Hann er ægivel giftur, þó mér finnist fáránlegt að forsetafrú sé útlendingur (hvort heldur Dorrit eða Elíza) þá eru þær báðar framúrskarandi sem slíkar og þó ég sjái rautt þegar á Dorrit er minnst þá er ég kolfallinn fyrir Elízu.

Sem þýðir að Guðni er vel giftur og maður amast ekkert við slíku, auk þess sem maður amast heldur ekki við feðrum sem eiga mörg börn (rétt eins og með Boris Johnson sem er algjör tuddi á þeim vettvangi).

Það fræðilega efni sem ég lesið eftir Guðna er þokkalega rannsakað – segi ég leikmaðurinn – en það verður að segjast að það er í stil við húmanísk fræðistörf síðustu fimm áratuga. Fyrirbæri sem væri lengra mál að útskýra en dugar að segja að þú þarft bara að lesa „abstract“ kaflann í öllum ritgerðum frá húmanistavísindamönnum, eða vita hvernig vindar stjórnmála- og samhljómshagsmuna blása.

Þetta segir þó ekkert um neitt, samfélag menningar og fræða er flókið og það var það bæði á tímum Arkímedesar og Páls frá Tarsus, rétt eins og á Steingervingalandi.

Nei, ég hef ekkert út á Guðna að setja sem mann, þess vegna uppnefni ég hann Piparkökudreng, því manneskjan sem gegnir hlutverki er ekki það sama og manneskjan sjálf. Katrín er manneskja sem lifir sínu lífi, Stalínskæja er hlutverkið sem hún birtist í opinberlega. Ég er ég, heimspekingurinn opinber birting og spámaðurinn aðeins flóknara enda kölluð þjónusta og ekki val.

Piparkökudrengurinn er barnasaga sem við öll höfum lesið eða heyrt eða séð í myndasögu (Cartoon), svo við þekkjum söguna, en á ensku heitir hún „Gingerbread man.“ Táknmyndin er tvíþætt. Í fyrstu er augljóst að hjónin sem bökuðu drenginn eru elítan og að öll dýrin sem hann hleypur undan eru gervigrasrótar hóparnir sem ætla sér að éta hann – eða eigna sér- en hann kemst undan þeim öllum þar til refurinn nær að plata hann.

Hvernig Guðni var tekinn og hann (með vilja eða álpun) var bakaður í ofni markaðsfræðinnar og gerður að táknmynd fyrir fólk, er nokkuð augljóst þeim sem fylgdust með atburðarásinni.

Hann skaust eins og stjörnublys upp á himininn með bók um Gunnar Thoroddsen og Óvinir ríkisins og svo Hrunið, sem prófessor var hann hluti viðurkenndrar akademíu og því samþykktur af elítunni, vel þekktar skoðanir hans á Icesave og Evrópusambandinu gerðu hann geðþekkan stórum hluta áhugafólks um stjórnmál og menningarmál og með spjalli sínu um Hrunið og síðan Panama skjölin var hann algjörlega matreiddur sem geðþekkur maður með þægilegar skoðanir á málefnum tíðarandans.

Síðast en ekki síst höfðu fræðistörf hans um sögu forsetaembættisins gefið honum mjög skýra sýn á bæði hvernig forseti skal koma fram á hlaupum sínum undan þeim sem vilja éta hann og hvernig hann sinni opinberu starfi sínu. Þá var nokkuð ljóst hverjum þeim sem læsi skrif hans og rýndi í viðtöl hans og fyrirlestra að hann myndi á engan hátt velta Títanic bátnum af stefnu sinni á ísjakann.

Allir vita sem grúskað hafa, að Títaníc hét í raun Olympic og að sagan af skipsskaðanum var mun flóknari en sú matreidda.

Sem fyrr segir, táknmyndin getur verið jafn flókin og sagan, en táknmyndir ýmist draga fram augljósa og ónefnda fleti eða lýsa upp dulflækjur (Complexes), því refinn sérðu ekki fyrir og óvíst að hann verði nefndur refur þegar hann birtist og eins óvíst að nokkur muni viðurkenna birtingu hans og rétt eins víst að sagan ljúki þannig að Piparkökudrengurinn hlaupi inn í sólarlagið í sögulok eins og Lukkuláki. Hversu margir tóku eftir þegar Lukkuláki skipti út sígóstubbnum fyrir grasstrá?

Þegar ég geri grín með hugakinu er ég meðvitaður um eldhúsið sem bakaði hann, þau sem stýra eldhúsinu, húsfólki þeirra og þjónum, svo og öllum hópunum í kring. Síðast en ekki síst sé ég Piparkökuhúsið sjálft, sem er ekki endilega staðsett á Álftanesi.

Þegar ég hef rætt um þetta við fólk í gegnum árin, hef ég aldrei heyrt nein málefnaleg rök frá stuðningsfólki hans fyrir því hvers vegna það styður hann, rétt eins og það trúi á táknmynd á trúarlegu altari sem fellur að einhverri dulspekilegri mynd sem það geri sér um hluti sem ekki er auðið að sjá. Mér finnst það jafn sorglegt og mér finnst það mannlegt. Þegar ég bendi þeim á verkfræðina sem kom táknmyndinni inn í huga þeirra, hlusta þau af kurteisi.

Nú síðustu vikurnar, þegar framboð Guðmundar er rætt (og í sögulegu samhengi) er annað sem birtist, í fyrsta lagi fannst þessu fólki að Sturla væri of öfgakenndur og hafði heyrt eitthvað um hann sem þeim líkaði miður, ekkert þeirra gat bent á hvað Sturla sagði um Stjórnarskrá Lýðveldisins Íslands og hvort það væri alvarlegt mál að hún hefði með yfirveguðum hætti verið þverbrotin áratugum saman.

Þau höfðu hins vegar séð yfirlýsingar valinna aðila, fjölmiðlafólks og jafnvel lagaprófessora, sem hiklaust sögðu þjóðinni að útskýringar Sturlu væru rangar, rýnislaust og því kyngt hráu.

