Kvíði er þegar við óttumst eitthvað sem er óáþreifanlegt eða óvitrænt og verkar því á undirvitund (Subconscious) okkar og stundum dulvitund (Unconscious).

Það þarf enga samsæriskenningu til að vita að blekkinga- og tælingameistarar nota undirvitund okkar til að blekkja okkur og tæla, stundum því að þeir hafa gaman af því og stundum í annarlegum (Mendacious) tilgangi.

Allir hafa á einhvern hátt kynnst slíkri hegðun og þá yfirleitt persónulega. Það er óþægilegt til þess að vita að til sé fólk sem sé bæði svo snjallt í náttúrulegri sálfræði og siðspillt að það þrói aðferðir til að verka á hópa fólks bæði stóra og smáa. Þó þetta sé óþægilegt til að hugsa þá er það staðreynd og þegar við ásökum elítuna – forystusveit þjóðfélagsins – um að hafa sammælst um slíkar aðferðir sem staðalhegðun, þá getum við ekki forðast að líta í það og greina.

Þegar elítan hefur sammælst um að jaðarsetja (Marginalize) fólk sem hefur áhuga á að greina slíka hegðun og fjalla um, t.d. með því að uppnefna það sem samsæringa (Conspiracy Theorists) og þar með djöflakenna þá (Demonize) myndast eins konar djöflafár eða djöflagangur.

Í slíku fári hverfa greinendur (Analysts) í skuggann og þegar komið er fram við þá eins og þeir séu ekki til er þeim sjálfkrafa ýtt til hliðar (Ostracised).

Ef við búum í svo einhliða hugsunarhætti að samsæringar og greinendur séu fólk sem við fyrirfram tökum ekki mark á og ef viðhorf okkar og tilhneigingar eru orðin svo grunnhyggin að við gleypum hrátt hvaðeina sem okkur er sagt og höfum enga samanburðardýpt sem hægt er að nota til að rýna í frásöguna, þá endum við sem dáleiddur fiðurfénaður sem hafa má að leiksoppi á marga og oft grimmilega vegu.

Nú um þessar mundir liggur vestrænt hagkerfi niðri og stjórnmála elíta þess er sem lömuð. Með orðunum vestrænt hagkerfi á ég við bæði Evrópu og Norður Ameríku, en efnahagskerfi alls heimsins stendur og fellur með heilbrigði þess. Stjórnmála elíta beggja þessara svæða leiðir allan heiminn. Umræður og fullyrðingar í fjölmiðlum þessarar sneiðar setja tóninn fyrir allan heiminn.

Svona hefur það verið í tvær aldir og ólíklegt að það breytist næstu öldina eða tvær. Kommúnismi hefur almennt haft þá hugmynd þessar tvær aldir að það sé hugmyndafræðilega rétt að breyta þessu og hefur leynt og ljóst unnið að því að þvinga hið náttúrulega ástand til að beygja sig að sinni heimsmynd.

Lesendur mínir vita að ég nota orðið heimsmynd sem birtingarform Heimssýnar. Kommúnistar og Sósíalistar deila svipuðum heimsmyndum sem aftur eru byggðar á heimssýn Húmanismans. Kaþólskir og Lúterskir hafa sinnhvora heimsmyndina byggða á heimssýn kristninnar.

Deila má um hvenær rétt sé að þvinga fram hugarástand og stýra hegðun annars vegar eða hvenær rétt sé að uppfræða hugarástand og leiðbeina því.

Mannlíf og náttúra er flókin og svo er einnig með rökhyggju og raunhyggju (logic and reason). Til að ræða það til fulls þarf þykkari doðrant en öll rit Heideggers, Hegels, Nítsje og Kant til samans, að öðrum vitrari óupptöldum.

Undanfarin ár hafa margir rýnendur smámsaman áttað sig á því að vestræn samfélög eru í dag öll uppfrædd af sömubókarfræðum sömu heimsmyndar og sömu sálfræði, ýmist kommúnismans eða sósíalismans.

Sífellt fleiri eru farnir að átta sig á hvernig aðferðafræði Frankfurt skólans vinnur leynt og ljóst að því að koma á byltingu hugarfars um allan heim og móta það í þvingaða heimsmynd sem hentar rökfræði ákveðinnar menntaelítu (Intellectuals) sem ætlar sér að stjórna efnahags-, vísinda- og siðferðis hugsun fólks um allan heim eftir úreltum Marxískum hugmyndum.

Mörg merki eru um hvernig grunnhyggin og yfirborðskennd rökfræði getur gelt heilu menningarheimana og farið illa með þá. Mín kynslóð man vel eftir samfélagstilraun sem kallast Sovétríkin og hvernig hún féll. Mörg ríki sem áður tilheyrðu sovét blokkinni svökölluðu eru í dag að taka fram úr vesturlöndum, bæði menningarlega og efnahagslega.

Á sama tíma eru margir vestrænir sósíalistar að djöflakenna austur-evrópska frömuði hvenær sem þeir geta.

Eitt merki (Sign) sem ég persónulega hef miklar áhyggjur af og hef oft fjallað um í myndskeiðum mínum er sífellt vaxandi reglugerðarfjall, þar sem allskyns þvættingi er troðið í einskisverðar reglugerðir sem heilbrigð hugsun hverfur ofaní, vegna umfangs og flækju. Þegar heilbrigð skynsemi er sett í reglugerð, verður hún að þvættingi.

Segjum að þú sért í útivist á fjalli með hundinum þínum. Hundurinn hleypur í móanum og í æsingnum hleypur hann fram af barði og slasar sig illa. Það tæki hálfan daginn að bera hann niður í bíl og aka til dýralæknis og óvíst að það myndi bjarga honum, auk þess kvalræðis sem dýrið myndi upplifa tímunum saman.

Heilbrigð skynsemi segir að best sé að dauðrota dýrið, sem tekur þrjár til fimm sekúndur, og urða það síðan. Tvær reglugerðir banna þetta.

Allar götur síðan ég tók ökupróf hef ég vitað að umferðarlög krefjast þess að ökutæki sé stöðvað við gangbraut ef fótgangandi bíður við gangbrautina og freisti þess að ganga yfir akbraut. Ég hef tileinkað mér alla mína akstursævi að hlýða þessum lögum, bæði vegna löghlýðni en einnig vegna kurteisiskröfu.

Í gegnum áratugina hef ég tekið eftir að ég var í mjög smáum minnihluta með þetta, allt til þess þegar kommúnistastjórn Katrínar Jakobsdóttur setti inn sektarákvæði ef ökumenn hlýða þessu ekki. Í dag stöðva allir bílar við allar gangbrautir, líka þegar þeir aka út úr hringtorgi þó það sé harðbannað og stórhættulegt.

Upp á síðkastið hef ég tekið eftir að sífellt fleiri gangandi vegfarendur strunsa út á gangbrautir við hringtorg jafnvel án þess að líta upp, því þeir vita að fiðurfénaðurinn mun bremsa í hringtorginu og freista þess að ekki verði árekstur aftan við þá.

Framangreind tvö dæmi um reglugerðir sem breyta heilbrigðri skynsemi yfir í hugarfarslegan þvætting í samfélagum og þjóðfélagi eru ef til vill lítils virði. Hins vegar eru stærri hlutir að gerast. Sífellt fleiri stofnanir hafa í dag dómsvald yfir samfélögum fólks í skjóli annarlegra reglugerða sem einnig veita stofnunum sjálfstæði innan ríkiskerfisins.

Ekki er langt síðan ráðherra ríkisstjórnar tilkynnti Alþingi að hann gæti ekki veitt löggjafarþinginu umbeðnar upplýsingar vegna þess að stofnun sem undir hann heyrir leyfði honum það ekki vegna óhlutbundinna hugmynda um Persónuvernd. Undanfarið ár hefur reglulega komið í fréttir „á síðu þrjú“ varðandi stofnun sem hefur vald til þess að rústa fyrirtækjum á grundvelli óhlutbundinnar hugmyndar um samkeppni.

Þegar nefnd sem á að tryggja að stofnunin fari vel með vald sitt meinar henni téða rústun, getur hún hafið fokdýrt málþóf fyrir dómstólum til að tryggja eyðilegginguna.

Síðustu árin hef ég iðulega bent á að hafin er umræða í ríkjunum í kringum okkur, bæði innan Evrópusambandsins og Bandaríska ríkjasambandsins, hvort þetta sé eðlileg eða náttúruleg þróun. Stofnanir séu komnar með dómsvald og fjöldi ráða (Sovét), nefnda og stofnana sem hafi sjálfstæði frá stjórn ríkisins og löggjafarvaldi, sé orðinn þvílíkur frumskógur að heilbrigð starfsemi samfélaga, fyrirtækja og einstaklinga sé í dag hamlað.

Kommúnisminn hefur einmitt haft þetta á stefnuskrá sinni og talið sér og öðrum trú um að það sé betra þannig. Það er margt í umfjöllun kommúnismans sem hugmyndafræðilega á rétt á sér í umræðunni, rétt eins og með kapítalismann. Þegar hins vegar önnur hvor stefnan er leynt og ljóst komin með alræðisvald (Tyranny) þá verða þær báðar eitraður djöflagangur.

Ef búið er að jaðarsetja þá sem geta gagnrýnt sömubókarfræðin, þá hverfur heilbrigð hugsun menningarinnar inn í reglugerðir og spillingu (Corruption) og endar sem vegsömun yfirborðs pússaðrar siðspillingar (Anomie).

Í dag þegar þetta er ritað er annar dagur apríl mánaðar 2020. Í Bretlandi er fólki bannað að viðra hundana sína á heiðum.

Hérlendis er hótað himinháum fésektum ef fólk fer ekki eftir nálgunarbanni eða huglægri kröfu um sóttkví. Hugsjúku fólki sem þrífst á því að mæta á samkomustöðvar á geðheilbrigðissviði er látið hýrast heima. Sundstaðir eru lokaðir en fólk sem stundar sund oft í viku verður sjaldan veikt. Opinberir afgreiðslustaðir og bankastofnanir eru lokaðir, allt kerfið er stíflað og samfélögin eru lömuð.

Hvergi er fjallað um að fólk sem neytir smjörs og lýsis, eða fær nóg af C vítamíni eða notar lauk við eldamennsku, fær svo til aldrei flensu. Óþarfi er að telja upp hvernig djöflafárið fer fram í öðrum vestrænum ríkjum, enda samfélagsnetið stútfullt af ábendingum um einkennin. Tökum frekar annan snúning. Með öðrum orðum, djöflafárið er ýft upp en engar dísir töfraðar fram. Yfirvegun og raunhyggja er kæfð fyrir samfélagssinnaða rökhyggju og stjórnlausan kvíða.

Byrjum á samsæriskenningunni – sem ég hef ítarlega rökstutt í myndskeiðum síðustu tvö árin.

Trotský sinnaðir kommúnistar hafa hreiðrað um sig á öllum stigum vestræns vitsmuna- og efnahagslífs. Þeir stjórna í dag opinberum fyrirtækjum og stofnunum, þeir eru ritstjórar allra fjölmiðla og þeir stýrðu greiningardeildum bankakerfis heimsins fyrir hrunið 2008 og yfirtóku bankakerfin í kjölfar hrunsins.

