Stundum er saga sögð til þess eins að breiða út mannorð þess sem segir og stundum endursögð af þeim sem líta á söguhetjuna sem sanna hetju og afbragð samtímamanna.

Yfirleitt tökum við sögum sem skemmtun, stundum sem upplýsingaveitu og stundum sem djúpvitrum boðskap.

Þegar við síðan lesum sagnfræði eða hlustum hlýðin á hana á skólabekk, áttum við okkur um seinan á að sagan var sögð svo að við tryðum á valdamestu glæpamafíuna og litum á reglur hennar sem heilög lög en ekki skipulagða glæpastarfsemi.

Þegar við áttum okkur á þessu síðarnefnda erum við orðin of samdauna lýginni til að skilja eðli hennar: Lýgi sem enginn trúir, byggir engin musteri  s.s. stjórnarráð eða skattstofu og alls enga ríkisskóla.

Á þessum farvegi erum við yfirleitt löngu búin að átta okkur á að trúarbragðafræði er nákvæmlega sama fyrirbæri; sagnfræði sem sannfærir okkur um að vissar sögur séu djúpvitrir sannleikar sem réttlæti valdastofnanir og lygamafíur.

Rétt eins í með húmanista fræðum samtímans þá áttum við okkur of seint á sagnfræði trúarbragðanna; Við erum orðin samdauna lýginni.

Oft erum við þá farin að trúa ýmsum hindurvitnum sem búa í sögunum, farin að tileinka okkur ýmsa táknfræði og farin að móta lífsfarveg okkar í samræmi við Trúna en ekki endilega eftir kreddum Trúarbragðanna sem á henni hvíla.

Hér er þó stigsmunur á. Húmanistaríkin hafa hannað sína ríkisskóla og akademíur þannig að okkur er kennt að draga trúarbragða kreddurnar í efa. Enda valdabarátta í gangi á milli þessara heimssýna. Okkur er sýnt fram á hvernig Húmanista kreddurnar frelsuðu okkur frá hindurvitnum genginna lygamafía og við fengum aðrar betri í staðinn.

Fyrir vikið hefur okkur lærst að efast opinberlega um fyrrnefndar kreddur en eigum erfiðara með hinar síðari.

Í báðum þessum mengjum – sem oft skarast í fallegt Venn mengi – myndast hópar fólks þar sem hver og einn hefur sínar huglægu og yfirleitt heilögu skoðanir á hinu og þessu og meðan við týnumst í argaþrasi málefnanna, endar valdamesta mafían á að lokka af okkur atkvæðin þar sem við plokkum út fyrirframgefna rétti af matseðli kjörklefans.

Nú er ekki ætlunin hér að fara ofaní hvort ein trúarbrögð séu betri og sannari en önnur, ekki heldur að vega og meta alls kyns heimspekilegar útlistanir á sannleikum húmanismans sem tröllríður samtímanum.

Frá sjónarhóli Eingyðistrúarinnar er bara einn sannleikur, Skaparinn, og allt annað – við meðtalin – er lýgi.

Áherslan hér er leikurinn – sem margir menningarrýnar hafa útlistað, þeirra þekktastur var Alan Watts – en það er sú hugmynd að öll frumspeki Homo Sapiens (okkar) sé í rauninni eins konar fótboltaleikur. Ef þú fellur í þá gryfju að plokka út einstaka sannleika í fótboltamótinu, verður þér fleygt á bekkinn, ef ekki upp í pallana.

Til að þú skiljir leikinn þarftu að geta séð hvernig blekkinga mynstrin og tælingarnar fara fram. Langar mig í þessu samhengi að benda á eina leikfléttu sem blasir við um leið og á hana er bent en sést ekki fyrr en það, þó hún sé fyrir allra augum.

Þegar frímúrarinn Konstantín keisari ákvað að gera Míþrasartrú að ríkistrú í Rómaveldi, og máta Nasarena með einföldu rothöggi, fékk hann snilldarhugmynd.

Hann endurnefndi Patríarka trúna – sem Míþrasartrúin var oft nefnd á þeim tíma – og nefndi hana Kristni. Nasarenar var fólk sem leit á sig sem bæði umskurna og óumskurna gyðinga sem fylgdi kennslu spámannsins Jósúa Maríusonar frá Nasaret.

Fræðimenn í hebratrú og afsprengi hennar gyðingatrú og margir lærðir spekingar sem höfðu lagt stund á heimspeki, náttúrufræði, stærðfræði, mengja- og hlutfallafræði, svo og málvísindi, vissu vel að Míþrasartrúin var svo ólík Eingyðingstrúnni að blekkingin myndi ekki seljast í einu vetvangi. Meira þyrfti að koma til.

Lagt var upp með að safna saman helstu sögunum sem gengu manna á milli innan Nasarena samfélagsins um gjörvallt Rómverska heimsveldið – en frásögurnar töldust á milli fjörutíu og fimmtíu – og vinsa úr þeim það helsta.

Markmiðið var að geta samtvinnað frásögur af lífsgöngu Jósúa Maríusonar samanvið mystíska guðfræði Míþrastrúarinnar og gera það á eins sannfærandi hátt og hægt var.

Tilgangurinn að fólk myndi tilbiðja Míþraska líkneskið en halda að það héti Jesús Kristur.

Þar sem sögurnar voru margvíslegar og margar djúpvitrar og þar sem mýtusaga eingyðgistrúarinnar sjálfrar ásamt mystískum hefðum hennar er slík að hver sá sem þræðir þrönga einstigið­ sér fljótt að óbragð er af mysunni, þá var ákveðið að hræra þetta saman í bræðing sem auðvelt væri að selja með öflugum áróðri (propaganda) með sterkri táknfræði (semiologia).

Settar voru fram fjórar almennar frásögur sem í aðalatriðum eru samstíga en nægilega frábrugðnar til að þær virka á mann eins og þær séu sakleysislegar en einlæglega unnar frásögur manna sem þekktu vel til efnisins sem fjallað er um. Aftan við sögurnar kemur síðan vandlega unnin heimspekileg guðfræði, sem unnin var af einhverjum helsta fræðimanni Farísea á þeim tíma.

Fyrir vikið var úr nógu að moða á samkomum og við lestur, svo blekkingin skoraði fjögur mörk og mystíkin eitt mark og það dugði til að selja Loftslagsvísindin kyrfilega.

Enginn fattaði að það er bara ein frásaga af Móse, ein frásaga af Davíð*, ein frásaga af Daníel, ein Opinberunarbók, eitt eintak af Sálmunum, eitt eintak af Orðskviðunum, ein frásaga af Evu og kærastanum hennar, og að þau eintök eru öll samstíga mystík eingyðistrúarinnar, en Míþrasar-frásögurnar fjórar eru undarleg samsuða með blöndu af villusetningum og sönnum.

* Frásögurnar af Davíð eru tvennar, en þær eru kyrfilega samstíga og ekki í neinni togstreitu innbyrðis.

Rétt er að taka fram áður en það misskilst, að í mínum huga og í minni trú, er Jósúa Maríuson einn öflugasti spámaður eingyðingstrúarinnar – og að mínu mati smurður messías – og ég ber mikla virðingu fyrir ævistarfi hans. Sömuleiðis virði ég öll trúarrit trúar minnar, því sem næst takmarkalaust.

Ég er hins vegar fær um að sjá muninn á villusetningum sem Meitlarar hafa sett inn í sem misþýðingu (Lost in translation) eða sönnum setningum sem leiða mig frá skurðgoðum og egóisma að kjarnmikilli fræðslu Skaparans sjálfs. Þegar maður sér verkfærðina skora villumörk þá rýnir maður betur eftir kjarnafæðinu og þjálfast í að henda skyndibitunum.

Þegar ég segi Trúarrit trúar minnar, legg ég að jöfnu Göþur (Gathas) Zaraþústra, Tóruna og Tanakh’ið (Gamla testamentið), Nýja testamentið, og Kóraninn. Öll þessi rit boða hið sama – tilbeiðslu á skaparanum og eyðileggingu skurðgoðanna – og hvetja til yfirvegaðs trúarlífs þar sem hinn trúaðir ræktar hug sinn og andlega heilsu í takt við samræmi Skaparan.

Sem fyrr segir – þó maður beri virðingu fyrir ritunum og þeim hefðum sem þau hvíla á – og þó þau hafi kennt manni margt og þó maður sé rétt að byrja á yfirborðinu, þá er maður fær um að sjá muninn á misþýðingum og sannindum.

Stundum tekur það mörg ár að læra og það er jú eitt af því skemmtilegasta við einlægt trúarlíf, að í hvert sinn sem maður heldur að maður viti eitthvað þarf maður yfirleitt að byrja aftur á byrjuninni.

Axel Pétur Axelsson setti sig í samband við þær stofnanir sem líklegastar væru til að varðveita skjalið og eftir nokkuð streð fékk hann ljósmyndir af skjalinu. Í kjölfarið ákvað ég að gera slíkt hið sama.

Í lok ágúst mánaðar 2015 hóf ég leitina og skjalfesti hvert skref hennar. Skjölun þessi fór fram þrem myndskeiðum sem ég hef síðan fjarlægt af YouTube. Í leiðinni rýndi ég í Þjóðskrána og tel mig hafa fært sterk rök fyrir að Forseti lýðveldisins sé aðeins Forseti ríkisráðs og að Lýðveldið sé Lýgveldi.

Lauk leitinni með ágætum árangri og þakka ég starfsmönnum Þjóðskjalasafns sem að málinu komu fyrir þáttöku þeirra í að leiða málið til lykta.

Í kjölfarið á þessari leit vakna tvær spurningar: Var Árni Magnússon hluti samsæris til að afmá hluta af þekkingararfi þjóðarinnar og fela einhverja hugsun? Getur verið að Kópavogsfundurinn 1662 hafi verið ólögmætur?

Sem aftur vekur þá áleitnu spurningu hvort allar þær þrjár stjórnarskrár sem Lýgveldið hvílir á, séu einnig ólöglegar en við skulum hemja okkur. Þó samsæriskenningar séu skemmtilegar þá er betra að hafa á þeim vissan heimil og breyta þeim, skref af skrefi, í rannsóknir.

 Myndskeiðin sem minnst var á hér að framan eru nú hluti mynskeiða safns mín sem geymt er á archive.org og er tengt frá forsíðu not.is

Afar virtur og viðurkenndur blaðamaður til langs tíma, vel menntaður og hugsandi. Ég er ekki nauðsynlega sammála öllu sem hann segir, enda skiptir það ekki öllu.

Samræða lýðræðis snýst einmitt um að heyra hvað aðrir hafa að segja, leggja eitthvað til málanna sjálfur, og vera sammála um lýðræðislega niðurstöðu en einnig að hún er ekki endanleg, því samræðan heldur áfram.

Lykill þessarar samræðu, og ástæða þess að hún er undirstaða Beins lýðræðis, er sú að ef við leyfum ekki þeim kjánalega að komast að finnum við aldri þann snjallasta.

Fulltrúa lýðræðið snýst um að sá sem *hljómar* snjallastur fái að meðhöndla vægi fjöldans, og um leið gefur til kynna að hinn almenni maður sé kjáni sem hafi ekkert við valdið að gera. En um leið er leiðin opin fyrir hinn siðlausa sem getur talað sig inn á hvern sem er og kemst upp með hvað sem er:

Tökum eftir að lýðveldiselítan hefur ritað 48. grein stjórnarskrárinnar þannig að lýgi stjórnmálamanna sé lögleg.

Þannig er þetta í öllum ríkjum sem byggjast á valdboði, hvort heldur einveldum eða fulltrúa lýðveldum, því atkvæði þitt hefur engin áhrif á elítuna heldur velur aðeins á milli siðlausra fulltrúa hennar. Þetta er ein ástæða þess hve mikið ég dreg fram hvaða umræða fer fram erlendis, því sama umræða er að fara fram alls staðar, eini munurinn er sá að bezta lausnin er fædd;

Lausn sem forfeður okkar nýttu í fjórar aldir! Lausn sem enn í dag er á undan hinum upplýsta samtíma. Lausn sem nær enginn veit um.

Ég hef nýverið átt í samskiptum við einn fremsta fræðimann heims um þessi mál og hann kannaðist ekkert við neinar heimildir sem segðu frá beinu lýðræði og samræðu lýðræðis á Þjóðveldisöld. Heimildir sem hann tók fagnandi að geta rýnt í nánar.

Eins og lesendur mínir vita er ég hrifinn af mystík og finnst að hún eigi vægi í mótun lýðræðis rétt eins og hún hefur vægi í mótun þjóðar. Ég sé mystík meira sem verkfæri til að opna fyrir sköpunarkraft en til að eltast við vættir og drauga.

