Þeir sem ekki trúa á skapara verða bara að sætta sig við að hafa skapað sig sjálfir.

Svo sem margir landar mínir vita er ég vís til að brydda upp á umræðum í heita pottinum, enda lærði ég það af mér betra fólki og má ekki minni vera. Hver hefur ekki skeggrætt landsins gagn og nauðsynjar í heita pottinum, eða hlustað á innihaldsríkar samræður þar?

Þetta kvöld, undir stjórnubjörtum himni í návist Íslenskra fjalla, átti ég samræður við venjulegan Íslenskan fjölskyldumann sem sinnir sínu starfi, á sín áhugamál, og er lítt gefinn fyrir heimspeki. Opnaði hann augu mín fyrir ýmsu varðandi samfélagsmál, lýðræði, ábyrgð einstaklings í samfélagi og gildi þess að vita hvað maður meinar og meina það sem maður segir.

Benti hann mér á – vissi það sosum fyrirfram en hafði sneitt hjá að hugleiða – að fólk stjórnast af hjarðhegðun. Var hann mér þó sammála um að fólk er ekki fífl, heldur fyndið. Þannig spunnust samræður okkar áfram og hugleiddu gildi Íslenskrar þjóðarsálar. Eitthvað sem hver einasti Íslendingur hefur vit á.

Íslenska þjóðin var ekki til árið 900. Hún fæddist þrem áratugum síðar þegar hún ákvað að halda sitt fyrsta Þjóðþing. Þá voru rúmlega þrjátíu héruð á landinu sem hvert leit á sig sem sjálfstætt og hafði sitt eigið þing og sinn eigin foringja. Landið hafði byggst á innan við öld af ómenntuðu flóttafólki sem kom hingað á lekum árabátum – að vísu stórum – og settist hér að langt í burtu frá Evrópskri menningu.

Þetta var fólk sem vildi lifa sjálfstæðu lífi og það fyrirleit konungsvald og hjarðhegðun. Þetta var fólk sem vildi samræður jafningja á virkum héraðsþingum. Þetta fólk reif kjaft og lét stundum vopnin tala en virti þó lýðræðislegar niðurstöður meir en nokkuð annað. Þetta fólk bjó til okkar sjálfstæðu og þverlyndu hugsun.

Hvaða Íslendingur getur hugsað sér að kjósa kóng?

Hvaða Íslendingur lætur segja sér hvað sé rétt eða rangt? Allir Íslendingar virða þó niðurstöðu kosningar, þó hún sé röng. Hvern fjandann skiptir máli að einhver breti ætlar að bjóða kærustu sinni hingað? Eru bretar heilalaus hjörð?

Ég biðst afsökunar á ljótu orðunum – þau eru ekki illa meint. En studnum spyr maður sig hvaða forgangsröð ræður í fjölmiðlum þöggunar og dáleiðslu. Hvernig væri að fjölmiðlar segðu okkur frá vogunarsjóðunum sem eiga bankakerfið? Hvernig væri að þeir sýndu viðtal við konungborinn mann sem útskýrði að vogunarsjóðir eru fjárhættuspil. Er Íslenska efnahagslífið spilavíti?

Hver á spilavítið?

Þessi pistill birtist áður á gudjonelias.blog.is

Axel Pétur Axelsson setti sig í samband við þær stofnanir sem líklegastar væru til að varðveita skjalið og eftir nokkuð streð fékk hann ljósmyndir af skjalinu. Í kjölfarið ákvað ég að gera slíkt hið sama.

Í lok ágúst mánaðar 2015 hóf ég leitina og skjalfesti hvert skref hennar. Skjölun þessi fór fram þrem myndskeiðum sem ég hef síðan fjarlægt af YouTube. Í leiðinni rýndi ég í Þjóðskrána og tel mig hafa fært sterk rök fyrir að Forseti lýðveldisins sé aðeins Forseti ríkisráðs og að Lýðveldið sé Lýgveldi.

Lauk leitinni með ágætum árangri og þakka ég starfsmönnum Þjóðskjalasafns sem að málinu komu fyrir þáttöku þeirra í að leiða málið til lykta.

