Er það þess virði að reyna að orða það sem ekki virðist hægt að bera fram?

Margar hugleiðingar um ástandið í þjóðmálum enda á að sýna manni umræðan virðist stýrð í hrunadans penínga pælinga lýðs og elítu annars vegar og fyrrtrar orðræðu einmana heimspekings eða huglægu mati margra misáttavilltra kverúlanta, þar sem enginn veit hvort hann á að þegja eða hrópa hærra.

Það er engin niðurstaða – því umræðan sjálf er markmiðið – þannig hefur það verið frá syndafallinu.

Það ríkti hér áður sú hefð og að miklu leyti ríkir hún enn, að einkalíf fólks í sviðsljósinu var látið vera. Þetta fólk gat verslað óáreitt svo dæmi sé tekið og reynt var að sneiða hjá því að kasta skyri í persónur þó fólk væri ósammála.

Þetta hefur dálítið riðlast en mest þó í athugasemdaþráðum og hjá vissum fjölmiðlum sem virðast þrífast á að kasta skyri undan blævængjum.

Ég man nöfn á borð við Davíð, Ólöfu, Geir, Ingibjörgu, Hönnu. Mér er sama hvort þessi veikindi eru upplogin eða ekki. Fjölmiðlar og stjórnmálafólk lýgur að fólki til að halda því stjarfdáleiddu og það er engin umræða í gangi um slíkt.

Walter Lippmann skrifaði bók um svona hluti. Hún var gefin út árið 1922 og þú veist ekki hvað hún heitir. Noam Chomsky gaf út aðra bók um svona hluti fyrir þrem áratugum. Þegar Chomsky er spurður út í efni hennar þá vísar hann gjarnan í að bók Lippmann hafi komið sér á sporið. Þú veist ekki heldur hvað sú bók heitir.

Einnig hefur þú tekið ýmis próf úr ensku og þú hefur örugglega heyrt um markaðsfræði en veistu þá hver Edward Bernays var eða kannastu við setninguna „subliminal suggestion?“

Ertu viss um að skoðanir þínar séu þínar og geturðu skilgreint fyrir mér muninn á afstöðu og skoðun?

Síðustu tvo daga hef ég þó skimað almenna vegginn öðru hvoru og hvaða fréttum er verið að deila áfram. Sé mér til undrunar að nákvæmlega ekki neitt hefur breyst, hvorki í aðferðum spunaglundursins né skilningsfálmi hinna dáleiddu.

Hvers vegna í ósköpunum vill enginn spyrja vandaðra spurninga? Án slíkra koma engin svör. Taktu eftir að ég sagði ekki „réttra spurninga“ né heldur „rétt svör.“ Því hvorugt er til.

Jedúdamía – ég er feginn að vera kominn heim í heiðríkju andans, út úr moldviðri nútíma hugarfars og svima. Í fína postulínsturninn þar sem farið er úr sokkunum þar sem maður er staddur.

Ef þú sérð ekki að spuninn var blekking og tál þá heppnaðist honum að leiða þig í villu og þá er óþarfi að útskýra það nánar fyrir dáleiddu meginstraums fiðurfé.

Sóknarhópurinn er leiddur af góðum manni sem heldur því fram að hann sé skipstjóri og hann virðist starfa erlendis.

Líklegt er að hann hafi verið settur til hliðar af LÍÚHAFRÓ því annars stundaði hann sjóinn hér heima. Því held ég að hann sæki ekki fram vegna málefnis heldur reiði.

Einnig er áhugavert að hann hóf baráttuna úr erlendu skjóli sem bendir okkur á aðra blekkingu. Sá sem lifir í vellystingum erlendis og virðist eiga fyrir húsi þar og flugmiðum fram og til baka, er tæplega að berjast fyrir hag minnimáttar, heldur eigin áhugamáli.

Ennfremur er ljóst að þeir sem eiga fyrir vellystingum erlendis hafa meiri hug á eigin hag en hag almennings hér heima, sem aftur rekur stoðum undir að hann skjóti úr launsátri reiðinnar. Einnig er það Sálfræði 101 að auðvelt er að beina reiðu fólki í vissar áttir sé rétt hvíslað í eyru þeirra og því er eðlilegt að spyrja hver sé á bak við blessaðan manninn.

Eitt sem fer framhjá mörgum er að forsprakki hreyfingarinnar segist vera „Sjálfstæðismaður sem kjósi ekki sjálfstæðisflokkinn.“

Sú fullyrðing stenst ekki svosem næsti sjálfstæðismaður getur frætt þig á. Ég var sjálfur sjálfstæðismaður og skráður í þann magnaða flokk, en ég hef ekki mætt á fundi hjá flokknum síðan ég hóf baráttu fyrir Þjóðveldi.

Því þekki ég sjálfstæðismenn og þeirra hugsunarhátt og hann er svona; ég myndi aldrei kjósa neinn annan fjórflokk annan, frekar myndi ég sniðganga kosningar og það gera XD menn ekki. Ennfremur sérðu vel ef þú skoðar málefnaspuna síðustu ára að jafnvel ESB-sjálfstæðismenn fara í samtalsmeðferð hjá sálfræðingi við þá tilhugsun eina að snúa baki við flokk sínum í aðdraganda kosninga.

Nei, þetta er spuni og ég mun reka einn flein í sápufroðuna í viðbót.

Níu tíundu málefnisins er byggt á því að taka kvótann af LÍÚHAFRÓ klíkunni en það stenst ekki því engin aðferðafræði eða framgöngustefna er málinu til stuðnings. Einungis er bent á að taka þurfi upp allan spunann frá 2012 til þess eins að virkja auðlindaákvæðið.

Rétt eins og reynt var að selja þér 2012 froðuna á grundvelli tveggja ákvæða af 114; nefnilega að undirskriftalistar gætu krafist þjóðaratkvæðis um stök lög og hins vegar auðlindaákvæðið. Enginn las greinarnar sem var laumað inn til að skjóta okkur skáhallt inn í ESB og enginn las hvernig 2012 spuninn hefði minnkað vægi þitt sem borgari.

Þetta er ekkert annað en undirbúningur fyrir kosningarnar eftir tvö ár. Ódýrt tékk til að gá hversu auðvelt sé að spinna fólk upp vegna eins málefnis og skáskjóta öðru á bak við.

Sannaðu til; Sóknarhópurinn verður horfinn eftir átján mánuði og kjarninn kominn til a) Samfylkingar, b) Bjartar samtíðar eða b) Besta flokksins – því er einhver munur á þessum þrem?

Nú  vil ég árétta að ég held að foringi hópsins sé ágætis maður eins og flest annað Lýðveldisfólk. En þetta er samt spunablekking. Vissulega er stefnan út á við Kvótinn; en það er blekking til að laða fólk að – markmiðið er Jóhönnustjórnarskráin.

Aðal málið er samsæriskenningin en ekki hvar beddinn er eða næturgagnið. En maður veit ekki hvað gerist á morgun í hringekju fáránleikans. Margir leyfa sér á Netinu að kalla 2012 froðuna Stjórnarskrá fólksins, sem er einhver fáránlegasta sjálfsblekking sem til er.

Hvergi kom þjóðin að því að semja stjórnarskrár tillögurnar 2012, engin málefnaleg samfélags samræða eða fræðsla fór fram um tillögurnar eða eðli þeirra og tilgang.

