Þetta vita einnig þjóðfélagsverkfræðingar og nýta sér. Þegar Karl Marx óf inn í málflutning sinn að höfuðóvinur almennings væri annars vegar Kapítalisminn og hins vegar Stéttaskiptingin, notaði hann algengar samsæriskenningar sósíalismans á þeim tíma og tókst honum snilldarlega að nota þessar kenningar sem farartæki fyrir heimsmynd sína.

Nú vita allir sem eitthvað hafa rýnt í menningarsögu að aðallinn sjálfur hóf kerfisbundið að eyða út stéttaskiptingu í Evrópu árin 1870 til 1920 og að Kapítalismi er rangnefni því áhugi á auð og auðsöfnun er ekki hugmyndafræði. Ennfremur benda margir rýnendur síðustu áratuga á að marxísk heimsmynd hefur – viljandi eða óviljandi – komið á nýrri stéttaskiptingu.

Þá er ljóst að einu aðilarnir sem kerfisbundið hafa breytt áhuga á auðsöfnun yfir í auðhyggju eru kommúnistarnir sjálfir og margir áhrifamestu auðmenn samtímans eru sósíalistar og eru margir þeirra ósvífnir að í að beita auð sínum til að fjármagna þjóðfélagsverkfræði og áróður af ýmsum toga.

Margir þeirra vinstri-hópa sem þeir fjármagna, skrattakenna (Demonize) hægri-sinnaða auðkýfinga fyrir hið sama.

Í dag ræður Marxísk heimsmynd yfir meginhluta menningarinnar hvað varðar túlkun á mannlegu samfélagi og sögurýni en aðeins fyrir tveim kynslóðum lauk síðari heimsstyrjöldinni sem var að miklu leiti stríð á milli tveggja heimsmynda; Fasísks sósíalisma og Marxísks sósíalisma. Þessi átök hófust að sumra mati einni til tveim kynslóðum fyrr en það er e.t.v. ofureinföldun.

Hér er rétt að taka fram að ég geri skýran greinarmun á heimsmynd og heimssýn. Bæði fasískur og marxískur sósíalismi túlka afmarkaðar heimsmyndir upp úr heimssýn Húmanismans sem er meira frumspekileg túlkun á hugarástandi menningarinnar, svipað og Kristíanismi er heimssýn en Kaþólska eða Lúterska eru túlkaðar heimsmyndir upp úr þeirri sýn.

Á þeim tíma sem mestu átökin áttu sér stað, en það tók um tvo áratugi á milli heimsstyrjalda, notuðu fasískir sósíalistar allskyns samsæriskenningar og útskýringar til að styðja við heimsmynd sína. Allir vita hvernig þeir tóku fyrir trúarbrögð Gyðinga (með skelfilegum afleiðingum) en færri vita í dag að um alla Evrópu og víðar í heiminum var allskyns dulspeki og menningarspeki í gangi meðal fólks sem ganga ýmist undir heitinu Thule samfélagið eða Vril speki.

Einnig kemur þróunarheimspeki (Theosophy, Blavatskyismi) hér nokkuð við sögu.

Margir vita að þeir þættir sem að framan eru tilteknir lifa enn góðu lífi bæði í gervigrasrótinni og grasrótinni meðal fólks. Þessi samantekt er ekki framsett til að leggja neitt mat á gildi marxísks eða fasísks sósíalisma heldur benda á að það er gild ástæða fyrir að bæði samsæriskenningar og greiningar eru litnar hornauga af ekki bara ríkisráðsfólki (Statesmen) heldur einnig leiðtogum margra annarra þjóðfélagshópa.

Nú um þessar mundir eru mikil átök í heiminum af skyldum toga, annars vegar um óhefta eða hefta þjóðflutninga en hins vegar hvort loftslagsbreytingar og vá sé af mannavöldum eða náttúrulegum. Síðasta áratuginn hafa talsmenn óheftra þjóðflutninga og þess að loftslagsvá sé af mannavöldum haft óheftan aðgang að bæði meginmiðlum og samfélagsmiðlum (ásamt stjórnmálum) en hinum gert erfiðara fyrir.