Í kjölfarið á þessari leit vakna tvær spurningar: Var Árni Magnússon hluti samsæris til að afmá hluta af þekkingararfi þjóðarinnar og fela einhverja hugsun? Getur verið að Kópavogsfundurinn 1662 hafi verið ólögmætur?

Sem aftur vekur þá áleitnu spurningu hvort allar þær þrjár stjórnarskrár sem Lýgveldið hvílir á, séu einnig ólöglegar en við skulum hemja okkur. Þó samsæriskenningar séu skemmtilegar þá er betra að hafa á þeim vissan heimil og breyta þeim, skref af skrefi, í rannsóknir.

 Myndskeiðin sem minnst var á hér að framan eru nú hluti mynskeiða safns mín sem geymt er á archive.org og er tengt frá forsíðu not.is

Afar virtur og viðurkenndur blaðamaður til langs tíma, vel menntaður og hugsandi. Ég er ekki nauðsynlega sammála öllu sem hann segir, enda skiptir það ekki öllu.

Samræða lýðræðis snýst einmitt um að heyra hvað aðrir hafa að segja, leggja eitthvað til málanna sjálfur, og vera sammála um lýðræðislega niðurstöðu en einnig að hún er ekki endanleg, því samræðan heldur áfram.

Lykill þessarar samræðu, og ástæða þess að hún er undirstaða Beins lýðræðis, er sú að ef við leyfum ekki þeim kjánalega að komast að finnum við aldri þann snjallasta.

Fulltrúa lýðræðið snýst um að sá sem *hljómar* snjallastur fái að meðhöndla vægi fjöldans, og um leið gefur til kynna að hinn almenni maður sé kjáni sem hafi ekkert við valdið að gera. En um leið er leiðin opin fyrir hinn siðlausa sem getur talað sig inn á hvern sem er og kemst upp með hvað sem er:

Tökum eftir að lýðveldiselítan hefur ritað 48. grein stjórnarskrárinnar þannig að lýgi stjórnmálamanna sé lögleg.

Þannig er þetta í öllum ríkjum sem byggjast á valdboði, hvort heldur einveldum eða fulltrúa lýðveldum, því atkvæði þitt hefur engin áhrif á elítuna heldur velur aðeins á milli siðlausra fulltrúa hennar. Þetta er ein ástæða þess hve mikið ég dreg fram hvaða umræða fer fram erlendis, því sama umræða er að fara fram alls staðar, eini munurinn er sá að bezta lausnin er fædd;

Lausn sem forfeður okkar nýttu í fjórar aldir! Lausn sem enn í dag er á undan hinum upplýsta samtíma. Lausn sem nær enginn veit um.

Ég hef nýverið átt í samskiptum við einn fremsta fræðimann heims um þessi mál og hann kannaðist ekkert við neinar heimildir sem segðu frá beinu lýðræði og samræðu lýðræðis á Þjóðveldisöld. Heimildir sem hann tók fagnandi að geta rýnt í nánar.

Eins og lesendur mínir vita er ég hrifinn af mystík og finnst að hún eigi vægi í mótun lýðræðis rétt eins og hún hefur vægi í mótun þjóðar. Ég sé mystík meira sem verkfæri til að opna fyrir sköpunarkraft en til að eltast við vættir og drauga.

Í veröld hins dulræna sér maður hvernig *valdakerfi* hafa visst hugarfar – eða vitund. Vitund þessi var hin sama fyrir átta öldum og í dag. Hugarfar sem vitandi vits hefur bælt hugmyndina um „samræðu lýðræðis“ og „beint lýðræði“ í átta aldir.

Tökum eftir hvernig sú sögurýni sem við höfum beitt undanfarið varpar nýju ljósi á þá sögu sem valdavitundin leyfði þjóðinni að muna. Reynt hefur verið að gera sem minnst úr lýðræðisvitund sögualdar okkar og frekar beint sjónum að fátækt sem reis í kjölfar þess tíma. Hver sá sem sér það tímabil með raunsæum augum sér þó að sú fátækt var afleiðing landshátta en ekki stjórnarfars.

Þannig sé ég skýrt, með augum hins mystíka úr þessari fjarlægð, hvernig vitund valdboðs sá beint lýðræði fæðast á afskekktri eyju úti í Atlantshafi.

