Þegar ég samdi bókina „Endurreist Þjóðveldi 2013“ óraði mig ekki fyrir hversu mikla dýpt ég hafði dottið niður á, ég hafði fátt til hliðsjónar annað en draum Fjallkonunnar, örfáar fálmkenndar sýnir, sterka siðferðiskennd og hugmyndir um menningu okkar sem ég hafði lært í gegnum árin.

Eftir þetta kynntist ég bókum Barða Guðmundssonar, Jóns Aðils og Lúðvíks Ingvarssonar; Uppruni Íslendinga, Gullöld Íslendinga og Goðorð og Goðorðsmenn. Sumar þessara bóka var ég byrjaður að lesa um svipað leyti og ég lauk minni eigin.

Eftir að ég hafði lesið þær, auk ýmissa annarra brota og smærri bóka, sá ég svo ekki varð um villst að Þjóðveldið var dýpra og stærra fyrirbæri en mig hafði órað fyrir.

Í bókinni Endurreist Þjóðveldi hélt ég því fram að fyrra Þjóðveldi hefði haldið velli í 330 ár en í dag vitum við að það hélt velli í 740 ár. Við höfum aukinheldur síðustu tvö árin séð fleiri brotabrot koma undan huliðshjálmi þeirrar blekkingar og fyrirlitningar sem Þjóðfélagsverkfræðingar Lýgveldisins hafa breitt yfir það með kerfisbundnum hætti allt síðan Ari Fróði hóf sögu-umritun sína á tólftu öldinni – og með samningu Grágásar sem fyrst var rituð um svipað leyti.

Smám saman er þessi hugarmynd sem hið aldna Þjóðveldi – sem um margt má vel kalla ljósið úr norðri, og með réttu – að birtast okkur og skref fyrir skref rekum við okkur á að þó orðræða okkar og starf virki kjánalegt eða skrýtið í augum samtímamanna okkar, geta þeir engu svarað fullyrðingum okkar og uppgötvunum.

Smámsaman hefur sýnin skýrst og er um margt langt frá því að vera orðin fullskýr. Til að mynda hefur mér orðið ljóst á síðustu misserum, varðandi skáskjót mitt varðandi Ljósið úr norðri, að Nostradamus bendir á að að ljósberi þessa spádóms fæðist á Fimmtudegi; dagurinn sem það var stofnað fyrst og dagurinn sem það var stofnað endurreist og dagurinn sem þinghelgi Allsherjarþings var ætíð sett.

Í mínum augum er Þjóðveldið byggt á fíngerðri sýn sem ég hef oft hjúpað í heitinu Skammtalýðræði; þar sem tveir eða fleiri koma saman, bera saman skoðanir sínar, gera samkomulag um þá skilningstungu sem þeir muni nota – og þar af leiðandi aðferð – um bæði að ná niðurstöðu í skoðanaskiptum sínum og samkomulag um endurvakningu þeirrar samræðu.

Í rauninni, aðferð til að geta unnið sjálfum sér til heilla og saman samfélagi sínu til heilla, þar sem allir hafi rödd og spilling þrífist illa.

Um margt byggist þessi sýn á trú. Þá meina ég ekki hina hefðbundnu trú sem rætt er um varðandi trúarbrögðin sem einblýna (yfirleitt) á einhvers konar yfirskilvitlegar verur. Heldur meina ég trú á að líf sé þess virði að vera lifað þegar maður gefur því merkingu sem sé stærri manni sjálfum, trú á að allir eigi möguleika á – og einhverja hvöt – til að nálgast slíka niðurstöðu með sjálfum sér, og þá trú að samfélag sem sameinast um að einblýna á það sem er til hagsældar öllum og að sniðganga þá þætti sem miður reynast, muni verða samfélagi, landi – og að því marki sem trúin nái svo vítt; vættum lands – til góða.

Slík sýn tiltekur, og það er bundið í stjórnarskrá okkar, að allir landsmenn án undantekningar eiga erindi í Þjóðveldi og eru þar velkomnir og að ekki er hægt að víkja þeim úr því. Þetta merkir einnig að við sem erum boðberar slíkrar sýnar, þurfum að sýna henni þá virðingu að hún sýni öðrum – jafnvel fólki sem við kunnum að fyrirlíta, eða fólki sem kann að fyrirlíta okkur sem einstaklinga – að sú virðing standi traustum óbifanlegum grunni.

Því virðing vekur virðingu.

Ég sjálfur reyni eftir fremsta megni að halda trúmálum mínum utan við orðræðu mína um Þjóðveldi. Líklega geri ég einhver mistök í þeirri viðleitni en ég reyni það. Vel að merkja, vefsíða Þjóðveldis er á “nyttland . is” og þar er engu efni ofaukið, ekkert blogg, engar einkaskoðanir, ekkert aukreitis, grúppan okkar á Facebook er aðeins grúppa fólks sem er í Þjóðveldinu eða áhugasamt um það.

Til er Þjóðveldisfólk sem er ekki á Facebook og lifir ágætu lífi utan tölvunnar. Alls kyns fólk er á Netinu og allskyns vettvangar til að tjá sig, til að mynda er fólk í okkar litlu grúppu sem tekur þátt – eða hefur tekið þátt – í Pírataspjallinu, svo dæmi sé tekið. Allir vita stjórnmálaskoðun mína á Píratahópnum, en ég held að ég hafi (vonandi) náð að halda þeirri skoðun utan við grúppuna.

Að lokum vil ég minna á eitt lítið atriði sem í mínum huga vegur þyngra en orðum tali.

Menn og konur í gegnum aldirnar hafa fórnað ómældum tíma og erfiði til að tryggja að þekking, skilningur, innsæi og mýtur, hafi borist okkur svo við getum endurreist þá hugsun sem (að mínu mati) er ein sú göfugasta sem mannsandinn hefur fætt.

