Stundum er saga sögð til þess eins að breiða út mannorð þess sem segir og stundum endursögð af þeim sem líta á söguhetjuna sem sanna hetju og afbragð samtímamanna.

Yfirleitt tökum við sögum sem skemmtun, stundum sem upplýsingaveitu og stundum sem djúpvitrum boðskap.

Þegar við síðan lesum sagnfræði eða hlustum hlýðin á hana á skólabekk, áttum við okkur um seinan á að sagan var sögð svo að við tryðum á valdamestu glæpamafíuna og litum á reglur hennar sem heilög lög en ekki skipulagða glæpastarfsemi.

Þegar við áttum okkur á þessu síðarnefnda erum við orðin of samdauna lýginni til að skilja eðli hennar: Lýgi sem enginn trúir, byggir engin musteri  s.s. stjórnarráð eða skattstofu og alls enga ríkisskóla.

Á þessum farvegi erum við yfirleitt löngu búin að átta okkur á að trúarbragðafræði er nákvæmlega sama fyrirbæri; sagnfræði sem sannfærir okkur um að vissar sögur séu djúpvitrir sannleikar sem réttlæti valdastofnanir og lygamafíur.

Rétt eins í með húmanista fræðum samtímans þá áttum við okkur of seint á sagnfræði trúarbragðanna; Við erum orðin samdauna lýginni.

Oft erum við þá farin að trúa ýmsum hindurvitnum sem búa í sögunum, farin að tileinka okkur ýmsa táknfræði og farin að móta lífsfarveg okkar í samræmi við Trúna en ekki endilega eftir kreddum Trúarbragðanna sem á henni hvíla.

Hér er þó stigsmunur á. Húmanistaríkin hafa hannað sína ríkisskóla og akademíur þannig að okkur er kennt að draga trúarbragða kreddurnar í efa. Enda valdabarátta í gangi á milli þessara heimssýna. Okkur er sýnt fram á hvernig Húmanista kreddurnar frelsuðu okkur frá hindurvitnum genginna lygamafía og við fengum aðrar betri í staðinn.

Fyrir vikið hefur okkur lærst að efast opinberlega um fyrrnefndar kreddur en eigum erfiðara með hinar síðari.

Í báðum þessum mengjum – sem oft skarast í fallegt Venn mengi – myndast hópar fólks þar sem hver og einn hefur sínar huglægu og yfirleitt heilögu skoðanir á hinu og þessu og meðan við týnumst í argaþrasi málefnanna, endar valdamesta mafían á að lokka af okkur atkvæðin þar sem við plokkum út fyrirframgefna rétti af matseðli kjörklefans.

Nú er ekki ætlunin hér að fara ofaní hvort ein trúarbrögð séu betri og sannari en önnur, ekki heldur að vega og meta alls kyns heimspekilegar útlistanir á sannleikum húmanismans sem tröllríður samtímanum.

Frá sjónarhóli Eingyðistrúarinnar er bara einn sannleikur, Skaparinn, og allt annað – við meðtalin – er lýgi.

Áherslan hér er leikurinn – sem margir menningarrýnar hafa útlistað, þeirra þekktastur var Alan Watts – en það er sú hugmynd að öll frumspeki Homo Sapiens (okkar) sé í rauninni eins konar fótboltaleikur. Ef þú fellur í þá gryfju að plokka út einstaka sannleika í fótboltamótinu, verður þér fleygt á bekkinn, ef ekki upp í pallana.

Til að þú skiljir leikinn þarftu að geta séð hvernig blekkinga mynstrin og tælingarnar fara fram. Langar mig í þessu samhengi að benda á eina leikfléttu sem blasir við um leið og á hana er bent en sést ekki fyrr en það, þó hún sé fyrir allra augum.

Þegar frímúrarinn Konstantín keisari ákvað að gera Míþrasartrú að ríkistrú í Rómaveldi, og máta Nasarena með einföldu rothöggi, fékk hann snilldarhugmynd.

Hann endurnefndi Patríarka trúna – sem Míþrasartrúin var oft nefnd á þeim tíma – og nefndi hana Kristni. Nasarenar var fólk sem leit á sig sem bæði umskurna og óumskurna gyðinga sem fylgdi kennslu spámannsins Jósúa Maríusonar frá Nasaret.

Fræðimenn í hebratrú og afsprengi hennar gyðingatrú og margir lærðir spekingar sem höfðu lagt stund á heimspeki, náttúrufræði, stærðfræði, mengja- og hlutfallafræði, svo og málvísindi, vissu vel að Míþrasartrúin var svo ólík Eingyðingstrúnni að blekkingin myndi ekki seljast í einu vetvangi. Meira þyrfti að koma til.

Lagt var upp með að safna saman helstu sögunum sem gengu manna á milli innan Nasarena samfélagsins um gjörvallt Rómverska heimsveldið – en frásögurnar töldust á milli fjörutíu og fimmtíu – og vinsa úr þeim það helsta.

Markmiðið var að geta samtvinnað frásögur af lífsgöngu Jósúa Maríusonar samanvið mystíska guðfræði Míþrastrúarinnar og gera það á eins sannfærandi hátt og hægt var.

Tilgangurinn að fólk myndi tilbiðja Míþraska líkneskið en halda að það héti Jesús Kristur.

Þar sem sögurnar voru margvíslegar og margar djúpvitrar og þar sem mýtusaga eingyðgistrúarinnar sjálfrar ásamt mystískum hefðum hennar er slík að hver sá sem þræðir þrönga einstigið­ sér fljótt að óbragð er af mysunni, þá var ákveðið að hræra þetta saman í bræðing sem auðvelt væri að selja með öflugum áróðri (propaganda) með sterkri táknfræði (semiologia).

Settar voru fram fjórar almennar frásögur sem í aðalatriðum eru samstíga en nægilega frábrugðnar til að þær virka á mann eins og þær séu sakleysislegar en einlæglega unnar frásögur manna sem þekktu vel til efnisins sem fjallað er um. Aftan við sögurnar kemur síðan vandlega unnin heimspekileg guðfræði, sem unnin var af einhverjum helsta fræðimanni Farísea á þeim tíma.

Fyrir vikið var úr nógu að moða á samkomum og við lestur, svo blekkingin skoraði fjögur mörk og mystíkin eitt mark og það dugði til að selja Loftslagsvísindin kyrfilega.

Enginn fattaði að það er bara ein frásaga af Móse, ein frásaga af Davíð*, ein frásaga af Daníel, ein Opinberunarbók, eitt eintak af Sálmunum, eitt eintak af Orðskviðunum, ein frásaga af Evu og kærastanum hennar, og að þau eintök eru öll samstíga mystík eingyðistrúarinnar, en Míþrasar-frásögurnar fjórar eru undarleg samsuða með blöndu af villusetningum og sönnum.

* Frásögurnar af Davíð eru tvennar, en þær eru kyrfilega samstíga og ekki í neinni togstreitu innbyrðis.

Rétt er að taka fram áður en það misskilst, að í mínum huga og í minni trú, er Jósúa Maríuson einn öflugasti spámaður eingyðingstrúarinnar – og að mínu mati smurður messías – og ég ber mikla virðingu fyrir ævistarfi hans. Sömuleiðis virði ég öll trúarrit trúar minnar, því sem næst takmarkalaust.

Ég er hins vegar fær um að sjá muninn á villusetningum sem Meitlarar hafa sett inn í sem misþýðingu (Lost in translation) eða sönnum setningum sem leiða mig frá skurðgoðum og egóisma að kjarnmikilli fræðslu Skaparans sjálfs. Þegar maður sér verkfærðina skora villumörk þá rýnir maður betur eftir kjarnafæðinu og þjálfast í að henda skyndibitunum.

Þegar ég segi Trúarrit trúar minnar, legg ég að jöfnu Göþur (Gathas) Zaraþústra, Tóruna og Tanakh’ið (Gamla testamentið), Nýja testamentið, og Kóraninn. Öll þessi rit boða hið sama – tilbeiðslu á skaparanum og eyðileggingu skurðgoðanna – og hvetja til yfirvegaðs trúarlífs þar sem hinn trúaðir ræktar hug sinn og andlega heilsu í takt við samræmi Skaparan.

Sem fyrr segir – þó maður beri virðingu fyrir ritunum og þeim hefðum sem þau hvíla á – og þó þau hafi kennt manni margt og þó maður sé rétt að byrja á yfirborðinu, þá er maður fær um að sjá muninn á misþýðingum og sannindum.

Stundum tekur það mörg ár að læra og það er jú eitt af því skemmtilegasta við einlægt trúarlíf, að í hvert sinn sem maður heldur að maður viti eitthvað þarf maður yfirleitt að byrja aftur á byrjuninni.

Þegar Míþras dýrkandinn Konstantín keisari umbreytti Míþras trú sinni í ríkistrú og skipti um nafn á henni þá umbreyttist og útþynntist boðskapur spámannsins.

Enda stendur boðskapur hans ekki fyrir það sem hin svonefnda Kaþólska Kirkja stendur fyrir.

Eitt dæmi um þessa umbreytingu sést á því hvaða andi fylgir, ekki bara hinni Kaþólsku kirkju, heldur allri menningarhugsun hins yfirborðskristna heims. Míþras trúin er 98% eins og hin Kaþólska og of langt mál væri í þessum pistli að rekja það ítarlega, dugar að benda áhugasömum á fræðandi myndskeið á Youtube en af nógu er að taka.

Ég geri mér ljóst hversu alvarleg framangreind fullyrðing er. Ég var sjálfur niðurdýfingarskírður Kristinn maður í tuttuguogsjö ár en ég skírðist þegar ég var tvítugur til að fylgja Konunginum Jesú Kristi sem sæti við hægri hönd Guðs og kæmi til þess að dæma lifendur og dauða, suma til eilífs lífs en aðra til elífs dauða.

Ég tók hina yfirborðskristnu trú mína alvarlega og gætti þess að lesa boðskap Jesú og læra inntakið í trú hans og bæði leita innblásturs Guðs og að standa með inntaki eða afstöðu trúar minnar.

Eitt dæmi er svona „já yðar sé já og nei yðar sé nei,“ en þessu hef ég fylgt einarðlega, annað dæmi er að maður segir satt og stendur með því sem maður trúir að sé satt og þorir að iðrast hafi maður haft rangt fyrir sér og leiðrétta opinberlega, en þetta hef ég einnig staðið við.

Vel flestir lesendur mínir vita að ég viðurkenni fúslega minn stærsta glæp í samfélagi manna og hef aldrei reynt að réttlæta hegðun mína, heldur ritað þrjár bækur meðal annarra um það hvernig ég hef leitast við að taka heilun frá því atviki og deilt með öðrum.

Þar sem ég tók trú mína alvarlega þá var mér í nöp við þegar gagnrýnendur Kristinnar trúar bentu á hversu lík kredda kristninnar er kreddu míþrasar. Tók ég því ætíð sem orðhengilshætti innblásnum af anda andstæðingsins til þess að hræra upp í þeim sem væru að leita þess sem kristnir nefna sannleika.

Auk þess hafði ég hvergi séð nein rit fjalla um þetta efni. Það var eins og trúarfeður, hvaða kreddustefnu þeir aðhylltust frá Kaþólskri kennslu, til mótmælenda og út til jaðarsafnaða á borð við Votta Jehóva, þar sem ég lærði að lesa Biblíuna fyrst; það virtist sem þessi ásökun um skyldleika væri ekki svara verð svo ég fór ekki þangað.