Þeir sem hafa aðgang að framangreindum miðlum geta leyft sér að skrattakenna þá sem eru þeim andstæðir en þeir síðarnefndu eru duglegir að kenna samsæri upp á hina, með ýmsum misvönduðum rökum. Við vitum að hið sama var uppi á tengingnum þær tvær aldir sem Upplýsingin (Enlightenment) og Endurreisnin (Renaissance) var að glíma við Skólaspeki (Scholasticim) Kaþólskunnar og færa heimsvitundina frá Kristíanisma yfir til Húmanisma.

Merkilegt nokk, þá eru þau átök enn í gangi meðal margra rýnenda og kverúlanta og í sama mynstri og áður er útskýrt. Sem er nottla samsæri.

Það er óvéfengjanlegt að dulspeki (Mysticism) og tilhneiging til dulspekilegra vangaveltna er hluti mannlegs sálarlífs og veruleika. Að ætla sér að hægt sé að ýta til hliðar áhuga fólks á samsærum t.d. með ritskoðun eða bálförum, er hrein vitfyrring. Því um leið og þú reynir að sneiða af þér þann útlim sem hneykslar þig, taparðu hluta af sjálfum þér og vangæfir.

Að sama skapi munum við aldrei losna við þá tilhneigingu að eyða út og afmá það sem sumum finnst óþægilegt, hvort heldur með bálförum, fleygja í ána, eða gera fólki ókleift að koma einhverju á framfæri eða ef allt annað bregst að skrattakenna fólk.

Vinsælasta tólið í því síðarnefnda er að grafa eitthvað upp úr fortíð mannsins sem skrifar eða talar og benda á að hann hafi eitt sinn misstígið sig og því hljóti greining hans að vera röng. Svipað og að segja, „þessi rithöfundur keyrði eitt sinn yfir á rauðu ljósi og því getur hann ekki skrifað um umferðarlög.“

Með sömu rökum mætti banna mörgum sem aðstoða fólk við að hætta að misnota áfengi, að starfa á sínu sviði.

Tökum sem snöggvast nýjan snúning á þessu og rifjum upp þegar heimsfrægur kenningasmiður og rýnandi, Jordan Maxwell, útskýrði Júdasarkossinn á nýstárlegan hátt. Útskýring hans er út í hött, að mínu mati, en hún fékk mig engu að síður til að rannsaka menningarefni og mýtur að nýju til að fá úr því skorið.

Niðurstaðan er sú að Maxwell hefur rangt fyrir sér en hefði ég ekki rannsakað hvort fullyrðingar hans stæðust hefði ég aldrei fundið út að þegar Pétur postuli sneið eyrað af musterisþjóninum, og að það var sett í frásöguna um Getsemane garðinn, að það var tilvitnun í lagasúlu Hammúrabís og hafði djúpa merkingu fyrir áheyrendur frásögunnar næstu þrjár aldir á eftir.

Nú gæti einhver spurt, hvaða máli skiptir lagasúla Hammúrabís? Svarið er að hún skiptir engu máli varðandi samsæriskenningar en þegar ég sá Vladímír Pútín vitna í hana í viðtali fyrir tveim árum rak það mig aftur til rannsókna.

Í kjölfarið komst ég að því að valdaheimspeki – sem er mjög lítið rætt um – ber vissa virðingu fyrir þessum fræðum, s.s. varðandi hvað sé varanlegt ástand (Eternal State) eða varanlegt skjalavald (Eternal Document Authority, Eternal Bureaucracy).

Til gamans má benda á að sú aðferð að henda nornun í ána, til að gá hvort þær sökkvi eða fljóti, var ekki uppfynding Kaþólskra heldur aftur tilvitnun í Hammúrabí, sem bendir til að  Kaþólskir fræðimenn og lagaskýrendur taki meira mark á henni en kennarinn sagði okkur í skóla.

Ennfremur er þessi lagasúla – rétt eins og Íslensk hegningarlög – með hörð viðurlög við því að dómarar fremji dómsglöp en hvernig kærirðu dómara fyrir dómsglöp? Hvers vegna sagði kennarinn okkur ekki í skóla, að þegar norn er fleygt í ána, skal vera syndur maður í ánni til að bjarga henni frá drukknun ef hún sekkur?

Svarið er samsærisgreinendum augljóst.