Munum að menntaðir valdamenn Evrópu þess tíma, sem bjuggu að hirðir konunga og fursta og ennfremur valdamenn hinnar auðugu og valdamiklu Kaþólsku kirkju, vissu vel hvað vald* er rétt eins og menn vita það í dag.

Skammt þarf að lesa í fræðiritum fornalda til að sjá þetta skýrt, og auðvelt er að sjá hvernig sá kóngur sem auðveldast átti með samskipti við þessa hættulegu eyju var hvattur til að bæla þessa djörfu hugsun sem festi rætur á Íslandi.

Hugsun beins lýðræðis, skapandi hugsunar og samræðu virðingar sem okkur er eðlislæg, sem mun ekki aðeins brjótast fram undan klakanum hér, heldur bræða allan heiminn.

* Það er ástæða fyrir því að þér er lítt kennt um vald í skólum.

httpv://www.youtube.com/watch?v=iUKn19Sg0vo

Sjálfmenntaðir sáu í gegnum hvorutveggja og hið sama er uppi á teningnum núna; meginmiðlar gera í því að spinna upp óánægju fólks yfir að ríkisstjórnin dró umsóknina til baka.

Ekki er ósætti við að umsóknin sjálf var dregin til baka heldur að þjóðin fékk ekki að kjósa um það, sem sömuleiðis er blekking.

Öll umræða um hvort þjóðin fái þjóðaratkvæðagreiðslur (referendum) eða ekki, viðheldur þeirri blekkingarlýgi að í landinu sé lýðræði en ekki lýgræði. Miðað við hversu auðvelt virðist að spinna upp hitann í fólki og viðhalda viskuskorti þjóðarinnar, er vafasamt hvort lýðurinn muni nokkru sinni afdáleiðast.

Til hvers er ég að röfla yfir þessu? Ekki ætla ég að afdáleiða né dáleiða ofmenntaðan skríl sem heldur að innrætt hugsun sé skapandi hugsun. Þessi færsla er vistuð í þeim tilgangi einum að ég geti hvenær sem er sagt „told you so.“

Hví ætti mér ekki að vera sama þó dáleiddur skríllinn þokist á færibandinu nær eigin glötun, ef hann stígur sjálfur á drifpedalana?

Hugmynd þess er svo rótgróin að þú heldur að ríki sé raunverulegt, en það er bara hugmynd sem er trúað.

Taktu eftir hvernig meginmiðlar og elítan hefur kennt þér að horfa bara á spuna dagsins í dag. Þegar þú reiddist yfir að fjögur hundruð þúsund milljónum var rænt, voru þeir fljótir að finna sökudólg. Rétt eins og Hanna Birna á alla reiði þína gegn spilltri elítu en á meðan horfirðu ekki á embættisvald, aðstoðarmenn eða stjórnmálamenn.

Taktu einnig eftir því að hefði ég sett orðið stjórnarskrá í fyrstu málsgrein hefðirðu ekki lesið færsluna og enginn fjölmiðill minnir þig á hvað hún er. Jú þú veist að hún er hornsteinn laganna, en það er líka blekking. Því hún er annars vegar siðferðissáttmáli þjóðar og hins vegar samningur milli valdakerfis og þjóðar.

Ef þú hefur ekki lesið siðferðissáttmála þjóðar, hvert er þá siðferði þjóðar? Hver skilgreinir það og elur þig upp í að velja það? Fjölmiðlar eða kennarar eða hver? Hvert kærirðu brot á samningi valdakerfis við þjóð? Hvernig fellur samningurinn úr gildi? Hvernig gerirðu nýjan við nýtt kerfi? Var það kennt í lífsleikni?

Stýrðu þér sjálf(ur) og þegar þér er ógnað, vertu þá vatnið, því vatnið á sér mörg form og ræður sér sjálft; eins og draugur. Engin valdstjórn getur stjórnað draug. Rétt eins og banki sem engar innistæður hefur, hann hrynur; og missir getuna til að bera þig út.

Vantar þig sönnun fyrir því að þú ert dáleiddur þegn ríkis sem notar orðið lýðræði með áróðurslegum orðhengilshætti? Þarftu sönnun fyrir að fulltrúalýðræði er blekking siðlausrar elítu?