Þegar ég tók við innblæstri vorið 2012, þess efnis að hljóðrita bókina „God’s Will“ neyddist ég til þess að hefja námsferil trúarinnar að nýju. Ég hafði staðið gegn þessum innblæstri í tæp tvö ár. Ég kærði mig ekki um að axla svo dýrmætt en um leið hræðilegt hlutverk sem Spámaður Guðs er.

Slík þjónusta krefst þess að maður sé bjargfastur í þeirri kennslu sem maður tekur að sér og algjörlega kjarkaður í að koma því á framfæri.

Þá þarf maður að líma nafn sitt við kennsluna og þar með taka þeirri útskúfun sem af því hlýst. Bæði af hendi þeirra sem þykir slíkur titill jaðra við geðbilun og sérstaklega frá trúuðu fólki sem er fljótara að stimpla falsspámenn en að skeina sig eftir niðurgang.

Þannig þarf spámaður Guðs að gæta sín í öllu því sem hann gerir upp frá því að skoðanir hans, lífsafstaða og það sem eftir hann liggur, sé í eins miklu samræmi við kennslu hans eins og í mannlegu valdi stendur. Slíkt er ekki alltaf auðvelt.

Nú hef ég áður rakið í formála bókar minnar Orðatal – sem er í opnu handriti á ordatal.not.is – hver fortíð mín er bæði áður en ég gerðist Eingyðistrúar og hver námsferill minn í andlegum efnum hefur verið alla tíð. Orðatal er eins konar uppgjör við innihald Biblíunnar og hver Jósúa Maríuson er frá mínum bæjardyrum í dag.

Ritun Orðatals hefði verið óhugsandi ef ég hefði ekki áður tekið við God’s Will og ritað hana niður með öll því sem fylgdi á meðan ég sannreyndi hana.

Á ég þar við að ég er mjög reyndur í því m.a. að sannreyna hvaðan andagift kemur og meta ávexti hennar, en ég fæddist skyggn og lærði að nýta mér þá hæfileika löngu áður en ég nýtti mér leiðsögn Biblíunnar til að ýta þeim hæfileikum til hliðar.

Einnig á ég við það eftir að ég tók við þessum innblæstri neyddist ég til að endurskoða allt sem mér hafði áður verið kennt. Ég varð að finna út hvort samtímamenning mín hefði í gegnum aldirnar hulið innsæi sem væri dýrmætt að finna og einnig hvers vegna spámaðurinn Múhameð betrumbætti spámanninn Jósúa fyrst ég ætti að betrumbæta Múhameð – nokkuð sem myndi kosta mig hausinn byggi ég í Arabistan.

Margt hef ég lært síðan, sumu hef ég gert skil í bókum mínum, öðru hér á þessum vef og einnig á vef mínum logostal.com, og eins á annarri Youtube rása minna. Rétt er að nefna að ég endurskírðist til Eingyðistrúar fyrir fáeinum mánuðum.

Orðatal hefur verið aðgengileg á Netinu frá því í júlí 2013 og verður um sinn í handriti. Ég er sáttur við 98% af efni bókarinnar en á eftir að endurhljóðrita hana og um leið laga örlitlar mál- og orðavillur í henni. Flestar þessar villur eru reyndar leiðréttar í síðari köflum.

Snúum okkur aftur að því hvernig villutrúin á Míþras var notuð til að ræna innihaldi þeirrar kennslu sem Jósúa Maríuson gaf fólki,.

Í dag rakst ég á fyrirlestur á Vefnum þar sem góður drengur sem játar trú á Jesú Krist samhryggðist að einhver maður í útlöndum missti líf sitt vegna réttlætisátaka. Rétt er að leitt er þegar fólk í blóma lífsins týnir lífi sínu en frumkristnir menn æðruðust ekki þegar fólk missti líf sitt fyrir réttlætis sakir, því þeir trúðu því að Skapari alheimsins myndi ekki láta slíka fórn ganga fyrir björg.

Slíkir hefðu einmitt hælt honum fyrir hugdirfsku ef hann hefði mætt örlögum sínum af kjarki þess sem trúir á réttlæti og sannleika og metur líftóru egós síns einskis í baráttunni við andaverur vonskunnar sem stjórna heimskerfi hlutanna eða yfirborðsins.

Það er einmitt Míþras trúin sem dregur úr fólki þennan kjark. Enda kennir hún varðveislu egósins; að þegar þú deyir eigir þú heimtingu á að verðmæta litla egóið þitt lifi af efnisdauðann – eða umbreytinguna – úr efnislíkama yfir í andaveru.

Slíkt er þvættingur sem stenst ekki innihald eingyðistrúarinnar frá fyrstu spámönnum hennar til hins síðasta (en margir eiga eftir að koma fram næstu þúsundir ára).

Eingyðistrúin lítur svo á að sálin – eða uppspretta lífs þíns og andagiftar – sé eilíf og persónuleg en elskurík orka sem hafi vald yfir efnisheimi og egói, en að yfirborðsheimur hlutanna sé samsettur úr fólki sem hefur yfirgefið þessa andagift og leyft egóum sínum að taka völdin og þar með hleypt innblæstri hinna föllnu engla að stjórn þeirra hugmynda sem stýra lífi þeirra.

Þessi grundvöllur gegnsýrir alla hegðun hins svonefnda kristna heims sem hefur lokað sig inni í gettóveröld iðnveldanna og heldur innviðum sínum saman með hugarblekkingum, dáleiðslu, spillingu og yfirborðsmennsku, svo rækilega að hann er bæði að hruni kominn innanfrá og náttúruheimur jarðar kringlunnar er að hruni komin undan honum.

Tökum lauflétt dæmi: Í allri umræðu meginmiðla og einnig í grasrótum iðnveldisins er rætt um hvort Íslam séu trúarbrögð stríðs og ofbeldis. Spurning sem er jafn fáránleg og hægt er að hugsa sér:

Gerðu lista yfir þau ríki sem ræst hafa styrjaldir, nema hafðu listann í tveim dálkum. Kristin ríki annars vegar og Íslömsk ríki hins vegar. Gerðu því næst annan lista yfir þau ríki sem áttu nýlendur og útrýmdu innfæddum frumbyggjum og að endingu lista yfir þau ríki fulltrúalýðræðis sem ræstu heimsstyrjaldir.

Endaðu svo á ríkjunum sem eru að tröllríða náttúrunni, allan tímann í téðum tveim dálkum.

Míþras trúin var samsuða úr Egypskum mýtum og öðrum launhelgum sem tengdust einnig frímúrara reglum og skyldu efni. Allar kreddur þeirra snérust um að hampa vissum elítum sem færu með öll völd, oft innvígðir gegnum kynsvall og skrítnar kynhegðanir sem síðar endurspegluðust í vissri afneitun kynlífs í fræðslu til lýðsins.

Þetta var einnig trú herforingja sem iðkuðu skáklistir strategíunnar og sókn eftir valdi. Slíkir hafa selt sálu sína og afneitað lífsgildum sköpunarinnar og því endurfæðst í illsku. Sál  og þar með sú mannvera sem hún skapar getur vissulega verið ill, en það er ætíð annaðhvort val eða sinnuleysi.

Líftóra egós þíns er einskis virði ef hún tekur ekki afstöðu með innsæi og réttlæti. Þetta veistu ef sál þín er við stjórnvölinn og þú varðveitir sál þína með því að standa með gildum þínum jafnvel þó það kosti þig téða líftóru; jafnvel þó rök þín hafi rangt fyrir sér í skilgreiningum á milli góðs og ills.

Fólk sem óttalaust mætir valdinu eins og vatn mætir hverju sem er, stendur óttalaus gegn spillingu valdsins og skapari lífsins stendur með slíkum, svo sem Jósúa sýndi þegar innblástur stöðuvatnsins bauð honum í labbitúr.

Slíkt fólk mun þræða hið þrönga einstígi þar sem Skapari okkar birtir okkur dulin undur sem dásemd er að læra og eru ekki háð hinum forgengilega dauða sem heimskerfi yfirborðsmennsku býður; heimskerfis sem er stútfullt deyjandi og sveltandi sálum. Slík sál býður einmitt hinum dauðu að grafa sína dauðu.

Fólk sem er upptekið við að grafa sínar dauðu sálir getur ekki gefið þér andlega næringu, en andleg næring, sé hún frá uppsprettunni, endurvinnur sál þína og sinn eilífa skapandi styrk. Spurningin ætti því ekki að vera hvort kreddur hinna og þessara trúarbragða séu sannleikurinn eða ekki heldur hvernig þú komist á eintal við uppsprettuna sjálfa.

Þeir sjálfir misskildu hins vegar eðli, tilgang og framgang heimssendis eins og flestir Biblíu rýnendur.

Með orðunum eðli, tilgang og framgang þá var átt við sýn. Þegar við lifum í persónulegri heimssýn en lítum á hinn ytri veruleika sem raunveruleika þá mun sýn okkar á þann veruleika endurspegla hinn ómeðvitaða – eða afneitaða – innri veruleika.

Fólk sem er alið upp í heimi sem byggir sýn sína á mannlíf og veruleika í ótta, reiði, dómhörku, vantrausti, refsigirni, hatri og fordæmingu mun ætíð sjá það sem aflaga fer í því ljósi. Sem dæmi má nefna umræðuna um ástand stjórnmála.

Ekki er öllum ljóst þegar þeir skrifa eða tala í reiði um siðferðisástand stjórnmála, að þeir óbeint eru að lýsa sjálfs afneituðum veruleika. Svo við skulum taka dæmi: allir hata tiltekinn bankamann fyrir að hafa logið að fólki um leið og hann stakk nokkur þúsund milljónum inn í bankahólf í skattaparadís.

En myndi sá reiði vilja eiga þessar milljónir en ekki getað viðurkennt skuggahlið sjálf sín fyrir öðrum? Skyldi öfund ráða meiru af reiðinni en vandað og gott siðferði? Hversu margir Íslendingar hafa farið út á götu og staðið í vegi fyrir sýslumanni þegar nágrannar þeirra voru bornir út?

Þeir sömu væru vísir til að segja „Guð er kærleikur“ eða þá að „fyrirgefningin er æðst allra dyggða.“ Þeir gætu jafnvel vitnað í orð Jesú þegar hann sagði „allt verður mönnum fyrirgefið á himni og á jörð nema eitt.“ Þeir hinir sömu geta ekki fyrirgefið stjórnmálaelítunni, bankabjólfunum, Íslam eða pedófílum.

Ef mannvera er undirokuð heimssýn ótta og haturs en lifir í sjálfsblekkingu yfirborðsjákvæðni eða þóttafullum sjálfsheilagleika, þá missir viðkomandi af öllum sjóndeildarhringnum, sem er 360° því hann takmarkar sig við fimm gráður. Hann mun túlka orðið Heimsendir sem eitthvað neikvætt sem eyðileggur og tortímir.

Sé heimssýn þessi takmörkuð við ytri veruleika, sem hún hlýtur að vera, þá mun sá sem sér búast við heimsendi eyðileggingar og tortímingar, því það er vörpun hans á hinn eina veruleika sem hann þekkir, sem er sá ytri. Því sá sem ekki horfist í augu við ljótleika eigin sálar er ófær um það innra ferðalag sem óhjákvæmlega krefst þess að horfast í augu við dára innri veruleika og umbreyta þeim í dísir.

