Fyrst fékk ég efasemdir um Einstein þegar ég las mér til um Heisenberg og Bohr. Því þá mundi ég hvað Gunnar Dal hafði skrifað um Einstein  varðandi skammtakenninguna, og að hann hefði unnið með öðrum í fáein ár að hönnun þeirrar hugmyndar sem frumeindahraðlarnir (CERN er frægastur) vinna eftir.

En þeir áttu að afsanna skammtakenninguna en reyndust sanna hana; en það er einhver fnykur af þeim spuna.

Svo sat í mér eftir lesturinn á Saga Tímans eftir Stephen Hawking einhver skuggamynd í huganum sem ég var ekki að ná að draga fram með morkunkaffinu.

Mér fannst sú bók verulega skemmtileg og óvitandi sýndi Hawking mér að alheimarnir eru líkara fractal, eða köggluðum spörðum í kindaþörmum, en því sem ég „á að trúa.“

Mér fannst einnig hugmyndin um „event horizon“ vera tær snilld og það má útfæra hana á ýmsa vegu – hugmyndalega séð – en það var samt þessi skuggi. Ég lét hann þó til hliðar í langan tíma. Hins vegar áttaði ég mig á því með árunum, sérstaklega varðandi risavöxnu hraðlana sem eiga að vinna með og hjúpa öröreindir að eitthvað var ekki að virka í jöfnunni.

Öröreindir eru svo smáar og torkennilegar samkvæmt skammtafræðinni að þær eru á mörkum hins veruleikaskynjaða heims sem við erum í. Kvarkapörin vita ekki sjálf hvort þau eru til, hver sé í réttsælissnúning eða í rangsælissnúning, eða yfirleitt að þau séu pör, fyrr en í þau er rýnt. Í skammta-eðlisfræði er sumsé eindin sem í er rýnt og rýnandinn orðin samverkandi.

Jiddu Krishnamurti nýtti sér þetta í heimspeki sinni án þess að segja frá því og ég dáðist að því þegar ég sá það, því ég hef ekki tekið eftir að neinn annar en ég hafi tjáð sig um að hann hafi gert það, og þegar ég sé eitthvað svona þá finnst mér ég vera spes. Eins og gaurinn sagði við dömuna í „As Good as it gets“ þá elskaði hann að sjá að hún væri frábærasta kona á jörðinni, því enginn annar sá hið dulda.

Sem er einmitt það skemmtilegasta við heimspekigrúsk, að finna helli í fjallinu, perlu í dýpinu, eða stjörnu á bak við stjörnu, sem bara þú sérð. Þegar aðrir sjá það líka, viltu helst komast í eitthvað nýtt.

Rétt eins og fyrstu landkönnuðirnir sem fór um ókunnar heimsálfur og héruð; að finna eitthvað sem fáir hafa fundið áður.

Þannig er það einmitt sem ég endaði – eftir alls kyns hugarranghala – með hugtakið Skammtalýðræði. Ég hef ritað dálítið um hugmyndina og gert myndskeið með forspjalli um það (á ensku) en rakst í vetur á myndskeið eftir John Keane stjórnmálaprófessor þar sem hann hafði greinilega fengið skylda hugmynd og notað sama hugtak.

Í ljós kemur á næstu öldum hvort hugtakið verður fullmótað af þriðja aðilanum og hann Einsteinaður. Því þegar einhver er tekinn og honum eignaður heiðurinn af einhverri góðri hugmynd og síðan gerður að Ækoni; þá er verið að fela eitthvað sem hinn upprunalegi hugmyndasmiður er of heiðarlegur til að fela.

Hér er nebblega málið sem smátt og smátt gerðist með skuggann. Í hitteðfyrra las ég „The Grand Design“ eftir Hawking (og samhöfund með flóknu nafni) og það er engu logið á kappann; hann er snillingu. Loksins byrjaði ég að sjá skuggann. Því bókin segir þér ekkert, heldur skautar yfir helling af kenningum. En þú gagnrýnir ekki Hawking!

Maðurinn er svo hrikalega virtur og dáður sem stærðfræðingur, enda er hann í sömu stöðu og Newton hélt á sínum tíma! Auk þess er ekki hægt annað en að dást að manni sem svo hetjulega hefur lifað með sjúkdómi í áratugi, þegar sami sjúkdómur drepur flesta á tveim árum. Hann er Ikon, sjáðu til.

Svo hér kemur næsta mynd á skuggann. Um sama leyti rakst ég á síðu um fyrri konu Einstein og hvaða þátt hún er talin eiga í þróðun afstæðiskenningarinnar.

Sú saga er rakin mjög vel, og tveir punktar bætast við hana. Í fyrsta lagi er mjög undarlegt hvernig Einstein kom fram við þessa konu og sameiginleg börn þeirra frá upphafi til enda. Hins vegar er áhugavert að vísindaelítan verndar Ækonímynd hans algjörlega fyrir nokkru spjóti úr þessari átt, en ekki með rökum heldur þögn.

Þögn er besti fnykur í heimi þegar skuggamynd skýrist í morgunþokunni.

Myndin tók þó á sig fullnaðarblæ nýverið að ég grúskaði eina kvöldstund í greinasafni Hawking á hans einkavefsíðu. Fann ég þar margt skemmtilegt til lestrar en skyndilega dró ský fyrir sólu og ég sá. Sex tíundu hlutar alls sem ég var að lesa voru hugmyndafantasíur rammaðar inn í vísindabúning. Hversu margt í veruleika okkar er þannig, án þess að við sjáum það?

Saga tímans, Afstæðiskenningin, skurðgoðadýrkun vísindanna; allt hrundi eins og spilaborg fyrir augunum á mér. Ekki það hvort við getum smíðað kjarnorkusprengju, þotuhreyfil eða konur riðið út um allt vegna pillunnar. Vísindin hafa áorkað miklu. Heldur skurðgoðadýrkun vísindaheimsins sem dáleiðir þig, ekki með rýni í aðferðina heldur höfundinn.

Í annan fótinn áttu að fara út fyrir rammann en ef þú gerir það ertu útlægur (ostracized). Nefna mætti mörg dæmi – en John Lovelock er mitt uppáhalds – auk þess sem þetta er bara greinastúfur.

Skurðgoðadýrkunin tilnefnir nebblega hverja þú átt að tilbiðja í átrúnaði þínum, hvernig þú átt að gera það, hverja þú átt að útiloka; og gefur prestum skurðgoðsins vald þitt. Þetta er þannig með öll trúarbrögð. Svo ég ætla að stinga nokkrum vúdúprjónum í dúkkuna.

Kanntu stærðfræði Evklíðs? Hefurðu rýnt í stærðfræði Pýthagórasar (annan en hornareikninginn)? Hefurðu lært Pascal stærðfræði eða geturðu notað Arkímedes nálganir? Vissir þú að Newton fann upp Calculus til að reikna feril himintungla?

Vissir þú til að mynda að fyrir nákvæmlega öld vissum við ekki að til voru vetrarbrautir fyrr en Edwin Hubble fór að reikna út ljósbrot? Vissir þú að allt sem er vitað um alheiminn utan við landamerki lofthjúpsins er reiknað út frá ljósbrotum og ljósrafssjám? Vissir þú að öll steingervingafræðin eins og hún leggur sig, og allar teikningarnar, eru 80% skáldað í eyðurnar?

