Kvíði er þegar við óttumst eitthvað sem er óáþreifanlegt eða óvitrænt og verkar því á undirvitund (Subconscious) okkar og stundum dulvitund (Unconscious).

Það þarf enga samsæriskenningu til að vita að blekkinga- og tælingameistarar nota undirvitund okkar til að blekkja okkur og tæla, stundum því að þeir hafa gaman af því og stundum í annarlegum (Mendacious) tilgangi.

Allir hafa á einhvern hátt kynnst slíkri hegðun og þá yfirleitt persónulega. Það er óþægilegt til þess að vita að til sé fólk sem sé bæði svo snjallt í náttúrulegri sálfræði og siðspillt að það þrói aðferðir til að verka á hópa fólks bæði stóra og smáa. Þó þetta sé óþægilegt til að hugsa þá er það staðreynd og þegar við ásökum elítuna – forystusveit þjóðfélagsins – um að hafa sammælst um slíkar aðferðir sem staðalhegðun, þá getum við ekki forðast að líta í það og greina.

Þegar elítan hefur sammælst um að jaðarsetja (Marginalize) fólk sem hefur áhuga á að greina slíka hegðun og fjalla um, t.d. með því að uppnefna það sem samsæringa (Conspiracy Theorists) og þar með djöflakenna þá (Demonize) myndast eins konar djöflafár eða djöflagangur.

Í slíku fári hverfa greinendur (Analysts) í skuggann og þegar komið er fram við þá eins og þeir séu ekki til er þeim sjálfkrafa ýtt til hliðar (Ostracised).

Ef við búum í svo einhliða hugsunarhætti að samsæringar og greinendur séu fólk sem við fyrirfram tökum ekki mark á og ef viðhorf okkar og tilhneigingar eru orðin svo grunnhyggin að við gleypum hrátt hvaðeina sem okkur er sagt og höfum enga samanburðardýpt sem hægt er að nota til að rýna í frásöguna, þá endum við sem dáleiddur fiðurfénaður sem hafa má að leiksoppi á marga og oft grimmilega vegu.

Nú um þessar mundir liggur vestrænt hagkerfi niðri og stjórnmála elíta þess er sem lömuð. Með orðunum vestrænt hagkerfi á ég við bæði Evrópu og Norður Ameríku, en efnahagskerfi alls heimsins stendur og fellur með heilbrigði þess. Stjórnmála elíta beggja þessara svæða leiðir allan heiminn. Umræður og fullyrðingar í fjölmiðlum þessarar sneiðar setja tóninn fyrir allan heiminn.

Svona hefur það verið í tvær aldir og ólíklegt að það breytist næstu öldina eða tvær. Kommúnismi hefur almennt haft þá hugmynd þessar tvær aldir að það sé hugmyndafræðilega rétt að breyta þessu og hefur leynt og ljóst unnið að því að þvinga hið náttúrulega ástand til að beygja sig að sinni heimsmynd.

Lesendur mínir vita að ég nota orðið heimsmynd sem birtingarform Heimssýnar. Kommúnistar og Sósíalistar deila svipuðum heimsmyndum sem aftur eru byggðar á heimssýn Húmanismans. Kaþólskir og Lúterskir hafa sinnhvora heimsmyndina byggða á heimssýn kristninnar.

Deila má um hvenær rétt sé að þvinga fram hugarástand og stýra hegðun annars vegar eða hvenær rétt sé að uppfræða hugarástand og leiðbeina því.

Mannlíf og náttúra er flókin og svo er einnig með rökhyggju og raunhyggju (logic and reason). Til að ræða það til fulls þarf þykkari doðrant en öll rit Heideggers, Hegels, Nítsje og Kant til samans, að öðrum vitrari óupptöldum.

Undanfarin ár hafa margir rýnendur smámsaman áttað sig á því að vestræn samfélög eru í dag öll uppfrædd af sömubókarfræðum sömu heimsmyndar og sömu sálfræði, ýmist kommúnismans eða sósíalismans.

Sífellt fleiri eru farnir að átta sig á hvernig aðferðafræði Frankfurt skólans vinnur leynt og ljóst að því að koma á byltingu hugarfars um allan heim og móta það í þvingaða heimsmynd sem hentar rökfræði ákveðinnar menntaelítu (Intellectuals) sem ætlar sér að stjórna efnahags-, vísinda- og siðferðis hugsun fólks um allan heim eftir úreltum Marxískum hugmyndum.

Mörg merki eru um hvernig grunnhyggin og yfirborðskennd rökfræði getur gelt heilu menningarheimana og farið illa með þá. Mín kynslóð man vel eftir samfélagstilraun sem kallast Sovétríkin og hvernig hún féll. Mörg ríki sem áður tilheyrðu sovét blokkinni svökölluðu eru í dag að taka fram úr vesturlöndum, bæði menningarlega og efnahagslega.

Á sama tíma eru margir vestrænir sósíalistar að djöflakenna austur-evrópska frömuði hvenær sem þeir geta.

Eitt merki (Sign) sem ég persónulega hef miklar áhyggjur af og hef oft fjallað um í myndskeiðum mínum er sífellt vaxandi reglugerðarfjall, þar sem allskyns þvættingi er troðið í einskisverðar reglugerðir sem heilbrigð hugsun hverfur ofaní, vegna umfangs og flækju. Þegar heilbrigð skynsemi er sett í reglugerð, verður hún að þvættingi.

Segjum að þú sért í útivist á fjalli með hundinum þínum. Hundurinn hleypur í móanum og í æsingnum hleypur hann fram af barði og slasar sig illa. Það tæki hálfan daginn að bera hann niður í bíl og aka til dýralæknis og óvíst að það myndi bjarga honum, auk þess kvalræðis sem dýrið myndi upplifa tímunum saman.

Heilbrigð skynsemi segir að best sé að dauðrota dýrið, sem tekur þrjár til fimm sekúndur, og urða það síðan. Tvær reglugerðir banna þetta.

Allar götur síðan ég tók ökupróf hef ég vitað að umferðarlög krefjast þess að ökutæki sé stöðvað við gangbraut ef fótgangandi bíður við gangbrautina og freisti þess að ganga yfir akbraut. Ég hef tileinkað mér alla mína akstursævi að hlýða þessum lögum, bæði vegna löghlýðni en einnig vegna kurteisiskröfu.

Í gegnum áratugina hef ég tekið eftir að ég var í mjög smáum minnihluta með þetta, allt til þess þegar kommúnistastjórn Katrínar Jakobsdóttur setti inn sektarákvæði ef ökumenn hlýða þessu ekki. Í dag stöðva allir bílar við allar gangbrautir, líka þegar þeir aka út úr hringtorgi þó það sé harðbannað og stórhættulegt.

Upp á síðkastið hef ég tekið eftir að sífellt fleiri gangandi vegfarendur strunsa út á gangbrautir við hringtorg jafnvel án þess að líta upp, því þeir vita að fiðurfénaðurinn mun bremsa í hringtorginu og freista þess að ekki verði árekstur aftan við þá.

Framangreind tvö dæmi um reglugerðir sem breyta heilbrigðri skynsemi yfir í hugarfarslegan þvætting í samfélagum og þjóðfélagi eru ef til vill lítils virði. Hins vegar eru stærri hlutir að gerast. Sífellt fleiri stofnanir hafa í dag dómsvald yfir samfélögum fólks í skjóli annarlegra reglugerða sem einnig veita stofnunum sjálfstæði innan ríkiskerfisins.

Ekki er langt síðan ráðherra ríkisstjórnar tilkynnti Alþingi að hann gæti ekki veitt löggjafarþinginu umbeðnar upplýsingar vegna þess að stofnun sem undir hann heyrir leyfði honum það ekki vegna óhlutbundinna hugmynda um Persónuvernd. Undanfarið ár hefur reglulega komið í fréttir „á síðu þrjú“ varðandi stofnun sem hefur vald til þess að rústa fyrirtækjum á grundvelli óhlutbundinnar hugmyndar um samkeppni.

Þegar nefnd sem á að tryggja að stofnunin fari vel með vald sitt meinar henni téða rústun, getur hún hafið fokdýrt málþóf fyrir dómstólum til að tryggja eyðilegginguna.

Síðustu árin hef ég iðulega bent á að hafin er umræða í ríkjunum í kringum okkur, bæði innan Evrópusambandsins og Bandaríska ríkjasambandsins, hvort þetta sé eðlileg eða náttúruleg þróun. Stofnanir séu komnar með dómsvald og fjöldi ráða (Sovét), nefnda og stofnana sem hafi sjálfstæði frá stjórn ríkisins og löggjafarvaldi, sé orðinn þvílíkur frumskógur að heilbrigð starfsemi samfélaga, fyrirtækja og einstaklinga sé í dag hamlað.

Kommúnisminn hefur einmitt haft þetta á stefnuskrá sinni og talið sér og öðrum trú um að það sé betra þannig. Það er margt í umfjöllun kommúnismans sem hugmyndafræðilega á rétt á sér í umræðunni, rétt eins og með kapítalismann. Þegar hins vegar önnur hvor stefnan er leynt og ljóst komin með alræðisvald (Tyranny) þá verða þær báðar eitraður djöflagangur.

Ef búið er að jaðarsetja þá sem geta gagnrýnt sömubókarfræðin, þá hverfur heilbrigð hugsun menningarinnar inn í reglugerðir og spillingu (Corruption) og endar sem vegsömun yfirborðs pússaðrar siðspillingar (Anomie).

Í dag þegar þetta er ritað er annar dagur apríl mánaðar 2020. Í Bretlandi er fólki bannað að viðra hundana sína á heiðum.

Hérlendis er hótað himinháum fésektum ef fólk fer ekki eftir nálgunarbanni eða huglægri kröfu um sóttkví. Hugsjúku fólki sem þrífst á því að mæta á samkomustöðvar á geðheilbrigðissviði er látið hýrast heima. Sundstaðir eru lokaðir en fólk sem stundar sund oft í viku verður sjaldan veikt. Opinberir afgreiðslustaðir og bankastofnanir eru lokaðir, allt kerfið er stíflað og samfélögin eru lömuð.

Hvergi er fjallað um að fólk sem neytir smjörs og lýsis, eða fær nóg af C vítamíni eða notar lauk við eldamennsku, fær svo til aldrei flensu. Óþarfi er að telja upp hvernig djöflafárið fer fram í öðrum vestrænum ríkjum, enda samfélagsnetið stútfullt af ábendingum um einkennin. Tökum frekar annan snúning. Með öðrum orðum, djöflafárið er ýft upp en engar dísir töfraðar fram. Yfirvegun og raunhyggja er kæfð fyrir samfélagssinnaða rökhyggju og stjórnlausan kvíða.

Byrjum á samsæriskenningunni – sem ég hef ítarlega rökstutt í myndskeiðum síðustu tvö árin.

Trotský sinnaðir kommúnistar hafa hreiðrað um sig á öllum stigum vestræns vitsmuna- og efnahagslífs. Þeir stjórna í dag opinberum fyrirtækjum og stofnunum, þeir eru ritstjórar allra fjölmiðla og þeir stýrðu greiningardeildum bankakerfis heimsins fyrir hrunið 2008 og yfirtóku bankakerfin í kjölfar hrunsins.

Þeir kenna trúuðum og kapítalistum síðan um hluti sem þeir sjálfir eiga oft sök á, aldrei viðurkenna þeir að kapítalismi sem hugmyndafræði er ekki til, enda sjálfir sekir um ást á auði og auðsöfnun. Aldrei viðurkenna þeir að sósíalistar og kommúnistar eru sekir um tíföld þjóðamorð í sögunni, samanborið við trúarkerfin.

Sama klíka er leynt og ljóst að reyna að kollvarpa stóriðnaði vesturvelda í skjóli illa rökstuddra fullyrðinga um „loftslagsvá af mannavöldum“ og hafa kerfisbundið djöflakennt og jaðarsett vísindamenn og greinendur sem svara þeim málefnalega.

Umræður samfélagsins um siðferði, bankakapítalisma, eða meinta og ómeinta mengun, hafa verið steyptar í sömubókarfræði og yfirborðsmennsku sem erfitt er að brjótast í gegnum. Fólk sem ekki hefur þjálfað sig í að sjá í gegnum tælingar- og blekkingarspuna, eða hefur ekki tíma eða einurð til rannsókna, gleypir fullyrðingar stjórnmála- og fjölmiðlaelítunnar hráar.

Fólk meðal almennings samsinnir síðan fullyrðingum sem eru studdar sömubókarfræðum lífsleikni úr skólakerfum, óvitandi að allar þessar þrjár greinar menningarlífsins, stjórnmál, menntamál og fjölmiðlun, renna í dag frá sömu heimsmyndarfræðum.

Kári Stefánsson sem ég uppnefni stundum Genakára fullyrti nýlega í viðtali að „við tilheyrum öll sama ethernum.“

Trotský sinnaður blaðamaðurinn tók ekki eftir fullyrðingunni eða skildi hana ekki eða samsinnti henni. Ég treysti því að lesandi minn viti hvað hugtakið Ether merkir og viti því hversu óvísindaleg fullyrðingin er eða hversu fáránleg flatneskja það er að halda því fram að við tilheyrum öll sömu sýn, vitundarstigi eða þekkingarflóru.

Í sama viðtali segir Kári að vitað hafi verið að farsótt á borð við Kórónavírusinn myndi flæða yfir heiminn því Bill Gates hafi spáð því árum saman. Glöggur og hugsandi blaðamaður hefði áttað sig á marþættri mótsögninni í þessari fullyrðingu. Læt ég lesandanum eftir að kjammsa á því sjálfur, enda of augljósir fletir á ferðinni.

Þó ég hafi oft gagnrýnt Kára fyrir ævistarf hans – og standi við þá gagnrýni – vil ég taka fram að ég er honum persónulega velviljaður og dreg viðtal hans hér fram sem dæmi um hugarfar ákveðins hóps fólks en ekki til að ráðast að honum sjálfum fyrir orð hans.

Í nokkur ár hefur það verið sífellt augljósara að Kínverskum kommúnisma hugnast vel sá Trotský’ismi sem hefur yfirtekið vesturlönd.

Það tilheyrir heimsmynd kommúnismans að fá sem flest menningarsamfélög inn í sömubókarfræði sín en einnig stórgræða Kínverskir kommúnistar á ástandinu. Það tekur ekki langan tíma að sjá hvernig þeir græða á framleiðslu sólarsella eða vindmylla eða að fá allan stáliðnað Rhur og Pittsburgh til sín eða framleiðslu á neytendavörum meðan borgarar vesturlanda breytast í stjarfdáleiddar og meiningarlausar afætur.