Þeir kenna trúuðum og kapítalistum síðan um hluti sem þeir sjálfir eiga oft sök á, aldrei viðurkenna þeir að kapítalismi sem hugmyndafræði er ekki til, enda sjálfir sekir um ást á auði og auðsöfnun. Aldrei viðurkenna þeir að sósíalistar og kommúnistar eru sekir um tíföld þjóðamorð í sögunni, samanborið við trúarkerfin.

Sama klíka er leynt og ljóst að reyna að kollvarpa stóriðnaði vesturvelda í skjóli illa rökstuddra fullyrðinga um „loftslagsvá af mannavöldum“ og hafa kerfisbundið djöflakennt og jaðarsett vísindamenn og greinendur sem svara þeim málefnalega.

Umræður samfélagsins um siðferði, bankakapítalisma, eða meinta og ómeinta mengun, hafa verið steyptar í sömubókarfræði og yfirborðsmennsku sem erfitt er að brjótast í gegnum. Fólk sem ekki hefur þjálfað sig í að sjá í gegnum tælingar- og blekkingarspuna, eða hefur ekki tíma eða einurð til rannsókna, gleypir fullyrðingar stjórnmála- og fjölmiðlaelítunnar hráar.

Fólk meðal almennings samsinnir síðan fullyrðingum sem eru studdar sömubókarfræðum lífsleikni úr skólakerfum, óvitandi að allar þessar þrjár greinar menningarlífsins, stjórnmál, menntamál og fjölmiðlun, renna í dag frá sömu heimsmyndarfræðum.

Kári Stefánsson sem ég uppnefni stundum Genakára fullyrti nýlega í viðtali að „við tilheyrum öll sama ethernum.“

Trotský sinnaður blaðamaðurinn tók ekki eftir fullyrðingunni eða skildi hana ekki eða samsinnti henni. Ég treysti því að lesandi minn viti hvað hugtakið Ether merkir og viti því hversu óvísindaleg fullyrðingin er eða hversu fáránleg flatneskja það er að halda því fram að við tilheyrum öll sömu sýn, vitundarstigi eða þekkingarflóru.

Í sama viðtali segir Kári að vitað hafi verið að farsótt á borð við Kórónavírusinn myndi flæða yfir heiminn því Bill Gates hafi spáð því árum saman. Glöggur og hugsandi blaðamaður hefði áttað sig á marþættri mótsögninni í þessari fullyrðingu. Læt ég lesandanum eftir að kjammsa á því sjálfur, enda of augljósir fletir á ferðinni.

Þó ég hafi oft gagnrýnt Kára fyrir ævistarf hans – og standi við þá gagnrýni – vil ég taka fram að ég er honum persónulega velviljaður og dreg viðtal hans hér fram sem dæmi um hugarfar ákveðins hóps fólks en ekki til að ráðast að honum sjálfum fyrir orð hans.

Í nokkur ár hefur það verið sífellt augljósara að Kínverskum kommúnisma hugnast vel sá Trotský’ismi sem hefur yfirtekið vesturlönd.

Það tilheyrir heimsmynd kommúnismans að fá sem flest menningarsamfélög inn í sömubókarfræði sín en einnig stórgræða Kínverskir kommúnistar á ástandinu. Það tekur ekki langan tíma að sjá hvernig þeir græða á framleiðslu sólarsella eða vindmylla eða að fá allan stáliðnað Rhur og Pittsburgh til sín eða framleiðslu á neytendavörum meðan borgarar vesturlanda breytast í stjarfdáleiddar og meiningarlausar afætur.

Nýlenduveldin voru afurð germanskrar hugsunar og hugmyndafræði lýðræðis og vísinda sem fæddist á sama tíma og nýlendutíminn er sömuleiðis byggð á germanskri hugsun. Engilsaxar, Frankar, Belgar, Hollendingar, Norður Ítalir, auk þýsku þjóðanna, tilheyra öll því sem hér er nefnt germönsk hugsun. Slavar hafa allir tileinkað sér nálgun hinnar germönsku hugsunar í heimspeki lýðræðis og vísinda svo ég tek þá hér með sem bræður í jafnræði.

Marxískir menntamenn hafa gagnrýnt nýlendutímann fyrir ofbeldi á sama tíma og þeir neituðu okkur um að sjá þær framfarir sem hann breiddi út. Þeir krefjast þess að við tilbiðjum góðmennsku (Altruism) sinna eigin kerfa meðan þeir draga upp mynd af mannvonsku (Mendaciousness) þeirra sem þeir ætla sér að leggja niður með fári og dáleiðslu.

Kommúnisminn hefur frá upphafi verið andstæðingur bæði hinnar germönsku og slavnesku hugsunar. Þetta er bræðings hugmyndafræði sem hatar allt sem gott er og göfugt við mannlega hugsun og hefur það að markmiði að ná valdi yfir því og kæfa það í sömubókarfræðum flatneskrar rökhyggju svo að heilbrigð raunhyggja deyi helst út.

León Trotsky var – og er – einn flottasti hugsuður kommúnismans fyrr og síðar. Lái ég engum að lesa hann og dást að snilld hans.

Göfgi hafði hann þó enga og hann hafði það að lífsmarkmiði sínu að koma á því sem hér er nefnt. Þegar ég ásaka menntaelítu vesturlanda um að hafa tileinkað sér viðhorf hans, þá er ég að benda á hann sem höfund aðferðafræði sem hann taldi að yrði best til að koma kommúnismanum á, leynt frekar en ljóst og verið er að nota. Þetta er allt saman rekjanlegt.

Stalín vildi aðra aðferð og sú aðferð náði langt en sporðreyndist á endanum, hið sama mun verða í þetta sinnið en hægt er að vara við afleiðingunum, annaðhvort til að hægja á hörmungunum sem geta steypst yfir okkur eða til að ég geti sagt; „Ég sagði þér.“ Annaðhvort eða bæði.

Úr heimspeki til veruleika

Hversu margir meðal almennings vita að forstjórar þeirra stofnana sem sannfærðu okkur um að Kórónavírusinn væri Djöfull (Demon) sem gæti ósýnilega læðst að okkur og kæft okkur (eins og reglugerðarfarg), eru Marxistar? Hversu margir vita að einn þeirra valdamestu tilheyrir marxískum flokki sem hefur verið margásakaður um þjóðarmorð?

Hvað eru margir fjölmiðlar að reikna út dreifð sjúkdómsins Covid-19 og bera saman við dreifð sambærilegra veikinda? Það má t.d. bera saman Asíuflensuna frá ’57 og Hongkong flensunnar frá ’68 og Sars frá 2012, auk annarra.

Ég hef sjálfur gert þetta og sett upp í reiknilíkan. Nægir hér að nefna að engar tölfræðigreiningar eru til um einkennalsua drefið neinna þessara faraldra, nú eða fyrr.

Hvar eru greiningar á vírusafjölskyldu Kóróna vírussins og samanburður í hvaða öðrum dýrum hann finnst eða í hversu marga áratugi þessi þekking hefur verið á boðstólum. Hvað með aðrar vírusafjölskyldur sem hið sama á við um?

Hvað eru margir fjölmiðlar eða kennarar í skólum tilbúnir að segja þér að það er ekki til ein einasta líffræðileg sönnun fyrir varanlegri stökkbreytingu á neinni lífveru, hvorki sýnilegri né ósýnilegri?

Hvar er vísindalega sönnunin fyrir þeirri fullyrðingu að einhver vírus geti borist frá leðurblökum og í fólk með viðkomu á einhverjum „beint frá bónda“ markaði í Langburtistan? Hvar er samanburðarsálfræðin um fullyrðingar miðalda um djöfla og nútímans um líffræðidjöfla?

Er nokkur fjölmiðill eða stjórnmáladrýsill að tala opinberlega um samanburð á Inflúensu faröldrum sem gerast árlega í mörgum heimshlutum og benda á að milljónir fá „flensu“ árlega og að tugþúsundir deyja úr henni árlega?

Er einhver að minna á að núna er einmitt árlegt flensutímabil og að hægt er að skrásetja flensudauða sem kórónadauða án rýni og efasemda?

Er fólki sagt frá því að Berklar drepa hálfa aðra milljón árlega úti um allan heim og að þeir eru ennþá þekktir í Evrópu og Norður Ameríku? Hefur einhver farið inn á vef Alþjóða Heilbrigðis stofnunarinnar og rannsakað þar tölfræði um öndunarsjúkdóma sem má túlka í fréttatilgangi?

Er einhver umfjöllun í almennum fjölmiðlum eða vitnað í meðal stjórnmálamanna hvernig tugþúsundir fólks sem nú deyr úr ýmsum sjúkdómum fær ritað Kóróna á andlátsvottorðið? Hvar eru fyrirsagnirnar um aldurs- og kynjadreifð, eða kynþátta? Erum við upplýst eða uppfrædd?

Er einhversstaðar rýnt í fullyrðingar um að sum svæði sem um þessar mundi líta út fyrir að fara illa út úr faraldrinum, gætu á einhvern hátt hafa verið illa undirbúin s.s. með tilliti til aðgengis að lyfjum?

Er hinum vel menntaða nútímamanni á vesturlöndum sagt frá því í dag að fyrstu vikur hins huglæga faraldurs var ekki ljóst hvort á ferðinni væri bronkítissótt eða lungnabólga? Fyrirsagnafræði góðmennskunnar hefur kannski tæpari vísindagrunn en okkur grunar, má rýna í það?

Vafalaust hafa margir tekið eftir hvernig fjölmiðlafrömuðir hafa reynt að gera lítið úr leiðtoga Bandaríska ríkjasambandsins, þegar hann hefur bent á vissar lyflausnir sem geta hamlað útbreiðslu vírussins. Nú er búið að gefa Íslenska ríkinu þúsundir skammta af þessu lyfi og okkur er skylt að fylgjast með hvort skriffinnar (Bureaucrats) heilbrigðiskerfisins muni nota það.

Er einhvers staðar farið ofan í misræmi á fullyrðingum um hvernig sjúkdómurinn er greindur? Ef þú lest þér til um greiningar-aðferðir á vírusum, hver svo sem örveran er, þá sérðu fljótt að nefpinnarnir virðast í fljótu bragði vera sýndarmennska og þvættingur.

Nýlega fór greinandi með myndavél að skoða spítala í Evrópu sem meginfjölmiðlar voru með fullyrðingar um, hann komst að því að fullyrðingarnar voru lýgi.

Myndskeiði hans var umsvifalaust eytt af YouTube. Annar greinandi sem er þekktur fyrir mjög ábyrgðarfulla umfjöllun, tók viðtal við sérfræðing í alþjóðalögum varðandi efnavopn og líffræðirannsóknir þeim tengdum, hafði sá margt áhugavert að segja, sömuleiðis eytt.