Reiði fólks vegna hrunsins var virkjuð að mínu mati til að etja fram breytingum sem Frú Jóhanna vildi knýja fram og spunum, áróðri og valdþvingum var beitt til að ná markmiðunum fram. Þjóðinni var síðan seldur spuninn á áróðursbragði tveggja atriða – sem bæði eru aðalatriði Sóknarhópsins.

Varðandi Pírata og vaxandi fylgi þeirra í skoðanakönnunum þá er það enn fyndnari blekking sem í raun setur tilbúning þeirra rétt fyrir kosningar vorið 2013 sem fyrsta þátt í spennandi leiksýningu.

Píratar standa ekki fyrir nein málefni sem eru þjóðhagslega hagkvæm. Flokkurinn hefur ekki sýnt í neinni  umræðu neina getu til að standa uppi í hárinu á Elítunni, hvað þá skuggavaldinu, og hefur engin sérstök baráttumál uppivið sem þjóðin getur sameinast um.

Einungis er um að ræða virkjaða tilfinningaskoðun sem annars vegar skákar raunverulegum smáhópum með raunveruleg baráttumál og heldur þannig vaxandi hreyfingu óánægðra Íslendinga uppteknum, þeir hafa eitthvað til að smalast að, sem um leið er vita meinlaust og bitlaust. Nægir að skoða feril Píratadísarinnar í stjórnmálum til að rökstyðja stefnuleysi, egóisma og festuleysi.

Ég átta mig á að ég skauta á hálum ís með þessari færslu – sem var upphaflega skrifuð á Facebook í febrúar 2015 en færð yfir á þennan vef í maí sama ár – en spurningin er ekki hvort ég lesi rétt í líðandi stund eða spunana heldur að ég spyr hvað sé falið og reyni að finna svarið.

Ekkert er eins og þú heldur að það sé. Ríki er aðeins hugmynd. Þegar enginn trúir hugmyndinni hverfa öll ríki.

Réttindi eru sömuleiðis ekki til, því til að veita réttindi þarf fyrst að fjarlægja þau náttúrulegu, eða meðfæddu. Trúarbrögð eru nauðgun á hugsun og trú, því þó fólki sé eðlilegt að trúa á eitthvað sem ekki sést, þá er ekki sjálfsagt að hið trúaða eigi sér embættisfulltrúa.

Þá var brugðist við því með öðru snilldar bragði. Þá vandaðist málið.

Aðgangur fólks að þekkingu jókst hröðum skrefum og geta fólks til að eiga opinská samskipti og þekkingarmiðlun milli landa og heimsálfa jókst enn meir.

Svo ekki bara lýgin eina vatt upp á sig heldur opnaðist fyrir hugargátt fólks til að rýna í fleiri lygar.

Þá var búinn til skugginn af áróðrinum, því góður áróður tekst ekki nema sá dáleiddi eigi val á öðru sjónarhorni og því var ákveðið að ljúga þar líka. Smám saman stækka lygavefirnir, dáleiðsluaðferðirnar og sjálfsblekkingarnar þar til veröldin er orðin verri en yfirfullt haughús af lygum.

Þetta er ástæðan fyrir tölvunjósnum á borð við tölvustýrðar hleranir, miðstýrða samfélags- og leitarvefi sem í orði kveðni tilheyri frjálsum markaði, eða öðrum aðferðum til að skanna fólk. Það er ekki til að gægjast í einkamálin þín eða til að finna terrorista eða eitthvað annað sinister fávitafyrirbæri; heldur hrein og klár sálfræði.

Hvað er fólk að hugsa, hvernig er það að hugsa, hvernig nær það í upplýsingar og hvernig vinnur það úr upplýsingum, svo hræra megi meira upp í huga fólks til að leiða hugana áfram. Jafnvel þegar þú telur þig sjá í gegnum fléttuna bíður þar tilbúin ein eða fleiri fléttur til að leiða þig þar áfram og festa þig þar í feni sjálfsblekkinga.

Þú getur treyst því að ef ómenntaður bjánahugur af mínu tagi sér í gegnum þrefalda til fjórfalda fléttuna þá sér skuggavaldið í gegnum hana, því skuggavaldið hefur hag af að sjá í gegnum hana, hefur lært að vinna með hana og veit hvað vald er.

Skuggavaldið er ekki samsett úr fávitunum sem röfla hring eftir hring í stjórnamálum eða innihaldslausum og grunnhyggnum rottum bankanna sem ekki geta tekið smádómi eins og menn. Það er heldur ekki samsett úr málhórunum í meginmiðlum eða svínunum í embættunum.

Skuggavaldið eru þeir sem eiga hjörðina sem þjónar því og þeir sem halda þar um þræðina eru hvorki fæddir í gær né heilaþvegnir plebbar með tvær til þrjár fínpússaðar háskólagráður í að hugsa rétt. Þegar nýr meðlimur kemur inn í skuggavaldið er hann þjálfaður upp af eldri og reyndari.

Hann kemst inn því hann hefur sýnt afbragðs þekkingu og innsæi, ásamt réttu siðferði og þannig hefur það gengið mann fram af manni um aldir.

Ýmislegt fleira þarf hann til að bera sem ekki er vert að útskýra. Aðalatriðið er að hann veit hvað þú ert að pæla áður en þér dettur það í hug og tilvera hans og skuggavaldsins þrífst á því. Aðeins ein leið er til að losna úr ægivaldi blekkingarvefsins sem stýrir hugarkerfunum sjö. Aðeins ein.

Nei, ég ætla ekki að segja þér leiðina. Þú getur fundið hana sjálf(ur). Ég ætla út að viðra hundana mína og gera eitthvað af viti.

Svo varð ég einn daginn uppiskroppa með meginefni og fór að grúska í utangarðsefni og fann jafnvel utangarðsefni sem utangarðsfólkið hefur ekki rekist á, og smátt og smátt sér maður allt heimsþorpið eins og það er. Ekki nóg með það heldur fór hið mannlega eðli að ljúkast upp.

Alls staðar virðist spilling, eigingirni, þröngsýni, ofbeldi í orði og æði, ábyrgðarlausar ástir og umfram allt taumlaus sjálfselsk græðgi og sinnuleysi. Það er veröldin sem við erum bundin í.

Sé þetta tvennt rétt þá er aðeins ein leið til að breyta veröldinni – og þar með samfélaginu – í eitthvað sem gott er að búa í, og gott fyrir bæði jörðina og alheiminn. Að breyta hugsun okkar fyrst og síðast.

Vandinn er sá að sjaldan ef aldrei hafa fundist tvær manneskjur til að sameinast um skýra hugsun, hvað þá að stefna sköpunarkrafti hennar í sömu átt. Á meðan það ástand varir verður veraldarsagan háð sköpunarmætti hinnar fönguðu sálar. Henni til góðs.

Samsærið mikla sem ég oft gef í skyn að sé eina samsærið sem vert sé að rýna í, byggist á þessari sýn. Reyndar er annað samsæri í skugga hins fyrra. Annað þeirra er byggt á fyrringu og hitt á tálsýn.

Annað þeirra til að halda þér á leikvellinum á meðan mannkynið er barn en hitt er taumlaus ódulin illska.

Spírall tímans er skilvinda þar sem hver hringur er svo stór að þú sérð ekki hvar hver snúningur hefst eða endar. Saga þess mannkyns sem þú heldur að þú sért hluti af er aðeins búið að taka hálfan snúning en þú getur ekki haft yfirsýn yfir meira en tuttugu til þrjátíu aldir í þeim snúning, sem hefur þó staðið yfir í hátt í tvöhundruð aldir.