Nýlenduveldin voru afurð germanskrar hugsunar og hugmyndafræði lýðræðis og vísinda sem fæddist á sama tíma og nýlendutíminn er sömuleiðis byggð á germanskri hugsun. Engilsaxar, Frankar, Belgar, Hollendingar, Norður Ítalir, auk þýsku þjóðanna, tilheyra öll því sem hér er nefnt germönsk hugsun. Slavar hafa allir tileinkað sér nálgun hinnar germönsku hugsunar í heimspeki lýðræðis og vísinda svo ég tek þá hér með sem bræður í jafnræði.

Marxískir menntamenn hafa gagnrýnt nýlendutímann fyrir ofbeldi á sama tíma og þeir neituðu okkur um að sjá þær framfarir sem hann breiddi út. Þeir krefjast þess að við tilbiðjum góðmennsku (Altruism) sinna eigin kerfa meðan þeir draga upp mynd af mannvonsku (Mendaciousness) þeirra sem þeir ætla sér að leggja niður með fári og dáleiðslu.

Kommúnisminn hefur frá upphafi verið andstæðingur bæði hinnar germönsku og slavnesku hugsunar. Þetta er bræðings hugmyndafræði sem hatar allt sem gott er og göfugt við mannlega hugsun og hefur það að markmiði að ná valdi yfir því og kæfa það í sömubókarfræðum flatneskrar rökhyggju svo að heilbrigð raunhyggja deyi helst út.

León Trotsky var – og er – einn flottasti hugsuður kommúnismans fyrr og síðar. Lái ég engum að lesa hann og dást að snilld hans.

Göfgi hafði hann þó enga og hann hafði það að lífsmarkmiði sínu að koma á því sem hér er nefnt. Þegar ég ásaka menntaelítu vesturlanda um að hafa tileinkað sér viðhorf hans, þá er ég að benda á hann sem höfund aðferðafræði sem hann taldi að yrði best til að koma kommúnismanum á, leynt frekar en ljóst og verið er að nota. Þetta er allt saman rekjanlegt.

Stalín vildi aðra aðferð og sú aðferð náði langt en sporðreyndist á endanum, hið sama mun verða í þetta sinnið en hægt er að vara við afleiðingunum, annaðhvort til að hægja á hörmungunum sem geta steypst yfir okkur eða til að ég geti sagt; „Ég sagði þér.“ Annaðhvort eða bæði.

Úr heimspeki til veruleika

Hversu margir meðal almennings vita að forstjórar þeirra stofnana sem sannfærðu okkur um að Kórónavírusinn væri Djöfull (Demon) sem gæti ósýnilega læðst að okkur og kæft okkur (eins og reglugerðarfarg), eru Marxistar? Hversu margir vita að einn þeirra valdamestu tilheyrir marxískum flokki sem hefur verið margásakaður um þjóðarmorð?

Hvað eru margir fjölmiðlar að reikna út dreifð sjúkdómsins Covid-19 og bera saman við dreifð sambærilegra veikinda? Það má t.d. bera saman Asíuflensuna frá ’57 og Hongkong flensunnar frá ’68 og Sars frá 2012, auk annarra.

Ég hef sjálfur gert þetta og sett upp í reiknilíkan. Nægir hér að nefna að engar tölfræðigreiningar eru til um einkennalsua drefið neinna þessara faraldra, nú eða fyrr.

Hvar eru greiningar á vírusafjölskyldu Kóróna vírussins og samanburður í hvaða öðrum dýrum hann finnst eða í hversu marga áratugi þessi þekking hefur verið á boðstólum. Hvað með aðrar vírusafjölskyldur sem hið sama á við um?

Hvað eru margir fjölmiðlar eða kennarar í skólum tilbúnir að segja þér að það er ekki til ein einasta líffræðileg sönnun fyrir varanlegri stökkbreytingu á neinni lífveru, hvorki sýnilegri né ósýnilegri?

Hvar er vísindalega sönnunin fyrir þeirri fullyrðingu að einhver vírus geti borist frá leðurblökum og í fólk með viðkomu á einhverjum „beint frá bónda“ markaði í Langburtistan? Hvar er samanburðarsálfræðin um fullyrðingar miðalda um djöfla og nútímans um líffræðidjöfla?

Er nokkur fjölmiðill eða stjórnmáladrýsill að tala opinberlega um samanburð á Inflúensu faröldrum sem gerast árlega í mörgum heimshlutum og benda á að milljónir fá „flensu“ árlega og að tugþúsundir deyja úr henni árlega?

Er einhver að minna á að núna er einmitt árlegt flensutímabil og að hægt er að skrásetja flensudauða sem kórónadauða án rýni og efasemda?

Er fólki sagt frá því að Berklar drepa hálfa aðra milljón árlega úti um allan heim og að þeir eru ennþá þekktir í Evrópu og Norður Ameríku? Hefur einhver farið inn á vef Alþjóða Heilbrigðis stofnunarinnar og rannsakað þar tölfræði um öndunarsjúkdóma sem má túlka í fréttatilgangi?

Er einhver umfjöllun í almennum fjölmiðlum eða vitnað í meðal stjórnmálamanna hvernig tugþúsundir fólks sem nú deyr úr ýmsum sjúkdómum fær ritað Kóróna á andlátsvottorðið? Hvar eru fyrirsagnirnar um aldurs- og kynjadreifð, eða kynþátta? Erum við upplýst eða uppfrædd?

Er einhversstaðar rýnt í fullyrðingar um að sum svæði sem um þessar mundi líta út fyrir að fara illa út úr faraldrinum, gætu á einhvern hátt hafa verið illa undirbúin s.s. með tilliti til aðgengis að lyfjum?

Er hinum vel menntaða nútímamanni á vesturlöndum sagt frá því í dag að fyrstu vikur hins huglæga faraldurs var ekki ljóst hvort á ferðinni væri bronkítissótt eða lungnabólga? Fyrirsagnafræði góðmennskunnar hefur kannski tæpari vísindagrunn en okkur grunar, má rýna í það?

Vafalaust hafa margir tekið eftir hvernig fjölmiðlafrömuðir hafa reynt að gera lítið úr leiðtoga Bandaríska ríkjasambandsins, þegar hann hefur bent á vissar lyflausnir sem geta hamlað útbreiðslu vírussins. Nú er búið að gefa Íslenska ríkinu þúsundir skammta af þessu lyfi og okkur er skylt að fylgjast með hvort skriffinnar (Bureaucrats) heilbrigðiskerfisins muni nota það.

Er einhvers staðar farið ofan í misræmi á fullyrðingum um hvernig sjúkdómurinn er greindur? Ef þú lest þér til um greiningar-aðferðir á vírusum, hver svo sem örveran er, þá sérðu fljótt að nefpinnarnir virðast í fljótu bragði vera sýndarmennska og þvættingur.

Nýlega fór greinandi með myndavél að skoða spítala í Evrópu sem meginfjölmiðlar voru með fullyrðingar um, hann komst að því að fullyrðingarnar voru lýgi.

Myndskeiði hans var umsvifalaust eytt af YouTube. Annar greinandi sem er þekktur fyrir mjög ábyrgðarfulla umfjöllun, tók viðtal við sérfræðing í alþjóðalögum varðandi efnavopn og líffræðirannsóknir þeim tengdum, hafði sá margt áhugavert að segja, sömuleiðis eytt.

Hundruðir sambærilegra greinenda hafa farið ofan í tölur og útreikninga – eða samsetningu – á þeim hópum fólks sem okkur er sagt í fyrirsögnum að hafi drepist úr farsóttinni. Niðurstöður þeirrar greiningar eru glöggum borgurum augljósar:

Einhver virðist vera að töfra fram djöflafár í huga fólks og lodda undirvitund þess til að dansa með.

Aðferðin sem er notuð er af tegund músagildru: Blekkimeistarar byrja þá á að blekkja einhvern sem síðan er notaður til að blekkja fórnarlambið. Á sama tíma fer fram í menningarkæfinu ein djöfullegasta yfirtaka á vesturlöndum sem nokkur hefði getað ímyndað sér. Annað skref af þremur, hið fyrsta var tekið haustið 2008.

Ég veit nóg um vísindi, sálfræði, menningu, mannkynssögu og hemspeki, til að vita tvennt. Yfirtakan mun heppnast, enda langt komin. Hún mun einnig hafa hörmulegar afleiðingar, langt umfram það sem nú þegar hefur gerst í vitund fólks.

Sem trúaður maður, sem treysti tugum Spámanna Guðs í gegnum aldirnar, veit ég að það þarf engar áhyggjur af hafa þegar upp er staðið.

Guð lofaði einum þekktasta spámanni sínum að mannkyninu yrði ekki eytt aftur. Guðdómlega ríkið verður kallað fram aftur. Ég veit ekki hvernig það verður gert, ég veit ekki hver mun verða í hlutverki Móse og Elíja þegar þar að kemur.

Í ár eru 3.332 ár síðan Guðdómlegi Sáttmálinn var gerður við Sínaí fjall, árið 2448 samkvæmt tímatali Eingyðistrúarinnar. Ég treysti til fulls ofurvættinum sem skapaði þann innblástur að lífið varð til og þeim spámönnum sem hann hefur innblásið til að leiðbeina okkur í gegnum aldirnar og sem hafa varðveitt og skilgreint vitundina um þetta.

Til gamans

Ég ritaði þessa grein að morgni dags, nýbúinn að fara með hundunum mínum í löngu morgungönguna. Ég hellti uppá kaffi þegar ég var nýkominn inn, setti af stað spilun á tveggja tíma tónleikum „The Cure“ frá 2019 sem er til á Túbunni, og valdi endurtekningu.

Mig hafði langað í nokkra daga að hripa niður fáein orð um vírusaspunann eins og ég uppnefni hann á Feisinu. Ég hef forðast að ræða um þetta í myndskeiðum og hljóðvarpi, þó eitthvað minnst á það í niðurlagi á flestum upptökum, enda erfitt að sniðganga farsann þessa dagana.

Ég hafði gert mér dælt við þá hugmynd að draga saman tölur og staðreyndir sem er ekki hægt að afneita, ekki til að sanna að um samsæri væri að ræða, heldur til að sanna hvernig elítan dregur fram falska mynd og dáleiðir.

Segja má að fögur dís hafi smeygt sér inn með mér úr gönguferðinni og hvíslað að mér „skrifaðu hugleiðingu en gerðu þína eigin, ekki eitthvað sem er dáleitt af umræðunni.“ Hvort dísin er til eða bara hugtak til að hjúpa eitthvað, rétt eins og djöflar og englar geta einnig verið tákn (Symbol) um vitundarástand í stóru mengi tilverunnar.

Nú er greinin tilbúin til birtingar. Hún er hugleiðing sem ætlað er að vekja spurningar en helst engin svör. Eins og Alice von Hildebrand segir „ef ég sagði eitthvað markvert gefðu Guði þökkina, en vitleysan er mín eigin.“

Í hvert sinn sem ég stóð upp til að sækja meira kaffi í bollann eða kveikja mér í reykju, tóku hundarnir viðbragð.

Þeir hafa beðið óþreyjufullir meðan ég skrifaði. Þeir vita að reglan er sú að þeir fá skeið af súrmjólk og lýsi eftir löngu morgungönguna. Svo hefur það verið í mörg ár. Það er engin reglugerð um það, en um leið ég vista þetta á Netinu, sinni ég öðrum skyldum mínum.

Við borgarar vesturlanda erum orðin ýmsu vön, bæði djöflum og dísum, en við höfum því miður ekki lært að greina á milli þeirra, þaðan af síður þekkjum við í dag muninn á englum og föllnum englum.

Öll umræða um nær allt sem til er í veruleika okkar nútímafólks, eða nútímafólks liðinna alda, getur fallið undir mystík og trú ef við vörumst það ekki. Þess vegna er mikilvægt að átta sig á að það er enginn sannleikur, aðeins meðtekning. Þetta er erfið fullyrðing því eitthvað hlýtur að vera satt?

Það sem Umskiptingar ekki skilja og við öll þurfum að læra, er að einungis Þú átt sálina þína. Jafnvel þótt þú hafir gefið vald yfir henni, með samning eða dáleiðslu, þá geturðu alltaf endurheimt hana. Spurningin er hvernig það er gert, en það ég hef útskýrt víða og þá sérstaklega í ensku myndskeiðunum mínum.

Sömuleiðis veit ég að upphaf þessarar færslu er versta bull. Enginn Íslendingur hefur áhyggjur af því að Þjóðverjar grandskoðuðu Ísland fyrir stríð.

Þeir skoðuðu alla Evrópu, sums staðar með hervaldi og sumsstaðar sem gestir, þegar þeir undirbjuggu þúsund ár friðar.

Hver einasti kristinn maður sem lesið hefur Biblíuna veit að veröldin er á valdi hins vonda svo líklega voru Bandamenn hans handbendi þegar þeir lögðu að velli það ríkiskerfi sem lýsti yfir stuðningi við Hvítakrist.

Já ég veit að ég er ennþá að bulla.

Sömuleiðis vita allir sem lesið hafa hernaðar- og mannkynssögu að Rússar höfðu engan áhuga á Íslandi, annan en þann að vita hvernig hér væri umhorfs ef þeir þyrftu að verja hendur sínar gagnvart vestrinu. Það var farsi hins tíðindalitla kalda stríðs sem þjónaði þeim tilgangi einum að halda mannfólki vestrænna Lýðvelda og austræanna kúgunarvelda kyrrum fyrir í ótta, kvíða og vantrausti.

Þetta síðastnefnda er bara bull í augum þeirra sem eru ólæsir og sinnulausir um samtíma sinn.

Norðurljós eru afar vinsæl í Asíu. Sjálfur á ég kunningjafólk af Asískum uppruna sem ég hef kynnst í gegnum samfélagsmiðla Internetsins. Allt þetta fólk hefur áhuga á norðurljósum og spyr um þau. Mjög algengt er sömuleiðis að fólk í Asíu, Suður Ameríku og Afríku – já þar er líka fólk með aðgang að netinu – spyrji um snjóinn.

Það kann að hljóma fáránlega, eins og margt annað í upphafi færslunnar að ég stend í samskiptum við fólk erlendis. En hugsum það nánar. Við Íslendingar höfum öll áhuga á að ferðast um ókunn lönd, skoða heminn og kynnast fólki. Sjálfur hef ég ferðast mikið og einnig verið í sambúð með erlendri konu. Ég hef mikinn áhuga á menningu, hugsunarhætti, trúarbrögðum og öðrum veruleika hugsunar.

Er það svo skrýtið að ég nota tæknina til að lesa erlenda fréttamiðla, skoða hvað gerist í grasrótunum og tengja punkta? Hver sá sem les greinar mínar, á blog.is, hreinberg.is, logostal.com eða hundasport.is, veit hvað ég hef gaman af að skyggnast undir húddið og skoða hvernig vélin er tengd og tikkar.