Einnig tek ég eftir að þegar framboð Guðmundar er rætt í pottunum, þá kemur einhver frasi úr fjölmiðlafyrirsögn um persónu hans eða einhvern hluta af sögu hans, sem er kolrangur og ekki bara rangur, heldur æpandi rangur hverjum þeim sem hefur kynnt sér málin og fylgst með einhverju öðru en fjölmiðlasmiðju tvíhöfðans á Íslandi.

Nei, tvíhöfði er ekki Sigurjón og Gnarr heldur Rúv og Sýn (áður 365), dýrs sem mótar eina sömubókarmynd handa allri þjóðinni. Líkt og Rómverski guðinn Janus, sem stýrði inngöngu og útgöngu fólks í hús og musteri og stýrði öllum skilningi þess, og var þannig, rétt eins og Loki okkar, ásinn sem goð, jötnar, menn, álfar og vanir snérust um.

Þannig vinnur sálarverkfræðin í krafti þess að þjóðin rannsakar ekki sjálf heldur flöktir í vindum félagsverkfræðinnar (social engineering*) og hefur jafn lítið minni og hún hefur yfirsýn. Allt þetta fólk vill breytingar en getur ekki sagt hvaða grundvallarþáttum skuli breyta né hvernig og hefur verulega takmarkaðan skilning á eðli laga og reglna eða hvaða frumspeki er notuð í ríkissmiðjum (Statecraft) eða þjóðfélagssmiðjum. Rétt eins og Hrunið 2008 hafi bara verið fjarlægar meltingartruflanir á milli kvöldskatts og dögurðar, en þó geta þau tínt til mörg hrafnaspörð og talið baunirnar í grautnum.

Ég átta mig vel á – í öllum þessum hugleiðingum – hversu líklegt það er að karl og kerling gefi karlssyni áfram lélega eftirlíkingu af Kristjáni Eldjárn.

Einnig er  hugsanlega rétt hjá Axel að kosningar á Íslandi séu kallaðar en ekki taldar. Ég átta mig á að erlendar stofnanir hafa aldrei fengið að fylgjast með Íslenskum kosningum. Mér er svosem slétt sama því ég veit að hvort heldur Guðni eða Guðmundur verða á Bessastöðum næsta haust, þá mun það afar litlu breyta um tíðarandann, um spillingu Lýgveldisins eða um steinrunna hugsun Uppvakninga (Ghoul), Umskiptinga (Golem) eða Uppskafninga (Gargoyle).

Ég hef fyrir löngu áttað mig á að vel menntað fólk skilur ekki þessi þrenn hugtök og sér ekki hárbeitt háðið sem dregið er fram úr fornum Evrópskum mýtum sem bjuggu þau til og voru vel þekkt hérlendis á öldum áður.

Það mun engin áhrif hafa á skilning fólks á frumspekinni sem áður var nefnd eða eðli húmanismans og þeirri spillingu sem hann náttúrulega vinnur að, það mun ekki leiða Íslendinga aftur til uppruna síns og út úr piparkökuhúsinu. Sem minnir á aðra sögu Grimm bræðra, skyldu Hans og Gréta ná að ýta norninni í ofninn?

Reyndar held ég að ef Guðmundur verði kosinn, að það muni gefa þjóðinn falska ímynd um stundarsakir, þess að greining mín sé röng.

Í þessu ljósi ritaði ég nýverið að það versta – fyrir mig persónulega, því ég á engra annarra hagsmuna að gæta – að þó ég muni kjósa Guðmund (þrátt fyrir að hann elskar bæði Nató og Dorrit) er að ég þarf að gagnrýna hann sem forseta Lýgveldis jafn hnitmiðað og ég hef gagnrýnt Lygaramafíu þess og kotunga hennar til þessa.

Ég hef ekkert á hvorum að græða en mig grunar annað. Ef Guðmundur tapar kosningunni – sem er mjög líklegt – þá stendur eftir vitnisburðurinn sem hann er að gefa um stjórnarskrármál og eðli raun-lýðræðis (en raun-lýðræði hefur ekki sést á Íslandi síðan 1662) sem við Íslendingar höfum einir þjóða notað og eigum höfundarréttinn á en þorum ekki að viðurkenna.

Téður vitnisburður minnir á vitnisburð Sturlu frá 2016, sem er einn sá mikilvægasti sem Þjóð okkar hefur fengið, er þá meðtalinn minn eigin vitnisburður í starfinu fyrir Endurreist Þjóðveldi 2013. Án vitnisburðar er ekki hægt að dæma og án dóms verður engin heilun. Eins og fræðimaðurinn Robert Faurisson sagði „að dæma er að bera saman.“

Dómarinn gæti verið samviska þjóðar eða hinir dularfullu vættir sem vernduðu okkur þar til við girtum niðurum okkur fyrir Nató klíkuna.

Góðar stundir.

Þessi grein fæddist óvart, ég samdi stöðufærslu fyrir Facebook, sem óvart varð lengri. Hún var viljandi skrifuð í þéttum klessustíl því ég vildi tjá eitthvað með morgunkaffinu en ekki hafa það of læsilegt, svo varð færslan ægilöng svo ég skellti henni á bloggið.

* Ég nota enska hugtakið „Social Engineering“ jöfnum höndum fyrir Félagsverkfræði, Þjóðaverkfræði, Þjóðfélagsverkfræði og Sálarverkfræði.

Er það þess virði að reyna að orða það sem ekki virðist hægt að bera fram?

Margar hugleiðingar um ástandið í þjóðmálum enda á að sýna manni umræðan virðist stýrð í hrunadans penínga pælinga lýðs og elítu annars vegar og fyrrtrar orðræðu einmana heimspekings eða huglægu mati margra misáttavilltra kverúlanta, þar sem enginn veit hvort hann á að þegja eða hrópa hærra.

Það er engin niðurstaða – því umræðan sjálf er markmiðið – þannig hefur það verið frá syndafallinu.

Það sem sjaldan er gefinn gaumur að, er að þegar heil þjóð bælir tilfinningar sínar (pirringur út í stjórnmálamenn er annað) og afneitar meiningu sinni, þá brýst það út hjá vættum fjalla og veðurs.