Aðeins ef þú getur svarað þessum spurningum játandi, geturðu séð í gegnum og skilið útreikninga Frú Ænstæn, og skilið hugleiðingar Bohr og Heisenberg. Aðeins þannig geturðu skilið hvers vegna Herra Ænstæn gat varla prumpað eftir skilnaðinn; og þá blasir við þér hið helga vél skurðgoðsins.

Ekkert er eins og þú heldur, því það sem þú heldur er vökudraumur þess sem þú heldur að sé veruleiki, og þú þekkir ekki frumforsendur þeirra sem mötuðu þig á hvað þú ættir að halda; og menntunin þín var ekki hönnuð þannig að þú gætir rýnt í skuggann. Auk þess sem samfélagsmótunin hefur kennt þér að betra sé að vera dáleiddur í kirkjunni en liggja svangur innan um legsteinana úti.

Tökum snúning á heimsmynd, rett sison, svo þú sjáir betur hvað fyrir mér vakir. Því ég hef enga ástæðu, hvorki trúarlega né vísindalega, til að efast um vísindalegar aðferðir, getu, og þekkingu þeirra vísindamanna sem helga ævistarf sitt því að afla mannkyni nýrra sýna og staðfestinga á einhverju sem við teljum vera veruleika.

Við hin ólærðu megum þó einnig spyrja og satt að segja er ég með eina stóra spurningu á bak við eyrað. Hvort eyða vísindamenn meiri tíma í að efla tilgátur sínar eða vefengja? Þegar Stephen Hawking ákvað að reikna út hvort Stóri Hvellur væri líklegur, reyndi hann þá fyrst að reikna út hvort hann væri ólíklegur?

Skoðum til að mynda heimsmynd þeirra manna sem fæddust á Endurreisnartímanum og fæddu af sér nýja kynslóð vísindahyggju.

Spyrjum okkur sem snöggvast hvers vegna þeir fóru allir út fyrir heimsmynd Kaþólsku Kirkjunnar? Ekki nærri því allir fóru þeir út fyrir Guðstrú, og síst Newton, en með því að nota þessa menn gat engill safnaðarins í Sardis mátað engil safnaðarins í Efesus; skák en ekki ennþá mát.

Satan er ljósengill upplýsingar en Mikael arkarengill er ljósengill uppljómunar. Sá fyrrnefndi sameinar með sundrungu hugans en sá síðari með innri frið sálar. Englar safnaðanna sjö, sem allir eru lénsherrar höfðingja síns, berjast innbyrðis og síðan Satan var fangelsaður hefur barátta þeirra magnast í heiminum og sundruning verður æ ljósari dag frá degi, og að ætla sér að rýna í sundrunguna og ráða eitthvað vitrænt úr henni mun æra óstöðuga enn frekar.

Ef heimsmynd Efesusmanna væri enn hin flata jörð með sólina á hringferð í kringum sig og ef fólk tryði því enn að hinn Míþraski hálfguð hefði skapað veröldina á sex dögum; þá væru vísindi með verulega flotta útskýringu á því og mjög erfitt að ráða í það og þú yrðir jafn hliðsettur (marginalized) fyrir að gagnrýna þau vísindi og menn eru í dag fyrir að gagnrýna guðleysisvísindi samtímans.

Bæði þessi vísindi eru hluti hinna sjö meginstrauma og þú getur treyst því að til eru fimm aðrir vísindastraumar. Nefna mætti hugmyndina um hola jörð eða sýndarveruleikajörð og erum við þá komin með fjórar heimsmyndir. Hverjar myndu hinar þrjár þá vera, og hvernig myndi heimsmynd okkar vera í hverri þeirra og þær vísindafræðigreinar sem myndi sanna þær?

Rétt eins og ég nefndi fyrr; vísindamenn okkar heimsmyndar eru uppteknari við að sanna heimsmynd okkar en véfengja, rétt eins og vísindamenn Kaþólskunnar gerðu á sínum tíma og margir gera enn. Til er hafsjór af nútímaefni sem reynir að sanna hina flötu jörð, holrýmisjörð og sýndarveruleikajörð.

Það er alltaf eins innan heimsmyndar sem er trúað; meginstraumur hugans innan þeirrar heimsmyndar flýtur með en ekki á móti.

Þó eru alltaf mótvægisraddir, og þær eru fáránlegar á meðan þær eru fámennar. Svo hver er mín heimsmynd? Ég hef margsagt að ég trúi því sem vísindin segja um Atóm, DNA, Mikla Hvell, Kjarneðlisfræði og Skammtafræði, Erfðamengi, Þróunarkenningu og hvaðeina.

Ég hef hins vegar hvergi lýst því yfir að ég trúi þessum kenningum sem endanlegum sannleika, heldur að ég trúi að þessar kenningar séu besta módelið til að skoða veruleikann á þessum stað í tíma og rými sem við – eða vitund okkar – er stödd.

Í fyrra spurði ég tré – því tré er ein af elstu lifandi lífverum jarðar sem hægt er að tala við (vitund við vitund. Ég spurði „þið eruð elsta vera jarðar, erum við sköpuð eða þróuð?“ Tréð svaraði í óm þagnarinnar (vitund við vitund) „hvorugt, við erum innblásin (inspired).“ Þetta er lausleg þýðing, því ég spurði með enskum hugorðum.

Þessi heimsmynd er þriðja skýringin á tilurð efnisheims og mérvitanlega eru það bara trén og grasið sem hafa þessa sýn. Ég hugleiddi þetta mánuðum saman þar til mér vitraðist sú sýn að við erum að skapa alheiminn, þ.e. sálir okkar sjálfra.

Lengi hef ég haldið því fram svosem fram kemur í enskri bók minni „The Process of Positive Willpower“ og víðar, að egóhugurinn og líkaminn er aðeins myndbirting á broti þeirrar Sálar eða Sjálfs sem ég eða við erum. Að sálin sem skapar okkur sé eilífur kraftur, innrammaður í eðli Alheimisins, og að þessi sál sé sköpunarkraftur.

Ég er einnig á því að dáleiðslu og blekkingaheimur föllnu englanna snúist um að véla okkur frá þessari sýn og dáleiða okkur. Með dáleiðslu á ég við tvennt. Annars vegar að hugarmengi okkar og hugsanamynstur eru bundin í farvegi sem við kunnum ekki að efast um eða brjótast út úr. Hins vegar að blinda okkur á ægimagnaðan kraft okkar eigin sálar.

Satt að segja held ég að þetta síðara atriði sé Alheiminum nauðsyn, því sálnaþroski fólks er almennt í svo miklu myrkri, hatri og ótta, að væri hann leystur úr læðingi of hratt myndi sá dimmi kraftur verða svo magnaður að hinn þekkti Alheimur – sem er skynjaður (perceived) myndi farast í miklu stærri hvell en Mikla Hvell.

Eins og Inspector Morse sagði „I don’t assume, Lewis, I deduce.“ Nokkuð sem samtími okkar á enn ólært.

Því meira sem þú lítur í kringum þig í okkar sýndarmenntaða samtíma, því meira sérðu múginn sem dáleiddan skríl, uppfullan af sýndarhugmyndum um sjálfan sig, jafn stjarfdáleiddur í innkaupaferð eða við sjónvarpsskjáinn og múgurinn á torginu forðum þegar Giordano Bruno var brenndur.

Lífið  er betur mælt í trú fólks á sjálft sig og getu til að lifa sínu dags daglega lífi í virðingu, bæði við sjálft sig og aðra.

Því miður er mikið af orðagjálfri manna, bæði í stjórnmálum og í verkalýðs forystunni, eins konar belgingur sem minnir á málshátt um tunnur.