Tökum sem dæmi einn málkunningja minn sem býr í austarlega í mið Afríku. Það er land sem er á við tvö og hálft Ísland að stærð. Þar býr tífalt fleira fólk en á Íslandi. Þar er stærra heilbrigðiskerfi en hjá okkur, mjög öflugt menntakerfi, sterk menningarvitund, stórborgir og mjög mikil gróska af trúarbrögðum, tungumálum og alls kyns kræsandi menningarstraumum.

Héðan séð, ef maður skoðar það í gegnum nálaraugu frétta sem birta fáeinar sekúndur árlega af sama landi, þá er það strjálbýlt og ólæst svertingjaland þar sem börn með uppblásinn maga búa í moldarkofum.

Við höfum hins vegar ekki búið í moldarkofum í áttatíu ár!

Ég hef áður ritað um Kínagrýluna og borið saman við Rússagrýluna og aðrar grýlur. Mín skoðun er sú að meginfjölmiðlar elska að þeyta upp rjómafroðu vantrausts og kvíða gagnvart samfélögum sem við ekki þekkjum.

Kínversk menning hefur ekki haft áhuga á útþennslu í meira en þúsund ár og jafnvel meira en tvöþúsund ár. Þetta fólk hefur áhuga á eigin menningu og viðskiptum. Umfram allt hefur kinversk menning – óháð stjórnvöldum – fyrna mikinn áhuga á ábatasömum viðskiptum. Einnig elskar þetta fólk að velta fyrir sér mat og matargerðarlyst. Hver er það sem ekki hefur notið góðs af því?

Á ferðalögum mínum hef ég tekið eftir einu sem tengist mat og matargerðarlyst. Skoðum til að mynda Ítalíu sem er eitt fremsta matarmenningarríki Evrópu eða Frakkland sem sækir fram á því sviði einnig. Bæði þessi lönd eru búsett þjóðum sem hafa verið heimsveldi og vita því hvað er hvers virði. Rétt eins og Kínverjar og Indverjar.

Skellum Tælendingum inn í þessa mynd. Þar býr þjóð sem stendur líklega fremst í heiminum í dag á sviði matargerðar lista. Þar býr harðduglegt og glaðvært fólk, sem oft er litið niður á í okkar fagra landi því konur sem þaðan hafa flust hingað eru oft í illa menntuðum og illa launuðum störfum.

Víða í þessum störfum vilja Tælendingar síður vinna við hlið Íslendinga því þeim finnst við vera löt.

Tæland er eina ríkið í Asíu sem vesturlöndum tókst aldrei að brjóta á bak aftur.  Öll þessi ríki sem hér eru nefnd forðast skylmingar ef hægt er, því þau vita hvað skiptir máli. En hvað skiptir máli?

Þegar ég bjó á Írlandi hitti ég eitt sinn Skota sem átti sameiginlegt áhugamál með mér, sem er tölvunarfræði. Hann sagði mér að eftir að hann útskrifaðist frá Glasgow háskóla fór hann í þriggja mánaða ferðalag til Indlands. Við ræddum það í smástund þar til hann klikkti út  „þegar ég kom til baka vissi ég hvað skipti máli“.

Hvað skiptir máli? Spurði heimspekingurinn ég, albúinn í spennandi hugtakaskylmingar. „Fjölskylda og góður matur“ var svarið, svo skáluðum við bjórinn í botn. Það var komið að mér að kaupa annan.

Í hvert sinn sem ég sé meginfjölmiðla spinna upp kvíðafroðu, óttafroðu eða eitthvað annað sem engu máli skiptir. Hvað þá sakleysislegar jónunarmælingar á öræfum – sem auðvelt er að fylgjast vandlega með t.d. með því að skikka vísindamenn til að hafa Íslenska leiðsögumenn öllum stundum – þá vaknar mér önnur spurning:

Hvað er verið að fela í umræðunni? Sumarið sem öræfin voru síðast notuð ásamt Kínagrýlunni tóks vinstri stjórninni að kæfa alla umræðu um sjálfa sig í heilt sumar, þjóðinni til mikillar kæti. Hvað á að fela núna?

Hvaða vogunarsjóðir eiga bankana sem eru að hirða aleiguna af þjóðinni? Hvers vegna eru það tuttugu einkavinir sem eiga allan þorskinn? Hvers vegna er ekki hægt að frysta verðtrygginguna? Hvers vegna er ekki hægt að koma á beinu lýðræði?

Eitt skemmtilegt dæmi að lokum, því fáir Íslendingar hafa lesið stjórnarskrána sína (sem tekur tuttugu mínútur): Meðan fjölmiðlar og stjórnmálabjöllur hræra í þér varðandi grein 26 – sem er öryggisventill lýðræðis – hvarflar ekki að þér að skoða grein 20, sem er mun áhugaverðari frá sjónarhóli valdabrölts.

Hvers vegna áttu að hlýða og vera góður þegn, þegar þú getur verið öflugur borgari? Hvers vegna er ekki hægt að kæra stjórnarskrárbrot? Hvers vegna má ekki segja opinberlega að EES samningurinn er landráð? Engar þessara spurninga koma Kína neitt við.

Þessi grein var fyrst rituð á gudjonelias.blog.is veturinn 2012/2013.

 

Þeir sjálfir ásamt afþreyingar iðnaði – sem oft er í eigum sömu aðila ef klifrað er upp í pýramídann – viðhalda þeirri hugljúfu dáleiðslu að þeim sé treystandi og segi satt frá.

Eitt áhrifamesta dæmið er Watergate spuninn þar sem tveir [rannsóknar]blaðamenn áttu að hafa flett ofan af spillingu hjá Ríkharði Njálgssyni.

Mikið var gert úr, mikið fréttaefni þar sem nöfnum þeirra var hampað og orðinu rannsóknarblaðamaður markaðssett undir drep; og við sökkuna, línuna, maðkinn og öngulinn.

Við hér heima vissum ekki af mönnum eins og Fletcher Prouty sem byrjaði ’73 að skrifa um leynimakkið í Fimmhyrnu eða Jordan Maxwell sem hefur flett ofan af Vaðlastíg í Róm síðan ’59 eða Eustace heitnum Mullins sem fyrstur fletti ofan af Rauðskildi riddara og Seðlabanka fléttu Vesturheimshrepps ’52 og óbeint allra vesturlanda.

Falið vald kom út eins og stormur hér heima ’81 og Jóhannes Björn er þjóðþekktur síðan þá. Enn er sú bók lesin og á vef Jóhannesar má finna hana uppfærða, en á vefnum gefur hann reglulega út rýni í fjármálaspillingu heimsins eins og hún er í dag.

Engir fjölmiðlar hér heima – og engir meginfjölmiðlar erlendis – segja þér frá þessu fólki eða vitna í það. Einstöku sinnum er minnst á Jóhannes en það er aðallega því hann er svo mikið rýndur af alþýðunni.

Að ógleymdu frelsiTV sem hóf útsendingar og umfjallanir fyrir skömmu síðan en er smátt og smátt, orrustu fyrir orrustu, málefni fyrir málefni, að festa sig í sessi sem eini fjölmiðillinn hérlendis sem segir eitthvað annað en það sem meginstraumurinn ætlast til að þú kyngir með maðkinum.

Sjáðu til – fjölmiðlaelítan er ódýr hóra sem fylgir því sem skuggavaldið, embættisvaldið og stjórnmálalýgin ætlast til að þú fylgir.

Vissulega tekur hóran stundum fyrir einhverja spuna á borð við Lekamálið eða einhver stök á taflborðinu og fórnar á altari almenningsálitsins í því markmið einu að undirstinga það sem færsla þessi snýst um: Nefnilega trú þína á trúverðugleika blaðamanna og fjölmiðla.

Það skiptir engu máli hvort þú trúir stjórnmálatófunum, embættanöðrunum, efnahagsdrekunum eða einhverjum öðrum, á meðan þú trúir fjölmiðlum. Nú hefur heimsfjölmiðlunin verið undir árás samsæringa í um það bil áratug og sækir á.

Fólk er smámsaman farið að vorkenna einfeldningunum sem enn sækja messur fjölmiðlafólks og trúir meginflaumnum sem sturtað er yfir þá. En hvað kemur í staðinn, hvað gerist næst?

Hvar er umræðan um stjórnarskrá og raunlýðræði? Hvert fór skýrslan hans Víglundar og er nokkur að skoða samsærið á bak við Lekamálsspunann? Eru málefnin kaffærð í spunum?

Manstu þegar skuggavaldið, elítan og fjölmiðladraugarnir vildu selja fólki Þóru? Nú er allt kapp lagt á að selja fólki Katrínu. Spurningin er, því hvorki Óli né fólkið vill hafa Óla kóng áfram, hvern óttast elítan?

Því klárt er, rétt eins og með Þóru að Katrín eru þægar peð og elítan á von á óþægu peði sem ekki hefur enn boðað framboð fyrir næstu forsetakosningar Lýgveldisins*. Þjóðeldið er hins vegar langt frá því að kjósa forseta næstu árin en samkvæmt stjórnarskrá Þjóðveldis er hlutverk hans enn minna en í Lýðveldinu.

* Langt mál er að rekja hér hvers vegna ég nota til skiptis orðin Lýgveldi og Lýðveldi fyrir ríkiskerfið sem Íslenska þjóðin trúir á um þessar mundir. Dugar að benda á að fjölmiðlar þess minnast helst ekki á uppboð og útburði. Ætla mætti að enginn sé lengur á vergangi hjá fjórflokksfasistum. Kannski óttast blaðamenn að vera skotnir á færi.

Fyrst fékk ég efasemdir um Einstein þegar ég las mér til um Heisenberg og Bohr. Því þá mundi ég hvað Gunnar Dal hafði skrifað um Einstein  varðandi skammtakenninguna, og að hann hefði unnið með öðrum í fáein ár að hönnun þeirrar hugmyndar sem frumeindahraðlarnir (CERN er frægastur) vinna eftir.

En þeir áttu að afsanna skammtakenninguna en reyndust sanna hana; en það er einhver fnykur af þeim spuna.

Svo sat í mér eftir lesturinn á Saga Tímans eftir Stephen Hawking einhver skuggamynd í huganum sem ég var ekki að ná að draga fram með morkunkaffinu.

Mér fannst sú bók verulega skemmtileg og óvitandi sýndi Hawking mér að alheimarnir eru líkara fractal, eða köggluðum spörðum í kindaþörmum, en því sem ég „á að trúa.“

Mér fannst einnig hugmyndin um „event horizon“ vera tær snilld og það má útfæra hana á ýmsa vegu – hugmyndalega séð – en það var samt þessi skuggi. Ég lét hann þó til hliðar í langan tíma. Hins vegar áttaði ég mig á því með árunum, sérstaklega varðandi risavöxnu hraðlana sem eiga að vinna með og hjúpa öröreindir að eitthvað var ekki að virka í jöfnunni.

Öröreindir eru svo smáar og torkennilegar samkvæmt skammtafræðinni að þær eru á mörkum hins veruleikaskynjaða heims sem við erum í. Kvarkapörin vita ekki sjálf hvort þau eru til, hver sé í réttsælissnúning eða í rangsælissnúning, eða yfirleitt að þau séu pör, fyrr en í þau er rýnt. Í skammta-eðlisfræði er sumsé eindin sem í er rýnt og rýnandinn orðin samverkandi.

Jiddu Krishnamurti nýtti sér þetta í heimspeki sinni án þess að segja frá því og ég dáðist að því þegar ég sá það, því ég hef ekki tekið eftir að neinn annar en ég hafi tjáð sig um að hann hafi gert það, og þegar ég sé eitthvað svona þá finnst mér ég vera spes. Eins og gaurinn sagði við dömuna í „As Good as it gets“ þá elskaði hann að sjá að hún væri frábærasta kona á jörðinni, því enginn annar sá hið dulda.

Sem er einmitt það skemmtilegasta við heimspekigrúsk, að finna helli í fjallinu, perlu í dýpinu, eða stjörnu á bak við stjörnu, sem bara þú sérð. Þegar aðrir sjá það líka, viltu helst komast í eitthvað nýtt.

Rétt eins og fyrstu landkönnuðirnir sem fór um ókunnar heimsálfur og héruð; að finna eitthvað sem fáir hafa fundið áður.

Þannig er það einmitt sem ég endaði – eftir alls kyns hugarranghala – með hugtakið Skammtalýðræði. Ég hef ritað dálítið um hugmyndina og gert myndskeið með forspjalli um það (á ensku) en rakst í vetur á myndskeið eftir John Keane stjórnmálaprófessor þar sem hann hafði greinilega fengið skylda hugmynd og notað sama hugtak.

Í ljós kemur á næstu öldum hvort hugtakið verður fullmótað af þriðja aðilanum og hann Einsteinaður. Því þegar einhver er tekinn og honum eignaður heiðurinn af einhverri góðri hugmynd og síðan gerður að Ækoni; þá er verið að fela eitthvað sem hinn upprunalegi hugmyndasmiður er of heiðarlegur til að fela.

Hér er nebblega málið sem smátt og smátt gerðist með skuggann. Í hitteðfyrra las ég „The Grand Design“ eftir Hawking (og samhöfund með flóknu nafni) og það er engu logið á kappann; hann er snillingu. Loksins byrjaði ég að sjá skuggann. Því bókin segir þér ekkert, heldur skautar yfir helling af kenningum. En þú gagnrýnir ekki Hawking!

Maðurinn er svo hrikalega virtur og dáður sem stærðfræðingur, enda er hann í sömu stöðu og Newton hélt á sínum tíma! Auk þess er ekki hægt annað en að dást að manni sem svo hetjulega hefur lifað með sjúkdómi í áratugi, þegar sami sjúkdómur drepur flesta á tveim árum. Hann er Ikon, sjáðu til.

Svo hér kemur næsta mynd á skuggann. Um sama leyti rakst ég á síðu um fyrri konu Einstein og hvaða þátt hún er talin eiga í þróðun afstæðiskenningarinnar.

Sú saga er rakin mjög vel, og tveir punktar bætast við hana. Í fyrsta lagi er mjög undarlegt hvernig Einstein kom fram við þessa konu og sameiginleg börn þeirra frá upphafi til enda. Hins vegar er áhugavert að vísindaelítan verndar Ækonímynd hans algjörlega fyrir nokkru spjóti úr þessari átt, en ekki með rökum heldur þögn.

Þögn er besti fnykur í heimi þegar skuggamynd skýrist í morgunþokunni.