Ekki þarf að rökstyðja þetta nánar. Hins vegar væri góð spurning að velta við stórri spurningu. Hvernig heilum við þjóðarsál?

Margir koma með tillögur að breytingum en nær enginn með tillögur að umbreytingu.

Endurreist Þjóðveldi er eina tillagan sem fram hefur komið síðustu áratugi, og jafnvel aldir, sem kemur með raunhæfa og einfalda tillögu að umbreytingum.

Ekki nóg með það heldur mun hún virka á mettíma þegar hún hefur sig til flugs, því hún er nógu einföld til þess og virkjar skapandi hugsun. Hins vegar er lítið um að skapandi hugsun sé virkjuð í samtíma okkar.

Margmiðlun ráðandi afla stuðla að svartsýni, efahyggju og bælingu. Margar aðferðir eru nýttar og ég treysti því að lesandi minn hafi sjálfur velt því fyrir sér eða þekki aðferðirnar sé hann áminntur að gæta að þeim.

Erum við rétta lausnin? Nei! Erum við bezta lausnin? Alls ekki. Við erum eina lausnin sem fram hefur komið. Eina lausnin að umbreytingu, endurbyggingu og endurhönnun sem opnar samtímis fyrir hreinsun hins gamla og spillta um leið og hún opnar veginn fyrir þáttöku allra stefna og afla.

Því er eðlilegt að það taki tíma fyrir þá fáu sem hafa séð eða heyrt málflutning minn að íhuga rökin, sýnina og viljann. Því við erum alin upp í samfélagi sem fyllir höfuð okkar af mælanlegri þekkingu en letur okkur til að tengja punkta. Við íhugum hvorki þekkingarpunkta í samtímaþekkingu né heldur sögulega punkta eða punkta sem spanna veröldina.

Slík þjálfun er nokkuð sem heimspekingar tileinka sér. Þó aðeins að tilteknu marki.

Því svo lítið er um skapandi hugsun á þeim vettvangi einnig að segja má að síðasta nýjung í heimspekisköpun hafi komið fram með Friðriki Nítsje. Hann var dýnamít, en hvar er vetnissprengjan? Þetta síðasta er ritað fyrir þá sem lesið hafa Handan góðs og ills.

Þegar við sjáum tillögur, hugmyndir og uppástungur erum við alin upp við að þrefa um þær og rökræða. Við ræðum hvort þær séu geranlegar og viðeigandi, hverra hagsmuna þær munu þrengja og hverjum þær umbuna. Svo kemur egóið, því hver og einn vill að sín hugmynd verði fremst.

Enginn vill láta kveða sig í kútinn. Samvinna er leiðigjörn, því hver á að leiða hana? Svo týnumst við í að rífast um trén í skóginum og týnum skóginum sjálfum.

Þetta er það sem gerist þegar Endurreist Þjóðveldi er rætt. Fólk dettur niður á plan á borð við, þetta er afturhvarf til fortíðar eða við verðum að borga eða þetta er ljóta ruglið eða þú færð enga með svo slepptu þessu og svo mætti lengi telja. Enginn sér skóginn, því við erum alin upp við að þrefa og festast í hjólfari.

Ráðandi öfl, eða ráðandi straumar, hagnast á kyrrstöðu. Því er umræðum beint af Varðhundum kyrrstöðu í þær brautir  að vera fastar í hjólfari. Ég sting því upp á öðru hjólfari:

Látum gott heita hvort hugmyndir mínar séu rugl eða óraunhæfar. Gefum okkur smá séns í því sem Edvard De Bono nefndi Lateral thinking og er virt aðferð sem notuð er af nær öllum sem skara fram úr í stjórnun, viðskiptum eða vísindum: Gefum okkur að grunnhugmyndin virki.

Gefum okkur að Nýtt þjóðveldi rísi, það afmái skuldir þjóðarinnar og gefi almenningi og viðskiptalífinu hreinan skjöld eða autt blað. Gefum okkur að hægt sé að byrja frá grunni, fyrir almenning,  viðskiptalíf og stjórnmálalíf.

Hvernig myndum við þá gera hlutina? Hvernig myndir þú vilja sjá hin ýmsu málefni? Hvað með lífeyrissjóði? Hvað með erlend samskipti? Hvernig yrði eftirlit með stofnunum? Hvernig yrði ýtt undir nýsköpun? Hvaða tillögur blunda í þér sem þú gætir komið á framfæri?

Þjóðveldi vill sjá tillögur frá fólki, frá öllum borgurum, efafólki, lýðveldisfólki og þjóðveldisfólki.

Hver sem er getur sent inn tillögur. Við getum stofnað spjallborð, eða FB grúppu. Allt er hægt, en maður þarf stundum að komast yfir blindhæðina til að sjá hvernig landslagið er hinum megin. Umfram allt, ef við ætlum að skapa beint lýðræði þurfum við að læra að nota það.

Ég hef áður minnst á að til eru einföld drög að stjórnarskrá – á alþýðumáli – sem þegar er verið að ræða. Hún er í dag í 47 greinum. Hvað er stjórnarskrá Íslenska lýðveldisins löng? Hvað með tillögurnar frá 2012? Okkar skrá er tillaga að umræðu, handa þjóðinni og hún er einföld því hún er hönnuð til að virkja vald þjóðar sinnar.

Stjórnarskrá Þjóðveldis er sú eina í mannkynssögunni sem beinlínis krefst þess að þjóðin breyti henni og einnig sú eina sem ætlast til þess að þjóðin ákveði sjálf hvernig sköttun skuli háttað. Þá bannar hún með öllu allt hernaðarbrölt innan lögsögu sinnar og gefur þjóðinni færi á að velja sjálf gjaldmiðil sinn.

Valdið er þitt, en til að nota það þarftu að trúa á sjálfan þig og smíða samfélag með nábúa þínum. Ef þú gerir hvorugt, þá mun elítan gera það fyrir skuggavaldið, þér í óhag. Ef þú vilt.

Nóg er hve miklum skaða það veldur venjulega.

Sem betur fer eru atóm slíks samfélags á sama róli nema dreift skipulega um greinar trésins, upptekin við að rífast um hver sé á bestu greininni og þeir fáu sem sjá tréð eru skrýtnu atómin sem sjá hvernig hin gætu myndað heilbrigðar sameindir.

