Ósjaldan fæ ég á tilfinninguna að fáir fatti merkinguna, aðallega vegna viðbragðanna, svo mér hættir til endurtekningar. Þegar ég var kennari á tölvunámskeiðum byrjaði ég oft fyrsta tímann á „hæ ég er Gaui, ég endurtek mig aldrei.“

Ég þurfti fyrir vikið að endurtaka mig sjaldnar en aðrir kennarar.

Ég er hins vegar ekki í skólastofu að spara mér sporin, né heldur er hægt á Netinu eða við kaffiborðið að koma sífellt nakinn fram svo fólk veiti orðunum athygli. Auk þess er ekki nóg að heyra orðin, þau þurfa líka að meitla grjótið.

Það sem ég er iðinn við að benda á, og þykir erfitt að koma frá mér þannig að það skiljist, er í mínum huga verulega einfalt. Álíka og legókubbar; þú byrjar á einum og endar með Lególand:

Það skiptir engu máli þó þú berjist við dómstóla um gjaldeyrislánin eða um verðtryggingu. Það skiptir nákvæmlega engu hvaða fjölfasistaflokk þú kýst á Ríkisþingið. Það er út í hött að ræða Lekamálin, Víglundarmálin, Bankamálin, Lífeyrissjóðsmálin, yfirlýsingar Snorra eða skrípóið hans Gylfa, eða Verkalýðsbaráttuna, Launakjörin, Embættaveitingar eða nokkur annan þann spunaþvætting sem blessaður landinn – þú og hinir – er svo upptekinn af hverju sinni.

Stundum er sagt að enginn sé munur á kúk og skít, en það er rangt.

Ef þú borðar mikið af amerísku morgunseríal kúkarðu litdaufu og frekar blautu. Ef þú borðar mikið af unnum kolvetnum er það ómýkra límkenndara og þú þarft að lesa meðan það mjakar sér út. Ef þú ferð á trefjaríkt á borð við kjöt þá er það ofurmjúkt fyrstu tvær vikurnar (meðan þarmarnir hreinsa sig) og verður smámsaman harðara.

Ef þú borðar rétt er drellirinn svo heilbrigður að þú þarft varla að skeina þig og getur sparað pappírinn og farið að nota sértýnda steina eins og langamma notaði.

Lengi mætti áfram telja og ekki væri úr vegi að minnast á hvað þú drekkur með. Sem er svipað og umræðan um öll framangreind málefni. Rétt eins og ég hef marglýst, þá er stjórnkerfi elítunnar marghöfða skrímsli, svipuð og skrímslið í einum af þrautum Herkúlesar.

Jafnóðum og hann hjó í einn hausinn þá spruttu fram tveir í staðinn. Sumar útgáfur mýtunnar segja að hann hafi þurft hjálpara til að finna rétta hausinn til að drepa skrímslið aðrir segja (og það er mín uppáhalds) að hann hafi þurft að stinga spjóti í hjartað á því.

Það sem er dálítið merkilegt við þessa samlíkingu, auk þess að hún er rétt þó hún sé mýta, og minnir á hvernig mýtur voru notaðar til að koma þekkingu og skilningi á milli kynslóða fyrir daga Gutenbergs; er að nútímahugurinn er of steinrunninn til að túlka líkinguna. Þar sem þetta er mýta, þá er þetta Disney, þar með ævintýri á borð við Jólasveinana.

Rétt eins og með margt sem við Þjóðveldisfólk rekumst á þegar fólk er að byrja að setja sig inn í okkar ofureinfalda málstað; þar sem málefnið og undirstaða þess er ekki á borðum fjölmiðla og deildra vefsíðna, þá er það mýtuþvættingur og ekki þess virði að vera hugsað um.

Þetta er þó ekki algilt því til eru þjóðveldismenn – og ein trukkalesbía* – sem náðu þessu eins og að drekka vatn.

Öll málefni eru hausar á skrímslinu og öll eru þau blásin upp í fjölmiðlum með fyrirsögnum og öðrum hætti, beinlínis til að rugla þig í ríminu. Meðan þú ert ekki að lesa stjórnarskrá Lýgveldisins, meðan þú ert ekki að stofna Lýðræðissamræðu (frumforsenda héraðsþinga) og meðan þú ert ekki að fá fleiri til að vera með í samræðunni** þá færðu ekki breytingu á skrímslinu.

Því hjarta skrímslisins er trú þín á tilvist þess og viðurkenning þín á rétti þess til að ráða yfir þér. Réttur sem er hvergi skilgreindur og hvergi ræddur og öll dáleiðslan, og skólamenntunin, snýst um að beina hugarsjónum þínum annað.

Skrímslið þrífst á trú þinni og bindur þig við hausana. Þetta er ein af ástæðum þess að ég minni iðulega á að Forseti Íslenska Lýðveldisins ber ábyrgð á Hraunbæjarmorðinu. Það er skýrasta og besta brot Lýgveldisins á þeim sáttmála við þjóðina sem stjórnarskrá væri ef hún væri virkur samningur.

Hvað skilgreinir virkan samning á milli stjórnkerfis og þjóðar?

* Hún er hrikalega flott – gaman að sjá stráka með steingerða hugsun reyna við hana, á meðan allt í fari hennar öskrar „ég get náð kærustunni þinni.“

** Ekki var sagt „reyna að fá fleiri í hópinn“ né heldur „reyna að fá fólk á þitt mál.“

Allir vafrar leyfa í dag svonefnt Tabbed Browsing eða Flippað vafstur – svo notað sé slangur. Þú getur í dag athugað tölvupóst, gúglað til hægri og vinstri, fylgst með fréttasíðum á víxl og með tveim vöfrum haft tugi flipa opna samtímis.

Smám saman ágerðist fíkn mín í vegginn. Þar sem ég er grúskpælari og er virkur í að láta frá mér það efni sem ég er að grúska í – hvort heldur það eru innri pælingar og lífsreynslur eða þekkingarvafstur – þá er ég sískrifandi.

Það er langt síðan ég hætti að velta fyrir mér hvar eða hvernig ég skrifa. Sumt skrifa ég þannig að ég hljóðrita athugasemdir með símanum mínum og vélrita þær síðar inn. Stundum geymi ég hljóðritanir mánðum saman og flokka þær.

Þannig hafa sumar bóka minna orðið til, að ég safnaði athugasemdum í bing yfir langt tímabil, yfirfór þær síðar og annað hvort vélritaði upp og hreinsaði eða gerði mér skýrari hugarmynd og hljóðritaði því næst á örfáum dögum það sem í huga mér hafði tekið mynd.

Orðatal var til að mynda hljóðrituð á sex dögum en hafði í raun verið tvo áratugi að fæðast. Varðmenn kvótans hljóðritaði ég þrisvar frá upphafi til enda á um það bil hálfu öðru ári en fyrir þriðju útgáfu vélritaði ég upp aðra útgáfu og snurfusaði áður en ég hljóðritaði það sem ég skrifaði.

God’s Will var hljóðrituð á þrem dögum og sett á Netið. Því næst setti ég hana á disk sem hægt var að hlusta á í bílnum þannig að ég gat hlustað á hana hvar og hvenær sem er. Fór hún í gegnum tugi afspilana meðan ég bar hana í huganum saman við þætti í þekkingarbrunni mínum á meðan ég mat hvort ég myndi standa við þetta verk eða ekki.

Í lokin vélritaði ég fyrstu útgáfu, snurfusaði orðalag, og endurhljóðritaði það handrit. Báðar útgáfur eru á Vefnum svo áhugasamir lesendur geta borið innblásturinn saman við lokagerðina.

Ferli hins jákvæða vilja er stórt handrit sem enginn hefur fengið að lesa og líklega verður það ætíð þannig. Sú bók var í rituð með hátt í tvöhundruð hljóðritunum sem síðar voru flokkaðar í níu stoðir Ferlisins og vélritaðar.