Vantar þig sönnun fyrir því að mótmæli og byltingar eru hluti sama kerfis, eins og skuggahlið tunglsins?

Vantar þig nýtt kerfi? Nýja nálgun? Nýja hugsun? Kanntu að þróa nýtt kerfi? Hvað var þér kennt í skóla, að vera þáttakandi í núverandi hugsun eða var þér kennt að þróa skapandi hugsun?

Sem minnir á hvernig starfsfólk ráðuneyta og stofnana iðkar ákveðna mállýsku innan tungutaks faglegs orðagjálfurs. Mállýsku sem er betur útskýrð í bók minni Varðmenn kvótans. Meðan eitthvað hljómar nógu faglega, nógu yfirvegað og ígrundað, þá gleðst áheyrandinn og mælandinn hlýtur að vita betur hvað um sé rætt.

Þjóðin trúir yfirleitt orðagjálfrinu – eða reynir að trúa – og er sátt meðan sjónvarpið er skemmtilegt, ánægð að hafa verðuga fulltrúa við Austurvöll og ábúðarmikla starfsmenn í ráðuneytum og stofnunum. Fulltrúa sem standa vörð um hagsmuni sem þjóðin hefði meira vit á ef hún læsi milli línanna í orðagjálfrinu:

Hagsmuna sem hún veit hverjir eru, en meðan hún trúir gjálfrinu og hefur áhyggjur af lágmarkslaunum eða hversu mikið kemst í innkaupakörfuna, gleymir hún að stjórnarflokkarnir sem nú eru við völd lofuðu í tíð síðustu stjórnar að lækka álög á eldsneyti: Álögur sem eru að blóðmjólka þjóðina okkar.

Ég mun ekki að þreyta þig lesandi góður og endurtaka hér hvernig við getum breytt þessu með endurreistum héraðsþingum og endurvakið upprunalegan tilgang Alþingis, eða hvernig við sem eigum valdið getum endurreist beint lýðræði.

Þess í stað minni ég þig á að fjölmiðlar þegja yfir því að bankarnir eru jafn hætt komnir í dag vorið 2014 og þeir voru sumarið 2007. Forðaðu fé þínu í skjól.

Þú vilt ekki vera viljalaust dýr sem lætur ókennda náttúru leiða þig áfram en alveg sama hvað þú reynir, þá sérðu þetta ævinlega eftirá.

Hve margir einstaklingar í sögu þinni, hvort sem þú hefur hitt þá eða dáðst að úr fjarlægð, hafa leitt heimssýn þína?

Hvers vegna ekki þín eigin hugsun?

Jafnvel þegar við reynum að brjótast út úr þessari hugsun þá föllum við niður í hana aftur. Kannski ekki að ástæðulausu, því þannig virkar hjörðin best, að hún standi þétt saman að baki þeim sem leiða hana áfram.

En hvað ef leiðtoginn leiðir hana í villu? Hefur þá hjörðin tök á að velja nýjan leiðtoga? Hvernig myndi hún gera það, með valdi eða samræðu? Þetta er kjarni beins lýðræðis, að við verðum öll leiðtogaefni og höfum tök á að velja okkur fremstan meðal jafningja, síendurtekið.

Þegar maður tileinkar sér þessa sýn, þá sér maður hversu fáránlegt það er þegar fremstir meðal jafningja eru upphafnir í fjölmiðlum og í tali sums fólks. Að ekki sé talað um trúða sem erfa krúnur.

Hugsjónin fyrir endurreist Þjóðveldi er þess eðlis að ekki er hægt að taka afstöðu eftir fyrirsögn eða fimm mínútna tímaritsgrein. Höfum í huga að flest skrif á Vefnum eru í eðli sínu tímaritsgreinar. Þó má vekja spurningar og leyfa lesandanum að svara.

Það er ekki hægt að taka afstöðu á einni dagstund til þess hvernig samfélag við viljum móta. Yfirleitt er lítið ritað um slíkt viðhorf, að allt sem þú hugsar, segir eða gerir mótar samfélag þitt. Námskerfið gerir ekki ráð fyrir að kenna slíka hugsun, kennarar lærðu ekki að þroska gagnrýna hugsun sjálfir, heldur móta hugsun annarra.

