Ég reyndi um tíma að nota orðið Rápari því það var rétt orð samkvæmt Tölvuorðasafni Íslenskrar málefndar. Ég gafst þó upp á að reyna að ýta við lesendum Morgunblaðsins og áheyrendum þessara lesenda.

Vafri er kominn til að vera, rétt eins og Tölva og Vista en Blokka (texta) hefur vikið fyrir orðinu Velja. Vafri er ágætis orð, þó Gramsari lýsi betur því sem við er átt og Rápari einnig.

Rætt var um að rónar vöfruðu um í vímu, að grúskarar grömsuðu eftir gersemum og að fólk rápi um í verslunum eða á almenningi (samanber leitir) eftir einhverju. Vafrið var því næsta stig ofan við skjögrun og rápið stefnulítil leit, en gramsið þarf vart að útskýra.

Morgunblaðið hefur lengi verið útvörður meðal Íslenskra miðla að halda málnotkun okkar Íslendinga réttri og að viðhafa ábyrga og faglega framsetta blaðamennsku (Journalism).

Fyrir þetta nýtur miðillinn í mínum huga og þúsunda annarra ómældrar virðingar. Þó einum sýnist eitt og öðrum annað varðandi sköpun og mótun nýyrða, þá endar samvitund okkar (Collective Conscious) í því að velja það sem er tamara öðru. Menningarvitinn e.t.v. það sem borið var á borð umræðunnar svo gramsarar framtíðar geti kjammsað á og tekur þátt í að að vinda fram sögu menningar okkar.

Ég held að ég sé fyrstur til að skilgreina menningu sem Sögu hugsunar. Gerði ég þetta óvart í einverju myndskeiða minna árin 2014-5 þegar ég var að velta fyrir mér samspili menningar, sögurýni og frumspeki (Metaphysics), ásamt öðrum flötum mannlegrar tilveru, að ég endaði á því að allir þræðir mynda saman einn kaðal sem er menning og að hún rís úr hugsun, að allt sem maðurinn tekur sér fyrir hendur eða ræðir um, eða íhugar með sjálfum sér, er bundið við hugsun hans hversu skýr eða skráð hún kann að vera.

Á þessu sviði hefur Morgunblaðið staðið sig frábærlega, allt frá stofnun sinni, að vera útvörður og klettur í hugarbrimi óvandaðs máls og hroðalegrar umfjöllunar sem víða viðgengst.

Samanber orð Davíðs Oddssonar – sem ég því miður man ekki orðrétt – þar sem hann var að benda óvildarfólki sínu á að hann hefði aldrei stöðvað lesendabréf sem bærist blaðinu í ritstjórnartíð sinni vegna pólitískra skoðana eða pólitískrar réttsýni (Political Correctness). Tek ég hann á orðinu með þetta en hef þó ekki látið á það reyna, né hef ég hugsað mér að gera það.

Persónulega lít ég niður á miðla á borð við Fréttablaðið, sem er í mínum augum yfirborðskenndur og grunnur snepill sem troðið er óboðnum inn um hverja bréfalúgu sem finnst, í þeim tilgangi að selja sem mest af auglýsingum og skáka fram lágkúrulegri fyrirsagnafréttamennsku ; Sem illu heilli margir Umskiptingar og aðrir Neytendur sætta sig við, að bréfalúga þeirra sé notuð sem almannagjá (samanber klof en ekki Þingvelli).

Á þeim árum sem sjálfheilögum Íslendingum þótti sjálfsagt að ég gæti unnið fyrir mér, og hafði til þess heilsu, var ég reglulega með helgaráskrift að Mogganum en ævinlega miða á lúgunni sem bannaði auglýsingapésa. Stundum skildist ekki orðið auglýsingapési, af þeim sem báru út, svo ég bætti við banni á Fréttablaðinu. Enda auðvelt að niðurhala því á netinu.

Stundum lít ég netmiðilinn Vísi, svipuðu auga, en það er af öðrum ástæðum.

Sem vefsmiður hef ég talsverðan áhuga á vissum stöðluðum gildum í vefsíðugerð, sem vefmiðillinn mbl.is fylgir en visir.is síður. Þess vegna líkar mér mbl.is betur en visir.is. Ekki hef ég tekið sérstaka afstöðu til hvort sérstakur munur sé þar á varðandi ábyrga fréttamennsku.

Nýlega sendi ég grein á Fréttablaðið. Ég hafði skrifað þeim fyrirspurn fyrir tveim árum og vissi að ef maður vildi koma einhverju að í málaflokknum Skoðun á visir.is væri það rétta boðleiðin, að senda þeim grein í tölvuskeyti. Ekki var ætlunin að fá birtingu í blaðinu sjálfu en ég gleymdi að taka fram að ég vildi bara fá lesendagreinina birta á Netinu.

Nú bregður þannig við að Morgunblaðið er með sérstakt viðmót til að taka við lesendagreinum og ég hef tvisvar fengið þar birta lesendagrein. Það ferli býður manni að vista greinina innankerfis (Online) og sendir manni staðfestingarskeyti (Email) þegar greinin er komin inn. Þar getur maður einnig sett inn mynd af sér og lýsingu.

Á visir.is er hins vegar bara boðið upp á að senda skeyti og maður fær ekkert staðfestingarskeyti um hæl.

Nýlega ákvað ég að gera tilraun með visir.is og sendi þeim skeyti með grein í viðhengi. Meira af forvitni fyrir ferlinu en miðlinum. Ekkert svar. Ég sá daginn eftir, þó ég hefði rækilega lesið greinina yfir, að í hana vantaði setningu. Svo ég lagaði greinina og sendi á ný. Ekkert svar. Þá beið ég í viku en á þeim tíma sá ég athugasemd frá netvini að hann hafði fengið birta grein eftir mánaðarlanga bið. Ég sendi þeim því skeyti og bannaði birtingu greinarinnar, og skellti henni inn á hreinberg.is. Ekkert svar.

Sama kvöld, eftir að hafa sett greinina mína (Hryðjuverk hugans) á hreinberg.is, ákvað ég að setja saman nýja grein og senda á mbl.is.  Sumpart var ég heitur í hamsi en einnig vegna þess að báðar greinarnar eru um tengt efni, bæði heimspekilega og samtímalega (eða menningarlega) og mig langaði að fá fleiri lesendur að þessum hugleiðingum en annars væri.

Hafa ber í huga að ég hef aldrei þanið mig sérstaklega hvað snertir meginmiðla.

Allflest af því sem ég viðheld í orðræðu (Discourse) er þess eðlis að mér líður nokkuð vel að gera eins og Skuggi (Jochum Eggertsson) gerði um sína daga. Hann reit bækur, greiddi fyrir prentun þeirra sjálfur og dreifði þeim sjálfur. Ég trúi því að hafi maður eitthvað að segja og það reki á fjörur fólks, þá verði eftir því tekið og það hugleitt, og að efni finni rás til leitandi huga. Sumt á hins vegar erindi í lesendabréf.

Enginn sem lesið hefur Brísingamen Freyju, eða Skammir, eftir Skugga, lætur þau rit frá sér ósnortinn.

Ég fékk svar við nýju greininni sem ég hafði sent til mbl.is, strax næsta virka dag. Fékk ég þar tvennar ábendingar, sem báðar eiga fullan rétt á sér. Annars vegar að hvergi finnst í orðabók, né orðræðu á Netinu (utan tvo til þrjá pósta eftir sjálfan mig) orðið Hatursegð. Það er rétt að ég er að setja saman nýyrði, rétt eins og Morgunblaðið gerði fyrir allnokkru. Reyndar er sneitt utan af í grein minni hvers vegna ég nota þetta orð og hvers vegna ég hafna orðinu Hatursorðræða. Hvorutveggja er þungamiðja greinarinnar.

Rétt eins og að fyrsta skráð tilfelli af orðinu Heimspekingur finnst í riti sem Guðbrandur Gottskálksson þýddi og prentaði árið 1600 og Heimspekingaskóli finnst í kvæði frá Guðmundi Bergþórssyni sem prentað var árið 1785. Mér er ókunnugt um hvaða orðabók þeir notuðust við, eða hvaða frumheimildir orðabækur notast við. Þá veit ég að Þórbergur Þórðarson byggði upp orðasafn sem ég veit ekki hvort var nokkru sinni gefið út. Hvort kom á undan, embættismaðurinn eða reglugerðin?

Einnig fékk ég ábendingu varðandi annað atriði við grein mína, og á það einnig fyllilega rétt á sér.

Greinargerð mín hér, samanber upphaf máls, er í engu ætluð til að sneiða að Mogganum, þvert á móti er um hugleiðingu að ræða og heimspekilega spurningu, af sama tagi og Gunnar Dal heimspekingur benti á í bókinni „Að elska er að lifa.“

Var mér bent á að ég setti orðin Discourse og Expression inn í málið á sama hátt og hér. Rétt hefði verið, samkvæmt reglugerð, að setja orðræða (e. Discourse) og segð (e. Expression) til að fá stimpil á málið. Var þetta gert með vilja af minni hálfu og skal útskýrt nánar.

Í fyrsta lagi, þó sumir noti „e.“ til tungumáls aðgreiningar, þá er öllum augljóst að um enskt orð er að ræða en ekki danskt eða franskt. Þeim sem er það ekki ljóst, er sama. Íslenskufræðingum ber saman um að rétt sé að nota íslenska hugtakið og skella erlendu hugtaki í sviga aftanvið. Samanber marga sviga í þessari grein, tungu-forskeyti sé óþarfi. Mogginn er því ósammála og er það vel.

Ég gerði hins vegar hvorugt, eins og Skuggi hefði bent á, því ég braut höfuð Briscianusar, ekki ósvipað því sem Halldór Kiljan gerði reglulega. Ekki veit ég hvort Íslenskum málfræðingum er kunnugt um málfræðirit Briscianusar, sjálfur hef ég ekki séð það en hef lesið um það.

Að brjóta höfuð hans (Breaking Briscianus’s head) er þekkt meðal sumra eldri skríbenta á erlendu máli en minna hérlendis.