Í veröld hins dulræna sér maður hvernig *valdakerfi* hafa visst hugarfar – eða vitund. Vitund þessi var hin sama fyrir átta öldum og í dag. Hugarfar sem vitandi vits hefur bælt hugmyndina um „samræðu lýðræðis“ og „beint lýðræði“ í átta aldir.

Tökum eftir hvernig sú sögurýni sem við höfum beitt undanfarið varpar nýju ljósi á þá sögu sem valdavitundin leyfði þjóðinni að muna. Reynt hefur verið að gera sem minnst úr lýðræðisvitund sögualdar okkar og frekar beint sjónum að fátækt sem reis í kjölfar þess tíma. Hver sá sem sér það tímabil með raunsæum augum sér þó að sú fátækt var afleiðing landshátta en ekki stjórnarfars.

Þannig sé ég skýrt, með augum hins mystíka úr þessari fjarlægð, hvernig vitund valdboðs sá beint lýðræði fæðast á afskekktri eyju úti í Atlantshafi.

Munum að menntaðir valdamenn Evrópu þess tíma, sem bjuggu að hirðir konunga og fursta og ennfremur valdamenn hinnar auðugu og valdamiklu Kaþólsku kirkju, vissu vel hvað vald* er rétt eins og menn vita það í dag.

Skammt þarf að lesa í fræðiritum fornalda til að sjá þetta skýrt, og auðvelt er að sjá hvernig sá kóngur sem auðveldast átti með samskipti við þessa hættulegu eyju var hvattur til að bæla þessa djörfu hugsun sem festi rætur á Íslandi.

Hugsun beins lýðræðis, skapandi hugsunar og samræðu virðingar sem okkur er eðlislæg, sem mun ekki aðeins brjótast fram undan klakanum hér, heldur bræða allan heiminn.

* Það er ástæða fyrir því að þér er lítt kennt um vald í skólum.

httpv://www.youtube.com/watch?v=iUKn19Sg0vo

Sérstaklega hef ég áhuga á skapandi hugsun en ég veit ekki hvernig hún er skilgreind og ég er að átta mig á að það er af vilja sem meginstraumurinn hefur strokað slíka hugsun út, rétt eins og þú færð ekkert að vita um Skammtalýðræði sem notað var hérlendis í fjórar aldir.

Þó leiddist mér í skóla því mér fannst leiðinlegt að láta mata mig og ég var ekki týpan sem sat kyrr. Sumum finnst ég vera þolinmóður í dag, en það er svo sannarlega lært.

Ég starfaði við að miðla þekkingu í átta ár og mér fannst það oftast nær mjög skemmtilegt, en ég missti hæfileikann til þess á áttunda ári. Langt mál væri að útskýra það en Oscar Wilde útskýrði það fullkomlega með setningunni „what is worth learning, no man can teach.“

Því meira sem ég hugleiði menntun samtímans í Iðnveldagettóinu; því meira sé ég í gegnum vonskuna í slíku kerfi. Hvernig sem á það er litið, þegar Valdstjórn skilgreinir skyldunám og býður það frítt, og þú hvorki bjóðast aðrar leiðir né hefur leyfi til að þróa þær, og þegar meginstraumurinn sér bara 5 gráður í slíkri umræðu; þá er innprentun í gangi og einhver er að græða á þessari innprentun og það ert ekki ég eða þú.

Tökum einfalt dæmi um þetta.  Allt sem þú þarft að vita um Íslamska Terrorista samtímans; var lýst í kafla átta af „Public Opinion eftir Walter Lippmann, árið 1922.  Innprentunarmenntun hefur ekki sagt þér að þessi maður var til, né heldur hvernig hann fletti ofan af dáleiðslu fortíðar, samtíðar og spáði að minnsta kosti fyrir henni öld fram í tímann.

Bókin finnst opin almenningi  á Librevox, Project Gutenberg og á Youtube. Líklega mun ofkenndur skríllinn velja frekar sápuóperu næstu kvöld og fara snemma í ræktina og láta sprauta kvikasilfri í æðarnar, eða röfla yfir ónýtri ríkisstjórn, frekar en að leggja sig eftir þekkingu og skilningi.

Ég læt þetta þó fylgja, því aldrei er að vita nema einhver vakni til vitundar um að við erum dáleidd og alin upp við tvívíða heimssýn sem drepur náttúru okkar með vaxandi þunga og elur á forheimskun og tuði.

Þessar biturlegu fullyrðingar eru settar fram í góðri trú á þá sem fatta hvað átt er við og vakna þar með til viljans sem efast um eigin gildi eigin hugsunar og leitast við að brjótast út úr eigin hugarfjötrum.

Augljóst er að sýna fram á gildi þessara fullyrðinga, því ef menntakerfið hefði gefið fólki sýn og vilja, ásamt því að kenna því sjálfsmenntun og skapandi hugsun, þá væri umræðan í landinu ekki einskorðuð við gagnrýni á stjórnmálaelítuna heldur upptekin við að endurskapa gott samfélag.

Meðan menntun byggist á innrætingu og gildi þess að falla í fjöldann en er ekki byggð á sjálfstæðri og skapandi hugsun þá er menntun okkar sefjun og dáleiðsla. Skapandi hugsun fer út fyrir rammann og er t.d. óhrædd við að fara óhefðbundnar leiðir og jafnvel að rugga bát samfélagsviðhorfanna.

Sjálfstæð hugsun hins vegar eefast og leitar. Hún veit að enginn endanlegur sannleikur er til og hún veit að ein aðferð er ekki heilagri en önnur. Hún leitast við að brjóta eigin mörk og vinna nýjar hugarlendur.

Tökum dæmi af spurningunni: Hvernig veistu að úti er fimm stiga hiti á Celsíus? Jú, mælirinn segir það. Hvaðan kemur mælirinn, hvað er í honum, hver er kvarðinn sem hann mælir eftir? Hvers vegna ekki annar kvarði eða annað efni?

Hvað er Kvikasilfur hver var Celsíus, eða er það stofnun? Hvaða máli skiptir að spyrja svona spurninga, á maður að taka því sem búið er að hanna og byggja svo ofaná það eða eiga bara skilgreindar vísindastofnanir að byggja ofaná?

Hver var t.d. Linnæus og hvaða máli skiptir framlag hans til nútímavísinda?. Í öllum þessum spurningum er ein spurning falin. Því allir sem gefið hafa mannkyni framfaraspor þorðu að sigla fram af brún hinnar flötu jarðar.

Fólki hættir til að gleyma því að Kristófer þorði að fara með þrjú fullmönnuð skip beint fram af diskinum og að meginþorri fólks var jafn sannfærður um að hann væri stórhættulegur maður og innrættum Íslendingum þykir Andrew Wakefield vera fáviti.

Hvað eru margir sem vita hvernig Kristófer beitti skapandi hugsun úti á miðju hafi þegar skipverjar skipanna þriggja gerðu uppreisn og 90% manna hans ætlaði að drekkja honum og snúa við? Hann fór út fyrir rammann og þeir skiptu um skoðun.

Allir skipverjar Kristófers vissu að uppreisn um borð í skipi þess tíma var sama og dauðadómur fyrir skipverja. Þeir vildu þó frekar láta hengja suma úr eigin hópi en að allir sigldu fram af brúninni. Hinn innrætti hugur er ófær um að setja sig í þessi spor; því hann heldur að hnötturinn sé augljóst mál. Enda hefur hann ekki kannað sjálfur hvers vegna það sé augljóst mál.

Hvernig hveturðu til forvitni og hvernig styðurðu viðleitni til að leita svara? Og að lokum, getur verið að innrættur hugur láti að stjórn þeirra sem temja hann? Hver bjó til hitamælinn? Hvaðan fékk hann hugmyndina?

Ég man, að þegar ég var þrettán og fjórtán ára eyddi ég ómældum tíma í að grúska í leysigeislum. Tók brotinn spegil úr traktornum og reyndi mikið að vinna með hann í þessu ljósgrúski. Það var gaman og ég efaðist aldrei um að ég gæti búið til leysigeisla. Þetta var að sumri til en um veturinn var þessi trú min og tilraunagrúsk strokuð út.

Því meir sem ég hugsa um menntun, því meir sannfærist ég um að banna eigi alla kennslu og alla skóla. Með einni undantekningu; að á aldrinum átta til tólf ára megi barn sækja eina önn í lestri, skrift, og samlagningu.

Er einhver sem fattar rökin fyrir þessu?

Náttúran agar, annars dræpumst við, en ég hef fylgst með hvernig dýrin ala upp ungviði, og það er ekkert líkt blekkiheimi. Ungviði sem er alið upp á náttúrulegan máta öðlast forvitni, sjálfstraust og verkfæri. Verkfæri til að afla sér þekkingar. Forvitni hvetur til þekkingaröflunar. Sjálfstraust til að vinna úr báðu og byggja þannig á.

Nær allir forkólfar vaxtar í menningunni voru sjálfmenntaðir. Ég held að ef fólk þyrfti að berjast fyrir þessum þáttum þá væru þeir meira virði og menningin væri ekki tóm tunna sem hátt bylur í.

Ég sé ekki víða í samfélagi okkar að fólk hafi vald yfir sterkum gildum eða skapandi hugsun, en mikið af innantómu skoðanagjálfri, neikvæðum fordómum, og sveiflukennd skjögri.

Því miður, því það er ekki elítan sem á að skapa samfélag okkar heldur við sjálf, og ef við hefðum afstöðu og sterk gildi þá hlýddi elítan, og við værum að mennta börn okkar til að verða meiri en við sjálf en ekki heimtufrekir og ofdekraðir mannapar.

Síðari þátturinn eru amerískar bíómyndir um blaðamennsku sem hafa dáleitt almenning til að trúa á hinn baráttuglaða rannsóknarblaðamann og hugrekki hans til að fletta ofan af spillingu.

Við sem köfum dýpra, lesum víðar og spyrjum spurninga og finnum við þeim svör, sérstaklega þau okkar sem spyrja nýrra spurninga upp úr bæði þægilegum og óþægilegum svörum, sjáum að báðir þættirnir eru þvættingur.

Viðburðir segja bara það sem gerist en aldrei hvers vegna það gerist né heldur hvaða langtíma aðdraganda það hafði og enn síður hver hagnast á því.

Sé haldið nógu mörgum viðburðum að fólki frá nægilegri breiðsíðu fjölmiðla sem í fljótu bragði virka ólíkir út á við þó þeir tengist í gegnum þræðina til sömu valdaklíku, þá dáleiðist hugurinn því hann hættir að spyrja spurninga þegar hann fær á tilfinninguna að hann fái að vita allt sem hann þarf að vita innan um helling af atriðum sem hann hefur engan áhuga á.

Rannsóknarblaðamaðurinn er sömuleiðis þvættingur og þetta vita allir sem unnið hafa hjá fyrirtækjum sem eru stór eða hjá stofnunum, því þar myndast yfirleitt ákveðið hugarfar hjá fólki sem snýr að því að vernda stólinn sinn eða komast hærra í metorðastiga eða hækka laun eða þá að afla sér orðstýs sem gagnast við frekari frama annars staðar.

Slíkt fólk ruggar ekki bátnum og fórnar ekki frama sínum fyrir almannaheill og gegnsæi, sérstaklega ekki í menningu sem hengir bakara fyrir smið eftir því hvernig fyrirsagnir eru lesnar með síum tilfinninga og yfirborðshyggju. Sjaldan ef nokkru sinni stendur þetta fólk upp ef samstarfsfólk þess er beitt þöggun, lagt í einelti eða sett út af sakramentinu.

Þetta er dáleiðsla lýðsins; að hann trúir þeim skuggamyndum sem fjölmiðlar varpa á hellisveginn og mátar þær við óskhyggju sína um þann veruleika sem hann þráir.

Þess vegna er reiði oft áberandi í hinni svonefndu umræðu, sem að innihaldi er mestmegnis froða, því undir hinu fágaða og falska yfirborði blundar vitneskjan um að hinn siðspillti lýður lifir í lýgi og grípu hvaða réttlætingu sem vera skal til að forðast viðurkenningu eigin sora.

Þannig séð sá almenningur ekki að keisarinn var nakinn því þú sérð það sem þú vilt trúa að sé þarna, því það heldur þínum eigin bát í flotanum, og þó þeir fiski sem róa þá eru fáir sem fatta að feitustu miðin eru fyrir þá sem þora einir fyrir gárandi nesið meðan hinir bíða í þess í flotanum að golan verði að stillu.