Myndin tók þó á sig fullnaðarblæ nýverið að ég grúskaði eina kvöldstund í greinasafni Hawking á hans einkavefsíðu. Fann ég þar margt skemmtilegt til lestrar en skyndilega dró ský fyrir sólu og ég sá. Sex tíundu hlutar alls sem ég var að lesa voru hugmyndafantasíur rammaðar inn í vísindabúning. Hversu margt í veruleika okkar er þannig, án þess að við sjáum það?

Saga tímans, Afstæðiskenningin, skurðgoðadýrkun vísindanna; allt hrundi eins og spilaborg fyrir augunum á mér. Ekki það hvort við getum smíðað kjarnorkusprengju, þotuhreyfil eða konur riðið út um allt vegna pillunnar. Vísindin hafa áorkað miklu. Heldur skurðgoðadýrkun vísindaheimsins sem dáleiðir þig, ekki með rýni í aðferðina heldur höfundinn.

Í annan fótinn áttu að fara út fyrir rammann en ef þú gerir það ertu útlægur (ostracized). Nefna mætti mörg dæmi – en John Lovelock er mitt uppáhalds – auk þess sem þetta er bara greinastúfur.

Skurðgoðadýrkunin tilnefnir nebblega hverja þú átt að tilbiðja í átrúnaði þínum, hvernig þú átt að gera það, hverja þú átt að útiloka; og gefur prestum skurðgoðsins vald þitt. Þetta er þannig með öll trúarbrögð. Svo ég ætla að stinga nokkrum vúdúprjónum í dúkkuna.

Kanntu stærðfræði Evklíðs? Hefurðu rýnt í stærðfræði Pýthagórasar (annan en hornareikninginn)? Hefurðu lært Pascal stærðfræði eða geturðu notað Arkímedes nálganir? Vissir þú að Newton fann upp Calculus til að reikna feril himintungla?

Vissir þú til að mynda að fyrir nákvæmlega öld vissum við ekki að til voru vetrarbrautir fyrr en Edwin Hubble fór að reikna út ljósbrot? Vissir þú að allt sem er vitað um alheiminn utan við landamerki lofthjúpsins er reiknað út frá ljósbrotum og ljósrafssjám? Vissir þú að öll steingervingafræðin eins og hún leggur sig, og allar teikningarnar, eru 80% skáldað í eyðurnar?

Aðeins ef þú getur svarað þessum spurningum játandi, geturðu séð í gegnum og skilið útreikninga Frú Ænstæn, og skilið hugleiðingar Bohr og Heisenberg. Aðeins þannig geturðu skilið hvers vegna Herra Ænstæn gat varla prumpað eftir skilnaðinn; og þá blasir við þér hið helga vél skurðgoðsins.

Ekkert er eins og þú heldur, því það sem þú heldur er vökudraumur þess sem þú heldur að sé veruleiki, og þú þekkir ekki frumforsendur þeirra sem mötuðu þig á hvað þú ættir að halda; og menntunin þín var ekki hönnuð þannig að þú gætir rýnt í skuggann. Auk þess sem samfélagsmótunin hefur kennt þér að betra sé að vera dáleiddur í kirkjunni en liggja svangur innan um legsteinana úti.

Tökum snúning á heimsmynd, rett sison, svo þú sjáir betur hvað fyrir mér vakir. Því ég hef enga ástæðu, hvorki trúarlega né vísindalega, til að efast um vísindalegar aðferðir, getu, og þekkingu þeirra vísindamanna sem helga ævistarf sitt því að afla mannkyni nýrra sýna og staðfestinga á einhverju sem við teljum vera veruleika.

Við hin ólærðu megum þó einnig spyrja og satt að segja er ég með eina stóra spurningu á bak við eyrað. Hvort eyða vísindamenn meiri tíma í að efla tilgátur sínar eða vefengja? Þegar Stephen Hawking ákvað að reikna út hvort Stóri Hvellur væri líklegur, reyndi hann þá fyrst að reikna út hvort hann væri ólíklegur?

Skoðum til að mynda heimsmynd þeirra manna sem fæddust á Endurreisnartímanum og fæddu af sér nýja kynslóð vísindahyggju.

Spyrjum okkur sem snöggvast hvers vegna þeir fóru allir út fyrir heimsmynd Kaþólsku Kirkjunnar? Ekki nærri því allir fóru þeir út fyrir Guðstrú, og síst Newton, en með því að nota þessa menn gat engill safnaðarins í Sardis mátað engil safnaðarins í Efesus; skák en ekki ennþá mát.

Satan er ljósengill upplýsingar en Mikael arkarengill er ljósengill uppljómunar. Sá fyrrnefndi sameinar með sundrungu hugans en sá síðari með innri frið sálar. Englar safnaðanna sjö, sem allir eru lénsherrar höfðingja síns, berjast innbyrðis og síðan Satan var fangelsaður hefur barátta þeirra magnast í heiminum og sundruning verður æ ljósari dag frá degi, og að ætla sér að rýna í sundrunguna og ráða eitthvað vitrænt úr henni mun æra óstöðuga enn frekar.

Ef heimsmynd Efesusmanna væri enn hin flata jörð með sólina á hringferð í kringum sig og ef fólk tryði því enn að hinn Míþraski hálfguð hefði skapað veröldina á sex dögum; þá væru vísindi með verulega flotta útskýringu á því og mjög erfitt að ráða í það og þú yrðir jafn hliðsettur (marginalized) fyrir að gagnrýna þau vísindi og menn eru í dag fyrir að gagnrýna guðleysisvísindi samtímans.

Bæði þessi vísindi eru hluti hinna sjö meginstrauma og þú getur treyst því að til eru fimm aðrir vísindastraumar. Nefna mætti hugmyndina um hola jörð eða sýndarveruleikajörð og erum við þá komin með fjórar heimsmyndir. Hverjar myndu hinar þrjár þá vera, og hvernig myndi heimsmynd okkar vera í hverri þeirra og þær vísindafræðigreinar sem myndi sanna þær?

Rétt eins og ég nefndi fyrr; vísindamenn okkar heimsmyndar eru uppteknari við að sanna heimsmynd okkar en véfengja, rétt eins og vísindamenn Kaþólskunnar gerðu á sínum tíma og margir gera enn. Til er hafsjór af nútímaefni sem reynir að sanna hina flötu jörð, holrýmisjörð og sýndarveruleikajörð.

Það er alltaf eins innan heimsmyndar sem er trúað; meginstraumur hugans innan þeirrar heimsmyndar flýtur með en ekki á móti.

Þó eru alltaf mótvægisraddir, og þær eru fáránlegar á meðan þær eru fámennar. Svo hver er mín heimsmynd? Ég hef margsagt að ég trúi því sem vísindin segja um Atóm, DNA, Mikla Hvell, Kjarneðlisfræði og Skammtafræði, Erfðamengi, Þróunarkenningu og hvaðeina.

Ég hef hins vegar hvergi lýst því yfir að ég trúi þessum kenningum sem endanlegum sannleika, heldur að ég trúi að þessar kenningar séu besta módelið til að skoða veruleikann á þessum stað í tíma og rými sem við – eða vitund okkar – er stödd.

Í fyrra spurði ég tré – því tré er ein af elstu lifandi lífverum jarðar sem hægt er að tala við (vitund við vitund. Ég spurði „þið eruð elsta vera jarðar, erum við sköpuð eða þróuð?“ Tréð svaraði í óm þagnarinnar (vitund við vitund) „hvorugt, við erum innblásin (inspired).“ Þetta er lausleg þýðing, því ég spurði með enskum hugorðum.

Þessi heimsmynd er þriðja skýringin á tilurð efnisheims og mérvitanlega eru það bara trén og grasið sem hafa þessa sýn. Ég hugleiddi þetta mánuðum saman þar til mér vitraðist sú sýn að við erum að skapa alheiminn, þ.e. sálir okkar sjálfra.

Lengi hef ég haldið því fram svosem fram kemur í enskri bók minni „The Process of Positive Willpower“ og víðar, að egóhugurinn og líkaminn er aðeins myndbirting á broti þeirrar Sálar eða Sjálfs sem ég eða við erum. Að sálin sem skapar okkur sé eilífur kraftur, innrammaður í eðli Alheimisins, og að þessi sál sé sköpunarkraftur.

Ég er einnig á því að dáleiðslu og blekkingaheimur föllnu englanna snúist um að véla okkur frá þessari sýn og dáleiða okkur. Með dáleiðslu á ég við tvennt. Annars vegar að hugarmengi okkar og hugsanamynstur eru bundin í farvegi sem við kunnum ekki að efast um eða brjótast út úr. Hins vegar að blinda okkur á ægimagnaðan kraft okkar eigin sálar.

Satt að segja held ég að þetta síðara atriði sé Alheiminum nauðsyn, því sálnaþroski fólks er almennt í svo miklu myrkri, hatri og ótta, að væri hann leystur úr læðingi of hratt myndi sá dimmi kraftur verða svo magnaður að hinn þekkti Alheimur – sem er skynjaður (perceived) myndi farast í miklu stærri hvell en Mikla Hvell.

Eins og Inspector Morse sagði „I don’t assume, Lewis, I deduce.“ Nokkuð sem samtími okkar á enn ólært.

Því meira sem þú lítur í kringum þig í okkar sýndarmenntaða samtíma, því meira sérðu múginn sem dáleiddan skríl, uppfullan af sýndarhugmyndum um sjálfan sig, jafn stjarfdáleiddur í innkaupaferð eða við sjónvarpsskjáinn og múgurinn á torginu forðum þegar Giordano Bruno var brenndur.

Sjálfmenntaðir sáu í gegnum hvorutveggja og hið sama er uppi á teningnum núna; meginmiðlar gera í því að spinna upp óánægju fólks yfir að ríkisstjórnin dró umsóknina til baka.

Ekki er ósætti við að umsóknin sjálf var dregin til baka heldur að þjóðin fékk ekki að kjósa um það, sem sömuleiðis er blekking.

Öll umræða um hvort þjóðin fái þjóðaratkvæðagreiðslur (referendum) eða ekki, viðheldur þeirri blekkingarlýgi að í landinu sé lýðræði en ekki lýgræði. Miðað við hversu auðvelt virðist að spinna upp hitann í fólki og viðhalda viskuskorti þjóðarinnar, er vafasamt hvort lýðurinn muni nokkru sinni afdáleiðast.

Til hvers er ég að röfla yfir þessu? Ekki ætla ég að afdáleiða né dáleiða ofmenntaðan skríl sem heldur að innrætt hugsun sé skapandi hugsun. Þessi færsla er vistuð í þeim tilgangi einum að ég geti hvenær sem er sagt „told you so.“

Hví ætti mér ekki að vera sama þó dáleiddur skríllinn þokist á færibandinu nær eigin glötun, ef hann stígur sjálfur á drifpedalana?

Ég nennti þó ekki að lesa endalausar áróðursgreinar með eða móti þessum menningarheim.

Vissulega ákvað ég að lesa „þeirra heilögu ritningu“ og hef kynnt mér hana nægilega vel í dag til að sjá skýrt að okkar eigin menningarheimur, kristinna lýðræðisþjóða, veit nær ekkert um þessa ritningu þó nóg sé af skyrinu sem slett sé í hana og fullyrðingum um það sem í henni stendur.

Ákvað ég að nota samskiptasíðurnar okcupid og tagged til að eignast samræðuvini af veikara kyninu í þessum menningarheimi. Vildi ég kynnast því sem grasrótin segir og hugsar, sérstaklega frá sjónarhóli „hins kúgaða hluta“ þess heims.

Ekki þurfti margar samræður til að sjá að sýn okkar sjálfheilagra iðnþjóða er stórlega bjöguð og eins og venjulega; frekar á þeirri línu sem hentar hernaðariðnaðinum og bankamafíunni. Enn á ég vini á samskiptamiðlum úr þessum menningargeira og ég hef einnig skrifast á við fólk erlendis sem er áberandi í umræðunni þar.

Allt ber að sama brunni; við vitum ekkert um þennan heim nema kynna okkur hann. Hér áður sá ég þennan heim í gegnum sama tvívíða og líflausa prisma og megnið af okkar djúphyglu þjóð sér; og í dag furðar mig að þeir sem mest amast við þessum menningarheim eru að nota sama áróðursefni – með og móti – og meginmiðlar hafa matreitt handa fólki.

Sumir landa minna fullyrða jafnvel að þeir hafi lesið trúarrit þessa fólks á sama tíma og það slettir skyri og grjóti sem mest það má, rétt eins og það sé á launaskrá Rothschild og Mossad. Mig langar því að taka tvo punkta fram, bara til gamans.

Ein þeirra kvenna sem ég var svo heppinn að fá að spyrja út í heimsmálin er kona, alin upp í Tyrknesku afdalahéraði, nútímaleg í framkomu, tali og með tvær háskólagráður (sem er móðins og virt hérlendis). Hún starfar í upplýsingatækni og alþjóðaviðskiptum og er vel með á nótunum.

Þegar ég spurði hana um kvennakúgun og Búrkur svaraði hún að bragði „þetta er mest vandamál í karlaveldunum í Arabistan og hefur ekkert með Íslam að gera.“ Þegar ég spurði hana um slæður sem hylja hárið þá sagði hún mér að hún notaði slæður þegar hún færi í Moskuna og yfirleitt fyrsta daginn þegar hún færi heim í fjallaþorpið í fríum, en það væri hennar val og konur litu svo á í flestum múslímaríkjum.

Þá finnst mér áhugavert sem ein kona benti mér á og ég grúskaði í síðar og fann út að er rétt. Að ekkja spámanns þeirra, Aisha, stóð fyrir því að koma á þessari búrku- og slæðuhefð um það bil tveim áratugum eftir lát eiginmanns síns, á sama tíma og hún vann að því – ásamt fleirum s.s. Hafsa annarri ekkju hans, að færa munnlega geymd Kóransins í letur.

Ég hef síðan þetta var rætt við fleiri múslíma – af báðum kynjum – og ég hef í dag enga fordóma gegn þessu fólki. Vissulega stendur mér stuggur af vissum hefðum sem ríkja í þeim menningarheimi. Sjálfur yrði ég vafalaust grýttur í Pakistan og Sádí ef ég vogaði mér að minnast þar á mína eigin trú. Veröldin er jú marglit.

Tökum því annan snúning til gamans.

Ég hafði aldrei heyrt orðið Arabistan fyrr en Tyrkneska – kúgaða – múslímakonan skyrpti því út úr sér. Læt ég aðra um að flokka hvaða lönd falla þar inn í. Síðan þetta var hef ég lært að einungis 11% múslíma býr í Arabistan og að múslímar eru álíka margir og þegnar Iðnveldisins eða hálfur annar milljarður.