Téð blekking er því þannig að fyrirsögnin lokkar aðeins það fólk sem hugsar um nútíð sem afleiðing af fortíð. Fólk sem hefur gaman af að tengja saman óskylda punkta og fá nýja heildarmynd. Því þarf ekki að lokka marga lesendur með smekklegum fyrirsögnum, því þeir sem dæma innihaldið af bókarkápunni munu ekki móta hugsjón. Meðan hugsjón okkar mótast þarf því hugsanasmiði en ekki hugsananotendur.

Þjóðveldis hugsjónin er þess eðlis að hún þarfnast fleiri mótunaráhrifa áður en hún stígur fram. Til þess þarf hún að birtast á þann veg að hún lokki mest til sín huga sem hugsa á þann veg að þeir vilji brjóta til mergjar, þróa í samvinnu með öðrum, endurmóta og endurskoða og stíga fram til baráttu þegar farvegur hugsjónarinnar er fullmótaður. Hugsjónin þarf að vera skýr og einföld en jafnframt þola breiðsíðu gagnrýni af öllu tagi. Hver einasti slíkur er jafnoki margra af hinu taginu.

Hver er þessi hugsjón? Er hún forneskja? Viljum við afturhvarf til fortíðar eða Þvert á móti? Viljum við stefna til framtíðar og læra af því sem rétt var gert hér áður, hvort sem það var gert á tíundu öld eða tuttugustu öld?

Hvað var rétt gert og hvað rangt hér áður? Hver er Íslenska þjóðin og hvert stefnir hún? Stefnir hún í eigin átt eða hagar hún seglum eftir vindi annarra þjóða? Gæti hún stefnt öðrum þjóðum eftir sínum eigin vindi? Gæti hún leitt aðrar þjóðir? Hún er fámenn og oft þverlynd, en er hún það víðsýn og sterk að hún geti orðið Friðarboðinn í norðri eins og Nostradamus spáði henni?

Einföld hugsjón að grunni til

Lýðveldið sem ól þig upp er arftaki erlends kúgunarvalds. Öll uppbygging þess beinist í þá átt að stjórna lýð, eða þegnum. Þó það nefni sig Íslenska lýðveldið er lýðræði þess mótað af erlendri fyrirmynd. Sú fyrirmynd byggist á þjóðþingum fulltrúalýðræðis sem mótaðist sem málamiðlun á milli einveldis konunga og þjóða sem voru í óða önn að mennta sig og vakna til vitundar um muninn á borgara og þegn.

Því hefur Lýðveldið ekki sinnt skyldu sinni varðandi menntun. Menntun snýst um fleira en að læra skrift og samlagningu. Hún snýst um fleira en að vita hvenær Kópvogsfundurinn var haldinn eða hvenær byltingin var í Frakklandi. Hún snýst ekki um að vita hvað fjöllin heita eða yfirborðskennda lífsleikni.

Menntun snýst um að kenna þér að afla þér þekkingar, að vinna úr þekkingu og tengja saman ólíka punkta þekkingar í afleiður og niðurstöður. Menntun snýst um að kenna fólki að hugsa skapandi og sjálfstætt en í samfélagi við aðra.

Menntunarkerfi Lýðveldisins er uppteknara af samræmdum prófum og stilltum bekkjum en framangreindu. Þetta er auðsannað:

Vissir þú að Íslenska þjóðin varð til á fyrsta þjóðfundi sínum? Að daginn fyrir þann þjóðfund var landið byggt landnemum, og afkomendum landnema, frá sex til átta löndum? Þetta fólk leit á sig sem Íslendinga en ekki meðlimi þjóðar, því þjóðin var ekki til sem slík. Á þessum þjóðfundi var fyrsta Alþingi stofnað, en vissir þú að nafn þess hafði merkingu? Er menntakerfið að segja þér hvaða merkingu framangreint hefur?