Hugsunin að benda á ástæðu málfarsreglna, eða að benda á skammsýni við þýðingar og nýyrði, með því að brjóta höfuð Brisicanusar, er vel þekkt í menningu tungunnar, ekki bara hérlendis. Það hefur Mogginn enga skyldu til að draga að húni, en við hin höfum gott af að vita þetta.

Síðustu mánuðina sem ég gaf út „ET-Tölvublað“ naut ég aðstoðar við yfirlestur og ábendingar frá konu (sem ég ætla ekki að nafngreina án leyfis en upphafsstafir eru M.S.). Hún var um þær mundir að ljúka háskólanámi í Íslensku og leyfði tímaritinu að njóta fræðiþekkingar sinnar.

Tölvublaðið var því miður háður þeirri ónátturu að stundum var vafi með þýðingu eða snörun á enskum tölvuhugtökum yfir á Íslensku og erfitt um vik að nota Tölvuorðasafnið. Úr þessu síðarnefnda bætti ég á kennsluárum mínum, við ritun kennslubóka um tölvunotkun að halda mig við tölvuorðabók sem þá orðin þróaðri og ég hafði betri aðstæður og tíma til rannsókna.

Í tölvublaðinu var hins vegar oft nauðsyn að nota ensk orð og M.S. var ekki hrifin af þessu. Hún benti mér á muninn á því að nota „e.“ í sviganum eða sleppa því og sagði að það væri háð smekk ritstjórnar en hvorutveggja væri rétt. Varðandi að nota ensk orð utan sviga í textanum mætti gera ef þau væru með upphafsstaf og skáletruð og þá sem undantekning.

Þetta hafði hún rætt við prófessor sinn áður en hún tjáði sig um það við mig.

Ég ritaði því Mogganum og tjáði að ég myndi birta greinina (Hatursegð eða orðræða haturs) á hreinberg.is, frekar en að elta ólar við þetta. Upprunalega greinin hafði verið 6.000 slög en blaðið tekur bara við að hámarki 5.000 slögum og talsverður tími hafði farið í að stytta greinina án þess að skerða innihaldið.

Þetta er ekki hitamál í sjálfu sér. Ég hef í dag lítinn krúttlegan lesendahóp að mínu efni, sem ég er meira en sáttur við. Hef ýmsa vefmiðla sem ég hef smíðað sjálfur til að auglýsa efnið, auk þeirra rása sem ég dunda mér við á samfélagsmiðlum s.s. Facebook og Youtube (það má hafa erlend heiti utan sviga og óskáletruð).

Mig langaði bara í eina dagsstund að fá stærri lesendahóp að einu orði.

Orðræða (Discourse) er margfalt stærra hugtak en orðin ræða (Speech) eða segð (Expression). Mér finnst margir Íslendingar vera orðnir svo menningarlega dofnir, að ekki sé minnst á Umskiptinga (Golem). Við vitum að margir Uppvakningar (Ghoul) vita þetta, en þeir eiga m.a. reglugerðir sem öflugar girðingur á milli hugsunar og innprentunar.

Ég hef margbent á að bæði Hatursegð og Hatursorðræða, snýst ekki um hvað hatað sé eða hvort alið sé á því, heldur hinu að Umskiptingar eru fullir haturs og margir Uppvakningar einnig.

Þetta snýst allt saman um hverjir mega beita Þjóðveldisverkfræði sem felst í segðum og orðræðum sem ýta á tilfinningahnappa á fólki sem trúir því að hugsun snúist um að raða saman fyrirsögnum og skóluðum texta sem búið er að innprenta þeim, frekar en ímyndunarafl og skapandi hugsun. Fleiri eru farnir að sjá hvers virði það er að hafa eignarhald á þessari öflugu tækni sem Ástand (State) ríkiskerfanna notar óspart t.d. til að fara með stríð um heim allan.

Er hugtakið Hatursorðræða komið inn í orðabók? Sé flett upp Gagnsæi, bendir bókin á Gegnsæi en ekki öfugt. Lengi mætti þannig þrefa um lokka Hallgerðar.

Það fyrsta sem mér datt í hug þegar ég sá herferðina um frjálsar geirvörtur var Einhver flaug yfir Gaukshreiðrið eða eins og vísdóms maður kenndi mér þegar ég var unglingur; fáránleg spurning kallar á fáránlegt svar.

Mér virtist að eina slagorðið eða röksemdafærslan fyrir fáránleikanum væri að „karlar mega bera sig að ofan, þess vegna við líka.“

Satt að segja er ég enn svo undrandi yfir að ofmenntaður skríllinn – og hvað þá vanþroska fjölmiðlar – landsins hafi keypt og kyngt þessum þvættingi að ég á erfitt með að koma upp orði. Ég tjáði mig smávegis um þetta við fólk í tengslanetinu og einnig á Feisinu og heyrði fljótt að meirihluti fólks sá þetta svipuðum augum og ég, svo ég ákvað að tjá mig ekki frekar.

Það breyttist þó í kvöld, eftir að hafa tekið eftir síðustu daga að hellingur af fólki sem hefur sig í frammi á samfélagsmiðlum og í bloggheimum er enn að reyna að moðast í gegnum fáránleikann. Fólk sem er vant því að tuða gegn ríkisvaldinu við vinsældir reiðra samlanda sinna reyna hver um annan þverann að totta vinsældirnar út á smekklausar vörtumyndirnar og augljóst innihaldsleysið.

Stór orð? Byrjum á rökleysunni um að karlar megi fara úr að ofan og þess vegna megi konur það einnig.

Setningin gefur í skyn að konur hafi engan kynferðislegan áhuga á að sjá karla bera að ofan. Hver einasta beinhneigð kona og beinhneigður karl sem komin eru til vits og þroska vita að konur horfa á karlmenn með ánægju þegar þeir fara úr að ofan.

Ef rökstyðja þarf það nánar þá kann lesandi minn ekki að lesa, hefur aldrei umgengist kynverur og er líklega ekki kynvera og ætti því að snúa sér aftur að nýjustu sápu sjónvarpsins eða tölvuleik.

Ég gleymi seint þegar Hérastubbur nokkur sagði mér frá því að stúlkurnar í vinnunni hjá honum flettu upp myndskeiði með greinarhöfundi og gelgjuðu upp; hann er ber að ofan!

Tökum næsta snúning á hinu sama. Hver sá sem sér þessa setningu sér umsvifalaust að hún er samansett af öfgafemínista sem hatar að karlar séu kynverur, hatar einnig að konur fíli að vera kynverur og vill frekar að beinhneigðar konur horfi á brjóstin á hvor annarri en körlum.

Eitt af því sem hinsegin öfgafemínistar hata meir en karla eru konur sem laðast að körlum. Þess vegna fíla slíkar forynjur að hræra upp í úngum og vanþroska stelpum til að haga sér eins og fávitar á Vefnum, með misvanþroska og kynþokkalausum myndum og yfirlýsingum, því þá er einhverju kvenpervísku markmiði náð.

Falleg brjóst eru augnayndi og það er fegurð að þeim þegar þau fá að vera hispurslaust í sínu náttúrulega veldi. Notuð brjóst eru líka augnayndi en ekki fyrir fegurð sína heldur sögu. Allt sem mannslíkama – beggja kynja – viðkemur hefur í sér virðingu og fegurð sem ekkert hefur að gera með hina helgu baráttu fyrir virðingu og jafnrétti beggja kynja.

Sumir gleyma í hita leiksins að síðustu ár hefur öfgafemínisminn farið yfir strikið og hallar mjög á rétt og virðingu stórs hóps karla í samfélaginu. Margt mætti týna til varðandi þann þátt og þekki ég margar tárasögur kynbræðra minna sem hafa verið bældir, niðurbrotnir, bugaðir og svívirtir í þeirri baráttu án þess að eiga neina rödd.

Vil ég frekar sjá til hvort ég safni slíkum sögum saman einn daginn, bæði úr ranni eigin minnis og ef karlar senda mér sögur sem ég má í nafnleynd setja í bing. Í þessu sambandi langar mig að benda á frábærar ábendingar Axels Péturs Axelssonar í nýlegri hugvekju á frelsiTV á Youtube.

httpv://www.youtube.com/watch?v=WJNXGibBTGo

Íslenzk hugsun hefur ætíð verið jafnréttissinnuð í eðli sínu og þroskaðir Íslenskir karlmenn hafa aldrei þóst vera húsbændur á eigin heimili nema þegar þeir segja brandara.

Á Þjóðveldisöld var iðkað hérlendis virkt jafnrétti og margar sögur eru til um það þó sagan sem Kirkjuvaldið og síðar Konunga- og Ríkisþingsvaldið hafi skrumskælt söguna.  Langt mál er að rökstyðja það í þessum pistli en vísa þess í stað á Bókasöfnin og bók mína Endurreist Þjóðveldi.

Fólki væri nær að iðka virðingu í samræðu og hugsun en að láta eins og fávitar á Netinu. Fjölmiðlum væri sömuleiðis nær að spyrja sig spurninga á borð við „hvenær verður málvaðall að menningarvita?“

Að lokum mætti lesandinn spyrja sig hversu margir innihaldslausir spunastormar hafa gengið yfir landið frá Fjölmörðunum síðustu mánuði; því næg eru alvörumálin sem ræða mætti, en hvernig er hægt að ræða saman þegar umræðan sturtar fyrir þjóðina bílförmum af bulli?

Lífið  er betur mælt í trú fólks á sjálft sig og getu til að lifa sínu dags daglega lífi í virðingu, bæði við sjálft sig og aðra.

Því miður er mikið af orðagjálfri manna, bæði í stjórnmálum og í verkalýðs forystunni, eins konar belgingur sem minnir á málshátt um tunnur.

Ég hef verið án starfs, nauðugur viljugur, síðan í desember 2009. Forsaga þess er rakin í bók minni „Varðmenn kvótans“.

Ef þú segir upp starfi áttu rétt á bótaleysi í tvo mánuði. Takir þú því þannig, en það er hugsað sem refsing, gæti það orðið tími bæna og föstu. Nú kann að vera að þér sé þröngvað til uppsagnar og sért ekki af eigin vilja kominn til dýrðarlands Atvinnuleysisstofnunar og Félagsþjónustu.

