Áhugamál er allt sem þú hefur áhuga á! Að spila Golf, eða fara á hestbak, nú eða prjónaskapur og sportbílar. Áhugamál eru svo mörg og við höfum öll áhuga á einhverju. Sá sem þetta skrifar hefur áhuga á skapandi hugsun.

Ef þú iðkar ekki það sem þú hefur áhuga á, hver ertu þá? Ertu ímynd eða persónugervingur hugmynda? Eða ertu þú?

Veröldin er full af fólki sem er leiðinlegt og vinnur leiðinleg störf og sækir í áhugamál til að lyfta sér frá leiðindum.  Svo er til fólk sem vinnur sömu störf og á sér engin áhugamál en er skemmtilegt, drífandi og hvetjandi að umgangast – þeim finnst gaman að vera til, og gaman að öllu sem það tekur sér fyrir hendur.

Getur verið að áhugamál sé flótti frá leiðindum? Hvað ef þér leiðist ekki? Veistu að til er fólk sem á ekkert sjónvarp, engin áhugamál, fáa vini, en leiðist aldrei og nær alltaf árangri? Hvar ert þú í þessu korti?

Allir hafa upplifað að draumar þeirra rætist. Við höfum öll lent í því að tilveran skammtar oft meira en það sem við látum okkur dreyma um. Margir draumar rætast jafnvel enn betur en við þorðum að vona. Oft þarf að taka áhættu til að draumar rætist, og varpa gömlum viðhorfum fyrir róða.

Hvaðan koma þínir dagdraumar? Eru dagdraumar bara fyrir börn? Kannastu við þegar þú gerir þvert á eigin vilja? Þú kannski reiðist eða fyllist afbrýðisemi, eða jafnvel ótta. Þekkir þú fólk sem kannar drauma sína, dagdrauma, og hlustar á innra líf? Vissir þú að þetta er fólk sem aðrir leita til, og að þetta fólk hefur lært að lifa í núinu og losa sig við áhyggjur, ótta og reiði.

*

• Sá sem gengur rösklega í tuttugu mínútur daglega getur losað sig við  tíu kíló?
• Þeir sem fara stigann í stað lyftunnar eru kraftmeiri og þreytast síður.
• Þeir sem leggja bílnum lengra frá vinnunni upplifa minni streytu en aðrir.

Flestir sem eru ósáttir við sjálfa sig nenna lítið að hreyfa sig. Hamingjusamt fólk er meira á ferðinni en þunglyndir.

Í Ferlinu byrjar þú að vinna með þær hindranir sem stöðva þig í að hreyfa þig meira og léttar. Sá sem hreyfir sig fer sjálfkrafa að huga að réttri næringu. Sá sem hlustar á líkama sinn ræktar sjálfkrafa næmi fyrir því sem er honum hollt.

Öruggt er að þú finnur fleiri vini ef þú hlustar meira og segir skemmtilega frá.

Til er mikið af fólki sem þekkir ekki einmanaleika. Fólk sem á mikið af góðum kunningjum og vinum, eru áhugasamir um sögur annarra, og tala lítið um vandamál sín nema þá sem skemmtilega frásögn. Þeir síðarnefndu nýta sér söguformið bæði til að virkja áhuga annarra og einnig til að veiða hugmyndir að lausnum við hverju sem er.

Við elskum sögur og öllum finnst gaman að segja frá. Hér er ekkert nýtt á ferðinni, en oft er hið augljósa auðgleymt í dagsins önn. Við lifum og hrærumst í sögu-samfélagi en gleymum þeim mætti sem það gefur okkur.

Fólki finnst gaman að sögum, og ef við skoðum samfélagið, er allt vaðandi í þeim. Sjónvarpið væri leiðinlegt ef þar væru engar góðar sögur sagðar. Nær allir góðir kennarar segja góðar sögur.

Ef þú vilt að fólki líði vel í návist þinni, og laðist að þér, því ekki að heyra sögur þess og þá sérstaklega þeirra eigin?

Ef lífið væri alltaf jafn einfalt á borði og í orði myndum við ekki þurfa lausnir eins og Ferlið.

Ég hef tekið eftir því að ég borða meira þegar ég er leiður eða upplifi innri ókyrrð. Þegar ég er í góðu jafnvægi borða ég nægju mína sjálfkrafa. Hins vegar þegar ég upplifi lífsgleði er ég léttari á mér og borða minna. Einnig hreyfi ég mig meira þegar ég er glaður.

Þegar ég hafði prófað megrun og mistekist eftir stuttan tíma, gerði ég lítið úr sjálfum mér og vanlíðan jókst. Og aftur jókst átið.

