Á meðan við sendum ekki ofbeldi valdakerfisins til föðurhúsanna, höldum við áfram að gera lítíð úr sjálfum okkur.

Og hver er lausnin? Við sniðgöngum algjörlega; allt eins og það leggur sig og við endurreisum vald borgarans yfir samfélagi sínu. Við reisum nýtt land, nýja menntun, slípum gömlu gildin, og berum höfuðið með reisn.

Því við erum ekki:

• Að endurreisa beint lýðræði og bæla lýgna stjórnmálamenn
• Skikka bankana í að hætta að fjárkúga þjóðina
• Nýta hugvit í nýsköpun á einhverju snjallara en áli
• Innheimta sjálfsvirðingu og reisa Héraðsþingin

Vissir þú að árin 1305 til 1315 beittu Íslenskir bændur Borgaralegu sniðgengi til að knýja Noregskóng til að virða Gamla sáttmála?

Vissir þú að Gamli sáttmáli var ríkjasamband tveggja fullvalda ríkja, með sameiginlegan þjóðhöfðingja?

Vissir þú að Íslendingar voru fyrsta þjóð heimssögunnar til að skilgreina trúfrelsi? Að í dag óttast þeir lítið bænahús með turni?

Vissir þú að Íslendingar voru fyrsta þjóð Evrópu til að virða rétt kvenna til lögskilnaða þar til Kaþólska kirkjan tók við?

Vissir þú að Íslendingar nýttu beint lýðræði, á 39 héraðsþingum, í allt að fjórar aldir? Að Allsherjarþing sameinaðra héraðsþinga var uppnefnt Alþingi.

Vissir þú að fjöldi Íslendinga vill endurreisa þá djörfu hugsjón sem skapaði þjóðina?

Vissir þú að fyrsta þing Alþingis var sett á fimmtudegi við sumarsólstöður, og að þinghelgi var ætíð sett á þessum degi næstu aldir? Daginn áður en fyrsta þingið var haldið, voru íbúar landsins nýbúar frá fimm þjóðlöndum og hugtakið Íslendingur fæddist þennan dag.

Þetta er fæðingardagur Íslenskrar þjóðar og hennar rétta þjóðhátíð.

Ég komst að þessum hlutum þegar ég fór að lesa um Þjóðveldisöldina á bókasafni síðustu ár. Ég skammast mín ofan í tær, eins og margir Íslendingar, fyrir að hafa ekki vitað þetta fyrr.

Enn meira skammast ég mín fyrir að frábært menntakerfi okkar er ekki að fræða okkur um gildi okkar eigin hugsunar, heldur kennir okkur að gera lítið úr sjálfum okkur og hlýða þeim sem skrifuðu söguna.

Ég  elska að vera Íslendingur og ég er að rifna úr monti yfir að okkar þjóð skapaði trúfrelsi, beint lýðræði, og jafnrétti, fyrst þjóða. Ég minni á að þetta er ekki þjóðremba heldur stolt af gildum sem þjóðin byggði sig úr, að í mínum huga er Íslendingur sá sem íslenzkt hugsar.

Ég skammast mín einnig ofan í tær fyrir að okkar frábæra þjóð, með þau sterku gildi sem skópu hana, hafi týnt sjálfri sér og gerst Umskiptingur.

Að hún hefur ekki aðeins látið bæla hugsun sína í átta aldir, heldur er hún svo upptekin af naflanum á sjálfri sér og dramatískri þörf í innihaldslausar froður að hún nennir ekki einu sinni að standa upp og segja – friðsamlega – „hingað og ekki lengra.“

Alþingi Lýðveldisspunans fremur ofbeldi á fólki sem vill selja hágæðaþjónustu af persónulegum toga. Fjölmiðlar og viss grasrótarhópur hefur komið því inn hjá þjóðinni að þetta fólk hljóti allt að vera fíklar eða undir áþján mansals.

Engin raunveruleg rýni er til í þetta fag á meðan það er dæmt jafn harkalega og yfirborðsheilög elítan og nokkrir siðapostular halda þeim föngnum sem stunda fagið af faglegum áhuga og samviskusemi.

Bæði fagfólkið og viðskiptavinir þeirra eru í umræðunni stimplað sem ógæfufólk eða ómerkilegir aumingjar og fyrir vikið getur þetta fólk ekki stigið fram og verið það sem það er. Aðeins hinseginfólk má vera það sem það er.

Ef kona – eða karl – selur blíðuþjónustu og er hugsanlega að lifa á því eða fjármagna nám eða halda uppi fjölskyldu eða starfar við eitthvað sem hún – eða hann – hefur áhuga á, myndi viðkomandi stíga fram og viðurkenna það í því umtalsumhverfi sem samfélagið er staurblint að jarma sig í?

Enginn þeirra sem tjáir sig um þessi mál er aðili sem hefur beina aðkomu að faginu, hvoru megin borðsins sem er. Hér áður voru viðskiptavinirnir og blíðusalar glæpafólk, samkvæmt lögum. Svo voru þau ekki glæpamenn en nú eru bara kúnnarnir glæpamenn.

Darraðardansinn er algjör og þeir fáu sem stíga fram og vilja ábyrga umfjöllum er kveðið í kútinn með stimplum, fordómum, atkvæðisorðum og fleiru. Um leið sér enginn að umræðan á ekki að snúast um hvort blíðuþjónusta eigi að vera lögleg heldur hvort fólk í þessum geira eigi skilið mannlega virðingu eins og við hin eða ekki.

Enginn ræðir til að mynda um konu #1 sem er kona í mjög fínu starfi, er í efri millistétt, er þekkt í sínu fagi og sínum félagshring, og af áhuga á aukavinnunni velur sér kúnna sem hún vill sjálf sinna og sinnir þeim gegn greiðslu, báðum til ánægju.

Enginn ræðir um konu #2 sem fór skuldlaus í gegnum lögfræðinám og fjármagnaði nám sitt og uppihald með því að selja blíðu sína þeim sem hún sjálf sýndist.

Enginn ræðir um konu #3 sem var einstæð móðir og hafði engan félagslegan stuðning við uppeldi sitt og barðist í bökkum þar til hún ákvað að byggja upp valinn lista viðskiptavina sem hún sinnti reglulega. Komust færri á listann en vildu og þegar hún átti sitt skuldlausa heimili dró úr þjónustunni og hélt eftir litlum lista sem hún sinnti því hún vildi það sjálf.

Enginn ræðir um konu #4 sem fór að fikta við greiðvikniþjónustu af þeirri ástæðu einni að það kom henni til. Smátt og smátt varð hún háð aukafénu enda í áfengisfíkn á þeim tíma.

Enginn ræðir um konu #5 sem hefur áhuga á alls kyns útgáfum af kynhegðun og stundum drýgir einkatekjur sínar með því að falbjóða þjónustu bæði því hún er til í það og velur sjálf og einnig því hún veit að sumum finnst tilhugsunin örvandi.