Þegar Jóhannes Björn gaf út bókina Falið vald fyrir einni kynslóð síðan, tóku margir mark á bókinni og margir lesa hana enn og vitna í hana. Færri tóku eftir bókinni Bræðrabönd eftir Úlfar Þormóðsson á sama tíma en sama var uppi á teningnum, hún breytti engu.

Víðar mætti fara um farveg samsæriskenninga og greininga (en kenning og greining er tvennt ólíkt), að menningin er sneysafull af þesskonar þvers og kruss, en það breytir fáu ef nokkru um valdastöður og samfélagsmótun.

Við Íslendingar teljumst til þess hluta kristna heimsins sem kennir sig við endurmótun (Reformation) kristninnar undir Martein Lúter.

Til eru fleiri endurmótanir s.s. Enska biskupakirkjan, Kalvín og margar fleiri birtingarmyndir kristninnar. Þó fáir á vesturlöndum kenni sig við Rétttrúnaðinn (Orthodox) þá er sá einnig fyrir hendi sem byrtingarmynd kristinnar sýnar.

Nær allar birtingarmyndir kristna heimsins byggjast á þrenningarkenningunni en hún sjálf er þó ekki Biblíuleg. Þegar Konstantín mikli stofnaði til kirkjuþinganna tveggja í Níkeu, sem lagði grundvöllinn að Kristíanisma, var tveim öflugum þáttum sleppt úr en það voru annars vegar Nasarenar og hins vegar Arianistar (ekki hið sama og Aríar).

Báðir þessir aðilar fylgdu annarskonar túlkun á ævistarfi Jósúa Maríusonar (Jesú) en þrenningarkristnir gera og það er engin kenning heldur ýtarleg greining sem býr að baki þeirri fullyrðingu. Þó skrifuð yrði bók um það eða margar færslur á Vefnum, þá myndi það engu breyta um menningarástandið, í það minnsta ekki í bráð.

Tökum enn skarpari snúning á þessu. Til er sú greining – ekki kenning – að postularnir ellefu hafi svikið Jósúa til krossfestingar og klínt því á Júdas.

Að Júdas hafi reynt að bjarga Jósúa frá þessum örlögum. Hluti þeirrar greiningar er sá að kossinn bendi til að Júdas hafi gefið sjálfan sig í stað Jósúa til krossfestingarinnar og að Jósúa hafi síðar flutt til Kasmír ásamt móður sinni og lifað þar góðu lífi fram á efri ár.

Framangreind kenning er ekki að fara að breyta neinu um ástand kristilegra heimsmynda í menningarheiminum í dag. Hún gæti þó fengið marga til að rannsaka nánar og íhuga hvar þeir standa sem stak innan heildarinnar. Hvort það sé vel eða verr, veit ég ekki. Niðurstaðan er sú sama, meginstraumurinn mun ávallt fylgja valdinu, hvort sem valdið er heiðarlegt og raunhyggið (Reason) eða óheiðarlegt og rökrétt (Logical).

Áður var minnst á þjóðfélagsverkfræðinga og hvernig þeir nýta sér pælingar af þessu tagi og skal nefna tvo punkta í því samhengi. Upp úr 2010 var fólk að missa áhugann á árásinni á Tvíburaturnana ellefta september 2001, eða 911, svipað var uppi á teningnum varðandi Helför nasista í síðari heimsstyrjöld.

Til að vekja áhuga fólks aftur var mörgum kenningasmiðum og greinendum ýtt fram með allskyns óvenjulegar útskýringar og áhuginn var endurvakinn.

Upp úr 1990 var ýtt fram fáeinum en vel útfærðum kenningasmiðum og greinendum á sviði helfararafneitunar og svo fór að margir þeirra voru fangelsaðir og eru sumir enn í fangelsi, og það á lýðræðislegum upplýstum vesturlöndum.

Þannig tókst þjóðfélagsverkfræðingum að slá tvennar flugur í einu höggi, á báðum þeim sviðum sem hér eru dregin fram. Annars vegar að endurvekja athygli milljóna fólks á viðfangsefnunum en ennfremur að búa í haginn fyrir nýjar tilgátukenningar (Theses) fyrir næstu ár og áratugi, sem þó þær fari hljótt, lifa í dulvitund fólks.