Ekki síst má gleyma tugum, og jafnvel hundruðum fólks – hugsanlega fleirum – sem hafa látið lífið vegna trúar sinnar á Þjóðveldið og vægi þess. Ég hef ekki alltaf rætt á þeim nótum sem hér kemur fram. Eins og ég hóf pistilinn á, þegar ég hóf baráttuna 10. desember 2012; var ég bara krakki sem vissi ekki neitt.

Ég nennti þó ekki að lesa endalausar áróðursgreinar með eða móti þessum menningarheim.

Vissulega ákvað ég að lesa „þeirra heilögu ritningu“ og hef kynnt mér hana nægilega vel í dag til að sjá skýrt að okkar eigin menningarheimur, kristinna lýðræðisþjóða, veit nær ekkert um þessa ritningu þó nóg sé af skyrinu sem slett sé í hana og fullyrðingum um það sem í henni stendur.

Ákvað ég að nota samskiptasíðurnar okcupid og tagged til að eignast samræðuvini af veikara kyninu í þessum menningarheimi. Vildi ég kynnast því sem grasrótin segir og hugsar, sérstaklega frá sjónarhóli „hins kúgaða hluta“ þess heims.

Ekki þurfti margar samræður til að sjá að sýn okkar sjálfheilagra iðnþjóða er stórlega bjöguð og eins og venjulega; frekar á þeirri línu sem hentar hernaðariðnaðinum og bankamafíunni. Enn á ég vini á samskiptamiðlum úr þessum menningargeira og ég hef einnig skrifast á við fólk erlendis sem er áberandi í umræðunni þar.

Allt ber að sama brunni; við vitum ekkert um þennan heim nema kynna okkur hann. Hér áður sá ég þennan heim í gegnum sama tvívíða og líflausa prisma og megnið af okkar djúphyglu þjóð sér; og í dag furðar mig að þeir sem mest amast við þessum menningarheim eru að nota sama áróðursefni – með og móti – og meginmiðlar hafa matreitt handa fólki.

Sumir landa minna fullyrða jafnvel að þeir hafi lesið trúarrit þessa fólks á sama tíma og það slettir skyri og grjóti sem mest það má, rétt eins og það sé á launaskrá Rothschild og Mossad. Mig langar því að taka tvo punkta fram, bara til gamans.

Ein þeirra kvenna sem ég var svo heppinn að fá að spyrja út í heimsmálin er kona, alin upp í Tyrknesku afdalahéraði, nútímaleg í framkomu, tali og með tvær háskólagráður (sem er móðins og virt hérlendis). Hún starfar í upplýsingatækni og alþjóðaviðskiptum og er vel með á nótunum.

Þegar ég spurði hana um kvennakúgun og Búrkur svaraði hún að bragði „þetta er mest vandamál í karlaveldunum í Arabistan og hefur ekkert með Íslam að gera.“ Þegar ég spurði hana um slæður sem hylja hárið þá sagði hún mér að hún notaði slæður þegar hún færi í Moskuna og yfirleitt fyrsta daginn þegar hún færi heim í fjallaþorpið í fríum, en það væri hennar val og konur litu svo á í flestum múslímaríkjum.

Þá finnst mér áhugavert sem ein kona benti mér á og ég grúskaði í síðar og fann út að er rétt. Að ekkja spámanns þeirra, Aisha, stóð fyrir því að koma á þessari búrku- og slæðuhefð um það bil tveim áratugum eftir lát eiginmanns síns, á sama tíma og hún vann að því – ásamt fleirum s.s. Hafsa annarri ekkju hans, að færa munnlega geymd Kóransins í letur.

Ég hef síðan þetta var rætt við fleiri múslíma – af báðum kynjum – og ég hef í dag enga fordóma gegn þessu fólki. Vissulega stendur mér stuggur af vissum hefðum sem ríkja í þeim menningarheimi. Sjálfur yrði ég vafalaust grýttur í Pakistan og Sádí ef ég vogaði mér að minnast þar á mína eigin trú. Veröldin er jú marglit.

Tökum því annan snúning til gamans.

Ég hafði aldrei heyrt orðið Arabistan fyrr en Tyrkneska – kúgaða – múslímakonan skyrpti því út úr sér. Læt ég aðra um að flokka hvaða lönd falla þar inn í. Síðan þetta var hef ég lært að einungis 11% múslíma býr í Arabistan og að múslímar eru álíka margir og þegnar Iðnveldisins eða hálfur annar milljarður.

Einnig sýnist mér að 99% af svonefndum hryðjuverkamönnum séu úr þessari 11% sneið og að þeir komi því sem næst einungis frá þrem til fjórum afmörkuðum svæðum sem öll eru ofsótt af velmeinandi hreppum Iðnveldisins sem ætla að gefa þeim flokksræði í gervi fulltrúalýðræðis.

Læt íslenskum Ísraelsfasistum og vel meinandi Íslamahöturum um að rífast um þessa skilgreiningu, en ég nenni ekki að svara heiladauðum spunaþvættingi þeirra, í það minnsta ekki hér á FB þar sem frið og ró ríkir yfir vötnum. Mig langar þó í lokin að benda á skemmtilegan farsa í þessu öllu.

Sumir hafa bent á að múslílmaríki séu óvilhöll öðrum trúarbrögðum en sínum eigin.

Látum svo vera en minnum á að hin heilaga Íslenska stjórnarskrá frá 1944 (sem allir Íslendingar hafa lesið) tiltekur skýrum stöfum hver sé hin Íslenska ríkistrú, og sú trú skírir ungabörn inn í trú sína þó trúarrit þeirra hafi einungis stutt við skírn fullorðinna meðvitaðra einstaklinga inn í trú.

Ennfremur minni ég á að yfirgnæfandi meirihluti upplýstra og menntaðra kjósenda Íslenska Lýgveldisins kvittaði fyrir það haustið 2012 að áfram skyldi viðhaldið ríkistrú á landinu bláa.