Allt Íslenskar konur sem þú myndir ekki hafa minnsta grun um hvaða aukatekjur þær hafa.

Þú myndir mæta þeim í næstu matvöruverslun, klæddar eins og venjulegt fólk að kaupa sér inn. Konur sem er ekki víst að myndu falbjóða þér þjónustu því þær vilja sjálfar ráða hverjir verða kúnnar og hverjir ekki.

Engin þeirra hefur lögvernd. Engin þeirra hefur tök á starfstengdri heilsugæslu. Engin þeirra hefur rétt á virðingarverðri umræðu. Engin þeirra getur viðurkennt fyrir fólki í hverfinu sínu hvað þær gera, því þær yrðu sniðgengnar og forsmáðar. Engin sérstök úrræði eru til fyrir þær að leita til ef viðskiptavinur eða sjálfsréttlátir siðapostular reiðinnir gera þeim eitthvað.

Umfram allt; alveg sama hvaða kannanir eru gerðar, alveg sama hvaða greiningar eru framkvæmdar; þær munu aldrei viðurkenna fyrir þér hverjar þær eru né hvað þær gera, og aldrei vera með í skýrslunum, skýrslum sem segja meira um viðhorf þeirra sem gera skýrslurnar en að endurspegla veruleikann.

Þetta er ekki ádeila á fjölmiðla, stjórnmálafólk, stofnanafólk eða grasrótarhópa; heldur á þig. Því ef þú getur skrifað „ég er charlie“ þá geturðu líka skrifað „ég er hóra.“ Því hvort sem þær eru í mansali eða sjálfar – eða þeir – að selja þjónustu, þá er þetta fólk og allt fólk á virðingu skilið.

Þú hefur ekki hugmynd um, og munt aldrei hafa hugmynd um, hverjir eru blíðusalar og hverjir ekki og ýmist sem hænuhópsál eða í yfirborðs-sjálfsheilagleika ertu til í að taka þátt í því ofbeldi sem samfélagið beitir þær. Ég lofa þér að allir blíðusalar sem eru dregnir fram eru dregnir fram til að styðja skoðun þess sem dregur þær fram.

Maður sem var innvígður í valdakerfið um árabil, vel lesinn, vel sigldur og verulega djúpur að innsæi í alþjóðamál iðnveldanna, samsetningu innlenda valdakerfisins og ekki síst í mannlegt eðli.

Þegar ég las bókina í hitteð fyrra rak ég mig á þrennt. Á einni blaðsíðu las ég lýsingu á trúarlegu innsæi sem ég sjálfur hafði öðlast fáeinum vikum fyrr.

Ég hafði hvergi á ferðalagi mínu um menningu trúarbragða og mystíkur séð hið sama útskýrt áður, og var þakklátur að fá staðfestingu á stórri trúarspurningu. Reyndar bættist önnur við síðar en ég er enn að melta hana, enda mér nýstárleg og frekar djörf.

Ég hélt að ég einn hefði fengið þann innblástur en sá svart á hvítu að mér merkari maður hafði lýst tveim áratugum fyrr; djúpur og merkilegur innblástur sem þó fer enn framhjá fólki sem leitar andlegs innsæis.

Í mörgum köflum las ég lýsingar á rýni þessa merkismanns í kristilegt siðferði og skilning þeirrar þjóðkirkju sem tveir þriðju hlutar þjóðarinnar telur sig tilheyra og vill ríghalda í. Kirkju sem á að heita andlegur hirðir þjóðarinnar. Sem Biblíukverúlant þóttist ég hafa vit og skilning á málinu og dáðist að hversu fimlega þessi lærði maður beitti hinni heilögu ritningu til að tæta dóttur Babýlonshórunnar í sig.

Sérstaklega dáðist ég að því hvernig hann reif einn dáðasta klerkaföður þjóðarinnar niður af stalli sínum, aftur án þess svo að hinn upplýsti almúgi hafi svo mikið sem þekkingu á að maðurinn hafi verið til, hvað þá að hún viti að hann bjó yfir þekkingu sem gæti vakið hana af sjálfdoða sínum.

Þá kom hið þriðja sem ég veit ekki hvort ég á að tárast yfir eða flissa eins og gelgja.

Í ritgerð eftir ritgerð lýsti Benjamín hvernig Íslensk stjórnmál, eftir Lýðveldisstofnun og allar götur síðan, beita sömu tækni, sömu rökum, sömu ráðum – þvert ofan í ábendingar reyndra og færra sérfræðinga – til að kaffæra þjóð sína aftur og aftur og sí og æ niður í sama mýrarfen fáránlegra efnahags- og gjaldeyrismála, rétt eins og séu þeir ofurseldir sálarlausri hálfvelgju þeirra sem selt hafa málglaða sál sína þeim sem rýr viti bornustu menn inn að hugarskinni svo kyrfilega að ekkert situr eftir nema orðaflaumurinn einn.

Benjamín er genginn á vit feðra sinna en þau ráð sem eftir hann sitja, og það djúpa innsæi, er ekki einu sinni gleymt; eftir því var aldrei tekið. Í fréttamiðlum samtímans, í bloggheimum og á samfélagsmiðlinum bláa, sé ég sömu hugarkvoðuna vella fram eins og hraunelfur úr undirdjúpum fólks sem líklega gæti þrætt til morguns fyrir hvort það hafi yfirleitt sál, hvað þá hvar hún sé, eða muninn á hvort hún sé dýrmæt eða verðmæt.

Þjóðin hamast við að krefjast betri kjara, ómeðvituð með öllu um hvernig hún getur náð þeim fram með frekum hætti og fyrirhafnarlítið.

Það er eins og hin mikla menntun sem hún státar sig af hafi troðist með bókunum á skiptibókamarkaðinn jafnóðum og hverju prófi lauk, en af orðaflaumi á hún þó nóg, af þrætum þreytist hún aldrei, en að hún viti hvað gildi eru, heiður, virðing eða stjórnlagagrunnur; sem er samfélagssáttmáli. Það er eitthvað sem ekki meltist vel með ufsanum og tólginni, hvað þá ef hann væri á borðum.

Ég las aðra bók nýlega sem heitir „Löglegt en siðlaust,“ þar sem fjallað er um harðasta baráttumann Lýðræðis sem þjóðin hefur átt frá dögum borgarastríðsins sem kennt er við Sturlungaöld. Eins og fáir vita stóð það stríð um það hvort áfram yrði notast við Beint lýðræði hér innanlands eða notast við Konungsvald frá Evrópu og höfðu þeir betur sem meira áttu af gulli og silfri.

Fáir hafa tengt við það í námi sínu hversu margir Íslendingar í þá tíð voru tilbúnir að fórna blóði sínu fyrir Ríkiskerfið sem stýrt hafði landinu í tæplega fjórar aldir. Enn færri virðast átta sig á hversu mikið það segir um Beint lýðræði, að menn unnu þeim gildum sem það táknaði og börðust fyrir það.