Ekki er víst að þú veljir heilsubrestinn sem sumir falla í þegar þrekið brestur eftir áralanga baráttu fyrir réttlæti, sanngirni og mannvirðingu.

Hafðu af því engar áhyggjur, því þar eru allir lærðir á gömul Nasistafræði tilbúnir að skella stjörnu á vinstri arminn þinn. Þú færð að biðja og svelta í tvo mánuði. Minnsti misskilningur á þeirra frelsandi uppeldisreglu kostar þig alla björg og sá dómur endist árum saman.

Það er mikill misskilningur að fólk velji þennan farveg. Fólk vill vinna fyrir sér..

Lög gera ráð fyrir að þú eigir þó rétt á tekjutengdum bótum í þrjá mánuði, svo ef þér leiðist fastan áttu rétt á næstum fullum launum. En nei, ekki ef þú segir upp og alls ekki hafir þú verið hjá ríkinu. Svei þér segir reglugerðin. Því ef þú varst ríkisstarfsmaður og var sagt upp, þá ertu án forsvara, því ríkisstarfsmanni er sagt upp eftir reglum sem sanna að hann sé allra góðra hluta óverðugur. Eins og allir vita missir þú tekjutengingu segir þú upp sjálfur.

Sá ráðherra sem var æðsti yfirmaður Vinnumálastofnunar, á þeim tíma sem mín svipugöng mynduðust, lét hafa eftir sér að þeir sem ekki vildu vinna ættu ekki að þurfa aðstoð. Sami maður hafði rukkað ráðuneytin um milljónir í laun sem lögfræðingur síðustu tvö árin áður en hann komst á þing. Í dag gefur hann þér þá ímynd að skeggið geti falið hörkuna og metnaðinn í augnaráðinu. Fyndið? Já, fólk er fyndið.

Fyrst er boðunarbréf frá yfirstjórn stofnunar, séu viðbrögð þín óviðunandi eða yfirstjórn sannfærð um óverðugheit þín færðu áminningu, að mig minnir þarf tvær áður en sparkið kemur. Í mínu tilfelli var beitt svæsnu einelti og þröngvun. Svo langt var gengið að sviðsstjóri og minn næsti yfirmaður kom þrívegis að máli við mig og með blíðmælgi reyndi af fremsta megni að sannfæra mig um að best væri fyrir mig að skrifa reisupassann sjálfur.

Það var þegar út var komið sem ég kynntist því hvernig forstjórinn, sérhæfður í mannréttinda lögum, hafði snúið mig út á gaddinn óverðugan. Nánar fer ég ekki í það hér enda rækilega útskýrt í fyrrnefndri bók minni „Varðmenn kvótans”.

Hins vegar sló það mig hve grimm Vinnumálastofnun, útvörður Íslensks velsæmis í okkar góða samfélagi, beitir fólk sem hún getur neglt upp við vegg.

Eftir fyrsta árið í atvinnuleysi, löngu búinn að gleyma baráttu hinna fyrstu tveggja mánaða við brauðfæði heimilisins, og enn ekki búinn að finna viðsnúning í baráttu við þunglyndið, var bíllinn tekinn. Hálfu ári síðar var íbúðin boðin upp. Hálfu ári síðar var síhækkandi matvöruverð að sliga heimilið og aðal fæðan orðin ódýrt ristað brauð eða allra ódýrasta pastað. Þannig má treina fram lífið fyrir 380 krónur á dag tvær vikur í mánuði, samt fitnar maður því líkami sem býr við einhæft og snautt fæði safnar því sem hann nær úr glúteninu.

Ári síðar taldi ég saman að ég hafði leitað til yfir 300 fyrirtækja um vinnu og reyndar fengið fáein viðtöl. En fortíð sakamanns er til trafala og Netið gleymir engu, þar er allt eins og það hafi gerst i gær og fyrirsagnir duga mörgum til að dæma. Þegar þetta er ritað er stutt í að ég fell út af opinberri sakaskrá og samskonar góðborgarar og sviptu mig framanum eru enn í þeim stöðum að gætu veitt mér meðbyr til nýs starfs.

Átti ég það skilið að missa allt? Líklega. Enda veit gott fólk hvað varmennum er fyrir bestu.

Í dag datt upp úr mér í samtali að ég sé ekki eftir einum degi í þessari baráttu. Hún hefur kennt mér að sjá það góða í öðrum, í sjálfum mér og í trú minni á góð gildi lífsins. Útsjónarsemi, þolgæði, umburðarlyndi, innsæi, kyrrð (sjónvarpið var selt fyrir mat fyrir 18 mánuðum), nægjusemi (hafði síðast efni á fatakaupum fyrir þrem árum) og umfram allt fyrirgefningu. Að geta látið af reiði, biturð og sárindum er list.

Er ég kannski að skrifa af fyrrnefndu eða síðari hvötum? Hvötin er einföld gæska.

Að læra að lifa utangarðs – sem áhorfandi á samfélag í kvöl – og hafa sjálfur endurlært gildi lífsins, að hafa lært að njóta hvers dags sem rennur og meta að umfram allt á ég sjálfan mig, að ég á mitt líf og ég á minn huga óskertan, og að hafa öðlast vald yfir eigin tilfinningum og lært að sjá eingöngu hið góða í kringum mig. Slík saga er þess verð að vera sögð. Hún minnir mig á, og vonandi þig, að lífið er meira en glys og yfirborðs fágun orðagjálfurs og sýndarmennsku. Að lífið sjálft, og sá kærleikur sem skapaði það, er hið eina sem skiptir einhverju raunverulegu máli.

Fyrir Guðs náð fannst annar bíll fyrir smápenínga, en að lokum var klippt af honum. Ódýrum 100.000 króna bíl sem ég fékk lánað fyrir, hálfu ári eftir að Lýsing rændi eign minni í þeim fyrri. Það hafði því miður ekki verið nokkur séns að borga bifreiðagjöld eða tryggingar. Svo það var rétt af fulltrúum góðborgara að klippa af bílnum. Sjálfur valdi ég að fagna því tækifæri að ganga í bæinn með bakpoka þegar kaupa þarf í matinn eða greiða reikning.

Ekki ósvipað því þegar síminn lokaði, enda engin tök á að halda síma og neti opnu. Þá lærði maður að nota Nova frelsi og smámsaman minnkaði tengslanetið niður í þann hóp sem notar Nova. Að hringja í hina kostar penínga sem ekki eru til.

Þegar fyrri tönnin brotnaði var í boði að draga hana úr fyrir 40.000 eða láta setja skrúfu og gervitönn. Læknirinn mælti með síðarnefnda kostinum, því hann telur að það hlífi tönnunum í kring. En það hefði kostað 9 sinnum meira. Í síðasta mánuði brotnaði sú síðari og það kostar 12.000 krónur að kíkja til læknis og láta skoða brotið, það verður vonandi hægt í næsta mánuði.

Er það skortur á réttri næringu eða aldurinn sem er að bíta þær úr mér veit ég ekki. Ég hlakka til að hafa efni á að læknir þjónusti vinnukonurnar*.

Okkar nútíma samfélag lítur ef til vill á erfiðleika sem eitthvað sem enginn maður ætti að þurfa að upplifa. En þeir eru góðir, ef þú nýtir þá til að umbreyta sál þinni og læra að njóta stundarinnar og án þess að þurfa að eiga. Það er betra að vera en að eiga. Það voru mín sjálfsögðu mannréttindi – segði ég forstjóranum fyrrverandi, sem nú er í pólitík – að fá að læra gildi lífsins, frumlífsins. Það var erfitt en ég lærði nýtt hvern einasta dag.

Blöndunartækin biluðu á baðinu í fyrra, hálfu ári fyrr bilaði heitavatns kraninn á baðherbergis vaskinum. Fyrir hvorugu er til peníngur. Illu heilli er í boði sundkort handa atvinnulausum. Þannig hefur verið skrölt í sund annan hvern dag í á annað ár. Það er í raun betra bað en heima. Hins vegar er ég ekki lengur á skrá atvinnulausra hjá Vinnumálastofnun.

Þar með gerist tvennt: Ég er kominn á féló en þar er ekki í boði sundkort. Svo þvottapokinn dugar við eldhúsvaskinn. Því næst er ég dottinn út úr opinberum tölum um atvinnuleysi, ásamt hundruðum annarra. Það er til matur í dag og restin hlýtur að reddast.

Páll postuli skrifar í Korintubréfinu skemmtilega setningu. „Nú varir trú, von og kærleikur, þetta þrennt. En þeirra er kærleikurinn mestur.” Ég er í dag sammála. Trú á Guð, gæfuna og morgundaginn er þín besta eign. Von um að trúin haldi þrátt fyrir mótvind lífsins, er styrkur sálar þinnar. Kærleikur til annarra og von um smá handa þér, er eins og ljúf morgundögg að sumri, eða björt vetrarsól í skammdeginu.

Án kærleika væri lífið ekki þess virði að gefa því nafn.

Njóttu hvers dags sem þú vaknar. Fagnaðu hverju skrefi sem í honum felst, hvort sem það er skref upp eða niður. Það er lífsskref. Heilsa þín og kraftur, það eitt að vera til. Það er það eina sem þú átt, varðveittu það vel, og sýndu öðrum umburðarlyndi því þeir eru á sömu braut og þú. Allar hugmyndir sem sveima þar á milli eru bara hugmyndir.

Guð blessi þig, og okkar ágæta samfélag. Umfram allt varði hann veg þess til heilunar og framfara.

Ég geri mér ljóst, kæri lesandi, að þessi greinarstúfur mætti pússast betur í setningabrag og efnisgreinaröðun. Vafalaust mun ég endurrita hann, einn góðan veðurdag, og í sannleika sagt hef ég forðast að skrifa um einkahagi síðustu ár, því tilfinningar vefjast um lyklaborðið og þvælast fyrir fingrunum. Hafir þú endst í gegnum greinina þakka ég þér umburðarlyndið.

* Bók Salómons, Prédikarinn, (eða Ljóðaljóðin) í Biblíunni kallar tennurnar vinnukonur.