Einnig sýnist mér að 99% af svonefndum hryðjuverkamönnum séu úr þessari 11% sneið og að þeir komi því sem næst einungis frá þrem til fjórum afmörkuðum svæðum sem öll eru ofsótt af velmeinandi hreppum Iðnveldisins sem ætla að gefa þeim flokksræði í gervi fulltrúalýðræðis.

Læt íslenskum Ísraelsfasistum og vel meinandi Íslamahöturum um að rífast um þessa skilgreiningu, en ég nenni ekki að svara heiladauðum spunaþvættingi þeirra, í það minnsta ekki hér á FB þar sem frið og ró ríkir yfir vötnum. Mig langar þó í lokin að benda á skemmtilegan farsa í þessu öllu.

Sumir hafa bent á að múslílmaríki séu óvilhöll öðrum trúarbrögðum en sínum eigin.

Látum svo vera en minnum á að hin heilaga Íslenska stjórnarskrá frá 1944 (sem allir Íslendingar hafa lesið) tiltekur skýrum stöfum hver sé hin Íslenska ríkistrú, og sú trú skírir ungabörn inn í trú sína þó trúarrit þeirra hafi einungis stutt við skírn fullorðinna meðvitaðra einstaklinga inn í trú.

Ennfremur minni ég á að yfirgnæfandi meirihluti upplýstra og menntaðra kjósenda Íslenska Lýgveldisins kvittaði fyrir það haustið 2012 að áfram skyldi viðhaldið ríkistrú á landinu bláa.

Þetta ku hvorki tvískinnungur né skynhelgi meðal krossfara hins heilaga vestræna rétttrúnaðar, um það hvað sé gott og gilt fyrir fólk hinumegin á hnettinum.

Annað dæmi sem kemur upp í þessu samhengi er punktur sem Reza Aslan (prófessor í trúarbrögðum) benti á í frægu viðtali, er að hin svonefndu múslímaríki hafi kosið fleiri konur í leiðtogahlutverk ríkja sinna en lýgræðisríki iðnveldanna – hef ég ekki kannað þetta sjálfur en gaurinn er þekktur fyrir sannsögli (þó ókristinn sé) svo ég læt þetta fjúka.

Í því samhengi dettur mér dálítið merkilegt fyrirbæri í hug. Eins og allir vita er Íranska lýðveldið eitt af fáum ríkjum heims sem ekki hefur látið bankamafíu og hernaðarvél Iðnveldisins buga sig til hlýðni. Enda mikill áróður í gangi gegn því.

Eitt af því sem þeir eru gagnrýndir fyrir er einmitt kúgun kvenna en mér skilst að umræða þar í landi, sérstaklega meðal háskólaborgara, sé farin að taka þetta fyrir og að byrjað sé að liðka fyrir um þessi mál. Ég veit lítið um það enn og minnir að þetta hafi komið fram í orðastað (debate) á milli Tariq Ramadan og Christopher heitins Hitchens. Hlakka til að fá meira að vita um þetta (einhver).

Nýlega var ég einmitt að grúska í stöðu gyðinga í hinu forna Persaveldi því ég hafði rekist á þá fullyrðingu að þar í landi væri stærsta gyðingasamfélag mið-austurlanda fyrir utan Ísrael sjálft. Svo minn fór á kaf í að grúska í því ástandi, sérstaklega vitandi hversu auðvelt er fyrir þetta fólk að komast til Palestínu ef það vill.

Rakst ég á nokkuð áhugaverðar upplýsingar við þetta grúsk. Lýðræðið þar í landi miðast við einn fulltrúa inn á þing fyrir hverja 200.000 íbúa. Þó er gerð undantekning fyrir samfélög gyðinga og zóróaster trúar og fleiri minnihlutahópa til að tryggja að þeirra rödd heyrist á þingi þess lýðræðis sem þeir iðka.

Þetta væri svipað og að Alþingi Íslenska Lýgveldisins færi að bjóða Óla Ufsa að sitja á þingi um kvótamálin.

Mér er tíðrætt um þetta múslímamál og ég vona að fólk misskilji mig ekki. Því í mínum huga er enginn munur á trúarbrögðunum. Í minni trú eru öll skipulögð eða kerfisbundin trúarbrögð ein risastór skurðgoðadýrkun og mín trú býður mér að standa utan við slíkt.

Ég hins vegar hata forpúkun, trúarfyrirlitningu, áróðursvélar, og forheimskun falda á bak við orðagjálfur og ég sé það jafn skýrt og hver sá sem nennir að virkja sínar litlu gráu, að Íslam er „tilbúinn óvinur“ af áróðursvélinni sem Eisenhower nefndi „the industrial military complex.“

Einnig eiga hér við rök Chris Hedges sem komu fram nýlega í frábæru viðtali við Abby Martin, sem of langt mál væri að rekja svo ég læt það fylgja hér með. Mig langar þó í lokin að benda á áhugaverða sálfræði, sem ég veit að fólk kannast við.

httpv://www.youtube.com/watch?v=mYnf6KfEroE

Tvennt er merkilegt í viðtalinu við Hedges. Annars vegar hvernig komið er fram við franska ríkisborgara af Alsírskum ættum – en við vitum ekkert um það hér. Einnig að franska leyniþjónustan getur hlerað og flokkað sjálfkrafa sex mismunandi mállýskur þeirra í rauntíma og lyklað á lykilorð og frasa. Reiknaðu nú (do the math).

Einnig má taka fram að hin pínkulitla terrorsitaklíka sem meginfjölmiðlar og yfirborðsstjórnmál markaðssetja, er fjármögnuð (að talið er) af Wahabista* ófögnuði, sem er sami sértrúarhópu og tekur fólk af lífi í Sádí; samherja Iðnveldisins.

Þegar hampað er ákveðnum grunnhyggnum og bjöguðum machogildum í fjölmiðlum þá mun viss tegund grunnhygginna einstaklinga samsaga sig þeim ímyndum og tileinka sér. Rétt eins og þegar þú segir eitthvað sniðugt í partý, þá heyrist í einhverjum „já ég hef einmitt alltaf haldið þessu fram,“ og terrorismi getur orðið tíska í vissum hópum fólks sem hafi svipað mentalitet og norski maðurinn sem ég neita að nefna á nafn.

Ég lofa þér að ef megin-fjölmiðlar beittu þöggun á terrorisma myndi allur terrorismi minnka um 90% og ári síðar færi klíkan hans Eisenhower á hausinn. Það myndi þó ekki henta klíkunni sem á þá báða og stjórnast af höfðingja þessa heims. Um sama leyti myndu vissir þverplankar Íslenskir finna nýjar grýlur til að amast við.

* Wahabismi er einnig nefndur Salafi.

Þú mátt kalla það hvað sem er; prentaðan pappír, ávísanir, eða blekkingu. Því pappírinn er verðlaus. Eina ástæða þess að hann virkar er sú að allir trúa blekkingunni.

Bankinn kemur pappírnum í umferð í gegnum lánastarfsemi. Uppskrift hennar er þessi: Þú færð milljón að láni og borgar fimm milljónir til baka. Það nefnist efnahagslíf og er verndað af siðspilltum stjórnmálalýð sem þrífst á faglegu orðagjálfri.

Þessi siðspillti stjórnmálalýður er í raun valdalaus en er haldið uppi af embættiselítunni sem eru handhafar valdsins. Ef þú skoðar lög og sjónarskrá (fólk les ekki texta með orðinu s-jó-narskrá, enda stjarfdáleitt) sérðu tvennt.

Stjórnmálamenn eru ekki bundnir af loforðum sínum og erfitt er að reka embættismenn. Á bak við þessar tvær elítur er skuggavald þeirra sem fjölmellur benda aldrei á, topparnir í Félagi frjálsra frímúrara (sem er leynilífsskoðunarfélag) annars vegar og hins vegar þjónar hinnar alþjóðlegu bankamafíu.

Þetta er verndað af lögum og bundið í orðaspuna. Tókstu eftir milljóninni sem varð að fimm milljónum? Hefurðu tekið eftir að orðaspunarnir eru í sjónvarpi og dagblöðum? Hefurðu tekið eftir að þér FINNST þú ekki geta verið án þeirra?

Spuni vikunnar: Smálánafyrirtæki lána þér tíu þúsund kall í dag og hirða fimmþúsund kall fyrir það á morgun. Það er siðlaust því það hækkar skuldina um 50%. Efnahagslíf hækkar skuldina 500% með verðtrygging og stýrivöxtum auk vaxta. Þú sérð þetta á greiðsluáætluninni með láninu og finnst það í lagi.

Líttu á athugasemdirnar við frétt um smálánin og segðu mér hverjir eru dáleiddir sauðir og hverjir ekki.

Það er enginn munur á Smálánafyrirtækjum og öðrum Bönkum. Að þú trúir þessum spuna segir allt um dáleiðslu elítunnar yfir huga þér. Eina ástæðan fyrir að elítan er að heilaþvo þig er að veiðileyfi bankanna á heimili þitt, buddu og hugsun nær ekki utan um þessa samkeppni.

Ég ætla að gefa þér tvö hint. Annars vegar nær ekki einkaleyfi bankanna yfir smálánafyrirtækin. Hins vegar er bankamafían undir ægiham IMF (ags) og síðustu tólf ár hafa hermenn Vesturheimshrepp gert hverja innrásina á fætur aðra í þau ríki sem ekki eru undir IMF.

Vissir þú að fyrstu smálánafyrirtækin spruttu fram í Bangladesh og urðu síðar útbreidd í þriðja heiminum og hafa í þriðja heiminum verið álitin mikil blessun? Síðustu árin hafa þau verið ýmist hálfkæfð eða leidd inn í bankamafíuna í hinu miðstýrða Iðnveldi.

Vissir þú að meðan þau þrifust þóttu þau vera djarfasta leiðin sem fram hefur komið til að virkja fátæka til framtakssemi og vaxtar, og að meðan þau þrifust voru þau afl jákvæðrar umbreytingar?

Besta leiðin til að dáleiða þig er að hafa þig a) við sjónvarpstækið og b) að í verslunarferð og að halda þér við athugasemdakerfin yfir þvættingjaspunum.

Aftur spyr ég; hver er dáleiddur sauður? Hver notar ennþá einkabanka, plastkort og meginmiðla? Því ég veit að þú vilt breytingar en þú ert ekki búin(n) að fatta hvernig þeim er komið á.

Eina leiðin er að grasrótin semji nýja stjórnarskrá og hefji samræður í grasrótinni sem lengst frá tölvuskjánum. Þar er virknin og vöxturinn. Við erum byrjuð á þessu og ég segi eins og Jesú (sem 75% þjóðarinnar trúir á): Þú ert annað hvort að taka þátt í breytingum eða taka þátt í ofríkinu.

Dáleiðslan er algjör. Í þessari viku Smálán, sem eru augljós heilaþvottur. Í síðustu viku Lekamálið, vikuna á undan Víglundsmálið. Hvað var vikuna á undan? Hvað hækkar sjórinn árlega? Ó, fjölmiðlar þegja um það.

Þú ert sauður í hjörð. Ó, slíkir munu ekki landið erfa.Í alvöru talað, ætliði að halda áfram að tuða á netinu, eða koma og gera eitthvað líflegt? Við eigum þetta.

Svo varð ég einn daginn uppiskroppa með meginefni og fór að grúska í utangarðsefni og fann jafnvel utangarðsefni sem utangarðsfólkið hefur ekki rekist á, og smátt og smátt sér maður allt heimsþorpið eins og það er. Ekki nóg með það heldur fór hið mannlega eðli að ljúkast upp.

Einnig var hann jafn hrifinn af fyrirgefningu og aðrir spámenn eingyðistrúarinnar. Fyrsta súra – eða bók – Kóransins tekur sérstaklega fram við trúaða að Guð geri engan greinarmun á Gyðingum, Kristnum eða Múslímum þegar komi að degi dómsins.

Einnig er – rétt eins og í Biblíunni – sífellt minnt á að þegar við dæmum, hvort heldur við dæmum út frá trúnni eða eigin skoðunum – eigum við að hafa í huga að Guð mun dæma okkur sjálf(a) þegar þar að kemur og að dómharka okkar sjálfra muni hafa áhrif á þá dómhörku eða mildi sem við sjálf munum njóta.

Vissulega væri auðvelt að benda á hvernig meginfjölmiðlar Iðnveldisins ala á nýjum óvin til að réttlæta áframhaldandi hergagnaiðnað og tilheyrandi jaðarstarfsemi. Sem einnig er forsenda þess hve ofdekruð *við* höfum það gott, því ef hergagnaiðnaður Iðnveldisins hryndi þá hyrfi 70% af þeim iðnaði sem heldur okkur uppi og hrunið frá 1929 væri veisla í samanburði.

En það er önnur ástæða fyrir því að Iðnveldislýðurinn óttast trú Múslíma og hún er einföld. Við erum alin upp við að hafa enga trú, ekki á okkur sjálf, ekki á örlögin, ekki á æðri gildi, ekki á heiður eða afstöðu; heldur eigin vellíðan og eigin sjálfsheilagleika (sem er egóið).

Fólk sem hefur sannfæringu um eitthvað sem er þeim sjálfum æðra og er tilbúið að sýna þessa sannfæringu í verki – hvort heldur með fyrirgefningu eða sérvisku – mun ávallt virka ógnvekjandi fyrir menningu sem veit ekki hvað hún stendur fyrir.

Hver vegna er ég sífellt að verja Múslíma, væri nú rökrétt að spyrja. Ég sjálfur tilheyri hvorki þessari trú né hinni yfirborðskristnu trú sem okkar menning þykist fylgja en hefur löngu týnt.

 Myndskeið um konur í Englandi sem skipta um trú

httpv://www.youtube.com/watch?v=BIJsStKLE7A

Ég fylgi engum skipulögðum trúarbrögðum, heldur hinum upprunalega innblæstri spámanna Guðs, sem hefur ekkert að gera með niðurritaðar reglur presta og annarra spekinga sem öll miða að því að stýra huga fólks í átt til skurðgoðadýrkunar og ófrelsis sálarinnar.

En ég þoli ekki þegar dáleiddur múgurinn er heilaþveginn og tekur þátt í að dímonísera menningu sem þeir þekkja ekki.

Ég er á þeirri trúarskoðun að eingyðistrúin hafi þynnst út í öllum greinum hennar og að ef hún verði ekki endurvakin muni mannkynið fyrirfara sjálfu sér og satt að segja erum við langt komin með það.

Gyðingar gerðust skurðgoðadýrkendur á tíma herleiðingarinnar til Babýlon, Kristnir gerðust skurðgoðadýrkendur þegar þeir leyfðu Konstantín að gera sig að Míþrasdýrkendum og Múslímar fór að skurðgoðadýrka sinn eigin spámann á fyrstu öld eftir að ekkja hans, Aisha, tók þátt í að færa skilaboð hans í letur.