Ég hef verið án starfs, nauðugur viljugur, síðan í desember 2009. Forsaga þess er rakin í bók minni „Varðmenn kvótans“.

Ef þú segir upp starfi áttu rétt á bótaleysi í tvo mánuði. Takir þú því þannig, en það er hugsað sem refsing, gæti það orðið tími bæna og föstu. Nú kann að vera að þér sé þröngvað til uppsagnar og sért ekki af eigin vilja kominn til dýrðarlands Atvinnuleysisstofnunar og Félagsþjónustu.

Ekki er víst að þú veljir heilsubrestinn sem sumir falla í þegar þrekið brestur eftir áralanga baráttu fyrir réttlæti, sanngirni og mannvirðingu.

Hafðu af því engar áhyggjur, því þar eru allir lærðir á gömul Nasistafræði tilbúnir að skella stjörnu á vinstri arminn þinn. Þú færð að biðja og svelta í tvo mánuði. Minnsti misskilningur á þeirra frelsandi uppeldisreglu kostar þig alla björg og sá dómur endist árum saman.

Það er mikill misskilningur að fólk velji þennan farveg. Fólk vill vinna fyrir sér..

Lög gera ráð fyrir að þú eigir þó rétt á tekjutengdum bótum í þrjá mánuði, svo ef þér leiðist fastan áttu rétt á næstum fullum launum. En nei, ekki ef þú segir upp og alls ekki hafir þú verið hjá ríkinu. Svei þér segir reglugerðin. Því ef þú varst ríkisstarfsmaður og var sagt upp, þá ertu án forsvara, því ríkisstarfsmanni er sagt upp eftir reglum sem sanna að hann sé allra góðra hluta óverðugur. Eins og allir vita missir þú tekjutengingu segir þú upp sjálfur.

Sá ráðherra sem var æðsti yfirmaður Vinnumálastofnunar, á þeim tíma sem mín svipugöng mynduðust, lét hafa eftir sér að þeir sem ekki vildu vinna ættu ekki að þurfa aðstoð. Sami maður hafði rukkað ráðuneytin um milljónir í laun sem lögfræðingur síðustu tvö árin áður en hann komst á þing. Í dag gefur hann þér þá ímynd að skeggið geti falið hörkuna og metnaðinn í augnaráðinu. Fyndið? Já, fólk er fyndið.

Fyrst er boðunarbréf frá yfirstjórn stofnunar, séu viðbrögð þín óviðunandi eða yfirstjórn sannfærð um óverðugheit þín færðu áminningu, að mig minnir þarf tvær áður en sparkið kemur. Í mínu tilfelli var beitt svæsnu einelti og þröngvun. Svo langt var gengið að sviðsstjóri og minn næsti yfirmaður kom þrívegis að máli við mig og með blíðmælgi reyndi af fremsta megni að sannfæra mig um að best væri fyrir mig að skrifa reisupassann sjálfur.

Það var þegar út var komið sem ég kynntist því hvernig forstjórinn, sérhæfður í mannréttinda lögum, hafði snúið mig út á gaddinn óverðugan. Nánar fer ég ekki í það hér enda rækilega útskýrt í fyrrnefndri bók minni „Varðmenn kvótans”.

Hins vegar sló það mig hve grimm Vinnumálastofnun, útvörður Íslensks velsæmis í okkar góða samfélagi, beitir fólk sem hún getur neglt upp við vegg.

Eftir fyrsta árið í atvinnuleysi, löngu búinn að gleyma baráttu hinna fyrstu tveggja mánaða við brauðfæði heimilisins, og enn ekki búinn að finna viðsnúning í baráttu við þunglyndið, var bíllinn tekinn. Hálfu ári síðar var íbúðin boðin upp. Hálfu ári síðar var síhækkandi matvöruverð að sliga heimilið og aðal fæðan orðin ódýrt ristað brauð eða allra ódýrasta pastað. Þannig má treina fram lífið fyrir 380 krónur á dag tvær vikur í mánuði, samt fitnar maður því líkami sem býr við einhæft og snautt fæði safnar því sem hann nær úr glúteninu.

Ári síðar taldi ég saman að ég hafði leitað til yfir 300 fyrirtækja um vinnu og reyndar fengið fáein viðtöl. En fortíð sakamanns er til trafala og Netið gleymir engu, þar er allt eins og það hafi gerst i gær og fyrirsagnir duga mörgum til að dæma. Þegar þetta er ritað er stutt í að ég fell út af opinberri sakaskrá og samskonar góðborgarar og sviptu mig framanum eru enn í þeim stöðum að gætu veitt mér meðbyr til nýs starfs.

Átti ég það skilið að missa allt? Líklega. Enda veit gott fólk hvað varmennum er fyrir bestu.

Í dag datt upp úr mér í samtali að ég sé ekki eftir einum degi í þessari baráttu. Hún hefur kennt mér að sjá það góða í öðrum, í sjálfum mér og í trú minni á góð gildi lífsins. Útsjónarsemi, þolgæði, umburðarlyndi, innsæi, kyrrð (sjónvarpið var selt fyrir mat fyrir 18 mánuðum), nægjusemi (hafði síðast efni á fatakaupum fyrir þrem árum) og umfram allt fyrirgefningu. Að geta látið af reiði, biturð og sárindum er list.

Er ég kannski að skrifa af fyrrnefndu eða síðari hvötum? Hvötin er einföld gæska.

Að læra að lifa utangarðs – sem áhorfandi á samfélag í kvöl – og hafa sjálfur endurlært gildi lífsins, að hafa lært að njóta hvers dags sem rennur og meta að umfram allt á ég sjálfan mig, að ég á mitt líf og ég á minn huga óskertan, og að hafa öðlast vald yfir eigin tilfinningum og lært að sjá eingöngu hið góða í kringum mig. Slík saga er þess verð að vera sögð. Hún minnir mig á, og vonandi þig, að lífið er meira en glys og yfirborðs fágun orðagjálfurs og sýndarmennsku. Að lífið sjálft, og sá kærleikur sem skapaði það, er hið eina sem skiptir einhverju raunverulegu máli.

Fyrir Guðs náð fannst annar bíll fyrir smápenínga, en að lokum var klippt af honum. Ódýrum 100.000 króna bíl sem ég fékk lánað fyrir, hálfu ári eftir að Lýsing rændi eign minni í þeim fyrri. Það hafði því miður ekki verið nokkur séns að borga bifreiðagjöld eða tryggingar. Svo það var rétt af fulltrúum góðborgara að klippa af bílnum. Sjálfur valdi ég að fagna því tækifæri að ganga í bæinn með bakpoka þegar kaupa þarf í matinn eða greiða reikning.

Ekki ósvipað því þegar síminn lokaði, enda engin tök á að halda síma og neti opnu. Þá lærði maður að nota Nova frelsi og smámsaman minnkaði tengslanetið niður í þann hóp sem notar Nova. Að hringja í hina kostar penínga sem ekki eru til.

Þegar fyrri tönnin brotnaði var í boði að draga hana úr fyrir 40.000 eða láta setja skrúfu og gervitönn. Læknirinn mælti með síðarnefnda kostinum, því hann telur að það hlífi tönnunum í kring. En það hefði kostað 9 sinnum meira. Í síðasta mánuði brotnaði sú síðari og það kostar 12.000 krónur að kíkja til læknis og láta skoða brotið, það verður vonandi hægt í næsta mánuði.

Er það skortur á réttri næringu eða aldurinn sem er að bíta þær úr mér veit ég ekki. Ég hlakka til að hafa efni á að læknir þjónusti vinnukonurnar*.