Sá heimsendir sem ég lýsti áður hlýtur því að vera óviðurkenndur af þegnum hins ríkjandi heimskerfis ótta og haturs, því þeir búast við hinni ytri umbreytingu tortímingar.

Rétt eins og sést á því þegar leiðtogi hins frjálsa heims lýsir því yfir að hann muni fara í stríð við fólk hinu megin á hnettinum vegna hugmyndar. Hugmynd hans er fulltrúalýðræði en hann lítur á hugmynd þeirra sem hann herjar á vara illa hugmynd, þó þeir trúi á Guð. Báðir eru þó að drepa fólk vegna hugmyndar.

Svo hver var heimsendir? Hvernig getur heimsendir verið ósýnilegur? Það liggur í hlutarins eðli að heimsendir hlýtur að vera endalok hugsunar eða heimssýnar. Til þess að sjá þann heimsendi þarf að sjá hann í gegnum tvenn nálaraugu. Annars vegar þetta „hvað myndi almætti fyrirgefningar og kærleika sjá sem heimsendi“ og hins vegar „hver er sú heimssýn umbreytingar sem læðist eins og þjófur á nóttu?“

Svipuðum hugleiðingum hef ég áður gert skil í bók minni „God’s Will“ í kaflanum um heimsendi og sömuleiðist á enskuvef mínum logostal.com undir greinasafninu „Seven Seals.“ Einngi hef ég drepið á hugarfari umbreytingar í „Ferli hins jákvæða vilja“ á ferlid.not.is og með endurskoðun í „The Process of Positive Willpower“ á process.not.is.

Aðal málið er, hverju sem þú trúir, að heimssýn sem er þér sönn byggist á hugmynd sem þú upphefur yfir allan vafa. Til að sjá það er gott að hafa í huga, hvort heldur heimsmyndin er á ytri veruleika, eða egósentrísk sjálfsmynd, eða heimssýn innri veruleika, að lýgi sem er trúað verður sannleikur.

Heimsendi þessum hefur verið spáð margsinnis í gegnum aldirnar en ein magnaðasta lýsing hans finnst í Opinberun Jóhannesar í Biblíunni. Þar er því spáð að brotin verði upp sjö innsigli sem muni verða merki umbreytingarinnar miklu. Því næst voru skilaboð til sjö engla sjö safnaða eða kirkna.

Í kjölfar þess að ég reit niður bókina God’s Will – sem ég tók niður undir mögnuðum þriggja daga innblæstri – fékk ég sýnir af tvennum toga. Önnur sýnin var að innsiglin sjö væru sjö atriði sem kæmu fram við lok heimsendis og að þessi atriði myndu – eins og þjófur um nótt – umbreyta heimssýn og viðhorfum fólks næstu áratugi.

Hin sýnin var sú að englar hinna sjö safnaða væru ekki eiginlegar kristnar kirkjur heldur væru sjö englar ábyrgir fyrir vexti og viðgengi hugarheima (mindset) sem stjórni mannkyni síðustu árþúsundir og í okkar nútíma. Gefið er í skyn að augu fólks muni opnast fyrir „hugmyndum þeirra sem sem stjórni og afvegaleiði fólk“ enda hinir sjö englar fylgjendur drekans mikla sem varpað var af himni.

Í kjölfar þess að ég fékk að sjá og útskýra allt þetta, sem var að gerast í árslok 2012 fékk ég þá sýn að drekinn hefði verið fangelsaður um líkt leyti, sem er bein vísun í Asteka spádómana, en bíddu nú við, því hér kemur öflug sýn sem lesandinn getur séð eigin augum.

Síðan 2012 hefur verið vaxandi ruglingur og hugarflækjur í heiminum, bæði innan samfélaga sem í heimsþorpinu sjálfu.

Stefnuleysi og ringulreið fer vaxandi og það má útskýra með því að foringi hinna sjö ráðandi engla sé ekki lengur við völd. Valdabrölt hlýtur að fylgja í kjölfarið og sé fólk vakandi og íhugult mun þetta brölt geta opnað augu þeirra sem vilja innsiglaðir verða.

En bíddu nú við, ástand náttúrunnar er slíkt, og ástand neytendadýrkunnar, að raunverulegur heimsendir virðist yfirvofandi en ég er ekki á því. Þær hörmungar sem gætu verið á leiðinni eru hörmungar sem við sjálf köllum yfir okkur, eins og mannkynið sé hafi einbeittan sjálfsmorðsvilja sem tegund, nema hún vakni á einni nóttu til umbreytingarinnar miklu?

Að lokum langar mig að deila myndskeiði af Youtube með viðtali Evu Maríu við Pál Skúlason. Efni þess tengist grein minni óbeint og bendir til atriða sem ættu að vera þjóðinni ljós en hún virðist þó ekki kveikja á. Sem er hið sama og að lýðurinn bíður endurkomu Frelsara síns en hafnar þó innihaldi hans.

httpv://www.youtube.com/watch?v=RS1_UUFUhGg

Ég var alltaf sannfærður sem drengur að gatan væri til. Næstu tíu árin efaðist ég aldrei um að gatan var til enda rættust margir drauma minna og gera stundum enn.

Til að mynda dreymdi mig tíu ára fyrir því þegar grunnur var tekinn að nýju húsi heima hjá ömmu í sveitinni (en ég fluttist til ömmu þegar ég var níu ára) en grunnurinn að húsin var tekinn þegar ég var fimmtán ára.

Engum sagði ég drauminn og segi sjaldan drauma mína en þó hef ég haldið draumadagbók af og til frá þessum árum og geri stundum enn. Sumarið sem ég kynntist sambýliskonu minni dreymdi mig skrítinn draum sem ég skráði niður en ég gleymdi honum fljótlega.

Árið eftir að við sambúð okkar lauk, sjö árum síðar, rakst ég á færsluna og gapti af undrun, því draumurinn lýsti sambúð okkar á kjarnmikinn hátt frá upphafi til enda. Um svipað leyti kynntist ég sálfræði Carl Gustav Jung og heillaðist af nálgun hans á undraheima sálarinnar og margt í hljóðbók minni „Jákvæða Ferlið“ er undir sterkum áhrifum frá Jung og Alan Watts. (ferlid.not.is)

Átta ára var ég farinn að hugleiða yfirskilvitleg efni, enda var ég skyggn og hafði spáhæfileika sem sögðu mér að ekki væri allt eins og það sýnist.

Ekki lagði ég á þeim árum mat á það hvort maður væri bilaður á geði eða hvort það sem maður upplifði væri eins og maður upplifði eður ei. Ég komst fljótt að raun um að sumt sem maður telur sig skynja getur verið manns eigin óskhyggja eða ímyndun.

Stundum segir maður þó „að eitthvað sé eins og maður skynjar“ en maður veit þó að síðar getur sá skilningur og skynjun breyst. Sem dæmi má taka að þó þú sért einn heima og skynjir sveip í húsinu getur það verið duld úr eigin sálvitund, minning hússins af einhverju sem gerðist og enn er til í tíðni efnissins – sem er ekki fjarlægari rök en tilvist gsm síma – nú eða þá að þarna er sveipur á ferð um stund.

Átta ára var ég því farinn að spyrja spurninga á borð við „er til guð, eða guðir, eða eitthvað meira?“ Hefur sú kjarnaspurning fylgt mér allt mitt líf en sama ár lagði ég á mig að læra Faðirvorið og bað það stundum á kvöldin upp frá því.

Aldrei varð ég fyrir neinum þrýstingi frá uppalendum mínum, hvorki hvetjandi né letjandi, í þessar áttir og hef ég ávallt verið forsjón minni þakklátur fyrir það, því ég veit með vissu að áhugi minn á óéðri tíðni tilvistarinnar er sprottinn af mínum eigin skrýtna áhuga en ekki fyrir utanað komandi þrýsting.

Vissulega hef ég þó oft orðið fyrir áhrifum úr ýmsum áttum. Annað er ekki hægt.

Fyrir einhverja dularblessun forlaganna, eða fyrir kjark minnar eigin sálar, hef ég aldrei verið hræddur við að fara ótroðnar slóðir í leit minni að svörum við téðri kjarnaspurningu og oft ruggað bátnum af þrákelkni minni til að vera sannur og heill í þessari leit, hvort sem sýn mín á hverjum tíma hefur verið rétt eða röng.

Þegar ég var tvítugur hafði ég þegar fetað ótroðnar slóðir, ræktað skyggnigáfuna, fiktað í spámiðlun með ýmsum aðferðum, og jafnvel tekið fyrstu sporin í kynngi svo eitthvað sé nefnt. Mikið hafði ég skoðað austrænar hyggjur og var mjög spenntur fyrir shaman’isma en eingyðistrúna (kristni, júðsku, islam, zoroaster) lét ég vera og forðaðist eins og heitan eldinn.

Þar kom að ég varð fyrir magnaðri trúarlegri upplifun, fyrst einu sinni og svo aftur og aftur yfir nokkurra vikna tímabil. Endaði sú upplifun, sem var eins og straumur af tengdum upplifunum, í því að ég tók kristna trú. Umskiptin voru mér sjálfum þvert um geð í fyrstu en hef ég vaxið í skilningi minum á boðskap meistarans æ síðan, en sjaldna á hefðbundinn hátt. Skrýtið hæfir jú skrýtnum.

Þó langt sé um liðið hefur stígurinn verið krókóttur og þröngur alla tíð. Sem dæmi má nefna að hugsun Taó hefur alltaf verið nærri sál minni og þó ég lesi mér lítið til um þá hugsun þá er eins og hún sé undirliggjandi lind á bak við margt í sýn minni á heiminn.

Svo römm er sú taug að lestur einnar blaðsíðu í bók Miyamoto Musashi – Go Rin No Sho – hafði svo djúp áhrif á mig að ég réð mig í vinnumennsku á sveitabæ og var þar hátt í tvö ár meðan ég þróaði hugleiðsluaðferð til að skilja innihald þessarar síðu. Er sú reynsla enn með mér rúmum tveim áratugum síðar.

Sumarið 2010 fékk ég vissar vitranir í kjölfar bænastunda sem rugguðu mínum innri bát.

Þessi atriði ágerðust fram til vorsins 2012 þegar ytri þrálát ytri atvik í tilveru minni tóku að undirstinga sömu innri vitranir. Vild ég ekki hlýða því sem mér fannst mér vera ýtt út í en lét undan. Nánar lýsi ég ekki þessum trúarlegu upplifunum í rituðu máli en þær urðu til þess að ég ritaði bókina „God’s Will.“

Var mér þvert um geð að rita þessa bók og hálfu ári eftir tilurð hennar tók ég hana af netinu. Gerðust þá fleiri atvik í ytra lífi mínu sem ágerðust og gerðu mér erfitt fyrir. Eftir kyrrláta kvöldstund ákvað ég að setja bókina aftur á Vefinn og breyttust ytri aðstæður hratt aftur.