Tökum eftir því að þetta skildi Hans Kristján þegar hann skrifaði söguna um Nýju fötin keisarans því hann lét barn benda á hið augljósa en ekki andófsmann rannsóknarblaðamennsku eða reiðan utangarðsmann umræðunnar. Sem aftur ætti að minna okkur hérlendinga á að Kaupmannahöfn hafði borgar- og siðmenningu í margar aldir áður en smáþorpið við Faxaflóa gat þóst vera borg.

Hið sorglegasta í öllu þessu er að menntakerfið er ennfremur búið að kenna hinum dáleidda lýð um hvað skuli hugsa og hvernig skuli nálgast hina augljósu niðurstöðu en hefur hvergi kennt að rýna í bæði þessi ferli eða vinna úr hinni óvenjulegu niðurstöðu eða óvinsælu.

Aðeins skuli virða þá sem með hugrekki óvenjulegrar hugsunar breitt flatri kökunni í hnött en alls ekki troða sér út fyrir borðstokk hinnar skilgreindu sjóndeildar. Hins vegar er kladdinn fullur af einkunnum sem segja að menntun hafi náðst ýmist með láði eða ágætum og það dugar hinum dáleidda skríl.

Í ofanálag bætist fjöldaframleidd afþreyingarmenning sem segir þeim fáu sem rumska að þetta sé alltílæ því Neo muni splundra Matrixinu og þú þarft því ekkert að gera, blindur á að Neo er stjórnmálamaður elítunnar í búningi einfarans (Maverick) sem sigrar hið illa og fær sætu skvísuna í lokin.

Hinn heilagi Maverick er því naglinn í líkkistu hins dáleidda huga, jarðsunginn af prestum meginfjölmiðla, vottaður af hersveit embættismanna sem enginn tekur eftir að halda um stjórntæki valdsins, syrgður af atkvæðavél átrúnaðargoða hins siðspillta heims sem setur stjórnmálamanninn fremstan meðal jafningja, huggaður af andlegum eineistingum geistlegrar stéttar sem heldur heilagri andagift í gíslingu skinhelgi og ótta.

Eina ástæðan fyrir því að ég trúi að hægt sé að sækja gegn þessu rammgerða virki hins steinrunna huga sem heldur að hann hafi hætt að brenna nornir á báli, er sú að Guð segir mér að það sé gerlegt. Fullyrðing sem er spottuð í heimi þar sem þrír fjórðu fjöldans játa í orði kveðnu trú á slíkar trúarlegar upplifanir en hefur þó ekki opnað bókina helgu sem á þeim er byggð.

Spámaðurinn Daníel sá sýn fyrir 25 öldum síðan, þar sem hann sá steinvölu velta ofan úr fjalli að fótum risans sem framangreind lýsing á við þó notuð sé önnur líking. Risinn er með höfuð úr gulli, brjóst úr stáli lendar úr eir og fætur úr blöndu af eir og mold – ef rétt er munað. Steinvalan splundraði ökkla risans svo hann hrundi saman.

Margir hafa túlkað risann sem sögu heimsvelda og mátað flest heimsveldi sögunnar við lýsingu risans en hin rétta túlkun er heimsveldi hugsunar og sé sú mátun notuð við rýni á mannssöguna sést hún vel. Við risum úr steinöld til bronsaldar, héldum áfram um stálöld til gullaldar egósins sem trúir á sjálft sig og rammar heiminn inni í blekkingarheimi hins gullslegna kálfs; heimsveldi sem stendur á sandi.

Rétt eins og Golíat kerfisins forðum réði við hvern þann aktivista sem að honum sótti með hefðbundnum vopnum andans, sá hann ekki við steinvölu Davíðs. Drengsins sem hafði trú í brjósti, kjark í hjarta, skýran huga og sýn í sál.

Þannig mun hinn steinrunni risi hins sjálfumglaða gyllta egós hrynja fyrir þeim ljóma sem kemur að innan þegar steinvala Guðdómsins ýtir við henni, hvaðan sem hún kemur.

Bók mín Orðatal rekur söguþráð Biblíunnar. Þar er þessi spádómur Daníels túlkaður ásamt öðrum miklum spádómum og rakin sagan frá syndafallinu til spámannsins Jósúa Maríusonar – sem hinn kristni heimur tilbiður sem líkneskið Jesú.

Bókin er enn í handriti en hún er 98% eins og ég mun hafa hana þegar ég finn nenníng og tíma til að klára hana. Þangað til má hlusta á hljóðbókina frítt á sama léni og lokaútgáfa hennar verður útgefin á.

Annars vegar hversu vel var tekið eftir í leiðinlegri og niðurdrepandi skólastofu þegar áhugaverðara var að horfa út um gluggann og láta sig dreyma um ógurleg ævintýri í viðureignum við ljóta dreka, bjargandi sætum prinsessum eða þá að leggja vegi um ónumin lönd, ímynda sér heri takast á með sverðum og vaðslöngvum fyrir daga leiðinlega staðreyndasögu kennarans. Hins vegar hversu vel maður las bókina daginn fyrir próf.

Aldrei man ég til þess að prófað væri úr getu nemandans til að tengja saman punkta sem við fyrstu sýn virtust óskildir, annnað hvort með því að nota ímyndunaraflið og spinna hugsanlega (en skapandi) fléttu á milli punktanna eða finna þann þriðja sem sameinar. Ekki man ég eftir neinni hvatningu til að vinna upp úr leiðinlegu og þurrlegu námsefninu eitthvað spennandi eða heillandi.

Þvert á móti man ég vel eftir mörgum dæmum – sem ekki eiga erindi hér – sem beinlínis hvöttu huga í mótun til að laga sig að normum og kassalaga viðmiðunum misþröngsýnna og misgrunnhygginna viðhorfa þeirra sem ekki skildu að þeir sjálfir höfðu verið mótaðir af skólakerfi sem beinlínis miðaði að því að framleiða þegna og vinnuafl.

Ég heyri sjaldan rætt um menntakerfi landsins öðruvísi en í sjálfbyrgingslegu monti yfir að við höfum svo fínt kerfi enda 80-90% þjóðarinnar talin læs. Sjaldan heyri ég spurt hvort nemendur þurfi að sitja í ferskri og skemmtilegri skólastofu daginn út og daginn inn frá sex ára aldri til fimmtán ára aldurs til þess að kunna að lesa, skrifa og reikna. Amma kunni þetta allt og hún gekk í fáeinar vikur til prestsins í tvo vetur.

Reyndar var amma mín hrifin af skapandi hugsun svo langt sem það náði. Ég sá það ekki þegar ég var að alast upp við pilsfaldinn hennar en ég þakka henni það í dag að hún var ekki steinrunnið diplómufífl.

Ég hef á síðustu tveim áratugum heyrt eina rödd gagnrýna Íslenska menntakerfið með rödd sem vert er að hlusta á. Því miður man ég ekki nafnið því ég heyrði hana tala í útvarpsþætti – þar sem viðtal var við hana tekið vegna bókar sem hún gaf út (fyrir u.þ.b. 2-3 árum). Hún hafði verið kennari um árabil en var komin á eftirlaun og hún benti í viðtalinu á margt sem hafði breyst í áranna rás.

Var ég feginn að sú neikvæðni sem ég hóf þessa athugasemd á var aðeins að hluta á rökum reist. Benti hún á að *kerfið* hefði þroskast en þó kom í ljós í viðtalinu að óvíst væri að hún hefði gefið út bókina væri hún ennþá á launum hjá kerfinu. Stór hluti landsmanna veit hvers vegna.

Það eru til í það minnsta sjö mismunandi aðferðir til að byggja upp menntakerfi. Ég veit aðeins til þess að ein hafi verið reynd hérlendis. Ég veit líka að heimskur er heimaalinn þverhaus. Því hvað er skapandi hugsun og á hverju er hún reist, og umfram allt; hverju fær hún áorkað?

Máli mínu til sönnunar skora ég á Gallup og Félagsvísindastofnun Háskólans til að gera samtímis eftirfarandi könnun meðal hinnar læsu þjóðar.

• Hefurðu lesið stjórnarskrá Lýðveldisins frá 1944?
• Veistu hvað siðferðissáttmáli þjóðar myndi nefnast?
• Hvað er Íslenska stafrófið margir bókstafir?
• Hvað er Arabíska talnakerfið?
• Hverrar þjóðar var herforinginn sem tók Aþenu af Rómverjum þegar Vestrómverska ríkið féll?
• Hvernig tengjast þessir punktar?

Þeir skutu vopnaða öryggisverði sem komu ekki einu skoti að til varnar, eftir að hafa hlaupið með látum upp þrjár hæðir í gegnum vandað öryggiskerfi.

Einnig skutu þeir vopnaðan lögregluþjón úti á götu eins og ekkert væri og óku síðan rólega í burtu. Þá skildu þeir eftir vegabréfið sitt en mundu eftir að taka upp skóinn sinn.

Kannski falskur fáni og kannski ekki en hvað er að gerast í kjölfarið?

Samdægurs var sparkað í kviðinn á óléttri konu, fyrir það eitt að hún var með Múslímablæju. Hún missti fóstrið, útaf því að allir trúa því að það hafi verið múslímar sem frömdu hryðjuverkið.

Enginn er að tengja þá punkta að í meginmiðlum síðustu tvö til fjögur ár er búið að vera að hampa „Charlie Hebdon“ fyrir að þora að birta anti-múslima teikningar. Enginn er að spyrja hver fjármagnar þá og það hefur verið vitað í meira en áratug, eftir að dönsku myndirnar komu fram, að það er stórlega varasamt að birta myndir af þessum toga.

Þá er þeim hampað fyrir að vera varðliðar rit- og málfrelsis sem er ekkert annað en fjölmiðlaspuni, því málfrelsið sem þeir eru varðliðar fyrir er málfrelsi til að gagnrýna Múslímska Semíta meðan menn á vesturlöndum eru dæmdir í fangelsi fyrir að trúa ekki á Helförina gegn Gyðinga Semítum.

Þar er beitt dáleiðslubrögðum, því þeir eru kallaðir Gyðingahatarar sem vijla endurskoðun á upplýsingum um Helförina. Jafnvel þó allir eigi þeir vini úr röðum gyðinga, séu yfirlýstir friðarsinnar, og hafi marglýst yfir vanþóknun sinni á ofsóknum gegn gyðingum sem og öðrum minnihlutahópum.

Oft nægir á hinum upplýstu Vesturlöndum – sem ég uppnefni ýmist sem Iðnveldagettóið eða Iðnríkjaveldið – að hrópa orð á borð við Kvenhatari eða Gyðingahatari, Nasisti eða síðustu árin Múslími til að koma nornaveiðum í gang.

Verulega fáir virðast tengja hversu öfgamúslímar eru fáir innan þess mannfjölda sem játar þessa trú sem er jafn fjölmenn ef ekki fjölmennari en sú yfirborðskristna. Enn færri virðast reikna út að innan Kristnu trúarríkjanna er jafn stórt hlutfall kristinna öfgamanna. Enn færri virðast hafa kynnt sér þá sálfræði að þegar öfgamönnum er hampað í fjölmiðlum þá fjölgar einfeldningum sem vilja teljast þar með og að þetta er vægðarlaust notað til að koma af stað áróðursmötun (Propaganda).

Hatursáróðursmyndir gegn trú Múslíma eru mun stærri áróðursvél en íbúar – eða þegnar – Iðnveldisins átta sig á, enda er múgurinn dáleiddur.

Hvernig líður þér þegar þú færð fréttir af því að Kristnir ofsatrúarmenn fremji ódæði? Frá 75% til 80% íbúa gettósins og þar með Íslensk þjóð játar kristna trú. Ekki er nokkur maður innan veldisins sem heldur því fram að kristin trú sé ofbeldistrú.

Þó eru það kristnar þjóðir sem síðustu fimm aldir, eða lengur, hafa byrjað yfir 90% árásarstríða, auk tveggja heimsstyrjalda og framið þúsundir þjóðarmorða á frumbyggjaþjóðum víða um heim.

Er nokkur fjölmiðill sem hefur rýnt í helförina sem farin var gegn Þjóðverjum árin 1945 til 1949? Talið er að hátt í tvær milljónir stríðsfanga hafi kerfisbundið verið sveltir til bana og neitað um lífsnauðsynlega læknishjálp fram til 1947 – og það með vitund mannvinanna Eisenhover og Churchill.

