðar lista. Þar býr harðduglegt og glaðvært fólk, sem oft er litið niður á í okkar fagra landi því konur sem þaðan hafa flust hingað eru oft í illa menntuðum og illa launuðum störfum.

Víða í þessum störfum vilja Tælendingar síður vinna við hlið Íslendinga því þeim finnst við vera löt.

Tæland er eina ríkið í Asíu sem vesturlöndum tókst aldrei að brjóta á bak aftur.  Öll þessi ríki sem hér eru nefnd forðast skylmingar ef hægt er, því þau vita hvað skiptir máli. En hvað skiptir máli?

Þegar ég bjó á Írlandi hitti ég eitt sinn Skota sem átti sameiginlegt áhugamál með mér, sem er tölvunarfræði. Hann sagði mér að eftir að hann útskrifaðist frá Glasgow háskóla fór hann í þriggja mánaða ferðalag til Indlands. Við ræddum það í smástund þar til hann klikkti út  „þegar ég kom til baka vissi ég hvað skipti máli“.

Hvað skiptir máli? Spurði heimspekingurinn ég, albúinn í spennandi hugtakaskylmingar. „Fjölskylda og góður matur“ var svarið, svo skáluðum við bjórinn í botn. Það var komið að mér að kaupa annan.

Í hvert sinn sem ég sé meginfjölmiðla spinna upp kvíðafroðu, óttafroðu eða eitthvað annað sem engu máli skiptir. Hvað þá sakleysislegar jónunarmælingar á öræfum – sem auðvelt er að fylgjast vandlega með t.d. með því að skikka vísindamenn til að hafa Íslenska leiðsögumenn öllum stundum – þá vaknar mér önnur spurning:

Hvað er verið að fela í umræðunni? Sumarið sem öræfin voru síðast notuð ásamt Kínagrýlunni tóks vinstri stjórninni að kæfa alla umræðu um sjálfa sig í heilt sumar, þjóðinni til mikillar kæti. Hvað á að fela núna?

Hvaða vogunarsjóðir eiga bankana sem eru að hirða aleiguna af þjóðinni? Hvers vegna eru það tuttugu einkavinir sem eiga allan þorskinn? Hvers vegna er ekki hægt að frysta verðtrygginguna? Hvers vegna er ekki hægt að koma á beinu lýðræði?

Eitt skemmtilegt dæmi að lokum, því fáir Íslendingar hafa lesið stjórnarskrána sína (sem tekur tuttugu mínútur): Meðan fjölmiðlar og stjórnmálabjöllur hræra í þér varðandi grein 26 – sem er öryggisventill lýðræðis – hvarflar ekki að þér að skoða grein 20, sem er mun áhugaverðari frá sjónarhóli valdabrölts.

Hvers vegna áttu að hlýða og vera góður þegn, þegar þú getur verið öflugur borgari? Hvers vegna er ekki hægt að kæra stjórnarskrárbrot? Hvers vegna má ekki segja opinberlega að EES samningurinn er landráð? Engar þessara spurninga koma Kína neitt við.

Þessi grein var fyrst rituð á gudjonelias.blog.is veturinn 2012/2013.

 

Ósjaldan fæ ég á tilfinninguna að fáir fatti merkinguna, aðallega vegna viðbragðanna, svo mér hættir til endurtekningar. Þegar ég var kennari á tölvunámskeiðum byrjaði ég oft fyrsta tímann á „hæ ég er Gaui, ég endurtek mig aldrei.“

Ég þurfti fyrir vikið að endurtaka mig sjaldnar en aðrir kennarar.

Ég er hins vegar ekki í skólastofu að spara mér sporin, né heldur er hægt á Netinu eða við kaffiborðið að koma sífellt nakinn fram svo fólk veiti orðunum athygli. Auk þess er ekki nóg að heyra orðin, þau þurfa líka að meitla grjótið.

Það sem ég er iðinn við að benda á, og þykir erfitt að koma frá mér þannig að það skiljist, er í mínum huga verulega einfalt. Álíka og legókubbar; þú byrjar á einum og endar með Lególand:

Það skiptir engu máli þó þú berjist við dómstóla um gjaldeyrislánin eða um verðtryggingu. Það skiptir nákvæmlega engu hvaða fjölfasistaflokk þú kýst á Ríkisþingið. Það er út í hött að ræða Lekamálin, Víglundarmálin, Bankamálin, Lífeyrissjóðsmálin, yfirlýsingar Snorra eða skrípóið hans Gylfa, eða Verkalýðsbaráttuna, Launakjörin, Embættaveitingar eða nokkur annan þann spunaþvætting sem blessaður landinn – þú og hinir – er svo upptekinn af hverju sinni.

Stundum er sagt að enginn sé munur á kúk og skít, en það er rangt.

Ef þú borðar mikið af amerísku morgunseríal kúkarðu litdaufu og frekar blautu. Ef þú borðar mikið af unnum kolvetnum er það ómýkra límkenndara og þú þarft að lesa meðan það mjakar sér út. Ef þú ferð á trefjaríkt á borð við kjöt þá er það ofurmjúkt fyrstu tvær vikurnar (meðan þarmarnir hreinsa sig) og verður smámsaman harðara.

Ef þú borðar rétt er drellirinn svo heilbrigður að þú þarft varla að skeina þig og getur sparað pappírinn og farið að nota sértýnda steina eins og langamma notaði.

Lengi mætti áfram telja og ekki væri úr vegi að minnast á hvað þú drekkur með. Sem er svipað og umræðan um öll framangreind málefni. Rétt eins og ég hef marglýst, þá er stjórnkerfi elítunnar marghöfða skrímsli, svipuð og skrímslið í einum af þrautum Herkúlesar.

Jafnóðum og hann hjó í einn hausinn þá spruttu fram tveir í staðinn. Sumar útgáfur mýtunnar segja að hann hafi þurft hjálpara til að finna rétta hausinn til að drepa skrímslið aðrir segja (og það er mín uppáhalds) að hann hafi þurft að stinga spjóti í hjartað á því.

Það sem er dálítið merkilegt við þessa samlíkingu, auk þess að hún er rétt þó hún sé mýta, og minnir á hvernig mýtur voru notaðar til að koma þekkingu og skilningi á milli kynslóða fyrir daga Gutenbergs; er að nútímahugurinn er of steinrunninn til að túlka líkinguna. Þar sem þetta er mýta, þá er þetta Disney, þar með ævintýri á borð við Jólasveinana.

Rétt eins og með margt sem við Þjóðveldisfólk rekumst á þegar fólk er að byrja að setja sig inn í okkar ofureinfalda málstað; þar sem málefnið og undirstaða þess er ekki á borðum fjölmiðla og deildra vefsíðna, þá er það mýtuþvættingur og ekki þess virði að vera hugsað um.

Þetta er þó ekki algilt því til eru þjóðveldismenn – og ein trukkalesbía* – sem náðu þessu eins og að drekka vatn.

Öll málefni eru hausar á skrímslinu og öll eru þau blásin upp í fjölmiðlum með fyrirsögnum og öðrum hætti, beinlínis til að rugla þig í ríminu. Meðan þú ert ekki að lesa stjórnarskrá Lýgveldisins, meðan þú ert ekki að stofna Lýðræðissamræðu (frumforsenda héraðsþinga) og meðan þú ert ekki að fá fleiri til að vera með í samræðunni** þá færðu ekki breytingu á skrímslinu.

Því hjarta skrímslisins er trú þín á tilvist þess og viðurkenning þín á rétti þess til að ráða yfir þér. Réttur sem er hvergi skilgreindur og hvergi ræddur og öll dáleiðslan, og skólamenntunin, snýst um að beina hugarsjónum þínum annað.

Skrímslið þrífst á trú þinni og bindur þig við hausana. Þetta er ein af ástæðum þess að ég minni iðulega á að Forseti Íslenska Lýðveldisins ber ábyrgð á Hraunbæjarmorðinu. Það er skýrasta og besta brot Lýgveldisins á þeim sáttmála við þjóðina sem stjórnarskrá væri ef hún væri virkur samningur.

Hvað skilgreinir virkan samning á milli stjórnkerfis og þjóðar?

* Hún er hrikalega flott – gaman að sjá stráka með steingerða hugsun reyna við hana, á meðan allt í fari hennar öskrar „ég get náð kærustunni þinni.“

** Ekki var sagt „reyna að fá fleiri í hópinn“ né heldur „reyna að fá fólk á þitt mál.“

Ef þú sérð ekki að spuninn var blekking og tál þá heppnaðist honum að leiða þig í villu og þá er óþarfi að útskýra það nánar fyrir dáleiddu meginstraums fiðurfé.

Sóknarhópurinn er leiddur af góðum manni sem heldur því fram að hann sé skipstjóri og hann virðist starfa erlendis.

Líklegt er að hann hafi verið settur til hliðar af LÍÚHAFRÓ því annars stundaði hann sjóinn hér heima. Því held ég að hann sæki ekki fram vegna málefnis heldur reiði.