Þetta var haustið 2012 en í desember 2012 hóf ég að hreinskrifa bókina og endurhljóðrita hana og er sú upprunalega einnig á Vefnum til samanburðar – þ.e. hvort hreinritunin fylgi eftir hinum upprunalega innblæstri. (prophet.not.is) og (prophet2012.not.is)

Hér er auðvitað stiklað á stóru og sumt er þegar tilgreint í formálanum að Orðatal. Skemmst er þó að nefna að í gegnum árin hefur sjálfsnám í Biblíunni og tengdu efni verið mér mikilvægt. Nægir að nefna að ég las um tíma hina heilögu bók á þrem tungumálum mér til skemmtunar og að ég hef afar gaman af að gjugga í hið heilaga rit Múslíma, Kóraninn.

Þar sem minnst er á Kóraninn má benda á skemmtilegan misskilning á orðum Múhameðs sem betur er útskýrður á ensku. Það er stór munur á setningunni „I am the last prophet“ og setningunni „I am the latest prophet.“ Læt ég mér færara Íslenzkufólki um að snara þessum mun á ástkæru ylhýru.

Í þessu sambandi má koma fram að Kóraninn var færður í letur fáeinum áratugum eftir lát spámannsins og að Nýja Testamentið okkar hátt í öld eftir lát spámannsins Jósúa Maríu- og Jósepssonar.

Vorið 2011 var ég búinn með þetta verkefni og sáttur við frágang þess þó ég vissi að ritun bókar af þessu tagi myndi ekki verða mér til framdráttar í okkar sérstaka nútímasamfélagi í Norður Atlantshafi. Mánuðum saman hafði ég farið yfir ritið og borið innihald þess saman við innihald Eingyðistrúarinnar á sem breiðustum grundvelli.

Var ég tilbúinn til að fleygja öllu draslinu ef minnsti vafi væri á hvaðan innblásturinn kæmi og þurfti að kafa verulega djúpt í efnið til að svara þeirri spurningu. Á sama tíma verð ég fyrir skrítnum sýnum. Þó ég þekki Biblíuna þokkalega vel og hafi bæði predíkað upp upp úr henni og notað í rökræðum þá hafði ég ekki mikinn áhuga á innihaldi síðasta kafla eða bók hennar; Opinberun Jóhannesar.

Hafði ég mínar ástæður til en í kjarnann er sú merka spádómsbók verulega torskilin og flókin.

Margir fræðimenn hafa skrifað um hana í gegnum aldirnar og er til hafsjór af efni um túlkun hennar. Ber helst að drepa niður á að til þess að túlka hana þarf verulega haldgóða þekkingu á allri Biblíunni og þá djúpa en einnig skarpa sýn á samtímahugsun spámannsins og postulans Jóhannesar.

Hef ég því séð margar túlkanir á boðskað Opinberunar bókarinnar en því miður er þeim öllum áfátt hvað það snertir að túlkanirnar eru oftast nær notaðar til að styðja við annan boðskap sem túlkendum eru kærar.

Vafalust slepp ég ekki við þann stimpil en engu að síður fékk ég sýnir, oftar en einu sinni, sem sýndu mér túlkun á þrem grunnatriðum. Það eru innsiglin sjö, skilaboðin til hinna sjö engla safnaðanna sjö og svo dráp spámannanna tveggja. Beið ég þó þar til vorið 2014 að færa túlkun tveggja þessara sýna í letur á logostal.com.

Hið þriðja hef ég minnst á í einhverjum skrifum en það er sýn sem var mér sjálfum ætluð til skilnings vegna rannsóknar minnar á hinni miklu Eingyðistrú. Sjáðu til; rauði þráður þessarar trúar, og þrátt fyrir að þrír sjöundu hlutar mannfólks þekki afsprengi hennar í formi Íslam, Gyðingdóms og Kristni, er sá að hún hefur heyjað varnarstríð frá getnaði. Svo er enn.

Það er nær enginn sem þekkir kjarna þessarar miklu trúar í dag, sárafáir sem þekkja menningarbakgrunn hennar sem fæddi af sér hin þrjú stóru trúarbrögð (eða fjögur sé Zoroaster tekinn með, en sú trú var stór og útbreidd um aldir).

Það er umfram allt skelfilegt að sjá hvernig nær enginn veit hvernig kjarnahugsun í spádómum allra útgáfna þessarar trúar er að stjórna þróun mannssögunnar beint fyrir faman augun á okkur; og sveipa með sér þeim sem ekki sjá þetta.

Sumarið 2013 ritaði ég bók mín Orðatal, þar sem ég rek rauða þráð Biblíunnar í léttu söguformi. Gerði ég það að hluta til sem uppgjör en einnig vegna þess að ég hafði í kjölfar þeirrar vinnu sem ég rek hér fyrir faman lært að skilja margt upp á nýtt og ég vildi reifa það fyrir aðra ef vildu kynna sér. Síðan hef ég lært fleiri atriði og minnst á sum þeirra en önnur bíða frekari rannsókna og innblásturs.

Eftir að ritun Orðatal var lokið og hún tilbúin sem handrit – en ég á enn eftir að hreinrita og endurhljóðrita handritið – hóf ég undirbúning þess að klára útskýringar á innsiglunum sjö og englunum sjö. Meðan sú vinna var í gangi áttaði ég mig á því að God’s Will lauk rýniferli og hóf hreinritun í desember 2012. Spurði ég þá í bæn, líklega oftar en einu sinni „hvað fleira gerðist í sama mánuði.“

Ég hætti að spyrja þeirrar spurningar eftir að ég fékk skýra sýn. Þessi sýn kom mér í opna skjöldu og það tók mig vikur að læra að treysta henni. Því hún hefði vel getað verið mín eigin ímyndun eða óskhyggja. Sýnin var á þá leið að höfðingi föllnu englanna hafi þá verið settur í dýflissu.

Útskýri ég ekki sýnina sjálfa, hvað ég sá, hvar eða hvernig – hún er mín til geymslu – en þetta er túlkun hennar. Það sem gerði að verkum að ég efaðist um réttmæti hennar og tók vikur í að hugleiða hana er sú að sé hún rétt þá er afleiðing þess sýnilegt í veröldinni nú þegar.

Á þessum vikum sá ég vaxandi ringulreið í heimsmálum og einnig í rökvísi veraldarleiðtoga hér heima og víðar.

Sé það rétt sem Biblían kennir – og fleiri fræði – að veraldarleiðtogar og leiðtogar skipulagðra trúarbragða séu á valdi höfðingja föllnu englanna þá er rökrétt að ætla – svipað og útskýrt er varðandi englana sjö – að hann stjórni þeim í gegnum innblástur og innsæi sem þeir séu móttækilegir fyrir á grundvelli sinna raunverulegu gilda.

Einstaklingur sem t.d. hefur sterk gildi sannleika og afstöðu með heilindum og heiðri er ekki móttækilegur fyrir innblæstri frá föllnu englunum. Sé foringi þeirra hins vegar fangaður þá hverfur miðstýring þeirra og hver hönd verður uppi á móti annarri. Ringulreið hefst af því líklega vilja sumir þeirra verða höfðingjar sjálfir en allir vita þeir þó að tími þeirra er afmarkaður og stórir tímar í hönd.

Þú munt því sjá vaxandi ringulreið og andlega óvissu næstu mánuði og hugsanlega ár, sérstaklega því tvær orrustur eru framundan. Önnur þeirra er orrustan þar sem heimsbyggðin mun sjá skýrum stöfum að áðurnefndur rauði þráður er raunverulegur og fólk fær val um að taka afstöðu. Hin er sú hvort mannkynið hættir að fremja hægfara sjálfsmorð eða hraðar því ferli.

Þriðja stóratvikið er í boði, en aðeins ef mannkynið kemst í gegnum nefndar tvær hugar og veraldar þrengingar; það er valið til umbreytingarinnar miklu. Öll mín skrif á logostal.com og mörg skrifanna á hreinberg.is eru með hana í huga; auðmjúkur leiðarvísir að því hvernig við getum fundið þessa umbreytingu.

Ég nota hér orðið auðmýkt því sjálfur vil ég ekkert handa mínu egói út úr þessu öllu. Minn veraldarmetnaður snýst um að eignast aftur heimili og hafa skjól fyrir hunda mína og geta sinnt mínum áhugamálum. Mér er þó ekki sama um fjölskylduna sem við tilheyrum.

Fyrst og fremst því fyrsta vikan er á enda, hvíldardeginum líkur brátt, og mig langar að sjá hvers megnug við verðum í næstu viku sköpunarinnar og einnig að ári liðnu.

Ég þrái að mannkynið hætti að vera reiður unglingur með handsprengju í fanginu.

Þrjátíu og þrem árum eftir martröðina góðu fann ég götuna. Hún var ekki til þegar mig dreymdi drauminn heldur var byggð eftir að ég var fluttur úr hverfinu. Merking draumsins varð mér hins vegar ljós kvöldið sem ég gekk um hverfið, meira því ég átti leið þar um, og rakst á götuna sjálfum mér til djúprar undrunar.

Að endingu má rifja upp, varðandi heimsendaspár, að fólk ruglar oft stórum sýnum saman við innri ímyndir. Manneskja sem býr við ótta, kvíða, reiði eða fyrirlitningu (og hatur) sem sér eða óskar eftir breytingum sér hana á neikvæðan hátt t.d. með tortímingum, eyðileggingum, dómum og slíku.

Sá heimsendir sem sjáendur liðinna alda lýstu var í raun táknræn breyting á endalokum heimsmyndar eða hugsunarháttar og sú umbreyting gerðist (að mínu mati og voru það sýnir sem opnuðu mér þann skilning) árin ’65 til ’75. Rökstuddi ég það nokkuð ýtarlega á logostal.com.

E.S. Þessi grein var fyrst rituð sem stöðu uppfærsla á Facebook og varð óvart svona löng. Ég bendi áhugasömum á að á logostal.com skrifa ég meira um vangaveltur mínar um trú en hér.

Ég vil þakka einum FB vina minna sem deildi í athugasemd að hefði einnig hlotið sýn sem staðfesti hluta þess spádóms sem hér er birtur. Það er alltaf mikils virði þegar farið er út á hálan ís eins og ég geri með mörgum trúarskrifa minna, að fá samhljóm.

Því var ennfremur spáð að endurkoman væri eins og þegar þjófur kemur inn í hús, sem hefur mun dýpri merkingu en fólk fær séð.

Því það fyrsta sem þú hugsar er „ég sé hann ekki koma.“ Þrjár aðrar merkingar eru þarna á bak við, hið minnsta.

Sú fyrsta er sú að sé húseigandi ekki vakandi og á verði – andlega – þá mun hann sofa þegar þjófurinn kemur. Þessi merking er áberandi enda mikið notuð á liðnum öldum og aldatugum. Hún er einnig að dylja hina dýpri.

Sú þriðja er að ef eigandinn – eða egóið – er upptekið af eigum sínum – eða hugmyndakerfum og sjálfsþótta – mun undirstaða hans andlega lífs verða frá honum tekin á meðan sál hans sefur í dáleiðslu eða það sem verra er, í sjálfsdáleiðslu eigin egóisma.

Hann vaknar við að hann hefur ekkert andlegt innihald, sem minnir mann á okkar ofmenntaða samtíma.