Vitað er að meira en tvær milljónir þýskra manna, kvenna og barna, voru svæld í flóttamannabúðir austantjalds, allt frá Póllandi til Úkraínu og víða í austurblokkinni þessi fjögur ár og ýmist myrt með sulti, byssukúlum eða skorti á læknishjálp. Dæmi eru um að óbreyttir hermenn, sem voru sekir um það eitt að gegna herskyldu, hífðir upp í staura og kveiktur bálköstur undir þeim til þess eins að grilla þá lifandi.

Slíkt virðist þó í fínu lagi því þetta voru nasistar og þú ert gull og gersemi því þú hefðir aldrei látið glepjast út í síðari heimsstyrjöldina?

Var sumsé í lagi að drepa fjórar milljónir Þjóðverja, auk mörghundruð þúsund borgara sem voru fórnarlömb í þeim borgum sem Bretar og Bandaríkjamenn jöfnuðu við jörðu með loftárásum frá 1943 til 1945? Líklega allt nasistar sem höfðu gasað sex milljón gyðinga og síðan brennt líkin.

Eini maðurinn sem hefur reiknað út hversu mikið af kolum, gasi og hráolíu hafi þurft til að brenna líkin – er sagnfræðingurinn David Irving – sem er fremsti sérfræðingur í sagnfræði síðari heimsstyrjaldar. Hann var sendur í fangelsi fyrir að móðga eftirlifendur helfararinnar.

Í þínum samtíma má fara í stríð og drepa þúsundir fyrir lýgi, rústa heimilum fyrir bókhald, en alls ekki særa tilfinningar.

Sem aftur minnir á að Þýskaland er enn í dag að borga milljarða til Ísraels í skaðabætur fyrir helförina, eina þjóðin í heiminum sem hefur þurft að borga skaðabætur fyrir þjóðarmorð, þó mörg þjóðarmorð hafi verið framin síðan þá.

Finndu út hvern þú mátt ekki gagnrýna og þú finnur út hver stjórnar þér. Það er ekki svo langt frá því reikningsdæmi til morðanna í París. Það er oft sagt í sögunni, að til þess að finna út hver sé á bak við atburði þurfirðu að finna út hver græðir á þeim. Stundum þarf að rekja peníngaslóðina inn í skuggalandið, því oft eru sömu aðilar sem eiga meginfjölmiðla og því miður einnig þingmenn löggjafans.

Sá sem græðir á morðunum í París er sá sem græðir á vopnaframleiðslunni sem fer af stað í kjölfarið, eða næstu lotu sama stríðs og verið hefur í gangi frá 2001, eða allt síðan Tvíburaturnarnir frægu voru sprengdir niður og nítján manns kennt um það. Múslímar græða ekki á þessum morðum og það eru fáir múslímar sem eru tilbúnir til hryðjuverka með slíkum afleiðingum – hvað svo sem meginmiðlar reyna að telja þér trú um.

Fáir virðast rekja hvernig Iðnríkjagettóið meira og minna lifir á þróun og framleiðslu vopnabúnaðar, enda eru fjölmiðlar ekki að rekja þær tölur fyrir þig.

Það er enginn að tengja, að á milli fimmtíu og sjötíu prósent af efnahagi Bandaríkjanna, Bretlands, Frakklands og Þýskalands hvílir á hergagnaþróun og hergagnaframleiðslu. Þessi iðnaður varð úreltur eftir kalda stríðið. Því lá á að smíða nýja óvini til að viðhalda þessum iðnaði og tengdum peníngaspunum, því annars hefði orðið meiriháttar efnahags hrun í öllum iðnríkjunum – sem hefði síðan spannað allan hnöttinn og væri líklega ekki enn búið að jafna sig af.

Fáir virðast reikna út að þegar Kommúnisminn hrundi í kringum 1990 hvarf ástæðan til að halda uppi þessu magnaða iðnveldi vopna og stríðs, ástæða sem tók við af Nasistum. Innan áratugar var kominn enn betri óvinur; stríðið gegn hryðjuverkamönnum! Óvinur sem ekki er bundinn við eitt afmarkað ríki heldur færanlegan og oftar en ekki ímyndaðan eða tilbúinn óvin sem auðvelt er að fabrikera.

Tólf fórnarlömb stríðs (Twelve casualties of war)

Þú birtir ekki reglubundnar háðsmyndir gegn trú Múslíma í fjölmennasta múslímaríki Evrópu út í bláinn. Enginn virðist spá í hvort Charlie Hebdon væri operation á borð við margt sem við höfum séð í njósnamyndum. Fyrirtæki smíðað af leyniþjónustum, ekki síður en þekkt var á tímum Víetnamstríðsins og Kalda stríðsins, fyrirtæki sem á yfirborðinu virtust saklaus en undir yfirborðinu voru eitthvað sem illa þoldi dagsins ljós.

Auðvitað virkar þetta langsótt því bíómyndir eru bara plat? Eða getur það verið að sumar bíómyndir séu ævintýri, sem einmitt fá þig til að hugsa þannig? Taktu eftir því að frá hruni Kommúnismans hafa fjölmiðlar látið eins og slíkar operationir séu ofvirkt ímyndunarafl, þó eru leyniþjónustur betur fjármagnaðar í dag – og njósna betur í dag – en þær gerðu áður. Í því ljósi er rétt að ég bendi á tvær greinar (hér og hér) sem ég reit á ensku og birti logostal.com í kjölfar Hebdon ódæðisins.

Segjum að Hebdon hafi verið operation sem beinlínis verið undirbúningur fyrir það sem gerðist í morðunum í París, miðvikudags morgunn þann 7. janúar og þá sérstaklega þá atburðarás sem fór af stað í kjölfarið og verður sú atburðarás áberandi til margra mánaða (miðað við lærdóm af stórum og skelfilegum atburðum hingað til).

Skyndilega eru hundrað þúsund manns komin út á götur til að mótmæla tólf morðum á tólf manns. Það er enginn úti á götum að mótmæla því að verið er að bera þúsundir fjölskyldna út á götu, daglega allar götur frá hruni, ekki bara á Íslandi heldur í öllum iðnríkjunum fyrir smáskuldir við Alþjóðlegt bankakerfi.

Skuldir sem eru byggðar á tölvufærslum en ekki áþreifanlegum peníngum.

Þú skuldar tilbúnar upphæðir, færslur í tölvukerfum. Enginn mótmælir hvernig sá blekkingarspuni heldur Iðnveldunum í heljargreip og flestum ríkjum utan gettómúrsins. Þessum spunum er síðan viðhaldið ásamt bankabólunum.

Enginn fjallar um þetta innan meginmiðla og því meira sem þú ferð út fyrir þann ramma sem mötunin skammtar þér, því meira ferðu að sjá tvívíða spuna  sem halda megni fólks föngnum í hugarkerfi sem stjórnar hegðun þess.

Enginn horfir á þetta og allir hata núna Íslam. Það er enginn að spyrja hversu margir franskir hermenn hafa dáið undanfarið ár vegna átakanna í Afganistan eða Írak.

Myrta fólkið í París eru bara tólf fórnarlömb stærra stríðs, og þau vissu að þú máttu búast við svona nokkru og vel er hugsanlegt að sumum þeirra hafi verið komið undan og auk þess má vel ímynda sér að þetta hafi verið einfeldningar sem voru meira og minna búnir til síðustu ár. Heilaþvegnir aumingjar sem nutu athyglinnar og hugsuðu ekki lengra en meginstraumar og dávaldið í kringum þá leyfði.

Það er enginn að voga sér að tengja punkta af þessu tagi og mjög líklega – ef ég leyfði mér að segja svona hluti innan meginstraumsins yrði ég hrópaður niður af heilaþvegnum dramadrottningum og meðreiðarsveinum þeirra.

Það er verið að heyja stríð gegn Íslamskri trú, af hálfu Kristinna ríkja. Það er enginn að ræða það í einlægni að nú geysar hreint og klárt trúarbragðastríð, nema nokkrir samsæringar sem eru úti á jaðri meginstraumsins.  Enn síður má rekja opinberlega hverjir fjármagni stríðin eða hverrar trúar þeir eru.

Það var viðtal í útvarpinu í dag við Íslending sem býr í París og gefur sama tón og þúsundir sambærilegra: „Jú, við fórum út að versla í dag og konan var nú hálfhrædd!“

París er margra milljóna manna borg. Ef þú skoðar kort af hverfinu þar sem morðin voru framin – þá sérðu einn lítinn bíl sem ók inn í stórt og mannmargt hverfi, skaut ákveðið fólk (bak við luktar dyr) og ók rólega í burtu.  Það er engin hætta á ferðum fyrir þig – þitt heilaga litla neytendasjálf í stóra verndaða gettóinu. Þó heyrði ég fólk á kaffistofu fyrr í dag spyrja „hvað gerist næst hér hjá okkur? Hvað ef menningarfélag múslima flytur einhvern svona ófögnuð hingað?“

Ó drama! Ó spuni! Ó meira drama í öllum fjölmiðlum til að búa til ótta, kvíða, fordóma og hatur. Eins og heimskerfi óttans hefur gert í margar aldir. Þannig er þér stjórnað og þú dáleidd(ur).

Það er bara ein leið fær út úr svona kerfi  – ekki bara okkar kerfi heldur öllum hugarkerfum – og það er að yfirgefa kerfishugsun eða hugsunarhátt kerfisins. Það geturðu ekki á meðan þú meðtekur kreddur kerfisins og á meðan þú sérð ekki frumskóginn heldur bara næsta tré í spunum og hugsanamótun.

Kreddur kerfisins eru þær hugmyndir sem þú álítur vera raunveruleika en eru tilbúnar í höfðinu þínu. Með öðrum orðum, hugmyndir sem fá vægi eða gildi.  Það er ekkert að því að þekkja hugmynd eða gagnstæða hugmynd, en það er hættulegt að gefa henni vægi.

Spurningin er hvernig þú losnar úr slíkum fangbröðgum? Ef ég myndi kenna þér það þá yrði ég sjálfkrafa þinn leiðtogi – í stað þess kerfis eða hugsunarháttar sem áður var leiðtogi hugsunar þinnar. Ég hafna leiðtogahlutverkum, ég stend fyrir Beint lýðræði, sjálfsákvörðunarrétt einstaklings; upplýsts einstaklings sem sjálfmenntar sig.

Til gamans skelli ég inn áhugaverðri samantekt á BBC yfir tímalínu atburða. Einnig tengil á fyrstu samantekt FrelsiTV sem bendir á marga mjög góða punkta og FrelsiTV hefur gert fleiri ágætar fréttaskýringar til að fylgjast með framvindunni.

Að lokum vil ég senda öllum Múslímum samúðarkveðjur fyrir að trú þeirra sé notuð á þennan hátt og sérstaklega minnast í bænum mínum þess venjulega fólks sem verður fyrir barðinu á óréttlátu ofbeldi í kjölfar þessa voðaverks.

Voðaverks sem ég er sannfærður um að er framleitt af hergagnaelítunni og skuggavaldinu. Við sem upplýst og þroskað nútímafólk vitum að ofbeldi læknar ekki ofbeldi, hatur læknar ekki hatur. Mótþrói vekur mótþróa; aðeins kærleiksríkur og upplýstur hugur getur ljómað heiminn og það er mennsk skylda þín að taka þátt í því góða en ekki því vonda.

Þegar Míþras dýrkandinn Konstantín keisari umbreytti Míþras trú sinni í ríkistrú og skipti um nafn á henni þá umbreyttist og útþynntist boðskapur spámannsins.

Enda stendur boðskapur hans ekki fyrir það sem hin svonefnda Kaþólska Kirkja stendur fyrir.

Eitt dæmi um þessa umbreytingu sést á því hvaða andi fylgir, ekki bara hinni Kaþólsku kirkju, heldur allri menningarhugsun hins yfirborðskristna heims. Míþras trúin er 98% eins og hin Kaþólska og of langt mál væri í þessum pistli að rekja það ítarlega, dugar að benda áhugasömum á fræðandi myndskeið á Youtube en af nógu er að taka.

Ég geri mér ljóst hversu alvarleg framangreind fullyrðing er. Ég var sjálfur niðurdýfingarskírður Kristinn maður í tuttuguogsjö ár en ég skírðist þegar ég var tvítugur til að fylgja Konunginum Jesú Kristi sem sæti við hægri hönd Guðs og kæmi til þess að dæma lifendur og dauða, suma til eilífs lífs en aðra til elífs dauða.

Ég tók hina yfirborðskristnu trú mína alvarlega og gætti þess að lesa boðskap Jesú og læra inntakið í trú hans og bæði leita innblásturs Guðs og að standa með inntaki eða afstöðu trúar minnar.