Þetta ku hvorki tvískinnungur né skynhelgi meðal krossfara hins heilaga vestræna rétttrúnaðar, um það hvað sé gott og gilt fyrir fólk hinumegin á hnettinum.

Annað dæmi sem kemur upp í þessu samhengi er punktur sem Reza Aslan (prófessor í trúarbrögðum) benti á í frægu viðtali, er að hin svonefndu múslímaríki hafi kosið fleiri konur í leiðtogahlutverk ríkja sinna en lýgræðisríki iðnveldanna – hef ég ekki kannað þetta sjálfur en gaurinn er þekktur fyrir sannsögli (þó ókristinn sé) svo ég læt þetta fjúka.

Í því samhengi dettur mér dálítið merkilegt fyrirbæri í hug. Eins og allir vita er Íranska lýðveldið eitt af fáum ríkjum heims sem ekki hefur látið bankamafíu og hernaðarvél Iðnveldisins buga sig til hlýðni. Enda mikill áróður í gangi gegn því.

Eitt af því sem þeir eru gagnrýndir fyrir er einmitt kúgun kvenna en mér skilst að umræða þar í landi, sérstaklega meðal háskólaborgara, sé farin að taka þetta fyrir og að byrjað sé að liðka fyrir um þessi mál. Ég veit lítið um það enn og minnir að þetta hafi komið fram í orðastað (debate) á milli Tariq Ramadan og Christopher heitins Hitchens. Hlakka til að fá meira að vita um þetta (einhver).

Nýlega var ég einmitt að grúska í stöðu gyðinga í hinu forna Persaveldi því ég hafði rekist á þá fullyrðingu að þar í landi væri stærsta gyðingasamfélag mið-austurlanda fyrir utan Ísrael sjálft. Svo minn fór á kaf í að grúska í því ástandi, sérstaklega vitandi hversu auðvelt er fyrir þetta fólk að komast til Palestínu ef það vill.

Rakst ég á nokkuð áhugaverðar upplýsingar við þetta grúsk. Lýðræðið þar í landi miðast við einn fulltrúa inn á þing fyrir hverja 200.000 íbúa. Þó er gerð undantekning fyrir samfélög gyðinga og zóróaster trúar og fleiri minnihlutahópa til að tryggja að þeirra rödd heyrist á þingi þess lýðræðis sem þeir iðka.

Þetta væri svipað og að Alþingi Íslenska Lýgveldisins færi að bjóða Óla Ufsa að sitja á þingi um kvótamálin.

Mér er tíðrætt um þetta múslímamál og ég vona að fólk misskilji mig ekki. Því í mínum huga er enginn munur á trúarbrögðunum. Í minni trú eru öll skipulögð eða kerfisbundin trúarbrögð ein risastór skurðgoðadýrkun og mín trú býður mér að standa utan við slíkt.

Ég hins vegar hata forpúkun, trúarfyrirlitningu, áróðursvélar, og forheimskun falda á bak við orðagjálfur og ég sé það jafn skýrt og hver sá sem nennir að virkja sínar litlu gráu, að Íslam er „tilbúinn óvinur“ af áróðursvélinni sem Eisenhower nefndi „the industrial military complex.“

Einnig eiga hér við rök Chris Hedges sem komu fram nýlega í frábæru viðtali við Abby Martin, sem of langt mál væri að rekja svo ég læt það fylgja hér með. Mig langar þó í lokin að benda á áhugaverða sálfræði, sem ég veit að fólk kannast við.

httpv://www.youtube.com/watch?v=mYnf6KfEroE

Tvennt er merkilegt í viðtalinu við Hedges. Annars vegar hvernig komið er fram við franska ríkisborgara af Alsírskum ættum – en við vitum ekkert um það hér. Einnig að franska leyniþjónustan getur hlerað og flokkað sjálfkrafa sex mismunandi mállýskur þeirra í rauntíma og lyklað á lykilorð og frasa. Reiknaðu nú (do the math).

Einnig má taka fram að hin pínkulitla terrorsitaklíka sem meginfjölmiðlar og yfirborðsstjórnmál markaðssetja, er fjármögnuð (að talið er) af Wahabista* ófögnuði, sem er sami sértrúarhópu og tekur fólk af lífi í Sádí; samherja Iðnveldisins.

Þegar hampað er ákveðnum grunnhyggnum og bjöguðum machogildum í fjölmiðlum þá mun viss tegund grunnhygginna einstaklinga samsaga sig þeim ímyndum og tileinka sér. Rétt eins og þegar þú segir eitthvað sniðugt í partý, þá heyrist í einhverjum „já ég hef einmitt alltaf haldið þessu fram,“ og terrorismi getur orðið tíska í vissum hópum fólks sem hafi svipað mentalitet og norski maðurinn sem ég neita að nefna á nafn.

Ég lofa þér að ef megin-fjölmiðlar beittu þöggun á terrorisma myndi allur terrorismi minnka um 90% og ári síðar færi klíkan hans Eisenhower á hausinn. Það myndi þó ekki henta klíkunni sem á þá báða og stjórnast af höfðingja þessa heims. Um sama leyti myndu vissir þverplankar Íslenskir finna nýjar grýlur til að amast við.

* Wahabismi er einnig nefndur Salafi.

Svo varð ég einn daginn uppiskroppa með meginefni og fór að grúska í utangarðsefni og fann jafnvel utangarðsefni sem utangarðsfólkið hefur ekki rekist á, og smátt og smátt sér maður allt heimsþorpið eins og það er. Ekki nóg með það heldur fór hið mannlega eðli að ljúkast upp.

Einnig var hann jafn hrifinn af fyrirgefningu og aðrir spámenn eingyðistrúarinnar. Fyrsta súra – eða bók – Kóransins tekur sérstaklega fram við trúaða að Guð geri engan greinarmun á Gyðingum, Kristnum eða Múslímum þegar komi að degi dómsins.