Einnig er áhugavert að hann hóf baráttuna úr erlendu skjóli sem bendir okkur á aðra blekkingu. Sá sem lifir í vellystingum erlendis og virðist eiga fyrir húsi þar og flugmiðum fram og til baka, er tæplega að berjast fyrir hag minnimáttar, heldur eigin áhugamáli.

Ennfremur er ljóst að þeir sem eiga fyrir vellystingum erlendis hafa meiri hug á eigin hag en hag almennings hér heima, sem aftur rekur stoðum undir að hann skjóti úr launsátri reiðinnar. Einnig er það Sálfræði 101 að auðvelt er að beina reiðu fólki í vissar áttir sé rétt hvíslað í eyru þeirra og því er eðlilegt að spyrja hver sé á bak við blessaðan manninn.

Eitt sem fer framhjá mörgum er að forsprakki hreyfingarinnar segist vera „Sjálfstæðismaður sem kjósi ekki sjálfstæðisflokkinn.“

Sú fullyrðing stenst ekki svosem næsti sjálfstæðismaður getur frætt þig á. Ég var sjálfur sjálfstæðismaður og skráður í þann magnaða flokk, en ég hef ekki mætt á fundi hjá flokknum síðan ég hóf baráttu fyrir Þjóðveldi.

Því þekki ég sjálfstæðismenn og þeirra hugsunarhátt og hann er svona; ég myndi aldrei kjósa neinn annan fjórflokk annan, frekar myndi ég sniðganga kosningar og það gera XD menn ekki. Ennfremur sérðu vel ef þú skoðar málefnaspuna síðustu ára að jafnvel ESB-sjálfstæðismenn fara í samtalsmeðferð hjá sálfræðingi við þá tilhugsun eina að snúa baki við flokk sínum í aðdraganda kosninga.

Nei, þetta er spuni og ég mun reka einn flein í sápufroðuna í viðbót.

Níu tíundu málefnisins er byggt á því að taka kvótann af LÍÚHAFRÓ klíkunni en það stenst ekki því engin aðferðafræði eða framgöngustefna er málinu til stuðnings. Einungis er bent á að taka þurfi upp allan spunann frá 2012 til þess eins að virkja auðlindaákvæðið.

Rétt eins og reynt var að selja þér 2012 froðuna á grundvelli tveggja ákvæða af 114; nefnilega að undirskriftalistar gætu krafist þjóðaratkvæðis um stök lög og hins vegar auðlindaákvæðið. Enginn las greinarnar sem var laumað inn til að skjóta okkur skáhallt inn í ESB og enginn las hvernig 2012 spuninn hefði minnkað vægi þitt sem borgari.

Þetta er ekkert annað en undirbúningur fyrir kosningarnar eftir tvö ár. Ódýrt tékk til að gá hversu auðvelt sé að spinna fólk upp vegna eins málefnis og skáskjóta öðru á bak við.

Sannaðu til; Sóknarhópurinn verður horfinn eftir átján mánuði og kjarninn kominn til a) Samfylkingar, b) Bjartar samtíðar eða b) Besta flokksins – því er einhver munur á þessum þrem?

Nú  vil ég árétta að ég held að foringi hópsins sé ágætis maður eins og flest annað Lýðveldisfólk. En þetta er samt spunablekking. Vissulega er stefnan út á við Kvótinn; en það er blekking til að laða fólk að – markmiðið er Jóhönnustjórnarskráin.

Aðal málið er samsæriskenningin en ekki hvar beddinn er eða næturgagnið. En maður veit ekki hvað gerist á morgun í hringekju fáránleikans. Margir leyfa sér á Netinu að kalla 2012 froðuna Stjórnarskrá fólksins, sem er einhver fáránlegasta sjálfsblekking sem til er.

Hvergi kom þjóðin að því að semja stjórnarskrár tillögurnar 2012, engin málefnaleg samfélags samræða eða fræðsla fór fram um tillögurnar eða eðli þeirra og tilgang.

Reiði fólks vegna hrunsins var virkjuð að mínu mati til að etja fram breytingum sem Frú Jóhanna vildi knýja fram og spunum, áróðri og valdþvingum var beitt til að ná markmiðunum fram. Þjóðinni var síðan seldur spuninn á áróðursbragði tveggja atriða – sem bæði eru aðalatriði Sóknarhópsins.

Varðandi Pírata og vaxandi fylgi þeirra í skoðanakönnunum þá er það enn fyndnari blekking sem í raun setur tilbúning þeirra rétt fyrir kosningar vorið 2013 sem fyrsta þátt í spennandi leiksýningu.

Píratar standa ekki fyrir nein málefni sem eru þjóðhagslega hagkvæm. Flokkurinn hefur ekki sýnt í neinni  umræðu neina getu til að standa uppi í hárinu á Elítunni, hvað þá skuggavaldinu, og hefur engin sérstök baráttumál uppivið sem þjóðin getur sameinast um.

Einungis er um að ræða virkjaða tilfinningaskoðun sem annars vegar skákar raunverulegum smáhópum með raunveruleg baráttumál og heldur þannig vaxandi hreyfingu óánægðra Íslendinga uppteknum, þeir hafa eitthvað til að smalast að, sem um leið er vita meinlaust og bitlaust. Nægir að skoða feril Píratadísarinnar í stjórnmálum til að rökstyðja stefnuleysi, egóisma og festuleysi.

Ég átta mig á að ég skauta á hálum ís með þessari færslu – sem var upphaflega skrifuð á Facebook í febrúar 2015 en færð yfir á þennan vef í maí sama ár – en spurningin er ekki hvort ég lesi rétt í líðandi stund eða spunana heldur að ég spyr hvað sé falið og reyni að finna svarið.

Ekkert er eins og þú heldur að það sé. Ríki er aðeins hugmynd. Þegar enginn trúir hugmyndinni hverfa öll ríki.

Réttindi eru sömuleiðis ekki til, því til að veita réttindi þarf fyrst að fjarlægja þau náttúrulegu, eða meðfæddu. Trúarbrögð eru nauðgun á hugsun og trú, því þó fólki sé eðlilegt að trúa á eitthvað sem ekki sést, þá er ekki sjálfsagt að hið trúaða eigi sér embættisfulltrúa.

Þú mátt kalla það hvað sem er; prentaðan pappír, ávísanir, eða blekkingu. Því pappírinn er verðlaus. Eina ástæða þess að hann virkar er sú að allir trúa blekkingunni.

Bankinn kemur pappírnum í umferð í gegnum lánastarfsemi. Uppskrift hennar er þessi: Þú færð milljón að láni og borgar fimm milljónir til baka. Það nefnist efnahagslíf og er verndað af siðspilltum stjórnmálalýð sem þrífst á faglegu orðagjálfri.

Þessi siðspillti stjórnmálalýður er í raun valdalaus en er haldið uppi af embættiselítunni sem eru handhafar valdsins. Ef þú skoðar lög og sjónarskrá (fólk les ekki texta með orðinu s-jó-narskrá, enda stjarfdáleitt) sérðu tvennt.

Stjórnmálamenn eru ekki bundnir af loforðum sínum og erfitt er að reka embættismenn. Á bak við þessar tvær elítur er skuggavald þeirra sem fjölmellur benda aldrei á, topparnir í Félagi frjálsra frímúrara (sem er leynilífsskoðunarfélag) annars vegar og hins vegar þjónar hinnar alþjóðlegu bankamafíu.

Þetta er verndað af lögum og bundið í orðaspuna. Tókstu eftir milljóninni sem varð að fimm milljónum? Hefurðu tekið eftir að orðaspunarnir eru í sjónvarpi og dagblöðum? Hefurðu tekið eftir að þér FINNST þú ekki geta verið án þeirra?

Spuni vikunnar: Smálánafyrirtæki lána þér tíu þúsund kall í dag og hirða fimmþúsund kall fyrir það á morgun. Það er siðlaust því það hækkar skuldina um 50%. Efnahagslíf hækkar skuldina 500% með verðtrygging og stýrivöxtum auk vaxta. Þú sérð þetta á greiðsluáætluninni með láninu og finnst það í lagi.

Líttu á athugasemdirnar við frétt um smálánin og segðu mér hverjir eru dáleiddir sauðir og hverjir ekki.

Það er enginn munur á Smálánafyrirtækjum og öðrum Bönkum. Að þú trúir þessum spuna segir allt um dáleiðslu elítunnar yfir huga þér. Eina ástæðan fyrir að elítan er að heilaþvo þig er að veiðileyfi bankanna á heimili þitt, buddu og hugsun nær ekki utan um þessa samkeppni.

Ég ætla að gefa þér tvö hint. Annars vegar nær ekki einkaleyfi bankanna yfir smálánafyrirtækin. Hins vegar er bankamafían undir ægiham IMF (ags) og síðustu tólf ár hafa hermenn Vesturheimshrepp gert hverja innrásina á fætur aðra í þau ríki sem ekki eru undir IMF.