Eitt dæmi er svona „já yðar sé já og nei yðar sé nei,“ en þessu hef ég fylgt einarðlega, annað dæmi er að maður segir satt og stendur með því sem maður trúir að sé satt og þorir að iðrast hafi maður haft rangt fyrir sér og leiðrétta opinberlega, en þetta hef ég einnig staðið við.

Vel flestir lesendur mínir vita að ég viðurkenni fúslega minn stærsta glæp í samfélagi manna og hef aldrei reynt að réttlæta hegðun mína, heldur ritað þrjár bækur meðal annarra um það hvernig ég hef leitast við að taka heilun frá því atviki og deilt með öðrum.

Þar sem ég tók trú mína alvarlega þá var mér í nöp við þegar gagnrýnendur Kristinnar trúar bentu á hversu lík kredda kristninnar er kreddu míþrasar. Tók ég því ætíð sem orðhengilshætti innblásnum af anda andstæðingsins til þess að hræra upp í þeim sem væru að leita þess sem kristnir nefna sannleika.

Auk þess hafði ég hvergi séð nein rit fjalla um þetta efni. Það var eins og trúarfeður, hvaða kreddustefnu þeir aðhylltust frá Kaþólskri kennslu, til mótmælenda og út til jaðarsafnaða á borð við Votta Jehóva, þar sem ég lærði að lesa Biblíuna fyrst; það virtist sem þessi ásökun um skyldleika væri ekki svara verð svo ég fór ekki þangað.

Þegar ég tók við innblæstri vorið 2012, þess efnis að hljóðrita bókina „God’s Will“ neyddist ég til þess að hefja námsferil trúarinnar að nýju. Ég hafði staðið gegn þessum innblæstri í tæp tvö ár. Ég kærði mig ekki um að axla svo dýrmætt en um leið hræðilegt hlutverk sem Spámaður Guðs er.

Slík þjónusta krefst þess að maður sé bjargfastur í þeirri kennslu sem maður tekur að sér og algjörlega kjarkaður í að koma því á framfæri.

Þá þarf maður að líma nafn sitt við kennsluna og þar með taka þeirri útskúfun sem af því hlýst. Bæði af hendi þeirra sem þykir slíkur titill jaðra við geðbilun og sérstaklega frá trúuðu fólki sem er fljótara að stimpla falsspámenn en að skeina sig eftir niðurgang.

Þannig þarf spámaður Guðs að gæta sín í öllu því sem hann gerir upp frá því að skoðanir hans, lífsafstaða og það sem eftir hann liggur, sé í eins miklu samræmi við kennslu hans eins og í mannlegu valdi stendur. Slíkt er ekki alltaf auðvelt.

Nú hef ég áður rakið í formála bókar minnar Orðatal – sem er í opnu handriti á ordatal.not.is – hver fortíð mín er bæði áður en ég gerðist Eingyðistrúar og hver námsferill minn í andlegum efnum hefur verið alla tíð. Orðatal er eins konar uppgjör við innihald Biblíunnar og hver Jósúa Maríuson er frá mínum bæjardyrum í dag.

Ritun Orðatals hefði verið óhugsandi ef ég hefði ekki áður tekið við God’s Will og ritað hana niður með öll því sem fylgdi á meðan ég sannreyndi hana.

Á ég þar við að ég er mjög reyndur í því m.a. að sannreyna hvaðan andagift kemur og meta ávexti hennar, en ég fæddist skyggn og lærði að nýta mér þá hæfileika löngu áður en ég nýtti mér leiðsögn Biblíunnar til að ýta þeim hæfileikum til hliðar.

Einnig á ég við það eftir að ég tók við þessum innblæstri neyddist ég til að endurskoða allt sem mér hafði áður verið kennt. Ég varð að finna út hvort samtímamenning mín hefði í gegnum aldirnar hulið innsæi sem væri dýrmætt að finna og einnig hvers vegna spámaðurinn Múhameð betrumbætti spámanninn Jósúa fyrst ég ætti að betrumbæta Múhameð – nokkuð sem myndi kosta mig hausinn byggi ég í Arabistan.

Margt hef ég lært síðan, sumu hef ég gert skil í bókum mínum, öðru hér á þessum vef og einnig á vef mínum logostal.com, og eins á annarri Youtube rása minna. Rétt er að nefna að ég endurskírðist til Eingyðistrúar fyrir fáeinum mánuðum.

Orðatal hefur verið aðgengileg á Netinu frá því í júlí 2013 og verður um sinn í handriti. Ég er sáttur við 98% af efni bókarinnar en á eftir að endurhljóðrita hana og um leið laga örlitlar mál- og orðavillur í henni. Flestar þessar villur eru reyndar leiðréttar í síðari köflum.

Snúum okkur aftur að því hvernig villutrúin á Míþras var notuð til að ræna innihaldi þeirrar kennslu sem Jósúa Maríuson gaf fólki,.

Í dag rakst ég á fyrirlestur á Vefnum þar sem góður drengur sem játar trú á Jesú Krist samhryggðist að einhver maður í útlöndum missti líf sitt vegna réttlætisátaka. Rétt er að leitt er þegar fólk í blóma lífsins týnir lífi sínu en frumkristnir menn æðruðust ekki þegar fólk missti líf sitt fyrir réttlætis sakir, því þeir trúðu því að Skapari alheimsins myndi ekki láta slíka fórn ganga fyrir björg.

Slíkir hefðu einmitt hælt honum fyrir hugdirfsku ef hann hefði mætt örlögum sínum af kjarki þess sem trúir á réttlæti og sannleika og metur líftóru egós síns einskis í baráttunni við andaverur vonskunnar sem stjórna heimskerfi hlutanna eða yfirborðsins.

Það er einmitt Míþras trúin sem dregur úr fólki þennan kjark. Enda kennir hún varðveislu egósins; að þegar þú deyir eigir þú heimtingu á að verðmæta litla egóið þitt lifi af efnisdauðann – eða umbreytinguna – úr efnislíkama yfir í andaveru.

Slíkt er þvættingur sem stenst ekki innihald eingyðistrúarinnar frá fyrstu spámönnum hennar til hins síðasta (en margir eiga eftir að koma fram næstu þúsundir ára).

Eingyðistrúin lítur svo á að sálin – eða uppspretta lífs þíns og andagiftar – sé eilíf og persónuleg en elskurík orka sem hafi vald yfir efnisheimi og egói, en að yfirborðsheimur hlutanna sé samsettur úr fólki sem hefur yfirgefið þessa andagift og leyft egóum sínum að taka völdin og þar með hleypt innblæstri hinna föllnu engla að stjórn þeirra hugmynda sem stýra lífi þeirra.

Þessi grundvöllur gegnsýrir alla hegðun hins svonefnda kristna heims sem hefur lokað sig inni í gettóveröld iðnveldanna og heldur innviðum sínum saman með hugarblekkingum, dáleiðslu, spillingu og yfirborðsmennsku, svo rækilega að hann er bæði að hruni kominn innanfrá og náttúruheimur jarðar kringlunnar er að hruni komin undan honum.

Tökum lauflétt dæmi: Í allri umræðu meginmiðla og einnig í grasrótum iðnveldisins er rætt um hvort Íslam séu trúarbrögð stríðs og ofbeldis. Spurning sem er jafn fáránleg og hægt er að hugsa sér:

Gerðu lista yfir þau ríki sem ræst hafa styrjaldir, nema hafðu listann í tveim dálkum. Kristin ríki annars vegar og Íslömsk ríki hins vegar. Gerðu því næst annan lista yfir þau ríki sem áttu nýlendur og útrýmdu innfæddum frumbyggjum og að endingu lista yfir þau ríki fulltrúalýðræðis sem ræstu heimsstyrjaldir.

Endaðu svo á ríkjunum sem eru að tröllríða náttúrunni, allan tímann í téðum tveim dálkum.

Míþras trúin var samsuða úr Egypskum mýtum og öðrum launhelgum sem tengdust einnig frímúrara reglum og skyldu efni. Allar kreddur þeirra snérust um að hampa vissum elítum sem færu með öll völd, oft innvígðir gegnum kynsvall og skrítnar kynhegðanir sem síðar endurspegluðust í vissri afneitun kynlífs í fræðslu til lýðsins.

Þetta var einnig trú herforingja sem iðkuðu skáklistir strategíunnar og sókn eftir valdi. Slíkir hafa selt sálu sína og afneitað lífsgildum sköpunarinnar og því endurfæðst í illsku. Sál  og þar með sú mannvera sem hún skapar getur vissulega verið ill, en það er ætíð annaðhvort val eða sinnuleysi.

Líftóra egós þíns er einskis virði ef hún tekur ekki afstöðu með innsæi og réttlæti. Þetta veistu ef sál þín er við stjórnvölinn og þú varðveitir sál þína með því að standa með gildum þínum jafnvel þó það kosti þig téða líftóru; jafnvel þó rök þín hafi rangt fyrir sér í skilgreiningum á milli góðs og ills.

Fólk sem óttalaust mætir valdinu eins og vatn mætir hverju sem er, stendur óttalaus gegn spillingu valdsins og skapari lífsins stendur með slíkum, svo sem Jósúa sýndi þegar innblástur stöðuvatnsins bauð honum í labbitúr.

Slíkt fólk mun þræða hið þrönga einstígi þar sem Skapari okkar birtir okkur dulin undur sem dásemd er að læra og eru ekki háð hinum forgengilega dauða sem heimskerfi yfirborðsmennsku býður; heimskerfis sem er stútfullt deyjandi og sveltandi sálum. Slík sál býður einmitt hinum dauðu að grafa sína dauðu.

Fólk sem er upptekið við að grafa sínar dauðu sálir getur ekki gefið þér andlega næringu, en andleg næring, sé hún frá uppsprettunni, endurvinnur sál þína og sinn eilífa skapandi styrk. Spurningin ætti því ekki að vera hvort kreddur hinna og þessara trúarbragða séu sannleikurinn eða ekki heldur hvernig þú komist á eintal við uppsprettuna sjálfa.

Ég var alltaf sannfærður sem drengur að gatan væri til. Næstu tíu árin efaðist ég aldrei um að gatan var til enda rættust margir drauma minna og gera stundum enn.

Til að mynda dreymdi mig tíu ára fyrir því þegar grunnur var tekinn að nýju húsi heima hjá ömmu í sveitinni (en ég fluttist til ömmu þegar ég var níu ára) en grunnurinn að húsin var tekinn þegar ég var fimmtán ára.

Engum sagði ég drauminn og segi sjaldan drauma mína en þó hef ég haldið draumadagbók af og til frá þessum árum og geri stundum enn. Sumarið sem ég kynntist sambýliskonu minni dreymdi mig skrítinn draum sem ég skráði niður en ég gleymdi honum fljótlega.

Árið eftir að við sambúð okkar lauk, sjö árum síðar, rakst ég á færsluna og gapti af undrun, því draumurinn lýsti sambúð okkar á kjarnmikinn hátt frá upphafi til enda. Um svipað leyti kynntist ég sálfræði Carl Gustav Jung og heillaðist af nálgun hans á undraheima sálarinnar og margt í hljóðbók minni „Jákvæða Ferlið“ er undir sterkum áhrifum frá Jung og Alan Watts. (ferlid.not.is)

Átta ára var ég farinn að hugleiða yfirskilvitleg efni, enda var ég skyggn og hafði spáhæfileika sem sögðu mér að ekki væri allt eins og það sýnist.

Ekki lagði ég á þeim árum mat á það hvort maður væri bilaður á geði eða hvort það sem maður upplifði væri eins og maður upplifði eður ei. Ég komst fljótt að raun um að sumt sem maður telur sig skynja getur verið manns eigin óskhyggja eða ímyndun.

Stundum segir maður þó „að eitthvað sé eins og maður skynjar“ en maður veit þó að síðar getur sá skilningur og skynjun breyst. Sem dæmi má taka að þó þú sért einn heima og skynjir sveip í húsinu getur það verið duld úr eigin sálvitund, minning hússins af einhverju sem gerðist og enn er til í tíðni efnissins – sem er ekki fjarlægari rök en tilvist gsm síma – nú eða þá að þarna er sveipur á ferð um stund.

Átta ára var ég því farinn að spyrja spurninga á borð við „er til guð, eða guðir, eða eitthvað meira?“ Hefur sú kjarnaspurning fylgt mér allt mitt líf en sama ár lagði ég á mig að læra Faðirvorið og bað það stundum á kvöldin upp frá því.