Einnig er – rétt eins og í Biblíunni – sífellt minnt á að þegar við dæmum, hvort heldur við dæmum út frá trúnni eða eigin skoðunum – eigum við að hafa í huga að Guð mun dæma okkur sjálf(a) þegar þar að kemur og að dómharka okkar sjálfra muni hafa áhrif á þá dómhörku eða mildi sem við sjálf munum njóta.

Vissulega væri auðvelt að benda á hvernig meginfjölmiðlar Iðnveldisins ala á nýjum óvin til að réttlæta áframhaldandi hergagnaiðnað og tilheyrandi jaðarstarfsemi. Sem einnig er forsenda þess hve ofdekruð *við* höfum það gott, því ef hergagnaiðnaður Iðnveldisins hryndi þá hyrfi 70% af þeim iðnaði sem heldur okkur uppi og hrunið frá 1929 væri veisla í samanburði.

En það er önnur ástæða fyrir því að Iðnveldislýðurinn óttast trú Múslíma og hún er einföld. Við erum alin upp við að hafa enga trú, ekki á okkur sjálf, ekki á örlögin, ekki á æðri gildi, ekki á heiður eða afstöðu; heldur eigin vellíðan og eigin sjálfsheilagleika (sem er egóið).

Fólk sem hefur sannfæringu um eitthvað sem er þeim sjálfum æðra og er tilbúið að sýna þessa sannfæringu í verki – hvort heldur með fyrirgefningu eða sérvisku – mun ávallt virka ógnvekjandi fyrir menningu sem veit ekki hvað hún stendur fyrir.

Hver vegna er ég sífellt að verja Múslíma, væri nú rökrétt að spyrja. Ég sjálfur tilheyri hvorki þessari trú né hinni yfirborðskristnu trú sem okkar menning þykist fylgja en hefur löngu týnt.

 Myndskeið um konur í Englandi sem skipta um trú

httpv://www.youtube.com/watch?v=BIJsStKLE7A

Ég fylgi engum skipulögðum trúarbrögðum, heldur hinum upprunalega innblæstri spámanna Guðs, sem hefur ekkert að gera með niðurritaðar reglur presta og annarra spekinga sem öll miða að því að stýra huga fólks í átt til skurðgoðadýrkunar og ófrelsis sálarinnar.

En ég þoli ekki þegar dáleiddur múgurinn er heilaþveginn og tekur þátt í að dímonísera menningu sem þeir þekkja ekki.

Ég er á þeirri trúarskoðun að eingyðistrúin hafi þynnst út í öllum greinum hennar og að ef hún verði ekki endurvakin muni mannkynið fyrirfara sjálfu sér og satt að segja erum við langt komin með það.

Gyðingar gerðust skurðgoðadýrkendur á tíma herleiðingarinnar til Babýlon, Kristnir gerðust skurðgoðadýrkendur þegar þeir leyfðu Konstantín að gera sig að Míþrasdýrkendum og Múslímar fór að skurðgoðadýrka sinn eigin spámann á fyrstu öld eftir að ekkja hans, Aisha, tók þátt í að færa skilaboð hans í letur.

Meðan fólk er fast í stormviðrum englanna sjö sem foringi föllnu englanna fól að dáleiða lýðinn – fyrir mörgum öldum síðan – þá eru sálir þeirra fastar í fangelsi. Enginn er frjáls sé sálin falin sjónum; úr augsýn er úr hugsýn og meðan þú hleypir ekki andagift skaparans að sál þinni ertu blint egó.

En hvernig er höggvið á hlekkina?

Vesturlandabúar hafa enga trú lengur, ekki á sjálfa sig, ekki á gildi eigin menningar, og þaðan af síður á eitthvað sjálfum sér meira. Þetta hafa Múslímar, hvort sem okkur líkar trú þeirra eða ekki.

Hver sá sem lesið hefur mannkynssögu – eða grúskað í Nítjsé – veit að menning sem glatað hefur innihaldi sínu mun ekki standast hugarfarslega né ofbeldiskennda atlögu grófari menningar sem veit hvað hún stendur fyrir.

Enn og aftur spyr ég; ef við höfum glatað okkar eigin innri siðferðisstyrk, hvernig var hann eyddur og hvernig má fá hann aftur?

Ekki hefur hins vegar útskýrt með skýrum hætti hvaða lög eiga að hafa verið brotin með þessari vefsíðu. Aðeins hefur verið bent á grein í Almennum hegningarlögum að refsivert sé hér á landi að skrifa þannig að styðji við eða hvetji til ofbeldis aðgerða.

Ég man ekki hvort sú grein tiltekur ofbeldi innanlands eða ofbeldi gegn einstaklingum frekar en ríkinu. Eins og lesendur mínir vita hef ég sjálfur beitt ofbeldi, unnið úr því eftir bestu getu, og er í dag einlægur andstæðingur ofbeldis í hvaða mynd sem er; en ég er ekki síður hatrammur stuðningsmaður tjáningarfrelsis.

Niðurstaðan virðist vera sú að það sé í fínu lagi að skerða tjáningarfrelsið (sem það er að loka vefsíðu) eftir geðþótta. Það er sorglegt að sú afstaða skuli vera svo algeng, jafnvel meðal þeirra sem telja sig mannréttindasinna.

Að loka léni er svipað og banna heimilisfangið þitt. Sjaldgæft að skilningur sé á þessu. Til að loka á hýsingu vefsíðu þarf dómur að koma til. Þú getur ekki refsað eða beitt úrræði nema dómur komi til.

Þó mætti ræða hvort rekendur lénsins brjóti reglur hýsingaraðilans og sagt er að svo sé í þessu tilfelli, þó grunar mig að hýsingaraðilar séu að þjóna skoðanaþótta hins heilaga samtíma.