Úr þeirri vinnu varð til hljóðbókin Jákvæða Ferlið sem er aðgengileg í fyrstu útgáfu sinni á vefnum, en það verk var gert á níu mánaða tímabili og hver upptaka (eða kafli) frumsaminn jafnóðum og hann var settur á Vefinn. Ári síðar gerði ég lista yfir kaflaheitin og samdi nýtt verk – The Process of Positive Willpower – á ensku og setti jafnhliða á Vefinn einnig.

Bæði Raunir Kornelíu og Bréf frá Sjálfsmorðingja eru stuttar og hnitmiðaðar, önnur þeirra er skáldsögufrumraun en hin er sjálfsævisögutengt efni.

Báðar voru samdar jafnóðum og þær voru hljóðritaðar og settar hrátt á Vefinn, en bæði verkin voru unnin á einum degi. Í báðum tilfellum áttu þær margra mánaða fæðingaferli í huganum, sú fyrri var í raun fjögur ár að fæðast.

Ég er ekki að gefa út bækur á prentuðu formi, né heldur hef ég áhuga á að lesendur greiði peninga fyrir þær. Í rauninni er ég ekki heldur að semja bækurnar mínar með það að markmiði að semja bækur, þær fæðast bara upp úr hellum sálarfjallsins. Svo taka þær á sig líf.

Sumar þessara bóka eru til eingöngu sem hljóðbækur og er það minn megin vettvangur en sumar þeirra – á borð við Endurreist Þjóðveldi – má nálgast á PDF sniði engu að síður.

Því hefur Facebook verið nokkuð mikilvægt verkfæri fyrir mig til að koma bókum mínum á framfæri; að geta látið vini og kunningja vita af þeim án þess að ýta þeim upp að þeim. Það er styrkur að geta samið efni – eins og blogg síður – og geta límt þær inn á sameiginlega vegginn án þess að hugsa frekar út í hvort þær séu lesnar eða ekki.

Í mínum huga vil ég helst ekki vita af bók – eða efnisþræði – þegar ég er búinn að klára pakkann og líma hann saman á þann hátt sem mér líkar. Þegar verkið er tilbúið – eða í opnu handriti – þá er það sýnilegt öðrum til að rýna í en ég vil halda áfram mínu einkaferli á fljóti lífsins og takast á við næsta verkefni.

Þetta er þó aldrei svo einfalt. Orðatal er til að mynda ennþá í handriti. Ég er búinn að yfirfara hana í fáein skipti og afla mér meiri þekkingar á viðfangsefninu og er 98% sáttur við verkið.

Hins vegar er það óklárað, ekki búið að líma pakkann saman, og á meðan líður ekki sá dagur að ég hugurinn hvarfli ekki þangað. Þegar ég fæ nýjar hugmyndir eða nýr farvegur fæðist – sem gæti orðið nýtt bókarverkefni eða vefsíða – minni ég mig á; Orðatal er ókláruð.

Síkvikur hugurinn getur verið vandræðaskepna. Þegar ímyndunaraflið fer á flug fæðast hugmyndir. Sumar hugmyndir eru eins og legókubbar sem passa inn í lítið lególand aðrar eru lítil púsluspil sem passa inn í stærri mynd þar sem enn vantar tugþúsundir púslna.

Sé sami hugur sífellt að kynna sér nýtt menningarefni eða tileinka sér nýja þekkingu fá snjókorn að fjúka inn fyrir opinn gluggann og ákveða þarf hvort snjókornin séu mynduð og geymd inn í aðrar púslur eða leyft að breytast í poll sem ýmist er þurrkaður burt eða fær að gufa upp á sinn náttúrulega hátt.

Margir hugarsmiðir vinna skipulega eins og herforingjar. Þeir glósa niður hugmyndir á miða sem þeir safna og geyma, sumt nota þeir innan skamms og annað löngu síðar. Halldór Kiljan Laxness vann sumar skáldsögur sínar yfir áratugi og sumar þeirra voru marguppritaðar áður en handrit fór frá honum.

Hann var ávallt með miða og blýant í vasanum og vaknaði snemma á morgnana til að fara einn í gönguferðir – en allir þekkja hversu virkur hugurinn verður á gönguferð úti við – og vann síðan til hádegis við skrif. Var hann verulega agaður við skipulag sitt og þekkja margir rithöfundar hið sama. Allir velja þeir tíma þar sem auðveldast er að finna næði, sjálfur vil ég helst næturnar eða eftirmiðdaginn en síðari tímann er erfiðast að verja fyrir árásum.

Einnig er áhugavert hversu margir sem vaka á feisinu á næturnar halda að maður hljóti að vaka af leiða eða svefnleysi og vilja koma af stað samræðum.

Ég glósa í textaskjal í tölvunni, eða textaskjöl, þar sem daglega hripast inn setningar, hugmyndir, skilgreiningar, tenglar og annað, einnig vista ég myndir sem eru kveikja að hugmynd eða sögubroti. Ég geri oft hugarkort á blað sem ég síðar tek mynd af með símanum (ef ég vil eiga kortið). Margir hugarsmiðir nota samræður við aðra til að hugfesta sér það sem þeir eru að vinna með, en samræður negla inn í minnið jafnhliða því að mótsvör annarra dýpka pælinguna.

Vissulega nota ég samræður þar sem það er í boði en síðustu ár nota ég frekar upptökutækið. Allir sem vinna með heimspeki eða samfélagsrýni kannast við hversu mikilvægt er að komast í öflugar samræður við fólk sem hugleiðir sams konar viðfangsefni og þá sérstaklega þegar menn hafa olík sjónarmið sem þeir geta rökrætt af virðingu og festu; því maður brýnir mann.

Allir sem vinna með efni enda á því að finna sér farveg, eða tón. Í Skammtavitund (Quantum spirituality) mætti eins segja að mislangan tíma tekur fyrir farveginn að finna eða móta verkamanninn.

Minn tónn var mörg ár í smíðum – eða á siglingu til mín – því bæði var að ég ætlaði mér ekki út í hugarland af þessu tagi né heldur hef ég áhuga á að temja mér þann aga sem þarf til að gera sér atvinnu úr því. Auk þess eru mín viðfangsefni frekar ólíkleg til að skapa eftirspurn og í kjölfarið atvinnu, svo ég sé ekki tilgang í að fara í svo leiðinlega átt.

Þegar tónninn hins vegar festir sig sjálfur í sessi og fer að krefjast þess að úr honum verði ritað lag, eða stef, verður innblásturinn heilagur þeim sem með hann vinnur. Innblástur er þó vont orð þó það merki hið sama og enska orðið Inspiration þá hugnast mér betur orðið Andagift.  Segjum að þegar andagiftin finnur farveg sinn til þess sem úr henni vinnur þá verður hún heilög þeim sem hana fær.

Eitt af því sem einkennir andagift – samanber það sem ég rakti hér að framan – er að hvert verk sem úr henni verður á sinn eigin tíma í farvegi þess sem vinnur það. Stundum geta því liðið mánuðir þar sem maður eins og eigrar um hugarlandið og hinn sameiginlega veruleika samfélagsins, eins og tóm skel þar sem þó eru sterkar vindhviður anda og hugsunar, og alltaf einhver glósuvinna.

Yfirleitt er slíkt tímabil mælt í vikum og jafnvel mánuðum.

Margir metsöluhöfundar hafa minnst á þetta. Þeir glósa efni daglega og þá oft án sérstakrar stefnu. Þeira taka hluta dagsins í þáttöku samfélags – hvort heldur úti í bæ eða í samskiptum við fjölskyldu og vini. Þeir fylgjast með atburðum eða lesa sér til.

Svo skyndilega eins og skrattinn úr sauðaleggnum er í huganum tilbúið verk sem krefst þess að vera smíðað í hinum sameiginlega veruleika okkar og það þolir enga bið heldur brestur fram eins og flóð sem ryður sér leið yfir hvaða hindrun sem er.