Til að skilja betur hvað átt er við hér (mundu orðin tálsýn og fyrring) skaltu íhuga að minni núverandi menningar hófst fyrir þrjátíu öldum eða þar um bil. Ímyndaðu þér því næst að eitthvað stórt gerist sem eyðir menningunni. Slíkt hefur gerst um það bil sex sinnum í sögu jarðar og er á ensku nefnt Cataclysm.

Segjum að ein milljón manna lifi af; hve mikið af þekkingu okkar á vísindum og tækni myndi lifa af eina kynslóð? Hve mikið af tækni okkar, byggingum og tólum, yrði finnanlegt og nýtilegt eftir tuttugu aldir, eða um það bil sem akuryrkja myndi endurfæðast?

Segjum að tíu öldum eftir að akuryrkja endurfæðist myndi ritlist finnast upp að nýju og smáspírall innan stóra spíralsins myndi hefjast að nýju?

Því það er alltaf spírall inni í spíral, rétt eins og í spírölum DNA og „string theory.“ Hversu hratt myndi sú endurfædda menning ná að fljúga til tunglsins? Myndu fyrstu tunglfararnir koma til baka með ameríska fánann sem er þar núna og segja „aliens voru á jörðinni á undan okkur?“

Segjum að endingu að þetta hafi gerst nokkrum sinnum áður. Segjum að á tímum risaeðlanna hafi verið til tvífætt viti borin menning. Aftur er tímaspírallinn það sem blekkir þig. Það eru sextíuogfimm milljón ár síðan þær hurfu og þær áttu hundraðogþrjátíu milljón ár. Við erum varla komin fram, í samanburði.

Hinn blekkti og dáleiddi hugur sér því sem næst aldrei út fyrir borðstokk sjálfselskuvitundar heimskunnar.

Ég hef áður sagt og mun segja þér aftur að allur veruleiki þinn og sýn byggist á trú, þá meina ég ekki guð eða Guð eða guði eða morgundaginn; heldur trú þinni á þær hugmyndir sem móta hug þinn, afstöðu og gjörðir.

Trú er hugtak sem táknar hugsun sem þú átt erfitt með að útskýra, erfitt með að sanna, en hefur þó meðtekið yfir allan vafa og bæði stjórnar lífi þínu og hvernig sköpunarkraftur sálar þinnar tekur höndum saman við sama kraft annarra til að skapa þann ytri heim sem þú býrð í.

Er rangt að stela? Er rangt að ljúga? Er rétt að kjósa? Er rangt að særa aðra? Svona má halda lengi áfram; er óhjákvæmilegt að sniðganga skatta valdboðunar?

Ef það er rétt sem trúarbrögðin segja beinlínis og Samsæris kennismiðir rökstyðja ítarlega, að samfélag fólks sé miðstýrt í gegnum blekkingar skuggavalds, þá væri rökrétt að efast um allan siðferðisboðskap og mötun meginmiðla.

Ég er persónulega á þeirri skoðun að meginþorri fólks sé siðblind og dáleidd sauðahjörð og mun sú yfirlýsing vafalaust reita ýmsa til reiði. Treysti ég mér vel til að rökstyðja þessa skoðun og að stórum hluta snýst bók mín „Varðmenn kvótans“ um mjög gott dæmi á hvernig fólk yfirfærir eigin siðblindu yfir á aðra og felur sig á bak við sjálfsheilagleika eftir á.

Í bókinni rek ég meðal annars hvernig Fiskistofu elítan bregst hlutverki sínu sem varðliðar kvótakerfisins á bak við faglegt orðagjálfur sem breiðir yfir skort á faglegri ábyrgð og sérstaklega dreg ég fram hvernig þáverandi Fiskistofustjóri – sem gefur sig út fyrir að vera mannréttindavörður – braut á mínum mannréttindum og réttlætti það með stofnanamáli sem ég hef ritfest.

Meðan ég vann hjá Fiskistofu gerðust atburðir í samfélaginu sem í daglegu tali nefnast Bankahrunið og Búsáhaldabyltingin. Í þessari svokölluðu byltingu man ég að samstarfsmaður gagnrýndi mig fyrir að standa ekki undir samfélagslegri ábyrgð – og borgaralegu siðferði – og koma með í mótmælin. Sami aðili gekk með veggjum þegar mannréttindi mín voru brotin.

Enginn úr hópi samstarfsmanna var tilbúinn að styrkja mig í baráttu minni til að halda starfsframa mínum og starfsheiðri þegar mest brann á en sama lið fær áfallahjálp vegna tilhugsunar þess að stofnunin verður flutt. Stéttarfélag okkar neitaði mér um aðstoð og réttlætti það síðar.

Þá er áhugavert hversu stór hluti þjóðarinnar reiddist stjórnmála elítunni og bankaelítunni fyrir að lánin hrundu í fanginu á þeim en hvergi sást fólk axla ábyrgð með setningu á borð við „ég tók of mörg lán“ eða „ég tók óþarfa lán“ eða „ég fjármagnaði einkaneyslu með lánum“ eða „ég keypti stærra húsnæði en ég þurfti.“ Nei, þetta var allt elítunum að kenna.

Ég man að landsþekktur og ástsæll tónlistarmaður sem var hatrammur í tali gegn elítunni á þessum tíma viðurkenndi fúslega ábyrgð á eigin fjármála ákvörðunum en var þó duglegur að benda á – og hafði rétt fyrir sér – að elítan neyddi þjóðina til að axla ein þungan af hruninu.

Síðar benti sami maður á að stór hópur þjóðarinnar mætti axla ábyrgð á eigin lánasukki en uppskar úldna tómata í athugasemdakerfum. Siðspilling er að mínu mati þegar maður sér flísina í auga bróður síns og fer mikinn en ekki bara lætur eins og eigin augnabjálki sé ekki til heldur reiðist ef hann er dreginn framundan leppnum.

Tökum klassíst dæmi af Nasisma. Allir hata Hitler og allir fyrirlíta Nasismann; því hinn sjálfheilagi hefði sko ekki tekið þátt í svona bulli og illsku!

Hve margir Íslendingar samtímans létu eins og dáleiddar hænur þegar þeir æddu í bankana haustið 2004 til að taka lán, selja íbúðina, kaupa stærri íbúð, bæta við einu herbergi og einum bíl, og röfla svo á kaffistofunni hversu mikið þeir hefðu grætt, því nýja íbúðin var að hækka í verði?

Ég hef ekki tölu á hversu oft ég neyddist í félagsaðstæðum til að hlusta á svona gegndarlaust rugl eða hversu erfitt var að reyna með yfirveguðum rökum að fá fjármálasnillingana til að reikna. Enginn þeirra virtist hafa lesið „Falið vald“ eftir Jóhannes Björn né skilja hafa lágmarks skilning á hvernig heimsbankakerfið virkar.

Árið 1930 var menntun í Þýskalandi síst minni en menntun á Íslandi er í dag. Fólk þar hafði áratug fyrr hafið endurbyggingu lands síns eftir verstu styrjöld sem mannkynið hefur séð. Menningarstrumar í milljónaborgum landsins voru þekktir að framúrstefnu hugsun, listir blómstruðu og höfðu gert árum saman.