Hundruðir sambærilegra greinenda hafa farið ofan í tölur og útreikninga – eða samsetningu – á þeim hópum fólks sem okkur er sagt í fyrirsögnum að hafi drepist úr farsóttinni. Niðurstöður þeirrar greiningar eru glöggum borgurum augljósar:

Einhver virðist vera að töfra fram djöflafár í huga fólks og lodda undirvitund þess til að dansa með.

Aðferðin sem er notuð er af tegund músagildru: Blekkimeistarar byrja þá á að blekkja einhvern sem síðan er notaður til að blekkja fórnarlambið. Á sama tíma fer fram í menningarkæfinu ein djöfullegasta yfirtaka á vesturlöndum sem nokkur hefði getað ímyndað sér. Annað skref af þremur, hið fyrsta var tekið haustið 2008.

Ég veit nóg um vísindi, sálfræði, menningu, mannkynssögu og hemspeki, til að vita tvennt. Yfirtakan mun heppnast, enda langt komin. Hún mun einnig hafa hörmulegar afleiðingar, langt umfram það sem nú þegar hefur gerst í vitund fólks.

Sem trúaður maður, sem treysti tugum Spámanna Guðs í gegnum aldirnar, veit ég að það þarf engar áhyggjur af hafa þegar upp er staðið.

Guð lofaði einum þekktasta spámanni sínum að mannkyninu yrði ekki eytt aftur. Guðdómlega ríkið verður kallað fram aftur. Ég veit ekki hvernig það verður gert, ég veit ekki hver mun verða í hlutverki Móse og Elíja þegar þar að kemur.

Í ár eru 3.332 ár síðan Guðdómlegi Sáttmálinn var gerður við Sínaí fjall, árið 2448 samkvæmt tímatali Eingyðistrúarinnar. Ég treysti til fulls ofurvættinum sem skapaði þann innblástur að lífið varð til og þeim spámönnum sem hann hefur innblásið til að leiðbeina okkur í gegnum aldirnar og sem hafa varðveitt og skilgreint vitundina um þetta.

Til gamans

Ég ritaði þessa grein að morgni dags, nýbúinn að fara með hundunum mínum í löngu morgungönguna. Ég hellti uppá kaffi þegar ég var nýkominn inn, setti af stað spilun á tveggja tíma tónleikum „The Cure“ frá 2019 sem er til á Túbunni, og valdi endurtekningu.

Mig hafði langað í nokkra daga að hripa niður fáein orð um vírusaspunann eins og ég uppnefni hann á Feisinu. Ég hef forðast að ræða um þetta í myndskeiðum og hljóðvarpi, þó eitthvað minnst á það í niðurlagi á flestum upptökum, enda erfitt að sniðganga farsann þessa dagana.

Ég hafði gert mér dælt við þá hugmynd að draga saman tölur og staðreyndir sem er ekki hægt að afneita, ekki til að sanna að um samsæri væri að ræða, heldur til að sanna hvernig elítan dregur fram falska mynd og dáleiðir.

Segja má að fögur dís hafi smeygt sér inn með mér úr gönguferðinni og hvíslað að mér „skrifaðu hugleiðingu en gerðu þína eigin, ekki eitthvað sem er dáleitt af umræðunni.“ Hvort dísin er til eða bara hugtak til að hjúpa eitthvað, rétt eins og djöflar og englar geta einnig verið tákn (Symbol) um vitundarástand í stóru mengi tilverunnar.

Nú er greinin tilbúin til birtingar. Hún er hugleiðing sem ætlað er að vekja spurningar en helst engin svör. Eins og Alice von Hildebrand segir „ef ég sagði eitthvað markvert gefðu Guði þökkina, en vitleysan er mín eigin.“

Í hvert sinn sem ég stóð upp til að sækja meira kaffi í bollann eða kveikja mér í reykju, tóku hundarnir viðbragð.

Þeir hafa beðið óþreyjufullir meðan ég skrifaði. Þeir vita að reglan er sú að þeir fá skeið af súrmjólk og lýsi eftir löngu morgungönguna. Svo hefur það verið í mörg ár. Það er engin reglugerð um það, en um leið ég vista þetta á Netinu, sinni ég öðrum skyldum mínum.

Við borgarar vesturlanda erum orðin ýmsu vön, bæði djöflum og dísum, en við höfum því miður ekki lært að greina á milli þeirra, þaðan af síður þekkjum við í dag muninn á englum og föllnum englum.

Fannst þeim frekar heimskuleg staðhæfing mín að sögur yrðu til við sögusteina í umsjá trölla. Ennfremur hvarflaði ekki að þeim að taka mark á frásögu Letihaugs sjálfs um hvernig hann og Stúfur framkölluðu jólasveinana fyrst.

Allir vita nottla hvernig Jólasveinarnir urðu til eða hvernig þeir komast á einni nóttu á milli húsa. Ekki satt?

Tók ég fyrstu fjögur bindin af þjóðsögum Jóns Árnasonar og fyrsta bindið af þjóðsögum Sigfúsar Sigfússonar. Áðan las ég innganginn og formálann að fyrstu bindum beggja og renndi yfir efnisyfirlit og atriðisorðaskrá.

Satt að segja blasir við, eftir að hafa handahófskennt gripið niður í bæði bindin, hvernig nútímaþjóðin missti bæði sál sína og fjöregg. Þess fyrir utan fell ég í stafi yfir elju og natni þeirri sem fór í ævistarf beggja þessara manna; Gengnir samsæringar sem voru illa haldnir af Vandáleiðsluröskun.

Tóku þeir fram, nokkuð sem ég hef iðulega bent á, að hin prentaða innprentun og mæliröskun yfirborðskenndrar akademíu kæfir skapandi hugsun og andlegt innsæi. Furðu gegnir að strax í byrjun nítjándu aldar voru viskuboltar búnir að koma augum á þessa staðreynd og unnu af elju í að skapa mótvægi þar á.

Báðir litu þeir á starf sitt sem framlag til menningar okkar og þjóðaranda; Líf þeirra hafði bæði merkingu og innihald. Þannig hlóðu þeir brunn sem við í dag getum bergt af.

Ég kom við í bankanum en þar var tæknimaður að gera við hraðbanka. Tækið stóð opið svo innviðirnir blöstu við. Staldraði ég við, ásamt tveim öðrum kumpánum. Varð mér á orði við tæknimanninn hvort ég mætti taka mynd af innviðunum.

Mér fannst það eðileg spurning bæði vegna þess að mig grunar að ekki sé æskilegt af öryggisástæðum að taka slíkar myndir en einnig vegna þess að mér þykir kurteisi að spyrja fólk leyfis ef ljóst er að það myndi lenda í mynd.

Svaraði maðurinn með þjósti „nei það máttu ekki og ef þú gerir það tek ég af þér myndavélina.“ Svaraði ég honum „það gerir þú ekki án þess að kalla til lögreglu.“ Varð hann þá reiður og svaraði „jú víst.“

Ég hugsaði eftirá að kannski hefði ég átt að taka ljósmynd til að gefa honum færi á að ég gæti bæði kært hann fyrir líkamsárás og rán. Nennti hins vegar ekki að munnhöggvast við fíbbl, óskaði gleðilegra jóla og hélt áfram för minni inn í jólin.

Svo sem allir vita þá er það kurteisi að spyrja fólk hvort maður megi taka mynd þegar ljóst er að það muni falla inn í myndefnið en ef lögin krefðust þess að t.d. blaðaljósmyndarar spyrðu í hvert sinn sem þeir smelltu af, væri lítið af myndefni í fjölmiðlum. Hins vegar getur maður ekki birt myndir í heimildarleysi, þó eru þar mörk á t.d. hvort einstaklingur lendir óvart í víðmynd atburða eða í forgrunni þrengra myndefnis.

Rétt er að taka þetta fram ef ske kynni að steinlímdur umskiptingur rkist á hugleiðingu þessa.

Á leiðinni heim kom ég við hjá mæðrastyrksnefnd, því þar sem ég er löggiltur vesalingur á ég rétt á að fá matargjöf. Eins og allir vita sem reynt hafa þá þarf maður að taka vel á auðmýktinni til að fara í betliröðina en niðurlægingin venst og maður hittir margt gott fólk í holdsveikranýlendu jólabarnsins.

Eftir fimmtán mínútna bið í langri og kaldri röðinni – en ég var kominn í lopapeysuna, vel undirbúinn – kemur kona aðvífandi og segir að “bíllinn bilaði á leiðinni” og að það sé lágmark klukkutímabið í bílinn og annar klukkutími muni vera aukreytis í biðröðinni. Að biðtíminn eftir ölmusunni verði ekki undir tveim tímum.

Í fyrra var sama uppi á teningnum nema þá var enn kaldara og hvassara en fólk beið þá hátt í fjóra tíma í röðinni. Árið þar á undan var ögn skárra en tæplega gott fyrir sjálfsvirðinguna.

Þó skal taka fram að nær allt starfsfólk sem kemur að ölmusunni er vandað og gott fólk sem leggur sig fram af alúð og á þakkir fyrir framlag sitt.

Það er ekki við starfsfólk á gólfi að sakast þó skipulagið sé lélegt, undirbúningurinn slælegur og að hreppstjórafélagið hafi lítið lært frá þeim öldum þegar „vesalingar með greiningu“ hétu hreppsómagar. Þá eins og nú þykir rétt að minna fólk á að það sé ekki of gott til að bíða úti í hvaða veðrum sem er við vesaldóm með hor í nös, fyrst það vogar sér að betla tveim dögum fyrir jól.

Hvort er á ferðinni afrísk skipulagning eða Þjóðfélags verkfræði skal ósagt látið? Ég ákvað í það minnsta að fara frekar í Bónus og kaupa þar frekar hrísgrjón og túnfisk. Eins og Biblían segir „betra er kálhöfuð alið á ást en uxi alinn á hatri.“

Eins og allir vita reyni ég að líta við í jólaboði hjá Grýlu og sonum hennar um hver jól. Í fyrra kom Oolaorsoq – eins og þeir vita sem fylgst hafa með ensku vídjóunum mínum – og hélt jólin með Letihaugi syni sínum og bræðum hans í fyrra.

Þá fengum við að vita leyndarmálið um uppruna St. Nikulásar, svosem gert var grein fyrir í fyrravetur. Þessi jól hefur heyrst að Grínskaði ætli að líta inn um jólin, föðurbróðir Leppalúða, en þeir sem fylgst hafa með vita að Leppalúði sjálfur greindi nýlega frá því hvernig Grínskaði var kveikjan að erlendu mýtunum sem kenndar eru við Grinch.

Það verður gaman að hitta tröllin sem varðveita skapandi hugsun og töfram fram sögur við sögusteina. Kannski fáum við að vita með vorinu hvernig þjóðsögurnar urðu til.

Eins og allir vita sem fundið hafa dýra silfurþræði á horrimum sjálfumglaðrar menningar sem tapað hefur djásnum sínum, þá er dýpsta og dýrasta viskan ekki opinberuð of hratt. Það væri eins og langsoltinn maður sem fær gefins sykurmola, að hann upplifir áfall þegar blóðsykurinn rís skyndilega. Því er betra að stíga varlega til jarðar, hafandi samtímis augu á steinvölum og himnaferðum skýjanna.