Á þeim tíma sem líður þarna á milli geta samfélagsmiðlar verið bæði blessun og bölvun og þannig var Facebook orðið mér. Hugleiðingar sem annars hefðu ratað í glósur voru orðnar að stöðuuppfærslum, sumar vinsælar og aðrar sniðgengnar, og ég var orðinn háður því að fylgjast með viðbrögðum við bullinu í mér.

Allir heimspekingar vita að hugleiðingar þeirra eru bara bull og ekkert annað. Svo eru til aðrir með ýmsar gráður sem jafnvel skrifa bækur, en það er önnur ella.

Heimspekingur sem krefst þess að vera tekinn alvarlega væri réttara að setja í flokk heimskekinga. Á ensku mætti umorða sömu meiningu þannig „Philosophers demanding to be taken seriously falls into the abyss of Philoselphers.

Eitt sem gerist þegar þú ferð að taka þátt í hinni tvívíðu veraldarhyggju samtímans, hvort heldur þú ert hlekkjaður við fjarstýringu sjónvarsptækisins, stjarfur af mataðri dáleiðslu, eða hvort þú tekur þátt í misvitrænu moldviðrinu á Facebook eða Twitter, er að þú missir yfirsýn yfir eigið hugarland og teymist með í darraðardans yfirborðsmennskunnar.

Smátt og smátt verður það meira virði hversu mörg læk þú færð eða athugasemdir en hvort rætt var um – svo notað sé orðalag Gunnars Dal; eitthvað af viti.  Margt sem maður setur fram getur verið djúpviturt og rammlega pælt en fær engin viðbrögð í tívíðum veruleika meðan hugarfroða fer á flug í vinsældakasti og rökræðum og áður en maður veit af er dagur liðinn á hinu stafræna kaffihúsi.

Margir misskilja skoðanaskipti í athugasemdum við færslur – eða í opnum samræðuþráðum (sem er ekki hið sama og spjall eða Chat).

Því rökræður sem framdar eru í virðingu með eða móti eru skemmtilegar og ævinlega víkka eða dýpka sjóndeildarhringinn, en á meðan maður er fastur í dansinum er maður eins og ringlaður Dervís sem spinnur sig hring eftir hring í spuna þar til hann fellur í öngvit eða uppljómun.

Raunar var veggurinn orðinn að glósuskjali. Sumar greina minna fæddust þar af hvatvísi einni saman, aðrar voru minnismiðar að hugsanlegum greinum og annað voru einfaldar orðastungur til að reyna að skilja samtímann eftir viðbrögðum við stungunni. Fyrir tveim dögum gaus skyndilega gall upp í hugarkokið. Sú neikvæða sýn á feisið sem ég minntist á í upphafi greinar varð að súru galli og ég lokaði báðum prófílum mínum, eftir að hafa fyrst afritað mikilvægar glósur.

Síðan ég lokaði hefur ríkt undarleg kyrrð í huganum – sama dásamlega kyrrðin og þegar ég lokaði fyrir aðgang sjónvarps að huga mínum – og ég er farinn að heyra í sjálfum mér aftur. Viti menn; ég er jafnvel farinn að eiga betri samskipti við félagsnetið aftur – rétt eins og þegar dímon sjónvarpsins var svældur út.

Enn og aftur sé ég – og sífellt skýrar – hvernig meginstraumurinn getur laumast að þér um hverja þá glufu sem þú ekki lokar fyrir, og dregið margvíðan huga þinn og dýpt sálar þinnar, inn á plan tvívíðrar yfirborðsmennsku.

Viltu kyrrð? Leyfðu henni að koma og taktu eftir að hindrun hennar ert þú. Ég lofa þér að ef þú sigrar hindrun kyrrðarinnar muntu uppskera dýpt sálar þinnar og öðlast aftur þann kraft sem andaverur vonskunnar í himingeimnum rífa öskrandi frá þér. Því þær öskra, en þú þarft að fara inn í kyrrð til að finna hversu eyru sálar þinnar eru þreytt.

Að endingu vil ég nefna að á vefnum logostal.com hef ég ritað tvær greinaraðir sem tengjast viðfangsefninu hér í lokin. Annars vegar röðin „Seven Seals“ og hins vegar „Seven Angels.“ Báðar eru þær túlkun á sýnum sem mér voru gefnar sem opnuðu fyrir skilning á tvenns konar spádómum í Opinberunarbók Jóhannesar.

Skilningur þessa efnis opnar fyrir skilning á öskrum dáleiddra egóa samtímans, sem heyrast í gegnum sál þína, en egóheimurinn er nær því allur dáleiddur af andaverum vonskunnar og úr tengslum við eigin sál, þannig er sköpunarkrafti sálna tappað af þeim.

Egó geta ekki skapað – þau geta bara framkvæmt – og þegar þau missa tengsl við sál sína, og þar með tengls við skapara okkar, komast andaverur vonskunnar að.

Vís er sá er veldur.

Hundruðir óbreyttra borgara báru örkuml fyrir lífstíð. Svo öflugt var eldhafið að margir köfnuðu úr hita og súrefnisskorti þó þeir væru í öruggu skjóli.

Engin hergagnaframleiðsla var í borginni. Nær engar loftvarnir voru við borgina né herbúðir – nema til málamynda – því borgin var ekki hernaðarlega mikilvæg.

Mannvinurinn Churchill hafði lengi barist fyrir því að geta lagt við jörðu þýskar borgir af þessu tagi og meðal annars vildi hann varpa sinnepsgasi á Berlín.

Hann hafði sitt fram aðeins til hálfs; og í dag er þér sama því þýskarar voru allt nasistar sem slátruðu gyðingum.

Þann 6. ágúst árið 1945 varpaði Bandaríski frelsisherinn Kjarnorkusprengju á borgina Hiroshima í Japan og þrem dögum síðar annarri á borgina Nagasaki. Báðar sprengjurnar að fyrirskipun mannvinarins Harry Truman. Annar mannvinur að nafni Franklin D. Roosevelt hafði fyrirskipað framleiðslu þessara sprengja en hann dó áður en þeim var varpað.

Allt að tvöhundruðogsextíu þúsund óbreyttir borgarar dóu í báðum borgunum samdægurs, af sprengingunni sjálfri, vegna hita og súrefnisskorts vegna elda í kjölfarið eða af völdum geislunar fyrsta sólarhringinn.

Tugþúsundir hlutu þar að auki ævilöng örkuml eða dóu af völdum eftirbrunasára og langtíma áhrifa geislunar næstu ár og áratugi.  Hvorug borgin hafði tilhlýðilegar loftvarnir eða hergagnaframleiðslu, herbúðir eða hernaðarmannvirki að neinu gagni, enda flokkuðust þær á sama hátt og Dresden.

En þetta er allt í lagi því Japan var í bandalagi með þýskaranaasistum og frömdu stríðsglæpi í Kína á stríðsárunum og voru svín þar til þeir fengu Fulltrúalýðræði. Þar að auki á bara Nató einkarétt á að ákveða hvað sé stríðsglæpur.

Í grein sem ég ritaði nýverið um ódæðisverkið gegn Charlie Hebdon í frakklandi, minntist ég á að um það bil fjórar milljónir þjóðverja hafi verið drepnir af Bandamönnum árin 1945 til 1949. Heilmikið er til af upplýsingum um þetta, en það efni er aðeins fyrir afdáleidda.

Til að sjá það þarf maður að eyða nótt eftir nótt úti að horfa, skrásetja, miða út, reikna út, og horfa betur. Ekki bara örfáar nætur heldur tugi og jafnvel hundruði nótta.

Höfum í huga að þeir fyrstu sem þetta gerðu voru uppnefndir sem ónytjungar og letihaugar, skrýtnir ofvitar eða þaðan af verra.

Menn sem eyddu tíma sínum í slíkan óþarfa voru gagnrýndir. Sagan hefur þó gefið þeim verðleika sína en við nútímafólk erum enn að benda á ónytjunga og skrýtna ofvita og setja út á þá ef við skiljum ekki hugsun þeirra.