Alþingi Lýðveldisspunans fremur ofbeldi á fólki sem vill selja hágæðaþjónustu af persónulegum toga. Fjölmiðlar og viss grasrótarhópur hefur komið því inn hjá þjóðinni að þetta fólk hljóti allt að vera fíklar eða undir áþján mansals.

Engin raunveruleg rýni er til í þetta fag á meðan það er dæmt jafn harkalega og yfirborðsheilög elítan og nokkrir siðapostular halda þeim föngnum sem stunda fagið af faglegum áhuga og samviskusemi.

Bæði fagfólkið og viðskiptavinir þeirra eru í umræðunni stimplað sem ógæfufólk eða ómerkilegir aumingjar og fyrir vikið getur þetta fólk ekki stigið fram og verið það sem það er. Aðeins hinseginfólk má vera það sem það er.

Ef kona – eða karl – selur blíðuþjónustu og er hugsanlega að lifa á því eða fjármagna nám eða halda uppi fjölskyldu eða starfar við eitthvað sem hún – eða hann – hefur áhuga á, myndi viðkomandi stíga fram og viðurkenna það í því umtalsumhverfi sem samfélagið er staurblint að jarma sig í?

Enginn þeirra sem tjáir sig um þessi mál er aðili sem hefur beina aðkomu að faginu, hvoru megin borðsins sem er. Hér áður voru viðskiptavinirnir og blíðusalar glæpafólk, samkvæmt lögum. Svo voru þau ekki glæpamenn en nú eru bara kúnnarnir glæpamenn.

Darraðardansinn er algjör og þeir fáu sem stíga fram og vilja ábyrga umfjöllum er kveðið í kútinn með stimplum, fordómum, atkvæðisorðum og fleiru. Um leið sér enginn að umræðan á ekki að snúast um hvort blíðuþjónusta eigi að vera lögleg heldur hvort fólk í þessum geira eigi skilið mannlega virðingu eins og við hin eða ekki.

Enginn ræðir til að mynda um konu #1 sem er kona í mjög fínu starfi, er í efri millistétt, er þekkt í sínu fagi og sínum félagshring, og af áhuga á aukavinnunni velur sér kúnna sem hún vill sjálf sinna og sinnir þeim gegn greiðslu, báðum til ánægju.

Enginn ræðir um konu #2 sem fór skuldlaus í gegnum lögfræðinám og fjármagnaði nám sitt og uppihald með því að selja blíðu sína þeim sem hún sjálf sýndist.

Enginn ræðir um konu #3 sem var einstæð móðir og hafði engan félagslegan stuðning við uppeldi sitt og barðist í bökkum þar til hún ákvað að byggja upp valinn lista viðskiptavina sem hún sinnti reglulega. Komust færri á listann en vildu og þegar hún átti sitt skuldlausa heimili dró úr þjónustunni og hélt eftir litlum lista sem hún sinnti því hún vildi það sjálf.

Enginn ræðir um konu #4 sem fór að fikta við greiðvikniþjónustu af þeirri ástæðu einni að það kom henni til. Smátt og smátt varð hún háð aukafénu enda í áfengisfíkn á þeim tíma.

Enginn ræðir um konu #5 sem hefur áhuga á alls kyns útgáfum af kynhegðun og stundum drýgir einkatekjur sínar með því að falbjóða þjónustu bæði því hún er til í það og velur sjálf og einnig því hún veit að sumum finnst tilhugsunin örvandi.

Allt Íslenskar konur sem þú myndir ekki hafa minnsta grun um hvaða aukatekjur þær hafa.

Þú myndir mæta þeim í næstu matvöruverslun, klæddar eins og venjulegt fólk að kaupa sér inn. Konur sem er ekki víst að myndu falbjóða þér þjónustu því þær vilja sjálfar ráða hverjir verða kúnnar og hverjir ekki.

Engin þeirra hefur lögvernd. Engin þeirra hefur tök á starfstengdri heilsugæslu. Engin þeirra hefur rétt á virðingarverðri umræðu. Engin þeirra getur viðurkennt fyrir fólki í hverfinu sínu hvað þær gera, því þær yrðu sniðgengnar og forsmáðar. Engin sérstök úrræði eru til fyrir þær að leita til ef viðskiptavinur eða sjálfsréttlátir siðapostular reiðinnir gera þeim eitthvað.

Umfram allt; alveg sama hvaða kannanir eru gerðar, alveg sama hvaða greiningar eru framkvæmdar; þær munu aldrei viðurkenna fyrir þér hverjar þær eru né hvað þær gera, og aldrei vera með í skýrslunum, skýrslum sem segja meira um viðhorf þeirra sem gera skýrslurnar en að endurspegla veruleikann.

Þetta er ekki ádeila á fjölmiðla, stjórnmálafólk, stofnanafólk eða grasrótarhópa; heldur á þig. Því ef þú getur skrifað „ég er charlie“ þá geturðu líka skrifað „ég er hóra.“ Því hvort sem þær eru í mansali eða sjálfar – eða þeir – að selja þjónustu, þá er þetta fólk og allt fólk á virðingu skilið.

Þú hefur ekki hugmynd um, og munt aldrei hafa hugmynd um, hverjir eru blíðusalar og hverjir ekki og ýmist sem hænuhópsál eða í yfirborðs-sjálfsheilagleika ertu til í að taka þátt í því ofbeldi sem samfélagið beitir þær. Ég lofa þér að allir blíðusalar sem eru dregnir fram eru dregnir fram til að styðja skoðun þess sem dregur þær fram.

Fyrir utan innganginn var par í faðmlögum og átti greinilega erfitt með að skiljast að. Hugurinn hvarflaði til þeirra skipta í fortíðinni sem ég hafði sjálfur verið í svipuðum sporum, að eiga erfitt með að kveðja eða vera kvaddur.

Reyndi ég að horfa þó ekki of mikið því maður virðir persónuleg mörk og einkalíf. Þannig erum við öll.

En það snertir blíða strengi í hjartanu að sjá hvað er sameiginlegt okkur öllum. Að þrífast vel í hjartanu þegar það slær í takt með annarri mannveru sem líður eins.

Undarlegt er synchronicity (vantar þýð.) tímans að þegar stúlkan gekk inn valdi hún að sitja við hliðina á mér.

Þótti mér dálítið vænt um það því þegar hún kvaddi ástina sína fyrir utan rútuna hafði hún hjálpað mér að rifja upp gáttir í eigin lífi og tengjast því sem við eigum öll saman. Eitthvað sem þú minnist þó ekki á við sessunautinn. Enda einka í lífi hvers og eins en snertir þó hið sameiginlega og ósýnilega.

Þegar rútan leið áfram í átt að þeim stað þar sem ég færi úr henni og héldi áfram svaðilför í vindhviðum og snjóstormi hófust með okkur samræður. Ég hef ekki hugmynd um hvernig þær hófust en þær voru skemmtilegar.

Unga stúlkan er listamaður að ljúka nokkurra vikna heimsókn á landinu. Ræddum við um reynslu af mismunandi þjóðum sem við höfum ferðast til. Snertum á mismunandi tjáningum í listformum og hvernig menningin hér á landi skeri sig á skapandi hátt úr listmenningu erlendis. Ræddum við um hvernig heimspekingurin og listamaðurinn snerta á hinu sama í hinu mannlega en frá svo ólíkum – eða ekki svo ólíkum – sjónarflötum.

Ég steingleymdi alla rútuferðina að hún kvaddi konu. Enda kemur það engum við. Mér hefur lengi fundist efnisflokkuð samræða samfélagsins of grunn.

Einn maður er rennismiður og ein kona er laganemi, sú þriðja er í nýsköpun og sá fjórði er atvinnulaus. Hvort heldur það er nám og frami eða kynhvöt, þá erum við oft uppteknari af því að setja merkimiða á aðra en að heyra sögu þeirra og hvað þau standa fyrir, eða hreinlega að njóta einfaldra – og oft – innihaldsríkra samskipta, af því bara.

Þetta er það sem ég á við þegar ég nota orð einsog  einvíð, tvívíð eða þrívíð. Á ensku væri það „one, two or three dimensional.“ Hugmyndin vaknaði þegar ég hugleiddi stjórnmála umræðuna sem er oftast skipt í hægri eða vinstri. Það er stutt síðan sú hugmynd kom fram – en ég hef ekki heyrt hana hjá mörgum – að þessi vinstri/hægri hugsun sé úrelt því hún bindi fólk við stefnu flokka framar málefnum.

Þá er átt við að ef þú styður tiltekinn flokk og ert kominn á þing sem fulltrúi flokksins þá ertu yfirleitt bundinn stefnu flokksins og verður fyrir þrýstingi að sýna þann stuðning í verki, hvort heldur við umræðu eða í atkvæðagreiðslu. Þetta er vissulega of einhæf hugsun því óhjákvæmilegt er að mörg málefni eigi þverskurð innan allra flokka en ef hugsun einstaklinganna er bundin við flokkslínuna þá skaði það málefnagrunn tiltekinna málefna sem einstaklingar innan flokkanna gætu annars sinnt.

Flestir nota orðið vídd eða víddir í því samhengi hvort til séu aðrar skynjunarvíddir en við upplifum. Séu t.d. álfarnir til í raun og veru þá hljóta þeir að búa í annarri vídd, svo sé einnig um framliðna og líklega Guð líka. Vísindin hafa sýnt fram á að allt að níu eða tíu víddir séu upphugsanlegar.

Í rúmfræði er hins vegar rætt um reiknanlegar víddir. Punktur er einvíður, hann hefur enga mælanlega stærð né staðsetningu fyrr en annar punktur er settur inn á sviðið eða planið. Munum að allar víddir eru innan plans eða á ensku „a dimension exists on a plane.“

Þegar tveir punktar eru komnir til sögunnar má draga línu á milli þeirra og þá myndast hinn tvívíði heimur. Punktur eða einstaklingur er þannig einvíður og hefur aðeins afstöðu gagnvart sjálfum sér og engan sérstakan skilning á neinu því sem viðkemur neinu öðru en honum sjálfum og enga meðvitun – eða raunhæft mat – á eigin stærð eða vægi.