Um leið og við setjum tjáningarfrelsi skorður þá er ekkert tjáningarfrelsi því tískustraumar og tilfinningabundnar skoðanir munu móta skorðurnar eftir breytilegum háttum. Eini munurinn á skorðum gervilýðræðisríkja og rannsóknarréttarins eru galdrabrennur.

Takmarkað tjáningarfrelsi er aðeins plástur – eða sjálfsblekking – því það vanvirðir greind fólks. Ef ég segi að jörðin sé flöt, mun fólk þá banna setninguna eða hlæja að henni?

Skyld mál hafa komið upp erlendis, þar sem hýsingaraðilar hafa lokað á lén eftir geðþótta og síðar tapað vegna kærumála í kjölfarið. Ég viðurkenni að ég man ekki í svipinn hvar ég rakst á þetta, en mig minnir að það hafi verið í tenglsum við Snowden og Applebaum umræðuna í fyrra.

Ég grúska í þessu betur þegar ég hef tíma og allar ábendingar eru vel þegnar.

Við megum ekki gleyma því sem Voltaire skrifaði „ég fyrirlít skoðun þína en er tilbúinn að berjast fyrir rétti þínum til að hafa hana“ – það er einn af hornsteinum vestræns lýðræðis og ef einhver ætti að skilja það þá eru það Íslendingar.

Sjálfur er ég ekkert hrifnari af Ísis en aðrir en þó líklega á öðrum forsendum því flestir líta niður á þá sem hluta þeirrar Múslímagrýlu sem vestrænir fjölmiðlar fá eitthvað út úr að espa upp. Um leið og þeir jarma yfir að tveir eða þrír menn voru hálshöggnir hjá Ísis nefnir enginn af meginfjölmiðlum að nítján eða fleiri hafa verið hálshöggnir í Sádí Arabíu það sem af er árinu.

Nei, ég lít niður á hvern þann sem fer með hernaði gegn öðrum á grundvelli skoðana sinna hvort heldur þær eru pólitískar eins og í tilfelli Nató eða trúarlegar eins og í tilfellum sumra aðra. Ég get ekki réttlætt neinn hernað en ég get – í anda Gandhi, MLK og annarra frábærra fyrirmynda – staðið gegn ofríkisfólki hvort sem það er mitt eigið sjálfheilaga pakka eða útlent. Ef við ætlum að dásama þessar fyrirmyndir verðu það að ná dýpra en í sleikjulegar fyrirsagnir.

En svo mig kippi nú í Íslensku nútímagenin; hafi olíufurstar efni á að hýsa efni sitt hér, fáum þá sem flesta þeirra. Mokum svo haganaðinum í bankabjólfana og röflum um það á bloggsíðum.

Það er ekki öllum gefið að taka eftir hvað bærist innra með vinum sínum enda höfum við öll grímur. Á þessum árum var aðalstarf mitt að kenna vefsíðugerð og forritun.

Ég kunni því vel að fela hvað bærðist hið innra og sinna þeim hlutverkum sem við var búist. Við kunnum þetta auðvitað öll og líklega þú betur en ég.

Vinafólk og kunningjar hafa oft sagt mér að ég hafi óvenju opinskátt viðmót og auðvelt sé að lesa í hvernig mér líði dags daglega. Sitt sýnist hverjum, kannski sá fólk í vinnu og víðar að ég var á barmi taugaáfalls, kannski ekki.

Það sem mér fannst á þessum tíma áhugavert var hversu fáir Íslendingar – í það minnsta svo ég vissi til – væru meðvitaðir um gildi samtalsmeðferðar hjá sálfræðingi. Mér var þetta vor ráðlagt að leita mér aðstoðar fagmanns og finna mér samtalsmeðferð og ég fór eftir þeim ráðum. Margir í mínu tengslaneti hafa síðar farið samskonar leið.

Öll sem eitt segjum við „þetta er hið besta sem ég hef gert fyrir mig“.

Hér verður ekki lagt mat á hvort fólk eigi almennt að tala við sálfræðing, né heldur hvort það sé hið besta sem þú getur fyrir sjálfa(n) þig gert. Hitt er óumrætt, að sá tími sem manneskja leitar inn í eigin dulheima og skilur þær hvatir sem þar búa, því betra vald fær hún yfir eigin tilveru og farvegi lífshamingju. Slík vinna með fagmanni er hins vegar fokdýr og ekki á allra færi. Ég var svo lánsamur árin 2001 til 2003 að geta leyft mér þann munað.

Nú voru æskuár mín enginn dans á rósum. Eitt sinn var unglingsárum mínum lýst af fagmanni sem „uppskrift að sálfræðilegu stórslysi“ ég hélt  að hann væri að grínast en eftir því sem þekking mín hefur aukist og dýpkast læðist að mér sá grunur að honum hafi verið alvara. Myndi það skýra hvernig framangreind ár voru farvegur slæmra kvíðakasta.

Nú er taugaáfall ekki til samkvæmt læknisfræðilegri skilgreiningu en það er til í málfari götunnar. Hálfu öðru ári eftir að ég hóf að sækja til fagmanns um aðstoð við vanlíðan fékk ég fyrsta kvíðakastið. Kvíðaköst eru ekkert grín og lýsa sér á mismunandi veg hjá fólki. Karlmenn upplifa þau oft sem aðkenningu að hjartsláttartruflunum og skelfast við tilhugsun um yfirvofandi hjartaáfall, það er þó aðeins ein birting þessa ástands.

Hver svo sem birtingin er á kvíðaköstum eru þau jafnan skelfileg, svo sem nafnið ætti að benda til. Eitt af því sem mörgum kann að koma á óvart, sem ekki þekkja til þessarar reynslu, er að þau eru eins og toppur á borgarísjaka. Þú sérð bara 20% því restin er undir yfiborðinu. Oft er margra ára aðdragandi að tímabili kvíðakasta. Oft eru þeir sem upplifa þau vanir að lifa við stöðugan kvíða og þekkja ekki mörkin.