Aldrei varð ég fyrir neinum þrýstingi frá uppalendum mínum, hvorki hvetjandi né letjandi, í þessar áttir og hef ég ávallt verið forsjón minni þakklátur fyrir það, því ég veit með vissu að áhugi minn á óéðri tíðni tilvistarinnar er sprottinn af mínum eigin skrýtna áhuga en ekki fyrir utanað komandi þrýsting.

Vissulega hef ég þó oft orðið fyrir áhrifum úr ýmsum áttum. Annað er ekki hægt.

Fyrir einhverja dularblessun forlaganna, eða fyrir kjark minnar eigin sálar, hef ég aldrei verið hræddur við að fara ótroðnar slóðir í leit minni að svörum við téðri kjarnaspurningu og oft ruggað bátnum af þrákelkni minni til að vera sannur og heill í þessari leit, hvort sem sýn mín á hverjum tíma hefur verið rétt eða röng.

Þegar ég var tvítugur hafði ég þegar fetað ótroðnar slóðir, ræktað skyggnigáfuna, fiktað í spámiðlun með ýmsum aðferðum, og jafnvel tekið fyrstu sporin í kynngi svo eitthvað sé nefnt. Mikið hafði ég skoðað austrænar hyggjur og var mjög spenntur fyrir shaman’isma en eingyðistrúna (kristni, júðsku, islam, zoroaster) lét ég vera og forðaðist eins og heitan eldinn.

Þar kom að ég varð fyrir magnaðri trúarlegri upplifun, fyrst einu sinni og svo aftur og aftur yfir nokkurra vikna tímabil. Endaði sú upplifun, sem var eins og straumur af tengdum upplifunum, í því að ég tók kristna trú. Umskiptin voru mér sjálfum þvert um geð í fyrstu en hef ég vaxið í skilningi minum á boðskap meistarans æ síðan, en sjaldna á hefðbundinn hátt. Skrýtið hæfir jú skrýtnum.

Þó langt sé um liðið hefur stígurinn verið krókóttur og þröngur alla tíð. Sem dæmi má nefna að hugsun Taó hefur alltaf verið nærri sál minni og þó ég lesi mér lítið til um þá hugsun þá er eins og hún sé undirliggjandi lind á bak við margt í sýn minni á heiminn.

Svo römm er sú taug að lestur einnar blaðsíðu í bók Miyamoto Musashi – Go Rin No Sho – hafði svo djúp áhrif á mig að ég réð mig í vinnumennsku á sveitabæ og var þar hátt í tvö ár meðan ég þróaði hugleiðsluaðferð til að skilja innihald þessarar síðu. Er sú reynsla enn með mér rúmum tveim áratugum síðar.

Sumarið 2010 fékk ég vissar vitranir í kjölfar bænastunda sem rugguðu mínum innri bát.

Þessi atriði ágerðust fram til vorsins 2012 þegar ytri þrálát ytri atvik í tilveru minni tóku að undirstinga sömu innri vitranir. Vild ég ekki hlýða því sem mér fannst mér vera ýtt út í en lét undan. Nánar lýsi ég ekki þessum trúarlegu upplifunum í rituðu máli en þær urðu til þess að ég ritaði bókina „God’s Will.“

Var mér þvert um geð að rita þessa bók og hálfu ári eftir tilurð hennar tók ég hana af netinu. Gerðust þá fleiri atvik í ytra lífi mínu sem ágerðust og gerðu mér erfitt fyrir. Eftir kyrrláta kvöldstund ákvað ég að setja bókina aftur á Vefinn og breyttust ytri aðstæður hratt aftur.

Þetta var haustið 2012 en í desember 2012 hóf ég að hreinskrifa bókina og endurhljóðrita hana og er sú upprunalega einnig á Vefnum til samanburðar – þ.e. hvort hreinritunin fylgi eftir hinum upprunalega innblæstri. (prophet.not.is) og (prophet2012.not.is)

Hér er auðvitað stiklað á stóru og sumt er þegar tilgreint í formálanum að Orðatal. Skemmst er þó að nefna að í gegnum árin hefur sjálfsnám í Biblíunni og tengdu efni verið mér mikilvægt. Nægir að nefna að ég las um tíma hina heilögu bók á þrem tungumálum mér til skemmtunar og að ég hef afar gaman af að gjugga í hið heilaga rit Múslíma, Kóraninn.

Þar sem minnst er á Kóraninn má benda á skemmtilegan misskilning á orðum Múhameðs sem betur er útskýrður á ensku. Það er stór munur á setningunni „I am the last prophet“ og setningunni „I am the latest prophet.“ Læt ég mér færara Íslenzkufólki um að snara þessum mun á ástkæru ylhýru.

Í þessu sambandi má koma fram að Kóraninn var færður í letur fáeinum áratugum eftir lát spámannsins og að Nýja Testamentið okkar hátt í öld eftir lát spámannsins Jósúa Maríu- og Jósepssonar.

Vorið 2011 var ég búinn með þetta verkefni og sáttur við frágang þess þó ég vissi að ritun bókar af þessu tagi myndi ekki verða mér til framdráttar í okkar sérstaka nútímasamfélagi í Norður Atlantshafi. Mánuðum saman hafði ég farið yfir ritið og borið innihald þess saman við innihald Eingyðistrúarinnar á sem breiðustum grundvelli.

Var ég tilbúinn til að fleygja öllu draslinu ef minnsti vafi væri á hvaðan innblásturinn kæmi og þurfti að kafa verulega djúpt í efnið til að svara þeirri spurningu. Á sama tíma verð ég fyrir skrítnum sýnum. Þó ég þekki Biblíuna þokkalega vel og hafi bæði predíkað upp upp úr henni og notað í rökræðum þá hafði ég ekki mikinn áhuga á innihaldi síðasta kafla eða bók hennar; Opinberun Jóhannesar.

Hafði ég mínar ástæður til en í kjarnann er sú merka spádómsbók verulega torskilin og flókin.

Margir fræðimenn hafa skrifað um hana í gegnum aldirnar og er til hafsjór af efni um túlkun hennar. Ber helst að drepa niður á að til þess að túlka hana þarf verulega haldgóða þekkingu á allri Biblíunni og þá djúpa en einnig skarpa sýn á samtímahugsun spámannsins og postulans Jóhannesar.

Hef ég því séð margar túlkanir á boðskað Opinberunar bókarinnar en því miður er þeim öllum áfátt hvað það snertir að túlkanirnar eru oftast nær notaðar til að styðja við annan boðskap sem túlkendum eru kærar.

Vafalust slepp ég ekki við þann stimpil en engu að síður fékk ég sýnir, oftar en einu sinni, sem sýndu mér túlkun á þrem grunnatriðum. Það eru innsiglin sjö, skilaboðin til hinna sjö engla safnaðanna sjö og svo dráp spámannanna tveggja. Beið ég þó þar til vorið 2014 að færa túlkun tveggja þessara sýna í letur á logostal.com.

Hið þriðja hef ég minnst á í einhverjum skrifum en það er sýn sem var mér sjálfum ætluð til skilnings vegna rannsóknar minnar á hinni miklu Eingyðistrú. Sjáðu til; rauði þráður þessarar trúar, og þrátt fyrir að þrír sjöundu hlutar mannfólks þekki afsprengi hennar í formi Íslam, Gyðingdóms og Kristni, er sá að hún hefur heyjað varnarstríð frá getnaði. Svo er enn.

Það er nær enginn sem þekkir kjarna þessarar miklu trúar í dag, sárafáir sem þekkja menningarbakgrunn hennar sem fæddi af sér hin þrjú stóru trúarbrögð (eða fjögur sé Zoroaster tekinn með, en sú trú var stór og útbreidd um aldir).

Það er umfram allt skelfilegt að sjá hvernig nær enginn veit hvernig kjarnahugsun í spádómum allra útgáfna þessarar trúar er að stjórna þróun mannssögunnar beint fyrir faman augun á okkur; og sveipa með sér þeim sem ekki sjá þetta.

Sumarið 2013 ritaði ég bók mín Orðatal, þar sem ég rek rauða þráð Biblíunnar í léttu söguformi. Gerði ég það að hluta til sem uppgjör en einnig vegna þess að ég hafði í kjölfar þeirrar vinnu sem ég rek hér fyrir faman lært að skilja margt upp á nýtt og ég vildi reifa það fyrir aðra ef vildu kynna sér. Síðan hef ég lært fleiri atriði og minnst á sum þeirra en önnur bíða frekari rannsókna og innblásturs.

Eftir að ritun Orðatal var lokið og hún tilbúin sem handrit – en ég á enn eftir að hreinrita og endurhljóðrita handritið – hóf ég undirbúning þess að klára útskýringar á innsiglunum sjö og englunum sjö. Meðan sú vinna var í gangi áttaði ég mig á því að God’s Will lauk rýniferli og hóf hreinritun í desember 2012. Spurði ég þá í bæn, líklega oftar en einu sinni „hvað fleira gerðist í sama mánuði.“

Ég hætti að spyrja þeirrar spurningar eftir að ég fékk skýra sýn. Þessi sýn kom mér í opna skjöldu og það tók mig vikur að læra að treysta henni. Því hún hefði vel getað verið mín eigin ímyndun eða óskhyggja. Sýnin var á þá leið að höfðingi föllnu englanna hafi þá verið settur í dýflissu.

Útskýri ég ekki sýnina sjálfa, hvað ég sá, hvar eða hvernig – hún er mín til geymslu – en þetta er túlkun hennar. Það sem gerði að verkum að ég efaðist um réttmæti hennar og tók vikur í að hugleiða hana er sú að sé hún rétt þá er afleiðing þess sýnilegt í veröldinni nú þegar.

Á þessum vikum sá ég vaxandi ringulreið í heimsmálum og einnig í rökvísi veraldarleiðtoga hér heima og víðar.

Sé það rétt sem Biblían kennir – og fleiri fræði – að veraldarleiðtogar og leiðtogar skipulagðra trúarbragða séu á valdi höfðingja föllnu englanna þá er rökrétt að ætla – svipað og útskýrt er varðandi englana sjö – að hann stjórni þeim í gegnum innblástur og innsæi sem þeir séu móttækilegir fyrir á grundvelli sinna raunverulegu gilda.

Einstaklingur sem t.d. hefur sterk gildi sannleika og afstöðu með heilindum og heiðri er ekki móttækilegur fyrir innblæstri frá föllnu englunum. Sé foringi þeirra hins vegar fangaður þá hverfur miðstýring þeirra og hver hönd verður uppi á móti annarri. Ringulreið hefst af því líklega vilja sumir þeirra verða höfðingjar sjálfir en allir vita þeir þó að tími þeirra er afmarkaður og stórir tímar í hönd.

Þú munt því sjá vaxandi ringulreið og andlega óvissu næstu mánuði og hugsanlega ár, sérstaklega því tvær orrustur eru framundan. Önnur þeirra er orrustan þar sem heimsbyggðin mun sjá skýrum stöfum að áðurnefndur rauði þráður er raunverulegur og fólk fær val um að taka afstöðu. Hin er sú hvort mannkynið hættir að fremja hægfara sjálfsmorð eða hraðar því ferli.

Þriðja stóratvikið er í boði, en aðeins ef mannkynið kemst í gegnum nefndar tvær hugar og veraldar þrengingar; það er valið til umbreytingarinnar miklu. Öll mín skrif á logostal.com og mörg skrifanna á hreinberg.is eru með hana í huga; auðmjúkur leiðarvísir að því hvernig við getum fundið þessa umbreytingu.

Ég nota hér orðið auðmýkt því sjálfur vil ég ekkert handa mínu egói út úr þessu öllu. Minn veraldarmetnaður snýst um að eignast aftur heimili og hafa skjól fyrir hunda mína og geta sinnt mínum áhugamálum. Mér er þó ekki sama um fjölskylduna sem við tilheyrum.

Fyrst og fremst því fyrsta vikan er á enda, hvíldardeginum líkur brátt, og mig langar að sjá hvers megnug við verðum í næstu viku sköpunarinnar og einnig að ári liðnu.

Ég þrái að mannkynið hætti að vera reiður unglingur með handsprengju í fanginu.

Þrjátíu og þrem árum eftir martröðina góðu fann ég götuna. Hún var ekki til þegar mig dreymdi drauminn heldur var byggð eftir að ég var fluttur úr hverfinu. Merking draumsins varð mér hins vegar ljós kvöldið sem ég gekk um hverfið, meira því ég átti leið þar um, og rakst á götuna sjálfum mér til djúprar undrunar.