Vaknandi egó hristast venjulega úr trénu og fara að spásséra eftir það á milli trjánna. Með tímanum komast þeir út úr skóginum og byrja að sjá; en enginn veit hvað þeir sjá því þeir hvorki eru skildir af atómum né vilja þeir koma aftur inn í skóginn.

Í veröld án innihalds sem sannfærir sjálfa sig um greind sína með yfirgnæfandi orðagjálfri má er jafn rík að innsæi eins og væru meginmiðlar og menntunarelíta send til tunglsins til að grafa eftir gulli hins tvívíða og mælanlega veruleika.

Samtímamenning er ekki bara háð skyndibitafæði, pakkamat og verksmiðjufóðri; heldur á hið sama við um andlega næringu. Eðli næringar sem ekki er lifandi birtist best á því að þú nærist ekki og þarft því sífellt að bæta á þig bita, hvort heldur líkamlega eða andlega.

Sönn næring er staðgóð og ef þú nærist andlega af staðgóðu fóðri þá styrkist þú og vex. Svo hvernig veistu ef þú hefur fundið staðgóða andlega næringu?

Heimsmyndin er smíðuð handa þér og enginn munur er á þeirri heimsmynd sem þú trúir í dag og þeirri sem forfeður okkar trúðu; því allar heimsmyndir eru háðar sama lögmáli. Einhver smíðar hana, vottar hana, og ber hana á borð.

httpv://www.youtube.com/watch?v=lmOrSCg_SHs

Bezta leiðin fyrir þig til að rýna í sannleiksgildi* þeirra fullyrðinga sem hér eru bornar fram er ekki sú að rýna í vottun þeirra eða vottun heimsmyndar þinnar, heldur að gá að öðru. Sjáðu hvernig rangar hugmyndir eru þaggaðar – jafnt þær nothæfu sem þær ónothæfu.

Þeir sem benda á nakin fatnað keisarans, eða þann möguleika að hann sé nakinn; enda utangarðs og í útskúfun. Oft er beitt uppskrift sem Gandhi benti á; fyrst þykjast þeir ekki heyra í þér, síðan hlæja þeir að þér (gera þig fávitalegan í augum annarra), síðan berjast þeir gegn þér, og síðan sigrarðu (ef þú hefur sterkari afstöðu og sterkari trú).

httpv://www.youtube.com/watch?v=NnG4lpcn9aM

Aðal málið er þetta; ef þú hefur ekki sjálfstæða hugsun þá býrðu í dáleiddum huga sem veit ekki hvernig hann var dáleiddur eða samþykkti dáleiðsluna. Þeir sem vita ekki af dáleiðslunni hafa aldrei litið út fyrir borðstokk þeirrar mötunar sem hagsmuna-aðilar valdakerfis hafa beitt, þeir sem vita að þeir eru dáleiddir ákváðu að fórna hugsjónum sínum og gildum fyrir skemmri hagsmuni.

Tökum dæmi af umræðunni um stjórnarskrá. Umræðan er stýrð og hún er leiðinleg. Fyrir vikið treystirðu þeim sem stýra umræðunni til að leiða þig áfram með fyrirsögnum og áróðri.

Hafir þú hins vegar vilja og þrek til að lesa stjórnarskrána og beita Netinu sem verkfæri til að lesa fleiri þá muntu sjá að Umræðan er ekki Samræða. Smám saman ferðu að sjá hvað stjórnarskrá er; ekki hvort það sem er í henni sé gott eða vont, heldur að hún er undirstaða alls samfélagsins og á meðan einingar – eða einstaklingar – þess eru ekki í virkri samræðu um mótun hennar; þá breytist ekki neitt heldur skiptir aðeins um ásjónu.

Ég veit hvað ég er að gera fyrir land mitt og þjóð en ég veit ekki hvað þú ert að gera. Meðan ég veit ekki hvaða afstöðu þú hefur með gildum þjóðar minnar, er orðagjálfur þitt og mótmæli og rök, verðlaust hjal.

Ég er hluti af hreyfingu sem er þögul ofan í grasrótinni. Hún hefur stækkað í hljóðum skrefum; hún veit hvaða afstöðu hún hefur, hún veit hvaðan hún kemur, hún veit hvert hún fer. Hún er dóttir landvættanna, þeirra sem taka afstöðu með landi okkar og þjóð.

Eins og ljóst er af greinum Þjóðveldisfélagsins er málefnið risastórt. Hvernig við getum yfirgefið Lýðveldið og leyft því að rotna í eigin spillingar haug en jafnhliða endurreist hugsun Þjóðveldis á frelsis vilja Íslensku þjóðarinnar.

Við ætlum ekki að gera þetta með byltingu né ófriði. Við ætlum á einfaldan hátt að beita borgaralegum mótþróa, standa gegn spillingu kúgunar, og yfirgefa. Við beitum því valdi sem allir borgarar hafa, buddunni og tíma.

Við tefjum fyrir stofnunum og kerfi, og við borgum bara það sem við sjálf viljum borga.

Það skiptir höfuð máli að einblýna á þjóðveldis hátíðina sjálfa sem aðal brennipunkt og hornstein okkar baráttu. Þar hittist hópurinn, hversu lítill eða stór sem hann verður, og ræðir málin. Þar endurreisum við tilfinninguna fyrir sögunni, virðinguna fyrir þjóðinni, og ræktum þá sál sem sameinar.

Þar prófum við héraðsþing í tvo daga og Alþingi í einn dag. Þar ræðum við um hvernig við munum endurmóta nýja Stjórnarskrá þjóðarinnar. Það gerist á Þingvöllum, þar sem upprunalegt Alþingi á heima, þar sem það fæddist.

Afar mikilvægt er að þjóðhátíð þjóðveldis – þjóðveldishátíð – verði haldin við sumarsólstöður. Ár hvert í þrjúhundruð og þrjátíu ár var Alþingishelgin sett á fimmtudegi við sumarsólstöður. Þeir goðar – alþingismenn – sem ekki voru mættir þegar þinghelgi var sett voru útlægir.