Þegar tveir slíkir egóistar eru komnir á planið verða þeir meðvitaðir um hvorn annan en óhæfir til að meta fyrrgreint vægi né ná saman. Eina tilvera þeirra sem er mælanleg er því línan sem draga má á milli þeirra en sú lína skilgreinir ekkert annað en stefnu í tvær áttir og fjarlægð milli punktanna.

Línan sjálf er óendanleg í báðar stefnur sínar og gætu fleiri punktar legið í skurði hennar. Mæti þriðji punkturinn á planið er óvíst að hann sé í þessum skurði og má þá draga eða mæla línu á milli hans og hinna tveggja. Þetta getur haldið áfram í óendanlegar áttir en ávallt í tvívíðu samhengi.

Þetta er veruleiki fulltrúa stjórnmála sem hópast í stefnur eftir hægri og vinstri. Búið er að skera núll punkt á mitt planið og draga línu í einhverja átt sem skiptir öllum punktum upp og hópar þá saman.

Hægra megin við línuna er mengi hægripunkta og vinstra megin við línuna er mengi vinstripunkta. Þá er ásýndin (viewpoint) fjarlægð sem á ensku væri „zoom out“ þannig að punktahóparnir minnka og verða smám saman að sitt hvorum punkti með línu sín á milli.

Það skiptir í raun engu máli hvort við ræðum stjórnmál, einstök samfélagsmálefni eða kynhneigð ef við lifum í tvívíðu hugarlíkani (mind model). Umræðan verður tvívíð og stakar punktaraddir innan mengjann missa vægi og verða flatur undirtónn sem engu skiptir.

Eina leiðin út úr slíku mengi er að bæta við þrívídd.

Þriðja víddin er þegar planið er hækkað upp og punktarnir teknir af plani síun og dreift lagskipt (layers) eftir mismunandi hæðum í áttina upp eða niður frá fyrra plani. Besta leiðin til þess að sjá þetta fyrir sér hugrænt er að nota blaðabunka.

Tökum eitt hvítt blað, gefum því stærðina A4, sem er algeng prentarastærð. Blaðið hefur fjögur horn eða fjóra punkta. Skurðarlína er dregin á milli þessara punkta í hringferli – því ekki eru dregnar hornalínur – og þannig myndast útlínur blaðsins.

Frá mannveru séð er hins vegar þykkt blaðsins svo lítil að vart er mælanleg í praktísku samhengi. Séu hins vegar fimm hundruð slíkar blaðsíður lagðar hver ofan á aðra myndast bunki sem hefur praktískt samhengi í þrívíðum veruleika.

Hægt væri að halda áfram í alls kyns útúrdúra með þessa samlíkingu en mig grunar að lesandi minn sjái skýrt hvað ég meina. Ef við erum bundin í tvívídd þá sjáum við ekki þrívídd, hvað þá fjórðu víddina sem er hreyfing eða tími.

Auðvelt er að sjá hvernig við festumst í tvívídd en það er þegar við bindum veruleika okkar í kyrrlæg hugtök (static concepts) og hópum þau saman og endum á að gefa þau gildi. Þegar þú drekkur vatnsglas getur það verið bragðlaust og þér sama um gildi þess því þú varst að svala þorsta.

Spurningin er hvaða hugtök voru hér á ferðinni og hvaða gildi var þeim gefið. Glas merkir ílát – ógegnsætt eða gegnsætt, litað eða ólitað – sem hægt er að setja í vökva. Sé vatn sett í glasið fær það merkimiðann vatnsglas. Vatn er litlaust og hefur grábláleitan blæ og manni gæti þótt sú litasamsetning falleg eða hugnast að horfa í gegnum ólitað glas með vatni í og hugleiða hvernig það brýtur ljós og ásýnd.

Eða þá að téður maður var bara þyrstur og fékk sér besta þorstameðal í heimi því ekki var til litaður sykurdrykkur í kæliskápnum.

Gildismat er þegar maður gefur hlutnum eða hugtakinu vægi. Vægi er ekki ósvipað virðismati eða verðgildi en hefur sömu merkingu og enska orðið Torque eða togkraftur. Þegar hugtak fær vægi þá hefur gildi þess fyrir einstakling þá getu að geta hreyft við huga hans eða tilfinningu og verið hvati til athafna.

Fyrir þyrstum einstakling hefur hvaða drykur sem getur svalað þorsta því mikið vægi en hvernig er þetta vægi metið? Er sami einstaklingur tilbúinn að vinna gegn mengun vatns á austfjörðum? Tæplega ef samfélög utan dagleiðar hans hafa lítið eða ekkert vægi fyrir honum?

Hann gæti haft á því skoðun ef mengun hefur aukist fyrir austan að eitthvað þurfi að gera en ekki þá afstöðu að bregðast við fyrir þeirra hönd sem þar búa. Oft er langt skref frá skoðun til afstöðu.

Segjum að sá sem drekkur úr vatnsglasinu sé vinstri sinnaður í stjórnmálum og að stjórnmál skipti hann verulegu máli. Hann hóf ferðina á því að stilla skoðunum sínum upp á vinstri væng umræðunnar. Smám saman jókst vægi vinstri stefnunnar fyrir honum og hann er farinn að taka afstöðu með vængnum í ræðu og riti, auk atkvæðis.

Ef þessi einstaklingur gefur vinstri væng sínum – eða þeim hóp á vinstri vængnum sem hann er kominn í afstöðu með – aukið vægi í sínu hugarlífi – gæti hann fallið í algenga og hættulega gryfju, sem fólkspunktar í tvívíðum veruleika gera; hann gefur öllum hinum einnig vægi, nema ekki jafn jákvætt.

Þannig fellur hann í þá gryfju að hægri menn séu asnar en þó séu ágætis einstaklingar innan um. Ekki ósvipað og ég gaf í skyn varðandi konuna sem minnst var á hér í byrjun. Hversu meðvitaður var ég – streit karl – um það í samræðum mínum við konuna að hún væri samkynhneigð?

Hversu tvívíð var hugsun mín í samræðum við aðra manneskju að stimpillinn setti hana í tvívítt mengi á meðan á samræðunum stóð?

Það er eins með alla samræðu nútímans, að ef við eigum samræður við tvívíðan punkt þá erum við sjálf tvívíður punktur og ekki enn farin að fatta samsíða línur, hvað þá þríhyrninga, þrívíðan stafla eða tíma.

Sé samræða mannkyns – eða samfélags okkar hér heima – föst í tvívíðum veruleika þá erum við skammt á veg komin í þróun. Terence McKenna sagði í fyrirlestrum að tungumál sem bundið væri við bókstafi og orð og þyrfti að heyrast væri of takmarkað fyrir sjónrænt tungumál eða skynjað. Ef við erum í tvívíðum heimi er þetta viðhorf McKenna í fáránlega menginu.

Þetta var trúað fólk sem datt niður á þá hugmynd að ekki bæri að trúa því sama og flestir trúðu á því landsvæði þar sem þau bjuggu.

Eins og títt var um hin frumstæðu samfélög þess tíma þá snérist trú fólks um guðafjölskyldur ekki ósvipaðar þeim sem Grikkir, Rómverjar og Skandinavar trúðu á.

Einnig var algengt að trúað væri á anda skógarins, verur í klettunum, goð undirdjúpanna og fleira yfirskilvitlegt sem fólki fannst sennilegt að til væri. Nýlega nefndi ég að vættir landsis okkar væru reiðir og að eldgosin væru merki um það.

Auðvitað eru þetta bara eldgos en mýtur lifa oft öflugu lífi í vitund okkar og ef við rýnum í táknmyndir þeirra þá getur sjóndeildar hringur okkar víkkað út. Þessi íhugulu hjón voru á þeirri skoðun að allar vættir og öll hindurvitni væru myndbirtingar á kröftum sem vissulega væru máttugir en ofar öllu öðru væri einn hugur eða vilji.

Þau trúðu þannig á einn skapara himins og jarðar og vildu aðeins tilbiðja hann einan og engan annan. Þó til væru aðrir kraftar bæri þessum kröftum að lúta honum sömuleiðis. Voru hjón þessi afa næm og vissulega hugdjörf, því það krefst mikils styrkleika að fara út fyrir hinn viðurkennda ramma samfélagsins, sérstaklega í hugsun og trú.

Þegar rýnt er í sögu þeirra þá sést að annar af elstu sonum þeirra tveim deildi skoðun þeirra frá hjartarótum en hinn aðeins í orði kveðnu. Með öðrum orðum þá sýndi hann yfirborðsmennsku trúarinnar og vildi njóta þeirrar blessunar sem hin trúðu á en innri kraftur þeirrar trúar knúði hann ekki til góðra verka.

Eins og títt er með heim yfirborðsmennsku og sýndar orðagjálfurs þá snérist hann gegn bróður sínum, drap hann, og reyndi síðan að réttlæta gjörðir sínar. Um svipað leyti gerðist eitthvað í trúarheimi foreldra hans, þau reyndu sjálf að ákvarða hvað væri rétt og rangt og hvernig bæri að breyta út frá því. Með öðrum orðum; skilningur á ávexti eða afleiðungum góðs og ills.

Æ síðan hefur mannkynið verið í deilum og innbyrðis átökum um þennan skilning sem vefst fyrir mörgum. Hver sé myndbyrting hans, hvernig beri að láta hann stýra athöfnum sínum – og orðum – og umfram allt hvernig nota megi hann til að móta samfélag manna, sem flestum ef ekki öllum til farsældar.

Ein algengasta og að mínu mati fáránlegasta myndbyrting þessarar deilu er sú hvaða spámanni Guðs skuli fylgja.

Til að mynda er ríki fyrir botni Miðjarðarhafs sem trúir að spámaðurinn Móse sé mestur spámanna Guðs á eftir Abraham og þeir trúa að senn komi Messías til að hjálpa þeim að reisa Guðs útvalið ríki, og er þeim slétt sama þó það kosti heimsstyrjöld og blóðsúthellingar yfir fólk af þjóðunum. Fólk af þjóðunum í þeirra heimssýn eru allir aðrir hvort heldur Kristnir, Múslímar eða aðrir.

Svo eru mörg ríki þar sem yfirgnæfandi meirihluti fólks telur sig Kristið og hafi þegar fundið sinn Messías. Að hann hafi komið á annan hátt en hinir trúa og bíða þess nú að hann komi aftur til að dæma heiminn til tortímingar og til að bjarga þeim sem í orði kveðnu játa trú á hann.