Að endingu má rifja upp, varðandi heimsendaspár, að fólk ruglar oft stórum sýnum saman við innri ímyndir. Manneskja sem býr við ótta, kvíða, reiði eða fyrirlitningu (og hatur) sem sér eða óskar eftir breytingum sér hana á neikvæðan hátt t.d. með tortímingum, eyðileggingum, dómum og slíku.

Sá heimsendir sem sjáendur liðinna alda lýstu var í raun táknræn breyting á endalokum heimsmyndar eða hugsunarháttar og sú umbreyting gerðist (að mínu mati og voru það sýnir sem opnuðu mér þann skilning) árin ’65 til ’75. Rökstuddi ég það nokkuð ýtarlega á logostal.com.

E.S. Þessi grein var fyrst rituð sem stöðu uppfærsla á Facebook og varð óvart svona löng. Ég bendi áhugasömum á að á logostal.com skrifa ég meira um vangaveltur mínar um trú en hér.

Ég vil þakka einum FB vina minna sem deildi í athugasemd að hefði einnig hlotið sýn sem staðfesti hluta þess spádóms sem hér er birtur. Það er alltaf mikils virði þegar farið er út á hálan ís eins og ég geri með mörgum trúarskrifa minna, að fá samhljóm.

Við vitum öll að það er margt að hér hjá okkur – og margt sem er súper gott. Þegar ég horfi á umræðuna – og samræðuna sem er minni en hún er til – þá leita ég sífellt að rótinni; hver er rót vandans.

Þá hef ég engan áhuga á hvort það er í stjórnmálunum, bankakerfinu, smáiðnaðinum, menningu og listum, menntakerfinu eða annars staðar, heldur hver sé rótin undir öllu draslinu.

Ég hef ekki enn fundið svarið en ég hef fundið vegstikur í þokunni. Fyrsta vegstikan var sú að þjóðin ætti ekki samræður en það er misskilningur.

Fólk ræðir saman hvar sem er og það er auðvelt að fá fólk í samræður. Næst hélt ég að það væri sjónvarsfóðrunin og ég er ekki alveg búinn að afskrifa það því ég sé mörg merki þess en þarf að rökstyðja það í dýpri grein en þessi stutta færsla leyfir.

Næst hélt ég að það væri þekkingarskortur og það er auðvelt að rökstyðja það sömuleiðis en aftur þyrfti það lengri grein því til að sýna það þarf að sýna hvernig margir punktar úr menningu bæði okkar Íslendinga og Evrópu eru að hafa áhrif á hugarfar og mótun samfélagsins í dag en þó almenningi ómeðvitað.

Til að sjá þá þunkta þarf maður að þekkja heimspekiþróun aldanna, dulda og hálfdulda punkta úr sögunni og einnig að þekkja trúarheimspeki þokkalega; svo það býður. Ég hef engu að síður rekist á í samræðum að vel flest fólk þekkir nógu marga punkta til að vita hvort maður bullar í þeim ef þeim eru sýndir nýir og að fólk hefur gaman af að tengja saman nýja sýn ef hún er aðgengileg. Svo þetta er ekki rótin.

Þá fór ég að velta fyrir mér hvort það væri siðferði og þar var ég mjög lengi og er enn að velta því fyrir mér. Ég sé fólk sniðganga nágranna sína sem beittir eru kerfisofbeldi. Ég sé fólk taka þátt í einelti vegna sleggjudóma. Ég sé fólk líta undan og afneita samstöðu þegar vinnustaðaofbeldi á sér stað.

Ég sé fólk samsinna góðum gildum en fórna þeim fyrir yfirvinnu, starfsframa eða skemmtilega sjónvarpsþætti; sem er hið sama og hafa skoðun á einhverju en taka afstöðu með öðru. Ég sé fólk ljúga eins og enginn sé morgundagurinn er því hentar og ég sé reiðiálfana í umræðunni þeyta upp þvílíku moldviðri í kringum sig og viðhlæjendur sína að hægt er að tínast í því dögum saman, en hvergi neitt sem hvetur fólk til samstöðu og átaks um breytingar á atriðum sem við öll virðumst sammála um.

Ég vil því ekki afskrifa siðferðisvitund en ég veit ekki hvort hún er kennanleg eða hvort hæfileiki hennar sé meðfæddur.

Ennfremur veit ég að ekki er hægt að benda manneskju sem hefur – tja síðra siðferði – á að skortur sé á því niðurstaðan er þá reiði og úlfúð. Því hversu velhugsandi sem við teljum okkur vera þá erum við ætíð háð vef sjálfsblekkinga um eigin sjálfsímynd og stöðu í samfélagi.

Vissulega trúi ég því að skrif mín eins og þau birtast í „Endurreist Þjóðveldi“ og í „Ferli jákvæða viljans“ bendi á hagnýtar leiðir til úrlausnar, en erfitt reynist að finna áhugasama til að kynna sér þær hugmyndir og sumar þeirra virðast of langt utan við ramma sjóndeildarhrings flestra.

Er það vel því sannleikur sem ekki er skoðaður hlýtur að vera rangur og skoðanir sem ekki skiljast við fyrstu framsetningu eru rangt framsettar. Tek ég því þannig að það sé ekki hinir heldur ég sem séu strandskerið.

Eins og Ferli jákvæða viljans kennir, „ef þú nærð ekki árangri ertu að gera eitthvað rangt og þarft að reyna aðra nálgun,“ og ennfremur „ef fólk viðurkennir þig ekki þá ertu að nálgast það á rangan hátt.“

Þannig séð, þó ég hafi lýst lausnum í sjálfshvatningu einstaklings og þjóðar í tveimur ritum þá er ég sáttur við ritin því ég skil þau og allir höfundar vita að þeir eru sjálfir lesandinn sem skrifað er til. En það breytir ekki því að sem hugsandi mannvera í samfélagi þá leita ég samt að svari við spurningunni; hvar er rótin?

Hver er rót þess vanda sem samfélag okkar á við að stríða?

Þegar Konstantin keisari reisti hina Kaþólsku skurðgoðakirkju sem síðar mótaði nær alla kristna söfnuði, þar á meðal hinn Íslenska voru valin og hreinrituðu fjögur rit sem sögðu frá spámanni Guðs að nafni Jósúa.

Jesú er borið fram Jósúa á Arameísku sem var móðurmál hans og Yehoshua á Hebresku. Orðið kirkja merkir söfnuður á Grísku sem var fyrsta opinbera mál ritninganna. Á tíma Konstantíns var Gamla testamentið þegar til á Grísku og hafði verið um sinn.

Hin svonefnda Septuagint þýðing var um það bil þriggja alda gömul og var notuð þar til Vulgata þýðing hinnar heilögu Rómversk Kaþólsku kirkju á gamla testamentingu leit dagsins ljós.

Á sama tíma voru til fleiri rit sem sögðu frá einum magnaðasta af spámönnum Guðs, en aðeins fjögur þóknuðust því valdakerfi sem Konstantín kom á fót. Eitt þeirra, Tómasarguðspjall, var einmitt vinsælt í hinu Koptíska Egyptalandi.

Ekki skilja mig svo að hin Egypska kristni sé minna smituð af skurðgóðadýrkun en hin Kaþólska, því Konstantín réði því sem hann vildi í Egyptalandi á fjórðu öldinni. Það sést best á eftirfarandi.

Árin 40 til 400 var sú trú er postular – eða nánustu vinir – Jósua Jóseps og Maríusonar hrundu af stað – svo mögnuð í hjörtum og sálum fólks að það hikaði ekki við að láta fleygja sér fyrir ljón frekar en að láta af trú sinni.

Þær tvær aldir sem liðu frá Konstantín til Múhameðs breyttist þessi trú og þynntist. Þegar Múslímar höfðu hertekið Egyptaland veittu valdhafar skattaívilnanir til trúbræðra sinna – og systra – sem sigraði hið kristna Egyptaland á rúmlega öld, að mestu.

Höfum hér í huga að Múhameð tók það fram í Kóran sínum að hin nýji innblátur frá Guði væri einmitt vegna hinnar kristilegu skurðgoðadýrkunar. Hann tók skýrt fram að Jósúa sonur Maríu væri stórfenglegur spámaður Guðs og að hann hefði unnið hlutverk sitt fullkomlega.

Síðan bætir hann við að síðari tíma fylgjendur hans hafi mengað og breytt boðskap hans og breytt í skurðgoðadýrkun. Sem stenst sögurýni sem nær enginn yfirborðskristin nútímamanneskja nennir að setja sig inn í. Enda nóg að gera annað við sjónvarpsgláp, skemmtanalíf, bíóferðir og skvaldur á samfélagsmiðlum.

Dáleiðsla múgsins og tilbeiðsla hins sjálfkvæma egó er orðin yfirgnæfandi í hugum og hjörtum fólks. Fólk er jafnvel  hrætt við að játa trú, því svo margir prestar og predikarar trúarbragða hafa eyðilagt hana með forpúkun trúarbragðanna.

Að lokum vil ég minna á að ég er ekki Múslími þó ég viðurkenni Múhameð sem spámann Guðs. Ég viðurkenni einnig Abraham, Móse, Daníel, Zoroaster og fleiri. Ég stend utan trúarbragða og hef ger síðan ég var 23 ára gamall. Ég var niðurdýfingarskírður kristinn og stóð þannig mjög lengi.

Nýlega endurskírði ég sjálfan mig með niðurdýfingarskírn; ég játa trú á einn skapara Alheimsins og engan guð annan. Ég þjóna engu né engum öðrum en honum. Trú mín er frjáls og óháð kreddum, útskýringum, fræðum eða öðrum hugmyndakerfum manna. Hún tilheyrir mér og því persónulega sambandi sem ég rækta við Guð, minn andlega föður.

Ég set hér til gamans tengil í Wikipedia grein um kristna Egypta.

Víða heyrast viðtöl við sérfræðinga með ýmsar skoðanir en flestir tala þeir mest um kannanir og stefnur. Minna bólar á einföldum úrræðum til úrbóta, eða betrumbóta. Minna ber á þeim röddum sem ræða um hvað rétt sé gert, eða sé til fyrirmyndar, í kerfinu.

Stöku sinnum stígur fram kennari eða foreldri sem ræðir beint um staka þætti sem eru til vansa og benda í leiðinni á eitthvað sem er gott eða nefna sérstakar framfarir. Á engu þessu hef ég sérstaka skoðun, né þekkingu. Það er langt síðan ég var þolandi þessa steinrunna kerfis. Ég veit ekki hvernig það hefur þróast síðustu þrjátíu árin auk þess sem ég hef aldrei kynnt mér hver hugsun þess er.

Þó starfaði ég sem kennari – eða leiðbeinandi – í átta ár og veit eitt og annað um þekkingu, þekkingarleit, og þekkingarmiðlun.

Ungur að árum las ég bók sem hafði meiri áhrif á viðhorf mín en ég gerði mér ljóst. Ég var fjórtán ára þegar mér var gefin bók sem heitir Summerhill skólinn eftir A.S. Neill. Ég átti býsna erfitt með að lesa hana á þessum árum enda viðfangsefnið langt út fyrir þann hugarramma sem ég bjó yfir þá. Bókin er hins vegar vel þýdd, vel skrifuð, og innihald hennar er merkilegt.

Bókin styður þá kenningu að börn vaxi best, þroskist best, og læri best, ef þau fái algjört frelsi til að gera það á sínum eigin forsendum. Höfundur var stofnandi og skólastjóri Summerhill skólans og dóttir hans tók við honum eftir hans dag. Bókin sem slík var kannski aðgengilegri mínum unga huga fyrir þær sakir að hún byggðist upp á einföldum frásögum úr skólastarfinu. Allar þessar frásögur einblýndu á einstaklinga sem sýndu gott dæmi um innihald, eða stefnu, skólans.

Neill skrifaði vafalaust margar aðrar bækur. Mér hefur skilist að hann hafi verið ötull fyrirlesari og verið óþreytandi að boða út viðhorf sín og reynslu. Löngu síðar þegar ég hafði sjálfur afskipti af börnum og öðru uppeldi, fann ég til hvatar til að nýta þá sýn sem þessi bók hafði gefið mér og eftir því sem árunum miðar áfram hneigist ég sífellt meir í þá átt að samsinna skoðunum A. S. Neill varðandi uppeldismál.

Af þessum sökum á ég bágt með að skipta mér af menntunar kerfi samtímans, því margir þekkja til þeirrar reynslu og skoðunar sem starfsemi Summerhill skólans byggist á. Ég hef í raun engu við það að bæta, nema kannski að hvetja aðra til að lesa sér til um þetta. Sérstaklega þá með tilsjón til sjálfshvatningar (Self development) sem á sér vaxandi gengi á vesturlöndum. Það eru mjög áhugaverðar víxlanir (Correlation) þar á milli sem þó er þýðingarlaust að rekja í svo stuttum pistli.