Þetta er fyrnasterk hefð og hún mun sameina okkur.

Frá hruni hefur ríkt mikil reiði á landinu. Sumir voru vel stæðir við hrun og misstu mikið en hafa þó ekki kynnst skorti, þeir bíða rólegir þess að efnahagsvélin sem skóp bóluna taki við sér. Fleiri voru skuldsettir og misstu allt sitt, sumir svo hressilega að þeir lentu á götunni með fjölskyldu sína. Enn aðrir misstu einnig vinnu sína.

Þegar heilt samfélag fer á hausinn – sem við gerðum – þá er eðlilegt að mikil reiði grípi um sig. Nú eru nær sex ár liðin frá því að bólan sprakk – sem kallast bankahrunið 2008 – og megin þorri þjóðarinnar bíður þess enn að eitthvað sé gert henni til framdráttar.

Hins vegar virðist koma á daginn að stjórnmála elítan þjóni öðrum hagsmunum en þjóðar sinnar, og því er reiðin mikil.

Þetta er í megin dráttum ástæða þess að Endurreist Þjóðveldi varð til. Löngun í beint lýðræði, vilji til að afskrifa þjóðarskuldir en ekki greifaskuldir, og umfram allt að skapa gegnsæi sem gagn er að.

En hvernig á að umbylta heilu samfélagi? Með því að gera bankaklúbbi sem enginn veit hver á eða hver ræður að bjóða upp eignir fólks og bera það út og á meðan bíða þess að virkjanatröllin og álbarónar skapi aðra eins flækju og gert var fyrir austan fyrir hrun? Á að láta þjóðina þjást þar til óskilgreind kraftaverk koma til skjalanna?

Sumir vilja ganga svo langt – miðað við athugasemdakerfi á fjölmiðlum og á samskiptasíðum – að beita valdi og ofbeldi, sem væri bylting. Bylting er ekki kostur því ofbeldi er aldrei úrræði. Auk þess er ekki dugandi að færa niður skuldir eða leyfa fimmtán prósent kjósenda að krefjast þjóðaratkvæðagreiðslna meðan býlin brenna.

Við getum ekki barið í bumbur og látið reiðina afgreiða eitt hrun með kljásturslegum úrræðum.

Við hljótum að nota tækifærið og spyrja stærri spurninga svosem hvernig á að auka gegnsæi, hvernig á að krefja stjórnmálaklúbba um ábyrgð, hvernig á að koma á beinu lýðræði sem virkar, hvernig á að auka ábyrgðarkennd hins almenna borgara?

Enn fleiri spurninga má bera fram en aðal spurningin er: Hvernig á að umbreyta samfélagi og þjóð til betri vegar þjóðinni allri til heilla svo samstaða og þjóðarsátt náist um, og það til framtíðar? Okkar svar er að bjóða þjóðinni umræðu valkost þar sem allir komast í umræðuna. Miðjan á þessum valkosti er sett á Þjóðveldishátíð.

Þjóðveldishátíðin er sett á fimmtudegi við sumarsólstöður ár hvert. Sú hefð var endurvakin við Þingvelli á sumarsólstöðum 2013 af fámennum hópi Þjóðveldismanna.

Það er sami dagur og Allsherjarþing var sett til forna á Þjóðveldisöld. Þessi viðburður var talinn háheilagur og var haldinn árlega í meir en fjórar aldir. Staðurinn er Þingvöllur, okkar heilagasti blettur, þar sem þjóð skóp sér beint lýðræði fyrst þjóða og varði um aldir.

Þjóðveldishátíð sumarið 2013 var fámenn og helg þeim sem þátt tóku. Hún er tileinkuð helgustu gildum þjóðar okkar og mannkyns alls. Hún er miklu stærra fyrirbæri í hugsun þeirra sem skilja gildi hennar en hægt er að skýra með fáeinum orðum.

Hver skipuleggur? Hvernig er staðið að?

Það skiptir engu því dagurinn var markaður sumarið 930 og viðhaldið af forfeðrum okkar um aldir. Við vitum hvar staðurinn er og eigum léttara með að mæta en þeir sem gengu eða riðu yfir landið í þá tíð.

Eftir því sem árin líða og fleiri vakna til vitundar um arfleifð frelsis, sjálfsákvörðunar og gildi beins lýðræðis, mun þessi viðburður verða stærri og jafnframt veitt meiri athygli erlendis frá.

Það er eins með Íslenzka lýðveldið. Hvað sem það veltir sér upp úr orðagjálfri milli þingnefnda eða valdahópa ráðuneytanna. Innan þessa valdakerfis er ekki lengur neitt lýðræði, sama hvað háttvirtur þingmaður eða aðrir reyna að kveikja í með ónýtu tundri. Skessan hefur svikið lýðræðissamning sinn við þjóðina.

Stjórnkerfi þessa valdakerfis og spillingarsúpu sem drottnað hefur yfir landinu – síðan danskurinn fór árið 1944 – er sama klíkan og stjórnaði hér frá því Þjóðveldið var lagt niður af Noregskóngi: Hópur sem sópar að eigin köku, verndar eigin tengslahagsmuni, og beitir ótta fjölmiðlafólks við atvinnumissi til að halda að lýðnum því sem lýðurinn kynngir.

Hefði lýðurinn menntun í stjórnarskrárlæsi og tryði enn á sjálfan sig, þá væri fólk löngu vaknað: Vaknað til vitundar um að völd þessa kerfis hrynja um leið og fólk hættir að hlýða.

Hvers vegna hlýðir þú valdakerfi sem höndlar með vald sem þú átt? Hver er hvolpurinn og hver er skottið?

Fyrsta skrefið til frelsis er að þú hættir að borga bönkunum og hættir að nota plastkortin. Fyrsta skrefið til lýðræðis er að lesa sér til um málstað nýs Þjóðveldis. Þriðja skrefið er tekið á Þjóðveldishátíð.

Þjóðveldishátíð var haldin í fyrsta sinn síðasta sumar (2013). Þinghelgi Alþingis hins forna Þjóðveldis var ætíð sett á sumarsólstöðum, og svo er eins með Þjóðveldishátíð.