Haustið sem ég fékk fyrsta ofsalega kvíðakastið komu þau í fyrstu aðeins tvisvar í viku. Vorið eftir voru þau farin að koma daglega og rúmu ári síðar datt það aftur niður í tvisvar í viku. Satt best að segja var ég orðinn vonlítill tveim árum síðar hvort þeim myndi nokkru sinni linna. Í dag finnst mér það skondin minning.

Það eru til tvær leiðir til að lækna kvíðaköst. Sú fyrri er farvegur í samtalsmeðferð hjá fagmanni. Hin er í Ferli hins jákvæða vilja. Ég geri mér ljóst hversu stór þessi fullyrðing er, enda útlærður í kvíða

Ennfremur var ég svo lánsamur að mér var kennt af fullorðna fólkinu að bera virðingu fyrir fólki sem er öðruvísi en ég sjálfur.

Þegar ég var drengur fannst mér þó óþægilegt að til væru drengir sem þættu aðrir drengir sætir. Mér fannst sjálfum gaman að horfa á stelpur, og fannst sumar þeirra sætar. Mér fannst óþægilegt að þurfa að ímynda mér hvort hinsegin strákar yrðu skotnir í strákum.

Þegar ég varð fullorðinn fékk ég mörg tækifæri til að vinna úr þessu. Eitt sinn ræddi ég þetta við sálfræðing sem leiddi mér fyrir sjónir ýmsar niðurstöður úr rannsóknum á þessu fyrirbæri. Meðal annars að sumar rannsóknir sýna að það séu gen sem ráða þessu að miklu leyti. Ennfremur að það sé gagnkynhneigðum eðlilegt að skilja ekki samkynhneigða og öfugt.

Þótti mér viss léttir að komast að því að fordómar í sál minni voru eðlilegir og það auðveldaði mér að beita vilja mínum til að afgreiða fordómana. Fleira kom þó til sem auðveldaði mér að læra virðingu fyrir hinsegin fólki.

Þegar ég var tvítugur kom vinur minn úr felum. Við höfðum þekkst helminginn af ævi okkar og áttum – og eigum – margt sameiginlegt. Báðir erum við listhneigðir og skapandi í okkur og báðir höfum við gaman af að skeggræða ýmsar hliðar tilverunnar. Þegar hann kom úr felum var ég með þeim fyrstu í okkar gamla vinaneti sem fékk þessa vitneskju beint hjá honum sjálfum.

Það vildi þannig til að við unnum saman á þessu tímabili og mér brá þó nokkuð. Mest brá mér yfir að mér brá! Því ég var alinn upp við fordómaleysi og umburðarlyndi í þessa átt, svo mér brá yfir að sýn mín á gamlan vin breyttist á svipstundu.

Þrem dögum síðar skammaðist ég mín fyrir að hafa látið þrjá daga líða án þess að ræða þetta – eins og hann sjálfur – beint við hann sjálfan. Svo ég kom út úr fordómaskápnum og ræddi beint við hann. Vinátta okkar styrktist og heilaðist á svipstundu.

Vikurnar sem í hönd fóru voru skemmtilegar og hafði ég frábært tækifæri til að kynnast með augum góðs vinar þeim reynsluheimi sem hann lifði án þess að þurfa að efast um sjálfan mig eða hvernig lífið snérist.

Löngu síðar bast ég vináttuböndum við góðan vin fyrrum sambýliskonu minnar. Við gerðum allt sem strákar gera saman. Spjölluðum um allt milli himins og jarðar, duttum í það saman, og urðum góðir vinir. Nema þegar við skruppum í bæinn að fá okkur í glas horfði ég á stelpurnar og hann á eitthvað annað, og það mátti ræða það.

Mér fannst oft skrýtiðþegar ég stóð hann að því að glápa á sætan strák. Hann tók eftir að mér fannst það óþægilegt og hann reyndi að hlífa mér við þessu. Virðing er til báðum megin við línuna.

Báðir þessir ágætu menn opnuðu fyrir mér sýn á heim sem er til, á að vera til, má vera til, og verður alltaf til. Að reyna að bæla þennan heim, afneita honum, eða beita hann ofbeldilýsir best þeim sem ofbeldinu beitir.

Þegar ég var drengur í sveitinni tók ég eftir einu sem hér á samleið. Á bænum voru tólf kýr og reglulega varð einhver þeirra yxna. Þá þurfti að kalla til sæðingamann en í þrjá daga var kýrin kynóð og riðlaðist eins og naut á sumum kúm og leyfði öðrum kúm að riðlast á sér.

Tíðahringur kúa er sá sami og kvenna svo ég fékk að fylgjast með þessu tólf til sextán sinnum á ári eftir atvikum.

Innan tveggja ára tók ég eftir að tvær kýr voru áberandi að riðlast á yxna kúm. Það var ljóst að tvær kýr í hópnum voru lesbíur. Ekki að þær vildu láta aðrar kýr riðlast á sér, heldur breyttust þær í hálfgerða tudda í hvert sinn sem kú var yxna nærri þeim.

Á bænum voru á annað hundrað fjár og er fengitíminn miðsvetrar hjá þeim. Hið sama var uppi á tengingnum í fjárhópnum. Þegar kindur voru blæsma sást að 12 til 18 prósent af hópnum var tví- eða samkynhneigður. Auk þess riðluðust mörkin á egglos-tíma.  Þar sem ég hunda og þjálfa leitarhunda og verð ég reglulega vitni að hegðun tíka á lóðaríi. Ég á eina tvíkynhneigða tík og hef áður átt!

Kindur, Kýr og hundar eru spendýr, rétt eins og við. Náttúran hefur húmor.