Vissir þú að fyrstu smálánafyrirtækin spruttu fram í Bangladesh og urðu síðar útbreidd í þriðja heiminum og hafa í þriðja heiminum verið álitin mikil blessun? Síðustu árin hafa þau verið ýmist hálfkæfð eða leidd inn í bankamafíuna í hinu miðstýrða Iðnveldi.

Vissir þú að meðan þau þrifust þóttu þau vera djarfasta leiðin sem fram hefur komið til að virkja fátæka til framtakssemi og vaxtar, og að meðan þau þrifust voru þau afl jákvæðrar umbreytingar?

Besta leiðin til að dáleiða þig er að hafa þig a) við sjónvarpstækið og b) að í verslunarferð og að halda þér við athugasemdakerfin yfir þvættingjaspunum.

Aftur spyr ég; hver er dáleiddur sauður? Hver notar ennþá einkabanka, plastkort og meginmiðla? Því ég veit að þú vilt breytingar en þú ert ekki búin(n) að fatta hvernig þeim er komið á.

Eina leiðin er að grasrótin semji nýja stjórnarskrá og hefji samræður í grasrótinni sem lengst frá tölvuskjánum. Þar er virknin og vöxturinn. Við erum byrjuð á þessu og ég segi eins og Jesú (sem 75% þjóðarinnar trúir á): Þú ert annað hvort að taka þátt í breytingum eða taka þátt í ofríkinu.

Dáleiðslan er algjör. Í þessari viku Smálán, sem eru augljós heilaþvottur. Í síðustu viku Lekamálið, vikuna á undan Víglundsmálið. Hvað var vikuna á undan? Hvað hækkar sjórinn árlega? Ó, fjölmiðlar þegja um það.

Þú ert sauður í hjörð. Ó, slíkir munu ekki landið erfa.Í alvöru talað, ætliði að halda áfram að tuða á netinu, eða koma og gera eitthvað líflegt? Við eigum þetta.

Sjálfur ber ég litla virðingu fyrir henni frá því við vorum skólasystkin og hún ásamt annarri stúlku gengu hart fram í að leggja mig í vont einelti sem ég var mörg ár að jafna mig af.

Ég erfi ekki það sem ég nefndi varðandi æskuna, það er löngu fokið yfir þann hluta. Fólk á það til að kalla yfir sig margt. Ég hef sosum kallað yfir sjálfan mig líka eitt og annað, enda ekki alltaf verið ljúfur í lund . En ég trúi því ekki að hún eigi skilið þá meðferð sem hún er að fá.

Stjórnmálapakkið og elítan er sek um miklu verri hluti en lekamálið. Munum að dómskerfið er ekki enn búið að afgreiða – svo ég viti – kærur varðandi síðustu þingkosningar. Einnig vitum við að dómskerfið hefur dæmt fólk saklaust fyrir glæpi og velur sjálft hvernig á að taka fólk á beinið.

Lekamálið og allir spunar í kringum það eru samsæri og ekkert annað. Ég auglýsi eftir betri þekkingu á því. Einnig mæli ég með því að Umboðsmaður Alþingis taki á stjórnarskrárbrotum frekar en að dansa skottís í fjölmiðlum. Enda væri snjallt hjá UA að fara oní saumana á öllum samskiptum allra ráðherra og aðstoðarmanna þeirra.

Bara sona til að vera viss um að restin af kerfinu sé óspillt. Maður má kannski gefa sér að það sé óspillt?

Fyrst minnst er á samsæri hef ég mikinn áhuga á svonefndu sjálfstæði Seðlabankans. Valdamesta stofnun landsins lýtur aðeins sjálfri sér en ekki þeirri stofnum sem uppnefnist Alþingi og í orði kveðnu á að vera æðsta valdastofnun landsins.

Ég trúi því að á bak við tjöldin sé þessum banka stýrt af fléttu sem rekur sig til Rothschild klíkunnar og að aflandssjóðir sem fela útrásarvíkinga hagnist á því. Sem er sama flétta og er notuð núna til að stinga Argentínu í bakið.

Mér vitanlega hefur enginn rannsakað hvað Már var að gera í Sviss eða hverjir eiga bankann sem hann starfaði hjá þar. Miðað við allt það sem ég hef grúskað og séð aðra grúska þá kæmi mér ekki á óvart þó frekari rannsókn leiddi samsæri í ljós.

Til dæmis kemur í ljós að starf hans hjá bankanum innihélt diplómatastöðu en þeir sem rannsaka banka á borð við Rothschild klíkuna og sambærilegt leiðir í ljós að þessir bankar stunda einungis millibankaviðskipti eða risaviðskipti við fjölþjóðasamsteypur og ríkisstjórnir og að yfirmenn í þeim fá diplómatapassa og venjuleg lög ná því ekki yfir þá.

Ég held þó ekki að Seðlabanka samsærið og Hanna Birna tengist – ég nefni það bara með.

Hins vegar er ég handviss um að verið er að sópa upp þorskinum úr landhelginni á meðan Landhelgisgæslan er í suðurhöfum. Einnig finnst mér áhugavert að verið er að lama Fiskistofu, sem er eina stofnunin sem getur flett ofan af því.

Einnig er áhugavert að Sjávarútvegsráðherra hefur aðstoðarmann sem áður var deildarstjóri hjá Fiskistofu, sem var í námi á Akureyri sem er lítið sjávarpláss á Norðurlandi og þaðan kemur ríkasta útgerðarfyrirtæki landsins; eða stærsti kvótakóngur landsins.

Mér þykir sosum ekkert vænt um Fiskistofu; starfsfólkið þar er upp til hópa siðlaust – að mínu mati – svosem bók mín Varðmenn kvótans tilgreinir þokkalega. Ég læt fylgja með þrjá til fjóra tengla í fréttir til að tengja pistilinn við líðandi stund. Einnig læt ég fylgja stutt myndskeið þar sem ég útskýri þetta betur fyrir lesblindum.

Myndskeiðið fer betur í punktana á bak við samsærið:

httpv://www.youtube.com/watch?v=VoZ0AODdfpw

Ég lít á Hönnu svipuðum augum og ég lít alla stjórnmálamenn; Stjórnmálamann. Í mínum augum er þetta allt saman eitt stórt psychopata gengi. Hún er þannig séð hvorki betri né verri en hinir.

Ég er hins vegar sannfærður um að verið er að ýta henni út úr elítunni af annarri ástæðu en okkur er sagt. Þeir sem trúa spununum sem valdakerfið er að nota gegn Hönnu Birnu eru sauðir sem ekki hafa fattað hvernig valdakerfi virkar.

•  Lekamálið hjá mbl.is.
• Flutningur Fiskistofu.
• Útvistun Landhelgisgæslunnar.

Að lokum langar mig að minna á eina hugsun sem mér er sérlega kær og oft kemur upp í hugann þegar rætt er um stjórnvaldskerfi. Hver hefur eftirlit með eftirlitsfólkinu?

Ef það er rétt sem trúarbrögðin segja beinlínis og Samsæris kennismiðir rökstyðja ítarlega, að samfélag fólks sé miðstýrt í gegnum blekkingar skuggavalds, þá væri rökrétt að efast um allan siðferðisboðskap og mötun meginmiðla.

Ég er persónulega á þeirri skoðun að meginþorri fólks sé siðblind og dáleidd sauðahjörð og mun sú yfirlýsing vafalaust reita ýmsa til reiði. Treysti ég mér vel til að rökstyðja þessa skoðun og að stórum hluta snýst bók mín „Varðmenn kvótans“ um mjög gott dæmi á hvernig fólk yfirfærir eigin siðblindu yfir á aðra og felur sig á bak við sjálfsheilagleika eftir á.

Í bókinni rek ég meðal annars hvernig Fiskistofu elítan bregst hlutverki sínu sem varðliðar kvótakerfisins á bak við faglegt orðagjálfur sem breiðir yfir skort á faglegri ábyrgð og sérstaklega dreg ég fram hvernig þáverandi Fiskistofustjóri – sem gefur sig út fyrir að vera mannréttindavörður – braut á mínum mannréttindum og réttlætti það með stofnanamáli sem ég hef ritfest.

Meðan ég vann hjá Fiskistofu gerðust atburðir í samfélaginu sem í daglegu tali nefnast Bankahrunið og Búsáhaldabyltingin. Í þessari svokölluðu byltingu man ég að samstarfsmaður gagnrýndi mig fyrir að standa ekki undir samfélagslegri ábyrgð – og borgaralegu siðferði – og koma með í mótmælin. Sami aðili gekk með veggjum þegar mannréttindi mín voru brotin.

Enginn úr hópi samstarfsmanna var tilbúinn að styrkja mig í baráttu minni til að halda starfsframa mínum og starfsheiðri þegar mest brann á en sama lið fær áfallahjálp vegna tilhugsunar þess að stofnunin verður flutt. Stéttarfélag okkar neitaði mér um aðstoð og réttlætti það síðar.