Þá eru önnur ríki þar sem meirihluti fólks telur Kristna menn vera skurðgoðadýrkendur og að á eftir hinum kristilega messíasi hafi komið spámaður Guðs að nafni Múhameð til að endurreisa hina fornu trú parsins sem áður var minnst. Þetta fólk telur að einnig komi tortýming yfir heiminn.

Trúarbók þeirra, sem nefnist Kóran, tekur skýrt fram að sanntrúaðir eingyðismenn – og konur – muni komast í gegnum þessa heimsbreytingu og ennfremur er þar tekið fram að sanntrúaðir finnist í öllum þessum þrem hreyfingum; Gyðingar, Kristnir og Múslímar.

Í öllum þessum fjórum heimsmyndum – en þær eru til fleiri þó ég nefni þær ekki hér – er ekki alltaf ljóst hvað hinn eini sanni Guð sé. Mismunandi er hvernig menn fortíðar hafi lagt skilning sinn í hann og hvers konar myndbirtingar hann fær. Svo djúpt fer sú deila að fólk veltir sér upp úr hvort megi segja hann eða hún þegar vísað er til *þess*.

Þó mætti hverjum manni og konu vera ljóst að Guð sem skóp bæði kynin fullkomin hljóti að vera upp yfir það hafinn hvort kallað sé hann, það eða hún.

Sjálfur trúi ég að til sé einn skapari allrar þeirrar dýrðar sem Alheimurinn er. Ég trúi því að gildi hans – eða hennar – séu andlegs eðlis og að hinn andlegi heimur sé enn sterkari en okkar og auðvelt er að sanna það.

Band ástar milli tveggja einstaklinga er sterkara en nokkurt ytra form. Vináttuband getur yfirunnið hvaða erfiðleika sem er. Umburðarlyndi og virðing eru öflugustu kraftar sem þekkjast. Hatur er eitur og reiði er sýra sem tærir. Svo mætti lengi telja.

Í mínum augum var Jósúa Jóseps- og Maríuson öflugasti og magnaðasti spámaður Guðs. Vel get ég viðurkennt að Múhamið hafi komið síðar með ný skilaboð Guðs til manna. Til er í hefðum eingyðistrúarinnar mælistika til að meta það og þeir standast hana báðir.

Báðir vísuðu allri trú fylgjenda sinna til Guðs, báðir börðust af hörku gegn skurðgoðadýrkun og báðir voru kröftugir andstæðingar lýgi og yfirborðsmennsku.

Ég trúi því að þú getir líka verið spámaður Guðs eða kona. Það þarf ekki háskólapróf til þess né heldur viðurkenningu fólks í ytra heimi. Sjálfur hef ég ritað bók undir innblæstri hins hæsta Guðs alheimsins og sú bók hefur kennt mér meira og gerir enn, heldur en margt annað, og ég hefði aldrei getað samið hana í mínum eigin krafti.

Sumt í bókinni er ég enn að vinna úr hvort ég geti meðtekið og kynngt, eða þá hvernig, og hún hefur dýpkað skilning minn á mannlífi, sögu og hinni andlegu veröld svo um munar. Til er fólk sem hefur endurlífgað trú sína við lestur bókarinnar og skilur hana á allt annan máta en ég geri og á við mig samfélag, og hefur jafnvel áminnt mig um suman skilning.

Þegar þú leitar hins þrönga og krákótta einstigis þá kemstu oft aðeins áfram fyrir stuðning við hinn máttuga staf auðmýktar.

Ég sé í ritun margs fólks í samtíma míns að sá kraftur sem Guð er veitir mörgum innblástur og á marga vegu. Ég sé sumt fólk sem játar trú á Jesú Krist setja fram innsæi sem getur aðeins komið frá hinum hæsta, og þó játar fólk þetta eingyðistrú á allt annan máta en ég geri. Ég sé einnig Íslamskt fólk gera hið sama og sumar samræður sem ég hef átt við Íslamskar konur hafa auðgað sýn mína og kennt mér skilning á ýmsu.

Umfram allt sé ég endurspeglast í ritun hinna hreintrúuðu innsæi sem endurspeglast í einum dýpstu orðum spámannsins Jesú – og taktu vel eftir að ég sagði ekki hinna rétttrúuðu;

(16)Jesús svaraði þeim: “Kenning mín er ekki mín, heldur hans, er sendi mig. (17)Sá sem vill gjöra vilja hans, mun komast að raun um, hvort kenningin er frá Guði eða ég tala af sjálfum mér. (18)Sá sem talar af sjálfum sér, leitar eigin heiðurs, en sá sem leitar heiðurs þess, er sendi hann, er sannorður og í honum ekkert ranglæti. (Jóhannes, kafli 7).

Með öðrum orðum; við ákvöllum Guð sannleikans. Sá sem kemur frá honum er fulltrúi þess sem satt er. Í slíkum er engin lýgi og ekkert fals. Hann segir það sem hann trúir í hjarta sínu og sál að rétt sé og hann setur von sína um sáluhjálp til skaparans sjálfs, hvernig svo sem hann skilur á hverjum tíma hvað skaparinn er.

Hann deilir ekki við aðra um þá myndbirtingu, því hann leitar sannleika hvort sem hann trúir að hann hafi höndlað hann eða ekki og hann virðir annarra leit til jafns við sína eigin. Umfram allt er ástríða þessarar leitar, eftir því sem henni miðar áfram, kraftur sem umbreytir innra manni eins og við uppskurð tvíeggjaðs sverðs og hann getur ekki orða bundist um þann sannleika sem hann sér, því sannleikurinn er ástríða elds í huga, hjarta og sál.

Þegar átt er við þjóðarhag er jafnan átt við efnahagslíf þjóðar. Þeir sem stýra þjóðarhag eru sjaldnast stjórnmálamenn og aldrei þjóðin sjálf. Málpípur stjórnmála vilja segja okkur annað og miðjumoð þeirra er þreytt.

Síðast þegar þjóð okkar sundraðist voru árin 995 til 999. Þetta er nú að gerast á ný. Frá 990 til 1000 hélt kristin trú innreið sína á okkar heiðna landi og sótti hún hratt í sig veðrið.

Vorið 1000 þegar Alþingi kom saman voru tvær fylkingar saman komnar í héraði Kjalarnesþings. Heiðnir menn hópuðust saman á völlunum við Öxará en kristnir menn hópuðst saman í Ölfusi og niður með soginu.

Stóra deilumálið sem sundraði þjóðinni var þó ekki trúin sjálf enda þjóðin að upplagi umburðarlynd í trúmálum. Deilan snérist um þau lög sem nýta skyldi til að móta landið og ramma þjóðina inn.

Almenn sýn fólks á lög var sú að þau hlytu að mótast af þeim veruleika sem fólk tryði á, hvort heldur ytri veruleika hlutanna eða innri veruleika andans.

Kristnir menn neituðu af þessum sökum að taka þátt í samkomu Alþingis og þótti einsýnt að tvær þjóðir væru að fæðast í landinu. Þjóðin okkar var sjötug þetta sumar, stútfull af kjarnmiklu fólki sem vissi hvaðan það kom, hvað það stóð fyrir og var tilbúið að fylgja fast eftir skoðunum sínum.

Lesendur mínir vita hver niðurstaðan var.

Útkoma deilunnar var sú snjallasta sem gerð hefur verið í deilumáli þjóðar í mannkynssögunni. Til þess að forðast byltingu var kosið um að þjóðin tæki upp kristni í orði kveðnu en heiðni yrði umborin. Þetta sættist þjóðin við og næstu þrjár aldir var beint lýðræði og frelsi tryggt í landinu.

Nú er aftur komið upp deilumál hérlendis og mun stærra.

Þjóðin býr að öflugri menntun og fólk hefur mun meiri frítíma til heimanáms og iðkunar persónulegra áhugamála en var á þessum tíma. Fólk nútímans er upplýst um efnahagsmál, alþjóðasamskipti og meðvitað um lög. Fólk þekkir hugtök heimspekinnar og er andlega frjálst. Þjóðin er til muna meðvitaðri um hvernig veröldin tikkar.

Fólk var að vísu meðvitað um lög í fortíðinni einnig. Rannsóknir hafa sýnt að lögrétta var vinsælasti áfangastaður almennings meðan Alþingi stóð yfir. Rétt eins og nú þegar hver maður les fréttir og fréttaskýringar á Netinu og ýmsir hópar manna – eða leikmanna – eru að vasast í borgaralegum réttindum og fjalla um lýðræðismál.

Landið iðar af skapandi hugsun, þó beitt sé þöggun.

Þjóðarhagur í orðalagi stjórnmálamanna Lýðveldisins er skýr: Hagur bankanna. Hagur álveranna. Hagur kvótakónganna. Hagur stjórnmálaelítunnar. Hagur embættismanna og nefndarfólks. Hagur virkjana og hagur skuggavaldsins. Með orðinu skuggavaldið er átt við tæplega 1.000 manna hóp sem heldur um öll völd landsins á bak við tjöldin.

Ég heyrði ræðu Ólafs Ragnars Grímssonar um áramótin síðustu (des 2013). Hann er atvinnustjórnmálamaður Lýðveldisins, arftaka erlenda valdsins. Hann er öllum hnútum kunnugur og afar snjall maður. Hann veit hverjir eiga völdin, hann veit hverjir græða á þegð þjóðar sinnar. Rödd hans var þó hnípin. Ef hlustað er á ræðuna án þess að hlusta á orðin vantar í hana allan sannfæringarkraft.

Ólafur veit að þjóðin er hlekkjuð við trú sína á Þjóðarhag þeirra sem fyrr eru nefndir. Hann veit að stutt er í að upp úr sjóði.

Fólk veit í dag þá hluti sem ég er að skrifa um. Fólk veit að það eru ekki gen sem móta Íslenska þjóðarsál heldur afstaða og hugsun, sú sama og fæddi af sér þjóð vora fyrir tólfhundruð árum. Fólk veit að verið er að hlekkja sig við sýndarhag og fólk veit að hægt er að breyta málum þjóðinni í hag.