Reynslan hefur sýnt að fólk þarf að feta þessi tvö einstigi til að skilja dýptina þar á milli. Ástæðan er sú að suma þekkingu þarf að upplifa til að skilja. Þú getur ekki útskýrt rauðan lit fyrir blindum manni. Gefðu honum sjón og hann sér.

Að framansögðu er ég á þeirri skoðun að Íslenska menntakerfið sé steinrunnið og gelt á meðan það metur starfsemi sína eftir vinnustundum, úrræðaskýrslum sérfræðinga og þáttökuleysi foreldra, sérstaklega meðan þolendur þess fá ekki að vera gerendur í því.

Umfram allt hlýtur hverjum fullorðnum sem er, sem þekkir til barna og þroska, að vera ljóst hversu fáránlegt það er að skikka börn í þurrabúðarsetu klukkustundum saman sem neytendur þurrlegrar þekkingar sem metur svo viðtekningu þeirra með yfirborðskenndum prófum í lok tímabils. Slíkt hvetur til staðnaðrar hugsunar, slær á hvöt til að tengja saman óskylda þætti þekkingar svo úr verði sköpun og skikkar þolandann til að taka við í stað þess að leggja til.

Ég hef þannig enga skoðun á því hve mikið kennarar skuli vinna í stundum. Enga skoðun hef ég á því hvort lengja ætti skólaárið eða stytta það. Ég hef hins vegar skoðun á viðhorfi. Hundrað tungumál barna, starfsemi Summerhill, gildi skapandi hugsunar, eru allt viðhorf sem vert er að skoða og vinna í. Umfram allt held ég að menntun sé sérstaklega steinrunnin meðan við prófum úr lærdómi með núverandi hætti og á meðan uppalendur barna séu ekki þáttakendur í kerfinu.

Einnig er vert að íhuga hvernig menntun var í upphafi á dögum munnlegrar geymdar s.s. í fornfræðum Íslendinga sem nýttu sér bundið mál og minni. Sú aðferðafræði var einnig til grundvallar hinnar upprunalegu Akademíu á dögum Forn-Grikkja.

Var það ætlan mín með þessari færslu, sem óvart drap á fleiri þáttum, sú að birta eina hugmynd sem ég hef lengi gengið með. Hugmyndin er afar einföld en gæti á örskömmum tíma gjörbreytt árangri hins Íslenska menntakerfis. Hún er svona:

• Breytum prófum allra anna þannig að einungis sé eitt próf úr önninni en það tengi saman þætti úr öllum fögum annarinnar. Þetta fær nemandann til að hugsa – eða skapa – og neyðir kennarann sömuleiðis til að matreiða þekkingu sína þannig að hún skiljist. Eins og allir vita skilst engin þekking án þess að nemandinn fáist til að hugsa um hana.
• Fjarlægið mætingarskyldu nemenda og innviklið mætingarhvatningu í staðinn.

Því miður er þetta líklega of einfalt fyrir menntakerfið að skilja, enda því viðhaldið af fólki sem það ól upp.

Þegar ég hóf útgáfuna voru margir í tölvu- og hugbúnaðar bransanum sem fullyrtu að slík útgáfa væri ekki framkvæmanleg hérlendis. Það hefði verið reynt margoft áður.

Mér tókst þó að gefa út 13 tölublöð á fjórum árum og eitthvað af fréttabréfum. Það var lærdómsríkt tímabil. Margt lærðist um rekstur fyrirtækja, markssetningar og ennfremur um fólk.

Eftir að útgáfan hætti gerðist ég Freelance tölvukennari og var það mitt aðal starf næstu átta árin. Lærði ég enn meira um fólk og fullnumaði mig í margs kyns tölvutækni.

Sérstaklega kynntist ég á þessum árum „ástandi hugsunar“ bæði hérlendis og erlendis. Með orðunum Ástand hugsunar á ég við hvernig fólk nálgast þekkingu og úrvinnslu hennar.

Rétt er að nefna dæmi um hvað átt er við:  Þegar lært er á tölvu lærir notandinn að miða með mús á orð eða myndir á skjá, smella með músinni, og eitthvað gerist. Forritið sem er notað er þá sérhæft í einhverjum tilgangi s.s. bókhald, ritvinnsla, tölvusamskipti og svo framvegis.

Að nota mús er þægilegt og gerir vinnuna skemmtilega. Ef ég kenni nemanda mínum að nota lyklaborðið svo til eingöngu, eða flýtilykla í stað músar, er það leiðinlegt og fráhrindandi. Sá sem notar flýtilykla nær að nota forritið hraðar og skila meiri árangri en sá sem eingöngu notar mús. Áttatíu prósent notenda kjósa frekar mús.

Sama hugsun tröllríður nálgun nútíma fólks á flestum sviðum mannlegs lífs. Músarfólkið hefur lítinn áhuga á skilvirkni, fagnálgun eða árangri, en þeim mun meiri á yfirborðsviðurkenningu og þægilegheitum. Hið sama á við um forritun og þess vegna er tölvan orðin áttavillt.

Ef þú lærir forritun og smíðar einfalt forrit fyrir notendur þarftu fyrst að spyrja þig á hvaða vettvangi forritið skuli notað. Annars muntu ekki vita hvernig það skuli hannað né í hvaða forritunartækni. Sé það ætlað fyrir notkun á Netinu er auðvelt að svara þessu. Í áttatíu prósent tilfella myndir þú nota PHP forritun í viðmót og MySQL til að geyma gögnin. Þar á eftir myndir þú athuga Ruby on Rails, Python eða .NET.

Hver svo sem tæknin er sem þú notar muntu innan fárra mánaða lenda í þeirri leiðu stöðu að tæknin sem þú notar rammar þig inni.

Ef þú gerðir forritið með .NET yrði staðan sú að enginn getur notað forritið þitt nema hafa Windows stýrikerfið. Þetta væri þó í góðu lagi því meirihluti fólks notar þetta stýrikerfi. Ef þú notar Java munu notendur allra stýrikerfa s.s. Macintosh, Linux og Windows geta notað forritið.

Þó munu sömu notendur lenda í samskonar vanda og .NET lausnin krefst sem er sá uppfæra þarf grunnkerfið reglulega og með mismiklu veseni. Hið fyrrnefnda er þó öllu þægilegra en hvoru tveggja rammar þig inni.

Veljir þú að nota C++ eða Open Pascal muntu fljótt lenda í því að frá sjónarhóli agaðrar forritunar eru bæði umhverfin þægileg  en um leið er lítill og slæmur stuðningur við þessi kerfi með tilliti til stýrikerfa og API safna. Þú þarft því að framkvæma betri undirbúningsvinnu sem óvíst er hvort aðstæður verkefnisins leyfi.

Veröld tölvuumhverfisins að mestu óstöðluð hvað varðar nálgun hugsunar frá hagkvæmnissjónarmiði samfélags eða áframhaldandi þróunar. Til er nóg af litlum tæknilegum stöðlum sem tilgreina stök verkefni – eða ákveðin forritunarmál – eiga að haga sér. Þannig er með alla okkar veröld, hún stefnir sinnulaus að feigðarósi en í afar nákvæmum skrefum.

Það er til hellingur af efni sem varpar hulunni af heiminum og sýnir hann eins og hann er. Hins vegar erum við samfélag. Samfélag sem vill ekki flækjur undir yfirborðinu.

Hver vill vita bankar skálda peninga úr engu? Allir vita að ekkert verður til úr engu. Alveg sama hvað Jóhannes Björn segir í Falið vald, eða aðrir sérfræðingar. Sumt er of ótrúlegt til að vera satt? Einu sinni vissu allir að jörðin var flöt.

Hvað veistu

Allir vita að Hitler var brjálað illmenni sem slátraði Gyðingum sem væru þeir sauðfé. Vill einhver vita að Nasistar drápu að meðaltali 650.000 manns á ári, allan sinn valdatíma. Að Rússneskir Kommúnistar drápu að meðaltali 1.100.000. Við seldum síld til Rússlands og fengum oliu í staðinn. Hver vill vita að á valdatíma Maós í Kína voru enn fleiri drepnir.

Vill einhver vita það að Hitler var almennt mjög dáður af fólki víða í Evrópu bæði fyrir og í stríðinu? Hann átti gríðarmikið fylgi í Frakklandi, Belgíu, Ungverjalandi, Rúmeníu og víðar: Því hann sagði hluti, og gerði hluti sem almenningur vildi.

Vill einhver vita að gyðingahatur var landlægt í allri Evrópu frá miðöldum og til dagsins í dag. Vill einhver vita hvers vegna það er ekkert gyðingavandamál í Evrópu síðan 1945? Vð vitum að Hitler var brjálaður fjöldamorðingi, og það dugar.

Við erum fávitar, ég líka. Við erum hinn almenni maður sem lifum okkar daglega lífi byggðu á einföldum viðurkenndum staðreyndum, sem eru hafnar yfir allan vafa. Við hlúum að okkar fjölskyldu, vinnum fyrir peníngum, kaupum fyrir það bíla, hús og annað.

Um þessar mundir er í tísku að eiga stór gasgrill á svölunum. Í fyrra voru það tjaldvagnar, og 2007 voru það stórir jeppar.

Við eyðum ekki tíma og þægindum í að skyggnast á bak við tjöldin. Við erum hinn nútímalegi upplýsti maður, með sjónvarp, útvarp, trúfrelsi, kosningarétt, og allir kunna að lesa.

Stórt er spurt

Hefðir þú gerst gerst sjálfboðaliði hjá Kólumbusi til að sigla fram af brúninni? Hefðir þústaðið með Niels Bohr þegar hann reifst við Einstein um skammtakenninguna? Á þeim tíma vissu allir að Bohr var sérvitur maður með skrýtnar hugmyndir.

Hefðir þú staðið uppi í hárinu á Rannsóknarrétti Kaþólsku kirkjunnar og fylgt liði með Lúther? Hefðir þú barist í andspyrnuhreyfingu Frakka gegn Nasistum eða hjálpað Abraham Lincoln að afnema þrælahald?

Tókst þú afstöðu gegn útrásarvíkingum meðan þeir rændu þjóðina?

Þessi vefur er fyrir þá sem hugsa út fyrir rammann. Þá sem eru sáttir við þá staðreynd, að þeim er boðið í færri partý. Þessi vefur er helgaður fólki sem skyggnist á bak við tjöldin, og þorir að taka afstöðu.

*

Svo er til fólk sem veit að í gamla testamenti var nafn Guðs ritað YHVH, sem sumir túlka sem Jahve en aðrir sem Jehóva. Vafalaust eru til aðrir framburðir.

Sjálfur trúði ég þvi áratugum saman að þetta skipti öllu máli; að vita hið rétta nafn Guðs og nota það í bænum og á öðrum stundum.

En er heimurinn svarthvítur? Eru blómin í öllum regnbogans litum? Er fjölbreytni í náttúrunni? Er veröldin sköpuð? Ef hún er sköpuð, hver skóp hana nema Guð?

Sé hann svo hrifinn af fjölbreytni, hvers vegna ætti  hann að hanga í nafninu sem Hebrear töldu vera hans rétta?

Sumar fullyrðingar vekja fleiri spurningar. Loka spurningin er þessi: Áttu að nota nafn Guðs eins og það birtist á bók, eða eins og hann blæs í þitt eigið brjóst á stund bænar? Með öðrum orðum, er Guð fyrir þér persóna sem þú þekkir eða hugmynd byggð á frásögn annarra?

Hvert svosem nafnið er þá skulum við muna að Drottinn, drottinn, Guð, guð eða Allah eru ekki nöfn heldur skilgreiningar. Rétt eins og Herra eða Frú eða Ráðherra eða Forstjóri eru ekki nöfn heldur skilgreiningar.

Margir sem taka Eingyðistrúna alvarlega setja nafn guðs og rétta stafsetningu þess, og jafnvel framburð, á stall; Sem er hið sama og gera nafnið að skurðgoði. Því allt sem þú setur á stall sem er ekki beintengt við sál þína og er ekki bein tenging á milli þinnar sálar og sálar Skaparans, er sjálfkrafa skurðgoð eða eitthvað þriðja einindi sem er komið inn á milli og blekkir þig.

Nafn Skaparans er eitthvað sem enginn getur sagt þér nema hann sjálfur – eða hún. Ert þú frammi fyrir Guði þínum eða stendur presturinn á milli, eða einhver flókin bók?