Eins og margir vita er sagt að Marteinn Lúter hafi neglt skjal með 95 tilgátukenningum á kirkjudyr og þannig komið af stað endurmótuninni. Þetta er mýta, því þó vel kunni að vera að hann hafi neglt skjalið á dyrnar, þá skipti það álíka miklum sköpum og þetta greinarkorn sem hér birtist.

Stór hópur vina og fylgjenda Lúters, prentuðu á sama tíma tugþúsunda upplag af skjalinu og dreifðu svo víða að ekki var hægt að eyða því út eða ofsækja staka smáaðila sem dreifðu því. Þannig tryggðu þeir að ef Lúter hefði verið fangelsaður, hefði hann – rétt eins og sumir helfararafneitarar – breyst í píslarvott í dulvitund margra.

Hér mætti benda á að samskonar aðferðum hefur verið beitt til að tryggja að fólk man eftir nöfnum á borð við David Icke og Alex Jones vegna þess að meginstraumurinn hefur beitt þá valdi. Þó nöfn þeirra séu sjaldan birt þá eru þau vel greypt í dulvitund fólks.

Framangreint breytti þó engu um Lúter og útskýringar hans heldur það að valdamiklir aðilar tók upp einfaldleika tilgáttukenninganna og nýttu sér í pólitískum tilgangi. Rétt eins og þegar Konstantín valdi þá kristna kverúlanta sem túlkuðu sömu þrenningu og Míþraistar og veitti þeim ásmegin og þannig mætti lengi telja.

Til gamans mætti stinga því hér inn að þegar germanskir herflokkar lögðu Rómaveldi að fótum sér, voru flestir þeirra Aríansk kristnir.

Það er þó aldrei sagt frá þessu í sögubókum, þó til sé ein og ein sem minnist á það. Hið áhugaverða er að næstu tvær kynslóðir á eftir, tóku þeir allir upp þrenningarkristni. Það má þó spyrja sig að því hvort þeir hafi verið í heilögu stríði í upphafi.

Niðurstaðan er sú að það er einmitt þegar tilgátukenningum og greiningum er eytt eða þær ofsóttar, sem fólk fer að veita þeim athygli og það er einmitt þá sem við vitum að valdamiklir aðilar eru að nýta þær eða misnota. Í þessu samhengi minni ég á að söfnuðurinn sem kom saman í forgarði Pílatusar og krafðist krossfestingar, var sami skríll og hafði gleypt í sig fjallræðuna af áfergju og trúað á manninn sem framsagði hana.

Sjálfmenntaðir sáu í gegnum hvorutveggja og hið sama er uppi á teningnum núna; meginmiðlar gera í því að spinna upp óánægju fólks yfir að ríkisstjórnin dró umsóknina til baka.

Ekki er ósætti við að umsóknin sjálf var dregin til baka heldur að þjóðin fékk ekki að kjósa um það, sem sömuleiðis er blekking.

Öll umræða um hvort þjóðin fái þjóðaratkvæðagreiðslur (referendum) eða ekki, viðheldur þeirri blekkingarlýgi að í landinu sé lýðræði en ekki lýgræði. Miðað við hversu auðvelt virðist að spinna upp hitann í fólki og viðhalda viskuskorti þjóðarinnar, er vafasamt hvort lýðurinn muni nokkru sinni afdáleiðast.

Til hvers er ég að röfla yfir þessu? Ekki ætla ég að afdáleiða né dáleiða ofmenntaðan skríl sem heldur að innrætt hugsun sé skapandi hugsun. Þessi færsla er vistuð í þeim tilgangi einum að ég geti hvenær sem er sagt „told you so.“

Hví ætti mér ekki að vera sama þó dáleiddur skríllinn þokist á færibandinu nær eigin glötun, ef hann stígur sjálfur á drifpedalana?

Ég nennti þó ekki að lesa endalausar áróðursgreinar með eða móti þessum menningarheim.

Vissulega ákvað ég að lesa „þeirra heilögu ritningu“ og hef kynnt mér hana nægilega vel í dag til að sjá skýrt að okkar eigin menningarheimur, kristinna lýðræðisþjóða, veit nær ekkert um þessa ritningu þó nóg sé af skyrinu sem slett sé í hana og fullyrðingum um það sem í henni stendur.