Ég tók því ákvörðun: Ég færi í megrun og yrði í henni þar til ég léttist. Ekki var gerður listi yfir mat sem mætti borða heldur hvernig mætti borða. Þá daga sem mér liði vel skyldi ég hugsa um það á meðan ég borðaði.

Oft tökum við tilfinningar okkar sem gefinn hlut og lifum eftir þeim án þess að gefa þeim gaum.

Þegar mér liði illa og vildi borða meira myndi ég líka hugsa um það, en á jákvæðum nótum. Ég myndi segja við sjálfan mig “núna líður mér þannig að ég vil borða meira en ég læt mér ekki líða illa yfir því“.

Síðan tók ég aðra ákvörðun, veigameiri: Ég skildi líta svo á að dagur sem tapast tapar ekki ferðinni. Ef ég væri í megrun í þrjátíu daga en félli í þrjá þá væri megrunin ekki fallin. Ef ég væri í megrun í þrjátíu daga og félli í tuttuguogníu þá héldi hún samt velli. Þó orrusta tapist er stríðið ekki tapað.

Þessa daga sem ég borðaði mikið sagði ég því við sjálfan mig “þó ég falli í dag er ég áfram í megrun, og þetta hefst á endanum”. Þannig breytti ég hugsun minni. Ég var ekkert leiður þó ég væri í of þungur. Ég gerði ekki lítið úr sjálfum mér þá daga sem ég stóð mig illa.

Átta mánuðum síðar hafði ég tapað tólf kílóum. Ég hafði vanið mig á það með tímanum að líta ástandið jákvæðum augum og venja mig á hugsanir sem skiluðu árangri. Ég nota þessa nálgun ennþá. Tíminn er oft sterkur bandamaður ef maður hleypir honum að.

Eritt er að hitta og umgangast fólk þegar maður veit af útliti sínu og skammast sín fyrir það.

Hefur þú hitt manneskju sem leit illa út í klæðaburði, en þér líkaði vel við um leið og þið tókuð tal saman?

Bregst fólk misvel við þér, eftir því hvernig þér líður, eða eftir því hverju þú klæðist?

Hefurðu vald yfir eigin útliti og hinu útlitinu: Framkomu!

Allir hafa ferðast í borgir sem prýða stórar og fallegar dómkirkjur. Að skoða dómkirkju og spyrja sig hvers vegna þeir tímdu að byggja hana harflar ekki að nokkrum manni.

Við vitum öll að trú er mikilvæg en sjaldan hvers vegna. Trú á hvað? Ferlið hefur engan áhuga á því á hvað þú trúir. Trú hvers og eins er einkamál.

Að trúa því að á morgun komi betri dagur. Að trúa því að ég búi yfir jákvæðum skapandi umbreytingarmætti. Að trúa því að lífið sé mér æðra – hvernig sem það kom til. Að trúa því að í öðrum búi eitthvað gott.

Umfram allt: Að geta nýtt sér þann kraft sem trúin er, og geta smíðað sína eigin. Það er magnað.

Ég stoppaði einhversstaðar og leit yfir farinn veg, bæði minn eiginn og í náttúrunni. Skyndilega vaknaði ég. Það sem olli vanlíðan minni, var bara tilfinning. Tilfinning er bara tilfinning.

Tilfinning er ekki áþreifanlegur hlutur. Hún er ekki fjármunir. Hún er ekki sýnileg, hún er inni í mér.

Ég sá að ég á val um hvað ég geri tilfinningar

• Leiða þær hjá mér og bíða þess að þær hjaðni?
• Tala um þær og skrifa þær burt, eða blása upp?
• Beina þeim að öðru fólki og skammast?
• Eða hvað?

Ég á val. Ég ákvað að velja að faðma tilfinninguna – leyfa henni að vera til. Ég valdi að láta mér ekki líða illa yfir vanlíðan. Tilfinning er jú bara tilfinning.

Áhrifavaldar eru fleiri en vinir þínir og fjölskylda. Þeir eru allt sem hefur áhrif á hvernig þú hugsar og hugsanir þínar hafa áhrif á líðan þína og lífskraft.

Flestir horfa á sjónvarp eða hlusta á útvarp, og velja þá stöð sem er þægilegust og skemmtilegust. Sjaldan er spurt „hvaða áhrifavaldur er þessi stöð eða þessi þáttur“. Eins er með bækur, tónlist, hvaðeina.

Þinn andlegi veruleiki þrífst á andlegu fæði. Allt sem hefur áhrif á hugsun þína og sál er andlegt fæði. Viltu lifa á skyndifæði?