Eins og allir vita þá eru trúarbrögðin talin í okkar samfélagi uppspretta illsku, heilaþvottar, styrjalda og alls kyns forpokunar á borð við að bæla frjálsa hugsun og vísindi.

Svo hart er fram gengið í stríðinu gegn hinu andlega í vitund mannsins að reglulega eru ákveðnir trúarhópar (eða trúarlegar heimsmyndir) tekin fyrir og djöfluð (Demonized) eða gerð óvinsæl og varhugarverð í hugum fólks.

Fjölmiðlar bæði hérlendis og erlendis birtu tvennar kannanir fyrir um það bil ári síðan, og gerðu áberandi, að á heimsvísu væri aðeins um 55% fólks sem tryði ennþá „á Guð“ eða „að til væri Guð.“ Einnig að á bilinu 30-45% mannkyns væri efins um hvað tæki við eftir dauðann; Algjört tilvistarleysi eða einhver von um framhaldslíf.

Margt var fellt út í þessum áróðri en eins og allir vita er hægt að nota mælanlegar staðreyndir til að móta heimsmynd fólks. Annars vegar að skyldu-námskerfin – sem sumir kalla innprentunarkerfi – hafa kerfisbundið haldið því að ungu fólki síðustu öld og rúmlega það að allt yfirskilvitlegt sé húmbúkk.

Samt trúir enn meirihluti fólks á eitthvað yfirskilvitlegt.

Ennfremur var sleppt að minnast á þá staðreynd að 99% trúaðra efast um tilvist Guðs eða framhaldslíf og líta á efann sem sinn helsta styrk. Flestir hryðjuverkamenn falla inn í 1% hópinn sem er undantekingarfólk og ber vissulega að sniðganga og sporna gegn. Því miður get ég ekki vísað hér í viðurkennda könnun máli mínu til stuðnings heldur reynslu og hyggjuvit, en hinn húmaníski heimur leyfir almennt ekki dýpri hugsun en þetta.

Ennfremur gleymir fólk yfirleitt að minna á þá mælanlegu staðreynd að nær allir landsmenn hafa opinberlega – og löglega – skýrst og fermst til Kristinnar trúar og þar með lýst því yfir opinberlega að trúa boðskap hinnar Lútersk Evangelísku ríkiskirkju. Tæplega er fólk að ljúga með eiðstaf?

Framangreindir punktar eru allir settir fram til að ýta létt á hugarrammann, sem við erum steypt inn í. Reglulega erum við hvött til á vettvangi sjálfshvatningar, ríkis-menntunar og á öðrum rásum hins kollektíva huga að fara út fyrir rammann en um leið og fólk vogar sér að fara rangt út fyrir hann eða of djúpt, má búast við einelti, djöflun eða jafnvel kyrrsetningu (settur í skammarkrók).

Enn síður er bent á hvernig má fara rétt út fyrir hinn heilaga ramma.

Með því að gefa rammanum heilagleika er ég að benda á trúarlega sýn sem ég lærði með því að tileinka mér opinn huga fyrir trúarheimsmyndum. Nefnilega að eingyðistrúin kennir að til séu sjö meginstraumar í hugsun og að hver þessara sjö strauma hafi þrjár hliðar.

Þetta gera tuttuguogeina heimssýn alls og mystík fræði eingyðistrúarinnar (Gyðingdómur, Kristindómur, Íslamdómur, Zaraþústra, Druze, Hopi, ofl.) kenna að til þess að vakna til fulls þurfi maður að geta tileinkað sér þá alla og einnig að geta brotist út úr þeim öllum.

Þetta er ástæðan fyrir að Major Arcana hluti Tarot spilanna innifelur 22 grunnspil, þar af 21 tölusett. Því fíflið hjúpar þau öll og þar með þann sem brotist hefur út úr öllum römmum og frelsað huga sinn og sál.  Húmanisminn er einmitt ein þessara sjö grunn-heimsmynda og innan þeirrar heimsmyndar eru viss hugargildi hafin yfir allan vafa og í vissum skilningi haldin heilög.

Eins og flestum sem leggja stund á sálfræðirýni má vera ljóst, þá skiptir engu hvort við erum trúlaus eða trúuð, sálfræðin er sammannleg um allan heim og á öllum tímaskeiðum. Því meira sem við vitum eða kunnum af mælanlegri þekkingu, hvort sem um er að ræða framþróun eða afturför, þá er ekki að sama skapi víst (í öllum tilfellum) að sálarþroski fylgi með.

Þannig séð er eitt heilagt fyrir húmanista, annað fyrir kristnum og þannig mætti lengi telja. Við þessa ofureinföldun er gott að hafa í huga að undirritaður hefur hér 21 heimsmynd í huga, og að bæði forn Egyptar og forn Indverjar litu á að þessa tölu mætti tvöfalda (með því að lesa hverja mynd á hvolfi) enda var talan 42 heilög hjá þeim báðum.

Sumpart má velta fyrir sér hvort Douglas Adams hafi verið meðvitaður um þetta eða innblásinn þegar hann reit „Vetrarbrautar vegahandbók puttaferðalangsins.“ Í það minnsta er öllum mönnum – körlum og konum – hollt að tileinka sér hárbeitt háð hans þegar skautað er á svelli hættulegra hugmynda.

Undanfarið hefur borið á því að lögregla Lýgveldisins (g’ið á að vera þarna) viðheldur deild sem fylgist með skoðanaglæpum. Þetta er mildað með orðhengilshætti og uppnefnt hatursorðræða (sem aftur er léleg þýðing á hugtakinu Hatursegð).

Sama lögregla hefur ítrekað verið uppvís að skuggalegu ofbeldi í garð borgara, sem langt mál er að telja upp hér og undirritaður hefur margsinnis gert ítarleg skil á öðrum vettvangi. Veit ég af reynslu minni af samræðum við fólk víða í samfélaginu að raun-listinn er mun lengri en mín útgáfa.

Það er rétt að til er klásúla í Almennum hegningarlögum frá Ríkisþinginu, sem almennt er uppnefnt Alþingi*, sem tilgreinir bann við skoðanaglæpum að viðurlagðri allt að tveggja ára refsingu. Ekki er langt síðan felld voru úr gildi lög sem bönnuðu Guðlast, sem er einnig skoðanaglæpur.

Önnur lögin leyfa lögreglu að Athuga, Ákæra og nánast að Dæma og Böðla, hin síðari eru arfur frá tímaskeiði þegar Húmanisminn var ekki hin heilaga kýr almennrar heimsmyndar, eða innprentunar og stjórnkerfis.  Þá má rifja upp að einnig er til klásúla sem tilgreinir að setja má dómara í allt að 16 ára fangelsi fyrir dómsglöp (eða dómsmorð).

Ég veit ekki hvort þessi stutta grein um merkingarfræði og hugtakaskilning skilar sér skýrt eða birtist í huga fólks sem moð og þvæla. Ekki er öllum gefið að tileinka sér heimspekilega nálgun á orðræðu eða að fara út fyrir rörsýn neytendahyggjunnar eða snúa henni yfir í neitendahyggju.

Sjálfum þykir mér nokkuð skýrt að hægt er að beita hryðjuverkum á hugsun.

Jafnvel má færa fjöldadáleiðslu út fyrir ramma sértrúarsafnaða og beita á heilu þjóðirnar. Ennfremur hef ég kynnst á eigin skinni að þegar maður er fangaður í niðurnjörfuðum ramma hinnar réttu hugsunar þá sér maður ekki eigin heim með gestsaugum og er því blindaður af múrvegg sem býr innan hugans sjálfs meðan hugurinn sjálfur horfir á ramma þeirra huga sem hann á samfélag með.

Sem dæmi, þá hef ég reynslu af því að fara með börnum út í náttúruna á aðventunni og kenna þeim að sjá tröllin og segja þeim sögur af því þegar tröllin útdeildu fjórtán hlutverkum sín á milli til að leika jólasveina og færa fátækum Íslandsbörnum gleði og kærleika á erfiðum tímum í sögu okkar.

Fjórtándi jólasveinninn heitir Letihaugur en hann er hvergi nefndur í meginstraums sögunum því hann kemur ekki til byggða. Sögu hans hef ég gert ítarleg skil á öðrum vettvangi og á ekki erindi hér.

Hitt á erindi og það er að þau börn sem eiga sögustund með foreldrum sínum, sem kunna að draga úr ríkidæmi menningarsögu okkar, eiga betri jól en þau sem þurfa róandi í innantómu jólagjafafjalli. Ennfremur að fólk sem kann að nota arkitýpur sagna og góðra fræða, sér til hugardýpkunar og víðsýni, leyfir sjaldan hugarstreitu neysluhyggjunnar eða rörsýn fjödadáleiðslunnar að njörva sig niður.

* Alþingi er gæluheiti fyrir Allsherjarþing sameinaðra Héraðsþinga, sem öll voru sjálfstæð og 39 talsins þegar mest var.

• Annars vegar hvar séu mörk þess að Valdstjórnin eigi að hafa algjört vald yfir persónu þinni og líkama?
• Hins vegar hvers vegna Valdstjórnin hefur nú þegar eignarhald á nafngift þinni?

Þá mætti spyrja sig hvort kennitala og varnarþing Valdstjórnar sé skilgreint í Stjórnarskrá og einnig hvort eignarréttur einstaklings yfir sjálfum sér og mörk þess réttar sé til í lagalegum skilningi?

Mannanafnanefnd ákveður hvað þú mátt heita en svo er einnig algengt að útlendingar séu skyldaðir í blóðprufur. Nú getur læknir úrskurðað þig heiladauðan og rifið úr þér líffærin. Enginn ræðir – alveg sama hver umræðuspuninn er – hver séu eðlileg takmörk ríkisins og elítunnar sem hefur tekið sér eignarrétt þar á bæ.

Þú mátt kalla það hvað sem er; prentaðan pappír, ávísanir, eða blekkingu. Því pappírinn er verðlaus. Eina ástæða þess að hann virkar er sú að allir trúa blekkingunni.

Bankinn kemur pappírnum í umferð í gegnum lánastarfsemi. Uppskrift hennar er þessi: Þú færð milljón að láni og borgar fimm milljónir til baka. Það nefnist efnahagslíf og er verndað af siðspilltum stjórnmálalýð sem þrífst á faglegu orðagjálfri.

Þessi siðspillti stjórnmálalýður er í raun valdalaus en er haldið uppi af embættiselítunni sem eru handhafar valdsins. Ef þú skoðar lög og sjónarskrá (fólk les ekki texta með orðinu s-jó-narskrá, enda stjarfdáleitt) sérðu tvennt.

Stjórnmálamenn eru ekki bundnir af loforðum sínum og erfitt er að reka embættismenn. Á bak við þessar tvær elítur er skuggavald þeirra sem fjölmellur benda aldrei á, topparnir í Félagi frjálsra frímúrara (sem er leynilífsskoðunarfélag) annars vegar og hins vegar þjónar hinnar alþjóðlegu bankamafíu.