Ákvað ég að nota samskiptasíðurnar okcupid og tagged til að eignast samræðuvini af veikara kyninu í þessum menningarheimi. Vildi ég kynnast því sem grasrótin segir og hugsar, sérstaklega frá sjónarhóli „hins kúgaða hluta“ þess heims.

Ekki þurfti margar samræður til að sjá að sýn okkar sjálfheilagra iðnþjóða er stórlega bjöguð og eins og venjulega; frekar á þeirri línu sem hentar hernaðariðnaðinum og bankamafíunni. Enn á ég vini á samskiptamiðlum úr þessum menningargeira og ég hef einnig skrifast á við fólk erlendis sem er áberandi í umræðunni þar.

Allt ber að sama brunni; við vitum ekkert um þennan heim nema kynna okkur hann. Hér áður sá ég þennan heim í gegnum sama tvívíða og líflausa prisma og megnið af okkar djúphyglu þjóð sér; og í dag furðar mig að þeir sem mest amast við þessum menningarheim eru að nota sama áróðursefni – með og móti – og meginmiðlar hafa matreitt handa fólki.

Sumir landa minna fullyrða jafnvel að þeir hafi lesið trúarrit þessa fólks á sama tíma og það slettir skyri og grjóti sem mest það má, rétt eins og það sé á launaskrá Rothschild og Mossad. Mig langar því að taka tvo punkta fram, bara til gamans.

Ein þeirra kvenna sem ég var svo heppinn að fá að spyrja út í heimsmálin er kona, alin upp í Tyrknesku afdalahéraði, nútímaleg í framkomu, tali og með tvær háskólagráður (sem er móðins og virt hérlendis). Hún starfar í upplýsingatækni og alþjóðaviðskiptum og er vel með á nótunum.

Þegar ég spurði hana um kvennakúgun og Búrkur svaraði hún að bragði „þetta er mest vandamál í karlaveldunum í Arabistan og hefur ekkert með Íslam að gera.“ Þegar ég spurði hana um slæður sem hylja hárið þá sagði hún mér að hún notaði slæður þegar hún færi í Moskuna og yfirleitt fyrsta daginn þegar hún færi heim í fjallaþorpið í fríum, en það væri hennar val og konur litu svo á í flestum múslímaríkjum.

Þá finnst mér áhugavert sem ein kona benti mér á og ég grúskaði í síðar og fann út að er rétt. Að ekkja spámanns þeirra, Aisha, stóð fyrir því að koma á þessari búrku- og slæðuhefð um það bil tveim áratugum eftir lát eiginmanns síns, á sama tíma og hún vann að því – ásamt fleirum s.s. Hafsa annarri ekkju hans, að færa munnlega geymd Kóransins í letur.

Ég hef síðan þetta var rætt við fleiri múslíma – af báðum kynjum – og ég hef í dag enga fordóma gegn þessu fólki. Vissulega stendur mér stuggur af vissum hefðum sem ríkja í þeim menningarheimi. Sjálfur yrði ég vafalaust grýttur í Pakistan og Sádí ef ég vogaði mér að minnast þar á mína eigin trú. Veröldin er jú marglit.

Tökum því annan snúning til gamans.

Ég hafði aldrei heyrt orðið Arabistan fyrr en Tyrkneska – kúgaða – múslímakonan skyrpti því út úr sér. Læt ég aðra um að flokka hvaða lönd falla þar inn í. Síðan þetta var hef ég lært að einungis 11% múslíma býr í Arabistan og að múslímar eru álíka margir og þegnar Iðnveldisins eða hálfur annar milljarður.

Einnig sýnist mér að 99% af svonefndum hryðjuverkamönnum séu úr þessari 11% sneið og að þeir komi því sem næst einungis frá þrem til fjórum afmörkuðum svæðum sem öll eru ofsótt af velmeinandi hreppum Iðnveldisins sem ætla að gefa þeim flokksræði í gervi fulltrúalýðræðis.

Læt íslenskum Ísraelsfasistum og vel meinandi Íslamahöturum um að rífast um þessa skilgreiningu, en ég nenni ekki að svara heiladauðum spunaþvættingi þeirra, í það minnsta ekki hér á FB þar sem frið og ró ríkir yfir vötnum. Mig langar þó í lokin að benda á skemmtilegan farsa í þessu öllu.