Okkar nútíma samfélag lítur ef til vill á erfiðleika sem eitthvað sem enginn maður ætti að þurfa að upplifa. En þeir eru góðir, ef þú nýtir þá til að umbreyta sál þinni og læra að njóta stundarinnar og án þess að þurfa að eiga. Það er betra að vera en að eiga. Það voru mín sjálfsögðu mannréttindi – segði ég forstjóranum fyrrverandi, sem nú er í pólitík – að fá að læra gildi lífsins, frumlífsins. Það var erfitt en ég lærði nýtt hvern einasta dag.

Blöndunartækin biluðu á baðinu í fyrra, hálfu ári fyrr bilaði heitavatns kraninn á baðherbergis vaskinum. Fyrir hvorugu er til peníngur. Illu heilli er í boði sundkort handa atvinnulausum. Þannig hefur verið skrölt í sund annan hvern dag í á annað ár. Það er í raun betra bað en heima. Hins vegar er ég ekki lengur á skrá atvinnulausra hjá Vinnumálastofnun.

Þar með gerist tvennt: Ég er kominn á féló en þar er ekki í boði sundkort. Svo þvottapokinn dugar við eldhúsvaskinn. Því næst er ég dottinn út úr opinberum tölum um atvinnuleysi, ásamt hundruðum annarra. Það er til matur í dag og restin hlýtur að reddast.

Páll postuli skrifar í Korintubréfinu skemmtilega setningu. „Nú varir trú, von og kærleikur, þetta þrennt. En þeirra er kærleikurinn mestur.” Ég er í dag sammála. Trú á Guð, gæfuna og morgundaginn er þín besta eign. Von um að trúin haldi þrátt fyrir mótvind lífsins, er styrkur sálar þinnar. Kærleikur til annarra og von um smá handa þér, er eins og ljúf morgundögg að sumri, eða björt vetrarsól í skammdeginu.

Án kærleika væri lífið ekki þess virði að gefa því nafn.

Njóttu hvers dags sem þú vaknar. Fagnaðu hverju skrefi sem í honum felst, hvort sem það er skref upp eða niður. Það er lífsskref. Heilsa þín og kraftur, það eitt að vera til. Það er það eina sem þú átt, varðveittu það vel, og sýndu öðrum umburðarlyndi því þeir eru á sömu braut og þú. Allar hugmyndir sem sveima þar á milli eru bara hugmyndir.

Guð blessi þig, og okkar ágæta samfélag. Umfram allt varði hann veg þess til heilunar og framfara.

Ég geri mér ljóst, kæri lesandi, að þessi greinarstúfur mætti pússast betur í setningabrag og efnisgreinaröðun. Vafalaust mun ég endurrita hann, einn góðan veðurdag, og í sannleika sagt hef ég forðast að skrifa um einkahagi síðustu ár, því tilfinningar vefjast um lyklaborðið og þvælast fyrir fingrunum. Hafir þú endst í gegnum greinina þakka ég þér umburðarlyndið.

* Bók Salómons, Prédikarinn, (eða Ljóðaljóðin) í Biblíunni kallar tennurnar vinnukonur.

Skilgreining á samtímanum: forseti öflugasta herveldis sögunnar og verstu stríðsglæpaþjóðar frá upphafi hernaðar er handhafi friðarverðlauna Nóbel, sem aftur byggja auð sinn á einkaleyfum á sprengiefnum sem notuð eru í stríðstól.

Íslenska þjóðin kýs aftur og aftur stjórnmálafólk sem lýgur, sem gefur bankaveldinu nokkur hundruð þúsund milljónir, sem síðan lætur Sýslumenn bera fjölskyldur á götuna svo banksterarnir geti jafnað út eignakladdann og grætt meira, og lögregluÞJÓNAR elítunnar framfylgja „ólögum eyða.“

Þessi ófreskja er krabbamein hugans og þú sérð það hvarvetna, hvernig þessi klafi andans er að drepa okkur.

Allir vafrar leyfa í dag svonefnt Tabbed Browsing eða Flippað vafstur – svo notað sé slangur. Þú getur í dag athugað tölvupóst, gúglað til hægri og vinstri, fylgst með fréttasíðum á víxl og með tveim vöfrum haft tugi flipa opna samtímis.

Smám saman ágerðist fíkn mín í vegginn. Þar sem ég er grúskpælari og er virkur í að láta frá mér það efni sem ég er að grúska í – hvort heldur það eru innri pælingar og lífsreynslur eða þekkingarvafstur – þá er ég sískrifandi.

Það er langt síðan ég hætti að velta fyrir mér hvar eða hvernig ég skrifa. Sumt skrifa ég þannig að ég hljóðrita athugasemdir með símanum mínum og vélrita þær síðar inn. Stundum geymi ég hljóðritanir mánðum saman og flokka þær.

Þannig hafa sumar bóka minna orðið til, að ég safnaði athugasemdum í bing yfir langt tímabil, yfirfór þær síðar og annað hvort vélritaði upp og hreinsaði eða gerði mér skýrari hugarmynd og hljóðritaði því næst á örfáum dögum það sem í huga mér hafði tekið mynd.

Orðatal var til að mynda hljóðrituð á sex dögum en hafði í raun verið tvo áratugi að fæðast. Varðmenn kvótans hljóðritaði ég þrisvar frá upphafi til enda á um það bil hálfu öðru ári en fyrir þriðju útgáfu vélritaði ég upp aðra útgáfu og snurfusaði áður en ég hljóðritaði það sem ég skrifaði.

God’s Will var hljóðrituð á þrem dögum og sett á Netið. Því næst setti ég hana á disk sem hægt var að hlusta á í bílnum þannig að ég gat hlustað á hana hvar og hvenær sem er. Fór hún í gegnum tugi afspilana meðan ég bar hana í huganum saman við þætti í þekkingarbrunni mínum á meðan ég mat hvort ég myndi standa við þetta verk eða ekki.

Í lokin vélritaði ég fyrstu útgáfu, snurfusaði orðalag, og endurhljóðritaði það handrit. Báðar útgáfur eru á Vefnum svo áhugasamir lesendur geta borið innblásturinn saman við lokagerðina.

Ferli hins jákvæða vilja er stórt handrit sem enginn hefur fengið að lesa og líklega verður það ætíð þannig. Sú bók var í rituð með hátt í tvöhundruð hljóðritunum sem síðar voru flokkaðar í níu stoðir Ferlisins og vélritaðar.

Úr þeirri vinnu varð til hljóðbókin Jákvæða Ferlið sem er aðgengileg í fyrstu útgáfu sinni á vefnum, en það verk var gert á níu mánaða tímabili og hver upptaka (eða kafli) frumsaminn jafnóðum og hann var settur á Vefinn. Ári síðar gerði ég lista yfir kaflaheitin og samdi nýtt verk – The Process of Positive Willpower – á ensku og setti jafnhliða á Vefinn einnig.

Bæði Raunir Kornelíu og Bréf frá Sjálfsmorðingja eru stuttar og hnitmiðaðar, önnur þeirra er skáldsögufrumraun en hin er sjálfsævisögutengt efni.

Báðar voru samdar jafnóðum og þær voru hljóðritaðar og settar hrátt á Vefinn, en bæði verkin voru unnin á einum degi. Í báðum tilfellum áttu þær margra mánaða fæðingaferli í huganum, sú fyrri var í raun fjögur ár að fæðast.