Á sama tíma er varla nokkur maður tilbúinn að færa fórnir fyrir Fulltrúalýðveldið sem ríkt hefur frá 1944,  nema nokkrir einkennisbúnir sálarlausir krakkar á launum hjá sama ríkiskerfi. Því fólk er hætt að líta út fyrir grautardiskinn og velta fyrir sér einhverju leiðinlegu.

Ef það er ekki dramakennt amerískt og flatt velgjubull, þá er það leiðinlegt. Ef það minnkar kaupgetuna á næsta æfón eða hversu mikið af óþarfa kemst í körfuna á næsta búðarrápsdegi, virðist það enga merkingu hafa nema rétt svo til að raupa um nokkrar innantómar, en stundum orðmargar, athugasemdir á samfélagsmiðlinum og þá oftar með málfari sem tæpast nýtur virðingar.

Lýsingar í bókinni á því hvernig Vilmundur var sífellt skákaður út í horn, ekki af valdakerfinu sem hann barðist við eða embættakerfinu sem hann fyrirleit, heldur af eigin flokksfólki eru sláandi. Hvarvetna skiptu persónuleg áhrif, valdapot og baktjaldamakk, misviturra manna sem allir voru vel mælandi og vel skrifandi, meiru máli en þau málefni og það siðferði sem flokkur þeirra eða stjórnmálastefna átti í orði kveðnu að standa fyrir.

Ekkert hefur breyst, ekki frá því Þjóðveldið var keyrt niður af silfri, ekki frá því hugsjónir Vilmundar keyrðust niður af spillingu þar til hann sjálfur var rúinn allri lífsorku og lífsvilja, ekki frá því Þjóðin fór á lána- og innkaupafyllerí sem hún núna kennir nokkrum sjálfstæðismönnum og bankastjórum um, ekki neitt hefur lærst.

Er það þess virði að halda áfram að ræða við fólk um gildi? Er það þess virði að reyna að endurvekja umræðu um heiður? Er það þess virði að endurvekja sýn okkar á það sem við stöndum fyrir, þegar við erum svo upptekin af sjálfsþóttaskoðunum að við vitum ekki lengur muninn á afstöðu og skoðun?

Er það þess virði að eyða dýrmætum tíma sínum í hugsjónir sem við í orði kveðnu lítum öll upp til, þegar maður gæti verið að gera eitthvað af viti eins og hinir; að kaupa stærra sjónvarp, flottari bíl, skvera spikið burt í ræktinni, og ræða um Game of Thrones í næsta yfirborðspartý?

Ég veit ekki hvort það er þess virði. Það hefur þegar kostað heimilið og framann að standa með þessum gildum. Ég sé ekki eina einustu óselda sál í kringum mig. Kannski þarf ég að fá mér ljóssíu og opna augun, kannski geri ég of mikla kröfu á fólk, að ætlast til þess að þær hugmyndir sem bækur og menningarsaga þjóðar minnar tróð inn í mig í uppvextinum skipti svo miklu máli að þær séu þess virði að berjast fyrir þeim.

Ég hef ítrekað reynt að hætta. Ég hef eytt mörgum skrifa minna og ítrekað reynt að komast aftur út á breiða veginn, en það er eins og eldur hafi kviknað einhvers staðar innan í mér, eldur sem vex og brennir skynsemi mína. Er það þess virði að knýja á þessar steinrunnu dyr hugans sem við mér blasa? Er þarna úti einhver sem vill berjast fyrir þeim gildum sem við þykjumst standa ofan á? Er samtímamenning okkar bara þurr eyðimörk sem þarf að vökva eða er hún ófrjór berangur?

Er að reyna að heyra eitthvað annað en það sem mér finnst sjálfum, því ég er alltof pissed off og búinn að tjá mig nóg úr þeim ranni. Ég heyri aðallega þrennt.

Heilmikið af fólki segir að við séum að sjá hagvöxt og batnandi efnahagslíf og gefa í skyn að þjóðin sé vanþakklát fyrir erfiði sem stjórnmálastéttin og embættastéttin hafi lagt á sig.

Heilmikið af öðru fólki virðist aðallega upptekið af að skíta út í aðra hverja frétt eða athugasemd til hægri og vinstri og vaða á súðum yfir málefnin og ala á reiði viðhlæjenda sinna.

Allstór hópur virðist upptekinn af að berjast í bökkum, sætta sig við að hafa misst nær allt og vera að berjast við að halda í það litla sem eftir er og reyna af alefli að halda ró sinni.

Hvergi sé ég upptalið hve mörg börn séu á sultarmörkum. Ekkert um það hve margir Íslendingar búi núna í bílnum, í skúrum í iðnaðarhverfum, í stofunni hjá vinum eða fjölskyldu, eða hafi neyðst úr landi, eftir að bankaelítan fékk húsnæðin þeirra gefins í boði verðtryggingar og bankasvindls með aðstoð sýslumanns sem er þó opinber stofnun þjóðarinnar.

Hvergi sé ég lista yfir tómar íbúðir þjóðarinnar teknar með löglegum hætti ólaga, né heldur hve margir erlendir fjárfestingarsjóðir hafi eignast þær eða hve mörg leigufélög. Hvergi sé ég flett ofan af blekkingarmyllu Lífeyrissjóðaklíkunnar, eða flett ofan af neinni spillingu yfirleitt. Spuninn er algjör og það sem er úr augsýn er langt úr hugsýn.

Fyrrnefndir þrír hópar eru áttavilltir í eigin hugarflækjum.

Fyrsti hópurinn hljómar eins og jötuliðið sem aldrei hefur grafið skurð með handafli, skipt um bremsur í frosti fram yfir miðnætti til að komast í vinnuna í fyrramálið eða jagast í gegnum vertíð í frystihúsi. Lið sem heldur að menntun sé gjöf foreldra sinna eða í það minnsta að búa heima á meðan. Fólk sem hikar ekki við að setja þig í árangurslaust fjárnám því það sé löglegt og skilur ekki orð á borð við „ólögum eyða.“

Næsti hópur er að hálfu fluttur úr landi og virðist mest þrífast á því að hanga í tölvunni að glápa á moðið hér heima, þó þau búi þar sem grasið er grænna og hægt að kaupa kjöt fyrir penínga í stað blóðdropa, aðallega upptekið af að fóðra reiðina hér heima og njóta athyglinnar. Það er vissulega gaman að skrifa vinsæla stöðupósta um það sem maður er reiður yfir; en málefnasamræðan um lausnir, gildi og grasrótarúrræði er núll.

Þriðji hópurinn er ráðþrota. Sumir þar vilja bylta kerfinu á hvolf. Aðrir trúa ennþá á stjórnmálin og vilja skipta um stjórn og í raun eru að segja að þeir trúa á kerfi sem löngu hefur afsannað gildi sitt.

Í þessum hóp er fólk sem er aðallega þreytt, vonsvikið, vondauft, úrkula vonar, verulega reitt en reynir að trúa því að „þetta reddist“ eða „trúðu á sjálfan þig og tækifærin“ en veit að framundan er bara fleiri útburðir, áframhald á erfiðleikum, lygum, löglegu ofbeldi, orðhengilslegri spillingu og fleiri þvættingi.