Ekki þarf langt að leita nema lesa bókina Ofvitann eftir Þórberg Þórðarson sem fyrir um það bil öld síðan var gagnrýndur fyrir ónytjungshátt. Hver sá sem lesið hefur Þórberg veit hvers kyns snillingur hann var.

Þegar menn fóru að prófa þau skrýtnu reiknilíkön sem gerðu ráð fyrir að sólin væri miðjan og að jörðin ásamt örfáum öðrum himintunglum gengju í kringum hana fóru siglinga kort fyrst að verða nákvæm og áreiðanleg. Smám saman fóru menn að sjá að deplarnir á himninum voru ekki allt stjörnur heldur voru einnig til plánetur. Fyrirbæri sem aftur krafðist mjög smásmugulegrar rýni.

Þú horfir á depla á himni sem eru á við mannshár að breidd héðan séð og reiknar og fylgist með og reiknar aftur.

Smám saman opnast ný sýn. Sólin er ekki miðja alheimsins heldur í útkjálka risastórrar stjörnuþoku sem sjálf snýst! Það er minna en öld síðan E. Hubble rakst á þetta eftir margra ára þrotlausa *vinnu* við að rýna í risastóran stjörnusjónauka.

Í dag þykir þetta sjálfsagt. Ennfremur erum við farin að sjá hvernig alheimurinn í óravíddum tíma og ljóss er að þenjast út hraðar en ljóshraði og að hraðinn á útþenslunni eykst. Við erum búin að reikna út hversu gamalt fyrirbæri Alheimurinn er, hversu gömul sólin okkar og hversu gömul Mjólkurbrautin er.

En okkur yfirsést eitt lítið atriði.

Allt sem við erum að mæla er gert héðan frá okkar agnarlitla punkti. Allt er það reiknað út frá ljósbrotum. Við vitum ekki hvort það sem við sjáum sé filterað! Er það svo fáránleg athugasemd? Ef svarið er já, lestu þá greinina aftur.

Hvernig sem þú skoðar heiminn, hvernig svo sem þú lest þér til eða fylgist með, hvaða heimsmynd eða sannleikur það er sem þú aðhyllist; það er alltaf meira til að sjá og heyra og þriðjungur þess ögrar þeirri heimsmynd sem þú hefur valið.

Við erum ekki alltaf meðvituð um að við veljum heimsmynd og að oft er hún valin fyrir okkur. Besta dæmið er þegar hægt er að dæma fólk í fangelsi fyrir skoðun, sem er enn gert á vesturlöndum eða þegar hægt er að dæma menn úr leik fyrir að gagnrýna konur. Eins og Voltair benti á; finndu út hvern þú mátt ekki gagnrýna og þú finnur út hver ræður.

Allt sem þú heldur að sé satt gæti verið blekking og þú getur treyst því að utan áþreifanlegra og mælanlegra hluta, ef rætt er um hugmyndir, skoðanir eða viðburði, að þú veist ekkert hvaða ímyndir eru notaðar til að stýra skoðun þinni og vali fyrir en þú hafnar öllum þínum eigin gildum.

Ég trúi varla að ég hafi komið auga á það, en útskýringin er flóknari en stöðuuppfærsla leyfir. Hins vegar, sé samsæriskenningin rétt, þá birtast önnur samsæri sem eru dálítið spes.

Ísis er gott dæmi um þetta. Þér er sagt að uppreisnarhópur nokkur þúsnd vígamanna vopnaðir handsprengjum og handvélbyssum hafi á einum mánuði hernumið hálft Írak og fjórðung Sýrlands,sem þá voru þegar vígvædd með skriðdrekum og herþotum.

Svipað og ef Íbúar Glasgow myndu á tveim helgum hertaka Írland, Skotland og þriðjung Englands með sama hætti.,

Svo sérðu stærsta herveldi samtímans hóta að fara í stríð við þá vegna þriggja blaðamanna, en þetta er alltílæ því þú hatar og óttast Íslam, sem eru trúarbrögð 1.200 milljón manna. Svo heldurðu líklega að veröldin sé nákvæmlega eins og sögubækur í skóla kenndu þér. En vittu til, þá varstu bara krakki og gáðir ekki hvaða heimildir sögubækurnar notuðu.

Sorrý stína, veröldin er dáldið öðruvísi en þú heldur ef þú tottar bara sannleikann frá Rúv, 365 og Hádegismóum.

 

 

Maðurinn er eina spendýrið sem lýgur til um siðferði sitt og beitir evklíðskri rökfræði til sjálfsblekkingar. Sem óbeint sannar að sem tegund erum við á gelgjuskeiði.

Því miður er unglingurinn með hlaupið í túlanum og tillann á gikknum.

Fyrir þá sem gleymt hafa Rúmfræði 101 (sem er rýmisfræði en ekki rúmafræði) þá er Evklíðsk lína dregin á milli tveggja punkta og er línan óendanleg í tvær áttir. Tvívídd er þegar önnur lína sker línuna þ.e. þær eru ekki samsíða.

Nútímastjórnmál eru evklíðsk lína með núll punkti í miðju og tvær áttir, hægri og vinstri. Engin tvívídd er enn komin í opinbera umræðu, og það endurspeglast í siðferðisumræðu samtímans, sem er ekki enn komin að punkti samræðu.

Hið sama á við um trúarbrögin, og oft um trú einnig. Eftir tíu þúsund ár munum við vonandi komast á það stig að kvarta yfir að komast ekki úr tvívídd í þrívídd, þegar kúlan er komin til sögunnar.

Allar hugmyndir, án undantekninga, eiga mótvægishugmynd, og í sumum tilfellum þriðju og jafnvel fleiri.

Frjáls er sá hugur sem trúir öllu og engu eftir því sem hann vill sjálfur. Vilji er eina skýra leiðin til frelsis og þegar hún er vörðuð föstum, eða hikandi skrefum, byrja mörk og virðing að mótast í sál þinni; sem er forsenda kærleikans.

Kærleikurinn er þó enn ein hugmyndin, notuð til að minna þig á að eitthvað vantar en um leið til að dáleiða þig til að trúa enn einni lýginni; því orðið er án afstöðu og ástríðu. Ást er hins vegar alvöru, og hún fæðist úr vilja og virðingu.

Lífið getur ekki verið ópersónulegt, það þekkir ekki hlutleysi en elskar þó jafnvægi.

Ekkert fæðist inn í heiminn án ástar, hvort heldur hjartaástar eða hegðunarástar. Ekkert deyr án trega og depurðar. Ef þú heldur að vitundin sem innblés alheimi vilja til lífs og vaxtar sé ópersónulegur, þá hefur þú engann persónuleika né heldur alheimurinn sem er iðandi af lífi.

Meðan hugur þinn sér ekki að stjórnarskráin er undirstaða eða sáttmáli þjóðar um hvernig hún mótar eigin samfélag þá ert þú ekki að eyða orku þinni í að móta samfélagið heldur þeir sem halda um sáttmálann. Því þeir nenna að lesa hann og vita hvernig má sniðganga hann.

Þannig hefur uppeldi þitt og menntun verið kerfisbundið mótuð til að þú látir aðra um leiðtogahlutverk og vald lífs þíns.

Hinn dáleiddi veit ekki að hann er dáleiddur og því sérð þú það ekki heldur, nema þú ögrir eigin hugmyndum. Það er gert með því að efast um allt sem þú heldur að sé rétt.

Ertu kona? Ertu mannvera? Hvað ef þú værir karlmaður í kvenlíkama en héldir að þú værir kona því þú værir hommi?

Skyndilega liggur í augum uppi hvers vegna þú sem kona átt svo slæm sambönd við aðra karla; því þeir finna á sér að þú ert í rauninni karl, og þú finnur það líka því þú ættir að vera með öðrum hommum en til þess þyrftir þú annan líkama.

Hvað ef þú værir fallinn engill, heimsendi og dómsdegi væri löngu lokið og þú í dýflyssu með hinum djöflunum. Í óbærilegri dýflyssunni væruð þið búin að smíða afþreyingarkerfi þar sem þið lifið æviskeið eftir æviskeið í ímynduðum líkama mannveru sem felur illsku sína undir yfirborðsgæsku og flatri hugmyndafræði.