Ég er ekki að gefa út bækur á prentuðu formi, né heldur hef ég áhuga á að lesendur greiði peninga fyrir þær. Í rauninni er ég ekki heldur að semja bækurnar mínar með það að markmiði að semja bækur, þær fæðast bara upp úr hellum sálarfjallsins. Svo taka þær á sig líf.

Sumar þessara bóka eru til eingöngu sem hljóðbækur og er það minn megin vettvangur en sumar þeirra – á borð við Endurreist Þjóðveldi – má nálgast á PDF sniði engu að síður.

Því hefur Facebook verið nokkuð mikilvægt verkfæri fyrir mig til að koma bókum mínum á framfæri; að geta látið vini og kunningja vita af þeim án þess að ýta þeim upp að þeim. Það er styrkur að geta samið efni – eins og blogg síður – og geta límt þær inn á sameiginlega vegginn án þess að hugsa frekar út í hvort þær séu lesnar eða ekki.

Í mínum huga vil ég helst ekki vita af bók – eða efnisþræði – þegar ég er búinn að klára pakkann og líma hann saman á þann hátt sem mér líkar. Þegar verkið er tilbúið – eða í opnu handriti – þá er það sýnilegt öðrum til að rýna í en ég vil halda áfram mínu einkaferli á fljóti lífsins og takast á við næsta verkefni.

Þetta er þó aldrei svo einfalt. Orðatal er til að mynda ennþá í handriti. Ég er búinn að yfirfara hana í fáein skipti og afla mér meiri þekkingar á viðfangsefninu og er 98% sáttur við verkið.

Hins vegar er það óklárað, ekki búið að líma pakkann saman, og á meðan líður ekki sá dagur að ég hugurinn hvarfli ekki þangað. Þegar ég fæ nýjar hugmyndir eða nýr farvegur fæðist – sem gæti orðið nýtt bókarverkefni eða vefsíða – minni ég mig á; Orðatal er ókláruð.

Síkvikur hugurinn getur verið vandræðaskepna. Þegar ímyndunaraflið fer á flug fæðast hugmyndir. Sumar hugmyndir eru eins og legókubbar sem passa inn í lítið lególand aðrar eru lítil púsluspil sem passa inn í stærri mynd þar sem enn vantar tugþúsundir púslna.

Sé sami hugur sífellt að kynna sér nýtt menningarefni eða tileinka sér nýja þekkingu fá snjókorn að fjúka inn fyrir opinn gluggann og ákveða þarf hvort snjókornin séu mynduð og geymd inn í aðrar púslur eða leyft að breytast í poll sem ýmist er þurrkaður burt eða fær að gufa upp á sinn náttúrulega hátt.

Margir hugarsmiðir vinna skipulega eins og herforingjar. Þeir glósa niður hugmyndir á miða sem þeir safna og geyma, sumt nota þeir innan skamms og annað löngu síðar. Halldór Kiljan Laxness vann sumar skáldsögur sínar yfir áratugi og sumar þeirra voru marguppritaðar áður en handrit fór frá honum.

Hann var ávallt með miða og blýant í vasanum og vaknaði snemma á morgnana til að fara einn í gönguferðir – en allir þekkja hversu virkur hugurinn verður á gönguferð úti við – og vann síðan til hádegis við skrif. Var hann verulega agaður við skipulag sitt og þekkja margir rithöfundar hið sama. Allir velja þeir tíma þar sem auðveldast er að finna næði, sjálfur vil ég helst næturnar eða eftirmiðdaginn en síðari tímann er erfiðast að verja fyrir árásum.

Einnig er áhugavert hversu margir sem vaka á feisinu á næturnar halda að maður hljóti að vaka af leiða eða svefnleysi og vilja koma af stað samræðum.

Ég glósa í textaskjal í tölvunni, eða textaskjöl, þar sem daglega hripast inn setningar, hugmyndir, skilgreiningar, tenglar og annað, einnig vista ég myndir sem eru kveikja að hugmynd eða sögubroti. Ég geri oft hugarkort á blað sem ég síðar tek mynd af með símanum (ef ég vil eiga kortið). Margir hugarsmiðir nota samræður við aðra til að hugfesta sér það sem þeir eru að vinna með, en samræður negla inn í minnið jafnhliða því að mótsvör annarra dýpka pælinguna.

Vissulega nota ég samræður þar sem það er í boði en síðustu ár nota ég frekar upptökutækið. Allir sem vinna með heimspeki eða samfélagsrýni kannast við hversu mikilvægt er að komast í öflugar samræður við fólk sem hugleiðir sams konar viðfangsefni og þá sérstaklega þegar menn hafa olík sjónarmið sem þeir geta rökrætt af virðingu og festu; því maður brýnir mann.

Allir sem vinna með efni enda á því að finna sér farveg, eða tón. Í Skammtavitund (Quantum spirituality) mætti eins segja að mislangan tíma tekur fyrir farveginn að finna eða móta verkamanninn.

Minn tónn var mörg ár í smíðum – eða á siglingu til mín – því bæði var að ég ætlaði mér ekki út í hugarland af þessu tagi né heldur hef ég áhuga á að temja mér þann aga sem þarf til að gera sér atvinnu úr því. Auk þess eru mín viðfangsefni frekar ólíkleg til að skapa eftirspurn og í kjölfarið atvinnu, svo ég sé ekki tilgang í að fara í svo leiðinlega átt.

Þegar tónninn hins vegar festir sig sjálfur í sessi og fer að krefjast þess að úr honum verði ritað lag, eða stef, verður innblásturinn heilagur þeim sem með hann vinnur. Innblástur er þó vont orð þó það merki hið sama og enska orðið Inspiration þá hugnast mér betur orðið Andagift.  Segjum að þegar andagiftin finnur farveg sinn til þess sem úr henni vinnur þá verður hún heilög þeim sem hana fær.

Eitt af því sem einkennir andagift – samanber það sem ég rakti hér að framan – er að hvert verk sem úr henni verður á sinn eigin tíma í farvegi þess sem vinnur það. Stundum geta því liðið mánuðir þar sem maður eins og eigrar um hugarlandið og hinn sameiginlega veruleika samfélagsins, eins og tóm skel þar sem þó eru sterkar vindhviður anda og hugsunar, og alltaf einhver glósuvinna.

Yfirleitt er slíkt tímabil mælt í vikum og jafnvel mánuðum.

Margir metsöluhöfundar hafa minnst á þetta. Þeir glósa efni daglega og þá oft án sérstakrar stefnu. Þeira taka hluta dagsins í þáttöku samfélags – hvort heldur úti í bæ eða í samskiptum við fjölskyldu og vini. Þeir fylgjast með atburðum eða lesa sér til.

Svo skyndilega eins og skrattinn úr sauðaleggnum er í huganum tilbúið verk sem krefst þess að vera smíðað í hinum sameiginlega veruleika okkar og það þolir enga bið heldur brestur fram eins og flóð sem ryður sér leið yfir hvaða hindrun sem er.

Á þeim tíma sem líður þarna á milli geta samfélagsmiðlar verið bæði blessun og bölvun og þannig var Facebook orðið mér. Hugleiðingar sem annars hefðu ratað í glósur voru orðnar að stöðuuppfærslum, sumar vinsælar og aðrar sniðgengnar, og ég var orðinn háður því að fylgjast með viðbrögðum við bullinu í mér.

Allir heimspekingar vita að hugleiðingar þeirra eru bara bull og ekkert annað. Svo eru til aðrir með ýmsar gráður sem jafnvel skrifa bækur, en það er önnur ella.