Skiptir þetta máli? Nei.

Fyrsti hópurinn er tækifærissinnaður og siðblindur hópur fólks sem samfélag mun ávallt sitja upp með, hvort heldur hægra megin eða vinstra megin við tvívíða línu stjórnmála sem halda að þrívídd sé fantasía. Næsti hópur er löngu búinn að kúpla sig út en heldur í egósentríska tilfinningafróun en hefur ekki sýn, kjark né dug til að leiða fólk til uppbyggingar og lausna.

Þriðji hópurinn er sá hluti þjóðarinnar sem ber landið á herðum sér en þorir ekki að rugga bátnum af ótta við að missa það litla sem það hefur og hefur fyrir löngu gleymt að hún er að borga fimmfalt til áttfalt verð fyrir það í gegnum kerfisskrúfur og faglegan þvætting.

Lýðveldi er hugmynd sem hvílir á trú þeirra sem skilja ekki merkingarfræði og halda að menntun snúist sé prófgráður sem mæli minni. Skapandi hugsun er þegar þekking er tengd úr ólíkum áttum og þegar hinn menntaði hugur sækir sjálfur í þekkingu í stað þess að éta á jötu þeirra sem útbjuggu listann.

Gildi er sá kraftur sem mótar afstöðu en þú getur hvorki stjórnað slíkri manneskju né mótað hana, en það er auðvelt að hræra upp í hrokafullum ególýð sem heldur að skoðanir hans séu merkileg rökfræði.

Með öðrum orðum, meðan þjóðin rís ekki upp sjálf til að móta það samfélag sem hún vill búa í og sér ekki sinn eigin sköpunarkraft – og þá meina ég virkt sniðgengi sem yfirgefur valdakerfi sem henni mislíkar – hvað þá að hún virkji þá samræðu sem lýðræði hvílir á; en hún er gagnvirk og síkvik, þá á hún skilið þá skiilvindu sjálfsblekkinga sem listuð var hér að ofan.

Rétt að komi fram að margt vænt og vandað fólk hefur flúið land gegn vilja sínum og bæði gerir það sem það getur þaðan og telur dagana þar til það kemst heim á ný.  Ég þekki af eigin raun hvernig Elítan getur þjarmað að fólki.

Þó ég sé óvæginn að gagnrýna Lýðveldis elítuna þá forðast ég að skjóta spjótum á fólk, því maður verður að bera virðingu fyrir að fólk sé ósammála og einnig að fólk hefur sínar ástæður. Mér fannst ég vera dálítið á rauða strikinu hér.

Þarna eru fjölmiðlar að bregðast verulega því þeir virðast kerfisbundið vinna að því að við horfum framhjá þessum hlutum þegar þeir ættu einmitt að hjálpa okkur að muna.

Að endingu vil ég benda á hljóðgrein 16 um Endurreist Þjóðveldi; Hugmyndir móta veruleika.

Mannkynið er ein risastór fjölskylda. Og sem betur fer sjá það sum ættmennin. Tilvera okkar er fallvölt og aðeins skapandi hugsun, umburðarlyndi og samheldni minnkar veltuna og varnar falli.

Allt byggist þetta á hugsun og við höldum oft að skoðanir okkar og rökstuðningur þeirra sé hugsun, því hvorutveggja fer fram í höfðinu.

Ennfremur höldum við oft að þær hugsanir sem spretta af tilfinningum okkar sé einnig hugsun því tilfinning vekur hugsanaviðbragð.

Við erum alin upp í tvívíðu samhengi en sjáum ekki alltaf að samhengið krefst hugarviðbragðs, sem eru hugtök og rökleiður. Þeir sem takast á hendur innra ferðalag þekkja þetta vel. Slíkt er yfirleitt tímabil þar sem manneskjan þarf að horfast í augu við ímyndir og tilfinningar fortíðar sem eru grafnar undir yfirborði sálarinnar og vinna úr því sem þar er.

Eftir því sem innra ferðalag líður áfram tekur heimssýnin og sjálfsmyndin talsverðum breytingum, stundum hratt og stundum hægfara. Niðurstaðan er nær ætíð sú að sá sem maður var er ekki lengur til heldur er maður orðinn einhver annar. Sami búkur, sama nafn, oft svipaðar venjur, en nálgun á lífinu allt önnur eða ný.

Stærsta breytingin hjúpast – að mínu mati – þannig: „Allar skoðanir mínar, afstöður og niðurstöður voru rangar og stóðust ekki prófraun tilverunnar. Sumar skoðanir mínar hafa staðist raunina en þær eru ekki lengur neinn sannleikur heldur skoðanir sem ég vel og ég veit hvers vegna, þar sem áður ég vissi ekki hvers vegna en gat þó rökstutt þær í sjálfsþótta.“

Hér er stiklað á talsvert stórum steinum varðandi sjálfshvatningu og innri endurskoðun en niðurstaðan er ætíð sú sama. Hún er sú að umburðarlyndi fyrir heimssýn annarra eykst og stjórnlaus tilfinningasemi eða sjálfsdáleiðsla dvínar eða hverfur. Út úr slíkum glundroða kemur hugsun afstöðu sem vegur upp á móti skoðunum.

Afstaða er skoðun sem maður stendur með, ekki vegna þess að hún sé nauðsynlega rétt heldur vegna þess að hún stenst raunir og maður áttar sig á að þegar staðið er með afstöðu styrkist sjálfið eða sálin. Maður áttar sig á að lífheildin sem maður tilheyrir er til muna stærri, dýpri og flóknari en maður hélt áður en þó á vissan hátt einfaldari.

Þannig sprettur vitund og lífssýn manns sjálfs út úr mælanlegu og tvívíðu yfirborði hægri og vinstri, rétts eða rangs, yfir í frjálsan anda, frjálsa hugsun og innri styrk.

Þar fær maður vald yfir sjálfum sér, sem er hið raunverulega vald, og maður skilur að valdakerfi er í sjálfu sér blekking huga sem hefur valið að trúa blekkingunni því hann hefur ekki þann styrk að geta mótað sitt eigið í skapandi hugsun og samræðu við aðra.

Bylting og mótmæli er ekkert annað en dáleiddur lýður í fangbrögðum við tvívíð skrímsli hugans. Aðeins frjáls maður og frjáls kona geta endurskapað samfélagið og þetta vita þau sálarlausu skrímsli sem móta umræðuna (sem er ekki samræða) og hræra upp í fólki.

Ást og friður er vopn mitt og afstaða mín. Því ást sprettur af þekkingu, skilningi og virðingu en friðsemd er sá maður sem ekki lætur aðra eyða tíma hans og orku í fjas, rifrildi og rökræðuþvætting heldur yfirgefur glundroðann og tekur höndum saman með þeim sem eru frjálsir; til að endurskapa og endurmóta.