Þá er áhugavert hversu stór hluti þjóðarinnar reiddist stjórnmála elítunni og bankaelítunni fyrir að lánin hrundu í fanginu á þeim en hvergi sást fólk axla ábyrgð með setningu á borð við „ég tók of mörg lán“ eða „ég tók óþarfa lán“ eða „ég fjármagnaði einkaneyslu með lánum“ eða „ég keypti stærra húsnæði en ég þurfti.“ Nei, þetta var allt elítunum að kenna.

Ég man að landsþekktur og ástsæll tónlistarmaður sem var hatrammur í tali gegn elítunni á þessum tíma viðurkenndi fúslega ábyrgð á eigin fjármála ákvörðunum en var þó duglegur að benda á – og hafði rétt fyrir sér – að elítan neyddi þjóðina til að axla ein þungan af hruninu.

Síðar benti sami maður á að stór hópur þjóðarinnar mætti axla ábyrgð á eigin lánasukki en uppskar úldna tómata í athugasemdakerfum. Siðspilling er að mínu mati þegar maður sér flísina í auga bróður síns og fer mikinn en ekki bara lætur eins og eigin augnabjálki sé ekki til heldur reiðist ef hann er dreginn framundan leppnum.

Tökum klassíst dæmi af Nasisma. Allir hata Hitler og allir fyrirlíta Nasismann; því hinn sjálfheilagi hefði sko ekki tekið þátt í svona bulli og illsku!

Hve margir Íslendingar samtímans létu eins og dáleiddar hænur þegar þeir æddu í bankana haustið 2004 til að taka lán, selja íbúðina, kaupa stærri íbúð, bæta við einu herbergi og einum bíl, og röfla svo á kaffistofunni hversu mikið þeir hefðu grætt, því nýja íbúðin var að hækka í verði?

Ég hef ekki tölu á hversu oft ég neyddist í félagsaðstæðum til að hlusta á svona gegndarlaust rugl eða hversu erfitt var að reyna með yfirveguðum rökum að fá fjármálasnillingana til að reikna. Enginn þeirra virtist hafa lesið „Falið vald“ eftir Jóhannes Björn né skilja hafa lágmarks skilning á hvernig heimsbankakerfið virkar.

Árið 1930 var menntun í Þýskalandi síst minni en menntun á Íslandi er í dag. Fólk þar hafði áratug fyrr hafið endurbyggingu lands síns eftir verstu styrjöld sem mannkynið hefur séð. Menningarstrumar í milljónaborgum landsins voru þekktir að framúrstefnu hugsun, listir blómstruðu og höfðu gert árum saman.

Iðnaður landsins var aldir á undan því sem litla krúttland norður í Atlantshafi þekkir eða hefur innsæi til. Fólk vissi hvaðan það kom, hvað það stóð fyrir, og hvað skipti það máli. Þetta var fólk sem fylgdist með heimsmálum, lét til sín taka í samfélagsmálum, ferðaðist ef það gat og það var tilbúið í nýja heimsstyrjöld.

Ef þetta fólk var heimskara og siðspilltara en Íslenska þjóð samtímans þá er það ekki sama þjóð og Íslenzka þjóðin sem ól mig upp.

Tilefni þessa pistils er klippa úr kastljósi á Youtube rásinni ruslveitan. Þetta er stutt og áhugavert viðtal við sérfræðing í skilgreindri siðspillingu. Ég hvet lesanda minn til að horfa á það með gagnrýnum augum og spyrja sig hvað sé ekki sagt.

httpv://www.youtube.com/watch?v=qS6uyi8Y2Bk

Sérstaklega hvet ég lesandann til að hafa í huga að Akademían fullyrðir að spillta genið sé fundið en jafnframt að það sé ólæknanlegt. Mín skoðun er sú að verið sé að telja siðspilltum og innihaldslausum múgnum trú um að hann sá gull og gersemi – svo ég vitni háð Sölva Helgasonar.

Því hvað græðir elítan á þessum boðskap? Getur verið að einstaklingar sem eru atómíseraðir innan múgsins og hafa misst getuna til að rýna í eigin syndir séu leiðitamari neytendur en ella? Getur verið að auðveldara sé að æsa þá upp t.d. til að fara í stríð við lönd sem talið er að eigi gjöreyðingarvopn eða til að beita tiltekin trúarbrögð ofsóknum?

Ég sjálfur horfði þrisvar á viðtalið meðan ég hugleiddi þá þætti sem ég minnist hér á. Í þriðju spilun slökkti ég á hljóðinu og horfði eingöngu á líkamstjáninguna. Einnig tók ég sérstaklega eftir – við annað áhorf – tengingu viðmælandans við lögreglu og viðskipti.

Sérstaklega þótti mér áhugaverð líkamstjáning konunnar sem fólk vildi fyrir forseta og ekki síst hin skýru skilaboðum að nánast eingöngu karlar séu siðblindir. Því hver er skilgreining siðblindu og rökin fyrir henni – eða ástæðan fyrir að þessi skilgreining er til?

Fyrst siðlausir eru bara forstjórnar valinna fyrirtækja eða þeir sem eru í fangelsi, þá eru þeir tæplega starfandi á þingi eða við fjölmiðla?

Sjáðu samsærið, það er djúpt á því, en augljóst þegar þú sérð það. Aukinheldur, taktu eftir hversu auðvelt er að afgreiða fólk sem ómarktækt fái það á sig þennan vafasama stimpil. Ennfremur, hversu mikið er þessi stimpill notaður til að móta hugsýn þína

Ég átta mig á að ég tek stórt upp í mig varðandi skoðanir mínar á siðblindu og vissulega er dálítið skautað á hálum ís varðandi skilgreininguna. Ég leyfi mér ekki að tilgreina sérstaklega eða ráðast á hina akademísku skilgreiningu á siðblindu (psychopathy) heldur er ég fyrst og fremst að efast um forsendur þessarar skilgreiningar og hvernig niðurstöðu hennar er beitt.

Ég nefndi hér fyrir framan þá tillögu að um samsæri væri að ræða og skal útskýra það nánar. Því skilgreining á siðblindu er marklaus án þess að skilgreina fyrst hvað sé rétt eða rangt. Sú skilgreining er hins vegar ætíð og ævinlga háð meðalviðmiðum þess menningarsamfélags sem notar þessi viðmið.

Viðmiðin eru meðal annars notuð til að ákveða fyrirfram hugarfarslega staðla sem eru algjörlega háðir trúarlegri, tilfinningalegri og sálrænni dýpt þess samfélag sem á að nota skilgreininguna. Rétt er að benda á tvö dæmi til að útskýra þetta.

Er sá maður siðblindur sem fremur morð? Já myndu flestir svara, en gleyma því að okkar samfélag leyfir borgurum sínum að ráða sig til starfa hjá stofnunum þar sem morð eru starfsvettvangur. Því þó við köllum það herþjónustu þá er það starfi.

Einnig gætum við spurt hvort siðlaust væri að kæfa eða líknarmyrða fatlað barn sem fyrirfram væri ljóst að gæti ekki bjargað sér sjálft? Já, myndu flestir svara en vita þó ekki að þjóðflokkar flestra Regnskóga leyfa – og krefjast – slíks fyrsta ár barnsins.

Þar þykir það siðblinda að neita þessari framkvæmd því það setti lífsafkomu ættbálksins í hættu.

Ein þjóð í Afríku – nánar tiltekið í Nígeríu – er samsett úr milljónum einstaklinga og rekur sögu menningar sinnar mörg þúsund ár aftur í tímann. Þjóð þessi lítur svo á – og hún elur börn sín þannig upp – að sá sé siðblindur sem ekki sér við blekkingum annarra. Því er hluti uppeldis þar að reyna að blekkja aðra með svikum og prettum.

Margir upplýstir Íslendingar líta svo á að í Nígeríu búi mikið af siðblindu fólki en vita ekki að í því stóra landi sem telur um eitt hundrað milljónir manns eru yfir tvöhundruð þjóðir og ættbálkar með mismunandi siði og tungur. Ein þessara þjóða er sú sem ég vitna til og fólk innan hennar hefur gaman af að svíkja og pretta fávita á vesturlöndum.

Um leið og þú skilgreinir siðblindu og breytir henni í kreddu, verður hún að einu þeirra tóla sem hugmyndasmiðir nota til að móta huga þinn og lífsmynstur. Þetta er eitt öflugasta dáleiðslutól sem elítan ræður yfir; eða þar til þú fattar hvað syndafallið í Paradís táknar í raun og veru.

Er að reyna að heyra eitthvað annað en það sem mér finnst sjálfum, því ég er alltof pissed off og búinn að tjá mig nóg úr þeim ranni. Ég heyri aðallega þrennt.