Iðnaður landsins var aldir á undan því sem litla krúttland norður í Atlantshafi þekkir eða hefur innsæi til. Fólk vissi hvaðan það kom, hvað það stóð fyrir, og hvað skipti það máli. Þetta var fólk sem fylgdist með heimsmálum, lét til sín taka í samfélagsmálum, ferðaðist ef það gat og það var tilbúið í nýja heimsstyrjöld.

Ef þetta fólk var heimskara og siðspilltara en Íslenska þjóð samtímans þá er það ekki sama þjóð og Íslenzka þjóðin sem ól mig upp.

Tilefni þessa pistils er klippa úr kastljósi á Youtube rásinni ruslveitan. Þetta er stutt og áhugavert viðtal við sérfræðing í skilgreindri siðspillingu. Ég hvet lesanda minn til að horfa á það með gagnrýnum augum og spyrja sig hvað sé ekki sagt.

httpv://www.youtube.com/watch?v=qS6uyi8Y2Bk

Sérstaklega hvet ég lesandann til að hafa í huga að Akademían fullyrðir að spillta genið sé fundið en jafnframt að það sé ólæknanlegt. Mín skoðun er sú að verið sé að telja siðspilltum og innihaldslausum múgnum trú um að hann sá gull og gersemi – svo ég vitni háð Sölva Helgasonar.

Því hvað græðir elítan á þessum boðskap? Getur verið að einstaklingar sem eru atómíseraðir innan múgsins og hafa misst getuna til að rýna í eigin syndir séu leiðitamari neytendur en ella? Getur verið að auðveldara sé að æsa þá upp t.d. til að fara í stríð við lönd sem talið er að eigi gjöreyðingarvopn eða til að beita tiltekin trúarbrögð ofsóknum?

Ég sjálfur horfði þrisvar á viðtalið meðan ég hugleiddi þá þætti sem ég minnist hér á. Í þriðju spilun slökkti ég á hljóðinu og horfði eingöngu á líkamstjáninguna. Einnig tók ég sérstaklega eftir – við annað áhorf – tengingu viðmælandans við lögreglu og viðskipti.

Sérstaklega þótti mér áhugaverð líkamstjáning konunnar sem fólk vildi fyrir forseta og ekki síst hin skýru skilaboðum að nánast eingöngu karlar séu siðblindir. Því hver er skilgreining siðblindu og rökin fyrir henni – eða ástæðan fyrir að þessi skilgreining er til?

Fyrst siðlausir eru bara forstjórnar valinna fyrirtækja eða þeir sem eru í fangelsi, þá eru þeir tæplega starfandi á þingi eða við fjölmiðla?

Sjáðu samsærið, það er djúpt á því, en augljóst þegar þú sérð það. Aukinheldur, taktu eftir hversu auðvelt er að afgreiða fólk sem ómarktækt fái það á sig þennan vafasama stimpil. Ennfremur, hversu mikið er þessi stimpill notaður til að móta hugsýn þína

Ég átta mig á að ég tek stórt upp í mig varðandi skoðanir mínar á siðblindu og vissulega er dálítið skautað á hálum ís varðandi skilgreininguna. Ég leyfi mér ekki að tilgreina sérstaklega eða ráðast á hina akademísku skilgreiningu á siðblindu (psychopathy) heldur er ég fyrst og fremst að efast um forsendur þessarar skilgreiningar og hvernig niðurstöðu hennar er beitt.

Ég nefndi hér fyrir framan þá tillögu að um samsæri væri að ræða og skal útskýra það nánar. Því skilgreining á siðblindu er marklaus án þess að skilgreina fyrst hvað sé rétt eða rangt. Sú skilgreining er hins vegar ætíð og ævinlga háð meðalviðmiðum þess menningarsamfélags sem notar þessi viðmið.

Viðmiðin eru meðal annars notuð til að ákveða fyrirfram hugarfarslega staðla sem eru algjörlega háðir trúarlegri, tilfinningalegri og sálrænni dýpt þess samfélag sem á að nota skilgreininguna. Rétt er að benda á tvö dæmi til að útskýra þetta.

Er sá maður siðblindur sem fremur morð? Já myndu flestir svara, en gleyma því að okkar samfélag leyfir borgurum sínum að ráða sig til starfa hjá stofnunum þar sem morð eru starfsvettvangur. Því þó við köllum það herþjónustu þá er það starfi.

Einnig gætum við spurt hvort siðlaust væri að kæfa eða líknarmyrða fatlað barn sem fyrirfram væri ljóst að gæti ekki bjargað sér sjálft? Já, myndu flestir svara en vita þó ekki að þjóðflokkar flestra Regnskóga leyfa – og krefjast – slíks fyrsta ár barnsins.

Þar þykir það siðblinda að neita þessari framkvæmd því það setti lífsafkomu ættbálksins í hættu.

Ein þjóð í Afríku – nánar tiltekið í Nígeríu – er samsett úr milljónum einstaklinga og rekur sögu menningar sinnar mörg þúsund ár aftur í tímann. Þjóð þessi lítur svo á – og hún elur börn sín þannig upp – að sá sé siðblindur sem ekki sér við blekkingum annarra. Því er hluti uppeldis þar að reyna að blekkja aðra með svikum og prettum.

Margir upplýstir Íslendingar líta svo á að í Nígeríu búi mikið af siðblindu fólki en vita ekki að í því stóra landi sem telur um eitt hundrað milljónir manns eru yfir tvöhundruð þjóðir og ættbálkar með mismunandi siði og tungur. Ein þessara þjóða er sú sem ég vitna til og fólk innan hennar hefur gaman af að svíkja og pretta fávita á vesturlöndum.

Um leið og þú skilgreinir siðblindu og breytir henni í kreddu, verður hún að einu þeirra tóla sem hugmyndasmiðir nota til að móta huga þinn og lífsmynstur. Þetta er eitt öflugasta dáleiðslutól sem elítan ræður yfir; eða þar til þú fattar hvað syndafallið í Paradís táknar í raun og veru.

Meðan þessar hræringar væru í gangi myndi efnahagskerfi Rauðskjaldar hrynja og með því allir alþjóðasjóðir og seðlabankar iðnríkja. Það yrði magnaðasta heimskreppa allra tíma og í glundroðanum fengi Palestína spes útreið.

Svo kannski viltu að Ofurbarði haldi áfram að blása til stríðs vegna hugmyndar, gegn fólki sem einnig vill stríð vegna hugmyndar? Þó má hér bæta við punkti sem fáir sjá, en þeir sem sjá skelfast.

Stríðshundar Vesturheimshrepps hafa verið notaðir miskunnarlaust til að afgreiða þá aðila innan múslímaheims sem helst gætu sameinað sínar 1.200 milljónir í heilagt stríð. Einnig hefur varnarlið Nató verið notað til að gera loftárásir (og íhlutun) í ríki af sömu ástæðu.

Á sama tíma er trúarhópur sem stjórnar auðæfum heimsins að undirbúa að hægt sé að jafna við jörðu þriðja helgasta stað þessa fólks til að byggja þar þriðja musteri sitt á sama byggingarstað. Ef þau áform yrðu að veruleika myndi stormur trúaðra ryðjast yfir þá landsneið og í kjölfarið yrði heimsstyrjöld.

Því hefur undirbúningur síðustu ára snúist um að fyrirbyggja að sá heimur fari sameinaður í heilagt stríð, en margir spádómar Nostradamusar benda til að sá undirbúningur sé fyrirfram misheppnaður.