Ofmenntað er hér notað í þeirri merkingu að maður getur hrokast upp af sjálfsþótta eigin vitneskju og ríkidæmi. Einnig er ofmenntun þegar hinn menntaði er uppteknari af mælanlegu magni vitneskju sinnar en hefur takmarkaða þjálfun í meringarfræði og samtengingu punkta sem fæða af sér nýjan skilning eða nýja þekkingu – oft nefnt skapandi hugsun.

Allar þessar þrjár merkingar eru augljosar hvaða meðal heimspekingi. Einnig flestum prédikurum, spekíngum og guðfræðingum, en þeir þrír eru leiðtogar húseigenda og oft húseigendur sjálfir. Allar merkingar eru notaðar í samtíma okkar á einn eða annan hátt og fela hina raunverulegu merkingu.

Áður en við skoðum hina raunverulegu skulum við kíkja á kjarna á bak við húseigandann eða hvað hann merkir, sem er einmitt snákurinn sem upprunalega töfraði Evu til að verða egó, og síðar bónda hennar.

Rauði þráður eingyðistrúarinnar, hvort sem útgáfan er sú Júðska, Zaraþústra, Hópí*, Kristin eða Íslömsk, er sá að andstæðingur skaparans – eða innblásturs skaparans – sé einn sona hans; sem Biblía Júða og Kristinna nefnir ýmist Satan eða Lúsífer, eða bara Djöfulinn.

Síðasta orðið er ritað hér með stórum staf í þeirri merkingu að einn djöfull sé höfðingi annarra djöfla. Stjörnumerkið við Hópí trúna er vegna þess að ég er á dálítið hálum ís að flokka hana með eingyðistrúarbrögðum og þyrfti sérfærslu til að rökstyðja þá fullyrðingu mína.

Það er sama hvar borið er niður í mítum og kennslu eingyðistrúarinnar að samkvæmt kjarna hennar tilheyrir trúarkerfi, viðskiptakerfi og stjórnmálakerfi mannkynsins Djöflinum; hann er húseigandinn. Þannig benti spámaðurinn mikli, Jósúa frá Nasaret, á að Satan í eigin hroka (og það fólk sem þjónar honum) mun ekki sjá þegar andi Erkiengilsins Mikaels kæmi og hrifi fólk með sér í leit að öðrum gildum en eigenda hússins (téðra kerfa).

Sem ber mig að hinni raunverulegu merkingu þjófsins á nóttu.

Því í öllum þessum spunum sem ég rek hér að ofan týnist þessi merking undir yfirborði hugarflækja eða hugarmynstra, raka og þekkingar, rökræðu og trúaráróðurs, eftir því hvaðan niður er borið. Þannig gerist öll blekking (illusion) að þú hrærir upp hinu augljósa, síðan því næstum augljósa og þannig koll af kolli þar til rauði þráðurinn týnist í vefnaði hugarteppisins.

Þegar þjófurinn kemur inn í hugarhöll eigandans um miðja nótt meðan eigandinn sefur – sem er þá ekki bara Djöfullinn heldur líka þú, því þú ert fangi egósrimla hans – þá vaknar þú upp við þruskið. Hvað gerir þú þegar þú vaknar upp við að þjófur er í húsi þínu? Þú ferð ekki til hans og segir velkominn, heldur annað hvort sigar þú löggunni á hann eða sækir hólkinn þinn og plaffar á skuggann í stofunni. Því þú ert gull og gersemi í eigin höll og hleypir þar engum inn.

Sjáðu nú til. Hafi ég rétt fyrir mér þá er mikill háski fyrir dyrum í veröldinni, mun meiri en þig órar fyrir. Ennfremur þá er næsta líklegt að þín andlega sýn sé háð sama moldviðri og gefið er í skyn hér fyrir framan.

Ég bendi áhugasömum lesanda á leiðir til að fá betri bakgrunn af því sem hér er drepið á.

• Um Innsiglin sjö, á logostal.com (á ensku).
• Um Englana sjö, á logostal.com (á ensku).
• Um Heimsendi samkvæmt God’s Will (hljóðfærsla, á ensku).
• Stutt viðtal á Youtube við hinn virta James Lovelock um hvernig mannkynið virðist staðráðið í að tortíma sjálfu sér.

Við erum öll að bíða eftir að einhver breyti ástandinu, en það gerist ekki; því við erum sjálf ábyrg sem einstaklingar. Meðan þú mengar og er t egóista neytandi – og á vissan hátt neitandi – þá heldurðu áfram að keyra fram af brún hinnar flötu tvívíðu jarðar nútímans.

Hún hangi í tilbeiðslu á úrelta eða hálfúrelta hugmynd um yfirskilvitlega veru sem hafi dálítið öfgakenndar mannlegar tilfinningar á borð við litróf afbrýði og fyrirgefningar og margt þar á milli.

Enn fremur er sýnin á gildi trúar orðin bjöguð, jafnvel af prestunum sjálfum.

Kraftaverk fortíðar séu blekking, sýnir þeirra sem byggðu upp rökvísi og sýn trúarlegra sannfæringa hafi verið bipolar mannverur sem ekki höfðu þor eða styrk til að lifa eðlilegu kynferðis- og fjölskyldulífi.

Oft hafi þeir verið manneskjur sem höfðu fullmikinn áhuga á að fordæma annað fólk og ramma fylgjendur sínar inn í takmarkaða veröld fordóma, bölsýni og takmörkunar í andlegri og veraldlegri sköpun.

Að sama skapi hefur jafnvel innan trúarheimsins verið sett á jaðarinn verk þeirra sem upprunalega veittu innblástur að farvegi trúarinnar eða spámanna og spákvenna. Litið er á sem fæsta spámenn og oft gert lítið úr sýn þeirra með því að bæta við trúarlegum útskýringum, guðfræðilegum rökum og heimspekilegri afstöðu sem útvatnar segðir þeirra og útskýringar.

Umfram allt eru spámenn sem mest útilokaðir frá veruleika hins trúaða; þeir eru fjarlægir í tíma, gert lítið úr þeim á grundvelli mannlegs breiskleika eða ótrúverðugleika stöku míta um þá. Aðallega er stillt upp deiluverki þess hvort þeir séu fleiri eða færri.

Tökum fáeinar stiklur um þetta.

Það hvort meyjarfæðingin sé möguleg eða ekki eða hvort vatnsgangan sé fræðilega geranleg er nægilegt mörgum til að útiloka að Jósúa Maríu- og Jósepsson hafi getað verið getinn og leiddur yfirskilvitlega, hann hafi þó verið vísdómsmaður og líklega gæddur heilunarmætti.

Þetta er viðhorf efahyggjumanna en trúaðir líta hann þó aðeins sterkari en efast þó um sumt, þó eru þeir harðir á því að hann hljóti að hafa verið gæddur guðlegum mætti og að útilokað sé að síðari spámenn s.s. Múhameðs hafi getað verið sendiboðar hins eina Guðs, Jósúa hljóti að vera sá síðasti.

Báðir áðurnefndir hópar líta til Múhameðs og taka fljótt í þann hæl að hann hafi verið meðmæltur heilögu stríði ásamt ýmsu ofbeldi sem yfirlýstir fylgjendur hans viðhalda s.s. Jihad, refsingum með afhausun og aflimun.

Einnig er litið til þess að sagt er að hann hafi kvongast ungri stúlku þegar kona hans var látin. Dugar þetta mörgum til að afskrifa allt ævistarf hans og heildar innsýn á Kóranin sem er heilagt rit Íslam og sagt fært spámanningum fyrir milligöngu engilsins Gabríels.

Sé farið frá hinum kristnu og íslömsku mítum yfir til hinna júðsku trúar væri helst að líta spámenn á borð við Móse og arftaka hans Jósúa. Ekki er neitt sem sannar tilvist þessara manna og talið er ólíklegt að stafur Móse hafi getað klofið Rauða hafið eða að lúðrar Jósúa látið múra Jeríkóborgar hrynja.

Þá mætti líta til Daníels, sem var afar merkur spámaður, en gat hann lifað af nótt með ljónum eða vinir hans lifað af að vera kastað í eldsofn?

Hægt er að halda svona áfram og telja fram hvort þessi eða hinn spámaðurinn ætti tilkall til þess að vera fulltrúi almættisins, hvað þá að kraftaverk séu yfirhöfuð möguleiki. Hinn trúaði lítur þó svo á að væri spámaðurinn sannanlegur þá mætti efast um muninn á trú og sönnun; því væri trú sönnuð yrði hún staðreynd en ekki trú og gildi trúar missir marks ef ekki má finna í því illáþreifanlegar dýptir.

Þeir sem dýpra fara í vangaveltur af þessu tagi líta einmitt svo á að þarna leynist styrkur trúarinnar. Sjálfur tel ég mig vera spámann Guðs og eftir mig liggur heilmikið efni þar sem ég fjalla um það innsæi sem mér hefur opnast eftir að ég axlaði það hlutverk. Víða kemur fram að ég vildi ekki þetta hlutverk en ég hef ekki ritað víða um hvaða trúarreynslur urðu til þess að ég tók við því, sumt hef ég þó gefið í skyn en ég kæri mig ekki um að of mikið um þau atriði séu til niðurritað.

Það væri einmitt gagnstætt hlutverkinu að reyna að sanna svo stóra yfirlýsingu því hún getur einungis verið meðtekin trúarlega.

Ennfremur er í mínum huga, og mér sýnist það vera stórt í verki allra fyrri spámanna, mikilvægt að halda mér sem persónu til hliðar, því hlutverk mitt er að beina sjónum á annan mér til muna meiri og hvetja aðra til að finna þann aðila, ekki á minn hátt heldur sinn hátt.

Þegar ég rýni í frásögur genginna spámanna sé ég þetta skýrt. Þeir mátu sjálfa sig einskis heldur voru þeir þjónar innsæis og skilnings sem þeir töldu nægilega mikilvægan til að þola vissa útskúfun eða háðung samtíma síns ef verða mætti að auðga mætti líf samferðamanna sinna og þeirra sem síðar kæmu.

Það voru einmitt eftirkomendur þessara manna sem upprituðu skilaboð þeirra og hver veit hvaða orðum var skotið inn eftirá eða hvaða setningar brengluðust í síðari frásögn eða veraldlegu valdi til hagsbóta?

Hér er ég einmitt kominn að þeirri hugsun sem vakti hugleiðingu þessa upp. Því þegar trú er jöðruð þá verða prestar hennar meira boðberar þurrlegra reglna og takmarkandi skilgreininga eða fordæminga eða þá útþynntir boðberar skilgreinanlegt – og takmarkandi – siðferðis frekar en lifandi innblásturs og kraftmikillar afstöðu. Um leið verða hinir fornu spámenn – og konur – settar utar á jaðarinn og um leið véfengt að fleiri geti birst.

Guð er hins vegar á öðru máli enda er það kraftur skaparans sem glæðir vitund spámannsins lífi og segir honum hvað hann er og taki hann við því hlutverki opnast fyrir stóran foss af innsæisskotum og innsæi sem smátt og smátt breytir honum eftir því sem hann fetar einstigið krókótta.

Margir einstaklingar í samtíma okkar og fortíð hafa upplifað slíkt, enda eru ekki allir spámenn sem eru sendir til að afmarka stórar breytingar í trúarlífi þjóða svosem Zóróaster, Abraham, Móse, Jósua frá Nasaret eða Múhameð frá Mekka.