Hátíðin er haldin árlega héðan í frá þar til Þjóðveldisfólk verður nógu margt til að endurreisa virkt lýðræði. Þar er vettvangur til að ræða um það þjóðfélag sem við viljum móta og lifa við.

Orð mín sem betur fer afar stutt tekur til þess að ég ætlaði aldrei að skrifa hana. Hún fæddist nýlega sem hugmynd. Ég hef aldrei litið svo á að þetta efni sé inni á mínu áhugasviði. Auk þess sem mín bíða verkefni sem hug mínum hugnast betur.

En svo kom kvöldstund að efnið var albúið í huga mér og ég hristi það fram eins og það er.

Bókin er eingöngu skrifuð sem hljóðbók og eins og fyrri hljóðbækur mínar, má lesa frítt á útgáfu vef mínum not.is. Slóðin í bókina er media.not.is.

Ennfremur var ég svo lánsamur að mér var kennt af fullorðna fólkinu að bera virðingu fyrir fólki sem er öðruvísi en ég sjálfur.

Þegar ég var drengur fannst mér þó óþægilegt að til væru drengir sem þættu aðrir drengir sætir. Mér fannst sjálfum gaman að horfa á stelpur, og fannst sumar þeirra sætar. Mér fannst óþægilegt að þurfa að ímynda mér hvort hinsegin strákar yrðu skotnir í strákum.

Þegar ég varð fullorðinn fékk ég mörg tækifæri til að vinna úr þessu. Eitt sinn ræddi ég þetta við sálfræðing sem leiddi mér fyrir sjónir ýmsar niðurstöður úr rannsóknum á þessu fyrirbæri. Meðal annars að sumar rannsóknir sýna að það séu gen sem ráða þessu að miklu leyti. Ennfremur að það sé gagnkynhneigðum eðlilegt að skilja ekki samkynhneigða og öfugt.

Þótti mér viss léttir að komast að því að fordómar í sál minni voru eðlilegir og það auðveldaði mér að beita vilja mínum til að afgreiða fordómana. Fleira kom þó til sem auðveldaði mér að læra virðingu fyrir hinsegin fólki.

Þegar ég var tvítugur kom vinur minn úr felum. Við höfðum þekkst helminginn af ævi okkar og áttum – og eigum – margt sameiginlegt. Báðir erum við listhneigðir og skapandi í okkur og báðir höfum við gaman af að skeggræða ýmsar hliðar tilverunnar. Þegar hann kom úr felum var ég með þeim fyrstu í okkar gamla vinaneti sem fékk þessa vitneskju beint hjá honum sjálfum.

Það vildi þannig til að við unnum saman á þessu tímabili og mér brá þó nokkuð. Mest brá mér yfir að mér brá! Því ég var alinn upp við fordómaleysi og umburðarlyndi í þessa átt, svo mér brá yfir að sýn mín á gamlan vin breyttist á svipstundu.

Þrem dögum síðar skammaðist ég mín fyrir að hafa látið þrjá daga líða án þess að ræða þetta – eins og hann sjálfur – beint við hann sjálfan. Svo ég kom út úr fordómaskápnum og ræddi beint við hann. Vinátta okkar styrktist og heilaðist á svipstundu.

Vikurnar sem í hönd fóru voru skemmtilegar og hafði ég frábært tækifæri til að kynnast með augum góðs vinar þeim reynsluheimi sem hann lifði án þess að þurfa að efast um sjálfan mig eða hvernig lífið snérist.

Löngu síðar bast ég vináttuböndum við góðan vin fyrrum sambýliskonu minnar. Við gerðum allt sem strákar gera saman. Spjölluðum um allt milli himins og jarðar, duttum í það saman, og urðum góðir vinir. Nema þegar við skruppum í bæinn að fá okkur í glas horfði ég á stelpurnar og hann á eitthvað annað, og það mátti ræða það.

Mér fannst oft skrýtiðþegar ég stóð hann að því að glápa á sætan strák. Hann tók eftir að mér fannst það óþægilegt og hann reyndi að hlífa mér við þessu. Virðing er til báðum megin við línuna.

Báðir þessir ágætu menn opnuðu fyrir mér sýn á heim sem er til, á að vera til, má vera til, og verður alltaf til. Að reyna að bæla þennan heim, afneita honum, eða beita hann ofbeldilýsir best þeim sem ofbeldinu beitir.

Þegar ég var drengur í sveitinni tók ég eftir einu sem hér á samleið. Á bænum voru tólf kýr og reglulega varð einhver þeirra yxna. Þá þurfti að kalla til sæðingamann en í þrjá daga var kýrin kynóð og riðlaðist eins og naut á sumum kúm og leyfði öðrum kúm að riðlast á sér.

Tíðahringur kúa er sá sami og kvenna svo ég fékk að fylgjast með þessu tólf til sextán sinnum á ári eftir atvikum.

Innan tveggja ára tók ég eftir að tvær kýr voru áberandi að riðlast á yxna kúm. Það var ljóst að tvær kýr í hópnum voru lesbíur. Ekki að þær vildu láta aðrar kýr riðlast á sér, heldur breyttust þær í hálfgerða tudda í hvert sinn sem kú var yxna nærri þeim.

Á bænum voru á annað hundrað fjár og er fengitíminn miðsvetrar hjá þeim. Hið sama var uppi á tengingnum í fjárhópnum. Þegar kindur voru blæsma sást að 12 til 18 prósent af hópnum var tví- eða samkynhneigður. Auk þess riðluðust mörkin á egglos-tíma.  Þar sem ég hunda og þjálfa leitarhunda og verð ég reglulega vitni að hegðun tíka á lóðaríi. Ég á eina tvíkynhneigða tík og hef áður átt!

Kindur, Kýr og hundar eru spendýr, rétt eins og við. Náttúran hefur húmor.

Fyrir hálfu ári síðan var ég í tímabili trúarefa. Ég hafði skrifað bók um Guðstrú og ég efaðist um margt. Ég efaðist ekki um innihaldið en ég efaðist um hvort ég ætti að standa með því, eða hvort ég þyrði því. Ég var sáttur við bókina sjálfa en ekki viss hvort ég vildi leyfa öðru fólki aðgang að henni. Ég var í djúpum efa með þetta og hafði verið í fáeina mánuði.