Ef hin ofmenntaði samtími okkar vissi eitthvað um Íslam, eða Gyðingatrú, og ef sami samtími skildi hvernig auðkerfi prentaðs pappírs og ofmetinna tölvufærslna virkaði, þá sæi þetta hver sem er.

Til dæmis má benda á að þó kristnir trúi því að Jósúa frá Nasaret hafi verið Messías þá trúa því ekki þeir sem negldu hann á spýtu. Þeir trúa því að hinn smurði muni brátt koma, að þá verði allsherjar styrjöld, og að þá rætist hinir fornu spádómar að þjóðir jarðar verið þeim undirgefnar í kjölfarið.

Auðvelt er að rökstyðja þetta tvöfalda samsæri. Punktarnir eru fyrir allra augum, en þeir eru ekki sýndir í moldviðri nútímans sem heldur flestum hugum föngnum. Þannig sannast hið fornkveðna „úr augsýn, úr hugsýn.“ Eða svo notuð sé fleyg setning eftir Steingrím heitinn Hermannsson, „ég hef verulegar áhyggjur af þessu.“

Þegar maður síðan kafar dýpra sér maður að fjöldinn er afstöðulaus. Fólk vissulega lætur í sér heyra á netinu og hefur smart skoðanir en mér sýnist að dáleiddi fjöldinn sem tottar upplýsingaspenann á meginfjölmiðlum fylgi froðunni eftir sem áður.

Tökum litla ísland, það er nóg af yfirlýsingum af alls kyns yfirlæti, en hvar er afstaðan?

Reyndar má segja að trúarbrögðin eða regluverk trúar sé notað til að kenna fólki afstöðuleysi og venja það við fylgd við leiðtoga án tillits til innihalds þeirre. Einn vandi er t.d. við nútíma menntun að massinn sér ekki hvernig menningarmýtur hans sjálfs eru notaðar til að hræra upp í fólki og skapa rörsýn.

Þegar horft er yfir leiksvið samtímans sést að mun fleiri vilja breytingar en þeir sem vilja óbreytt ástand. Vandinn við breytingar er þó að þegar hugmyndir að breytingum eru kynntar þá mega þær ekki vera utan við ramma þeirrar umræðu sem fólk venst því þá lítur þa ekki við þeim. Ein átsæðan er sú að fólk samþykkir ekki hugmyndir nema hugsa málið og finna í sál sinni hvort talað sé til gagns.

Smátt og smátt má hita járnið í trú þessa fólks, sem er dálítið spennandi því elítuliðið er hagsmunapotarar sem enga trú hefur. En aðeins ef boðberar nýrrar sýnar halda sér við efnið og hamra og endurtaka einfaldleika sinn í bland við hið flókna.

Þegar trú fólks á eigin gildi og sjálft sig sprettur upp gerist umbreytingin mikla eins og holskefla yfir skrímslin. Hið fyndna er þó, frá mínum sjónarhóli, að þó mál Endurreists Þjóðveldis sé hundrað prósent byggt á þekktum og viðurkenndum staðreyndum þá eru þær sömu staðreyndir utan hinnar hefðbundnu umræðu og það sem er úr augsýn er úr hugsýn fólks.

Þannig þarf ný hugsjón að höfða jafnt til einstaklingsins sem býr í veröld sjálfsupphafningar og þröngsýnnar tilfinningasemi.

Því ofurmennið sem Nítsje spáði fyrir um myndi birtast, þá myndi múgurinn útrýma því og síðan leita sér sáluhjálpar. Þannig þarf ný hugsun að bæði leiða einstaklinginn til skilnings á skapandi sýn en um leið kenna honum að varða leiðina fyrir ofurmennið sem hann gæti orðið, en til þess þarf hann að hafa vald yfir hópsálinni sem hann verður meðlimur í.

Eitt hef ég séð í baráttu Þjóðveldisfélagsins frá , því við erum byrjuð að fá athygli þó við höfum dregið okkur til hliðar í bili, að  það er langur vegur frá skoðunum (lækum og áhorfi) til afstöðu.

Svo hver er galdur hinnar nýju afstöðu?

Mýkt mín er þykkt og hlýtt teppi, hjúpað utanum járnvilja og skýrt mótaða  afstöðu. Kærleikur minn er smíðaður og endurhannaður í eldi sem brennir þúsundfalt heitar en nokkur reiði eða hatur í yfirborðsveröld hins tvívíða menningarmjálms neytendahyggjunnar.  Ást og friður er ekki hvöt mín heldur afstaða.

Þó ég brosi og tali mjúklega; þá er vilji minn skýr. Ég stend einn hér heima og ögra lýðveldisskrímslinu af fullkominni fyrirlitningu á eðli þess og framkomu.

E.S. Kæri lesandi, greinin var upprunalega rituð á facebook og bætt var við hana efni sem ég ritaði sem svör við athugasemdum – ég á eftir að lesa hana yfir og slípa þetta saman. Biðst ég velvirðingar á framsetningu þar til þessi eftirskrift hverfur.

Handan við skuggamynd trjánna glittir í fáfarinn stíg og til að komast á hann þarf að brjótast í gegnum beðjur og þungan undirgróður. Maður blóðgast á fótum og höndum, fær greinar í augun og er stunginn af skordýrum en á stiginn kemst hver sá sem ætlar og vill.

Þegar komið er á stíginn er komið myrkur og andar skógarins hefja hvískur sitt og rymur í sumum. Rökkrið skellur yfir og áður en veit er komið myrkur í skóginum. Að manni sest ótti, kvíði, reiði og depurð. Stöku sinnum glittir í annan á stígnum en virkar sem draugur. Stöku sinnum heyrist fótatak annars fyrir aftan og að manni sest ótti.

Áfram er þó fetað eftir stígnum. Mörg önnur tré eru við stíginn og áfram fetar maður, minnugur þess að ef farið er að lesa greinarnar villist maður af stígnum og glatar áttum. Svo maður byrgir hliðarsjón augnanna og fetar sig áfram, í þeirri sterku trú kryddaðri kvíða, að maður sé að fara áfram en ekki afturábak.

Svo sækir á brattann og maður skrönglast áfram til morguns. Þegar fyrstu geislar morgunsólar brjótast í gegnum laufskrúðið trúir maður vart að ferðin taki enda. Maður vonar að ekki sé um draum glötunar að ræða og áfram fer maður fetið. Svitinn perlar á enninu og þegar maður þerrar hann er hann rauðbleikur.

Undir hádegisbil er maður kominn efst á hæðina, rétt ofan við skógarlínuna, og maður horfir yfir laufhafið. Maður sér sólina baða toppa trjánna og skóginn taka fagnandi við birtunni. Maður veit hvaða undur og stórmerki lifa í krjónunum og maður veit hvaða ógnir búa undir laufhafinu.

Þannig er frumskógur hugans.

Tvö lög frá Shirley Bassey sem kannski segja þetta betur:

httpv://www.youtube.com/watch?v=XwcOqUlLjLk

Þegar þú velur handhafa valds þíns þá hefurðu tvennt til að miða við. Annars vegar sögu þessa handhafa undangengin fjögur ár og jafnvel lengur. Sem krefst þess að þú fylgist með. Hins vegar getur þú lesið á milli línanna af loforðagjálfri viðkomandi.