Því hefur verið margspáð að fram komi spámaður á Íslandi. Ég hef engan áhuga á að gera tilkall til þess hlutverks en þau skrif sem mér hefur verið innblásið að koma frá mér og sá skilningur sem þeim fylgir varpar upp heimsmynd og túlkun bæði á yfirstandandi sögu samtíma okkar og liðinni sögu bæði landsins míns og heimsmenningar að hún gerir sjálf tilkall til að vera ný hugsun eða nýr skilningur, ekki bara í tvívíðu heldur margvíðu samhengi.

Sjálfur sá ég þetta eftirá en ég vil ekki fara nánar í þá hluti og læt öðrum það eftir að meta.

Aðal málið í mínum huga er því ekki hvort ég standi undir eigin fullyrðingu um hlutverk mitt eða ekki. Málið er að sé trú þess verð að rýna í þá er til skapari. Sé til skapari þá hefur líf þitt markmið og tilgang, bæði hins tímalega fyrirbæris sem er egó með nafn og býr í forgengilegum líkama þínum en einnig sú sál sem þú varst áður en líkaminn varð til og heldur áfram farveg sínum eftir að hún varpar af sér hamnum.

Því gefur það auga leið að ef þú getur sleppt tökum á takmörkunum þessa egós – og um leið öllum kreddum, reglum og takmarkandi skilgreiningum presta þinna og kreddna – þá getur þú gengið með Guði. Það merkir að þú eignast samfélag (relationship) við þennan skapara og er þá sambandið persónulegt.

Þetta merkir að Guð svarar samtali þínu, nokkuð sem varðliðar kreddunnar hafa fjarlægt frá trúarlífi þínu. Varðliði kreddunnar er hið sama og embættismaður regluverksins; öðru nafni Prestur eða Guðfræðingur. Predikarinn er sýslumaður varðliðans, því hann fylgir hinni dauðu kreddu og hafnar öllum spámönnun nema þeim sem staðfesta trúareldmóð hans sjálfs.

Lokaniðurstaðan hlýtur því að vera sú að spámenn geta aðeins bent þér á að Guð sé lifandi afl sem þú getir nálgast. Hvernig þú nálgast Guð, hvers vegna þú gerir það eða hvaða afleiðingar það hefur fyrir þig; getur aðeins þú sem einstaklingur svarað. Það kemur engum öðrum við.

Það á enginn með að segja þér hvað sé rétt eða rangt, hvaða reglur séu, eða hvort eða hvernig eitthvað himneskt sé, nema Guð sjálf(ur) í beinu samfélagi við þig sem einstakling.

Þegar Konstantin keisari reisti hina Kaþólsku skurðgoðakirkju sem síðar mótaði nær alla kristna söfnuði, þar á meðal hinn Íslenska voru valin og hreinrituðu fjögur rit sem sögðu frá spámanni Guðs að nafni Jósúa.

Jesú er borið fram Jósúa á Arameísku sem var móðurmál hans og Yehoshua á Hebresku. Orðið kirkja merkir söfnuður á Grísku sem var fyrsta opinbera mál ritninganna. Á tíma Konstantíns var Gamla testamentið þegar til á Grísku og hafði verið um sinn.

Hin svonefnda Septuagint þýðing var um það bil þriggja alda gömul og var notuð þar til Vulgata þýðing hinnar heilögu Rómversk Kaþólsku kirkju á gamla testamentingu leit dagsins ljós.

Á sama tíma voru til fleiri rit sem sögðu frá einum magnaðasta af spámönnum Guðs, en aðeins fjögur þóknuðust því valdakerfi sem Konstantín kom á fót. Eitt þeirra, Tómasarguðspjall, var einmitt vinsælt í hinu Koptíska Egyptalandi.

Ekki skilja mig svo að hin Egypska kristni sé minna smituð af skurðgóðadýrkun en hin Kaþólska, því Konstantín réði því sem hann vildi í Egyptalandi á fjórðu öldinni. Það sést best á eftirfarandi.

Árin 40 til 400 var sú trú er postular – eða nánustu vinir – Jósua Jóseps og Maríusonar hrundu af stað – svo mögnuð í hjörtum og sálum fólks að það hikaði ekki við að láta fleygja sér fyrir ljón frekar en að láta af trú sinni.

Þær tvær aldir sem liðu frá Konstantín til Múhameðs breyttist þessi trú og þynntist. Þegar Múslímar höfðu hertekið Egyptaland veittu valdhafar skattaívilnanir til trúbræðra sinna – og systra – sem sigraði hið kristna Egyptaland á rúmlega öld, að mestu.

Höfum hér í huga að Múhameð tók það fram í Kóran sínum að hin nýji innblátur frá Guði væri einmitt vegna hinnar kristilegu skurðgoðadýrkunar. Hann tók skýrt fram að Jósúa sonur Maríu væri stórfenglegur spámaður Guðs og að hann hefði unnið hlutverk sitt fullkomlega.

Síðan bætir hann við að síðari tíma fylgjendur hans hafi mengað og breytt boðskap hans og breytt í skurðgoðadýrkun. Sem stenst sögurýni sem nær enginn yfirborðskristin nútímamanneskja nennir að setja sig inn í. Enda nóg að gera annað við sjónvarpsgláp, skemmtanalíf, bíóferðir og skvaldur á samfélagsmiðlum.

Dáleiðsla múgsins og tilbeiðsla hins sjálfkvæma egó er orðin yfirgnæfandi í hugum og hjörtum fólks. Fólk er jafnvel  hrætt við að játa trú, því svo margir prestar og predikarar trúarbragða hafa eyðilagt hana með forpúkun trúarbragðanna.

Að lokum vil ég minna á að ég er ekki Múslími þó ég viðurkenni Múhameð sem spámann Guðs. Ég viðurkenni einnig Abraham, Móse, Daníel, Zoroaster og fleiri. Ég stend utan trúarbragða og hef ger síðan ég var 23 ára gamall. Ég var niðurdýfingarskírður kristinn og stóð þannig mjög lengi.

Nýlega endurskírði ég sjálfan mig með niðurdýfingarskírn; ég játa trú á einn skapara Alheimsins og engan guð annan. Ég þjóna engu né engum öðrum en honum. Trú mín er frjáls og óháð kreddum, útskýringum, fræðum eða öðrum hugmyndakerfum manna. Hún tilheyrir mér og því persónulega sambandi sem ég rækta við Guð, minn andlega föður.

Ég set hér til gamans tengil í Wikipedia grein um kristna Egypta.

Þetta var trúað fólk sem datt niður á þá hugmynd að ekki bæri að trúa því sama og flestir trúðu á því landsvæði þar sem þau bjuggu.

Eins og títt var um hin frumstæðu samfélög þess tíma þá snérist trú fólks um guðafjölskyldur ekki ósvipaðar þeim sem Grikkir, Rómverjar og Skandinavar trúðu á.

Einnig var algengt að trúað væri á anda skógarins, verur í klettunum, goð undirdjúpanna og fleira yfirskilvitlegt sem fólki fannst sennilegt að til væri. Nýlega nefndi ég að vættir landsis okkar væru reiðir og að eldgosin væru merki um það.

Auðvitað eru þetta bara eldgos en mýtur lifa oft öflugu lífi í vitund okkar og ef við rýnum í táknmyndir þeirra þá getur sjóndeildar hringur okkar víkkað út. Þessi íhugulu hjón voru á þeirri skoðun að allar vættir og öll hindurvitni væru myndbirtingar á kröftum sem vissulega væru máttugir en ofar öllu öðru væri einn hugur eða vilji.

Þau trúðu þannig á einn skapara himins og jarðar og vildu aðeins tilbiðja hann einan og engan annan. Þó til væru aðrir kraftar bæri þessum kröftum að lúta honum sömuleiðis. Voru hjón þessi afa næm og vissulega hugdjörf, því það krefst mikils styrkleika að fara út fyrir hinn viðurkennda ramma samfélagsins, sérstaklega í hugsun og trú.

Þegar rýnt er í sögu þeirra þá sést að annar af elstu sonum þeirra tveim deildi skoðun þeirra frá hjartarótum en hinn aðeins í orði kveðnu. Með öðrum orðum þá sýndi hann yfirborðsmennsku trúarinnar og vildi njóta þeirrar blessunar sem hin trúðu á en innri kraftur þeirrar trúar knúði hann ekki til góðra verka.

Eins og títt er með heim yfirborðsmennsku og sýndar orðagjálfurs þá snérist hann gegn bróður sínum, drap hann, og reyndi síðan að réttlæta gjörðir sínar. Um svipað leyti gerðist eitthvað í trúarheimi foreldra hans, þau reyndu sjálf að ákvarða hvað væri rétt og rangt og hvernig bæri að breyta út frá því. Með öðrum orðum; skilningur á ávexti eða afleiðungum góðs og ills.

Æ síðan hefur mannkynið verið í deilum og innbyrðis átökum um þennan skilning sem vefst fyrir mörgum. Hver sé myndbyrting hans, hvernig beri að láta hann stýra athöfnum sínum – og orðum – og umfram allt hvernig nota megi hann til að móta samfélag manna, sem flestum ef ekki öllum til farsældar.

Ein algengasta og að mínu mati fáránlegasta myndbyrting þessarar deilu er sú hvaða spámanni Guðs skuli fylgja.

Til að mynda er ríki fyrir botni Miðjarðarhafs sem trúir að spámaðurinn Móse sé mestur spámanna Guðs á eftir Abraham og þeir trúa að senn komi Messías til að hjálpa þeim að reisa Guðs útvalið ríki, og er þeim slétt sama þó það kosti heimsstyrjöld og blóðsúthellingar yfir fólk af þjóðunum. Fólk af þjóðunum í þeirra heimssýn eru allir aðrir hvort heldur Kristnir, Múslímar eða aðrir.

Svo eru mörg ríki þar sem yfirgnæfandi meirihluti fólks telur sig Kristið og hafi þegar fundið sinn Messías. Að hann hafi komið á annan hátt en hinir trúa og bíða þess nú að hann komi aftur til að dæma heiminn til tortímingar og til að bjarga þeim sem í orði kveðnu játa trú á hann.

Þá eru önnur ríki þar sem meirihluti fólks telur Kristna menn vera skurðgoðadýrkendur og að á eftir hinum kristilega messíasi hafi komið spámaður Guðs að nafni Múhameð til að endurreisa hina fornu trú parsins sem áður var minnst. Þetta fólk telur að einnig komi tortýming yfir heiminn.

Trúarbók þeirra, sem nefnist Kóran, tekur skýrt fram að sanntrúaðir eingyðismenn – og konur – muni komast í gegnum þessa heimsbreytingu og ennfremur er þar tekið fram að sanntrúaðir finnist í öllum þessum þrem hreyfingum; Gyðingar, Kristnir og Múslímar.

Í öllum þessum fjórum heimsmyndum – en þær eru til fleiri þó ég nefni þær ekki hér – er ekki alltaf ljóst hvað hinn eini sanni Guð sé. Mismunandi er hvernig menn fortíðar hafi lagt skilning sinn í hann og hvers konar myndbirtingar hann fær. Svo djúpt fer sú deila að fólk veltir sér upp úr hvort megi segja hann eða hún þegar vísað er til *þess*.