Ég heimsótti að lokum einn elsta vin fjölskyldu minnar. Mann sem ég hef þekkt síðan ég var tíu ára gamall. Ég vissi að hann myndi gefa mér þau svör sem ég þurfti og ég vissi jafnframt að ég myndi ekki þurfa að segja honum hvaða svara ég leitaði. Það er sama hvoru kyninu við löðumst að í prívatlífinu, við höfum öll kynnst manneskju sem við berum því sem næst takmarkalausa virðingu fyrir.

Ég fékk öll svör sem ég þurfti. Ég fékk líka að vita að ég hafði sært hann og sambýlismann hans pínupons því ég hafði lítið komið í heimsókn síðustu árin. Mér brá, því ég skildi að þeir misskildu þögn mína. Stundum þegar þú lítur upp til fólks þá ertu feimin(n) við að láta sjá þig. Sumt fólk er bara stærra en þú, að þér finnst. Hverjum kemur við hverjum þau falla fyrir í einkalífinu?

Að þessu sögðu verð ég að viðurkenna að ég ætti erfitt með ástkonu sem væri tvíkynhneigð. Ég hef verið í þeim sporum og það var óþægilegt. Ég ber virðingu fyrir því fólki rétt eins og öðrum, á slíka vini, en samt. Hvers vegna? Vegna míns veikleika, – sem heitir óöryggi – það er allt og sumt.

En til þess er óöryggi, að viðurkenna það svo hægt sé að vinna úr því.

Að lokum verð ég að láta eitt koma fram. Guð skapaði mannfólkið, rétt eins og spendýrin, til að vera eins og blóm í litríkum garði. Sá guðsmaður sem predíkar gegn litadýrð ætti að leita lifandi Guðs í stað þess að lesa um hann í bók.

Eftirskrift.

• Litadýrðarmyndir
• Rómverjabréfið 1:20, (en): „Því að hið ósýnilega eðli hans, bæði hans eilífi kraftur og guðdómleiki, er sýnilegt frá sköpun heimsins, með því að það verður skilið af verkum hans. Mennirnir eru því án afsökunar.“

Desember 2007
Höfuðstóll 11 milljónir.
Eign 6 milljónir.
Kaupverð 18 milljónir.

September 2010
Skuld 18 milljónir.
Eign – mínustala.
Matsverð eignar 16 milljónir.

Desember 2011
Uppboð fyrir Íbúðalánasjóð (opinber stofnun) á vegum Sýslumanns (opinber stofnun): Hæsta boð, slegið og selt, 3 milljónir.

Júlí 2013

Héraðsdómur Reykjaness (opinber stofnun) dæmir leigjanda (áður eiganda) til útburðar vegna 200.000 króna skuld sem samið hafði verið um, að kröfu Íbúðalánasjóðs (opinber stofnun), og skal framkvæmast af Sýslumanni Hafnarfjarðar (opinber stofnun). Verjandi, enginn. Þolandi er langtíma atvinnuleytandi sem missti starf hjá opinberri stofnun fyrir að krefjast faglegra vinnubragða en í réttlætt af bletti á fortíð hans.

Bodun

Ljóst má vera hverjum þeim sem reikna kann, að eignarýrnun sem hér átti sér stað var vegna Verðtryggingar og Stýrivaxta. Hið sama er að gerast um allt land, frá hruni og fyrir hrun. Síðustu fjögur ár hafa að meðaltali verið bornar út fjórar  fjölskyldur á dag.

Þetta er lögleg rányrkja sem aðeins verður stöðvuð þegar Þegnar Lýðveldis breyta sjálfum sér í borgara Þjóðveldis og afskrifa sjálfir þessa rányrkju. Hið sama á við hin ólöglegu gengislán.

Bankar ýttu að fólki að taka lán til hægri og vinstri, bæði gengislán og verðtryggð. Stjórnmálafólk og meginfjölmiðlar kepptust við að sannfæra fólk um að taka lán og að kerfið myndi ekki hrynja. Þegar kerfið hrundi var almenningur látinn blæða, í stað þess að bæði bankar og almenningur bæru skaðann saman.

Nú eru fjögur ár liðin frá hruni og kominn tími til þess að bankar beri sjálfir skaðann. Höfum í huga að erlendu sjóðirnir – sem enginn veit hvað heitir – fengu skuldir þjóðarinnar með 40% afslætti.

Þolandinn í þessu staka máli er langtíma atvinnuleytandi.  Sagan á bak við atvinnumissinn – sem var brot á mannréttindum – er skilgreind í bókinni Varðmenn kvótans. Hvers vegna bregst Íbúðalánasjóður svo hart við smáskuld sem er í virku en munnlegu samkomulagi? Getur verið að það tengist baráttu minni fyrir endurreistu lýðræði á Íslandi?

Trúir Lýðveldið því að mannréttindi og mannleg reisn hverfi við þöggun? Heldur kerfið að fólk verði hrætt við að rugga bátnum að eilífu?

Daginn sem Endurreist Þjóðveldi nær eitt þúsund borgurum, verða allir útburðir stöðvaðir, hvort sem vanskil eru vegna almennra lána eða húsnæðislána. Daginn sem þú slæst í þann hóp færist sá dagur nær.

Daginn sem tíu þúsund markinu er náð, endurreisum við héraðsþingin. Þetta er ekki loforð heldur spá.

Við erum hætt að rýna í eigin hegðun og alin á að það sé tabú. Enginn má gagnrýna annan fyrir neitt og stutt í móðgunargirni hjá flestum. Rétt svo má gefa í skyn við einhvern að „eitthvað megi skoða nánar“ – en að segja viðkomandi að hann hagi sér eins og fávitier bannað.

Sársauki er algengur og þar kemur hugsanabjögunin skýrt fram. Við höfum til að mynda byggt upp menntakerfi sem gerir ráð fyrir vissu normi hjá öllum. Þeir sem eru utan við normið á einhvern hátt fá greiningu og ef lyfjastýring dugar ekki þarf sérúrræði. Orðið „úrræði“ er jafnvel orðið metafýsískt dulhyggju fyrirbæri.