Fólk segir oft að ekkert sé að marka stjórnmálamenn og ennfremur að Alþingi – eða vinnustaður þeirra – hafi misst virðingu þjóðar.

Á sama tíma gleymir fólk að þjóðin velur þetta fólk á meðan það ávísar valdi sínu gegn ódýrum og innantómum loforðum.

Á sama tíma og almenningur kaupir innantómt orðagjálfur – sem ég nefni oft faglegt orðagjálfur – lítur hann framhjá þeim valkostum sem hann hefur til að taka vald sitt aftur. Því hvað gerir þú ef þú færð iðnaðarmann til að laga lekt þak, borgar honum fyrirfram, en hann kemur ekki næstu fjögur ár?

Tvennt ber hér að útskýra nánar.

Með orðunum faglegt orðagjálfur meina ég alla þá orðavaðla og fínheit sem velta upp úr embættismönnum, prófessorum og stjórnmálamönnum, þegar þeir útskýra í meginfjölmiðlum hin ýmsu málefni og úrræði. Oft er um alls konar orðhengilshátt að ræða sem yfirleitt útskýra fyrir fólk hvers vegna kerfið þurfi að sniðganga vilja fólksins sem í orði kveðnu eiga samfélagið.

Fólk nennir ekki að setja sig inn í orðavaðlana og samþykkir það sem hljómar best en vill þó frekar komast í afþreyingu og treysta hinu vel-hljómandi fólki fyrir málunum.

Hitt sem þarf að útskýra nánar eru þau úrræði sem í boði eru, og þá meina ég endurreist Þjóðveldi. Nú er algengt að fólk segi við þeirri hugmynd „enga vitleysu“ – enda er ekki um að ræða faglegt orðagjálfur eins og fólk er vant. Því enginn hlustar á orðagjálfur heldur þarf það bara að hljóma faglega. Hér á eftir mun ég rökstyðja þetta nánar og sýna fram á að þjóðveldis hugsjónin er langt frá því að vera vitleysa.

Hugmyndafræðin fyrir endurreistu Þjóðveldi er byggð á eftirfarandi þáttum: a) Borgaralegum mótþróa. b) Afskriftum bankakerfisins. c) beinu lýðræði. Allt eru þetta hugmyndir sem hafa áður verið rökstuddar ýtarlega í mannkynssögunni og notaðar víða með frábærum árangri.

Grunnþættir þessarar stefnu eru útskýrðir í bók minni „Endurreist Þjóðveldi 2013“ sem er aðgengileg í lesformi og sem hljóðbók á shop.not.is.

Sá sem álítur þessa þætti vera kjánalega – það að byggja hugmyndafræði á þrautreyndum aðferðum og þekkingu – hann er sá sem átt er við með frasanum „fíflið hlær að því sem það skilur ekki.“

Því sá sem ekki þekkir þessi atriði hefur ekki lesið Íslandssöguna, þekkir ekki mannkynssöguna – þá sérstaklega á tuttugustu öldinni – og hefur ekki lesið sér til um hvernig fjármálakerfið virkar (sem hann er þó hluti af og byggir afkomu sína á). Hann hefur sumsé ekki tekið eftir í skóla og ekki viðhaldið eða unnið úr þekkingu sinni.

Það er maðurinn sem heldur áfram að kjósa yfir sig hið faglega orðagjálfur og svikin loforð af því tagi sem núverandi stjórnvöld íslenska lýðveldisins gerast sek um, samanber þá frétt sem þessi færsla er tengd við.

Sjálfur vel ég Þjóðveldi Íslands með beinu persónukjöri og endurreistum héraðsþingum. Þegar það rís, á þjóveldishátíð á Þingvöllum, verður skuldaflétta bankabjólfanna núlluð og kerfið endurreist með nýjum áherslum.

Að endingu minni ég lesanda minn á að stórhætta er á að bankarnir falli aftur á næstu mánuðum. Komdu fé þínu í skjól.

ath. Grein þessi var rituð rétt fyrir Alþingiskosningar Íslenska lýðveldisins vorið 2013 á gudjonelias.blog.is.

Upphaflega átti þetta sjónvarpslausa tímabil aðeins að vara frá ágúst mánuði og til jóla. Ástæðan var einföld, mig langaði að lesa meira og ég vildi líka ryfja up hvernig þetta var í sveitinni í gamla daga hjá ömmu.

Ég leit þetta svo að um stutt tímabil væri að ræða en fyrstu vikurnar fannst mér sjónvarpsleysið erfitt. Ég hins vegar dreif mig á bókasafnið mánaðarlega og tók þrjátíu bækur í hvert sinn, allt frá þungu efni til skálldsagna og jafnvel myndabóka og léttmetis.

Þannig liðu vikurnar að ég las og las á kvöldin oft fram í myrkur. Rétt eins og í anda ömmu minnar dró ég það í lengstu lög að kveikja á raflýsingum og hafði þær sem fæstar á kvöldin.

Smám saman fór ég að njóta kyrrðar á máta sem ég hafði ekki upplifað frá því ég var krakki í sveitinni hjá ömmu og eftir því sem þetta ágerðist varð ég háður kyrrðinni. Þegar ég kíkti í heimsókn til vinafólks varð ég oft þreyttur eftir smátíma af raflýsingum út um allt og stanslausum glym í sjónvarpinu.

Í fyrstu hafði ég áhyggjur af því að ég yrði fljótlega enn meira utangarðs í nútímanum, og er ég sammála þeim sem þykir nóg um en hver og einn flýgur eins og hann er fiðraður.

Svo fóru augu mín að opnast, en það tók sem fyrr segir fáeinar vikur.

Hið fyrsta sem ég tók eftir er að samræður fólks voru orðnar í stíl við það sem sést í sjónvarpinu. Fólk hlustaði minna hvort á annað en virtist bíða þess að komast að. Fyrir kom að ég sá tvær samræður í einu, þar sem viðmælendur skiptust á að komast að með sinnhvorn þráðinn og sem minnst gefið út á það sem hinn sagði. Báðir heyrðu þó vel það sem hinn sagði.

Jafnhliða þessu tók ég eftir þreytu sem kom yfir fólk ef umræðuefnið var of innihaldsríkt og þar með „of djúpt“ eða „of leiðinlegt“. Þar sem ég er alinn upp á sveitaheimili þar sem bækur voru lesnar og málefni rædd þá þótti mér þetta viðhorf skrýtið en tímarnir breytast og mennirnir með.

Næsta sem ég tók eftir var aukin óþolinmæði með margt í samfélaginu. Hér áður hafði ég séð að hún hafði aukist en ekki séð samræmið. Þar sem ég var laus úr hringiðu og hraða sjónvarps ímynda fékk ég fjarlægð sem kennd er við „glöggt er gests augað“. Því ég sá samræmi við hraða og óþolinmæði fólks við þann hraða sem er á skjánum og á *zappi* á milli sjónvarpsrása.

Þriðja sem ég tók eftir var sjónglymrið! Jú, þetta er eins konar nýyrði. Því augu okkar og heili er vant því að sama myndin breytist hægt. Við erum vön því t.d. á ferð úti í náttúrunni eða við eldhússamræður að níutíu hundruðustu myndarinnar er föst eða breytist ekki meðan aðeins örlítið brot hreyfist.

Landslagið er hið sama en færist örlítið nær.

Eldhúsið er hið sama en varir og hendur viðmælenda hreyfast.