Þó mætti hverjum manni og konu vera ljóst að Guð sem skóp bæði kynin fullkomin hljóti að vera upp yfir það hafinn hvort kallað sé hann, það eða hún.

Sjálfur trúi ég að til sé einn skapari allrar þeirrar dýrðar sem Alheimurinn er. Ég trúi því að gildi hans – eða hennar – séu andlegs eðlis og að hinn andlegi heimur sé enn sterkari en okkar og auðvelt er að sanna það.

Band ástar milli tveggja einstaklinga er sterkara en nokkurt ytra form. Vináttuband getur yfirunnið hvaða erfiðleika sem er. Umburðarlyndi og virðing eru öflugustu kraftar sem þekkjast. Hatur er eitur og reiði er sýra sem tærir. Svo mætti lengi telja.

Í mínum augum var Jósúa Jóseps- og Maríuson öflugasti og magnaðasti spámaður Guðs. Vel get ég viðurkennt að Múhamið hafi komið síðar með ný skilaboð Guðs til manna. Til er í hefðum eingyðistrúarinnar mælistika til að meta það og þeir standast hana báðir.

Báðir vísuðu allri trú fylgjenda sinna til Guðs, báðir börðust af hörku gegn skurðgoðadýrkun og báðir voru kröftugir andstæðingar lýgi og yfirborðsmennsku.

Ég trúi því að þú getir líka verið spámaður Guðs eða kona. Það þarf ekki háskólapróf til þess né heldur viðurkenningu fólks í ytra heimi. Sjálfur hef ég ritað bók undir innblæstri hins hæsta Guðs alheimsins og sú bók hefur kennt mér meira og gerir enn, heldur en margt annað, og ég hefði aldrei getað samið hana í mínum eigin krafti.

Sumt í bókinni er ég enn að vinna úr hvort ég geti meðtekið og kynngt, eða þá hvernig, og hún hefur dýpkað skilning minn á mannlífi, sögu og hinni andlegu veröld svo um munar. Til er fólk sem hefur endurlífgað trú sína við lestur bókarinnar og skilur hana á allt annan máta en ég geri og á við mig samfélag, og hefur jafnvel áminnt mig um suman skilning.

Þegar þú leitar hins þrönga og krákótta einstigis þá kemstu oft aðeins áfram fyrir stuðning við hinn máttuga staf auðmýktar.

Ég sé í ritun margs fólks í samtíma míns að sá kraftur sem Guð er veitir mörgum innblástur og á marga vegu. Ég sé sumt fólk sem játar trú á Jesú Krist setja fram innsæi sem getur aðeins komið frá hinum hæsta, og þó játar fólk þetta eingyðistrú á allt annan máta en ég geri. Ég sé einnig Íslamskt fólk gera hið sama og sumar samræður sem ég hef átt við Íslamskar konur hafa auðgað sýn mína og kennt mér skilning á ýmsu.

Umfram allt sé ég endurspeglast í ritun hinna hreintrúuðu innsæi sem endurspeglast í einum dýpstu orðum spámannsins Jesú – og taktu vel eftir að ég sagði ekki hinna rétttrúuðu;

(16)Jesús svaraði þeim: “Kenning mín er ekki mín, heldur hans, er sendi mig. (17)Sá sem vill gjöra vilja hans, mun komast að raun um, hvort kenningin er frá Guði eða ég tala af sjálfum mér. (18)Sá sem talar af sjálfum sér, leitar eigin heiðurs, en sá sem leitar heiðurs þess, er sendi hann, er sannorður og í honum ekkert ranglæti. (Jóhannes, kafli 7).

Með öðrum orðum; við ákvöllum Guð sannleikans. Sá sem kemur frá honum er fulltrúi þess sem satt er. Í slíkum er engin lýgi og ekkert fals. Hann segir það sem hann trúir í hjarta sínu og sál að rétt sé og hann setur von sína um sáluhjálp til skaparans sjálfs, hvernig svo sem hann skilur á hverjum tíma hvað skaparinn er.

Hann deilir ekki við aðra um þá myndbirtingu, því hann leitar sannleika hvort sem hann trúir að hann hafi höndlað hann eða ekki og hann virðir annarra leit til jafns við sína eigin. Umfram allt er ástríða þessarar leitar, eftir því sem henni miðar áfram, kraftur sem umbreytir innra manni eins og við uppskurð tvíeggjaðs sverðs og hann getur ekki orða bundist um þann sannleika sem hann sér, því sannleikurinn er ástríða elds í huga, hjarta og sál.

Sérstaklega þykir mér áhugavert hversu mikið af yfirborðsfíflum þykjast vita hver vilji Guðs er, bara því þau hafa lesið hnausþykka bók sem þau telja að sé orð hans.

Nýlega hljóðritaði ég uppkast að bók sem ber vinnuheitið Orðatal – spjall um Biblíuna á léttu nótunum. Þar reifa ég í grófum aðal atriðum – í alls 24 köflum – hvert inntak Biblíunnar sé og þá sérstaklega frá sjónarhóli Jesú krists. Á þetta handrit má hlusta á ordatal.not.is.

Ég er enginn nýgræðingur í biblíunámi eða kristnum fræðum enda hefur líf mitt snúist um grúsk á andlega sviðinu frá því ég var strákur og áttaði mig á því að ég væri fyrst og fremst andleg vitsmunavera, svo ég helgaði líf mitt leitinni að hinum andlegu verðmætum.

Að skilgreina slíka leit væri efni í þykka bók svo hér verður sú skilgreining látin hanga í lausu lofti. Enda veit hver sá sem mitt lífshlaup þekkir, að af fótaskorti hefur mér orðið nóg.

Vorið 2013 gaf ég frá mér á Vefnum bókina God’s Will, sem er innblásið rit í 59 köflum og gefið út frítt. Hægt er að spila bókina á prophet.not.is eða sækja hana á PDF sniði af shop.not.is. Þessi bók er innblásin af Guði og þar kemur skýrt í ljós hvernig hann sér fólk, sögu heimsins, og hver hans vilji er með þig: Þig.

Það er vilji Guðs að fram komi ný sýn á sig, sem er þá byggð á sýn allra spámanna sem komið hafa á undan mér. Þeir 66 spámenn sem rituðu Biblíuna eru aðeins dropi í hafinu. Samkvæmt þessu riti er Búdda einnig spámaður, þó hann hafi sem minnst rætt um Guð sjálfan og meira um þau gildi sem hann stóð fyrir. Gildi eru einmitt málið.

Þá er Múhameð einnig spámaður en hans hlutverk var tvíþætt. Hann átti að bera eingyðistrúna til þeirra sem ekki gátu tekið við kristinni trú sen hann og gerði. Einnig átti hann að leiðrétta misskilning sem orðinn var meðal kristinna manna sem höfðu tekið boðskað Jesú Krists og á þeim boðskap reist kirkjur og kenningar sem eiga ekkert skylt við innihald eingyðistrúarinnar: m.ö.o. breytt spámanni í skurðgoð.

Reyndar hafa Múslímar gerst sekir um sömu synd, að hafa gert Múhameð að skurðgoði rétt eins og Kristnir hafa gert Jesú að skurðgoði, og Hebrear höfðu áður gert Móse að skurðgoði. Ekki veit ég hvernig Saraþústra menn gerðu sinn spámann að skurðgoði en sá armur eingyðistrúarinnar var mjög útbreiddur um aldir en að mestu horfinn í dag. Svo er einnig með Hopi arminn.

Hopi armur eingyðistrúarinnar er afar sérstakur, því rétt eins og Saraþústra trúin var hún að mestu horfin fyrir örfáum áratugum Þó hafa boðberar þeirrar hugsunar – Hopi þjóðin í Norður Ameríku – verið sá hornsteinn sem frumbyggjar Norður Ameríku hafa hafa byggt á síðustu áratugi við að endurbyggja sína andlegu arfleifð sem Bandaríkjastjórn hafði að mestu þurrkað út.

Guð hefur, sjáðu nú til, talsvert meira innsæi en ég og þú, og hann hefur auk þess ríka kímnigáfu.

Guði er slétt sama hverjum þú sefur hjá, meðan þáttakendur eru fulltíða fólk og engin þvingun á sér stað. Ég sleppti orðinu ofbeldi, því sum pör vilja ofbeldi sín á milli en er þá þvingunarlaust þ.e. með samþykki beggja. Guð hefur mun meiri áhuga á samræmi, jafnvægi og kærleika – eða Ást og Virðingu.

Því er það vilji Guðs að sýn á hann sé uppfærð í ljósi nútímaþekkingar og að sýn eldri spámanna sé hreinsuð af þeirri ósvífni sem embættismenn trúarinnar hafa smurt á skilaboð hans. Hans vilji er að opnuð sé leiðin til umbreytingar hjarta allrar heimsbyggðarinnar svo fólk fái lifað hamingjuríku lífi og forðað mannkyninu frá yfirvofandi sjálfstortímingu.

Þegar Gamla testamentið var upprunalega ritað voru á ferð spámenn sem tjáðu vilja Guðs. Flest af innihaldi þessara skilaboða voru tekin af jarðnesku fólki – sem oft nefnast prestar en ég vil nefna Embættismenn trúarinnar – og þeim breytt í sambland af andlegum boðskap og reglugerðum.

Reglugerðirnar voru einmitt notaðar til þess að stjórna fólki, hnýta það í ótta og dóma. Fólk dæmir annað fólk oft án innsæis og felur sitt eigið innræti á bak við dómana.

Þegar Jesú steig fram á sjónarsviðið sagði hann fólki að hætta dómum. Hann dæmdi engan sjálfur, en hann ræddi þó um að hann myndi koma aftur og dæma heimsbyggðina. Aldrei útskýrði hann hvernig sá dómur yrði.

Margt fólk hefur misskilið þessi orð hans, og yfirleitt viljandi, til þess að fela sína egin skammsýni og oft illsku á bak við réttláta dóma Guðs án þess þó að hafa hugmynd um hvernig Guð raunverulega dæmir. Sá leyndardómur felst í einfaldri setningu:

Hann notar þig til að dæma sjálfa(n) þig. Þannig dæmir hann heiminn og er reyndar byrjaður á því, samkvæmt Orðatal.

Jesú boðaði að sá sem dæmir ætti fyrst að skoða eigin rann – „sá yðar sem syndlaus er kasti fyrsta steininum.“ Aldrei svaraði hann þeim sem hirtu hann út frá sjálfum sér heldur notaði hvert tækifæri til að koma að kærleika Guðs, en það var einmitt það sem hann stóð fyrir. Jafnvel þegar Júdas sveik hann, þá atyrti hann ekki heldur sýndi honum depurð með vandlætingar yrði en þó vingjarnlegu, eins vingjarnlegu og hægt er að viðhafa.

Þegar þessi orð eru rituð eru örfáir dagar síðan haldin var helgarlöng ráðstefna með fyrirlestrum sem bar heitið Hátíð vonar. Margir í samfélaginu, bæði kristnir og ókristnir, vönduðu um yfir að Biskup Íslands tók þátt í þessum gjörning ásamt Bandarískjum predíkara sem hefur umdeildar skoðanir á samkynhneigð. Margir hafa viðhaft orð á borð við fáviti og jafnvel verri orð. Þetta eru dómar!