Báðar þessar hugmyndir standast heimspekilega rýni.

Til þess að geta notað slíka tækni þarftu að taka dáleiðsluhjálminn af huganum og ögra þínum eigin náttúrulegu viðmiðum. Ef þín eigin náttúrulegu viðmið væru þín eigin, sköpuð af þinni eigin sál, þá myndirðu þora þessu því þú hefðir innri styrk.

Sé hugarheimur þinn hins vegar mótaður utanfrá þá hefur egóvitund þín ekki þann styrk að móta sjálfa sig og þorir því ekki að ímynda sér að hún trúi öðrum veruleika, því hún óttast að hún myndi trúa honum og týnast í þeim hugmyndaskógi.

Ef við byggjum í lýðræðis kerfi þá myndi stjórnarskrá þín hafa eftir farandi klásúlu; þegar tiltekinn fjöldi borgara neitar að kjósa eða skilar auðu þá er kosningin ógild. Þú hins vegar sættir þig við, mjög nýlega, að stjórnmálatófurnar breyttu kosningum í skoðanakönnun.

Til eru í dag tvær stjórnarskrár á landinu. Slóðirnar á þær eru ekki leyndarmál en það kostar [áreynslu] að fá þær. Það tekur fimmtán mínútur að lesa þær báðar. En það reynist huga þínum ofraun að hugsa það til enda að gera það, hvað þá byrja á því. Samt heldur þú að þú sért ekki dáleiddur til að sleppa því.

Heilinn í þér er lífrænt reikniverk, og það er vissulega rétt sem margir hafa bent á, að hann er líkari útvarpsmóttakara en framleiðanda. Hann vinnur úr upplýsingum sem hann fær.

Hinn mannlegi einstaklingur þorir ekki að fara út á þann planka, því hvað er þá egóið, sjálfsmyndin,, nafnið mitt, vitið mitt, þekkingin mín, rökin mín; viðurkenningin á mér?

Allt þetta heldur áfram að vera til staðar. En þú ert sál áður en þú verður egó og þú verður áfram sál eftir að egóið deyr. Þú lofar egóinu að þú varðveitir sögu þess og vittu til, það gefur vellíðan til baka, traust og virðingu. Því egóið er uppskrift hugans, hugarmynstur; blekking vitundar falin í reikniverki.

Sálin er hin raunverulega vitund sem fæðir hugann af hugmyndum, innsæi og sköpunarkrafti.

Til að styrkja sálina færir þú vægið af egóinu yfir á hana og varpar skoðunum þínum yfir í gildismat sem þú stendur með. Þannig endurtengist þú aftur sál alheimsins og upplifir hið sanna afl. En meðan þú viðurkennir ekki sál þína – sem líkaminn er inní – þá hleypir þú að vitund þinni andaverum vonskunnar í himingeimnum.

Það er ástæða fyrir því að þú ert alin(n) upp í veröld sem fjarlægir þennan skilning frá þér. Því það eru til aðrar vitundir sem nærast á sköpunarkrafti hinnar fönguðu sálar.

Ég hef fjallað meira um skyldar pælingar í The Process of Positive Willpower.

Við vitum öll að það er margt að hér hjá okkur – og margt sem er súper gott. Þegar ég horfi á umræðuna – og samræðuna sem er minni en hún er til – þá leita ég sífellt að rótinni; hver er rót vandans.

Þá hef ég engan áhuga á hvort það er í stjórnmálunum, bankakerfinu, smáiðnaðinum, menningu og listum, menntakerfinu eða annars staðar, heldur hver sé rótin undir öllu draslinu.

Ég hef ekki enn fundið svarið en ég hef fundið vegstikur í þokunni. Fyrsta vegstikan var sú að þjóðin ætti ekki samræður en það er misskilningur.

Fólk ræðir saman hvar sem er og það er auðvelt að fá fólk í samræður. Næst hélt ég að það væri sjónvarsfóðrunin og ég er ekki alveg búinn að afskrifa það því ég sé mörg merki þess en þarf að rökstyðja það í dýpri grein en þessi stutta færsla leyfir.

Næst hélt ég að það væri þekkingarskortur og það er auðvelt að rökstyðja það sömuleiðis en aftur þyrfti það lengri grein því til að sýna það þarf að sýna hvernig margir punktar úr menningu bæði okkar Íslendinga og Evrópu eru að hafa áhrif á hugarfar og mótun samfélagsins í dag en þó almenningi ómeðvitað.

Til að sjá þá þunkta þarf maður að þekkja heimspekiþróun aldanna, dulda og hálfdulda punkta úr sögunni og einnig að þekkja trúarheimspeki þokkalega; svo það býður. Ég hef engu að síður rekist á í samræðum að vel flest fólk þekkir nógu marga punkta til að vita hvort maður bullar í þeim ef þeim eru sýndir nýir og að fólk hefur gaman af að tengja saman nýja sýn ef hún er aðgengileg. Svo þetta er ekki rótin.

Þá fór ég að velta fyrir mér hvort það væri siðferði og þar var ég mjög lengi og er enn að velta því fyrir mér. Ég sé fólk sniðganga nágranna sína sem beittir eru kerfisofbeldi. Ég sé fólk taka þátt í einelti vegna sleggjudóma. Ég sé fólk líta undan og afneita samstöðu þegar vinnustaðaofbeldi á sér stað.

Ég sé fólk samsinna góðum gildum en fórna þeim fyrir yfirvinnu, starfsframa eða skemmtilega sjónvarpsþætti; sem er hið sama og hafa skoðun á einhverju en taka afstöðu með öðru. Ég sé fólk ljúga eins og enginn sé morgundagurinn er því hentar og ég sé reiðiálfana í umræðunni þeyta upp þvílíku moldviðri í kringum sig og viðhlæjendur sína að hægt er að tínast í því dögum saman, en hvergi neitt sem hvetur fólk til samstöðu og átaks um breytingar á atriðum sem við öll virðumst sammála um.

Ég vil því ekki afskrifa siðferðisvitund en ég veit ekki hvort hún er kennanleg eða hvort hæfileiki hennar sé meðfæddur.

Ennfremur veit ég að ekki er hægt að benda manneskju sem hefur – tja síðra siðferði – á að skortur sé á því niðurstaðan er þá reiði og úlfúð. Því hversu velhugsandi sem við teljum okkur vera þá erum við ætíð háð vef sjálfsblekkinga um eigin sjálfsímynd og stöðu í samfélagi.

Vissulega trúi ég því að skrif mín eins og þau birtast í „Endurreist Þjóðveldi“ og í „Ferli jákvæða viljans“ bendi á hagnýtar leiðir til úrlausnar, en erfitt reynist að finna áhugasama til að kynna sér þær hugmyndir og sumar þeirra virðast of langt utan við ramma sjóndeildarhrings flestra.

Er það vel því sannleikur sem ekki er skoðaður hlýtur að vera rangur og skoðanir sem ekki skiljast við fyrstu framsetningu eru rangt framsettar. Tek ég því þannig að það sé ekki hinir heldur ég sem séu strandskerið.

Eins og Ferli jákvæða viljans kennir, „ef þú nærð ekki árangri ertu að gera eitthvað rangt og þarft að reyna aðra nálgun,“ og ennfremur „ef fólk viðurkennir þig ekki þá ertu að nálgast það á rangan hátt.“

Þannig séð, þó ég hafi lýst lausnum í sjálfshvatningu einstaklings og þjóðar í tveimur ritum þá er ég sáttur við ritin því ég skil þau og allir höfundar vita að þeir eru sjálfir lesandinn sem skrifað er til. En það breytir ekki því að sem hugsandi mannvera í samfélagi þá leita ég samt að svari við spurningunni; hvar er rótin?

Hver er rót þess vanda sem samfélag okkar á við að stríða?