Margir hafa lesið stjórnarskrá Lýðveldisins. Fólk furðar sig á að engin viðurlög eru við stjórnarskrárbrotum. Það furðar sig á að stjórnmálamenn eru ekki bundnir af loforðum sínum og fólk undrast þöggunartækni fjölmiðla og síur þeirra.

Ég vona heilshugar að þegar þjóðin rís á ný verði það með virkum hætti friðsemdar og að niðurstaðan verði beint lýðræði. Ég ítreka þá afstöðu Íslenzka Þjóðveldisfélagsins að hafna ber byltingu og öðru ofbeldi þegar Nýtt Ísland verður að veruleika.

Húsnæðið myndi kannski teljast lúxus fangelsi í Brasilíu eða Nígeríu. Nú vilja margir góðborgarar að fangar megi dúsa í sem verstum húsakynnum og lýsa þannig sjálfum sér vel.

Það er rétt sem Páll Winkel segir í greinastúf á mbl.is sem varð kveikjan að þessari grein minni: Okkar ágæta samfélag er gegnsýrt af reiði, biturð, ótta og hatri.

Sjálfur hef ég afplánað og gerði það með glöðu gleði. Strax þann vonda dag sem mér varð fótaskortur á lífsbrautinni vissi ég að farvegur heilunar hefst á opinskárri blygðun á eigin gjörð. Aðeins þannig er hægt að líta í eigin sálarspegil og spyrja hver maður vill vera.

Þessi lífsskoðun styrkir einnig þegar dómstóll götunnar leiðir mann í gegnum sín svipugöng. Dómur sjálfs sín, og blygðun gagnvart eigin hegðan er ekki síðri dómur, enda þarf hver maður að búa með sjálfum sér ævina út.

Dómur réttarkerfisins vegur mun léttar en það sem að framan er talið. Afplánun er lauflétt. Mánuður í afplánun er kannski á við viku við togveiðar í smugunni. Hér mun þó sem minnst lýst afplánun, það eru fáir fyrrum fangar sem kæra sig um að lýsa henni, hún er einkamál.

Ég hef lesið mikið af efni um samfélagsmál, sálfræði, heimspeki og trúmál. Ég hef nýtt mér samtalsmeðferð, farveg  „12 spora“ og  „Ferli hins jákvæða vilja“. Ég þekki því vel farveg heilunar og bata. Ég nefni þessa hluti því ég nýtti mér afplánun sem tækifæri. Hún var eitt sinn nefnd betrunarvist og ég leit á mína eigin sem tækifæri til að hefja endurskoðun á hver ég er og hver ég vil vera. Ég sá mína sem fyrsta skrefið að umbreyttum manni.

Ég vildi einnig nýta þessa fágætu reynslu sem best á marga vegu mér til lærdóms. Því voru augu mín opin fyrir ýmsu og eftirfarandi kom mér á óvart. Föngum standa engin úrræði til boða, vilji þeir leita í farveg heilunar. Þau eru of dýr. Það er kerfinu ódýrara að þyngja dóma. Það virðist vera vilji hins upplýsta samfélags að fangar leiti aftur inn í fangelsi.

Vissulega er þar starfandi sálfræðingur en það er útilokað að njóta aðstoðar hans. Hafi fangi áhuga á því að spyrja sjálfan sig hvaða ferli rak hann inn og leita úrræða til sjálfsheilunar og bata er hurðin lokuð. Einnig starfar félagsráðgjafi hjá Fangelsismálastofnun sem getur ekkert frekar veitt né vísað á úrræði.

Námsmöguleikar eru lítill dropi af því sem gefið er í skyn að sé í boði og er enginn sérstakur vilji til að opna föngum farveg til betrunar eftir þeirri leið. Vissulega er einhver möguleiki til staðar en því miður hljómar hann betur í lesningu fyrir þá sem heima sitja en inni.

Eitt sinn voru fangelsi nefnd Betrunarhús og er sú hugsun góð.

Því miður eru betrunarhús á Íslandi fyrst og fremst refsivöndur. Þeir fangar sem þar gista í dag, líklega um það bil tveir þriðju, vita að þeir munu rata þangað aftur. Þeir fangar sem vilja nýta sér tækifæri til betrunar hafa engin úrræði, engar leiðir og hendur þeirra eru bundnar. Ég kannaði það og ekki eftir þeirri leið sem fangelsismálafræðingar lesa um í skólum eða finna með yfirborðskenndum viðtölum. Þeir myndu ekki leggja í þá könnun sem ég fékk tækifæri til.

Föngum er sama um dóma framtíðar og þeim er sama um dóm götunnar. Þeim er að mestu sama um aðstæður og vistarverur, hvort fangelsi sé lúxus eða skítapleis. Flestir þeirra eiga fortíð í samfélagi sem hafnaði þeim ungum og kom fram við þá sem úrþvætti á uppeldisárum og þeir líta á dóm afplánunar sem staðfestingu á eigin sjálfsáliti.

Ég notaði tækifærið þegar ég sat inni og kynnti mér sögur og viðhorf samfanga. Saga sögð -öðrum samfanga er ekki sú sama og sögð er félagsráðgjafa í viðtalsherbergi eða fangelsisfræðinema í stuttri könnun til BA ritgerðar. Ég bjó auk þess yfir þekkingu og reynslu til að skilja þessa hluti.

Einnig lét ég ítrekað reyna á þau úrræði sem stofnunin lætur í veðri vaka að bjóðist en er í raun orðagjálfur. Ekki er þetta meint sem gagnrýni á stofunina, því starfsfólk þar er tilbúið til þeirra verka sem fjárveitingar og reglur leifa.

Eitt eru allir fangar sammála um. Hver og einn einasti. Þegar þú hefur eitt sinn fengið dóm, og afplánað, missir réttarkerfið mátt sinn. Þér er alveg sama þó þú afplánir aftur, og hve lengi. Þegar þú eitt sinn þekkir þann heim, þá eru tímalengd og aðstæður eitthvað auka.

Að mörgu leyti er skoðun mín í dag eftirfarandi: Höfundar refsilaga, lögfræðingar og dómarar, og aðrir hlutaðeigandi ættu að hafa tveggja mánaða afplánun sem hluta af námi. Þá myndu þeir vita hvað hún er, skilja fólkið sem ratar þangað inn, og hugsanlega reikna dæmið til enda.

Fangi sem kostar 100.000 krónur á dag, myndi kosta 103.500 krónur á dag fengi hann sjálfsbata úrræði. Líkurnar á að hann bryti aftur af sér myndu minnka um helming, jafnvel tvo þriðju, því hann myndi ekki langa til þess að brjóta af sér aftur. Honum er hins vegar í öllum tilfellum sama þó hann sitji aftur inni, og næstum því sama um tímalengdina.

Að endingu vil ég taka taka fram að starfsfólk Fangelsismálastofnunar vinnur erfitt starf og af fagmennsku fram í fingurgóma.

Svo hrundi mín prívat veröld og hluti hennar var lagður í dóm götunnar, sem var sárt. Eins og allir vita getur vont orðið vani þegar skrápurinn þykknar og við vitum að oft þarf að bíta á jaxlinn, setja undir sig hausinn, berja sér á brjóst, og arka áfram veginn.

Sem maður nottla gerir.

Mig óraði þó ekki fyrir því fyrr en ég lenti í því sjálfur að hægt væri að dæma mann á Íslandi fyrir glæp sem hann ekki drýgði. Þegar ég hafði lent í því sjálfur huggaði ég mig við það að upphafsmaður kristinnar trúar var tekinn af lífi fyrir guðlast, saklaus. Svo hver er ég að væla?

Fyrir þá lesendur mína sem ekki vita hvað hér er ritað um, þá hefur það aldrei verið leyndardómur. Í upphafi sambúðar með konu nokkurri kom ég að henni og elskhuga hennar í faðmlögum, missti vitið í smástund, og áður en varði var ég búinn að beita hana ofbeldi. Játaði ég glæp minn samviskusamlega fyrir lögreglunni og var að sjálfsögðu dæmdur til afplánunar sem ég axlaði með glöðu geði í skömm minni.

Ofbeldi á aldrei að vera úrræði siðaðs manns. Ef honum verður fótaskortur og beitir ofbeldi, þá skal refsa honum fyrir það svo hann styrki afstöðu sína. Við erum öll sammála þessu.

Spurningin er hins vegar, hver séu mörkin? Í samfélagi eins og okkar, sem leggur sig fram um gott siðferði hefur verið valin sú leið að setja sérhæfðu fólki það vald að skera úr um mörkin og velja viðeigandi refsi úrræði. Sumir Íslendingar taka sér sama vald.

Hins vegar voru gerð mistök við skýrslutöku sem ég hafði ekki innri styrk á þeim tíma, og um langt skeið, að fá leiðrétt með fullnægjandi hætti. Ég var drukkinn við skýrslutökuna, sem ég get sannað, og var skýrslan í mínum augum farsafyrirbæri því ég ætlaði að fylgja föður mínum í dauðann þá vikuna.

Eins og margir vita svipti faðir minn sig lífi þegar ég var á ellefta árinu og sagt er frá í bók minni „Bréf frá sjálfsmorðingja.“ Mér fannst lífi mínu vera lokið og sársaukinn var óbærilegur. Mig dreymdi draum fáeinum dögum síðar sem sannfærði mig um að rétt væri að reyna að þrauka. Tveim mánuðum síðar var mér gefinn hundur sem var líkt ástatt fyrir og mér (og sú saga er rakin á enska vef mínum logostal.com) og sá viðburður og samlíf með téðum hundi hefur gefið lífi mínu merkingu sem er mér dýrmæt.

Þegar ég segi leiðrétt með fullnægjandi hætti, þá benti ég dómaranum á það fyrir Héraðsdómi að í skýrslunni væri rangt sagt frá. Þar er ýjað að því að ég hefði beitt konuna kynferðisofbeldi. Neitaði dómarinn að taka mark á þessum framburði mínum þrátt fyrir að lögmaður minn benti henni á að konan sem ég barði mundi ekki til þess að ég hefði beitt neinu kynbundnu ofbeldi.