Nafnið Alþingi táknar bókstaflega „Allsherjarþing héraðsþinga.“ Landinu var stjórnað beinlínis frá 39 héraðsþingum sem dreifð voru um allt land. Þau voru þannig skilgreind í huga fólks að þó þú byggir í einu héraði gastu sótt þing í öðru. Stjórnkerfi eða lagagrunnur fyrstu Íslendinga var því huglægur og mjög skapandi.

Alþingi dagsins í dag er eins óskylt hinu forna Allsherjarþingi eins og hamborgari er óskyldur piparsteik. Annað þeirra er fulltruaþing að erlendri fyrirmynd fornra konungsríkja, hitt er þjóðþing frjálsra manna og kvenna sem vildu ráða sér sjálf og iðka beint lýðræði.

Þetta er kjarni Þjóðveldis: Við ráðum sjálf, við notum héraðsþing um allt land og þingin eru eins sjálfstæð og sterk og hægt er. Alþingi er aðeins sameiginlegur farvegur þess sem sameinar héraðsþing í þjóðríki.

Þegar þessi hugsjón raunlýðræðis rís að nýju mun hún vekja heimsathygli og dreifa hratt úr sér um heiminn. Auk þess sem Íslenska þjóðin verður í kjölfarið fremst meðal friðarbera og miðstöð menntunar og fræðslu. Þegar það gerist mun streyma hingað fjármagn í skapandi hugsun, vísindi og ýmislegt tengt hugvísindum og viðskiptum.

Raforka og sjálfbærni varðandi fæðulindir og orku mun þá nýtast vel, því fjöldi ferðamanna og aðfluttra verður slíkur að Schengen verður fleygt rétt í tæka tíð áður en flóðbylgjan brestur á. Nokkuð sem Álbarónar vilja helst ekki að við áttum okkur á. Þegar þetta gerist munu ríkjasamböndin biðja okkur um samninga og við hafa lært að fela trompin.

Á hverju héraðsþingi á hver einasti ríkisborgari erindi, rödd og atkvæði. Hann bíður því ekki eftir því að kjörinn fulltrúi efni ódýr loforð, heldur er hann reiðubúinn til að axla ábyrgð á eigin valdi.

Hann veit að á sumarsólstöðum árið 930 varð til tvennt: Fyrsta raunlýðveldi þjóðar í mannkynssögunni, og að þann dag fæddist Íslensk þjóð. Ef Lýðveldið hefði hug á að efna samning sinn við þjóðina um lýðræði hefði það annan þjóðhátíðardag, sem betur fer, því rétti dagurinn er laus handa Þjóðveldinu.

Þjóðveldið ríkti í tæpar fjórar aldir en Lýðveldið hefur ekki náð öld. Þeir sem þekkja Íslandssögu og elska Íslandsmenningu sakna þeirra hugmynda sem hið eldra byggðist á. Þegar Þjóðveldið rís aftur erum við því ekki að móta nýja hugmynd, heldur endurmóta aðra hugmynd sem var þúsund árum á undan samtíð sinni, og á undan okkar samtíð.

Við erum svo upptekin af því að rífast og jagast – um misstór málefni – að við gleymum því hvaðan við komum. Við gleymum því að gildin sem þjóðin byggist á eru vinnusemi, heiðarleiki, frelsisást, og skoðanaskipti. Auk sterkrar trúar á ýmislegt sem ekki sést.

Oft kemur í ljós að þeir sem gagnrýna málstað Þjóðveldis gera það vegna nafnins. Í hugum margra snýst heitið „Endurreist Þjóðveldi“ um afturhvarf til fortíðar. Fæstir þeirra lesa framhjá fyrirsögninni.

Ástæðan fyrir þessari nafngift er margslungin. Í fyrsta lagi er hún byggð á þeirri staðreynd að Þjóðveldið ríkti á landinu þrefalt lengur en Lýðveldið hefur ríkt. Ennfremur vegna þess að fólk sem hefur kynnt sér Þjóðveldið saknar þess. Hins vegar er megin þorra fólks ekki ljóst hvers saknað er.

Þriðja ástæðan er sú að þegar rýnt er í eðli og frumgildi Þjóðveldis, hins eldra, kemur í ljós veraldar og lífssýn sem sker sig úr, sé hún borin saman við hinn tæknivædda nútíma. Þannig er sumsé gert grín að þeim sem ekki lesa framhjá fyrirsögninni.