Þetta er verndað af lögum og bundið í orðaspuna. Tókstu eftir milljóninni sem varð að fimm milljónum? Hefurðu tekið eftir að orðaspunarnir eru í sjónvarpi og dagblöðum? Hefurðu tekið eftir að þér FINNST þú ekki geta verið án þeirra?

Spuni vikunnar: Smálánafyrirtæki lána þér tíu þúsund kall í dag og hirða fimmþúsund kall fyrir það á morgun. Það er siðlaust því það hækkar skuldina um 50%. Efnahagslíf hækkar skuldina 500% með verðtrygging og stýrivöxtum auk vaxta. Þú sérð þetta á greiðsluáætluninni með láninu og finnst það í lagi.

Líttu á athugasemdirnar við frétt um smálánin og segðu mér hverjir eru dáleiddir sauðir og hverjir ekki.

Það er enginn munur á Smálánafyrirtækjum og öðrum Bönkum. Að þú trúir þessum spuna segir allt um dáleiðslu elítunnar yfir huga þér. Eina ástæðan fyrir að elítan er að heilaþvo þig er að veiðileyfi bankanna á heimili þitt, buddu og hugsun nær ekki utan um þessa samkeppni.

Ég ætla að gefa þér tvö hint. Annars vegar nær ekki einkaleyfi bankanna yfir smálánafyrirtækin. Hins vegar er bankamafían undir ægiham IMF (ags) og síðustu tólf ár hafa hermenn Vesturheimshrepp gert hverja innrásina á fætur aðra í þau ríki sem ekki eru undir IMF.

Vissir þú að fyrstu smálánafyrirtækin spruttu fram í Bangladesh og urðu síðar útbreidd í þriðja heiminum og hafa í þriðja heiminum verið álitin mikil blessun? Síðustu árin hafa þau verið ýmist hálfkæfð eða leidd inn í bankamafíuna í hinu miðstýrða Iðnveldi.

Vissir þú að meðan þau þrifust þóttu þau vera djarfasta leiðin sem fram hefur komið til að virkja fátæka til framtakssemi og vaxtar, og að meðan þau þrifust voru þau afl jákvæðrar umbreytingar?

Besta leiðin til að dáleiða þig er að hafa þig a) við sjónvarpstækið og b) að í verslunarferð og að halda þér við athugasemdakerfin yfir þvættingjaspunum.

Aftur spyr ég; hver er dáleiddur sauður? Hver notar ennþá einkabanka, plastkort og meginmiðla? Því ég veit að þú vilt breytingar en þú ert ekki búin(n) að fatta hvernig þeim er komið á.

Eina leiðin er að grasrótin semji nýja stjórnarskrá og hefji samræður í grasrótinni sem lengst frá tölvuskjánum. Þar er virknin og vöxturinn. Við erum byrjuð á þessu og ég segi eins og Jesú (sem 75% þjóðarinnar trúir á): Þú ert annað hvort að taka þátt í breytingum eða taka þátt í ofríkinu.

Dáleiðslan er algjör. Í þessari viku Smálán, sem eru augljós heilaþvottur. Í síðustu viku Lekamálið, vikuna á undan Víglundsmálið. Hvað var vikuna á undan? Hvað hækkar sjórinn árlega? Ó, fjölmiðlar þegja um það.

Þú ert sauður í hjörð. Ó, slíkir munu ekki landið erfa.Í alvöru talað, ætliði að halda áfram að tuða á netinu, eða koma og gera eitthvað líflegt? Við eigum þetta.

Maður sem var innvígður í valdakerfið um árabil, vel lesinn, vel sigldur og verulega djúpur að innsæi í alþjóðamál iðnveldanna, samsetningu innlenda valdakerfisins og ekki síst í mannlegt eðli.

Þegar ég las bókina í hitteð fyrra rak ég mig á þrennt. Á einni blaðsíðu las ég lýsingu á trúarlegu innsæi sem ég sjálfur hafði öðlast fáeinum vikum fyrr.

Ég hafði hvergi á ferðalagi mínu um menningu trúarbragða og mystíkur séð hið sama útskýrt áður, og var þakklátur að fá staðfestingu á stórri trúarspurningu. Reyndar bættist önnur við síðar en ég er enn að melta hana, enda mér nýstárleg og frekar djörf.

Ég hélt að ég einn hefði fengið þann innblástur en sá svart á hvítu að mér merkari maður hafði lýst tveim áratugum fyrr; djúpur og merkilegur innblástur sem þó fer enn framhjá fólki sem leitar andlegs innsæis.

Í mörgum köflum las ég lýsingar á rýni þessa merkismanns í kristilegt siðferði og skilning þeirrar þjóðkirkju sem tveir þriðju hlutar þjóðarinnar telur sig tilheyra og vill ríghalda í. Kirkju sem á að heita andlegur hirðir þjóðarinnar. Sem Biblíukverúlant þóttist ég hafa vit og skilning á málinu og dáðist að hversu fimlega þessi lærði maður beitti hinni heilögu ritningu til að tæta dóttur Babýlonshórunnar í sig.

Sérstaklega dáðist ég að því hvernig hann reif einn dáðasta klerkaföður þjóðarinnar niður af stalli sínum, aftur án þess svo að hinn upplýsti almúgi hafi svo mikið sem þekkingu á að maðurinn hafi verið til, hvað þá að hún viti að hann bjó yfir þekkingu sem gæti vakið hana af sjálfdoða sínum.

Þá kom hið þriðja sem ég veit ekki hvort ég á að tárast yfir eða flissa eins og gelgja.

Í ritgerð eftir ritgerð lýsti Benjamín hvernig Íslensk stjórnmál, eftir Lýðveldisstofnun og allar götur síðan, beita sömu tækni, sömu rökum, sömu ráðum – þvert ofan í ábendingar reyndra og færra sérfræðinga – til að kaffæra þjóð sína aftur og aftur og sí og æ niður í sama mýrarfen fáránlegra efnahags- og gjaldeyrismála, rétt eins og séu þeir ofurseldir sálarlausri hálfvelgju þeirra sem selt hafa málglaða sál sína þeim sem rýr viti bornustu menn inn að hugarskinni svo kyrfilega að ekkert situr eftir nema orðaflaumurinn einn.

Benjamín er genginn á vit feðra sinna en þau ráð sem eftir hann sitja, og það djúpa innsæi, er ekki einu sinni gleymt; eftir því var aldrei tekið. Í fréttamiðlum samtímans, í bloggheimum og á samfélagsmiðlinum bláa, sé ég sömu hugarkvoðuna vella fram eins og hraunelfur úr undirdjúpum fólks sem líklega gæti þrætt til morguns fyrir hvort það hafi yfirleitt sál, hvað þá hvar hún sé, eða muninn á hvort hún sé dýrmæt eða verðmæt.

Þjóðin hamast við að krefjast betri kjara, ómeðvituð með öllu um hvernig hún getur náð þeim fram með frekum hætti og fyrirhafnarlítið.

Það er eins og hin mikla menntun sem hún státar sig af hafi troðist með bókunum á skiptibókamarkaðinn jafnóðum og hverju prófi lauk, en af orðaflaumi á hún þó nóg, af þrætum þreytist hún aldrei, en að hún viti hvað gildi eru, heiður, virðing eða stjórnlagagrunnur; sem er samfélagssáttmáli. Það er eitthvað sem ekki meltist vel með ufsanum og tólginni, hvað þá ef hann væri á borðum.

Ég las aðra bók nýlega sem heitir „Löglegt en siðlaust,“ þar sem fjallað er um harðasta baráttumann Lýðræðis sem þjóðin hefur átt frá dögum borgarastríðsins sem kennt er við Sturlungaöld. Eins og fáir vita stóð það stríð um það hvort áfram yrði notast við Beint lýðræði hér innanlands eða notast við Konungsvald frá Evrópu og höfðu þeir betur sem meira áttu af gulli og silfri.

Fáir hafa tengt við það í námi sínu hversu margir Íslendingar í þá tíð voru tilbúnir að fórna blóði sínu fyrir Ríkiskerfið sem stýrt hafði landinu í tæplega fjórar aldir. Enn færri virðast átta sig á hversu mikið það segir um Beint lýðræði, að menn unnu þeim gildum sem það táknaði og börðust fyrir það.

Á sama tíma er varla nokkur maður tilbúinn að færa fórnir fyrir Fulltrúalýðveldið sem ríkt hefur frá 1944,  nema nokkrir einkennisbúnir sálarlausir krakkar á launum hjá sama ríkiskerfi. Því fólk er hætt að líta út fyrir grautardiskinn og velta fyrir sér einhverju leiðinlegu.

Ef það er ekki dramakennt amerískt og flatt velgjubull, þá er það leiðinlegt. Ef það minnkar kaupgetuna á næsta æfón eða hversu mikið af óþarfa kemst í körfuna á næsta búðarrápsdegi, virðist það enga merkingu hafa nema rétt svo til að raupa um nokkrar innantómar, en stundum orðmargar, athugasemdir á samfélagsmiðlinum og þá oftar með málfari sem tæpast nýtur virðingar.

Lýsingar í bókinni á því hvernig Vilmundur var sífellt skákaður út í horn, ekki af valdakerfinu sem hann barðist við eða embættakerfinu sem hann fyrirleit, heldur af eigin flokksfólki eru sláandi. Hvarvetna skiptu persónuleg áhrif, valdapot og baktjaldamakk, misviturra manna sem allir voru vel mælandi og vel skrifandi, meiru máli en þau málefni og það siðferði sem flokkur þeirra eða stjórnmálastefna átti í orði kveðnu að standa fyrir.

Ekkert hefur breyst, ekki frá því Þjóðveldið var keyrt niður af silfri, ekki frá því hugsjónir Vilmundar keyrðust niður af spillingu þar til hann sjálfur var rúinn allri lífsorku og lífsvilja, ekki frá því Þjóðin fór á lána- og innkaupafyllerí sem hún núna kennir nokkrum sjálfstæðismönnum og bankastjórum um, ekki neitt hefur lærst.

Er það þess virði að halda áfram að ræða við fólk um gildi? Er það þess virði að reyna að endurvekja umræðu um heiður? Er það þess virði að endurvekja sýn okkar á það sem við stöndum fyrir, þegar við erum svo upptekin af sjálfsþóttaskoðunum að við vitum ekki lengur muninn á afstöðu og skoðun?

Er það þess virði að eyða dýrmætum tíma sínum í hugsjónir sem við í orði kveðnu lítum öll upp til, þegar maður gæti verið að gera eitthvað af viti eins og hinir; að kaupa stærra sjónvarp, flottari bíl, skvera spikið burt í ræktinni, og ræða um Game of Thrones í næsta yfirborðspartý?

Ég veit ekki hvort það er þess virði. Það hefur þegar kostað heimilið og framann að standa með þessum gildum. Ég sé ekki eina einustu óselda sál í kringum mig. Kannski þarf ég að fá mér ljóssíu og opna augun, kannski geri ég of mikla kröfu á fólk, að ætlast til þess að þær hugmyndir sem bækur og menningarsaga þjóðar minnar tróð inn í mig í uppvextinum skipti svo miklu máli að þær séu þess virði að berjast fyrir þeim.