Heimspekingur sem krefst þess að vera tekinn alvarlega væri réttara að setja í flokk heimskekinga. Á ensku mætti umorða sömu meiningu þannig „Philosophers demanding to be taken seriously falls into the abyss of Philoselphers.

Eitt sem gerist þegar þú ferð að taka þátt í hinni tvívíðu veraldarhyggju samtímans, hvort heldur þú ert hlekkjaður við fjarstýringu sjónvarsptækisins, stjarfur af mataðri dáleiðslu, eða hvort þú tekur þátt í misvitrænu moldviðrinu á Facebook eða Twitter, er að þú missir yfirsýn yfir eigið hugarland og teymist með í darraðardans yfirborðsmennskunnar.

Smátt og smátt verður það meira virði hversu mörg læk þú færð eða athugasemdir en hvort rætt var um – svo notað sé orðalag Gunnars Dal; eitthvað af viti.  Margt sem maður setur fram getur verið djúpviturt og rammlega pælt en fær engin viðbrögð í tívíðum veruleika meðan hugarfroða fer á flug í vinsældakasti og rökræðum og áður en maður veit af er dagur liðinn á hinu stafræna kaffihúsi.

Margir misskilja skoðanaskipti í athugasemdum við færslur – eða í opnum samræðuþráðum (sem er ekki hið sama og spjall eða Chat).

Því rökræður sem framdar eru í virðingu með eða móti eru skemmtilegar og ævinlega víkka eða dýpka sjóndeildarhringinn, en á meðan maður er fastur í dansinum er maður eins og ringlaður Dervís sem spinnur sig hring eftir hring í spuna þar til hann fellur í öngvit eða uppljómun.

Raunar var veggurinn orðinn að glósuskjali. Sumar greina minna fæddust þar af hvatvísi einni saman, aðrar voru minnismiðar að hugsanlegum greinum og annað voru einfaldar orðastungur til að reyna að skilja samtímann eftir viðbrögðum við stungunni. Fyrir tveim dögum gaus skyndilega gall upp í hugarkokið. Sú neikvæða sýn á feisið sem ég minntist á í upphafi greinar varð að súru galli og ég lokaði báðum prófílum mínum, eftir að hafa fyrst afritað mikilvægar glósur.

Síðan ég lokaði hefur ríkt undarleg kyrrð í huganum – sama dásamlega kyrrðin og þegar ég lokaði fyrir aðgang sjónvarps að huga mínum – og ég er farinn að heyra í sjálfum mér aftur. Viti menn; ég er jafnvel farinn að eiga betri samskipti við félagsnetið aftur – rétt eins og þegar dímon sjónvarpsins var svældur út.

Enn og aftur sé ég – og sífellt skýrar – hvernig meginstraumurinn getur laumast að þér um hverja þá glufu sem þú ekki lokar fyrir, og dregið margvíðan huga þinn og dýpt sálar þinnar, inn á plan tvívíðrar yfirborðsmennsku.

Viltu kyrrð? Leyfðu henni að koma og taktu eftir að hindrun hennar ert þú. Ég lofa þér að ef þú sigrar hindrun kyrrðarinnar muntu uppskera dýpt sálar þinnar og öðlast aftur þann kraft sem andaverur vonskunnar í himingeimnum rífa öskrandi frá þér. Því þær öskra, en þú þarft að fara inn í kyrrð til að finna hversu eyru sálar þinnar eru þreytt.

Að endingu vil ég nefna að á vefnum logostal.com hef ég ritað tvær greinaraðir sem tengjast viðfangsefninu hér í lokin. Annars vegar röðin „Seven Seals“ og hins vegar „Seven Angels.“ Báðar eru þær túlkun á sýnum sem mér voru gefnar sem opnuðu fyrir skilning á tvenns konar spádómum í Opinberunarbók Jóhannesar.

Skilningur þessa efnis opnar fyrir skilning á öskrum dáleiddra egóa samtímans, sem heyrast í gegnum sál þína, en egóheimurinn er nær því allur dáleiddur af andaverum vonskunnar og úr tengslum við eigin sál, þannig er sköpunarkrafti sálna tappað af þeim.

Egó geta ekki skapað – þau geta bara framkvæmt – og þegar þau missa tengsl við sál sína, og þar með tengls við skapara okkar, komast andaverur vonskunnar að.

Vís er sá er veldur.

Alls staðar virðist spilling, eigingirni, þröngsýni, ofbeldi í orði og æði, ábyrgðarlausar ástir og umfram allt taumlaus sjálfselsk græðgi og sinnuleysi. Það er veröldin sem við erum bundin í.

Sé þetta tvennt rétt þá er aðeins ein leið til að breyta veröldinni – og þar með samfélaginu – í eitthvað sem gott er að búa í, og gott fyrir bæði jörðina og alheiminn. Að breyta hugsun okkar fyrst og síðast.

Vandinn er sá að sjaldan ef aldrei hafa fundist tvær manneskjur til að sameinast um skýra hugsun, hvað þá að stefna sköpunarkrafti hennar í sömu átt. Á meðan það ástand varir verður veraldarsagan háð sköpunarmætti hinnar fönguðu sálar. Henni til góðs.

Samsærið mikla sem ég oft gef í skyn að sé eina samsærið sem vert sé að rýna í, byggist á þessari sýn. Reyndar er annað samsæri í skugga hins fyrra. Annað þeirra er byggt á fyrringu og hitt á tálsýn.

Annað þeirra til að halda þér á leikvellinum á meðan mannkynið er barn en hitt er taumlaus ódulin illska.

Spírall tímans er skilvinda þar sem hver hringur er svo stór að þú sérð ekki hvar hver snúningur hefst eða endar. Saga þess mannkyns sem þú heldur að þú sért hluti af er aðeins búið að taka hálfan snúning en þú getur ekki haft yfirsýn yfir meira en tuttugu til þrjátíu aldir í þeim snúning, sem hefur þó staðið yfir í hátt í tvöhundruð aldir.

Til að skilja betur hvað átt er við hér (mundu orðin tálsýn og fyrring) skaltu íhuga að minni núverandi menningar hófst fyrir þrjátíu öldum eða þar um bil. Ímyndaðu þér því næst að eitthvað stórt gerist sem eyðir menningunni. Slíkt hefur gerst um það bil sex sinnum í sögu jarðar og er á ensku nefnt Cataclysm.

Segjum að ein milljón manna lifi af; hve mikið af þekkingu okkar á vísindum og tækni myndi lifa af eina kynslóð? Hve mikið af tækni okkar, byggingum og tólum, yrði finnanlegt og nýtilegt eftir tuttugu aldir, eða um það bil sem akuryrkja myndi endurfæðast?

Segjum að tíu öldum eftir að akuryrkja endurfæðist myndi ritlist finnast upp að nýju og smáspírall innan stóra spíralsins myndi hefjast að nýju?

Því það er alltaf spírall inni í spíral, rétt eins og í spírölum DNA og „string theory.“ Hversu hratt myndi sú endurfædda menning ná að fljúga til tunglsins? Myndu fyrstu tunglfararnir koma til baka með ameríska fánann sem er þar núna og segja „aliens voru á jörðinni á undan okkur?“

Segjum að endingu að þetta hafi gerst nokkrum sinnum áður. Segjum að á tímum risaeðlanna hafi verið til tvífætt viti borin menning. Aftur er tímaspírallinn það sem blekkir þig. Það eru sextíuogfimm milljón ár síðan þær hurfu og þær áttu hundraðogþrjátíu milljón ár. Við erum varla komin fram, í samanburði.