Þannig er hugsun þegar eldri punktar eru splæstir saman á nýjan hátt svo úr verður nýr punktur. Það er ekki tvívíð hugsun og ekki þrívíð heldur margvíð. Maður sem hefur vald yfir eigin huga og sál, honum er ekki stjórnað af hugarkerfum annarra. Hann er frjáls og hann velur ætíð að skapa frjálst samfélag við aðra.

<3 og ?

Það er ekki öllum gefið að taka eftir hvað bærist innra með vinum sínum enda höfum við öll grímur. Á þessum árum var aðalstarf mitt að kenna vefsíðugerð og forritun.

Ég kunni því vel að fela hvað bærðist hið innra og sinna þeim hlutverkum sem við var búist. Við kunnum þetta auðvitað öll og líklega þú betur en ég.

Vinafólk og kunningjar hafa oft sagt mér að ég hafi óvenju opinskátt viðmót og auðvelt sé að lesa í hvernig mér líði dags daglega. Sitt sýnist hverjum, kannski sá fólk í vinnu og víðar að ég var á barmi taugaáfalls, kannski ekki.

Það sem mér fannst á þessum tíma áhugavert var hversu fáir Íslendingar – í það minnsta svo ég vissi til – væru meðvitaðir um gildi samtalsmeðferðar hjá sálfræðingi. Mér var þetta vor ráðlagt að leita mér aðstoðar fagmanns og finna mér samtalsmeðferð og ég fór eftir þeim ráðum. Margir í mínu tengslaneti hafa síðar farið samskonar leið.

Öll sem eitt segjum við „þetta er hið besta sem ég hef gert fyrir mig“.

Hér verður ekki lagt mat á hvort fólk eigi almennt að tala við sálfræðing, né heldur hvort það sé hið besta sem þú getur fyrir sjálfa(n) þig gert. Hitt er óumrætt, að sá tími sem manneskja leitar inn í eigin dulheima og skilur þær hvatir sem þar búa, því betra vald fær hún yfir eigin tilveru og farvegi lífshamingju. Slík vinna með fagmanni er hins vegar fokdýr og ekki á allra færi. Ég var svo lánsamur árin 2001 til 2003 að geta leyft mér þann munað.

Nú voru æskuár mín enginn dans á rósum. Eitt sinn var unglingsárum mínum lýst af fagmanni sem „uppskrift að sálfræðilegu stórslysi“ ég hélt  að hann væri að grínast en eftir því sem þekking mín hefur aukist og dýpkast læðist að mér sá grunur að honum hafi verið alvara. Myndi það skýra hvernig framangreind ár voru farvegur slæmra kvíðakasta.

Nú er taugaáfall ekki til samkvæmt læknisfræðilegri skilgreiningu en það er til í málfari götunnar. Hálfu öðru ári eftir að ég hóf að sækja til fagmanns um aðstoð við vanlíðan fékk ég fyrsta kvíðakastið. Kvíðaköst eru ekkert grín og lýsa sér á mismunandi veg hjá fólki. Karlmenn upplifa þau oft sem aðkenningu að hjartsláttartruflunum og skelfast við tilhugsun um yfirvofandi hjartaáfall, það er þó aðeins ein birting þessa ástands.

Hver svo sem birtingin er á kvíðaköstum eru þau jafnan skelfileg, svo sem nafnið ætti að benda til. Eitt af því sem mörgum kann að koma á óvart, sem ekki þekkja til þessarar reynslu, er að þau eru eins og toppur á borgarísjaka. Þú sérð bara 20% því restin er undir yfiborðinu. Oft er margra ára aðdragandi að tímabili kvíðakasta. Oft eru þeir sem upplifa þau vanir að lifa við stöðugan kvíða og þekkja ekki mörkin.

Haustið sem ég fékk fyrsta ofsalega kvíðakastið komu þau í fyrstu aðeins tvisvar í viku. Vorið eftir voru þau farin að koma daglega og rúmu ári síðar datt það aftur niður í tvisvar í viku. Satt best að segja var ég orðinn vonlítill tveim árum síðar hvort þeim myndi nokkru sinni linna. Í dag finnst mér það skondin minning.

Það eru til tvær leiðir til að lækna kvíðaköst. Sú fyrri er farvegur í samtalsmeðferð hjá fagmanni. Hin er í Ferli hins jákvæða vilja. Ég geri mér ljóst hversu stór þessi fullyrðing er, enda útlærður í kvíða

Smám saman venst maður því að vandi samtímans verður vandi fortíðar og allt mun þetta reddast. Enda gleymt í doða spunans. Það sem er efst á baugi dagsins í dag er gleymt í næstu viku.

Erfiðleikar þjóðarinnar hverfa smám saman í skuggann af froðu og þvættingi.

Manni er bent á viðeigandi skófatnað ráðamanna á einum stað, þegar þeir heilsa uppá valdamesta hreppstjóra heimsins.

Á öðrum stað er manni tjáð að sýslumenn hafi bara gert ein mistök síðustu árin en sumir meginmiðlar láta sterkt í það skína að hið opinbera starfi faglega og geri nær aldrei nein mistök.

Síðast en ekki síst er maður minntur á að á Íslandi er bara einn meiriháttar svikahrappur, og það ekkert smástórtækur! Skyldi einhver vita hvern átt er við? Ef ekki þá hefur spunaþáttaka meginmiðla heppnast. Sumir geta hugsanlega uppritað lista af svikahröppum bólunnar en þeir eru óðum að gleymast og fólk er orðið dofið.

Einn daginn munu meginmiðlar segja frá hver eigi vogunarbankana tvo. Einnig gætu þeir sagt frá aðferð Þjóðveldis til að tryggja þér fjárhagslegt frelsi og sjálfstæði. Eða er mig að dreyma? Er Þjóðveldi of langt út fyrir rammann?

Margir hafa sagt mér að Þjóðveldi sé of fáránlegt, of byltingarkennt og of langt frá samtímanum. Sumir láta nægja að spyrja „eigum við að fara þúsund ár aftur í tímann?“ Flestir halda að Endurreist Þjóðveldi sé einhver bullhugmynd frá skrýtnum manni sem vart sé mark á takandi. Hve margir sem slíkt hugsa skyldu vita eftirfarandi?

Aðferð Þjóðveldis til forna var þrepaskipt beint lýðræði.

Þetta var gert þannig að á hverju vori safnaðist alþýða manna saman á þingstað og hélt vorþing í héraði. Um allt land voru haldin héraðsþing á alls 39 stöðum, á hverju vori. Þó fólk í sveitum væri upptekið í sauðburði og vorverkum tók það sér tíma til að arka eða ríða til þings og ráða málum síns héraðs.

Á hverju vorþingi var valið hverjir yrðu fulltrúar síns héraðs á Allsherjarþingi sameinaðra héraðsþinga, eða Alþingi. Þó hvert hérað hefði sinn forystumann eða höfðinga sem nefndur var Goði var það álit manna að hann væri talsmaður héraðs en ekki höfðingi.