Ég hef ítrekað reynt að hætta. Ég hef eytt mörgum skrifa minna og ítrekað reynt að komast aftur út á breiða veginn, en það er eins og eldur hafi kviknað einhvers staðar innan í mér, eldur sem vex og brennir skynsemi mína. Er það þess virði að knýja á þessar steinrunnu dyr hugans sem við mér blasa? Er þarna úti einhver sem vill berjast fyrir þeim gildum sem við þykjumst standa ofan á? Er samtímamenning okkar bara þurr eyðimörk sem þarf að vökva eða er hún ófrjór berangur?

Húsnæðið myndi kannski teljast lúxus fangelsi í Brasilíu eða Nígeríu. Nú vilja margir góðborgarar að fangar megi dúsa í sem verstum húsakynnum og lýsa þannig sjálfum sér vel.

Það er rétt sem Páll Winkel segir í greinastúf á mbl.is sem varð kveikjan að þessari grein minni: Okkar ágæta samfélag er gegnsýrt af reiði, biturð, ótta og hatri.

Sjálfur hef ég afplánað og gerði það með glöðu gleði. Strax þann vonda dag sem mér varð fótaskortur á lífsbrautinni vissi ég að farvegur heilunar hefst á opinskárri blygðun á eigin gjörð. Aðeins þannig er hægt að líta í eigin sálarspegil og spyrja hver maður vill vera.

Þessi lífsskoðun styrkir einnig þegar dómstóll götunnar leiðir mann í gegnum sín svipugöng. Dómur sjálfs sín, og blygðun gagnvart eigin hegðan er ekki síðri dómur, enda þarf hver maður að búa með sjálfum sér ævina út.

Dómur réttarkerfisins vegur mun léttar en það sem að framan er talið. Afplánun er lauflétt. Mánuður í afplánun er kannski á við viku við togveiðar í smugunni. Hér mun þó sem minnst lýst afplánun, það eru fáir fyrrum fangar sem kæra sig um að lýsa henni, hún er einkamál.

Ég hef lesið mikið af efni um samfélagsmál, sálfræði, heimspeki og trúmál. Ég hef nýtt mér samtalsmeðferð, farveg  „12 spora“ og  „Ferli hins jákvæða vilja“. Ég þekki því vel farveg heilunar og bata. Ég nefni þessa hluti því ég nýtti mér afplánun sem tækifæri. Hún var eitt sinn nefnd betrunarvist og ég leit á mína eigin sem tækifæri til að hefja endurskoðun á hver ég er og hver ég vil vera. Ég sá mína sem fyrsta skrefið að umbreyttum manni.

Ég vildi einnig nýta þessa fágætu reynslu sem best á marga vegu mér til lærdóms. Því voru augu mín opin fyrir ýmsu og eftirfarandi kom mér á óvart. Föngum standa engin úrræði til boða, vilji þeir leita í farveg heilunar. Þau eru of dýr. Það er kerfinu ódýrara að þyngja dóma. Það virðist vera vilji hins upplýsta samfélags að fangar leiti aftur inn í fangelsi.

Vissulega er þar starfandi sálfræðingur en það er útilokað að njóta aðstoðar hans. Hafi fangi áhuga á því að spyrja sjálfan sig hvaða ferli rak hann inn og leita úrræða til sjálfsheilunar og bata er hurðin lokuð. Einnig starfar félagsráðgjafi hjá Fangelsismálastofnun sem getur ekkert frekar veitt né vísað á úrræði.

Námsmöguleikar eru lítill dropi af því sem gefið er í skyn að sé í boði og er enginn sérstakur vilji til að opna föngum farveg til betrunar eftir þeirri leið. Vissulega er einhver möguleiki til staðar en því miður hljómar hann betur í lesningu fyrir þá sem heima sitja en inni.

Eitt sinn voru fangelsi nefnd Betrunarhús og er sú hugsun góð.

Því miður eru betrunarhús á Íslandi fyrst og fremst refsivöndur. Þeir fangar sem þar gista í dag, líklega um það bil tveir þriðju, vita að þeir munu rata þangað aftur. Þeir fangar sem vilja nýta sér tækifæri til betrunar hafa engin úrræði, engar leiðir og hendur þeirra eru bundnar. Ég kannaði það og ekki eftir þeirri leið sem fangelsismálafræðingar lesa um í skólum eða finna með yfirborðskenndum viðtölum. Þeir myndu ekki leggja í þá könnun sem ég fékk tækifæri til.

Föngum er sama um dóma framtíðar og þeim er sama um dóm götunnar. Þeim er að mestu sama um aðstæður og vistarverur, hvort fangelsi sé lúxus eða skítapleis. Flestir þeirra eiga fortíð í samfélagi sem hafnaði þeim ungum og kom fram við þá sem úrþvætti á uppeldisárum og þeir líta á dóm afplánunar sem staðfestingu á eigin sjálfsáliti.

Ég notaði tækifærið þegar ég sat inni og kynnti mér sögur og viðhorf samfanga. Saga sögð -öðrum samfanga er ekki sú sama og sögð er félagsráðgjafa í viðtalsherbergi eða fangelsisfræðinema í stuttri könnun til BA ritgerðar. Ég bjó auk þess yfir þekkingu og reynslu til að skilja þessa hluti.

Einnig lét ég ítrekað reyna á þau úrræði sem stofnunin lætur í veðri vaka að bjóðist en er í raun orðagjálfur. Ekki er þetta meint sem gagnrýni á stofunina, því starfsfólk þar er tilbúið til þeirra verka sem fjárveitingar og reglur leifa.

Eitt eru allir fangar sammála um. Hver og einn einasti. Þegar þú hefur eitt sinn fengið dóm, og afplánað, missir réttarkerfið mátt sinn. Þér er alveg sama þó þú afplánir aftur, og hve lengi. Þegar þú eitt sinn þekkir þann heim, þá eru tímalengd og aðstæður eitthvað auka.

Að mörgu leyti er skoðun mín í dag eftirfarandi: Höfundar refsilaga, lögfræðingar og dómarar, og aðrir hlutaðeigandi ættu að hafa tveggja mánaða afplánun sem hluta af námi. Þá myndu þeir vita hvað hún er, skilja fólkið sem ratar þangað inn, og hugsanlega reikna dæmið til enda.

Fangi sem kostar 100.000 krónur á dag, myndi kosta 103.500 krónur á dag fengi hann sjálfsbata úrræði. Líkurnar á að hann bryti aftur af sér myndu minnka um helming, jafnvel tvo þriðju, því hann myndi ekki langa til þess að brjóta af sér aftur. Honum er hins vegar í öllum tilfellum sama þó hann sitji aftur inni, og næstum því sama um tímalengdina.

Að endingu vil ég taka taka fram að starfsfólk Fangelsismálastofnunar vinnur erfitt starf og af fagmennsku fram í fingurgóma.

Það kann að bera í bakkafullan lækinn að nota tækifærið og segja fáein orð um þessa kraftmiklu afstöðu í dag, í minningu stórmennisins Nelson Mandela. Mér þykir þó upp á Íslensku, að sjaldan sé góð vísa of oft kveðin.

Þegar ég á sínum tíma sat inni fyrir skammarlegan glæp, sem mun fylgja mannorði mínu það sem eftir er, sá ég afplánun mína sem tækifæri eða tilefni til betrunar. Ég var alinn upp í sveitasamfélagi þar sem helst var talað um betrunarvist þegar aðrir ræddu um hegningarvist, betrunarhús í stað hegningarhúss.

Þar fæddist mér Ferli hins jákvæða vilja – sem Gandhi nefndi afstöðu sannleikans.

Ég rak mig furðufljótt á að nútímalegt betrunarkerfi okkar væna lands lítur almennt á afplánun sem hegningarvist og að hinir ólánsömu þolendur hegningarvistar séu þar best geymdir sem lengst. Við dvöl mína með hinum ólánsamari samborgurum fékk ég því tækifæri í stað ömurlegrar vistar.

„It is said that no one truly knows a nation until one has been inside its jails. A nation should not be judged by how it treats its highest citizens, but its lowest ones.“ ~Nelson Mandela

þegar þú sérð ömurleg örlög sem tækifæri umbreytist afstaða þín til allra aðstæðna og sú depurð sem annars drægi þig niður umbreytist, þá vaknar innri sýn og aukinn kraftur. Við sama efnahvarf sálar þinnar sérð þú aukin tækifæri, og jafnvel tækifæri í í tækifærum, þar sem þú áður sást grámósku ókleifra örlaga.

Þannig fékk ég tækifæri til samræðna í afplánun – eða betrunarvist – minni og fékk sama tækifæri og dómarra þyrftu að fá til að kynnast þeim farvegi og einkasögum annarra ólánsmanna sem afplánuðu mér samhliða. Smám saman sá ég hvernig sýn samfélags á fólk sem það skilur ekki hafði aukið á ógæfu þessara manna sem flestir höfðu alist upp við aðstæður sem beint eða óbeint höfðu skikkað þá inn í farveg vondra örlaga í stað þess að bjóða þeim sýn tækifæra.

Ég hef áður ritað um hvernig afplánunarkerfi Íslenska lýðveldisins stuðlar beinlínis að því að menn haldi áfram í farvegi glæpa frekar en að rétta föngum tækifæri til sjálfsbetrunar. Höfum í huga að efni greinakorns þessa er innblásið af ævistarfi glæpamanns sem sjálfur byggði afstöðu sína á æviferli annars glæpamanns.

Það kann að hljóma fáránlega í hugum lesandans þegar ég nota svo gróf orð um menn á borð við Mandela eða Gandhi en í augum þeirra samfélaga sem þeir umbreyttu voru þeir áratugum saman séðir sem glæpamenn af stjórnvöldum og valdamikilla samtímamanna sinna.

Hinn dáði breski stjórnmálamaður Margaret Thatcher, sem ég sjálfur lít upp til um margt, leit á Mandela sem ótíndan kommúnískan hryðjuverkamann. Churchill sem var einn dáðasti maður síns samtíma leit á Gandhi svipuðum augum.

Þó við sem erum að hefja gönguna inn í tuttugustu og fyrstu öldina lítum á þessa menn sem stórmenni andans þá búum við í hinum umbreytta samtíma sem þeir beinlínis stuðluðu að. Við erum í vissum skilningi andleg börn þessara manna og því þykir okkur fáránlegt hvernig hinn upplýsti samtími þeirra tíma leit þá í upphafi.

Það er jafnan svo þegar menn stuðla að upphafi einhvers nýs að það mætir mótstöðu en fyrst þöggun. Rétt eins og í dag er baráttan fyrir Endurreistu Þjóðveldi þögguð og af velflestum álitin barnaleg. Þó er hún að mestum hluta innblásin af fordæmi og skrifum þeirra manna sem hér er minnst á.