Þannig séð er heilinn vanur að geta unnið úr mynd sem er því sem næst kyrrlæg með smáum breytingum og stöku sinnum taka á sig stökk svosem í hröðum boltaleik en þó er hið sama uppi á teningnum í boltaleik nema fleiri hlutir breytast í kyrrmyndinni.

Ekki ósvipað á við um hljóð. Heilinn vinnur úr stöðugum tónum umhverfisins með smá umbreytingum hér og þar en í dag er kominn stöðugur glymur af tónlist, setningum og alls kyns smellubrellum eða hvaðeina í umhverfið. Þó ég sem manneskja hafi vanist því sem tækin framleiða þá er ekki víst að lífveran hafi gert það og því aukist streita – eða innri ókyrrð – og viss tómleiki.

Ég nota orðin „viss tómleiki“ því við fáum mikið af þekkingu, viðhorfum, skoðunum og nýjungum í gegnum hljóðvarp og sjónvarp en ekki svo mikinn tíma til að vinna úr innihaldi þess. Þannig líður hver dagurinn á ógnarhraða ímyndana en lítið ráðrúm til að vinna úr en tómleikinn stafar af þeirri tilfinningu að hafa misst af einhverju.

Ég nefni lítið dæmi vissum tómleika til skýringar. Segjum að ég horfi á spennandi sjónvarpsþátt á milli átta og níu og í honum kemur fram efni sem mig langar að hugsa um. Nema á milli níu og tíu er annar spennanni þáttur sem hefur þau áhrif að hugmyndir þess fyrri gleymast eða falla upp fyrir vegg. Svona heldur keðjan áfram koll af kolli.

Þetta síðastnefnda þótti mér of dýrt. Ég er þannig gerður að ég vil vinna úr þeim hugmyndum sem ég fæ og var ein af ástæðum þess að ég var að draga úr glápinu, að ég vildi meiri tíma til að vinna úr hugmyndaflæði en mér finnst gaman að pælingum.

Nú kemur að fjórða atriðinu sem ég tók eftir þessa þrjá mánuði sem hafa orðið að tæpum þrjátíu.

Eftir því sem ég naut kyrrðar meira, las meira og samræðuhæfileikar mínir endurfæddust vaknaði dálítið annað. Mín eigin skapandi ímyndun vaknaði, ímyndunaraflið endurfæddist. Þetta gerðist smátt og smátt eins og eitthvað sem vaknar af dvala. Eftir því sem fjarlægðin við glápið jókst sá ég mynstrið, hvernig sjónvarpstækið hafði komið í stað hinnar meðfæddu þarfar mannshugans til að láta sig dreyma.

Ekki bara að sjónvarps veröldin hafi leyst ímyndunaraflið af hólmi heldur hafði veröld þess verið betur framleidd en mín eigin hér áður: Fallegra fólk, þægilegri söguþræðir, eftirsóknarverðari ímyndir af húsum, bílum, möguleikum og fleiru.

Nema nú hafði mín eigin fæðst að nýju og í þetta sinnið vann ég með hana og naut þess. Stundum sleppti ég því að setjast niður með bók heldur lagði mig smástund seinnipartinn, lokaði augunum glaðvakandi, og lét hugann reika. Stundir sem ég í dag get ekki verið án og hafa auðgað líf mitt.

Kenningin sem ég lofaði í upphafi er ekki langsótt en kann að þykja dálítið sláandi fyrst.

Eftir því sem tíminn hefur liðið hefur ein hugsun sótt á mig. Þegar hugur situr við sjónvarpsskjá og tekur við í sífellu þá smám saman minnkar gagnrýni hans á það sem hann sér og heyrir því hraði þess er mikill og nýtt kemur svo fljótt.

Einnig gerist annað sem vitundin tekur ekki eftir en tengist kyrrmyndinni sem áður var nefnd. Við tökum ekki eftir því alla jafna en myndin á skjánum uppfærist fimmtíu sinnum á sekúndu og það þreytir hugann og minnkar mótstöðu hans. Þannig virkar þetta að manneskja sem kemur þreytt heim úr vinnu og ætlar að slaka á við sjónvarp hún hvílir líkamann en hugurinn heldur áfram að vinna.

Höfum í huga að yfir áttatíu prósent heilans er nýttur í hið ósýnilega allt frá hjartslætti í það að vinna úr hljóð og mynd. Af þessu fer áttatíu prósent í hljóð og mynd!

Hér kemur kenningin: Í sjónvarpsþáttum og framleiddu efni ríkir ákveðið mynstur sem hefur áhrif á hugsanamynstur. Ekki að það heilaþvoi fólk, heldur minnkar mótstöðu gegn mötun og mótar hugsanamynstur, auk þess að auka við síþreytu og jafnframt koma því inn hjá fólki hvar það leiti lausn sinna mála hversu innantómar þær lausnir eru.

Langsótt? Kannski.

ps. Sjónvarpslausir fimmtudagar var skapað fyrir fólk sem hefur áhyggjur af ofnotkun sjónvarps.

Hið fyndna er að í hinum upplýsta nútíma má heldur ekki skilgreina hvað „hið góða“ sé, og þú heyrir sjaldan prestana þora því heldur.

Brandarinn sjálfur er þó mestur þegar maður lítur í kringum sig – á 21stu öld – og sér alla þá vanlíðan, þverpokun, þröngsýni, skammsýni, bölsýni, andlegan tómleika, firringu og kyrrðarleysi (streita og aðrar greiningar).

Mér dettur í hug enskur frasi „the joke is on you“. Veldur sá er vill.

Á sama tíma og heimurinn keppist við að upphefja huga sinn og þekkingarskilning – sem áður var lýst – á kostnað andlegs veruleika, þá er í gangi darraðardans af sjálfumglaðri tilbeiðslu á þann andlega veruleika sem er bannaður:

Óskir þínar rætast, Þú átt að vera sjálfið, Lifðu í núinu, umbera og fyrirgefa, alls kyns aðrar yfirborðskenndar klisjur en fæstir hafa þó skilning á því hvaðan koma.

Að þessu sögðu – því flestir trúa að til séu örlög – hvað myndirðu halda ef ég segði þér, að fyrir tveim vikum síðan hefði ég ég séð bregað fyrir sjálfum Urrði, Verðandi og Skuld?

Fyrst niðurinn úr umferð er löngu horfinn, þegar kyrrin kemur, þá hlýtur að vera annað á ferð. Tvennt kemur til greina að mínu mati.

Annars vegar fara flestir til náða á fyrrgreindum tíma. Líklega eru þrír fjórðu mannfjöldans sofnaðir í lok þessa tímabils.

Sem merkir tvennt: Annars vegar að kyrrð er komin á hugsanaflækjur fjöldans og hins vegar að samræðuflaumur í rafbylgjum farsíma einnig.

Getur það verið að þetabylgjur heilans, og aðrar ókannaðar bylgjur, nemi glym þegar síminn í vasanum ræðir við símamöstrin?

Það er gaman að svona grýlum en því þetta er rugl. Noregskonungur hefði hvenær sem hann vildi getað sent hingað hulduher. Að endingu eignaðist Noregskonungur Ísland. Man einhver hvernig?

Í lok Sturlungu aldar var landið magnvana af innbyrðis deilum og vígaferlum. Þetta var á sama tíma og Snorri Sturluson var veginn. Snorri heitinn var höfundur Egilssögu, Snorra Eddu og Heimskringlu.