Fyrir hálfu ári síðan var ég í tímabili trúarefa. Ég hafði skrifað bók um Guðstrú og ég efaðist um margt. Ég efaðist ekki um innihaldið en ég efaðist um hvort ég ætti að standa með því, eða hvort ég þyrði því. Ég var sáttur við bókina sjálfa en ekki viss hvort ég vildi leyfa öðru fólki aðgang að henni. Ég var í djúpum efa með þetta og hafði verið í fáeina mánuði.

Ég heimsótti að lokum einn elsta vin fjölskyldu minnar. Mann sem ég hef þekkt síðan ég var tíu ára gamall. Ég vissi að hann myndi gefa mér þau svör sem ég þurfti og ég vissi jafnframt að ég myndi ekki þurfa að segja honum hvaða svara ég leitaði. Það er sama hvoru kyninu við löðumst að í prívatlífinu, við höfum öll kynnst manneskju sem við berum því sem næst takmarkalausa virðingu fyrir.

Ég fékk öll svör sem ég þurfti. Ég fékk líka að vita að ég hafði sært hann og sambýlismann hans pínupons því ég hafði lítið komið í heimsókn síðustu árin. Mér brá, því ég skildi að þeir misskildu þögn mína. Stundum þegar þú lítur upp til fólks þá ertu feimin(n) við að láta sjá þig. Sumt fólk er bara stærra en þú, að þér finnst. Hverjum kemur við hverjum þau falla fyrir í einkalífinu?

Að þessu sögðu verð ég að viðurkenna að ég ætti erfitt með ástkonu sem væri tvíkynhneigð. Ég hef verið í þeim sporum og það var óþægilegt. Ég ber virðingu fyrir því fólki rétt eins og öðrum, á slíka vini, en samt. Hvers vegna? Vegna míns veikleika, – sem heitir óöryggi – það er allt og sumt.

En til þess er óöryggi, að viðurkenna það svo hægt sé að vinna úr því.

Að lokum verð ég að láta eitt koma fram. Guð skapaði mannfólkið, rétt eins og spendýrin, til að vera eins og blóm í litríkum garði. Sá guðsmaður sem predíkar gegn litadýrð ætti að leita lifandi Guðs í stað þess að lesa um hann í bók.

Eftirskrift.

• Litadýrðarmyndir
• Rómverjabréfið 1:20, (en): „Því að hið ósýnilega eðli hans, bæði hans eilífi kraftur og guðdómleiki, er sýnilegt frá sköpun heimsins, með því að það verður skilið af verkum hans. Mennirnir eru því án afsökunar.“

Það er gaman að svona grýlum en því þetta er rugl. Noregskonungur hefði hvenær sem hann vildi getað sent hingað hulduher. Að endingu eignaðist Noregskonungur Ísland. Man einhver hvernig?

Í lok Sturlungu aldar var landið magnvana af innbyrðis deilum og vígaferlum. Þetta var á sama tíma og Snorri Sturluson var veginn. Snorri heitinn var höfundur Egilssögu, Snorra Eddu og Heimskringlu.

Snorri átti ærin pólitísk samskipti við Noregskonung og var ekki einn um það. Um tíma vann hann að því að Ísland yrði hérað í Noregi en þegar hann gerðist aftur Þjóðveldissinni var hann veginn af konungssinum. Við lok Sturlungualdar gáfust Þjóðveldissinnar upp fyrir konungssinum og gamli sáttmáli tók gildi, sem gerði okkur aftur Norska.

Nokkru síðar eignaðist Danakonungur Noreg og Ísland þar með. Þetta gerðist án hulduherja erlendisfrá og með ýmsum pólitískum vélabrögðum.  Grýla er skemmtileg. Það er auðvelt að óttast að Rússar eða Kínverjar vilji eignast landið.

Kínverskar fjárfestingar eru algengar um allan heim, Asíu, Afríku, Bandaríkjunum og Evrópu. Bandarískt efnahagslíf er háð Kínverskum fjárfestingum. Hvergi í þessum ríkjum reyna Kommúnistagrýlur að ráðskast með þjóðirnar sem þeir fjárfesta í. Kínverjar eiga Hong Kong, borgríki sem Bretar réðu í 150 ár og íbúar Hong Kong hafa sama frelsi og þeir vöndust áður.

Þeir sem lesa mannkynssögu og vita hvernig Kínverjar hugsa. Þeir hafa forðast útþenslustefnu og landvinninga í nærri tvöþúsund ár. Allt frá því að þeir uppgötvuðu að viðskipti eru mun ábatasamari.

Víða um heim eru lítil hverfi og byggðir þar sem kínversk viðskipti blómstra, umhverfi sínu til hagsbóta. Slík hverfi eru um allan heim, og það í mestu friðsemd. Þetta kemur ekki fram í nútímafjölmiðlun. Okkar nútímalega upplýsta kynslóð fær að eiga sínar Grýlur.

Fjölmiðlar blása upp grýlur af kínverskum eftirlaunaþegum í Golfi norður í Grímsstaðaeyðimörk. Golfið fer fram í héraði sem enginn Íslendingur vill búa á og færri ferðast um. Nærri helmingur Vesturíslendinga er ættaður frá þessu eyðibýla-hálfhálendi, en þeir gáfust upp á að búa þar og fóru vestur um haf. Vegurinn þar um er ófær hálft árið.

Meðan hinn almenni maður óttast kommúnista  talar enginn illa um ríkisstjórnina. Meðan Vinstri Grænir hamast á Kínagrýlunni, man enginn að báðir eru jafn langt til vinstri. Þetta heitir spuni.

Man einhver eftir Rússagrýlunni? Hingað til hefur engin erlend þjóð haft áhuga á að eignast landið okkar. Það er varla að við viljum búa hér sjálf. Dönum var slétt sama þegar við slitum sambandinu, og reyndu aldrei að halda okkur með valdi. Kaninn fór um leið og hann sá sér færi á því.