Aðal aðferðin til að tryggja auðmýkt goðans var sú að hver einasti þingmaður (frjáls maður) héraðs gat sagt sig úr lögum við sitt hérað eða sinn goða og í lög við annað hérað, ef hann kaus svo.

Þannig var tryggt að ef goðinn ætlaði sér um of í valdboðun þá missti hann fylgi sitt heima í héraði.

Þetta tryggði einnig að goðinn gætti hófsemi og virðingar þegar hann tók þátt í vali á þingreiðarmönnum – eða Alþingismönnum – sem riðu með honum til Alþingis að loknum vorverkum.

Þegar Sturlunga öldin stóð sem hæst þá börðust tvær fylkingar á banaspjótum hérlendis. Oft er nefnt að borgarastríðið, sem tók rúma fjóra áratugi, hefði staðið yfir vegna valdagræðgi Sturlunga. Þegar sturlunga öldin er skoðuð nánar kemur í ljós að annars vegar börðust Þjóðeldismenn og hins vegar Konungsmenn.

Noregskonungur hafði lengi stefnt að því – leynt og ljóst – að sölsa undir sig landið og sú fylking sem töldust Konugsmenn voru fjárstyrktir af Noregi. Þegar landsmönnum var ljóst að Þjóðveldið hefði ekki nægt fjármagn til að berjast gegn hinu erlenda fjármagni var tekin lýðræðisleg ákvörðun um að ganga í ríkjabandalag við Noreg.

Gamli sáttmáli var ríkja samningur fullvalda ríkis við annað. Ég veit ekki nema um sé að ræða eitt elsta ríkjabandalag heimssögunnar. Samninginn var kosið um á Alþingi, að landið gengist undir vernd Noregskonungs. Noregur yrði áfram sjálfstætt ríki undir Konungi en Ísland yrði áfram sjálfstætt lýðveldi og konungur yrði þjóðhöfðingi þess. Með samningnum voru konungi gefin viss skilyrði.

Þegar Gamli sáttmáli var undirritaður liðu enn tvö ár áður en hann tók gildi.

Ástæða þessa var sú að kynna þurfti sáttmálann heima á héraðsþingum landsins og tryggja honum fylgi þeirra. Menn samtímans hafa gleymt því að héröðin litu á sig sem sjálfstæð en Alþingi væri fyrst og fremst sameiningarháttur þeirra í eina heild, aðallega til að samræma landslög og skilgreina þjóðina.

Um það bil hálfri öld eftir samþykkt Gamla sáttmála breytti Noregskonungur um starfshætti gagnvart öðru ríkja sinna, Íslandi. Í stað þess að virða sjálfstæði héraðsþinga og Alþingis hóf hann að fjarstýra landinu með því að skipa eigin höfðingja yfir héruð og gefa þeim tilskipanavald.

Viðbrögð Íslenskra bænda voru – eins og hafði áður gerst undir Þjóveldi – byltingarkennd í heimssögunni. Þeir ákváðu að sniðganga Alþingi og beita Noregskonung borgaralegum mótþróa.

Rifjum nú upp hversu úrelt Þjóðveldið kann að vera:

1. Frjáls héraðsþing um allt land, haldin árlega.
2. Alþingi kosið árlega með beinu persónukjöri.
3. Höfðingjar héraða (goðar) háðir vinsældum og þingsköpum (goða mátti gera útlæga ef þeir vanvirtu þinghelgi).
4. Borgaralegur mótþrói nýttur til að knýja fram lýðræði.
5. Trúfrelsi skilgreint með þjóðaratkvæðagreiðslu.
6. Konur máttu vera goðar (prestar) áður en Kristin kirkja tók trúmálin yfir.
7. Konur máttu skilja við menn sína (ef vissum skilyrðum var fullnægt).
8. Eina ríkið í Evrópu sem í þrjár aldir (900 til 1200) leisti innanlandsdeilur með aðferum lýðræðis.

Ef framangreint er úrelt, þá er tímabært að við endurritum söguna og endurhönnum menntun þjóðar vorrar. Vissulega má finna Þjóðveldisöldinni margt til foráttu í stjórnarháttum en höfum í huga að sigurvegarinn hefur ritað söguna.

Sú saga sem við þekkjum í dag gæti því hafa verið rituð til að blekkja og deyfa hina Íslensku hugsun eins og hún gerðist best. Vel er hugsanlegt að valdastéttir, síðustu alda og líðandi aldar, kunni skil á því hvernig ala skuli upp lýðinn til að styrkja eigin völd.

Ef litið er á spunavélar meginmiðla og hversu mikill ótti ríkir á landinu við að rugga bátum umræðunnar er auðvelt að tengja vissa punkta.

Ljóst má vera að fólk sem hefur þvílík völd og auð að þurfa ekki að strita fyrir nauðþurftum hafa mikinn tíma til að grúska, læra og tengja punkta. Við getum ekki leyft okkur að laushnýta meðan þeir rammbinda.

Þess vegna er Endurreist Þjóðveldi ritað og skilgreint. Svo fólk sem er tilbúið að segja skilið við þref, egóisma og stakar lausnir, geti litið upp og skoðað hvernig hin Íslenska hugsun getur með einföldum hætti endurhannað – á gömlum meiði – þann grunn sem henni hentar bezt. Því þó sumt sé úrelt kann að vera að það virki betur.

Það er eins með Íslenzka lýðveldið. Hvað sem það veltir sér upp úr orðagjálfri milli þingnefnda eða valdahópa ráðuneytanna. Innan þessa valdakerfis er ekki lengur neitt lýðræði, sama hvað háttvirtur þingmaður eða aðrir reyna að kveikja í með ónýtu tundri. Skessan hefur svikið lýðræðissamning sinn við þjóðina.

Stjórnkerfi þessa valdakerfis og spillingarsúpu sem drottnað hefur yfir landinu – síðan danskurinn fór árið 1944 – er sama klíkan og stjórnaði hér frá því Þjóðveldið var lagt niður af Noregskóngi: Hópur sem sópar að eigin köku, verndar eigin tengslahagsmuni, og beitir ótta fjölmiðlafólks við atvinnumissi til að halda að lýðnum því sem lýðurinn kynngir.

Hefði lýðurinn menntun í stjórnarskrárlæsi og tryði enn á sjálfan sig, þá væri fólk löngu vaknað: Vaknað til vitundar um að völd þessa kerfis hrynja um leið og fólk hættir að hlýða.

Hvers vegna hlýðir þú valdakerfi sem höndlar með vald sem þú átt? Hver er hvolpurinn og hver er skottið?

Fyrsta skrefið til frelsis er að þú hættir að borga bönkunum og hættir að nota plastkortin. Fyrsta skrefið til lýðræðis er að lesa sér til um málstað nýs Þjóðveldis. Þriðja skrefið er tekið á Þjóðveldishátíð.

Þjóðveldishátíð var haldin í fyrsta sinn síðasta sumar (2013). Þinghelgi Alþingis hins forna Þjóðveldis var ætíð sett á sumarsólstöðum, og svo er eins með Þjóðveldishátíð.