Sumir hafa bent á að múslílmaríki séu óvilhöll öðrum trúarbrögðum en sínum eigin.

Látum svo vera en minnum á að hin heilaga Íslenska stjórnarskrá frá 1944 (sem allir Íslendingar hafa lesið) tiltekur skýrum stöfum hver sé hin Íslenska ríkistrú, og sú trú skírir ungabörn inn í trú sína þó trúarrit þeirra hafi einungis stutt við skírn fullorðinna meðvitaðra einstaklinga inn í trú.

Ennfremur minni ég á að yfirgnæfandi meirihluti upplýstra og menntaðra kjósenda Íslenska Lýgveldisins kvittaði fyrir það haustið 2012 að áfram skyldi viðhaldið ríkistrú á landinu bláa.

Þetta ku hvorki tvískinnungur né skynhelgi meðal krossfara hins heilaga vestræna rétttrúnaðar, um það hvað sé gott og gilt fyrir fólk hinumegin á hnettinum.

Annað dæmi sem kemur upp í þessu samhengi er punktur sem Reza Aslan (prófessor í trúarbrögðum) benti á í frægu viðtali, er að hin svonefndu múslímaríki hafi kosið fleiri konur í leiðtogahlutverk ríkja sinna en lýgræðisríki iðnveldanna – hef ég ekki kannað þetta sjálfur en gaurinn er þekktur fyrir sannsögli (þó ókristinn sé) svo ég læt þetta fjúka.

Í því samhengi dettur mér dálítið merkilegt fyrirbæri í hug. Eins og allir vita er Íranska lýðveldið eitt af fáum ríkjum heims sem ekki hefur látið bankamafíu og hernaðarvél Iðnveldisins buga sig til hlýðni. Enda mikill áróður í gangi gegn því.

Eitt af því sem þeir eru gagnrýndir fyrir er einmitt kúgun kvenna en mér skilst að umræða þar í landi, sérstaklega meðal háskólaborgara, sé farin að taka þetta fyrir og að byrjað sé að liðka fyrir um þessi mál. Ég veit lítið um það enn og minnir að þetta hafi komið fram í orðastað (debate) á milli Tariq Ramadan og Christopher heitins Hitchens. Hlakka til að fá meira að vita um þetta (einhver).

Nýlega var ég einmitt að grúska í stöðu gyðinga í hinu forna Persaveldi því ég hafði rekist á þá fullyrðingu að þar í landi væri stærsta gyðingasamfélag mið-austurlanda fyrir utan Ísrael sjálft. Svo minn fór á kaf í að grúska í því ástandi, sérstaklega vitandi hversu auðvelt er fyrir þetta fólk að komast til Palestínu ef það vill.

Rakst ég á nokkuð áhugaverðar upplýsingar við þetta grúsk. Lýðræðið þar í landi miðast við einn fulltrúa inn á þing fyrir hverja 200.000 íbúa. Þó er gerð undantekning fyrir samfélög gyðinga og zóróaster trúar og fleiri minnihlutahópa til að tryggja að þeirra rödd heyrist á þingi þess lýðræðis sem þeir iðka.

Þetta væri svipað og að Alþingi Íslenska Lýgveldisins færi að bjóða Óla Ufsa að sitja á þingi um kvótamálin.

Mér er tíðrætt um þetta múslímamál og ég vona að fólk misskilji mig ekki. Því í mínum huga er enginn munur á trúarbrögðunum. Í minni trú eru öll skipulögð eða kerfisbundin trúarbrögð ein risastór skurðgoðadýrkun og mín trú býður mér að standa utan við slíkt.