Heilmikið af fólki segir að við séum að sjá hagvöxt og batnandi efnahagslíf og gefa í skyn að þjóðin sé vanþakklát fyrir erfiði sem stjórnmálastéttin og embættastéttin hafi lagt á sig.

Heilmikið af öðru fólki virðist aðallega upptekið af að skíta út í aðra hverja frétt eða athugasemd til hægri og vinstri og vaða á súðum yfir málefnin og ala á reiði viðhlæjenda sinna.

Allstór hópur virðist upptekinn af að berjast í bökkum, sætta sig við að hafa misst nær allt og vera að berjast við að halda í það litla sem eftir er og reyna af alefli að halda ró sinni.

Hvergi sé ég upptalið hve mörg börn séu á sultarmörkum. Ekkert um það hve margir Íslendingar búi núna í bílnum, í skúrum í iðnaðarhverfum, í stofunni hjá vinum eða fjölskyldu, eða hafi neyðst úr landi, eftir að bankaelítan fékk húsnæðin þeirra gefins í boði verðtryggingar og bankasvindls með aðstoð sýslumanns sem er þó opinber stofnun þjóðarinnar.

Hvergi sé ég lista yfir tómar íbúðir þjóðarinnar teknar með löglegum hætti ólaga, né heldur hve margir erlendir fjárfestingarsjóðir hafi eignast þær eða hve mörg leigufélög. Hvergi sé ég flett ofan af blekkingarmyllu Lífeyrissjóðaklíkunnar, eða flett ofan af neinni spillingu yfirleitt. Spuninn er algjör og það sem er úr augsýn er langt úr hugsýn.

Fyrrnefndir þrír hópar eru áttavilltir í eigin hugarflækjum.

Fyrsti hópurinn hljómar eins og jötuliðið sem aldrei hefur grafið skurð með handafli, skipt um bremsur í frosti fram yfir miðnætti til að komast í vinnuna í fyrramálið eða jagast í gegnum vertíð í frystihúsi. Lið sem heldur að menntun sé gjöf foreldra sinna eða í það minnsta að búa heima á meðan. Fólk sem hikar ekki við að setja þig í árangurslaust fjárnám því það sé löglegt og skilur ekki orð á borð við „ólögum eyða.“

Næsti hópur er að hálfu fluttur úr landi og virðist mest þrífast á því að hanga í tölvunni að glápa á moðið hér heima, þó þau búi þar sem grasið er grænna og hægt að kaupa kjöt fyrir penínga í stað blóðdropa, aðallega upptekið af að fóðra reiðina hér heima og njóta athyglinnar. Það er vissulega gaman að skrifa vinsæla stöðupósta um það sem maður er reiður yfir; en málefnasamræðan um lausnir, gildi og grasrótarúrræði er núll.

Þriðji hópurinn er ráðþrota. Sumir þar vilja bylta kerfinu á hvolf. Aðrir trúa ennþá á stjórnmálin og vilja skipta um stjórn og í raun eru að segja að þeir trúa á kerfi sem löngu hefur afsannað gildi sitt.

Í þessum hóp er fólk sem er aðallega þreytt, vonsvikið, vondauft, úrkula vonar, verulega reitt en reynir að trúa því að „þetta reddist“ eða „trúðu á sjálfan þig og tækifærin“ en veit að framundan er bara fleiri útburðir, áframhald á erfiðleikum, lygum, löglegu ofbeldi, orðhengilslegri spillingu og fleiri þvættingi.

Skiptir þetta máli? Nei.

Fyrsti hópurinn er tækifærissinnaður og siðblindur hópur fólks sem samfélag mun ávallt sitja upp með, hvort heldur hægra megin eða vinstra megin við tvívíða línu stjórnmála sem halda að þrívídd sé fantasía. Næsti hópur er löngu búinn að kúpla sig út en heldur í egósentríska tilfinningafróun en hefur ekki sýn, kjark né dug til að leiða fólk til uppbyggingar og lausna.

Þriðji hópurinn er sá hluti þjóðarinnar sem ber landið á herðum sér en þorir ekki að rugga bátnum af ótta við að missa það litla sem það hefur og hefur fyrir löngu gleymt að hún er að borga fimmfalt til áttfalt verð fyrir það í gegnum kerfisskrúfur og faglegan þvætting.

Lýðveldi er hugmynd sem hvílir á trú þeirra sem skilja ekki merkingarfræði og halda að menntun snúist sé prófgráður sem mæli minni. Skapandi hugsun er þegar þekking er tengd úr ólíkum áttum og þegar hinn menntaði hugur sækir sjálfur í þekkingu í stað þess að éta á jötu þeirra sem útbjuggu listann.

Gildi er sá kraftur sem mótar afstöðu en þú getur hvorki stjórnað slíkri manneskju né mótað hana, en það er auðvelt að hræra upp í hrokafullum ególýð sem heldur að skoðanir hans séu merkileg rökfræði.

Með öðrum orðum, meðan þjóðin rís ekki upp sjálf til að móta það samfélag sem hún vill búa í og sér ekki sinn eigin sköpunarkraft – og þá meina ég virkt sniðgengi sem yfirgefur valdakerfi sem henni mislíkar – hvað þá að hún virkji þá samræðu sem lýðræði hvílir á; en hún er gagnvirk og síkvik, þá á hún skilið þá skiilvindu sjálfsblekkinga sem listuð var hér að ofan.

Rétt að komi fram að margt vænt og vandað fólk hefur flúið land gegn vilja sínum og bæði gerir það sem það getur þaðan og telur dagana þar til það kemst heim á ný.  Ég þekki af eigin raun hvernig Elítan getur þjarmað að fólki.

Þó ég sé óvæginn að gagnrýna Lýðveldis elítuna þá forðast ég að skjóta spjótum á fólk, því maður verður að bera virðingu fyrir að fólk sé ósammála og einnig að fólk hefur sínar ástæður. Mér fannst ég vera dálítið á rauða strikinu hér.

Þarna eru fjölmiðlar að bregðast verulega því þeir virðast kerfisbundið vinna að því að við horfum framhjá þessum hlutum þegar þeir ættu einmitt að hjálpa okkur að muna.

Að endingu vil ég benda á hljóðgrein 16 um Endurreist Þjóðveldi; Hugmyndir móta veruleika.

Mannkynið er ein risastór fjölskylda. Og sem betur fer sjá það sum ættmennin. Tilvera okkar er fallvölt og aðeins skapandi hugsun, umburðarlyndi og samheldni minnkar veltuna og varnar falli.

Allt byggist þetta á hugsun og við höldum oft að skoðanir okkar og rökstuðningur þeirra sé hugsun, því hvorutveggja fer fram í höfðinu.

Ennfremur höldum við oft að þær hugsanir sem spretta af tilfinningum okkar sé einnig hugsun því tilfinning vekur hugsanaviðbragð.

Við erum alin upp í tvívíðu samhengi en sjáum ekki alltaf að samhengið krefst hugarviðbragðs, sem eru hugtök og rökleiður. Þeir sem takast á hendur innra ferðalag þekkja þetta vel. Slíkt er yfirleitt tímabil þar sem manneskjan þarf að horfast í augu við ímyndir og tilfinningar fortíðar sem eru grafnar undir yfirborði sálarinnar og vinna úr því sem þar er.

Eftir því sem innra ferðalag líður áfram tekur heimssýnin og sjálfsmyndin talsverðum breytingum, stundum hratt og stundum hægfara. Niðurstaðan er nær ætíð sú að sá sem maður var er ekki lengur til heldur er maður orðinn einhver annar. Sami búkur, sama nafn, oft svipaðar venjur, en nálgun á lífinu allt önnur eða ný.

Stærsta breytingin hjúpast – að mínu mati – þannig: „Allar skoðanir mínar, afstöður og niðurstöður voru rangar og stóðust ekki prófraun tilverunnar. Sumar skoðanir mínar hafa staðist raunina en þær eru ekki lengur neinn sannleikur heldur skoðanir sem ég vel og ég veit hvers vegna, þar sem áður ég vissi ekki hvers vegna en gat þó rökstutt þær í sjálfsþótta.“

Hér er stiklað á talsvert stórum steinum varðandi sjálfshvatningu og innri endurskoðun en niðurstaðan er ætíð sú sama. Hún er sú að umburðarlyndi fyrir heimssýn annarra eykst og stjórnlaus tilfinningasemi eða sjálfsdáleiðsla dvínar eða hverfur. Út úr slíkum glundroða kemur hugsun afstöðu sem vegur upp á móti skoðunum.

Afstaða er skoðun sem maður stendur með, ekki vegna þess að hún sé nauðsynlega rétt heldur vegna þess að hún stenst raunir og maður áttar sig á að þegar staðið er með afstöðu styrkist sjálfið eða sálin. Maður áttar sig á að lífheildin sem maður tilheyrir er til muna stærri, dýpri og flóknari en maður hélt áður en þó á vissan hátt einfaldari.