Þegar þú afplánar fyrir glæp, hvort sem þú átt það skilið eða ekki, þarftu að glíma við alls kyns tilfinningar úr hyldýpi sálarinnar sem geta auðveldlega sligað manninn og gert hann dapran, bitran og sárann. Það er auðvelt að koma út í samfélag sem áfram beitir mann úrræðum fordóma og sniðgöngunar og í sárindum hjartans að líta svo á að fólk séu fífl eða á annan hátt sökkva sér í sjálfsvorkunn og depurð sem aftur festir mann í hjólfari hugans og fangelsi hjartans.

Hver einasti maður sem gengur út úr fangelsi – og fyrrum samfangar mínir vöruðu mig við þessu en ég tók ekki mark á því á sínum tíma – gengur út í þunglyndi. Nærri undantekningarlaust hrynja menn niður í þunglyndi fáeinum vikum eftir að þeir ganga út í frelsið og undir hælinn er lagt hversu hratt menn rísa upp úr því ef þeir ná tökum á því á annað borð. Skiptir þar engu hvort þeir áttu skilið að afplána eða ekki.

Hér kemur að sýn sem líklega fer framhjá velflestum góðborgurum samtímans.

Þegar þú afplánar saklaus vex depurð og biturleiki í réttu hlutfalli við sakleysi þitt og þann tíma sem þú situr inni. Að ganga út úr þriggja áratuga fangelsun eins og Mandela gerði, að mæta allri veröldinni brosandi og á sama tíma að fyrirgefa hverjum einasta af kvölurum sínum, það er nærri útilokað.

Það er auðvelt að flytja ræður í ræðustól eða skrifa athugasemd í samfélagsmiðla, greinastúfa í fréttablöð byggðum á yfirborðskenndri upptalningu staðreynda. Það er hins vegar erfitt að setja sig í fótspor þeirra sem gengið hafa þrautagöngu eigin sálar og sigrast á þeim innri árum sem hver maður býr við en nær enginn horfist í augu við.

Svo ég vitni í hinn stórmerka sálkönnuð Carl Gustav Jung: „Fólk mun gera hvað sem er, sama hve fáránlegt það er, til að forðast að horfast í augu við sál sína augliti til auglitis.“

Þegar ég kom út úr minni afplánun hrundi ég í mína þunglyndsgöngu og óttaðist um hríð að ég færi sömu leið á endanum og faðir minn heitinn. Hann var sjálfur þunglyndur að eðlisfari og þegar vissir þungbærir erfiðleikar sliguðu hann gafst hann upp í baráttunni við eigin innri fjanda og yfirgaf lífið fyrir eigin hendi. Mér tókst að snúa á mitt meðfædda eðli.

Hvernig ég fann leiðina til bjartsýni og jákvæðs vilja er að hluta til lýst í hljóðupptökum sem ég hef nefnt Hljóðvarp ferlisins. Það er aftur byggt á bók minni Ferli hins jákvæða vilja sem enn er í handriti en verður vonandi útgefin innan fáeinna missera.  Hljóðvarpið má hlýða á ferlid.not.is og sumar af hugmyndum Ferlisins eru þegar birtar á vef mínum hreinberg.is.

Langur er vegur að táknmynd frelsis og ég bið lesandann velvirðingar á þessari löngu færslu. Hún átti ekki að vera svo löng sem raun ber vitni, en ég verð reiður þegar stjórnmálamenn samtímans reyna að gera stórmenni andans að sínum. Atkvæðaveiðimenn vita ekki hvað afstaða er en nóg hafa þeir af skoðunum og yfirlýsingum.

Rifjum upp sem snöggvast að Mahatma Gandhi sem mótaði snemma hvernig Borgaraleg afstaða, eða Borgaralegur mótþrói, virkar í baráttu gegn spillingu og forsmán yfirvalda sem að nafninu til drottna í umboði borgaranna en koma þó fram við þá sem þegna.

Borgaralegur mótþrói var ekki fundinn upp af Gandhi. Íslenskir þegnar Noregskonungs beittu borgaralegum mótþróa gegn hinu hálfnorska Alþingi snemma á fjórtándu öld þegar valdamenn í Noregi reyndu að stjórna Íslandi sem norsku héraði. Gamli sáttmáli snérist um að Ísland væri frjálst og fullvalda ríki undir vernd Noregskonungs en frjálsir Íslendingar beittu virku andofbeldi til að þvinga norsk stjórnvöld til að virða sjálfstæði Alþingis árin 1305 til 1315 þegar Noregskonungur brást anda Gamla sáttmála.

Ég hef áður komið inn á að sýn forfeðra okkar frá því fyrir stofnun Þjóðveldis og fram á fjórtándu öldina var margar aldir á undan samtíð sinni og hugsanlega á undan okkar eigin.

Biturðin sem ég áður nefndi, þegar þú kemur út úr afplánun og glímir að nýju við veröldina verður aðeins sigruð með afstöðu. Afstaðan er þannig að þú lítur í eigin garð og glímir við eigin innri ímyndir og tilfinningar þar til þú hefur sigrast á veikleikum sálar þinnar og tengst við uppruna hennar án þess að burðast með einskis nýtt egó.

Þetta þurfti ég að gera og tókst. Ég var raunar á þeim tíma að glíma við þunglyndi sem hefði getað dregið mig til dauða og ég vildi ekki deyja. Þegar ég í kjölfarið skrifaði Ferli hins jákvæða vilja og síðar þegar ég samdi Hljóðvarp ferlisins sá ég að skilningur minn á fólki, tilverunni og mörgu fleiru hafði ekki breyst heldur umbreyst.

Það er auðvelt að breyta manni með því að breyta venjum hans en það er brottgeng breyting. Ef hann umbreytist innan frá þá breytist eðli hans og þá varanlega. Þetta upplifði ég á sjálfum mér og það umbreytti gjörvallri sýn minni sem fyrr segir. Skömmu síðar sá ég bíómyndina Gandhi, sem kom út árið 1982, og sá þar glitta í hver boðskapur þess manns var. Sá ég glitta þar í margt sem ég hafði uppgötvað sjálfur í minni sjálfsvinnu, og ég rak í rogastans.

Þó við höfum öll alist upp við setningar á borð við borgaralegur mótþrói eða virkt andofbeldi þá vitum við fjarska lítið um innihald þess boðskapar enda fjölmiðlar ekki í sama liði og við.

Þegar ég skoðaði baráttu Martin Luther King yngri sá ég hið sama. Þegar ég gluggaði í baráttu og frásagnir Mandela sá ég hið sama. Ég sé þetta víðar í skrifum og afstöðu tuga fólks. Ég sé þessa afstöðu víðar og sífellt dúkka upp oftar og oftar. Ég sé hana breiðast út í samtíma okkar eins og gárur á tjörn. Veröldin er að breytast og það andlega innsæi sem drífur breytinguna er umbreyting hins andlega veruleika einstaklingsis, frá grunnhyggnum og ódýrum skoðunum stjórnmála, félagsmála og trúmála yfir í eindregna afstöðu:

Afstaða með sannleikanum. Afstaða sem krefst þess að þú standir með því sem þú telur réttast og farsælast í lífinu fyrir allt fólk, hvernig sem það lítur út, hvernig sem það hugsar, hverjar sem skoðanir þess eru.

Algjörlega afdráttarlaus afstaða með sanngirni, réttlæti, lýðræði og umfram allt kærleika og gagnkvæmri virðingu. Virðingu sem krefst umburðarlyndis fyrir skoðunum annarra, svo sterk að þó þú fyrirlítir skoðun náunga þíns sértu tilbúin að berjast með honum fyrir rétti sínum til hennar hver svo sem hún er!

Ekkert af þessu er mögulegt nema þú fyrst takir innri umbreytingu hjarta og hugar. Sumir taka hana því þeir neyðast til þess og aðrir því þá langar til þess og enn aðrir því þeir fá hvatningu frá kraftmiklum fyrirmyndum.

Það er einmitt það sem Mandela átti við þegar hann sagði „As I walked out the door toward the gate that would lead to my freedom, I knew if I didn’t leave my bitterness and hatred behind, I’d still be in prison:“ Að ef þú getur ekki umbreyst í skoðunum þínum og tekið afstöðu með góðum gildum í verki þá verða skoðanir þínar að fangelsi hjartans. Fangelsi sem þú getur búið í ævilangt og endalaust hnýtt í aðra og annarra skoðanir blindur á eigin hugarramma.

Gandhi nefndi borgaralega afstöðu eða mótþróa því orði Satyagraha. Hugtak sem lauslega þýtt hjúpar merkinguna „afstaða sannleikans.“ Það hvílir mikil speki í þessum orðum og ég læt áhugasömum það eftir að grufla í því innihaldi. Það er skemmtilegra að uppgötva sumt sjálfur.

Þannig fæddist afstaðan fyrir Endurreistu Þjóðveldi Íslands. Hugsjón sem stendur traustum fótum á sama hugmyndagrunni og fyrrnefndir menn, Gandhi, King, Mandela, og tugir annarra, hafa mótað. Afstaða með beinu lýðræði, sanngirni, heiðarleika, innsæi, trú á æðri gildi og umfram allt algjórlega án ofbeldis. Því ofbeldi verður aldrei útrýmt með ofbeldi, og friðsæll heimur ekki skapaður með ofbeldi.

Trúðu mér, ég var ofbeldismaður, slíkt er aldrei úrræði né farsæll farvegur.

Afstaða Þjóðveldis er afdráttarlaus:

Við afskrifum með öllu skuldahala þjóðarinnar og það bankakerfi sem í dag tröllríður henni, eins og þegar drulla er þvegin af vegg. Við endurreisum virkt persónulegt lýðræði með árvissri framkvæmd þar sem hver borgari getur tekið virkan þátt.
Án ofbeldis en með virkri borgaralegri mótstöðu gegn ofríki sýndar-lýðveldisins.

…

Ég hef fundið í fáeina daga að ég hef verið daufur í dálkinn. Þó er daufur í dálkinnkannski ekki réttnefni. Segjum frekar orkulítill og magnlaus. Meiri áhugi á að spila leiki frekar en starfa og fundið fyrir kvíða og hjartslætti. Ekki beinlínis verið þunglyndur en haft minni trú á sjálfan mig og verið vondaufur. Ekki haft sterka trú á tilveruna og að neikvætt tekjuflæði mitt muni lagast.

Ég hef verið fullur vantrúar á að hagur minn lagist, fullur vantrúar á sjálfan mig til dæmis varðandi vaxtarlag mitt sem hefur verið stórt atriði síðan ég var tíu ára gamall. Ég hef jafnvel ekki tekið eftir að trú mín á Lífskraftinn – það besta í sjálfum mér – er að virka og mér líður í raun betur með sjálfan mig en nokkru sinni fyrr.

Þessi innri neikvæðni gerir mér erfitt fyrir að sjá hvernig vanlíðan mín hefur minnkað. Styrkur minn hefur aukist og vellíðan mín er meiri. Ég hef leyft kvíða og áhyggjum að flæða upp á yfirborðið. Líðan mín hefur fjarlægst Ferlið þó ég hafi verið orkumikill og duglegur að öðru leyti.