Hinn blekkti og dáleiddi hugur sér því sem næst aldrei út fyrir borðstokk sjálfselskuvitundar heimskunnar.

Ég hef áður sagt og mun segja þér aftur að allur veruleiki þinn og sýn byggist á trú, þá meina ég ekki guð eða Guð eða guði eða morgundaginn; heldur trú þinni á þær hugmyndir sem móta hug þinn, afstöðu og gjörðir.

Trú er hugtak sem táknar hugsun sem þú átt erfitt með að útskýra, erfitt með að sanna, en hefur þó meðtekið yfir allan vafa og bæði stjórnar lífi þínu og hvernig sköpunarkraftur sálar þinnar tekur höndum saman við sama kraft annarra til að skapa þann ytri heim sem þú býrð í.

Er rangt að stela? Er rangt að ljúga? Er rétt að kjósa? Er rangt að særa aðra? Svona má halda lengi áfram; er óhjákvæmilegt að sniðganga skatta valdboðunar?

Þar sá ég að undir teppi meginmiðlunar og hins lögleidda „menntakerfis” var straumur af fólki að segja sömu hluti, segja frá sams konar innsæi, ekki bara í okkar samtíma heldur í samtíma fortíðar einnig.

Svo lenti ég í fjaðrafoki elítunnar, fyrst í dómskerfinu þar sem ég fékk að kynnast því af fyrstu hendi að lagakerfið hefur engan áhuga á sannleika og heiðri heldur að stimpla eins og þeir komast upp með hvern þann sem þeim sýnist; því ég var dæmdur fyrir tvo glæpi en drýgði bara annan þeirra.

Þá sá ég hvernig dómendur geta dæmt og komast upp með að dæma í samræmi við skoðanir sínar og trú og geta túlka sönnunarbyrði að geðþótta; þetta er hvergi sýnt. Þetta hef ég ekki ritað bók um enn, en mun gera í fyllingu tímans og draga fram hluti á borð við það hvernig Alþingi hefur brotið eigin stjórnarskrá með því að úthluta nefnd það vald að þyngja dóma.

Síðan lenti ég í fjaðrafoki stofnana kerfisins þegar ég var hjá Fiskistofu – en um það hef ég ritað ítarlega í „Varðmenn kvótans” þar sem ég komst að því sama og hjá dómskerfinu, að yfirmenn stofnana eru þeir sem halda um valdið en ekki þeir sem við kjósum til Þings eða stjórnar. Að við höfum verið dáleidd til að *trúa* á faglega ábyrgð og faglega starfshætti stofnana, sem sannanlega eru aðeins orðin tóm á alla breiðsíðuna.

Síðar kynntist ég því hvernig stofnanir ríkis og bæja geta sniðgengið skyldu sína til að vera bágstöddum sú stoð sem þeir eiga að vera, en geta þess í stað svipt þig forsendum til framfærslu og stutt við að þú missir heimili þitt en á sama tíma skýlt sér á bak við þöggun eða lagalegt og stofnanakennt orðagjálfur og meira og jafnvel beitt þig fasískum stjórnarháttum.

Aftur hef ég ekki ritað mikið um þann þátt en mun líklega hafa það með í bókinni um dómsferilinn, efni sem mig langar ekki að skrifa um en einn daginn mun þó gera – ef Guð og heilsa leyfir.

í dag sé ég hvernig ég tilheyri vaxandi og stórum fjölda fólks sem hefur ekki rödd í meginmiðlum en vinnur af alefli niðri í grasrótinni að berjast fyrir sjálfsmenntun, að viðhalda góðum gildum heimsmenningar, að reyna af alefli að ýta við steinrunninni dáleiðslu fjöldans og þó við séum nær öll ósammála um næstum allt, að það er einmitt hið góða, því við erum öll sammála um eitthvað ógurlega gott sem enginn getur skilgreint.

Síðustu daga hef ég verið að grúska í margra klukkutíma safni af efni þar sem fólk er að gera ótrúlega góða og framúrstefnulega hluti sem byggjast á fyirirlestrum Rudolf Steiner fyrir meira en öld.

Hugmyndir sem enn í dag eru mílur á undan samtíma okkar, hluti sem ég fór að skoða því ég frétti utan að mer að hann var að fjalla um hluti sem ég fór að hugsa um í fyrra og kannaði utan að mér í fyrra þegar ég var úti á landsbyggðinni, hluti sem ég vissi ekki að neinn væri að fjalla um.

Ég er þakklátur, ekki bara fyrir að ég vaknaði, heldur að ég var vakinn. Það er mér trúarleg upplifun, en verulega kærleiksaukandi. Málið er að ég er fokreiður; yfir öllum þeim blekkingum og áróðri sem hefur verið beitt áratugum saman til að temja og leiða huga minn!

Hin gengna hetja kvikmynda og bardagalista, Bruce Lee, var eitt sinn spurður á hverju tækni hans byggðist. Ástæðan var tvíþætt, bæði sú að hann kunni skil á mismunandi stefnum í bardagalist en einnig því að hann ekki bara blandaði þeim saman eftir hentugleikum heldur að sumt var nýtt og ferskt hjá honum eins og það fæddist eftir þörfum.

Svar hans var á þessa leið; „vertu vatnið vinur minn, vertu vatnið.” Þessi setning hans ber þess greinileg merki að hann var – svo sem ég er sjálfur – aðdáandi andlegs spekings sem hét Jiddu Krishnamurti og kenndi andlega hugsun óháð trúarbragða en hið síðarnefnda er ekki óskylt mínum eigin kenningum.

Í hverju því sem ég tek mér fyrir hendur, í áþreifanlegum veruleika, hugrænum eða andlegum reyni ég að tileinka mér flæði vatnsins og þess innsæis sem því fylgir. Þannig séð veit ég ekki hvort grein þessi skilar vitrænni hugsun eða innsæi, heldur að ég hafði þörf fyrir að tjá það sem hér er sagt.

Þetta sama á við um þá hugsjón sem ég nefni Skammtalýðræði; að barátta fólks fyrir beinu lýðræði hefst í samræðu en ekki umræðu og að vald virkar ekki á lýðinn ef lýðurinn óhlýðnast, en að sama skapi verður barist gegn lýðnum og hann bugaður eða kúgaður ef hann streitist á móti.

Sérstaklega þykir mér áhugavert hversu mikið af yfirborðsfíflum þykjast vita hver vilji Guðs er, bara því þau hafa lesið hnausþykka bók sem þau telja að sé orð hans.

Nýlega hljóðritaði ég uppkast að bók sem ber vinnuheitið Orðatal – spjall um Biblíuna á léttu nótunum. Þar reifa ég í grófum aðal atriðum – í alls 24 köflum – hvert inntak Biblíunnar sé og þá sérstaklega frá sjónarhóli Jesú krists. Á þetta handrit má hlusta á ordatal.not.is.

Ég er enginn nýgræðingur í biblíunámi eða kristnum fræðum enda hefur líf mitt snúist um grúsk á andlega sviðinu frá því ég var strákur og áttaði mig á því að ég væri fyrst og fremst andleg vitsmunavera, svo ég helgaði líf mitt leitinni að hinum andlegu verðmætum.

Að skilgreina slíka leit væri efni í þykka bók svo hér verður sú skilgreining látin hanga í lausu lofti. Enda veit hver sá sem mitt lífshlaup þekkir, að af fótaskorti hefur mér orðið nóg.