Hátíðin er haldin árlega héðan í frá þar til Þjóðveldisfólk verður nógu margt til að endurreisa virkt lýðræði. Þar er vettvangur til að ræða um það þjóðfélag sem við viljum móta og lifa við.

Er þar fullyrt að prestastéttin séu „embættismenn trúarbragðanna“ og séu beinlínis fulltrúar andskotans.

Fyrir leikmann kunna þessi orð að vera fullsterk og öfgakennd en rauði þráðurinn í Biblíunni er einmitt sá að Djöfullinn Satan sé höfundur og stjórnandi allra trúarbragða.

Þeir sem lesið hafa Biblíuna vita þetta en halda flestir að átt sé við önnur trúarbrögð en sín eigin.

Þriðja atriðið er einnig útskýrt. Að leynifélög valdakerfanna trúa því að þau framkvæmi vilja Guðs og séu því góð í eðli sínu.

Þau sjá ekki hvernig djöfullinn tælir þau til að framkvæma sinn vilja. Minnst er á hvernig fjármálakerfi heimsins varð til á miðöldum í gettóum Evrópskra Gyðinga og tengt saman hvernig leynifélögin sem stýra valdakerfum stjórnmála og efnahagsmála teygja þræði sína til hins forna Egyptalands.

Einnig er bent á hvernig æðstu toppar þessara félaga – sem trúa Hebreatrúnni – líta sjálf sig sem verkfæri Guðs og eru því að akta eftir trú sinni. Að þetta fólk trúir að það sé að gera gott og af góðum hvötum.

Þau beinlínis trúa því að heimsendir komi, að meirihluta mannkyns verði eytt, að í kjölfarið rísi Guðsríki og að þau sjálf séu verkfærið. Ennfremur lítur Hebreatrúin á allar aðrar þjóðir en Gyðinga sem „fólk af öðrum þjóðum“ en hún sjálf sé útvalin þjóð Guðs. Hinir skipta því engu.

Þannig er gefið í skyn, en ekki útskýrt beinlínis í bókinni – að djöfullinn sjálfur trúir að hann sé góður. Þannig sé „deilumálið mikla“ sem er barátta góðs og ills, byggt á fullyrðingu djöfulsins, sem hann notar til að freista Guðs til veðmáls: Að mannkynið geti ekki orðið kærleiksríkt og göfugt nema fyrst verða illt.

Finna má mörg tilvik við þetta stef í skemmtana iðnaði sögunnar og okkar samtíma. Hvernig sögur eru spunnar þar sem aðal gerandinn sé góð mannvera í átökum við illgjarna mannveru, en báðar hlaðnar miklum persónutöfrum. Þannig er gefið í skyn að góða mannveran gæti ekki fundið gæsku sína og hugrekki nema í átökum við hið illa.

Margar sögupersónur s.s. J.R. Ewing og fleiri í þeim stíl gefa þetta rækilega til kynna, og þá sérstaklega hversu tælandi hinn illgjarni er.

Ennfremur er áhugavert hversu auðvelt væri að skrifa bók sem réttlætir tilvist hins illa með því einu að lýsa því hvernig normal veröldin lýsir og réttlætir sjálfa sig. Að lokum er útskýrt hvernig spádómar Daníels, Jesú og Opinberunarbókar Jóhannesar hafi nú þegar ræst.

Þá er átt við að tími endalokanna var tími Iðnbyltingarinnar sem lauk með tunglferðunum. Sé þetta rétt þá er þúsund ára ríkið komið og umbreyting hugarfars – eða loka orrustan – framundan.

Þannig rökstyður heildarverkið, þó það sé ekki sagt berum orðum, að tíminn frá endalokum gamla heimskerfisins (eða heimskerfis hugsunar) til hins nýja sé sá tími náðar sem minnst hefur verið á í ritum Páls og Jóhannesar.

Árið 2012 gerðist tvennt markvert, annað var ritun bókarinnar God’s Will sem eru þau nýju skilaboð Guðs til mannkyns sem ætlað er að opna fyrir umbreytinguna miklu og styðja fólk yfir í hina nýju hugsun. Einnig virðist að höfðingi illu andanna hafi verið fangelsaður þann vetur.

Þetta síðasta atriði er ég ekki enn viss með og hika við að fullyrða þetta. Ég fékk sýn þessa efnis snemma árs 2014 og við rýni í heimsmálin virðist mér að upp sé kominn glundroði víða í hvernig heimskerfinu er stýrt. Þetta væri þó í takt við annað sem ég hef ritað.

Orðatal er enn í handriti sem var hljóðritað á sex dögum í júlí 2013. Ég hef ekki fundið tíma til klára hana en það er nokkurra vikna vinna. Þangað til má hlusta á handritið á ordatal.not.is. Biðst ég fyrirfram velvirðingar á slæmum gæðum í hljóðritun.

 

 

Ég trúði þessu líka hér áður – enda virkar þetta augljóst. Ef þú ert í núinu hefurðu varla áhyggjur af morgundeginum? Varla ertu að dragnast með fortíðina ef þú ert í núinu?

Það virðist því augljóst að áhyggjur af morgundeginum eða þyngsli fortíðar hljóti að hverfa ef maður nær inn í núið.

Að staðsetja sig í núinu er kennt með ýmsum hætti. Algengast er að læra hugleiðslu, svo eru samtals meðferðir, hópameðferðir, möntrur af ýmsu tagi. Listinn er lengri en hann skiptir litlu máli hér.

Ef þú notar tækni til að komast í núið þarftu að viðhalda því með áframhaldandi tækni. Ef eitthvað í tilfinningum þínum – eða innri veröld – er að dragnast með óuppgerð atvik úr fortíðinni þá ertu bara að bæla það með tækninni. Um leið og þú myndir sleppa tökum á téðri tækni hrykkirðu í sama farið aftur.

Allur kvíði gagnvart framtíðinni er sprottinn af óuppgerðum atvikum og tilfinningum fortíðar. Eina leiðin til að lækna slíkan kvíða er að gera upp fortíðina og endurlæra eða endurhanna sjálf sitt í leiðinni. Hér er átt við að áhrifavaldar persónuleika þíns, s.s. uppalendur og í raun allt sem þú hefur leyft að hafa áhrif á þig mun endurskoðast.

Í slíkri sjálfsvinnu munt þú velja á eigin forsendum hvernig persóna þú vilt vera og hefja endurmótun hennar. Þar með muntu endurhanna hvaða áhrifavöldum þú vilt hleypa að þér. Með slíkri vinnu, sem útheimtir tíma, kyrrð, og endurspeglun, nærðu tökum á hver þú ert og hver þú vilt vera.

Áður en þú veist af grípur þú núið og ert þar upp frá því. Vegna þess að fortíðin er uppgerð og þú dragnast ekki með hana, heldur er hún orðin hluti af drifkrafti þínum. Þar með hættirðu að bíða einhvers góðs í framtíðinni eða kvíða hugsanlegum áföllum hennar, því þú treystir á sjálf þitt til að ráða við hvað sem er. Þannig séð ertu farin(n) að lifa fyrir daginn í dag í deginum í dag.