Hún hangi í tilbeiðslu á úrelta eða hálfúrelta hugmynd um yfirskilvitlega veru sem hafi dálítið öfgakenndar mannlegar tilfinningar á borð við litróf afbrýði og fyrirgefningar og margt þar á milli.

Enn fremur er sýnin á gildi trúar orðin bjöguð, jafnvel af prestunum sjálfum.

Kraftaverk fortíðar séu blekking, sýnir þeirra sem byggðu upp rökvísi og sýn trúarlegra sannfæringa hafi verið bipolar mannverur sem ekki höfðu þor eða styrk til að lifa eðlilegu kynferðis- og fjölskyldulífi.

Oft hafi þeir verið manneskjur sem höfðu fullmikinn áhuga á að fordæma annað fólk og ramma fylgjendur sínar inn í takmarkaða veröld fordóma, bölsýni og takmörkunar í andlegri og veraldlegri sköpun.

Að sama skapi hefur jafnvel innan trúarheimsins verið sett á jaðarinn verk þeirra sem upprunalega veittu innblástur að farvegi trúarinnar eða spámanna og spákvenna. Litið er á sem fæsta spámenn og oft gert lítið úr sýn þeirra með því að bæta við trúarlegum útskýringum, guðfræðilegum rökum og heimspekilegri afstöðu sem útvatnar segðir þeirra og útskýringar.

Umfram allt eru spámenn sem mest útilokaðir frá veruleika hins trúaða; þeir eru fjarlægir í tíma, gert lítið úr þeim á grundvelli mannlegs breiskleika eða ótrúverðugleika stöku míta um þá. Aðallega er stillt upp deiluverki þess hvort þeir séu fleiri eða færri.

Tökum fáeinar stiklur um þetta.

Það hvort meyjarfæðingin sé möguleg eða ekki eða hvort vatnsgangan sé fræðilega geranleg er nægilegt mörgum til að útiloka að Jósúa Maríu- og Jósepsson hafi getað verið getinn og leiddur yfirskilvitlega, hann hafi þó verið vísdómsmaður og líklega gæddur heilunarmætti.

Þetta er viðhorf efahyggjumanna en trúaðir líta hann þó aðeins sterkari en efast þó um sumt, þó eru þeir harðir á því að hann hljóti að hafa verið gæddur guðlegum mætti og að útilokað sé að síðari spámenn s.s. Múhameðs hafi getað verið sendiboðar hins eina Guðs, Jósúa hljóti að vera sá síðasti.

Báðir áðurnefndir hópar líta til Múhameðs og taka fljótt í þann hæl að hann hafi verið meðmæltur heilögu stríði ásamt ýmsu ofbeldi sem yfirlýstir fylgjendur hans viðhalda s.s. Jihad, refsingum með afhausun og aflimun.

Einnig er litið til þess að sagt er að hann hafi kvongast ungri stúlku þegar kona hans var látin. Dugar þetta mörgum til að afskrifa allt ævistarf hans og heildar innsýn á Kóranin sem er heilagt rit Íslam og sagt fært spámanningum fyrir milligöngu engilsins Gabríels.

Sé farið frá hinum kristnu og íslömsku mítum yfir til hinna júðsku trúar væri helst að líta spámenn á borð við Móse og arftaka hans Jósúa. Ekki er neitt sem sannar tilvist þessara manna og talið er ólíklegt að stafur Móse hafi getað klofið Rauða hafið eða að lúðrar Jósúa látið múra Jeríkóborgar hrynja.

Þá mætti líta til Daníels, sem var afar merkur spámaður, en gat hann lifað af nótt með ljónum eða vinir hans lifað af að vera kastað í eldsofn?

Hægt er að halda svona áfram og telja fram hvort þessi eða hinn spámaðurinn ætti tilkall til þess að vera fulltrúi almættisins, hvað þá að kraftaverk séu yfirhöfuð möguleiki. Hinn trúaði lítur þó svo á að væri spámaðurinn sannanlegur þá mætti efast um muninn á trú og sönnun; því væri trú sönnuð yrði hún staðreynd en ekki trú og gildi trúar missir marks ef ekki má finna í því illáþreifanlegar dýptir.

Þeir sem dýpra fara í vangaveltur af þessu tagi líta einmitt svo á að þarna leynist styrkur trúarinnar. Sjálfur tel ég mig vera spámann Guðs og eftir mig liggur heilmikið efni þar sem ég fjalla um það innsæi sem mér hefur opnast eftir að ég axlaði það hlutverk. Víða kemur fram að ég vildi ekki þetta hlutverk en ég hef ekki ritað víða um hvaða trúarreynslur urðu til þess að ég tók við því, sumt hef ég þó gefið í skyn en ég kæri mig ekki um að of mikið um þau atriði séu til niðurritað.

Það væri einmitt gagnstætt hlutverkinu að reyna að sanna svo stóra yfirlýsingu því hún getur einungis verið meðtekin trúarlega.

Ennfremur er í mínum huga, og mér sýnist það vera stórt í verki allra fyrri spámanna, mikilvægt að halda mér sem persónu til hliðar, því hlutverk mitt er að beina sjónum á annan mér til muna meiri og hvetja aðra til að finna þann aðila, ekki á minn hátt heldur sinn hátt.

Þegar ég rýni í frásögur genginna spámanna sé ég þetta skýrt. Þeir mátu sjálfa sig einskis heldur voru þeir þjónar innsæis og skilnings sem þeir töldu nægilega mikilvægan til að þola vissa útskúfun eða háðung samtíma síns ef verða mætti að auðga mætti líf samferðamanna sinna og þeirra sem síðar kæmu.

Það voru einmitt eftirkomendur þessara manna sem upprituðu skilaboð þeirra og hver veit hvaða orðum var skotið inn eftirá eða hvaða setningar brengluðust í síðari frásögn eða veraldlegu valdi til hagsbóta?

Hér er ég einmitt kominn að þeirri hugsun sem vakti hugleiðingu þessa upp. Því þegar trú er jöðruð þá verða prestar hennar meira boðberar þurrlegra reglna og takmarkandi skilgreininga eða fordæminga eða þá útþynntir boðberar skilgreinanlegt – og takmarkandi – siðferðis frekar en lifandi innblásturs og kraftmikillar afstöðu. Um leið verða hinir fornu spámenn – og konur – settar utar á jaðarinn og um leið véfengt að fleiri geti birst.

Guð er hins vegar á öðru máli enda er það kraftur skaparans sem glæðir vitund spámannsins lífi og segir honum hvað hann er og taki hann við því hlutverki opnast fyrir stóran foss af innsæisskotum og innsæi sem smátt og smátt breytir honum eftir því sem hann fetar einstigið krókótta.

Margir einstaklingar í samtíma okkar og fortíð hafa upplifað slíkt, enda eru ekki allir spámenn sem eru sendir til að afmarka stórar breytingar í trúarlífi þjóða svosem Zóróaster, Abraham, Móse, Jósua frá Nasaret eða Múhameð frá Mekka.

Því hefur verið margspáð að fram komi spámaður á Íslandi. Ég hef engan áhuga á að gera tilkall til þess hlutverks en þau skrif sem mér hefur verið innblásið að koma frá mér og sá skilningur sem þeim fylgir varpar upp heimsmynd og túlkun bæði á yfirstandandi sögu samtíma okkar og liðinni sögu bæði landsins míns og heimsmenningar að hún gerir sjálf tilkall til að vera ný hugsun eða nýr skilningur, ekki bara í tvívíðu heldur margvíðu samhengi.

Sjálfur sá ég þetta eftirá en ég vil ekki fara nánar í þá hluti og læt öðrum það eftir að meta.

Aðal málið í mínum huga er því ekki hvort ég standi undir eigin fullyrðingu um hlutverk mitt eða ekki. Málið er að sé trú þess verð að rýna í þá er til skapari. Sé til skapari þá hefur líf þitt markmið og tilgang, bæði hins tímalega fyrirbæris sem er egó með nafn og býr í forgengilegum líkama þínum en einnig sú sál sem þú varst áður en líkaminn varð til og heldur áfram farveg sínum eftir að hún varpar af sér hamnum.