Tveir vina minna eru þessa dagana uppteknir við málatilbúnað og málarekstur. Fólk sem er afar vandað að virðingu sinni og er yfirlýst kristið fólk. Þetta sama lið er að dæma og reyna að dæma, og jafnvel fordæmir mig einnig vegna gamals dóms sem það veit ekkert um. Þetta eru dómar.

Sjálfur dæmi ég engan, ekki nokkurn mann, ekki heldur fjandann. Það er ekki mitt að dæma heldur Guðs. Meðan hann getur fyrirgefið ýmislegt sem mitt hjarta á bágt með að fyrirgefa, þá leitast ég eftir að fyrirgefa.

Að þessu sögðu er það skylda hins trúaða eingyðismanns, hvort heldur sé hann múslimi, gyðingur, kristinn, saraþústra, hopi eða eitthvað annað: Segðu frá, segðu satt, en ekki dæma því þannig dæmir þú sjálfan þig og fjarlægist vilja Guðs.

Er þar fullyrt að prestastéttin séu „embættismenn trúarbragðanna“ og séu beinlínis fulltrúar andskotans.

Fyrir leikmann kunna þessi orð að vera fullsterk og öfgakennd en rauði þráðurinn í Biblíunni er einmitt sá að Djöfullinn Satan sé höfundur og stjórnandi allra trúarbragða.

Þeir sem lesið hafa Biblíuna vita þetta en halda flestir að átt sé við önnur trúarbrögð en sín eigin.

Þriðja atriðið er einnig útskýrt. Að leynifélög valdakerfanna trúa því að þau framkvæmi vilja Guðs og séu því góð í eðli sínu.

Þau sjá ekki hvernig djöfullinn tælir þau til að framkvæma sinn vilja. Minnst er á hvernig fjármálakerfi heimsins varð til á miðöldum í gettóum Evrópskra Gyðinga og tengt saman hvernig leynifélögin sem stýra valdakerfum stjórnmála og efnahagsmála teygja þræði sína til hins forna Egyptalands.

Einnig er bent á hvernig æðstu toppar þessara félaga – sem trúa Hebreatrúnni – líta sjálf sig sem verkfæri Guðs og eru því að akta eftir trú sinni. Að þetta fólk trúir að það sé að gera gott og af góðum hvötum.

Þau beinlínis trúa því að heimsendir komi, að meirihluta mannkyns verði eytt, að í kjölfarið rísi Guðsríki og að þau sjálf séu verkfærið. Ennfremur lítur Hebreatrúin á allar aðrar þjóðir en Gyðinga sem „fólk af öðrum þjóðum“ en hún sjálf sé útvalin þjóð Guðs. Hinir skipta því engu.

Þannig er gefið í skyn, en ekki útskýrt beinlínis í bókinni – að djöfullinn sjálfur trúir að hann sé góður. Þannig sé „deilumálið mikla“ sem er barátta góðs og ills, byggt á fullyrðingu djöfulsins, sem hann notar til að freista Guðs til veðmáls: Að mannkynið geti ekki orðið kærleiksríkt og göfugt nema fyrst verða illt.

Finna má mörg tilvik við þetta stef í skemmtana iðnaði sögunnar og okkar samtíma. Hvernig sögur eru spunnar þar sem aðal gerandinn sé góð mannvera í átökum við illgjarna mannveru, en báðar hlaðnar miklum persónutöfrum. Þannig er gefið í skyn að góða mannveran gæti ekki fundið gæsku sína og hugrekki nema í átökum við hið illa.

Margar sögupersónur s.s. J.R. Ewing og fleiri í þeim stíl gefa þetta rækilega til kynna, og þá sérstaklega hversu tælandi hinn illgjarni er.

Ennfremur er áhugavert hversu auðvelt væri að skrifa bók sem réttlætir tilvist hins illa með því einu að lýsa því hvernig normal veröldin lýsir og réttlætir sjálfa sig. Að lokum er útskýrt hvernig spádómar Daníels, Jesú og Opinberunarbókar Jóhannesar hafi nú þegar ræst.

Þá er átt við að tími endalokanna var tími Iðnbyltingarinnar sem lauk með tunglferðunum. Sé þetta rétt þá er þúsund ára ríkið komið og umbreyting hugarfars – eða loka orrustan – framundan.

Þannig rökstyður heildarverkið, þó það sé ekki sagt berum orðum, að tíminn frá endalokum gamla heimskerfisins (eða heimskerfis hugsunar) til hins nýja sé sá tími náðar sem minnst hefur verið á í ritum Páls og Jóhannesar.

Árið 2012 gerðist tvennt markvert, annað var ritun bókarinnar God’s Will sem eru þau nýju skilaboð Guðs til mannkyns sem ætlað er að opna fyrir umbreytinguna miklu og styðja fólk yfir í hina nýju hugsun. Einnig virðist að höfðingi illu andanna hafi verið fangelsaður þann vetur.

Þetta síðasta atriði er ég ekki enn viss með og hika við að fullyrða þetta. Ég fékk sýn þessa efnis snemma árs 2014 og við rýni í heimsmálin virðist mér að upp sé kominn glundroði víða í hvernig heimskerfinu er stýrt. Þetta væri þó í takt við annað sem ég hef ritað.

Orðatal er enn í handriti sem var hljóðritað á sex dögum í júlí 2013. Ég hef ekki fundið tíma til klára hana en það er nokkurra vikna vinna. Þangað til má hlusta á handritið á ordatal.not.is. Biðst ég fyrirfram velvirðingar á slæmum gæðum í hljóðritun.

 

 

Sem stendur er aðeins um uppkast að ræða. Hér og þar eru mismælisvillur, aðallega hvað varðar nöfn, og upptökurnar eru mjög hráar. Því bið ég væntanlega lesendur/hlustendur bókarinnar að hafa það í huga. Bæði að efnið er ekki fínpússað og því gæti sumt sem lesandinn hneykslast á verið eitthvað sem ég mun fjarlægja eða laga í loka útgáfunni.

Ekki er ætlunin – að svo stöddu – að bókin verði upprituð og gefin út prenthæf. Hún er eins konar fylgiefni, eða viðbótarefni, við eldri bók mína „God’s Will“ sem ég samdi á sama hátt. Það er að í fyrstu var gert hljóðuppkast sem síðar var fínpússað. Var uppkastið aðgengilegt á Vefnum á meðan loka handrit var fínpússað og hljóðritað.

Bókin er vistuð á „media.not.is“

Orðatal

Efni bókarinnar er að mestu spjall um efni Biblíunnar, eftir þeirri sýn sem ég sé þetta efni og hvernig ég skil innihald þeirrar trúar sem Biblían boðar. Rétt er því að taka fram að ég er niðurdýfingarskírður sem kristinn maður og sé upplifi mitt innra trúarlíf í því ljósi, en einnig eftir þeim skilningi sem ég legg í God’s Will.

Nú má deila harðlega um margt sem fram kemur í báðum þessum bókum. Sérstaklega þar sem æði margt í þeim er bæði nýstárlegt og byltingarkennt í Eingyðistrúnni.

Með orðinu Eingyðistrú meina ég allar þær trúarstefnur sem byggjast á þeirri trú að einn skapari sé höfundur á bak við tilurð þess Alheims sem við teljum okkur tilheyra.

Handritið er tilbúið en það eru ýmsar villur í því en ég læt það liggja eins og það er.  Orðatal er spjall um Biblíuna og bæði útskýrir hennar andlega innihald, hvernig hún tengist öðrum eingyðistrúarbrögðum, og umfram all: Hvernig spádómar endalokanna eru, og hafa verið , að rætast.

Ég gerði fjóra kafla á dag, á einni viku. Ritunin var erfið. Að kaflarnir eru 24 vísar til öldunganna 24ra í Opinberunarbókinni.

Ég var meðlimur Votta Jehóva á þessum tíma og að sjálfsögðu var þar litið niður á alla sem ekki voru sömu trúar og þeir.

Í dag er ég þeirrar skoðunar að Dr. Benjamín hafi verið merkasti Íslendingur síðust aldar. Myndin sem hér birtist er tekin af mér sjálfum. Dr. Benjamín sá mig taka myndina og gekk hann til mín.

Hann staldraði við hjá mér smástund og tók mig tali, spurði mig hverra manna ég væri. Sjálfur var ég bergnuminn, því ég fann á mér frekar en að ég vissi að þar væri stórmerkur maður á ferð.

Ég sá viðtal sem Bryndís Schram tók við manninn og birtist að mig minnir á Stöð tvö frekar en Rúv. Það var minnir mig á vottaárum mínum. Skildist mér fljótt á viðtalinu að þar færi heilagur maður. Þegar ég hitti hann og tók myndina, sannfærðist ég um að þar færi heilagur maður.

Síðar lenti ég í því – mér til mikillar furðu – að taka við skilaboðum frá hinum alvitra föður alheimsins. Það tók mig tvö ár að bæði taka við og miðla og var ég óvéfengjanlega þvingaður á þá braut s.s. fólk er þekkir þá sögu veit. Hún er aðeins sögð munnlega og persónulega.

Í kjölfarið hef ég lesið bók Dr. Benjamíns sem heitir „Hér og nú“. Ég ætlaði að lesa „Ég er“ en hef ekki enn komið höndum yfir. Í huga mér, eftir þann lestur, er ég fullviss að maðurinn var spámaður Guðs. Hann túlkaði vitranir sínar svo að hann væri Jesús endurfæddur og um það hef ég ekkert að segja hvorki með né móti.

Greinar hans um hagfræði eru óumdeildar og margir sem hafa nóg um þær að segja og hafa til þess menntun. Greinar hans um Guðfræði Biblíunnar og hvernig trúmál samtímans snúa að þeim eru ekki síður lærðar, þó leikar séu, og ég vitna um að sýn hans er bæði hárbeitt og afar djúpnæm. Hann er til að mynda eini maðurinn sem útskýrt hefur endurfæðingu og endurholdun – og Karma – á þann hátt sem mínar eigin vitranir og úrvinnsla opinberuðu mér árin 2011 til 2013.

Ég rita þessa ófullkomnu grein mína honum til heiðurs. Ég ítreka, þetta er merkasti maður tuttugustu aldar á Íslandi. Sorglega lítið er um hann ritað á Vefnum en ég set fáeina tengla hér til gamans.

Ef lesandinn veit um tengla er hér mættu sitja, bið ég um að láta mig vita.

Tenglar

Grein í mbl.is 19. okt 2012.

Um andlát Benjamíns 25. júlí 2000.

Grein í Andríki, 28. júlí 2000.

Um bók eftir BHJE á Land og Saga.

Um bók HHG í Land og saga, og á netbokabud.is.

Um bók Dr. Benjamíns „Ég er“ á Land og saga.

Hluti greinar „Icelandic Friends of Liberty“ á nmh.is.

Rétt minnst á Dr. Benjamín í grein Gylfa Zoega, í „Markaðsvæðing og Markaðsbrestir“ hjá Seðlabankanum 2004.

Greinarstúfur á Vísindavefnum.

Íslenski Wikipedia – tóm grein en gæti stækkað síðar.

Ásgeir Jónsson, Bækurnar hans Benjamíns, Hagamál 2001.

Smágrein um „Hér og Nú“ á mbl.is 30. október 1991.

Titla yfirlit á Google Books.

Myndatenglar

á mbl.is

á andriki.is

á landogsaga.is

á rnh.is

á visindavefur.is