Vorið 2013 gaf ég frá mér á Vefnum bókina God’s Will, sem er innblásið rit í 59 köflum og gefið út frítt. Hægt er að spila bókina á prophet.not.is eða sækja hana á PDF sniði af shop.not.is. Þessi bók er innblásin af Guði og þar kemur skýrt í ljós hvernig hann sér fólk, sögu heimsins, og hver hans vilji er með þig: Þig.

Það er vilji Guðs að fram komi ný sýn á sig, sem er þá byggð á sýn allra spámanna sem komið hafa á undan mér. Þeir 66 spámenn sem rituðu Biblíuna eru aðeins dropi í hafinu. Samkvæmt þessu riti er Búdda einnig spámaður, þó hann hafi sem minnst rætt um Guð sjálfan og meira um þau gildi sem hann stóð fyrir. Gildi eru einmitt málið.

Þá er Múhameð einnig spámaður en hans hlutverk var tvíþætt. Hann átti að bera eingyðistrúna til þeirra sem ekki gátu tekið við kristinni trú sen hann og gerði. Einnig átti hann að leiðrétta misskilning sem orðinn var meðal kristinna manna sem höfðu tekið boðskað Jesú Krists og á þeim boðskap reist kirkjur og kenningar sem eiga ekkert skylt við innihald eingyðistrúarinnar: m.ö.o. breytt spámanni í skurðgoð.

Reyndar hafa Múslímar gerst sekir um sömu synd, að hafa gert Múhameð að skurðgoði rétt eins og Kristnir hafa gert Jesú að skurðgoði, og Hebrear höfðu áður gert Móse að skurðgoði. Ekki veit ég hvernig Saraþústra menn gerðu sinn spámann að skurðgoði en sá armur eingyðistrúarinnar var mjög útbreiddur um aldir en að mestu horfinn í dag. Svo er einnig með Hopi arminn.

Hopi armur eingyðistrúarinnar er afar sérstakur, því rétt eins og Saraþústra trúin var hún að mestu horfin fyrir örfáum áratugum Þó hafa boðberar þeirrar hugsunar – Hopi þjóðin í Norður Ameríku – verið sá hornsteinn sem frumbyggjar Norður Ameríku hafa hafa byggt á síðustu áratugi við að endurbyggja sína andlegu arfleifð sem Bandaríkjastjórn hafði að mestu þurrkað út.

Guð hefur, sjáðu nú til, talsvert meira innsæi en ég og þú, og hann hefur auk þess ríka kímnigáfu.

Guði er slétt sama hverjum þú sefur hjá, meðan þáttakendur eru fulltíða fólk og engin þvingun á sér stað. Ég sleppti orðinu ofbeldi, því sum pör vilja ofbeldi sín á milli en er þá þvingunarlaust þ.e. með samþykki beggja. Guð hefur mun meiri áhuga á samræmi, jafnvægi og kærleika – eða Ást og Virðingu.

Því er það vilji Guðs að sýn á hann sé uppfærð í ljósi nútímaþekkingar og að sýn eldri spámanna sé hreinsuð af þeirri ósvífni sem embættismenn trúarinnar hafa smurt á skilaboð hans. Hans vilji er að opnuð sé leiðin til umbreytingar hjarta allrar heimsbyggðarinnar svo fólk fái lifað hamingjuríku lífi og forðað mannkyninu frá yfirvofandi sjálfstortímingu.

Þegar Gamla testamentið var upprunalega ritað voru á ferð spámenn sem tjáðu vilja Guðs. Flest af innihaldi þessara skilaboða voru tekin af jarðnesku fólki – sem oft nefnast prestar en ég vil nefna Embættismenn trúarinnar – og þeim breytt í sambland af andlegum boðskap og reglugerðum.

Reglugerðirnar voru einmitt notaðar til þess að stjórna fólki, hnýta það í ótta og dóma. Fólk dæmir annað fólk oft án innsæis og felur sitt eigið innræti á bak við dómana.

Þegar Jesú steig fram á sjónarsviðið sagði hann fólki að hætta dómum. Hann dæmdi engan sjálfur, en hann ræddi þó um að hann myndi koma aftur og dæma heimsbyggðina. Aldrei útskýrði hann hvernig sá dómur yrði.

Margt fólk hefur misskilið þessi orð hans, og yfirleitt viljandi, til þess að fela sína egin skammsýni og oft illsku á bak við réttláta dóma Guðs án þess þó að hafa hugmynd um hvernig Guð raunverulega dæmir. Sá leyndardómur felst í einfaldri setningu:

Hann notar þig til að dæma sjálfa(n) þig. Þannig dæmir hann heiminn og er reyndar byrjaður á því, samkvæmt Orðatal.

Jesú boðaði að sá sem dæmir ætti fyrst að skoða eigin rann – „sá yðar sem syndlaus er kasti fyrsta steininum.“ Aldrei svaraði hann þeim sem hirtu hann út frá sjálfum sér heldur notaði hvert tækifæri til að koma að kærleika Guðs, en það var einmitt það sem hann stóð fyrir. Jafnvel þegar Júdas sveik hann, þá atyrti hann ekki heldur sýndi honum depurð með vandlætingar yrði en þó vingjarnlegu, eins vingjarnlegu og hægt er að viðhafa.

Þegar þessi orð eru rituð eru örfáir dagar síðan haldin var helgarlöng ráðstefna með fyrirlestrum sem bar heitið Hátíð vonar. Margir í samfélaginu, bæði kristnir og ókristnir, vönduðu um yfir að Biskup Íslands tók þátt í þessum gjörning ásamt Bandarískjum predíkara sem hefur umdeildar skoðanir á samkynhneigð. Margir hafa viðhaft orð á borð við fáviti og jafnvel verri orð. Þetta eru dómar!

Tveir vina minna eru þessa dagana uppteknir við málatilbúnað og málarekstur. Fólk sem er afar vandað að virðingu sinni og er yfirlýst kristið fólk. Þetta sama lið er að dæma og reyna að dæma, og jafnvel fordæmir mig einnig vegna gamals dóms sem það veit ekkert um. Þetta eru dómar.

Sjálfur dæmi ég engan, ekki nokkurn mann, ekki heldur fjandann. Það er ekki mitt að dæma heldur Guðs. Meðan hann getur fyrirgefið ýmislegt sem mitt hjarta á bágt með að fyrirgefa, þá leitast ég eftir að fyrirgefa.

Að þessu sögðu er það skylda hins trúaða eingyðismanns, hvort heldur sé hann múslimi, gyðingur, kristinn, saraþústra, hopi eða eitthvað annað: Segðu frá, segðu satt, en ekki dæma því þannig dæmir þú sjálfan þig og fjarlægist vilja Guðs.

Vel er hugsanlegt að þitt eigið innsæi viti mun betur hvað máli skiptir, ef þú þorir út fyrir ramma viðtekinnar hugsunar.

Allir sem þú lítur upp til, því þeir voru fullorðnir og lífsreyndari þegar þú varst barn, gætu verið fávitar borið saman við þig í dag. Þú hins vegar lítur enn upp til þeirra og tekur mark á því sem þeir komu inn hjá þér.

Það krefst hugrekkis og viljastyrks að læra að sjá ofangreint.

Allar hugmyndir þínar til að mynda um samskipti kynjanna gætu þannig verið rangar. Allar þær hugmyndir sem þannig stýra samskiptum þínum við annað fólk, og hugsanlega ramma þig inni í fangelsi hjartans, eða festa þig í hjólfari hugans, gætu verið rangar.

Eina leiðin til að ná taki á þessu er að skrásetja – með einföldum setningum – þær forskriftir sem þannig stjórna huga þínum, og læra að endurskoða þær.