Rétt eins og Guð er orðinn eign prestanna og fyrst þeir hafa brugðist, þá hefur Guð brugðist.

Heilu hjarðirnar af foreldrum eru komin inn í þann darraðardans að fela eigin fákunnáttu í barnauppeldi á bak við greiningar og gagnrýni á úrræði sem duga skammt. Engan má gagnrýna foreldrið hvernig það elur upp næstu kynslóð, því þá er troðið á hans eða hennar heilaga rétti.

Það er eins með fólk sem leitar í sjálfshjálparhópa, tólf spora samtök, sálfræði og geðlæknisúrræði. Fleiri úrræðategundir mætti nefna. Dugar að fullyrða að átta af hverjum tíu einstaklingum, fullorðnum, sem leitar sér aðstoðar eða leiða til að lækna eða hverfa frá sársauka, eru að leita sams konar leiða og fyrr er nefnt.

Nú er ekkert að því að leita einfaldra leiða til að heila sig frá sársauka. Það er jú sama hvaðan gott kemur.

Að flýja innri sársauka er þó eins og að flýja sjálfan sig. Þegar ég nota þetta orð á ég við þegar við hikum við þann sársauka að breyta egóinu og leggja það til hliðar. Flestir sem leita leiða til að lækna sig frá sársauka þora ekki, eða vilja ekki af þvermóðsku að leggja egóið sitt til hliðar.

„Skoðanir mínar eru réttar, viðhorf mín eru rétt, persóna mín er rétt“! Hugsanir af þessu tagi eru krabbamein hugans í nútímanum.

Okkur er uppálagt að sársauki sé óþægindi, við séum fín eins og við erum, og sársauka megi lækna með skyndilausnum. Að við sjálf séum gull og gersemi, óbreytanleg og hugsanir okkar eða skoðanir heilagar – svo fremi þær skaði engan.

Ferli hins jákvæða vilja virkar ekki í þessari hugsun. Þú getur eingöngu tileinkað þér Ferlið ef þú getur séð hvernig hugsanir þínar um sjálfa(n) þig eru þér skaðlegar. Hugsanir þínar og skoðanir eru jú bara skoðanir. Skoðanir smíða egó, en þú ert á bak við egóið. Sjálfið þitt er eilíft. Kletturinn sem egóið hvílir á og það er einmitt þetta sem Jesú gaf í skyn þegar hann varaði okkur við að byggja húsið á sandi.

Margir sem leita sálarhjálpar og sjálfsþroska eru á flótta frá sársauka, frá skilaboðum sársaukans. Sem er eins og að fara í fjallgöngu og halda að engar verði harðsperrur. Auðvitað mátt kaupa þér jeppa og keyra á fjallið, en það styrkir ekki skrokkinn þinn.

Ferlið kennir nálgun sem er mun skjótvirkari og árangursríkari, ekki óskyld fornvisku frumbyggja Ástralíu: Þú notar drauma þína og sársauka til að finna hvað er undir eigin yfirborði.

Um leið og þú veist hvað er í þínum sálardjúpum og samþykkir það, í stað þess að lækna eða fjarlægja, þá umbreytist það. Þú umbreytist með. Þannig breytist veikleiki þinn í styrk.

Sá sem þetta skrifar var í sömu sporum. Egóið hans var honum heilagt, skoðanir hans voru honum heilagar og trúin hans hafin yfir allan vafa. Þegar hann þorði að fleygja þessu á eldinn, fann hann hvað var á bak við, og fann kjarnorkustyrk í sjálfum sér. Honum er ekkert ómögulegt í dag og hann vill ekki fá gamla egóið til baka.

Við heyrum frásögur í útvarpi og sjáum sögur í sjónvarpi. Dagblöðin segja okkur sögubúta og hver einasta saga á samlegð.

Samlegðaráhrif hverrar sögu við allt sem þú veist og hugsar mátast við heimssýn þína og mótar viðhorf þín. Hver einasti bútur fyllir upp í púsluspil hugans.

En hver er þín saga?

Alveg frá því þú varst smábarn hefur hvert atvikið rekið annað í tilveru þinni og þar er einnig samlegð. Smám saman valdirðu þér búta úr umhverfi þínu til að smíða persónuleika þinn og móta afstöðu þína til veruleikans. Smám saman pússaðir þú skoðanir þínar í afstöðu og úr henni skópst þú persónustyrk þinn, eða þig.

Saga þín geymir helling af smábrotum sem þú hefur kannski löngu gleymt. Öll þessi smábrot safnast saman og sumt af því sem fellur í skuggann á fullt erindi til þín í dag. Hins vegar er svo algengt – sérstaklega í veröld ótta og kvíða – að við veljum bara vondu brotin. Við gleymum smám saman góðu brotunum sem minna okkur á hve sterk við erum, og hve lífið er frábært.

Við sem erum í Ferlinu erum ekki á þessum vonda stað. Við endurpúslum söguna okkar. Við tökum vondu púslin eitt af öðru og horfum á þau.

Svipað og setja vatnspoll í sólarljósið, þar sem þú veist að hann gufar upp. Smám saman tökum við nýja afstöðu og veljum að horfa á púslið við hliðina, þetta gleymda og góða og við drögum það fram. Oftar en ekki er það gert úr litum sem ekki gufa upp og innan um verða vondu púslin – sem áður drottnuðu yfir huganum og hjartanu – að litlum skuggum innan um sterku brotin.

Að þessu sögðu viljum við ekki henda öllu vondu sem gerst hefur, því skuggar þess móta sterku litina. Við vitum öll að erfiðu kaflarnir styrktu hina góðu, og við eigum þá jafnt hinum, en við viljum nýta styrkinn í sögunni okkar. Við viljum vera stolt af henni, því við eigum hana og hún gerði okkur bæði sterk og falleg.

„Jákvæða ferlið“ er hljóðbók á ferlid.not.is sem dregur saman marga góða þætti úr „Ferli hins jákvæða vilja.“