Grínið felst í því að sá sem kynnir sér innihald málefnisins kemst á snoðir um að sú sýn sem Þjóðveldi hið eldra byggðist á er mun nútímalegri en nútímastjórnkerfi! Þjóðveldisfólkið á fyrri tímum beitti mörgum meðulum til að fá sitt fram. Þau sniðgengu ofbeldi Noregskonungs og yfirgáfu ofbeldiskerfi hans.

Þau beittu tvöföldu lýðræði, héraðsþingum í heimabyggð til ráðdeildar síns héraðs og síðan Allsherjarþing sem nefndis Alþingi til að samræma og samþætta lög landsins (héraða) í eina heild. Þetta var allt gert eins og hægt var án ofbeldis og með virkri gegnsærri samræðu.

Vissulega var mikið um ofbeldi á Sturlungaöld, en hvers vegna? Þegar sú saga er skoðuð kemur í ljós að sú styrjöld var fjármögnuð af Norska valdinu og var tilgangur hennar beinlínis sá að sölsa Ísland undir Noreg.

Í raun var soginn máttur úr þjóðinni með erlendu fjármagni.

Sárafáir nútímamenn hafa vald á borgaralegu sniðgengi og frelsisást eins og Gandhi, Martin Lúter King Jr. og Nelson Mandela beittu. Menn sem blésu fólki í brjóst þá hvatningu að sniðganga ofbeldi og kúgun en beita jafnframt skapandi hugsun og friðsemd (andofbeldi) til þess að ná fram markmiðum sínum.

Þetta er einmitt kjarninn í Endurreistu Þjóðveldi: Festa, Virðing, Friðsemd, Samræða, Lýðræði. Er það gamaldags?

Þess vegna veljum við þetta nafn, því það stendur fyrir merkingu sem sannaði sig í fjórar aldir og sannar sig enn í dag. Við viljum þannig endurvekja og virkja þennan sköpunarkraft til að endurskapa nýtt Ísland. En við viljum gera það með fólki sem les framhjá fyrirsögninni og kynnir sér málefnið.

Desember 2007
Höfuðstóll 11 milljónir.
Eign 6 milljónir.
Kaupverð 18 milljónir.

September 2010
Skuld 18 milljónir.
Eign – mínustala.
Matsverð eignar 16 milljónir.

Desember 2011
Uppboð fyrir Íbúðalánasjóð (opinber stofnun) á vegum Sýslumanns (opinber stofnun): Hæsta boð, slegið og selt, 3 milljónir.

Júlí 2013

Héraðsdómur Reykjaness (opinber stofnun) dæmir leigjanda (áður eiganda) til útburðar vegna 200.000 króna skuld sem samið hafði verið um, að kröfu Íbúðalánasjóðs (opinber stofnun), og skal framkvæmast af Sýslumanni Hafnarfjarðar (opinber stofnun). Verjandi, enginn. Þolandi er langtíma atvinnuleytandi sem missti starf hjá opinberri stofnun fyrir að krefjast faglegra vinnubragða en í réttlætt af bletti á fortíð hans.

Bodun

Ljóst má vera hverjum þeim sem reikna kann, að eignarýrnun sem hér átti sér stað var vegna Verðtryggingar og Stýrivaxta. Hið sama er að gerast um allt land, frá hruni og fyrir hrun. Síðustu fjögur ár hafa að meðaltali verið bornar út fjórar  fjölskyldur á dag.

Þetta er lögleg rányrkja sem aðeins verður stöðvuð þegar Þegnar Lýðveldis breyta sjálfum sér í borgara Þjóðveldis og afskrifa sjálfir þessa rányrkju. Hið sama á við hin ólöglegu gengislán.

Bankar ýttu að fólki að taka lán til hægri og vinstri, bæði gengislán og verðtryggð. Stjórnmálafólk og meginfjölmiðlar kepptust við að sannfæra fólk um að taka lán og að kerfið myndi ekki hrynja. Þegar kerfið hrundi var almenningur látinn blæða, í stað þess að bæði bankar og almenningur bæru skaðann saman.