Þrátt fyrir það var ég dæmdur fyrir þetta kynferðsilega og áfrýjaði ég því eins langt og ég gat, alls þurfti að dæma fjórum sinnum í málinu. Skil ég ekki enn hvernig dómskerfið valdi að sjá þann sannleika sem þeim sýndis þegar auðvelt var að benda á annað. Ég sjálfur met það svo að áróður síðustu tveggja áratuga, að karlmenn séu svín og ætíð gerendur en konur séu saklaus fórnarlömb, sé orðin viðurkenndur veruleiki dómskerfisins.

Ekki er langt síðan sýnt var fram á það fyrir þjóðinni svo óyggjandi þykir að í Gerifinnsmálinu var ungt fólk dæmt að ósekju fyrir morð. Var lífi þeirra rústað, bæði fyrir dóm og eftir. Enn sé ég ekki hið opinbera biðja þjóð sína afsökunar enda virðist enginn í hinum kristna samtíma vorum geta viðurkennt mistök.

Af þessum sökum og mörgum öðrum ástæðum sem birtast í ýmsum færslna minna, held ég mikið upp á háðsyrði Sölva Helgasonar í garð síns samtímafólks: „Ég er gull og gersemi.“

Ég hef oftsinnis orðið vitni að því hvernig konur geta með fáeinum vel völdum orðum rifið sálarlíf manna sinna og sona í tætlur, og iðulega séð það gert á reiðistundum. Mörg samlíf hafa hrunið innanfrá vegna andlegs og tilfinningalegs kúgunar ofbeldis sem konur geta beitt og komast upp með að beita meðan samræða samfélagsins er svo einhæf.

Meðan karlar mega ekki viðurkenna að konur geta kúgað þá og meðan karl getur ekki viðurkennt fyrir öðru fólki að honum hafi ekki risið hold mánuðum og jafnvel árum saman vegna orða sem kona sendi á hann í reiðikasti, þá hefur jafnréttið snúist í andhverfu.

Lengi gæti ég haldið áfram að rekja fyrir þér, kæri lesandi, hvernig fólk á ýmsum stöðum samfélagsins hefur notað dóm minn til þess að fá útrás fyrir eigin innibyrgðu – og heilögu – reiði í garð einhvers sem enginn veit hvað er. Það virðist nauðsynlegt mörgum hugsandi mannverum að iðka yfirborðsheilagleika og yfirborðsréttlæti en nota fyrsta tækifærið þegar einhver er sjálfsögðu viðurstyggð að fá þar tækifæri til að sparka og sparka fast.

Víða hefur verið skemmt fyrir mér að eiga eðlilega framrás í samfélaginu og neitað um að fá rýni á hversu ötullega ég hef unnið úr mínum málum í kjölfar þess sem gerðist. Ætla ég ekki að rekja það frekar hér, því tónn minn er spurningin um mannréttindi.

Eins og margir vita nýtti  vel menntaður lögfræðingur, með sérmenntun í mannréttindum, Árni Múli Jónasson, sams konar tækifæri og áður er gefið í skyn, þegar hann misbeitti valdi sínu til að leggja til atlögu að starfsframa mínum og tókst. Sami maður hefur reynt síðustu ár að vekja athygli á sér sem gull og gersemi í mannréttindamálum.

Sjálfur hef ég afgreitt þessa sögu með bók minni „Varðmenn kvótans – Fiskisaga af einelti.“ Legg ég í dóm lesenda þeirrar bókar hvor hafi meira til síns máls. Því er lokið af minni hálfu. Hins vegar hefði ég aldrei skrifað bókina ef hún þyldi ekki faglega og siðferðilega rýni.

Síðan þessi farvegur upphófst, frá hinum venjulega manni sem uggði ekki að sér til hins niðurbrotna manns sem staðið hefur af sér verstu ágjafir mannlegs samfélags, að vera dæmdur saklaus og síðan sífellt notaður sem skálkaskjól fyrir reiðihvöt og ofbeldistilhneigingar annarra, hefur vaknað með honum spurningar sem krefjast svara.

Áður en ég sný mér að svörum þessum vil ég útskýra örlítið betur téð skálkaskjól. Í fyrsta lagi læt ég lesandann geta í eyðurnar, þar sem ég er iðinn við að skrifa á Netinu um alls kyns málefni hversu oft ég fæ ákúrur og árásir frá velmeinandi fólki í kommenta kerfum. Í öðru lagi langar mig að draga fram lítið atriði sem útskýrir margt:

Eitt sinn var ég á æfingu hjá Leitarhundahópi á vegum Landsbjargar. Maður nokkur ásakaði mig um að berja hundinn minn. Sami maður var þá að seilast til mannvirðinga í æfingahópnum svo sem víðar í Landsbjargar félagsskap. Þar sem yfirmenn leitarhundafélagsins „vissu hvers kyns maður ég væri“ dugði ásökunin til að dæma mig úr leik. Engin réttmæt rýni var tekin til að rannsaka rógburð mannsins. Ég leitaði eftir þessari rýni en var ekki svarað af stjórn – og vinum – þessa manns. Enda ekki svara verður?

Nú hef ég leiðbeint í leitarhunda þjálfun í sex ár og hver sá sem kynnst hefur hundum mínum og aðferðum mínum í þjálfun, eða persónuleika, veit hversu fáránleg ásökun mannsins er. Auk þess sem viðstaddir aðilar á téðri æfingu vita það einnig, en hver vill rugga bátnum í nútíma samfélagi? Hver vill verða hornreka í félagsskap eða á opinberum vinnustað fyrir eitthvað svo verðlítið sem sannleika og mannvirðingu?

Hér er einmitt mergurinn málsins kominn. Þegar forfeður okkar sömdu málsháttinn „þögn er sama og samþykki“ þá var átt við alla þá sem eru áhorfandi að valdnýðslum eða öðrum ávirðingum, sem gætu gripið inn í eða vakið virðingarverða umræðu en kjósa að þegja til að varðveita sinn eigin lítilmótlega hag. Eða rassgat? Má ég rita dónalega?

Margir ýfast upp ef orðið Kynvillingur er ritað, því það á að segja Samkynhneigður.

Hverjum er ekki sama um orðið ef merkingin er í lagi? Ég á vini sem eru kynvilltir frá náttúrulegu samhengi en samkynhneigiðir í samtímamerkingu, en hverjum er ekki sama? Vinir mínir eru gott fólk sem ég ber virðingu fyrir, og mér kemur ekkert við hvern þeir elska nema þá til að óska þeim til hamingju með að finna ást í fallvöltum – eða áttavilltum – heimi.

Náttúrulegt samhengi hefur merkinguna, kynlíf til að geta börn. Ef einstaklingur villist af þeirri leið, er hann þá verri en aðrir? Hverjum kemur það við? Hvaða rugl er það að orðið sjálft hafi neikvæða merkingu en ekki hugur þess sem ber það fram?

Hver er munurinn á orðunum tussa, píka eða laufa? Ég veit um konu sem kemst í stuð við að vera kölluð fyrsta orðinu, en ég veit ekki um neinn karl sem hefur séð eftir að bera það fram við hana.

Hér er ég aftur kominn að samhenginu. Því ef við erum ekki meðvituð um gildin sem samfélag okkar er reist á, og ef við getum ekki rætt sannleika – hver sem hann er – á hispurslausan máta, eða án virðingar, hvaða samfélag erum við þá að reisa?

„Stjórnarskrá Lýðveldisins Ísland“ hefur sérstakan mannréttinda kafla til að auðvelda þegnum ríkisins að varðveita eða standa vörð um réttindi sín. Nýlega ræddi ég við fulltrúa hjá Umboðsmanni Alþingis sem tók í sams konar streng. Hún benti mér á hver rétti farvegurinn væri til að leita réttar míns gagnvart Félagsþjónustu Hafnarfjarðar sem var þá að kippa fótunum undan mér.

Í samtalinu kom í ljós svar við þeirri spurningu sem var mér efst í huga. Að á sjötíu ára afmælisári téðrar stjórnarskrár, er enn ekki til svar við eftirfarandi spurningu: Hvað er stjórnarskrárbrot, hvernig á að kæra það, og hvernig er það dæmt? Þetta er veruleiki Lýðveldisfarsans, undirstaða réttarfars þess er háð duttlungum elítunnar sem heldur um valdið.

Skyndilega opnuðust augu mín. Ef ríkiskerfi hefur vald, og kerfið beitir valdi, en ef þegn þess er ekki frjáls borgari heldur stýrður þegn, þá þarf hann að varðveita rétt sinn gagnvart valdboðinu.

Með öðrum orðum, ef ríkiskerfið hefur svo mikið vald yfir þegnum sínum að þeir þurfa að varðveita rétt sinn, hver veitti þeim þá valdið?

Því ef það væri raunverulegt lýðræði þá hefði borgarinn valdið, en kerfið væri aðeins þjónn borgarans. En í veröld þar sem þegnarnir þora ekki að rugga bátnum, nota ekki menntun sína til að setja sig inn í siðferðismál eða lagamál, þá breitast þeir í stýrðan valdalausan lýð sem lætur auðsveipur að stjórn. Hann kannski hrópar hátt en ef stjórnvöld hlusta ekki á, og vita hvað þau komast upp með, hvar býrðu þá?

Hvernig samfélag viltu móta?

ps. Greinin er rituð á hlaupum, svo ég hreinrita málfars og ritvillur síðar. Afsakið í millitíðinni.

Ég hugsaði með mér “er hún eitthvað sein?” Ég stimplaði hana, “hún er hægvirk í toppstykkinu”!

Svo þurfti ég eitthvað að spyrja meira og athuga vöruúrval því ég var að biðja um eitthvað sem ég hafði ekkert vit á. Í samtalinu, þegar hún var að útskýra hluti fyrir mér, þá kom í ljós að hún er með heyrnartæki. Hún er heyrnarskert.

Hún hafði ekki heyrt almennilega hvað ég hafði verið að biðja um. Ég hafði talað of hratt fyrir heyrnartækið. Stúlkan er alls ekkert sein, hún þurfti bara að heyra og skilja hvað ég var að biðja um.

Það er svo gaman að dæma!

*