Þegar við nálgumst þá hugmynd, hvort hægt sé að ferðast í tíma, vakna spurningar á borð við hvort við viljum nokkuð vita hvað sé í framtíðinni og hvernig myndi líf okkar vera, eða myndum við yfir höfuð vera til, ef við gætum ferðast til fortíðar.

Niðurstaðan er yfirleitt sú að við viljum ekki ferðast um tíma. Þó er tíminn viðfangsefni sem lætur okkur ekki í friði. Eina nothæfa nálgunin á þessar pælingar er mælieining tímans, sem við yfirleitt tökum sem gilda. Mælieningin sekúnda eða mínúta eignast svo raunverulegt gildi í huga okkar að við yfirleitt lítum á þær sem raunveruleg fyrirbæri.

Ekkert er eins takmarkandi í hjólfari hugans eins og þegar huglægt gildi verður okkur raunverulegt, en um leið er það einmitt viðhorfið sem við byggjum veröld okkar á. Tökum tvenns konar dæmi: Hugtök á borð við þjófnaði, morð, spillingu og annað slíkt eru hugtök sem við viljum sniðganga í verki, en kærleikur, umburðarlynd og fyrirgefningu viljum við rækta.

Mín niðurstaða um tíma er þessi:

• Tíminn er ekki lína.
• Tíminn er ekki hringur.
• Tíminn er ekki tröppugangur.
• Tíminn er spírall.

Þú getur ferðast um tímann ef þú sérð spíralinn, en ekki breytt honum. Þú getur skoðað DNA en ekki breytt því, og rétt svo lesið það. Þannig geturðu nýtt þér tíma á margvíslegan máta. Þú getur gægst inn í framtíðina en aðeins sé þér sama um hvað þú sérð. Þú getur skoðað tímaspíral þinnar eigin sögu, bæði þína persónulegu sögu, sögu sálar þinnar og sögu forfeðra þinna. Þannig geturðu sótt í þekkingu, skilning og visku fortíðar, ef þú vilt.

Stóra spurningin er alltaf, þegar rýnt er í svona hluti, hvernig nýta skuli. Þú munt fljótt rekast á við svona leikfimi að egóið þvælist fyrir þér. Þannig er það reynsla flestra sem hafa náð árangri á þessu sviði að klifurskórnir eru trú, innsæi og ególeysi.

Hann var oft þjakaður af þunglyndi og eirðarleysi. Hann átti erfitt með að lifa með miðilshæfileikum og velktist oft í trúmálum vegna þess. Meðvirkni lék hann grátt í samböndum. Þar kom að innibyrgð reiði og vonleysi leiddi til ofbeldis sem aftur leiddi til frekara eineltis og í kjölfarið missti hann það litla sem hann hafði byggt upp.

Það var á þeim tímapunkti sem Ferlið fæddist. Þegar hann stóð frammi fyrir sjálfum sér og sagði „þessi maður er ekki ég, svona vil ég ekki vera!“

Við tók þrautaganga upp úr þunglyndi, vantrú og meðvirkni, alls kyns ósiðum og félagslegri einangrun. Aðferðir ferlisins vöknuðu hver af annarri og skiluðu miklum árangri: Hann er í dag jákvæður, bjartsýnn, laus við innri vanlíðan, á auðvelt með innihaldsrík sambönd í gagnkvæmri virðingu.

Ferlið er í boði til þín af tveim ástæðum:

• Vinir hans sáu hve kraftmikið það var og fóru að nota það með sama árangri.
• Fyrst það gagnast einum, getur það gagnast fleirum.

Það er til hellingur af efni sem varpar hulunni af heiminum og sýnir hann eins og hann er. Hins vegar erum við samfélag. Samfélag sem vill ekki flækjur undir yfirborðinu.

Hver vill vita bankar skálda peninga úr engu? Allir vita að ekkert verður til úr engu. Alveg sama hvað Jóhannes Björn segir í Falið vald, eða aðrir sérfræðingar. Sumt er of ótrúlegt til að vera satt? Einu sinni vissu allir að jörðin var flöt.

Hvað veistu

Allir vita að Hitler var brjálað illmenni sem slátraði Gyðingum sem væru þeir sauðfé. Vill einhver vita að Nasistar drápu að meðaltali 650.000 manns á ári, allan sinn valdatíma. Að Rússneskir Kommúnistar drápu að meðaltali 1.100.000. Við seldum síld til Rússlands og fengum oliu í staðinn. Hver vill vita að á valdatíma Maós í Kína voru enn fleiri drepnir.

Vill einhver vita það að Hitler var almennt mjög dáður af fólki víða í Evrópu bæði fyrir og í stríðinu? Hann átti gríðarmikið fylgi í Frakklandi, Belgíu, Ungverjalandi, Rúmeníu og víðar: Því hann sagði hluti, og gerði hluti sem almenningur vildi.

Vill einhver vita að gyðingahatur var landlægt í allri Evrópu frá miðöldum og til dagsins í dag. Vill einhver vita hvers vegna það er ekkert gyðingavandamál í Evrópu síðan 1945? Vð vitum að Hitler var brjálaður fjöldamorðingi, og það dugar.

Við erum fávitar, ég líka. Við erum hinn almenni maður sem lifum okkar daglega lífi byggðu á einföldum viðurkenndum staðreyndum, sem eru hafnar yfir allan vafa. Við hlúum að okkar fjölskyldu, vinnum fyrir peníngum, kaupum fyrir það bíla, hús og annað.

Um þessar mundir er í tísku að eiga stór gasgrill á svölunum. Í fyrra voru það tjaldvagnar, og 2007 voru það stórir jeppar.

Við eyðum ekki tíma og þægindum í að skyggnast á bak við tjöldin. Við erum hinn nútímalegi upplýsti maður, með sjónvarp, útvarp, trúfrelsi, kosningarétt, og allir kunna að lesa.

Stórt er spurt

Hefðir þú gerst gerst sjálfboðaliði hjá Kólumbusi til að sigla fram af brúninni? Hefðir þústaðið með Niels Bohr þegar hann reifst við Einstein um skammtakenninguna? Á þeim tíma vissu allir að Bohr var sérvitur maður með skrýtnar hugmyndir.

Hefðir þú staðið uppi í hárinu á Rannsóknarrétti Kaþólsku kirkjunnar og fylgt liði með Lúther? Hefðir þú barist í andspyrnuhreyfingu Frakka gegn Nasistum eða hjálpað Abraham Lincoln að afnema þrælahald?

Tókst þú afstöðu gegn útrásarvíkingum meðan þeir rændu þjóðina?

Þessi vefur er fyrir þá sem hugsa út fyrir rammann. Þá sem eru sáttir við þá staðreynd, að þeim er boðið í færri partý. Þessi vefur er helgaður fólki sem skyggnist á bak við tjöldin, og þorir að taka afstöðu.

*