Meðan fólk er fast í stormviðrum englanna sjö sem foringi föllnu englanna fól að dáleiða lýðinn – fyrir mörgum öldum síðan – þá eru sálir þeirra fastar í fangelsi. Enginn er frjáls sé sálin falin sjónum; úr augsýn er úr hugsýn og meðan þú hleypir ekki andagift skaparans að sál þinni ertu blint egó.

En hvernig er höggvið á hlekkina?

Vesturlandabúar hafa enga trú lengur, ekki á sjálfa sig, ekki á gildi eigin menningar, og þaðan af síður á eitthvað sjálfum sér meira. Þetta hafa Múslímar, hvort sem okkur líkar trú þeirra eða ekki.

Hver sá sem lesið hefur mannkynssögu – eða grúskað í Nítjsé – veit að menning sem glatað hefur innihaldi sínu mun ekki standast hugarfarslega né ofbeldiskennda atlögu grófari menningar sem veit hvað hún stendur fyrir.

Enn og aftur spyr ég; ef við höfum glatað okkar eigin innri siðferðisstyrk, hvernig var hann eyddur og hvernig má fá hann aftur?

Annars vegar hversu vel var tekið eftir í leiðinlegri og niðurdrepandi skólastofu þegar áhugaverðara var að horfa út um gluggann og láta sig dreyma um ógurleg ævintýri í viðureignum við ljóta dreka, bjargandi sætum prinsessum eða þá að leggja vegi um ónumin lönd, ímynda sér heri takast á með sverðum og vaðslöngvum fyrir daga leiðinlega staðreyndasögu kennarans. Hins vegar hversu vel maður las bókina daginn fyrir próf.

Aldrei man ég til þess að prófað væri úr getu nemandans til að tengja saman punkta sem við fyrstu sýn virtust óskildir, annnað hvort með því að nota ímyndunaraflið og spinna hugsanlega (en skapandi) fléttu á milli punktanna eða finna þann þriðja sem sameinar. Ekki man ég eftir neinni hvatningu til að vinna upp úr leiðinlegu og þurrlegu námsefninu eitthvað spennandi eða heillandi.

Þvert á móti man ég vel eftir mörgum dæmum – sem ekki eiga erindi hér – sem beinlínis hvöttu huga í mótun til að laga sig að normum og kassalaga viðmiðunum misþröngsýnna og misgrunnhygginna viðhorfa þeirra sem ekki skildu að þeir sjálfir höfðu verið mótaðir af skólakerfi sem beinlínis miðaði að því að framleiða þegna og vinnuafl.

Ég heyri sjaldan rætt um menntakerfi landsins öðruvísi en í sjálfbyrgingslegu monti yfir að við höfum svo fínt kerfi enda 80-90% þjóðarinnar talin læs. Sjaldan heyri ég spurt hvort nemendur þurfi að sitja í ferskri og skemmtilegri skólastofu daginn út og daginn inn frá sex ára aldri til fimmtán ára aldurs til þess að kunna að lesa, skrifa og reikna. Amma kunni þetta allt og hún gekk í fáeinar vikur til prestsins í tvo vetur.

Reyndar var amma mín hrifin af skapandi hugsun svo langt sem það náði. Ég sá það ekki þegar ég var að alast upp við pilsfaldinn hennar en ég þakka henni það í dag að hún var ekki steinrunnið diplómufífl.

Ég hef á síðustu tveim áratugum heyrt eina rödd gagnrýna Íslenska menntakerfið með rödd sem vert er að hlusta á. Því miður man ég ekki nafnið því ég heyrði hana tala í útvarpsþætti – þar sem viðtal var við hana tekið vegna bókar sem hún gaf út (fyrir u.þ.b. 2-3 árum). Hún hafði verið kennari um árabil en var komin á eftirlaun og hún benti í viðtalinu á margt sem hafði breyst í áranna rás.

Var ég feginn að sú neikvæðni sem ég hóf þessa athugasemd á var aðeins að hluta á rökum reist. Benti hún á að *kerfið* hefði þroskast en þó kom í ljós í viðtalinu að óvíst væri að hún hefði gefið út bókina væri hún ennþá á launum hjá kerfinu. Stór hluti landsmanna veit hvers vegna.

Það eru til í það minnsta sjö mismunandi aðferðir til að byggja upp menntakerfi. Ég veit aðeins til þess að ein hafi verið reynd hérlendis. Ég veit líka að heimskur er heimaalinn þverhaus. Því hvað er skapandi hugsun og á hverju er hún reist, og umfram allt; hverju fær hún áorkað?

Máli mínu til sönnunar skora ég á Gallup og Félagsvísindastofnun Háskólans til að gera samtímis eftirfarandi könnun meðal hinnar læsu þjóðar.

• Hefurðu lesið stjórnarskrá Lýðveldisins frá 1944?
• Veistu hvað siðferðissáttmáli þjóðar myndi nefnast?
• Hvað er Íslenska stafrófið margir bókstafir?
• Hvað er Arabíska talnakerfið?
• Hverrar þjóðar var herforinginn sem tók Aþenu af Rómverjum þegar Vestrómverska ríkið féll?
• Hvernig tengjast þessir punktar?

Allir vafrar leyfa í dag svonefnt Tabbed Browsing eða Flippað vafstur – svo notað sé slangur. Þú getur í dag athugað tölvupóst, gúglað til hægri og vinstri, fylgst með fréttasíðum á víxl og með tveim vöfrum haft tugi flipa opna samtímis.

Smám saman ágerðist fíkn mín í vegginn. Þar sem ég er grúskpælari og er virkur í að láta frá mér það efni sem ég er að grúska í – hvort heldur það eru innri pælingar og lífsreynslur eða þekkingarvafstur – þá er ég sískrifandi.

Það er langt síðan ég hætti að velta fyrir mér hvar eða hvernig ég skrifa. Sumt skrifa ég þannig að ég hljóðrita athugasemdir með símanum mínum og vélrita þær síðar inn. Stundum geymi ég hljóðritanir mánðum saman og flokka þær.

Þannig hafa sumar bóka minna orðið til, að ég safnaði athugasemdum í bing yfir langt tímabil, yfirfór þær síðar og annað hvort vélritaði upp og hreinsaði eða gerði mér skýrari hugarmynd og hljóðritaði því næst á örfáum dögum það sem í huga mér hafði tekið mynd.

Orðatal var til að mynda hljóðrituð á sex dögum en hafði í raun verið tvo áratugi að fæðast. Varðmenn kvótans hljóðritaði ég þrisvar frá upphafi til enda á um það bil hálfu öðru ári en fyrir þriðju útgáfu vélritaði ég upp aðra útgáfu og snurfusaði áður en ég hljóðritaði það sem ég skrifaði.

God’s Will var hljóðrituð á þrem dögum og sett á Netið. Því næst setti ég hana á disk sem hægt var að hlusta á í bílnum þannig að ég gat hlustað á hana hvar og hvenær sem er. Fór hún í gegnum tugi afspilana meðan ég bar hana í huganum saman við þætti í þekkingarbrunni mínum á meðan ég mat hvort ég myndi standa við þetta verk eða ekki.

Í lokin vélritaði ég fyrstu útgáfu, snurfusaði orðalag, og endurhljóðritaði það handrit. Báðar útgáfur eru á Vefnum svo áhugasamir lesendur geta borið innblásturinn saman við lokagerðina.

Ferli hins jákvæða vilja er stórt handrit sem enginn hefur fengið að lesa og líklega verður það ætíð þannig. Sú bók var í rituð með hátt í tvöhundruð hljóðritunum sem síðar voru flokkaðar í níu stoðir Ferlisins og vélritaðar.

Úr þeirri vinnu varð til hljóðbókin Jákvæða Ferlið sem er aðgengileg í fyrstu útgáfu sinni á vefnum, en það verk var gert á níu mánaða tímabili og hver upptaka (eða kafli) frumsaminn jafnóðum og hann var settur á Vefinn. Ári síðar gerði ég lista yfir kaflaheitin og samdi nýtt verk – The Process of Positive Willpower – á ensku og setti jafnhliða á Vefinn einnig.

Bæði Raunir Kornelíu og Bréf frá Sjálfsmorðingja eru stuttar og hnitmiðaðar, önnur þeirra er skáldsögufrumraun en hin er sjálfsævisögutengt efni.

Báðar voru samdar jafnóðum og þær voru hljóðritaðar og settar hrátt á Vefinn, en bæði verkin voru unnin á einum degi. Í báðum tilfellum áttu þær margra mánaða fæðingaferli í huganum, sú fyrri var í raun fjögur ár að fæðast.

Ég er ekki að gefa út bækur á prentuðu formi, né heldur hef ég áhuga á að lesendur greiði peninga fyrir þær. Í rauninni er ég ekki heldur að semja bækurnar mínar með það að markmiði að semja bækur, þær fæðast bara upp úr hellum sálarfjallsins. Svo taka þær á sig líf.

Sumar þessara bóka eru til eingöngu sem hljóðbækur og er það minn megin vettvangur en sumar þeirra – á borð við Endurreist Þjóðveldi – má nálgast á PDF sniði engu að síður.

Því hefur Facebook verið nokkuð mikilvægt verkfæri fyrir mig til að koma bókum mínum á framfæri; að geta látið vini og kunningja vita af þeim án þess að ýta þeim upp að þeim. Það er styrkur að geta samið efni – eins og blogg síður – og geta límt þær inn á sameiginlega vegginn án þess að hugsa frekar út í hvort þær séu lesnar eða ekki.

Í mínum huga vil ég helst ekki vita af bók – eða efnisþræði – þegar ég er búinn að klára pakkann og líma hann saman á þann hátt sem mér líkar. Þegar verkið er tilbúið – eða í opnu handriti – þá er það sýnilegt öðrum til að rýna í en ég vil halda áfram mínu einkaferli á fljóti lífsins og takast á við næsta verkefni.

Þetta er þó aldrei svo einfalt. Orðatal er til að mynda ennþá í handriti. Ég er búinn að yfirfara hana í fáein skipti og afla mér meiri þekkingar á viðfangsefninu og er 98% sáttur við verkið.

Hins vegar er það óklárað, ekki búið að líma pakkann saman, og á meðan líður ekki sá dagur að ég hugurinn hvarfli ekki þangað. Þegar ég fæ nýjar hugmyndir eða nýr farvegur fæðist – sem gæti orðið nýtt bókarverkefni eða vefsíða – minni ég mig á; Orðatal er ókláruð.

Síkvikur hugurinn getur verið vandræðaskepna. Þegar ímyndunaraflið fer á flug fæðast hugmyndir. Sumar hugmyndir eru eins og legókubbar sem passa inn í lítið lególand aðrar eru lítil púsluspil sem passa inn í stærri mynd þar sem enn vantar tugþúsundir púslna.

Sé sami hugur sífellt að kynna sér nýtt menningarefni eða tileinka sér nýja þekkingu fá snjókorn að fjúka inn fyrir opinn gluggann og ákveða þarf hvort snjókornin séu mynduð og geymd inn í aðrar púslur eða leyft að breytast í poll sem ýmist er þurrkaður burt eða fær að gufa upp á sinn náttúrulega hátt.

Margir hugarsmiðir vinna skipulega eins og herforingjar. Þeir glósa niður hugmyndir á miða sem þeir safna og geyma, sumt nota þeir innan skamms og annað löngu síðar. Halldór Kiljan Laxness vann sumar skáldsögur sínar yfir áratugi og sumar þeirra voru marguppritaðar áður en handrit fór frá honum.

Hann var ávallt með miða og blýant í vasanum og vaknaði snemma á morgnana til að fara einn í gönguferðir – en allir þekkja hversu virkur hugurinn verður á gönguferð úti við – og vann síðan til hádegis við skrif. Var hann verulega agaður við skipulag sitt og þekkja margir rithöfundar hið sama. Allir velja þeir tíma þar sem auðveldast er að finna næði, sjálfur vil ég helst næturnar eða eftirmiðdaginn en síðari tímann er erfiðast að verja fyrir árásum.

Einnig er áhugavert hversu margir sem vaka á feisinu á næturnar halda að maður hljóti að vaka af leiða eða svefnleysi og vilja koma af stað samræðum.

Ég glósa í textaskjal í tölvunni, eða textaskjöl, þar sem daglega hripast inn setningar, hugmyndir, skilgreiningar, tenglar og annað, einnig vista ég myndir sem eru kveikja að hugmynd eða sögubroti. Ég geri oft hugarkort á blað sem ég síðar tek mynd af með símanum (ef ég vil eiga kortið). Margir hugarsmiðir nota samræður við aðra til að hugfesta sér það sem þeir eru að vinna með, en samræður negla inn í minnið jafnhliða því að mótsvör annarra dýpka pælinguna.

Vissulega nota ég samræður þar sem það er í boði en síðustu ár nota ég frekar upptökutækið. Allir sem vinna með heimspeki eða samfélagsrýni kannast við hversu mikilvægt er að komast í öflugar samræður við fólk sem hugleiðir sams konar viðfangsefni og þá sérstaklega þegar menn hafa olík sjónarmið sem þeir geta rökrætt af virðingu og festu; því maður brýnir mann.

Allir sem vinna með efni enda á því að finna sér farveg, eða tón. Í Skammtavitund (Quantum spirituality) mætti eins segja að mislangan tíma tekur fyrir farveginn að finna eða móta verkamanninn.

Minn tónn var mörg ár í smíðum – eða á siglingu til mín – því bæði var að ég ætlaði mér ekki út í hugarland af þessu tagi né heldur hef ég áhuga á að temja mér þann aga sem þarf til að gera sér atvinnu úr því. Auk þess eru mín viðfangsefni frekar ólíkleg til að skapa eftirspurn og í kjölfarið atvinnu, svo ég sé ekki tilgang í að fara í svo leiðinlega átt.

Þegar tónninn hins vegar festir sig sjálfur í sessi og fer að krefjast þess að úr honum verði ritað lag, eða stef, verður innblásturinn heilagur þeim sem með hann vinnur. Innblástur er þó vont orð þó það merki hið sama og enska orðið Inspiration þá hugnast mér betur orðið Andagift.  Segjum að þegar andagiftin finnur farveg sinn til þess sem úr henni vinnur þá verður hún heilög þeim sem hana fær.

Eitt af því sem einkennir andagift – samanber það sem ég rakti hér að framan – er að hvert verk sem úr henni verður á sinn eigin tíma í farvegi þess sem vinnur það. Stundum geta því liðið mánuðir þar sem maður eins og eigrar um hugarlandið og hinn sameiginlega veruleika samfélagsins, eins og tóm skel þar sem þó eru sterkar vindhviður anda og hugsunar, og alltaf einhver glósuvinna.