Ég hins vegar hata forpúkun, trúarfyrirlitningu, áróðursvélar, og forheimskun falda á bak við orðagjálfur og ég sé það jafn skýrt og hver sá sem nennir að virkja sínar litlu gráu, að Íslam er „tilbúinn óvinur“ af áróðursvélinni sem Eisenhower nefndi „the industrial military complex.“

Einnig eiga hér við rök Chris Hedges sem komu fram nýlega í frábæru viðtali við Abby Martin, sem of langt mál væri að rekja svo ég læt það fylgja hér með. Mig langar þó í lokin að benda á áhugaverða sálfræði, sem ég veit að fólk kannast við.

httpv://www.youtube.com/watch?v=mYnf6KfEroE

Tvennt er merkilegt í viðtalinu við Hedges. Annars vegar hvernig komið er fram við franska ríkisborgara af Alsírskum ættum – en við vitum ekkert um það hér. Einnig að franska leyniþjónustan getur hlerað og flokkað sjálfkrafa sex mismunandi mállýskur þeirra í rauntíma og lyklað á lykilorð og frasa. Reiknaðu nú (do the math).

Einnig má taka fram að hin pínkulitla terrorsitaklíka sem meginfjölmiðlar og yfirborðsstjórnmál markaðssetja, er fjármögnuð (að talið er) af Wahabista* ófögnuði, sem er sami sértrúarhópu og tekur fólk af lífi í Sádí; samherja Iðnveldisins.

Þegar hampað er ákveðnum grunnhyggnum og bjöguðum machogildum í fjölmiðlum þá mun viss tegund grunnhygginna einstaklinga samsaga sig þeim ímyndum og tileinka sér. Rétt eins og þegar þú segir eitthvað sniðugt í partý, þá heyrist í einhverjum „já ég hef einmitt alltaf haldið þessu fram,“ og terrorismi getur orðið tíska í vissum hópum fólks sem hafi svipað mentalitet og norski maðurinn sem ég neita að nefna á nafn.

Ég lofa þér að ef megin-fjölmiðlar beittu þöggun á terrorisma myndi allur terrorismi minnka um 90% og ári síðar færi klíkan hans Eisenhower á hausinn. Það myndi þó ekki henta klíkunni sem á þá báða og stjórnast af höfðingja þessa heims. Um sama leyti myndu vissir þverplankar Íslenskir finna nýjar grýlur til að amast við.

* Wahabismi er einnig nefndur Salafi.

Eins og margir vita voru virkustu samskipti möndulveldanna við bandamenn í gegnum sendiráðin í Svíþjóð þegar ræða þurfti við Sovétríkin en í gegnum Portúgal þegar ræða þurfti við vesturhlutann. Þó var rætt mikið við vesturhlutann einnig í Stokkhólmi.

Vitað er að bæði Göring og Himmler reyndu að semja frið við vesturveldin í gegnu Stokkhólm og einnig er vitað að Hitler varð alveg brjál þegar hann komst að því. Hins vegar er ekki öllum ljóst hvers vegna hann varð brjál. Gefið er í skyn að hann hafi litið á þá sem svikara fyrir bragðið.

Það er hluti áróðursvélarinnar sem hefur frá stríðslokum reynt að telja þér trú um að hann hafi verið geðveikur og að þú sért klárari en hann enda hafi hann verið siðlaus og að þú sért það ekki; þannig er þér stjórnað að hluta í gegnum semidáleiðslu.

Auðvitað var hann klikkaður – enda hægt að setja mann í fangelsi á vesturveldum fyrir að halda öðru fram. Og það er sko ekki samsæri, ekki einu sinni ekkisamsæri.

Hin raunverulega ástæða fyrir að hann varð brjál var önnur. Séffarnir vissu að stríðið var tapað og að foringi þeirra væri dauðadæmdur. Þeir vildu þó ekki sætta sig við það og undirbjuggu með leynd eitt flottasta samsæri sem til er. Karlinn varð brjál því hann sá kænskuna og vissi að hann myndi sætta sig við plottið þó það væri honum á móti skapi.

Svo hér kemur samsærið

Tveir kafbátar voru sendir til Argentínu með fólk sem líktist Adolf og Evu. Þegar þangað var komið var gengið þannig frá að ýmsir myndu sjá þau fara í land og þá hvar þau væru. Búið var svo um hnútana að FBI (CIA var ekki til þá en í burðarliðnum) myndi komast á snoðir um þetta.

Einnig var teknir tveir Rússneskir fangar, karl og kona; þau drepin og líkin hálfbrennd daginn sem rauði herinn kláraði hertöku Berlínar. Til eru viðtöl við þann sem sá um brennsluna – en það var einkalífvörður Adolfs.