Því gefur það auga leið að ef þú getur sleppt tökum á takmörkunum þessa egós – og um leið öllum kreddum, reglum og takmarkandi skilgreiningum presta þinna og kreddna – þá getur þú gengið með Guði. Það merkir að þú eignast samfélag (relationship) við þennan skapara og er þá sambandið persónulegt.

Þetta merkir að Guð svarar samtali þínu, nokkuð sem varðliðar kreddunnar hafa fjarlægt frá trúarlífi þínu. Varðliði kreddunnar er hið sama og embættismaður regluverksins; öðru nafni Prestur eða Guðfræðingur. Predikarinn er sýslumaður varðliðans, því hann fylgir hinni dauðu kreddu og hafnar öllum spámönnun nema þeim sem staðfesta trúareldmóð hans sjálfs.

Lokaniðurstaðan hlýtur því að vera sú að spámenn geta aðeins bent þér á að Guð sé lifandi afl sem þú getir nálgast. Hvernig þú nálgast Guð, hvers vegna þú gerir það eða hvaða afleiðingar það hefur fyrir þig; getur aðeins þú sem einstaklingur svarað. Það kemur engum öðrum við.

Það á enginn með að segja þér hvað sé rétt eða rangt, hvaða reglur séu, eða hvort eða hvernig eitthvað himneskt sé, nema Guð sjálf(ur) í beinu samfélagi við þig sem einstakling.

Handan við skuggamynd trjánna glittir í fáfarinn stíg og til að komast á hann þarf að brjótast í gegnum beðjur og þungan undirgróður. Maður blóðgast á fótum og höndum, fær greinar í augun og er stunginn af skordýrum en á stiginn kemst hver sá sem ætlar og vill.

Þegar komið er á stíginn er komið myrkur og andar skógarins hefja hvískur sitt og rymur í sumum. Rökkrið skellur yfir og áður en veit er komið myrkur í skóginum. Að manni sest ótti, kvíði, reiði og depurð. Stöku sinnum glittir í annan á stígnum en virkar sem draugur. Stöku sinnum heyrist fótatak annars fyrir aftan og að manni sest ótti.

Áfram er þó fetað eftir stígnum. Mörg önnur tré eru við stíginn og áfram fetar maður, minnugur þess að ef farið er að lesa greinarnar villist maður af stígnum og glatar áttum. Svo maður byrgir hliðarsjón augnanna og fetar sig áfram, í þeirri sterku trú kryddaðri kvíða, að maður sé að fara áfram en ekki afturábak.

Svo sækir á brattann og maður skrönglast áfram til morguns. Þegar fyrstu geislar morgunsólar brjótast í gegnum laufskrúðið trúir maður vart að ferðin taki enda. Maður vonar að ekki sé um draum glötunar að ræða og áfram fer maður fetið. Svitinn perlar á enninu og þegar maður þerrar hann er hann rauðbleikur.

Undir hádegisbil er maður kominn efst á hæðina, rétt ofan við skógarlínuna, og maður horfir yfir laufhafið. Maður sér sólina baða toppa trjánna og skóginn taka fagnandi við birtunni. Maður veit hvaða undur og stórmerki lifa í krjónunum og maður veit hvaða ógnir búa undir laufhafinu.

Þannig er frumskógur hugans.

Tvö lög frá Shirley Bassey sem kannski segja þetta betur:

httpv://www.youtube.com/watch?v=XwcOqUlLjLk

Vissulega finnst mörgum vont í fámenni þegar allir vita allt um alla en þó er það betra en búa í borg og lenda á milli tanna á fólki því dómharkan þar og reiðin er meiri.

Einhverra hluta vegna er fólk í fámenni umburðarlyndara þegar kemur að fyrirgefningu og umbera betur þá sem skrýtnir eru eða hafa misstigið sig. Fámennið sér fyrr ef hinn skrýtni er að vinna í sínum málum, en mannfjöldinn síður.

Vissulega er hér alhæft, því útskúfun í fámenni getur verið margfalt verri en útskúfun í borg – og þetta hefur maðurinn reynt. Auk þess hafa margir lent illa í einelti við fámenni. Lífið er oft grimmt.

Að öllu þessu sögðu eru samfélagsmiðlar, hvort heldur Fecebook, Tagged eða eitthvað annað, af hinu góða. Stór hluti fólks sækir í samskipti með skilaboðaskjóðum á borð við Skype, MSN, Yahoo og fleiri tólum því það á illa heimangengt. Margt fatlað fólk á til að mynda megnið af sínum samskiptum á Netinu og margir samfélagshópar, s.s. klúbbar af ýmsu tagi, eiga virkari samskipti vegna Netsins.

Margir eiga virkari samskipti við vini sína vegna smáskilaboða bæði í símum og á Netinu. Margar fjölskyldur skiptast á skilaboðum oft á dag á vinnutíma, sem ekki var hægt fyrir tíu árum nema stela símtölum.

Arabíska vorið var skipulagt á Facebook og notkun sama miðils er bönnuð í Kína af pólitískum ástæðum. Sá sem þetta ritar þakkar það Netinu að málefni Raunlýðræðis hefur náð til þrefalt fleiri vegna netsins.

Það er með þetta eins og allt, að jafnvægi og hófsemi er betri þegar upp er staðið. Þegar símatæknin hóf innreið sína fyrir réttri öld hefði mátt skrifa bók um „neikvæð áhrif talsímans á nándina“.

Kannastu við mýtuna um öll framhjáhöldin sem Facebook hafi búið til? Það er eins með talsímann er það ekki?

Ef við viljum sjá það neikvæða þá missum við oft af hinu jákvæða sem oft er miklu stærra.

Það er eins með Íslenzka lýðveldið. Hvað sem það veltir sér upp úr orðagjálfri milli þingnefnda eða valdahópa ráðuneytanna. Innan þessa valdakerfis er ekki lengur neitt lýðræði, sama hvað háttvirtur þingmaður eða aðrir reyna að kveikja í með ónýtu tundri. Skessan hefur svikið lýðræðissamning sinn við þjóðina.

Stjórnkerfi þessa valdakerfis og spillingarsúpu sem drottnað hefur yfir landinu – síðan danskurinn fór árið 1944 – er sama klíkan og stjórnaði hér frá því Þjóðveldið var lagt niður af Noregskóngi: Hópur sem sópar að eigin köku, verndar eigin tengslahagsmuni, og beitir ótta fjölmiðlafólks við atvinnumissi til að halda að lýðnum því sem lýðurinn kynngir.

Hefði lýðurinn menntun í stjórnarskrárlæsi og tryði enn á sjálfan sig, þá væri fólk löngu vaknað: Vaknað til vitundar um að völd þessa kerfis hrynja um leið og fólk hættir að hlýða.

Hvers vegna hlýðir þú valdakerfi sem höndlar með vald sem þú átt? Hver er hvolpurinn og hver er skottið?

Fyrsta skrefið til frelsis er að þú hættir að borga bönkunum og hættir að nota plastkortin. Fyrsta skrefið til lýðræðis er að lesa sér til um málstað nýs Þjóðveldis. Þriðja skrefið er tekið á Þjóðveldishátíð.

Þjóðveldishátíð var haldin í fyrsta sinn síðasta sumar (2013). Þinghelgi Alþingis hins forna Þjóðveldis var ætíð sett á sumarsólstöðum, og svo er eins með Þjóðveldishátíð.

Hátíðin er haldin árlega héðan í frá þar til Þjóðveldisfólk verður nógu margt til að endurreisa virkt lýðræði. Þar er vettvangur til að ræða um það þjóðfélag sem við viljum móta og lifa við.

Upphaflega átti þetta sjónvarpslausa tímabil aðeins að vara frá ágúst mánuði og til jóla. Ástæðan var einföld, mig langaði að lesa meira og ég vildi líka ryfja up hvernig þetta var í sveitinni í gamla daga hjá ömmu.