Yfirleitt er slíkt tímabil mælt í vikum og jafnvel mánuðum.

Margir metsöluhöfundar hafa minnst á þetta. Þeir glósa efni daglega og þá oft án sérstakrar stefnu. Þeira taka hluta dagsins í þáttöku samfélags – hvort heldur úti í bæ eða í samskiptum við fjölskyldu og vini. Þeir fylgjast með atburðum eða lesa sér til.

Svo skyndilega eins og skrattinn úr sauðaleggnum er í huganum tilbúið verk sem krefst þess að vera smíðað í hinum sameiginlega veruleika okkar og það þolir enga bið heldur brestur fram eins og flóð sem ryður sér leið yfir hvaða hindrun sem er.

Á þeim tíma sem líður þarna á milli geta samfélagsmiðlar verið bæði blessun og bölvun og þannig var Facebook orðið mér. Hugleiðingar sem annars hefðu ratað í glósur voru orðnar að stöðuuppfærslum, sumar vinsælar og aðrar sniðgengnar, og ég var orðinn háður því að fylgjast með viðbrögðum við bullinu í mér.

Allir heimspekingar vita að hugleiðingar þeirra eru bara bull og ekkert annað. Svo eru til aðrir með ýmsar gráður sem jafnvel skrifa bækur, en það er önnur ella.

Heimspekingur sem krefst þess að vera tekinn alvarlega væri réttara að setja í flokk heimskekinga. Á ensku mætti umorða sömu meiningu þannig „Philosophers demanding to be taken seriously falls into the abyss of Philoselphers.

Eitt sem gerist þegar þú ferð að taka þátt í hinni tvívíðu veraldarhyggju samtímans, hvort heldur þú ert hlekkjaður við fjarstýringu sjónvarsptækisins, stjarfur af mataðri dáleiðslu, eða hvort þú tekur þátt í misvitrænu moldviðrinu á Facebook eða Twitter, er að þú missir yfirsýn yfir eigið hugarland og teymist með í darraðardans yfirborðsmennskunnar.

Smátt og smátt verður það meira virði hversu mörg læk þú færð eða athugasemdir en hvort rætt var um – svo notað sé orðalag Gunnars Dal; eitthvað af viti.  Margt sem maður setur fram getur verið djúpviturt og rammlega pælt en fær engin viðbrögð í tívíðum veruleika meðan hugarfroða fer á flug í vinsældakasti og rökræðum og áður en maður veit af er dagur liðinn á hinu stafræna kaffihúsi.

Margir misskilja skoðanaskipti í athugasemdum við færslur – eða í opnum samræðuþráðum (sem er ekki hið sama og spjall eða Chat).

Því rökræður sem framdar eru í virðingu með eða móti eru skemmtilegar og ævinlega víkka eða dýpka sjóndeildarhringinn, en á meðan maður er fastur í dansinum er maður eins og ringlaður Dervís sem spinnur sig hring eftir hring í spuna þar til hann fellur í öngvit eða uppljómun.

Raunar var veggurinn orðinn að glósuskjali. Sumar greina minna fæddust þar af hvatvísi einni saman, aðrar voru minnismiðar að hugsanlegum greinum og annað voru einfaldar orðastungur til að reyna að skilja samtímann eftir viðbrögðum við stungunni. Fyrir tveim dögum gaus skyndilega gall upp í hugarkokið. Sú neikvæða sýn á feisið sem ég minntist á í upphafi greinar varð að súru galli og ég lokaði báðum prófílum mínum, eftir að hafa fyrst afritað mikilvægar glósur.

Síðan ég lokaði hefur ríkt undarleg kyrrð í huganum – sama dásamlega kyrrðin og þegar ég lokaði fyrir aðgang sjónvarps að huga mínum – og ég er farinn að heyra í sjálfum mér aftur. Viti menn; ég er jafnvel farinn að eiga betri samskipti við félagsnetið aftur – rétt eins og þegar dímon sjónvarpsins var svældur út.

Enn og aftur sé ég – og sífellt skýrar – hvernig meginstraumurinn getur laumast að þér um hverja þá glufu sem þú ekki lokar fyrir, og dregið margvíðan huga þinn og dýpt sálar þinnar, inn á plan tvívíðrar yfirborðsmennsku.

Viltu kyrrð? Leyfðu henni að koma og taktu eftir að hindrun hennar ert þú. Ég lofa þér að ef þú sigrar hindrun kyrrðarinnar muntu uppskera dýpt sálar þinnar og öðlast aftur þann kraft sem andaverur vonskunnar í himingeimnum rífa öskrandi frá þér. Því þær öskra, en þú þarft að fara inn í kyrrð til að finna hversu eyru sálar þinnar eru þreytt.

Að endingu vil ég nefna að á vefnum logostal.com hef ég ritað tvær greinaraðir sem tengjast viðfangsefninu hér í lokin. Annars vegar röðin „Seven Seals“ og hins vegar „Seven Angels.“ Báðar eru þær túlkun á sýnum sem mér voru gefnar sem opnuðu fyrir skilning á tvenns konar spádómum í Opinberunarbók Jóhannesar.

Skilningur þessa efnis opnar fyrir skilning á öskrum dáleiddra egóa samtímans, sem heyrast í gegnum sál þína, en egóheimurinn er nær því allur dáleiddur af andaverum vonskunnar og úr tengslum við eigin sál, þannig er sköpunarkrafti sálna tappað af þeim.

Egó geta ekki skapað – þau geta bara framkvæmt – og þegar þau missa tengsl við sál sína, og þar með tengls við skapara okkar, komast andaverur vonskunnar að.

Vís er sá er veldur.

Hundruðir óbreyttra borgara báru örkuml fyrir lífstíð. Svo öflugt var eldhafið að margir köfnuðu úr hita og súrefnisskorti þó þeir væru í öruggu skjóli.

Engin hergagnaframleiðsla var í borginni. Nær engar loftvarnir voru við borgina né herbúðir – nema til málamynda – því borgin var ekki hernaðarlega mikilvæg.

Mannvinurinn Churchill hafði lengi barist fyrir því að geta lagt við jörðu þýskar borgir af þessu tagi og meðal annars vildi hann varpa sinnepsgasi á Berlín.

Hann hafði sitt fram aðeins til hálfs; og í dag er þér sama því þýskarar voru allt nasistar sem slátruðu gyðingum.

Þann 6. ágúst árið 1945 varpaði Bandaríski frelsisherinn Kjarnorkusprengju á borgina Hiroshima í Japan og þrem dögum síðar annarri á borgina Nagasaki. Báðar sprengjurnar að fyrirskipun mannvinarins Harry Truman. Annar mannvinur að nafni Franklin D. Roosevelt hafði fyrirskipað framleiðslu þessara sprengja en hann dó áður en þeim var varpað.

Allt að tvöhundruðogsextíu þúsund óbreyttir borgarar dóu í báðum borgunum samdægurs, af sprengingunni sjálfri, vegna hita og súrefnisskorts vegna elda í kjölfarið eða af völdum geislunar fyrsta sólarhringinn.

Tugþúsundir hlutu þar að auki ævilöng örkuml eða dóu af völdum eftirbrunasára og langtíma áhrifa geislunar næstu ár og áratugi.  Hvorug borgin hafði tilhlýðilegar loftvarnir eða hergagnaframleiðslu, herbúðir eða hernaðarmannvirki að neinu gagni, enda flokkuðust þær á sama hátt og Dresden.

En þetta er allt í lagi því Japan var í bandalagi með þýskaranaasistum og frömdu stríðsglæpi í Kína á stríðsárunum og voru svín þar til þeir fengu Fulltrúalýðræði. Þar að auki á bara Nató einkarétt á að ákveða hvað sé stríðsglæpur.

Í grein sem ég ritaði nýverið um ódæðisverkið gegn Charlie Hebdon í frakklandi, minntist ég á að um það bil fjórar milljónir þjóðverja hafi verið drepnir af Bandamönnum árin 1945 til 1949. Heilmikið er til af upplýsingum um þetta, en það efni er aðeins fyrir afdáleidda.

Þeir skutu vopnaða öryggisverði sem komu ekki einu skoti að til varnar, eftir að hafa hlaupið með látum upp þrjár hæðir í gegnum vandað öryggiskerfi.

Einnig skutu þeir vopnaðan lögregluþjón úti á götu eins og ekkert væri og óku síðan rólega í burtu. Þá skildu þeir eftir vegabréfið sitt en mundu eftir að taka upp skóinn sinn.

Kannski falskur fáni og kannski ekki en hvað er að gerast í kjölfarið?

Samdægurs var sparkað í kviðinn á óléttri konu, fyrir það eitt að hún var með Múslímablæju. Hún missti fóstrið, útaf því að allir trúa því að það hafi verið múslímar sem frömdu hryðjuverkið.

Enginn er að tengja þá punkta að í meginmiðlum síðustu tvö til fjögur ár er búið að vera að hampa „Charlie Hebdon“ fyrir að þora að birta anti-múslima teikningar. Enginn er að spyrja hver fjármagnar þá og það hefur verið vitað í meira en áratug, eftir að dönsku myndirnar komu fram, að það er stórlega varasamt að birta myndir af þessum toga.

Þá er þeim hampað fyrir að vera varðliðar rit- og málfrelsis sem er ekkert annað en fjölmiðlaspuni, því málfrelsið sem þeir eru varðliðar fyrir er málfrelsi til að gagnrýna Múslímska Semíta meðan menn á vesturlöndum eru dæmdir í fangelsi fyrir að trúa ekki á Helförina gegn Gyðinga Semítum.

Þar er beitt dáleiðslubrögðum, því þeir eru kallaðir Gyðingahatarar sem vijla endurskoðun á upplýsingum um Helförina. Jafnvel þó allir eigi þeir vini úr röðum gyðinga, séu yfirlýstir friðarsinnar, og hafi marglýst yfir vanþóknun sinni á ofsóknum gegn gyðingum sem og öðrum minnihlutahópum.

Oft nægir á hinum upplýstu Vesturlöndum – sem ég uppnefni ýmist sem Iðnveldagettóið eða Iðnríkjaveldið – að hrópa orð á borð við Kvenhatari eða Gyðingahatari, Nasisti eða síðustu árin Múslími til að koma nornaveiðum í gang.

Verulega fáir virðast tengja hversu öfgamúslímar eru fáir innan þess mannfjölda sem játar þessa trú sem er jafn fjölmenn ef ekki fjölmennari en sú yfirborðskristna. Enn færri virðast reikna út að innan Kristnu trúarríkjanna er jafn stórt hlutfall kristinna öfgamanna. Enn færri virðast hafa kynnt sér þá sálfræði að þegar öfgamönnum er hampað í fjölmiðlum þá fjölgar einfeldningum sem vilja teljast þar með og að þetta er vægðarlaust notað til að koma af stað áróðursmötun (Propaganda).

Hatursáróðursmyndir gegn trú Múslíma eru mun stærri áróðursvél en íbúar – eða þegnar – Iðnveldisins átta sig á, enda er múgurinn dáleiddur.

Hvernig líður þér þegar þú færð fréttir af því að Kristnir ofsatrúarmenn fremji ódæði? Frá 75% til 80% íbúa gettósins og þar með Íslensk þjóð játar kristna trú. Ekki er nokkur maður innan veldisins sem heldur því fram að kristin trú sé ofbeldistrú.

Þó eru það kristnar þjóðir sem síðustu fimm aldir, eða lengur, hafa byrjað yfir 90% árásarstríða, auk tveggja heimsstyrjalda og framið þúsundir þjóðarmorða á frumbyggjaþjóðum víða um heim.

Er nokkur fjölmiðill sem hefur rýnt í helförina sem farin var gegn Þjóðverjum árin 1945 til 1949? Talið er að hátt í tvær milljónir stríðsfanga hafi kerfisbundið verið sveltir til bana og neitað um lífsnauðsynlega læknishjálp fram til 1947 – og það með vitund mannvinanna Eisenhover og Churchill.

Vitað er að meira en tvær milljónir þýskra manna, kvenna og barna, voru svæld í flóttamannabúðir austantjalds, allt frá Póllandi til Úkraínu og víða í austurblokkinni þessi fjögur ár og ýmist myrt með sulti, byssukúlum eða skorti á læknishjálp. Dæmi eru um að óbreyttir hermenn, sem voru sekir um það eitt að gegna herskyldu, hífðir upp í staura og kveiktur bálköstur undir þeim til þess eins að grilla þá lifandi.

Slíkt virðist þó í fínu lagi því þetta voru nasistar og þú ert gull og gersemi því þú hefðir aldrei látið glepjast út í síðari heimsstyrjöldina?

Var sumsé í lagi að drepa fjórar milljónir Þjóðverja, auk mörghundruð þúsund borgara sem voru fórnarlömb í þeim borgum sem Bretar og Bandaríkjamenn jöfnuðu við jörðu með loftárásum frá 1943 til 1945? Líklega allt nasistar sem höfðu gasað sex milljón gyðinga og síðan brennt líkin.

Eini maðurinn sem hefur reiknað út hversu mikið af kolum, gasi og hráolíu hafi þurft til að brenna líkin – er sagnfræðingurinn David Irving – sem er fremsti sérfræðingur í sagnfræði síðari heimsstyrjaldar. Hann var sendur í fangelsi fyrir að móðga eftirlifendur helfararinnar.

Í þínum samtíma má fara í stríð og drepa þúsundir fyrir lýgi, rústa heimilum fyrir bókhald, en alls ekki særa tilfinningar.

Sem aftur minnir á að Þýskaland er enn í dag að borga milljarða til Ísraels í skaðabætur fyrir helförina, eina þjóðin í heiminum sem hefur þurft að borga skaðabætur fyrir þjóðarmorð, þó mörg þjóðarmorð hafi verið framin síðan þá.

Finndu út hvern þú mátt ekki gagnrýna og þú finnur út hver stjórnar þér. Það er ekki svo langt frá því reikningsdæmi til morðanna í París. Það er oft sagt í sögunni, að til þess að finna út hver sé á bak við atburði þurfirðu að finna út hver græðir á þeim. Stundum þarf að rekja peníngaslóðina inn í skuggalandið, því oft eru sömu aðilar sem eiga meginfjölmiðla og því miður einnig þingmenn löggjafans.

Sá sem græðir á morðunum í París er sá sem græðir á vopnaframleiðslunni sem fer af stað í kjölfarið, eða næstu lotu sama stríðs og verið hefur í gangi frá 2001, eða allt síðan Tvíburaturnarnir frægu voru sprengdir niður og nítján manns kennt um það. Múslímar græða ekki á þessum morðum og það eru fáir múslímar sem eru tilbúnir til hryðjuverka með slíkum afleiðingum – hvað svo sem meginmiðlar reyna að telja þér trú um.