Þannig sprettur vitund og lífssýn manns sjálfs út úr mælanlegu og tvívíðu yfirborði hægri og vinstri, rétts eða rangs, yfir í frjálsan anda, frjálsa hugsun og innri styrk.

Þar fær maður vald yfir sjálfum sér, sem er hið raunverulega vald, og maður skilur að valdakerfi er í sjálfu sér blekking huga sem hefur valið að trúa blekkingunni því hann hefur ekki þann styrk að geta mótað sitt eigið í skapandi hugsun og samræðu við aðra.

Bylting og mótmæli er ekkert annað en dáleiddur lýður í fangbrögðum við tvívíð skrímsli hugans. Aðeins frjáls maður og frjáls kona geta endurskapað samfélagið og þetta vita þau sálarlausu skrímsli sem móta umræðuna (sem er ekki samræða) og hræra upp í fólki.

Ást og friður er vopn mitt og afstaða mín. Því ást sprettur af þekkingu, skilningi og virðingu en friðsemd er sá maður sem ekki lætur aðra eyða tíma hans og orku í fjas, rifrildi og rökræðuþvætting heldur yfirgefur glundroðann og tekur höndum saman með þeim sem eru frjálsir; til að endurskapa og endurmóta.

Þannig er hugsun þegar eldri punktar eru splæstir saman á nýjan hátt svo úr verður nýr punktur. Það er ekki tvívíð hugsun og ekki þrívíð heldur margvíð. Maður sem hefur vald yfir eigin huga og sál, honum er ekki stjórnað af hugarkerfum annarra. Hann er frjáls og hann velur ætíð að skapa frjálst samfélag við aðra.

<3 og ?

Þetta er stór iðnaður, að vinna kol og drífa áfram stóriðnað erlendis. Ein virkjun fyrir litla verksmiðju á Bakka við Húsvík er lítill dropi í samanburði.

Ég hef fylgst með því sem er í umræðunni hérlendis vegna undirbúningsa á Bakka. Það er margra ára undirbúningur, djúp spilling á borð við það sem Draumalandið bendir á og stórfelldur fjáraustur.

Mér hefur sýnst að hvert nýtt starf sem verður til á Bakka mun kosta frá 50 til 70 milljónum. Undirbúningur tekur mörg ár og meginmiðlar birta litla umfjöllun eða rýni varðandi það starf. Á bak við tjöldin eru ýmis undirbúningsverkefni s.s. vegagerð, gangnagerð og virkjana undirbúningur sem lítið er minnst á.

Segjum að eitt starf kosti 60 milljónir, en þeir áætla 120 störf sem gerir sjöþúsund og tvöhundruð milljónir. Hvað ef slíkar fjárhæðir færu í nýsköpunarstefnu? Hvað gætu hundrað manns skapað öflug sprotafyrirtæki í Norðurþingi ef þeir hefðu aðgang að heildar upphæðinni?

Hvað ef þessir hundrað hefðu aðgang að helmingi hennar? Myndi fólk fara út í meira af lífefnaiðnaði á borð við Saga medica, Villimey, Penzim, hvalaskoðun, jeppaferðir, sölu á skartgripum úr hrauni? Eru til fleiri hugmyndir og vaxtar pælingar eða myndu menn á landsbyggðinni einblýna á strandveiðikvóta?

Ég prófaði að nálgast atvinnuþróun nyrðra í fyrra. Ræddi við fjölmarga og meðal annars sýndi einfalt reikningsdæmi til að skapa 20 manna hugbúnaðar fyrirtæki á þrem árum fyrir fimmtíu millur. Jafnhliða því að skapa þekkingarstörf til útflutnings á lausnum var hugmynd að bjóða kennslu á fræðum sem ekki eru í boði nyrðra.

Þetta þótti þó ekki trúverðugt þó búið væri að vinna heimavinnuna. Strandveiðikvóti, Hvalaskoðun, Virkjun og verksmiðja, það er lífið.

Ég trúi því að hefði þjóðin aðgang að því fjármagni sem fer í virkjanir og stóriðju myndi hún skapa hundruðir starfa fyrir brot af þeim upphæðum sem spillingarhýtin gleypir. Vissulega tæki það tíma að fæðast því til þess að hugvit blómstri þarf einnig menntun og sýn sem ekki er alltaf hlúð að.

Þó mikið sé af námskúrsum í skólakerfinu þá er ekki mikið gert af að kenna skapandi hugsun. Þetta eru stór orð en ég hef sjálfur lært skapandi hugsun í tengslum við hugbúnaðargerð og heimspeki, og það skín í gegn víða í skrifunum mínum og lesendur mínir vita að ég er ekki að fordæma neinn heldur æðrast. Því ég veit hvað við missum af miklu.

Það er hins vegar ekkert lýðræði hér, engin nýsköpun, engin sýn og engin gagnvirk umræða. Þú getur treyst að til er fólk sem vinnur beinlínis við að rugla umræðuna í ríminu. Sumir sem þú heldur að séu mótþróapennar eru beinlínis að hræra upp í umræðunni, oft ómeðvitaðir um það.  það er nefnilega til valdamikið, auðugt og vel tengt fólk sem er meðvitað um sálarástand lýðsins, sem græðir á að rugla umræðuna í ríminu og kann það.

Valdahópurinn sér vinsælan penna, einhvern sem smalar lesendahóp en er ólíklegur til að smala hópnum til aðgerða og hann fær ýmis tækifæri í gegnum tengsl, eða skrifar úr erlendu skjóli. Ekki er allt sem sýnist og margir eru erlendis því þeir hafa verið flæmdir burt.

Reynt var að flæma mig burt en ég elska landið mitt og vill frekar vera fátækur hér heima en efnameiri úti. Satt að segja græddi ég á því að verða framalaus og heimilislaus; því ég komst að þrennu. 1. Þú átt meira en þú þarft. 2. Þú ert alltaf sterkari en þú heldur. 3. Vinur í raun er betri en viðhlæjandi á kaffihúsum eða Facebook.

Vandi okkar í dag er ekki neinn miðað við heiminn allan og það er á suðupunkti víða. Fólk er mun meira meðvitað víða erlendis og ástæðan er að hluta sú að grasrótin er fjölmennari og samræður þar virkari meðan við erum færri, háðari fáum fjölmiðlum og förum lítið út á meðal fólks að spjalla saman heldur störum stjörf á skjáinn.

Svo koma hálfblindir egópennar sem hræra upp í samfélagsmiðlum og bloggheimum, sumir gætu verið á spena en myndu aldrei segja frá því. Blint lið sem hringsnýst í kringum sjálft sig meðan elítan dansar að vild. Á meðan umræðan – sem er ekki samræða – einblýnir á stök reiðimál sér þjóðin ekki hversu auðvelt er svelta hagkerfið til hlýðni og undiroka sálarlaus stjórnmálin, með smá hugviti.

Einn spuninn kemur varpar skemmtilegu ljósi á þessa hringiðu, og það er gengi krónunnar.

Meðan seðlabankinn og hinir bankarnir velta reglulega upp vanda krónunnar og meginmiðlar mjálma með sjáum við trén en ekki skóginn. Krónan skiptir okkur engu. Við erum algjörlega sjálfsnæg um allt sem skiptir okkur máli en neyslukerfið leyfir ekki rökstuðning þess og andleg meðvitund fólks hefur takmarkaðan skilning á slíku því fólk hefur misst trúna á eigin rök og gleymt muninum á skoðun og afstöðu.

Við erum til að mynda heilaþvegin af að við séum ekki sjálfum okkur næg um lyf, eldsneyti og klæði. Sem er að mestu leyti blekking.Hérlendis er hægt að framleiða alla olíu og öll lyf, auk allrar fæðu. Við erum nú þegar sjálfum okkur næg um hita og rafmagn og stutt síðan við framleiddum eigin áburð og sement.

Vissulega eru sum lyf svo sérhæfð að við gætum þurft að kaupa þau, í það minnsta um einhvern tíma en það er minniháttar í hlutfalli heildarinnar. Vissulega þyrftum við áfram að flytja inn klæði og sérstaklega því við erum orðin svo heiladoðin og löt að við hendum heilum flíkum og jafnvel nothæfum saumavélum.

Við erum mun sjálfsnægari en við trúum en sem dæmi um hversu lágt við erum sokkin sem einstaklingar, þá refsum við ekki bankanum því það myndi kosta okkur fáeinar aukakrónur í vexti og við trúum ekki á mátt okkar til að sannfæra nágranna okkar með vel völdum orðum að taka þátt.

En frelsi kostar og sjálfsnægja krefst áreynslu, rétt eins og það er ekki nóg að kaupa kort í ræktina til að verða smart, maður þarf að mæta og maður þarf að eiga samskipti; því hvers virði er að vera smart ef enginn horfir á?

Þegar átt er við þjóðarhag er jafnan átt við efnahagslíf þjóðar. Þeir sem stýra þjóðarhag eru sjaldnast stjórnmálamenn og aldrei þjóðin sjálf. Málpípur stjórnmála vilja segja okkur annað og miðjumoð þeirra er þreytt.