Stærstu verktakaframkvæmdir síðustu ára voru unnar af erlendu vinnuafli á launum hjá erlendum verktökum. Íslendingar fengust ekki til þeirrar vinnu því verktakinn borgaði mjög lág laun. Án þeirra framkvæmda hefði 2007 þenslan aldrei átt sér stað. Það voru EES reglur sem skylduðu okkur til að bjóða verkið út svo erlendur verktaki tók það á sig. Íslenskir verktakar fengu ekki þessa vinnu

Frjálslynd félagshyggja er ekki mikið fyrir erlenda fjárfestingu af neinu tagi. Erlendir aðilar sem fjárfesta eða lána fé hingað til lands, vilja vexti og ágóða aftur úr landi, jafnvel meira en það. Samfélag okkar hefur hins vegar hrópað og kallað eftir erlendri fjárfestingu frá hruni. Ef menn eru ekki sjálfum sér samkvæmir eiga þeir enga fjárfestingu skilið, hvorki Kínverska Ameríska eða Evrópska.

Á sínum tíma lifðum við á því að selja Síld til Rússneskra kommúnista, sem sýndu í verki að þeir höfðu engan áhuga okkur, nema sem varðaði síld. Spunafólk veit að þjóðin þegir um óstjórn meðan fjölmiðlar og fólk skelfur undan Kínagrýlu.

Við eigum sjálf að fjárvesta af viti, í okkur sjálfum, og græða  á því sjálf.

Svo segir enginn neitt við því að Evrópusambandið er að endurtaka leik Noregskonungs: Að dæla fé í sína menn hér. Sagan endurtekur sig ef þú skilur hana ekki.

*

Svo vaknaði ég upp, og gerði upp fortíðina. Ég gerði litla sögu um atriði sem skiptu mig miklu, og um fólk sem ég lít ekki upp til. Ætlunin var að gera sögunni hátt undir höfði og fá viðurkenningu margra á henni, en svo brást mér kjarkur.

Það eru til leiðir til að koma sögu á framfæri á þann hátt að hún fái umfjöllun, og það hafði verið minn vilji. Vilji er flókið afl sem er knúið af fleiru en þrjósku. Ég sá fljótt að umfjöllun og viðurkenning var ekki það sem ég sóttist eftir. Ekki viðurkenning fólks sem les fyrirsagnir, fleytir kerlingar á yfirborði, og viðrar ódýrar skoðanir á Netinu.

Ég vil ekki þannig.

Minn vilji snýst um manneskjur en ekki yfirborðskenndar yfirlýsingar sem enginn stendur við. Hversu margir viðhafa yfirlýsingar í kaffistofum, enn stærri í drykkjusamsætum, og geta skrifað og skrafað miklar langlokur í vandlætingu, en bregðast í minnsta mótlæti? Það eru margar hetjur á kaffistofunni.

Hversu marga hefurðu hitt sem hafa réttar skoðanir eða siðferðiskennd sem stefnir í rétta átt, en bregðast í boðaföllunum, hvað þá í ólgusjó? Í minni sögu er drepið á slíkum, sem geta á einkafundum viðhaft stór orð þér að skapi og lýst vandlætingu á þeim sem rangt gjöra, en bakka við minnsta grun um að hinir sömu muni veita sér vont umtal. Við nefnum slíkt hugleysi, en ég hef ekki vilja til slíkra yfirlýsinga.

Ég vel innihald og festu.

Manstu textann úr Trainspotting – Choose life? Ég bý sjálfur við þá festu að hafa staðið með því sem ég hef trú á. Ég starfaði sem forritari á vinnustað, sem er opinber stofnun, sem stjórnað var (og er líklega enn) af yfirborðsmennsku og án heiðurs. Sjálfur sá ég mér ekki sess að sitja þar lengi við sama borð.

Síðan hefur það setið í mér hvort berjast skuli við vindmyllur vonskunnar eða láta þar við sitja. Ég ákvað á endanum að skrá þetta niður og setja það í form. Formið er hér á vefnum, en því verður ekki gert hærra undir höfði. Ég vil ekki hafa meira meira með þessa fortíða gera. Þó sagan sé hér er hún ótengd, ólinkuð, og verður svo um sinn.

Í dag er ég maður – sá sami og ég hef ætíð verið – sem leita innihalds og verðleika í kringum mig og í lífinu öllu. Ég hef aldrei hikað við að leggja hart að mér til að gera það sem rétt er, og ótrúlegt sem það kann að virðast, þá var mín versta stund afleiðing af því. Um það verður rætt síðar, annarsstaðar.

Á mínu heimili býr nú sál sem enginn vildi taka við, og hafði flækst á milli fólks. Sundurtætt var sálin og niðurbrotinn andinn. Hún kom á mitt heimili fyrir tæpu ári, og það var erfitt: Því aðstæður mínar leyfðu það ekki.

Í dag er hún í jafnvægi, sátt við Guð sinn, menn og aðra hunda. Hún er falleg og blíð við aðra, þó stundum sýni hún það á skrýtinn máta en hún er enn að læra. Heimili mitt hefur vaxið við að taka við henni, og við öll sem þekkjum hana erum glöð. Glöð því bæði hefði illa fariðfyrir henni hefði hún ekki fengið skjól, og við sjálf hefðum misst af þeirri gjöf að hafa hana í hópnum.

Oft forðast fólk að gera rétt, því það er óþægilegt eða hentar illa stundarhagsmunum. Það þarf sterka trú, á eigin gildi og sjálfan sig, og jafnvel á Guð, til að trúa því að rétt sé að gera rétt, hverjum sem það hentar.

Núna hentar mér að fortíðin er sett á hillu og af henni lært. Ég stefni til framtíðar en vel ígrundaður í núinu mínu.