Fáir virðast rekja hvernig Iðnríkjagettóið meira og minna lifir á þróun og framleiðslu vopnabúnaðar, enda eru fjölmiðlar ekki að rekja þær tölur fyrir þig.

Það er enginn að tengja, að á milli fimmtíu og sjötíu prósent af efnahagi Bandaríkjanna, Bretlands, Frakklands og Þýskalands hvílir á hergagnaþróun og hergagnaframleiðslu. Þessi iðnaður varð úreltur eftir kalda stríðið. Því lá á að smíða nýja óvini til að viðhalda þessum iðnaði og tengdum peníngaspunum, því annars hefði orðið meiriháttar efnahags hrun í öllum iðnríkjunum – sem hefði síðan spannað allan hnöttinn og væri líklega ekki enn búið að jafna sig af.

Fáir virðast reikna út að þegar Kommúnisminn hrundi í kringum 1990 hvarf ástæðan til að halda uppi þessu magnaða iðnveldi vopna og stríðs, ástæða sem tók við af Nasistum. Innan áratugar var kominn enn betri óvinur; stríðið gegn hryðjuverkamönnum! Óvinur sem ekki er bundinn við eitt afmarkað ríki heldur færanlegan og oftar en ekki ímyndaðan eða tilbúinn óvin sem auðvelt er að fabrikera.

Tólf fórnarlömb stríðs (Twelve casualties of war)

Þú birtir ekki reglubundnar háðsmyndir gegn trú Múslíma í fjölmennasta múslímaríki Evrópu út í bláinn. Enginn virðist spá í hvort Charlie Hebdon væri operation á borð við margt sem við höfum séð í njósnamyndum. Fyrirtæki smíðað af leyniþjónustum, ekki síður en þekkt var á tímum Víetnamstríðsins og Kalda stríðsins, fyrirtæki sem á yfirborðinu virtust saklaus en undir yfirborðinu voru eitthvað sem illa þoldi dagsins ljós.

Auðvitað virkar þetta langsótt því bíómyndir eru bara plat? Eða getur það verið að sumar bíómyndir séu ævintýri, sem einmitt fá þig til að hugsa þannig? Taktu eftir því að frá hruni Kommúnismans hafa fjölmiðlar látið eins og slíkar operationir séu ofvirkt ímyndunarafl, þó eru leyniþjónustur betur fjármagnaðar í dag – og njósna betur í dag – en þær gerðu áður. Í því ljósi er rétt að ég bendi á tvær greinar (hér og hér) sem ég reit á ensku og birti logostal.com í kjölfar Hebdon ódæðisins.

Segjum að Hebdon hafi verið operation sem beinlínis verið undirbúningur fyrir það sem gerðist í morðunum í París, miðvikudags morgunn þann 7. janúar og þá sérstaklega þá atburðarás sem fór af stað í kjölfarið og verður sú atburðarás áberandi til margra mánaða (miðað við lærdóm af stórum og skelfilegum atburðum hingað til).

Skyndilega eru hundrað þúsund manns komin út á götur til að mótmæla tólf morðum á tólf manns. Það er enginn úti á götum að mótmæla því að verið er að bera þúsundir fjölskyldna út á götu, daglega allar götur frá hruni, ekki bara á Íslandi heldur í öllum iðnríkjunum fyrir smáskuldir við Alþjóðlegt bankakerfi.

Skuldir sem eru byggðar á tölvufærslum en ekki áþreifanlegum peníngum.

Þú skuldar tilbúnar upphæðir, færslur í tölvukerfum. Enginn mótmælir hvernig sá blekkingarspuni heldur Iðnveldunum í heljargreip og flestum ríkjum utan gettómúrsins. Þessum spunum er síðan viðhaldið ásamt bankabólunum.

Enginn fjallar um þetta innan meginmiðla og því meira sem þú ferð út fyrir þann ramma sem mötunin skammtar þér, því meira ferðu að sjá tvívíða spuna  sem halda megni fólks föngnum í hugarkerfi sem stjórnar hegðun þess.

Enginn horfir á þetta og allir hata núna Íslam. Það er enginn að spyrja hversu margir franskir hermenn hafa dáið undanfarið ár vegna átakanna í Afganistan eða Írak.

Myrta fólkið í París eru bara tólf fórnarlömb stærra stríðs, og þau vissu að þú máttu búast við svona nokkru og vel er hugsanlegt að sumum þeirra hafi verið komið undan og auk þess má vel ímynda sér að þetta hafi verið einfeldningar sem voru meira og minna búnir til síðustu ár. Heilaþvegnir aumingjar sem nutu athyglinnar og hugsuðu ekki lengra en meginstraumar og dávaldið í kringum þá leyfði.

Það er enginn að voga sér að tengja punkta af þessu tagi og mjög líklega – ef ég leyfði mér að segja svona hluti innan meginstraumsins yrði ég hrópaður niður af heilaþvegnum dramadrottningum og meðreiðarsveinum þeirra.

Það er verið að heyja stríð gegn Íslamskri trú, af hálfu Kristinna ríkja. Það er enginn að ræða það í einlægni að nú geysar hreint og klárt trúarbragðastríð, nema nokkrir samsæringar sem eru úti á jaðri meginstraumsins.  Enn síður má rekja opinberlega hverjir fjármagni stríðin eða hverrar trúar þeir eru.

Það var viðtal í útvarpinu í dag við Íslending sem býr í París og gefur sama tón og þúsundir sambærilegra: „Jú, við fórum út að versla í dag og konan var nú hálfhrædd!“

París er margra milljóna manna borg. Ef þú skoðar kort af hverfinu þar sem morðin voru framin – þá sérðu einn lítinn bíl sem ók inn í stórt og mannmargt hverfi, skaut ákveðið fólk (bak við luktar dyr) og ók rólega í burtu.  Það er engin hætta á ferðum fyrir þig – þitt heilaga litla neytendasjálf í stóra verndaða gettóinu. Þó heyrði ég fólk á kaffistofu fyrr í dag spyrja „hvað gerist næst hér hjá okkur? Hvað ef menningarfélag múslima flytur einhvern svona ófögnuð hingað?“

Ó drama! Ó spuni! Ó meira drama í öllum fjölmiðlum til að búa til ótta, kvíða, fordóma og hatur. Eins og heimskerfi óttans hefur gert í margar aldir. Þannig er þér stjórnað og þú dáleidd(ur).

Það er bara ein leið fær út úr svona kerfi  – ekki bara okkar kerfi heldur öllum hugarkerfum – og það er að yfirgefa kerfishugsun eða hugsunarhátt kerfisins. Það geturðu ekki á meðan þú meðtekur kreddur kerfisins og á meðan þú sérð ekki frumskóginn heldur bara næsta tré í spunum og hugsanamótun.

Kreddur kerfisins eru þær hugmyndir sem þú álítur vera raunveruleika en eru tilbúnar í höfðinu þínu. Með öðrum orðum, hugmyndir sem fá vægi eða gildi.  Það er ekkert að því að þekkja hugmynd eða gagnstæða hugmynd, en það er hættulegt að gefa henni vægi.

Spurningin er hvernig þú losnar úr slíkum fangbröðgum? Ef ég myndi kenna þér það þá yrði ég sjálfkrafa þinn leiðtogi – í stað þess kerfis eða hugsunarháttar sem áður var leiðtogi hugsunar þinnar. Ég hafna leiðtogahlutverkum, ég stend fyrir Beint lýðræði, sjálfsákvörðunarrétt einstaklings; upplýsts einstaklings sem sjálfmenntar sig.

Til gamans skelli ég inn áhugaverðri samantekt á BBC yfir tímalínu atburða. Einnig tengil á fyrstu samantekt FrelsiTV sem bendir á marga mjög góða punkta og FrelsiTV hefur gert fleiri ágætar fréttaskýringar til að fylgjast með framvindunni.

Að lokum vil ég senda öllum Múslímum samúðarkveðjur fyrir að trú þeirra sé notuð á þennan hátt og sérstaklega minnast í bænum mínum þess venjulega fólks sem verður fyrir barðinu á óréttlátu ofbeldi í kjölfar þessa voðaverks.

Voðaverks sem ég er sannfærður um að er framleitt af hergagnaelítunni og skuggavaldinu. Við sem upplýst og þroskað nútímafólk vitum að ofbeldi læknar ekki ofbeldi, hatur læknar ekki hatur. Mótþrói vekur mótþróa; aðeins kærleiksríkur og upplýstur hugur getur ljómað heiminn og það er mennsk skylda þín að taka þátt í því góða en ekki því vonda.

Stýrivestir eru grundvallarvextir allra vaxtaútreikninga í bankakerfinu. Jafnframt benti ég starfsmanni á hvar hægt sé að fletta upp stýrivöxtum en í fyrra tilfellinu kallaði bankastarfsmaður á annan bankastarfsmann sér til aðstoðar.

Oft hef ég lent í samskonar undanfarin tvö til þrjú ár. Að ég ræði við fólk um eitthvað sem oft er nefnt í fjölmiðlum s.s. stjórnarskrá, stýrivexti, efnahagsmál, lýðræði, og fleira spennandi, en kem að tómum ljóranum.

Í nær öllum tilfellum hef ég kannað málið nánar og komist að því að viðmælendur mínir voru að meðaltali með eina komma tvær háskólagráður og nær ávallt í góðu eða tryggu starfi. Tæplega helmingur starfaði hjá hinu opinbera og meirihlutinn átti fjölskyldu.

Á að giska þrjú til sex prósent viðmælenda minna höfðu lesið stjórnarskrá Lýðveldisins en þó höfðu allir á henni skoðun. Allir töldu sig til hins upplýsta almúga. Á sínum tíma þegar umræðan umstjórnarskrártillögurnar var í deiglunni höfðu allir viðmælendur mínir skoðun á þeim tillögum, en enginn þeirra vissi hve margar þær voru en vissu þó hvaða fimm spurningar yrði kosið um og hvernig væri rétt að kjósa.

Nú vita þeir sem lesið hafa færslur mínar að ég á mér draum um endurreist lýðræði á Íslandi.

Draumur þessi er líklega tæpur því dáleiddur skrýll sem trúir á skoðanir sínar og jafnframt því að hann sé upplýstur en byggir skoðanir sínar á skoðunum annarra en ekki á þekkingu, sá skrýll mun halda áfram að sækja í dávald meginfjölmiðla og yfirborðsmennsku í tískustraumum líðandi stundar. Sérstaklega mun sá skrýll detta aftur í það næst þegar græða má á nýjum gólfefnum og kenna svo bankastarfsmönnum um ofþenslu.

Nú veit hinn upplýsti almúgi að sá sem notar reiðufé í stað plastkorta græðir 15% meira ráðstöfunarfé á ársgrundvelli. Þetta er þó leiðinlegt umræðuefni í matarboðum og á öðrum samkundum. Mun áhugaverðara finnst að ræða um hverjir séu að skilja eða hver barði hvern.

Sérstaklega er skemmtilegt að geta dregið ýmsa ólánsmenn í dilka og benda á þá sem skálka en vera sjálfur gull og gersemi. Þannig er hinn déleiddi skrýll.

Í sumar kom ég á bensínstöð að kaupa mér pulsu og kók. Tíu mínútum áður en ég kom þar að bilaði beinlínu kerfið sem tekur við kortagreiðslum. Starfsfólk neyddist til að láta eldsneytis- og nammikaupendur bíða þess í aðrar tuttugu mínútur að kerfið kæmist í lag. Af þeim liðlega sextíu manns sem voru þarna að versla vorum við um það bil sjö sem notuðum reiðufé. Hinir voru allir í stresskasti og svitabaði, tvístígandi og bíðandi, bölvandi og ragnandi.

Hver sá sem fylgst hefur með þróun bankakerfis og efnahagsmála – síðustu fimmtán til tuttugu árin – veit að það hefur lengi verið stefnt að því á vesturlöndum að smala okkur á rafræna garðann.

Við sem viljum ekki fara þangað verðum að fara þangað með mannöpum sem kalla sig mannfólk en hrærast í einskis verðum skoðunum á málefnum líðandi stundar. Munum að líðandi stund eru um það bil þrír sólarhringar sem hvert meginmálefni lifir hjá meginmiðlunum.

Hver man í dag hvað var efst á baugi í síðustu viku? Hver nýtur kyrrðar í darraðardansi hávaðamengunar ljósvakamiðla og annarrar miðlunar?

Það er engin nýlunda að meginmiðlar minnist á að prentaðir og slegnir peningar muni hverfa. Kerfið hefur undirbúið þetta lengi og eins og venjan er þá eykst umfjöllun um þetta í fjölmiðlum á lokastigum þess að hinn upplýsti skrýll aðlagi skoðanir sínar.

Fyrst sýn mín á hinn upplýsta almúga er svo dimm, hvers vegna trúi ég þá að apahópurinn eigi að fá lýðræði? Vegna þess að skrýllinn breytist í fólk þegar hann fær ábyrgð. Þegar hann vaknar af dásvefni þess að treysta skuli öðrum fyrir örlögum sínum og tekur örlög sín í eigin hendur mun hugur hans breytast úr neytanda og verða þáttakandi. Því við Þjóðveldismenn trúum að fólk sé ekki fífl, heldur fyndið þar til það vaknar.

Að endingu vil ég koma einu hér að, fyrir þá lesendur mína sem móðgast þegar ég líki fólki við apa. Við erum prímatar, sorrý.

Nýlega kom í ljós að sé sjónvarp og tölva tekin frá krónískum þunglyndissjúklingum, læknast 40% þeirra á tveim mánuðum.

Sumt fólk hefur áhyggjur af að alls kyns rafbylgjur, frá símum, raftækjum, háspennulínum og fleiri galdraverkum, hafi áhrif á huga okkar. Jafnvel ELF bylgjur sem eru mjög áhugaverðar.

Hvort þunglynda sjónvarpið stafar af alls kyns óraunveruleika hugmyndum á skjánum, stöðugu myndaflökti eða rafbylgjum. Skiptir það máli?

Sá sem þetta ritar slökkti á sínu sjónvarpi sumarið 2011, aðallega því hann tímdi ekki að eyða kvöldunum sínum fyrir framan það. Smám saman losnaði hann við þunglyndi, fór að lifa sínu lífi af meiri athorku og krafti. Smám saman fór hann að sjá muninn á hvernig vinir hans og aðrir lifðu – af þeim sem stunda sjónvarp.

Honum var gefið sjónvarp fyrir fjórum mánuðum, hann tímdi ekki að kveikja á því og gaf það nýlega aftur.