Snorri átti ærin pólitísk samskipti við Noregskonung og var ekki einn um það. Um tíma vann hann að því að Ísland yrði hérað í Noregi en þegar hann gerðist aftur Þjóðveldissinni var hann veginn af konungssinum. Við lok Sturlungualdar gáfust Þjóðveldissinnar upp fyrir konungssinum og gamli sáttmáli tók gildi, sem gerði okkur aftur Norska.

Nokkru síðar eignaðist Danakonungur Noreg og Ísland þar með. Þetta gerðist án hulduherja erlendisfrá og með ýmsum pólitískum vélabrögðum.  Grýla er skemmtileg. Það er auðvelt að óttast að Rússar eða Kínverjar vilji eignast landið.

Kínverskar fjárfestingar eru algengar um allan heim, Asíu, Afríku, Bandaríkjunum og Evrópu. Bandarískt efnahagslíf er háð Kínverskum fjárfestingum. Hvergi í þessum ríkjum reyna Kommúnistagrýlur að ráðskast með þjóðirnar sem þeir fjárfesta í. Kínverjar eiga Hong Kong, borgríki sem Bretar réðu í 150 ár og íbúar Hong Kong hafa sama frelsi og þeir vöndust áður.

Þeir sem lesa mannkynssögu og vita hvernig Kínverjar hugsa. Þeir hafa forðast útþenslustefnu og landvinninga í nærri tvöþúsund ár. Allt frá því að þeir uppgötvuðu að viðskipti eru mun ábatasamari.

Víða um heim eru lítil hverfi og byggðir þar sem kínversk viðskipti blómstra, umhverfi sínu til hagsbóta. Slík hverfi eru um allan heim, og það í mestu friðsemd. Þetta kemur ekki fram í nútímafjölmiðlun. Okkar nútímalega upplýsta kynslóð fær að eiga sínar Grýlur.

Fjölmiðlar blása upp grýlur af kínverskum eftirlaunaþegum í Golfi norður í Grímsstaðaeyðimörk. Golfið fer fram í héraði sem enginn Íslendingur vill búa á og færri ferðast um. Nærri helmingur Vesturíslendinga er ættaður frá þessu eyðibýla-hálfhálendi, en þeir gáfust upp á að búa þar og fóru vestur um haf. Vegurinn þar um er ófær hálft árið.

Meðan hinn almenni maður óttast kommúnista  talar enginn illa um ríkisstjórnina. Meðan Vinstri Grænir hamast á Kínagrýlunni, man enginn að báðir eru jafn langt til vinstri. Þetta heitir spuni.

Man einhver eftir Rússagrýlunni? Hingað til hefur engin erlend þjóð haft áhuga á að eignast landið okkar. Það er varla að við viljum búa hér sjálf. Dönum var slétt sama þegar við slitum sambandinu, og reyndu aldrei að halda okkur með valdi. Kaninn fór um leið og hann sá sér færi á því.

Stærstu verktakaframkvæmdir síðustu ára voru unnar af erlendu vinnuafli á launum hjá erlendum verktökum. Íslendingar fengust ekki til þeirrar vinnu því verktakinn borgaði mjög lág laun. Án þeirra framkvæmda hefði 2007 þenslan aldrei átt sér stað. Það voru EES reglur sem skylduðu okkur til að bjóða verkið út svo erlendur verktaki tók það á sig. Íslenskir verktakar fengu ekki þessa vinnu

Frjálslynd félagshyggja er ekki mikið fyrir erlenda fjárfestingu af neinu tagi. Erlendir aðilar sem fjárfesta eða lána fé hingað til lands, vilja vexti og ágóða aftur úr landi, jafnvel meira en það. Samfélag okkar hefur hins vegar hrópað og kallað eftir erlendri fjárfestingu frá hruni. Ef menn eru ekki sjálfum sér samkvæmir eiga þeir enga fjárfestingu skilið, hvorki Kínverska Ameríska eða Evrópska.

Á sínum tíma lifðum við á því að selja Síld til Rússneskra kommúnista, sem sýndu í verki að þeir höfðu engan áhuga okkur, nema sem varðaði síld. Spunafólk veit að þjóðin þegir um óstjórn meðan fjölmiðlar og fólk skelfur undan Kínagrýlu.

Við eigum sjálf að fjárvesta af viti, í okkur sjálfum, og græða  á því sjálf.

Svo segir enginn neitt við því að Evrópusambandið er að endurtaka leik Noregskonungs: Að dæla fé í sína menn hér. Sagan endurtekur sig ef þú skilur hana ekki.

*

Næst þegar þú ert í matarboði, partýi, eða annars konar samkvæmi, skaltu reyna eftirfarandi:

Reyndu að snúa samræðum frá Desperate Houswives yfir í gildi þess að slökkva á sjónvarpstækjum og iðka kyrrðina við samræður, bóklestur eða í einrúmi, þegar fólk sé heima hjá sér. Enginn mun taka mark á slíku rugli. Farðu því næst fram í eldhús, bíddu smástund, og 20% gestanna munu koma til þín og halda áfram samræðum.

Hópsálin er aldrei djúp, eðli hennar leyfir það ekki, en fólk hefur gaman af að hugsa og ögra sjálfu sér. Eftirfarandi er slík ögrun.

Lýðræði er eðlilegt og sanngjarnt stjórnarform okkar.

Þetta erum við öll sammála um. Við vitum öll – og það er hafið yfir allan vafa – að án lýðræðis byggjum við undir kúgun einræðis. Annaðhvort konunga eða einræðisherra. Við vitum einnig – og sagan hefur sannað – að slíkt er vont fyrir frelsi fólks og auðlegð.

Til eru – og hafa verið – fjöldi einræðisríkja þar sem fólki leið vel, en það ræðum við ekki um.

Hægri sósíalistar hafa ekki þessa lýðsjálfsögðu skoðun. Lýðræði er vissulega gott, og við viljum það, en okkur er sama þó einræði ríki líka. Um forsendur þess verður rætt í öðrum pistli.

Bíddu nú við:

• Búa vesturlönd við lýðræði?
• Í hverju felst lýðræði?
• Nýtur þú lýðræðis?
• Íslendingar notuðu lýðræði í 350 ár áður en Norðmenn og síðar Danir tóku hér konungsvald?
• Veistu hvernig það lýðræði var framkvæmt?

Mergur málsins er sá að lýðræði getur átt margar myndir og sú mynd sem við notum er ekki hafin yfir allan vafa. Við notum þetta lýðræði því hvorki má ræða lýðræðið, efast um það, né endurskoða það.

Reglulega sprettur upp sú umræða að rétt sé að endurskoða stjórnarskrá Lýðveldisins og um það eru margar umræður. Nærri allar umræður um stjórnarskrá eru ýmist í blaðaskrifum eða á Alþingi. Hinn almenni maður ræðir ekki um lýðræði, vill ekki ræða það, eða trúir ekki að hægt sé að ræða það.

Trú eða Tabú

Við trúum öll á lýðræði eða umfram allt: Við trúum ekki að hægt sé að breyta því, og höfum aldrei rætt önnur form þess. Slík umræða er tabú.

Tabú er nafn yfir skoðanir og viðhorf sem lýðurinn hefur tamið sér. Þegar þú ræddir við fólk í samkvæminu barðistu við tabú. Vindmyllur Don Kíkóta voru tabú. Allir vita að vindmyllur eru ekki risar!