Ég leit þetta svo að um stutt tímabil væri að ræða en fyrstu vikurnar fannst mér sjónvarpsleysið erfitt. Ég hins vegar dreif mig á bókasafnið mánaðarlega og tók þrjátíu bækur í hvert sinn, allt frá þungu efni til skálldsagna og jafnvel myndabóka og léttmetis.

Þannig liðu vikurnar að ég las og las á kvöldin oft fram í myrkur. Rétt eins og í anda ömmu minnar dró ég það í lengstu lög að kveikja á raflýsingum og hafði þær sem fæstar á kvöldin.

Smám saman fór ég að njóta kyrrðar á máta sem ég hafði ekki upplifað frá því ég var krakki í sveitinni hjá ömmu og eftir því sem þetta ágerðist varð ég háður kyrrðinni. Þegar ég kíkti í heimsókn til vinafólks varð ég oft þreyttur eftir smátíma af raflýsingum út um allt og stanslausum glym í sjónvarpinu.

Í fyrstu hafði ég áhyggjur af því að ég yrði fljótlega enn meira utangarðs í nútímanum, og er ég sammála þeim sem þykir nóg um en hver og einn flýgur eins og hann er fiðraður.

Svo fóru augu mín að opnast, en það tók sem fyrr segir fáeinar vikur.

Hið fyrsta sem ég tók eftir er að samræður fólks voru orðnar í stíl við það sem sést í sjónvarpinu. Fólk hlustaði minna hvort á annað en virtist bíða þess að komast að. Fyrir kom að ég sá tvær samræður í einu, þar sem viðmælendur skiptust á að komast að með sinnhvorn þráðinn og sem minnst gefið út á það sem hinn sagði. Báðir heyrðu þó vel það sem hinn sagði.

Jafnhliða þessu tók ég eftir þreytu sem kom yfir fólk ef umræðuefnið var of innihaldsríkt og þar með „of djúpt“ eða „of leiðinlegt“. Þar sem ég er alinn upp á sveitaheimili þar sem bækur voru lesnar og málefni rædd þá þótti mér þetta viðhorf skrýtið en tímarnir breytast og mennirnir með.

Næsta sem ég tók eftir var aukin óþolinmæði með margt í samfélaginu. Hér áður hafði ég séð að hún hafði aukist en ekki séð samræmið. Þar sem ég var laus úr hringiðu og hraða sjónvarps ímynda fékk ég fjarlægð sem kennd er við „glöggt er gests augað“. Því ég sá samræmi við hraða og óþolinmæði fólks við þann hraða sem er á skjánum og á *zappi* á milli sjónvarpsrása.

Þriðja sem ég tók eftir var sjónglymrið! Jú, þetta er eins konar nýyrði. Því augu okkar og heili er vant því að sama myndin breytist hægt. Við erum vön því t.d. á ferð úti í náttúrunni eða við eldhússamræður að níutíu hundruðustu myndarinnar er föst eða breytist ekki meðan aðeins örlítið brot hreyfist.

Landslagið er hið sama en færist örlítið nær.

Eldhúsið er hið sama en varir og hendur viðmælenda hreyfast.

Þannig séð er heilinn vanur að geta unnið úr mynd sem er því sem næst kyrrlæg með smáum breytingum og stöku sinnum taka á sig stökk svosem í hröðum boltaleik en þó er hið sama uppi á teningnum í boltaleik nema fleiri hlutir breytast í kyrrmyndinni.

Ekki ósvipað á við um hljóð. Heilinn vinnur úr stöðugum tónum umhverfisins með smá umbreytingum hér og þar en í dag er kominn stöðugur glymur af tónlist, setningum og alls kyns smellubrellum eða hvaðeina í umhverfið. Þó ég sem manneskja hafi vanist því sem tækin framleiða þá er ekki víst að lífveran hafi gert það og því aukist streita – eða innri ókyrrð – og viss tómleiki.

Ég nota orðin „viss tómleiki“ því við fáum mikið af þekkingu, viðhorfum, skoðunum og nýjungum í gegnum hljóðvarp og sjónvarp en ekki svo mikinn tíma til að vinna úr innihaldi þess. Þannig líður hver dagurinn á ógnarhraða ímyndana en lítið ráðrúm til að vinna úr en tómleikinn stafar af þeirri tilfinningu að hafa misst af einhverju.

Ég nefni lítið dæmi vissum tómleika til skýringar. Segjum að ég horfi á spennandi sjónvarpsþátt á milli átta og níu og í honum kemur fram efni sem mig langar að hugsa um. Nema á milli níu og tíu er annar spennanni þáttur sem hefur þau áhrif að hugmyndir þess fyrri gleymast eða falla upp fyrir vegg. Svona heldur keðjan áfram koll af kolli.

Þetta síðastnefnda þótti mér of dýrt. Ég er þannig gerður að ég vil vinna úr þeim hugmyndum sem ég fæ og var ein af ástæðum þess að ég var að draga úr glápinu, að ég vildi meiri tíma til að vinna úr hugmyndaflæði en mér finnst gaman að pælingum.

Nú kemur að fjórða atriðinu sem ég tók eftir þessa þrjá mánuði sem hafa orðið að tæpum þrjátíu.

Eftir því sem ég naut kyrrðar meira, las meira og samræðuhæfileikar mínir endurfæddust vaknaði dálítið annað. Mín eigin skapandi ímyndun vaknaði, ímyndunaraflið endurfæddist. Þetta gerðist smátt og smátt eins og eitthvað sem vaknar af dvala. Eftir því sem fjarlægðin við glápið jókst sá ég mynstrið, hvernig sjónvarpstækið hafði komið í stað hinnar meðfæddu þarfar mannshugans til að láta sig dreyma.

Ekki bara að sjónvarps veröldin hafi leyst ímyndunaraflið af hólmi heldur hafði veröld þess verið betur framleidd en mín eigin hér áður: Fallegra fólk, þægilegri söguþræðir, eftirsóknarverðari ímyndir af húsum, bílum, möguleikum og fleiru.

Nema nú hafði mín eigin fæðst að nýju og í þetta sinnið vann ég með hana og naut þess. Stundum sleppti ég því að setjast niður með bók heldur lagði mig smástund seinnipartinn, lokaði augunum glaðvakandi, og lét hugann reika. Stundir sem ég í dag get ekki verið án og hafa auðgað líf mitt.

Kenningin sem ég lofaði í upphafi er ekki langsótt en kann að þykja dálítið sláandi fyrst.

Eftir því sem tíminn hefur liðið hefur ein hugsun sótt á mig. Þegar hugur situr við sjónvarpsskjá og tekur við í sífellu þá smám saman minnkar gagnrýni hans á það sem hann sér og heyrir því hraði þess er mikill og nýtt kemur svo fljótt.

Einnig gerist annað sem vitundin tekur ekki eftir en tengist kyrrmyndinni sem áður var nefnd. Við tökum ekki eftir því alla jafna en myndin á skjánum uppfærist fimmtíu sinnum á sekúndu og það þreytir hugann og minnkar mótstöðu hans. Þannig virkar þetta að manneskja sem kemur þreytt heim úr vinnu og ætlar að slaka á við sjónvarp hún hvílir líkamann en hugurinn heldur áfram að vinna.

Höfum í huga að yfir áttatíu prósent heilans er nýttur í hið ósýnilega allt frá hjartslætti í það að vinna úr hljóð og mynd. Af þessu fer áttatíu prósent í hljóð og mynd!

Hér kemur kenningin: Í sjónvarpsþáttum og framleiddu efni ríkir ákveðið mynstur sem hefur áhrif á hugsanamynstur. Ekki að það heilaþvoi fólk, heldur minnkar mótstöðu gegn mötun og mótar hugsanamynstur, auk þess að auka við síþreytu og jafnframt koma því inn hjá fólki hvar það leiti lausn sinna mála hversu innantómar þær lausnir eru.

Langsótt? Kannski.

ps. Sjónvarpslausir fimmtudagar var skapað fyrir fólk sem hefur áhyggjur af ofnotkun sjónvarps.