Síðast þegar þjóð okkar sundraðist voru árin 995 til 999. Þetta er nú að gerast á ný. Frá 990 til 1000 hélt kristin trú innreið sína á okkar heiðna landi og sótti hún hratt í sig veðrið.

Vorið 1000 þegar Alþingi kom saman voru tvær fylkingar saman komnar í héraði Kjalarnesþings. Heiðnir menn hópuðust saman á völlunum við Öxará en kristnir menn hópuðst saman í Ölfusi og niður með soginu.

Stóra deilumálið sem sundraði þjóðinni var þó ekki trúin sjálf enda þjóðin að upplagi umburðarlynd í trúmálum. Deilan snérist um þau lög sem nýta skyldi til að móta landið og ramma þjóðina inn.

Almenn sýn fólks á lög var sú að þau hlytu að mótast af þeim veruleika sem fólk tryði á, hvort heldur ytri veruleika hlutanna eða innri veruleika andans.

Kristnir menn neituðu af þessum sökum að taka þátt í samkomu Alþingis og þótti einsýnt að tvær þjóðir væru að fæðast í landinu. Þjóðin okkar var sjötug þetta sumar, stútfull af kjarnmiklu fólki sem vissi hvaðan það kom, hvað það stóð fyrir og var tilbúið að fylgja fast eftir skoðunum sínum.

Lesendur mínir vita hver niðurstaðan var.

Útkoma deilunnar var sú snjallasta sem gerð hefur verið í deilumáli þjóðar í mannkynssögunni. Til þess að forðast byltingu var kosið um að þjóðin tæki upp kristni í orði kveðnu en heiðni yrði umborin. Þetta sættist þjóðin við og næstu þrjár aldir var beint lýðræði og frelsi tryggt í landinu.

Nú er aftur komið upp deilumál hérlendis og mun stærra.

Þjóðin býr að öflugri menntun og fólk hefur mun meiri frítíma til heimanáms og iðkunar persónulegra áhugamála en var á þessum tíma. Fólk nútímans er upplýst um efnahagsmál, alþjóðasamskipti og meðvitað um lög. Fólk þekkir hugtök heimspekinnar og er andlega frjálst. Þjóðin er til muna meðvitaðri um hvernig veröldin tikkar.

Fólk var að vísu meðvitað um lög í fortíðinni einnig. Rannsóknir hafa sýnt að lögrétta var vinsælasti áfangastaður almennings meðan Alþingi stóð yfir. Rétt eins og nú þegar hver maður les fréttir og fréttaskýringar á Netinu og ýmsir hópar manna – eða leikmanna – eru að vasast í borgaralegum réttindum og fjalla um lýðræðismál.

Landið iðar af skapandi hugsun, þó beitt sé þöggun.

Þjóðarhagur í orðalagi stjórnmálamanna Lýðveldisins er skýr: Hagur bankanna. Hagur álveranna. Hagur kvótakónganna. Hagur stjórnmálaelítunnar. Hagur embættismanna og nefndarfólks. Hagur virkjana og hagur skuggavaldsins. Með orðinu skuggavaldið er átt við tæplega 1.000 manna hóp sem heldur um öll völd landsins á bak við tjöldin.

Ég heyrði ræðu Ólafs Ragnars Grímssonar um áramótin síðustu (des 2013). Hann er atvinnustjórnmálamaður Lýðveldisins, arftaka erlenda valdsins. Hann er öllum hnútum kunnugur og afar snjall maður. Hann veit hverjir eiga völdin, hann veit hverjir græða á þegð þjóðar sinnar. Rödd hans var þó hnípin. Ef hlustað er á ræðuna án þess að hlusta á orðin vantar í hana allan sannfæringarkraft.

Ólafur veit að þjóðin er hlekkjuð við trú sína á Þjóðarhag þeirra sem fyrr eru nefndir. Hann veit að stutt er í að upp úr sjóði.

Fólk veit í dag þá hluti sem ég er að skrifa um. Fólk veit að það eru ekki gen sem móta Íslenska þjóðarsál heldur afstaða og hugsun, sú sama og fæddi af sér þjóð vora fyrir tólfhundruð árum. Fólk veit að verið er að hlekkja sig við sýndarhag og fólk veit að hægt er að breyta málum þjóðinni í hag.

Margir hafa lesið stjórnarskrá Lýðveldisins. Fólk furðar sig á að engin viðurlög eru við stjórnarskrárbrotum. Það furðar sig á að stjórnmálamenn eru ekki bundnir af loforðum sínum og fólk undrast þöggunartækni fjölmiðla og síur þeirra.

Ég vona heilshugar að þegar þjóðin rís á ný verði það með virkum hætti friðsemdar og að niðurstaðan verði beint lýðræði. Ég ítreka þá afstöðu Íslenzka Þjóðveldisfélagsins að hafna ber byltingu og öðru ofbeldi þegar Nýtt Ísland verður að veruleika.

Undir öllu þessu býr heiftarleg vanlíðan og þúsundir fólks streyma í lausnir – á borð við Ferlið – leitandi að andlegri næringu. Fáir þekkja kyrrð enda er hún bara leiðinleg, og þó þráir fólk kyrrð.

Börn skipta um skóla til að færast úr eineltis ástandi yfir í annað umhverfi. Undir hælinn er lagt að kanna hversu líklegt er að eineltið endurtaki sig. Enginn spyr sjálfan sig hvað það er í fari barns sem laðar eineltið inn í farveg þess.

Enginn má benda á barnið og spyrja hvað veldur. Enginn þorir að spyrja hvort það sé leiðinlegt barn eða dramakenndur einstaklingur sem þolir ekkert áreiti. Nei, það er ekkert að mér, og ekkert að barninu mínu.

Hið sama á við um okkur fullorðna fólkið nema við höfum þykkari skráp.

Ég þoldi einelti á uppeldis heimili mínu. Ég var alinn upp á heimili ömmu minnar sem var góð kona, en börnin hennar eða  föðursystkyni mín, var fólk sem bjó við djúpa innri vanlíðan og óvitandi tóku hana út á minni máttar. Það eru nærri fjórir áratugir síðan og þau myndu ekki gera í dag sem þau gerðu þá. Þetta er í grunninn vandað og gott fólk, en vanlíðan getur valdið vanlíðan.

Hefurðu hent steini í vatnspoll og horft á gárurnar?

Ennfremur hef ég í kjölfar míns dóms orðið skotspónn eineltis. Það ríkir mikil vanlíðan í okkar samfélagi og mikið af fólki lítur svo á að maður sem fellur á þann hátt sem ég gerði sé maður af því tagi sem leggja má í einelti. Svo langt gekk þetta ástand að ég var látinn víkja úr starfi hjá hinu opinbera vegna þess.

Sú saga á þó ekki erindi hér, enda hef ég nýlokið ritun bókar minnar „Fiskisaga af einelti” um þá atburði.

Ofangreint er tekið til þér til vitnis um að ég veit vel hvað einelti er, eðli þess, orsakir og afleiðingar. Ég veit einnig hvernig ég sem barn gat hrist af mér eineltið eins og hundur hristir sig nýkominn inn úr rigningu.

Ég þekki tvo batafarvegi eineltis sem hvergi er fjallað um í fjölmiðlum. Þeir eru svo uppteknir við að klappa fólki á bakið og hvetja samfélag óttans til aumingjadýrkunar að batafarvegur gleymist.

Í „Ferli hins jákvæða vilja” eru tvenn viðhorf notuð til að heila eineltis áhrif, og smíða skráp fyrir þolendur. Bæði viðhorfin eru kraftmikil og þeir sem hafa nýtt sér þau hafa allir breitt veikleika sínum í styrk. Þessi viðhorf er minnst á í Hljóðvarpi Ferlisins, en verða einnig kennt á námskeiðum og eftirfylgni.

Húsnæðið myndi kannski teljast lúxus fangelsi í Brasilíu eða Nígeríu. Nú vilja margir góðborgarar að fangar megi dúsa í sem verstum húsakynnum og lýsa þannig sjálfum sér vel.

Það er rétt sem Páll Winkel segir í greinastúf á mbl.is sem varð kveikjan að þessari grein minni: Okkar ágæta samfélag er gegnsýrt af reiði, biturð, ótta og hatri.

Sjálfur hef ég afplánað og gerði það með glöðu gleði. Strax þann vonda dag sem mér varð fótaskortur á lífsbrautinni vissi ég að farvegur heilunar hefst á opinskárri blygðun á eigin gjörð. Aðeins þannig er hægt að líta í eigin sálarspegil og spyrja hver maður vill vera.

Þessi lífsskoðun styrkir einnig þegar dómstóll götunnar leiðir mann í gegnum sín svipugöng. Dómur sjálfs sín, og blygðun gagnvart eigin hegðan er ekki síðri dómur, enda þarf hver maður að búa með sjálfum sér ævina út.