Nú eru fjögur ár liðin frá hruni og kominn tími til þess að bankar beri sjálfir skaðann. Höfum í huga að erlendu sjóðirnir – sem enginn veit hvað heitir – fengu skuldir þjóðarinnar með 40% afslætti.

Þolandinn í þessu staka máli er langtíma atvinnuleytandi.  Sagan á bak við atvinnumissinn – sem var brot á mannréttindum – er skilgreind í bókinni Varðmenn kvótans. Hvers vegna bregst Íbúðalánasjóður svo hart við smáskuld sem er í virku en munnlegu samkomulagi? Getur verið að það tengist baráttu minni fyrir endurreistu lýðræði á Íslandi?

Trúir Lýðveldið því að mannréttindi og mannleg reisn hverfi við þöggun? Heldur kerfið að fólk verði hrætt við að rugga bátnum að eilífu?

Daginn sem Endurreist Þjóðveldi nær eitt þúsund borgurum, verða allir útburðir stöðvaðir, hvort sem vanskil eru vegna almennra lána eða húsnæðislána. Daginn sem þú slæst í þann hóp færist sá dagur nær.

Daginn sem tíu þúsund markinu er náð, endurreisum við héraðsþingin. Þetta er ekki loforð heldur spá.

Næst þegar þú ert í matarboði, partýi, eða annars konar samkvæmi, skaltu reyna eftirfarandi:

Reyndu að snúa samræðum frá Desperate Houswives yfir í gildi þess að slökkva á sjónvarpstækjum og iðka kyrrðina við samræður, bóklestur eða í einrúmi, þegar fólk sé heima hjá sér. Enginn mun taka mark á slíku rugli. Farðu því næst fram í eldhús, bíddu smástund, og 20% gestanna munu koma til þín og halda áfram samræðum.

Hópsálin er aldrei djúp, eðli hennar leyfir það ekki, en fólk hefur gaman af að hugsa og ögra sjálfu sér. Eftirfarandi er slík ögrun.

Lýðræði er eðlilegt og sanngjarnt stjórnarform okkar.

Þetta erum við öll sammála um. Við vitum öll – og það er hafið yfir allan vafa – að án lýðræðis byggjum við undir kúgun einræðis. Annaðhvort konunga eða einræðisherra. Við vitum einnig – og sagan hefur sannað – að slíkt er vont fyrir frelsi fólks og auðlegð.

Til eru – og hafa verið – fjöldi einræðisríkja þar sem fólki leið vel, en það ræðum við ekki um.

Hægri sósíalistar hafa ekki þessa lýðsjálfsögðu skoðun. Lýðræði er vissulega gott, og við viljum það, en okkur er sama þó einræði ríki líka. Um forsendur þess verður rætt í öðrum pistli.

Bíddu nú við:

• Búa vesturlönd við lýðræði?
• Í hverju felst lýðræði?
• Nýtur þú lýðræðis?
• Íslendingar notuðu lýðræði í 350 ár áður en Norðmenn og síðar Danir tóku hér konungsvald?
• Veistu hvernig það lýðræði var framkvæmt?

Mergur málsins er sá að lýðræði getur átt margar myndir og sú mynd sem við notum er ekki hafin yfir allan vafa. Við notum þetta lýðræði því hvorki má ræða lýðræðið, efast um það, né endurskoða það.

Reglulega sprettur upp sú umræða að rétt sé að endurskoða stjórnarskrá Lýðveldisins og um það eru margar umræður. Nærri allar umræður um stjórnarskrá eru ýmist í blaðaskrifum eða á Alþingi. Hinn almenni maður ræðir ekki um lýðræði, vill ekki ræða það, eða trúir ekki að hægt sé að ræða það.

Trú eða Tabú

Við trúum öll á lýðræði eða umfram allt: Við trúum ekki að hægt sé að breyta því, og höfum aldrei rætt önnur form þess. Slík umræða er tabú.

Tabú er nafn yfir skoðanir og viðhorf sem lýðurinn hefur tamið sér. Þegar þú ræddir við fólk í samkvæminu barðistu við tabú. Vindmyllur Don Kíkóta voru tabú. Allir vita að vindmyllur eru ekki risar!