Því ég er með á hreinu hver ég er, hvaðan ég er að koma og hvert ég er að fara. Samt er eins og það sé innri lægð í lífi mínu. Ég leyfi áhrifavöldum að ná til mín og hafa áhrif. Til dæmis er aðili sem hefur neikvæð áhrif á tilfinningar mínar að leita til mín og það hefur dregið úr sjálfs-væntumþykju minni: Ég er næmur á að virkja slíkt.

Til að mynda þegar ég hef litið á hundana mína síðustu daga kemur upp hugsun á borð við „þú átt þau ekki skilið“. Þetta er hugsun sem ég vil ekki en hún læðist inn. Ég á þetta sameiginlegt með mörgum, að finnast ég ekki eiga gott skilið. Því kemst það að mér.

Þetta er arfur fortíðarinnar. Að ég hljóti að missa það sem ég elska mest. Ég eigi ekki gott skilið.

Ferlið snýst um að læra að skynja og nema svona hluti. Hugarþætti sem eru fíngerðir og rótgrónir svo maður finnur ekki þegar „krabbamein hugans“ læðist að manni. Ferlið dregur þessi mein upp á yfirborðið – svo hægt sé að heila þau.

Hópvinnan í Ferlinu og einnig eftirfylgni á að hjálpa fólki að draga svona mein upp á yfirborðið til dæmis með því að segja öðrum frá þeim. Maður sér ekki sjálfan sig og hvernig maður er mótaður af áhrifavöldum, en ferlis-hópurinn sér það og getur bent manni rétta leið. Oft er nóg að maður fái spegili til að sjá sjálfan sig.

Stundum hjálpar dagbók manni að fá yfirsýn og leiðbeinandi getur hjálpað manni að fá einfalda aðferð til þess að laga hugarmein. Einfalda aðferð sem virkar.

Ég var úti áðan og fékk svona fókal punkt. Ég hugsaði „ég mun aldrei finna tekjurnar mínar eða konuna mína, á ekki skilið hundana mína.“ Svo kom upp önnur hugsun „treystu Ferlinu fyrir þessu. Treystu bæninni fyrir þessu. Treystu Lífskraftinum fyrir fleiru en bara megrun eða einu í einu. Hvað veist þú hvað býr í framtíðinni? Lifðu fyrir daginn í dag.“

Skyndilega eins og hendi væri veifað sá ég sjálfan mig, sá hvað hafði gerst, og náði að snúa út úr myrkrinu. Ég skynjaði að hugsunin „ég á ekkert gott skilið“ er krabbamein hugans. Ég sá að þessi hugsun hafði legið í leyni undir öðrum hugsunum allt mitt líf, og dregið fram slík örlög. Einmitt í Ferlinu hafði ég svæft aðra neikvæðni svo þessi kom í ljós. „Auðvitað á ég gott skilið“ hugsa ég nú í hvert sinn sem þessi gamla birtist – við eigum það öll.

…

Við þolum ekki þegar aðrir binda okkur á klafa og þrengja að okkur. Við þolum ekki þegar við erum blekkt til að veita málstað brautargengi í  stjórnmálum og vera lítilsvirt með sviknum loforðum. Við trúum öll á frelsi og heiður.

Lífið er samt flókið – ekki lífið sjálft – heldur líf í nútíma samfélagi. Við höfum skyldum að gegna. Við þurfum að sinna okkar störfum. Við þurfum að standa okkar pligt og sinna fjölda verka sem af okkur er vænst.

Kannastu við hve sárt það er fyrir barnið þitt ef þú hefur ekki efni á að skrá það í íþrótta æfingar eða önnur utanskóla félagsstörf? Hvað þá ef ekki er hægt að kaupa móðins íþróttagalla.

Pressan úr öllum áttum er gríðarleg. Pressan á konur á stórum starfsstöðvum er að eyða stórfé í réttu fötin til að falla í hópinn. Geturðu ímyndað þér pressuna á karlinn, ef félagarnir eiga jeppa og fara á rjúpu á haustin? Hann hefur kannski engan áhuga á rjúpu.  Tekur samt lán fyrir jeppa og fær sér byssuleyfi.

Við erum félagsdýr og við látum undan jafningjaþrýstingi samfélagsins, hvort sem okkur finnst það sanngjarnt eða ekki. Hvort það er vegna barnanna okkar, til að auðvelda starfsframann eða einfalda félagslífið, þá tökum við þátt. Mikil spenna hlýst af og þrengir að frelsi. Sumt ófrelsi kjósum við.

Oft er talað um fangelsi hugans í sálfræði. Þegar hugurinn er fastur í hjólfari. Reynslan í Ferlinu er að nær væri að segja fangelsi hjartans, því oft eru tilfinningar og tilfinningaviðbrögð föst í okkur og heftandi. Flestir kannast við að hafa reiðst vini eða maka vegna einhvers sem í raun kveikti gamlar óuppgerðar – jafnvel duldar – tilfinningaminningar.

Fangelsi hjartans er rammgert því við erum óvön að varpa spegli á eigin tilfinningar og spyrja réttu spurninganna. Eins er með hjólfar hugans. Í Ferlinu er ekki til fangelsi hugans, því hugurinn er á sífelldri hreyfingu og auðvelt er að kenna honum nýjar, ferskari, hugsanir. Oft festum við þó hugarfar í vissu hjólfari, og stundum kyrfilega í holu. Allir út að ýta!

Hjólfar hugans merkir einmitt þetta: Við erum sjálf hjólfarið. Til að koma huganum upp úr festu þarf oft að ýta við honum.

Oft hikar fólk við að rísa upp til betra lífs og viðheldur þægindahring. Ég hef varla tölu á fólki sem rætt hefur við mig um Ferlið, sér hvaða hugsanir geta ýtt sér af stað úr vanlíðan til andlegs frelsis – en þorir ekki upp úr hjólfari vanans. Þess vegna segir sálfræðin „fangelsi hugans“.

Til að vilja breytast – og verða kraftmikil, skapandi, lífsglöð og frjáls sál – þarftu að vilja upp úr hjólfari hugans og þora að brjóta fangelsi hjartans.

Hann var oft þjakaður af þunglyndi og eirðarleysi. Hann átti erfitt með að lifa með miðilshæfileikum og velktist oft í trúmálum vegna þess. Meðvirkni lék hann grátt í samböndum. Þar kom að innibyrgð reiði og vonleysi leiddi til ofbeldis sem aftur leiddi til frekara eineltis og í kjölfarið missti hann það litla sem hann hafði byggt upp.

Það var á þeim tímapunkti sem Ferlið fæddist. Þegar hann stóð frammi fyrir sjálfum sér og sagði „þessi maður er ekki ég, svona vil ég ekki vera!“

Við tók þrautaganga upp úr þunglyndi, vantrú og meðvirkni, alls kyns ósiðum og félagslegri einangrun. Aðferðir ferlisins vöknuðu hver af annarri og skiluðu miklum árangri: Hann er í dag jákvæður, bjartsýnn, laus við innri vanlíðan, á auðvelt með innihaldsrík sambönd í gagnkvæmri virðingu.

Ferlið er í boði til þín af tveim ástæðum:

• Vinir hans sáu hve kraftmikið það var og fóru að nota það með sama árangri.
• Fyrst það gagnast einum, getur það gagnast fleirum.

Svo vaknaði ég upp, og gerði upp fortíðina. Ég gerði litla sögu um atriði sem skiptu mig miklu, og um fólk sem ég lít ekki upp til. Ætlunin var að gera sögunni hátt undir höfði og fá viðurkenningu margra á henni, en svo brást mér kjarkur.

Það eru til leiðir til að koma sögu á framfæri á þann hátt að hún fái umfjöllun, og það hafði verið minn vilji. Vilji er flókið afl sem er knúið af fleiru en þrjósku. Ég sá fljótt að umfjöllun og viðurkenning var ekki það sem ég sóttist eftir. Ekki viðurkenning fólks sem les fyrirsagnir, fleytir kerlingar á yfirborði, og viðrar ódýrar skoðanir á Netinu.

Ég vil ekki þannig.

Minn vilji snýst um manneskjur en ekki yfirborðskenndar yfirlýsingar sem enginn stendur við. Hversu margir viðhafa yfirlýsingar í kaffistofum, enn stærri í drykkjusamsætum, og geta skrifað og skrafað miklar langlokur í vandlætingu, en bregðast í minnsta mótlæti? Það eru margar hetjur á kaffistofunni.

Hversu marga hefurðu hitt sem hafa réttar skoðanir eða siðferðiskennd sem stefnir í rétta átt, en bregðast í boðaföllunum, hvað þá í ólgusjó? Í minni sögu er drepið á slíkum, sem geta á einkafundum viðhaft stór orð þér að skapi og lýst vandlætingu á þeim sem rangt gjöra, en bakka við minnsta grun um að hinir sömu muni veita sér vont umtal. Við nefnum slíkt hugleysi, en ég hef ekki vilja til slíkra yfirlýsinga.

Ég vel innihald og festu.

Manstu textann úr Trainspotting – Choose life? Ég bý sjálfur við þá festu að hafa staðið með því sem ég hef trú á. Ég starfaði sem forritari á vinnustað, sem er opinber stofnun, sem stjórnað var (og er líklega enn) af yfirborðsmennsku og án heiðurs. Sjálfur sá ég mér ekki sess að sitja þar lengi við sama borð.

Síðan hefur það setið í mér hvort berjast skuli við vindmyllur vonskunnar eða láta þar við sitja. Ég ákvað á endanum að skrá þetta niður og setja það í form. Formið er hér á vefnum, en því verður ekki gert hærra undir höfði. Ég vil ekki hafa meira meira með þessa fortíða gera. Þó sagan sé hér er hún ótengd, ólinkuð, og verður svo um sinn.

Í dag er ég maður – sá sami og ég hef ætíð verið – sem leita innihalds og verðleika í kringum mig og í lífinu öllu. Ég hef aldrei hikað við að leggja hart að mér til að gera það sem rétt er, og ótrúlegt sem það kann að virðast, þá var mín versta stund afleiðing af því. Um það verður rætt síðar, annarsstaðar.

Á mínu heimili býr nú sál sem enginn vildi taka við, og hafði flækst á milli fólks. Sundurtætt var sálin og niðurbrotinn andinn. Hún kom á mitt heimili fyrir tæpu ári, og það var erfitt: Því aðstæður mínar leyfðu það ekki.

Í dag er hún í jafnvægi, sátt við Guð sinn, menn og aðra hunda. Hún er falleg og blíð við aðra, þó stundum sýni hún það á skrýtinn máta en hún er enn að læra. Heimili mitt hefur vaxið við að taka við henni, og við öll sem þekkjum hana erum glöð. Glöð því bæði hefði illa fariðfyrir henni hefði hún ekki fengið skjól, og við sjálf hefðum misst af þeirri gjöf að hafa hana í hópnum.

Oft forðast fólk að gera rétt, því það er óþægilegt eða hentar illa stundarhagsmunum. Það þarf sterka trú, á eigin gildi og sjálfan sig, og jafnvel á Guð, til að trúa því að rétt sé að gera rétt, hverjum sem það hentar.

Núna hentar mér að fortíðin er sett á hillu og af henni lært. Ég stefni til framtíðar en vel ígrundaður í núinu mínu.