Dómur réttarkerfisins vegur mun léttar en það sem að framan er talið. Afplánun er lauflétt. Mánuður í afplánun er kannski á við viku við togveiðar í smugunni. Hér mun þó sem minnst lýst afplánun, það eru fáir fyrrum fangar sem kæra sig um að lýsa henni, hún er einkamál.

Ég hef lesið mikið af efni um samfélagsmál, sálfræði, heimspeki og trúmál. Ég hef nýtt mér samtalsmeðferð, farveg  „12 spora“ og  „Ferli hins jákvæða vilja“. Ég þekki því vel farveg heilunar og bata. Ég nefni þessa hluti því ég nýtti mér afplánun sem tækifæri. Hún var eitt sinn nefnd betrunarvist og ég leit á mína eigin sem tækifæri til að hefja endurskoðun á hver ég er og hver ég vil vera. Ég sá mína sem fyrsta skrefið að umbreyttum manni.

Ég vildi einnig nýta þessa fágætu reynslu sem best á marga vegu mér til lærdóms. Því voru augu mín opin fyrir ýmsu og eftirfarandi kom mér á óvart. Föngum standa engin úrræði til boða, vilji þeir leita í farveg heilunar. Þau eru of dýr. Það er kerfinu ódýrara að þyngja dóma. Það virðist vera vilji hins upplýsta samfélags að fangar leiti aftur inn í fangelsi.

Vissulega er þar starfandi sálfræðingur en það er útilokað að njóta aðstoðar hans. Hafi fangi áhuga á því að spyrja sjálfan sig hvaða ferli rak hann inn og leita úrræða til sjálfsheilunar og bata er hurðin lokuð. Einnig starfar félagsráðgjafi hjá Fangelsismálastofnun sem getur ekkert frekar veitt né vísað á úrræði.

Námsmöguleikar eru lítill dropi af því sem gefið er í skyn að sé í boði og er enginn sérstakur vilji til að opna föngum farveg til betrunar eftir þeirri leið. Vissulega er einhver möguleiki til staðar en því miður hljómar hann betur í lesningu fyrir þá sem heima sitja en inni.

Eitt sinn voru fangelsi nefnd Betrunarhús og er sú hugsun góð.

Því miður eru betrunarhús á Íslandi fyrst og fremst refsivöndur. Þeir fangar sem þar gista í dag, líklega um það bil tveir þriðju, vita að þeir munu rata þangað aftur. Þeir fangar sem vilja nýta sér tækifæri til betrunar hafa engin úrræði, engar leiðir og hendur þeirra eru bundnar. Ég kannaði það og ekki eftir þeirri leið sem fangelsismálafræðingar lesa um í skólum eða finna með yfirborðskenndum viðtölum. Þeir myndu ekki leggja í þá könnun sem ég fékk tækifæri til.

Föngum er sama um dóma framtíðar og þeim er sama um dóm götunnar. Þeim er að mestu sama um aðstæður og vistarverur, hvort fangelsi sé lúxus eða skítapleis. Flestir þeirra eiga fortíð í samfélagi sem hafnaði þeim ungum og kom fram við þá sem úrþvætti á uppeldisárum og þeir líta á dóm afplánunar sem staðfestingu á eigin sjálfsáliti.

Ég notaði tækifærið þegar ég sat inni og kynnti mér sögur og viðhorf samfanga. Saga sögð -öðrum samfanga er ekki sú sama og sögð er félagsráðgjafa í viðtalsherbergi eða fangelsisfræðinema í stuttri könnun til BA ritgerðar. Ég bjó auk þess yfir þekkingu og reynslu til að skilja þessa hluti.

Einnig lét ég ítrekað reyna á þau úrræði sem stofnunin lætur í veðri vaka að bjóðist en er í raun orðagjálfur. Ekki er þetta meint sem gagnrýni á stofunina, því starfsfólk þar er tilbúið til þeirra verka sem fjárveitingar og reglur leifa.

Eitt eru allir fangar sammála um. Hver og einn einasti. Þegar þú hefur eitt sinn fengið dóm, og afplánað, missir réttarkerfið mátt sinn. Þér er alveg sama þó þú afplánir aftur, og hve lengi. Þegar þú eitt sinn þekkir þann heim, þá eru tímalengd og aðstæður eitthvað auka.

Að mörgu leyti er skoðun mín í dag eftirfarandi: Höfundar refsilaga, lögfræðingar og dómarar, og aðrir hlutaðeigandi ættu að hafa tveggja mánaða afplánun sem hluta af námi. Þá myndu þeir vita hvað hún er, skilja fólkið sem ratar þangað inn, og hugsanlega reikna dæmið til enda.

Fangi sem kostar 100.000 krónur á dag, myndi kosta 103.500 krónur á dag fengi hann sjálfsbata úrræði. Líkurnar á að hann bryti aftur af sér myndu minnka um helming, jafnvel tvo þriðju, því hann myndi ekki langa til þess að brjóta af sér aftur. Honum er hins vegar í öllum tilfellum sama þó hann sitji aftur inni, og næstum því sama um tímalengdina.

Að endingu vil ég taka taka fram að starfsfólk Fangelsismálastofnunar vinnur erfitt starf og af fagmennsku fram í fingurgóma.

Vissulega finnst mörgum vont í fámenni þegar allir vita allt um alla en þó er það betra en búa í borg og lenda á milli tanna á fólki því dómharkan þar og reiðin er meiri.

Einhverra hluta vegna er fólk í fámenni umburðarlyndara þegar kemur að fyrirgefningu og umbera betur þá sem skrýtnir eru eða hafa misstigið sig. Fámennið sér fyrr ef hinn skrýtni er að vinna í sínum málum, en mannfjöldinn síður.

Vissulega er hér alhæft, því útskúfun í fámenni getur verið margfalt verri en útskúfun í borg – og þetta hefur maðurinn reynt. Auk þess hafa margir lent illa í einelti við fámenni. Lífið er oft grimmt.

Að öllu þessu sögðu eru samfélagsmiðlar, hvort heldur Fecebook, Tagged eða eitthvað annað, af hinu góða. Stór hluti fólks sækir í samskipti með skilaboðaskjóðum á borð við Skype, MSN, Yahoo og fleiri tólum því það á illa heimangengt. Margt fatlað fólk á til að mynda megnið af sínum samskiptum á Netinu og margir samfélagshópar, s.s. klúbbar af ýmsu tagi, eiga virkari samskipti vegna Netsins.

Margir eiga virkari samskipti við vini sína vegna smáskilaboða bæði í símum og á Netinu. Margar fjölskyldur skiptast á skilaboðum oft á dag á vinnutíma, sem ekki var hægt fyrir tíu árum nema stela símtölum.

Arabíska vorið var skipulagt á Facebook og notkun sama miðils er bönnuð í Kína af pólitískum ástæðum. Sá sem þetta ritar þakkar það Netinu að málefni Raunlýðræðis hefur náð til þrefalt fleiri vegna netsins.

Það er með þetta eins og allt, að jafnvægi og hófsemi er betri þegar upp er staðið. Þegar símatæknin hóf innreið sína fyrir réttri öld hefði mátt skrifa bók um „neikvæð áhrif talsímans á nándina“.

Kannastu við mýtuna um öll framhjáhöldin sem Facebook hafi búið til? Það er eins með talsímann er það ekki?

Ef við viljum sjá það neikvæða þá missum við oft af hinu jákvæða sem oft er miklu stærra.

Hún hefur vissulega unnið öðrum einstaklingum tjón og skaða. Sjálfur er ég fórnarlamb og myndi vilja opna fyrir farveg sannleiks og sáttanefndar. Þar sem gerendur jafnt sem þolendur geti komið út úr skápnum. Geti þar tjáð sig um hverjir þeir eru, hverju þeir hafi lent í. Leitað sér bata. Leitað fyrirgefningar, og úrræða.

Samfélagið geti losnað úr því að vera í endalausum fordómum og refsingum, eða einelti, við að dæma þessa vesalings menn (og konur). Þetta eru vissulega ofbeldismenn, ég hef séð afleiðingar ofbeldis af völdum svona fólks bæði manna og kvenna.

Ég held að það yrði áhugavert fyrir samfélag af okkar tagi þar sem allt að þrjátíu prósent þjóðarinnar hefur orðið fyrir kynferðislegu ofbeldi – af einhverjum toga –  ef hún opnaði fyrir farveg heilunar af þessu tagi.

Ef gerendur geti óhræddir leitað til “sannleiks og sáttanefndar” til að leita sér heilunar og opnað fyrir að þolendur geri það einnig, að svo mörg sársaukamein okkar væna samfélagst myndu heilast. Eins og graftarkýli sem stungið er á.

Að ekki sé talað um hve eftir því yrði tekið á heimsvísu og hve framarlega við myndum verða í umræðu þjóðanna um andlegar framfarir af ýmsum toga.

*