Einnig er komið í ljós að samningarnir í Stokkhólmi við Sovésku stjórnina tryggði að líkin yrðu tekin umsvifalaust í vörslu rauða hersins og engum leyft að skoða þau. Eftir fall sovétríkjanna komst fólk t.d. að því að tennurnar í líkunum stemma ekki við tannskýrslur þeirra sem líkin eiga að vera af.

Samningurinn tryggði t.d. að Svíþjóð fékk aðgang að ýmsum hlutum úr vopnabúri Þýska hersins ásamt talsverðu magni af herteknu gulli og einnig leynilegum njósna upplýsingum sem þýski herinn hafði komist yfir meðan hann stjórnaði Evrópu í fjögur ár. Einnig var Sovetríkjunum lofað að þeir kæmust yfir 120 Þýska kafbáta sem voru nýsmíðaðir og þeim var því lagt við þurrkvír við Eystrasaltið.

Þessir kafbátar voru fjórða kynslóð þýskra U-báta og komust tvöfalt lengra á haf út en eldri gerðir, með fleiri birgðir og vopn og gátu verið mánuðum saman úti á hafi en voru ekki enn komnir í virkni. Þessir bátar urðu síðar fyrstu kjarnorkuknúnu kafbátar Sovetríkjanna enda frá upphafi hannaðir með það fyrir augum að verða knúnir þýskum kjarnorkuvélum.

Svo hvað var samsærið?

Meðan megnið af heiminum hélt að Adolf væri dauður og þeir sem efuðust leituðu hans í Argentínu var tryggt að Adolf og Eva gátu lifað til elliáranna í Jämtland í Svíþjóð. Bæði þurftu þau að lita hárið, hún þurfti að fitna og hann að raka skeggið.

Var keyptur risastór búgarður fyrir þau í Jämtlands héraðinu og þeim komið þar fyrir ásamt völdu staffi sem var fljótt að tileinka sér sænska tungu og háttu og sá til þess að útávið var þarna eitt fínt sænskt stórbýli. Gat Dolli haldið áfram að spásséra í skóginum og í hlíðunum eins og hann hafði vanið sig á í Berchtesgadin og notið þess að hugleiða áhrif sín á söguna, sem eru jú umtalsvert meiri en þú hefur haft, þó hann væri bilaður og þú í lagi.

Svo hvernig komust þau yfir? Það hlýtur að vera augljóst. Keyrt var á skriðdrekum með þau niður til strandar. Kafbátur sigldi með þau til Kaupmannahafnar og þaðan til Oslóar – allt þýsk yfirráðasvæði þá. Þaðan var svo brunað með þau norður úr og síðan smyglað yfir landamærin á góðum stað. Allt voða höss höss.

Auðvelt er að rekja þessa punkta fyrir þá sem vilja og munu þá komast að því að áhrif þess að Dolli spjallaði við nágranna sína af eldmóð sést vel á því hversu viðkvæmt ástandið í Svíþjóð hefur alla tíð verið fyrir nasisma, rasisma og fleiru slíku. Einnig er míníþjóðin „Republic of Jamtland” bein afleiðing af nágrannaspjallinu.

Viðbótarefni

• http://en.wikipedia.org/wiki/Battle_of_Berlin
• http://en.wikipedia.org/wiki/Republic_of_Jamtland
• http://www.express.co.uk/news/weird/470586/Are-these-classified-FBI-files-proof-ADOLF-HITLER-escaped-by-SUBMARINE-to-Argentina
• http://en.wikipedia.org/wiki/Category:World_War_II_submarines_of_Germany

Albert Speer sagði „þú verður að vera á sviðinu þegar tjöldin falla.“ þegar hann átti fund með foringja sínum í vikunni sem Hitler er sagður hafa dáið. Þetta er lykillinn að blekkingunni.

Því tjöldin féllu og innan við fimm manns voru vitni að því að stærsta nafn mannkynssögunnar á eftir Jesú og Alexander dæi. Svo fór sá gamli til Svíþjóðar, eftir að tjöldin féllu.

Sem vekur þá þriðju; hafi þeir ekkert að fela, hvers vegna eru þeir í felum fyrri allra augum? Sem að lokum vekur eina spurningu í viðbót; hefur leynd þeirra nokkuð með völd, eignir og dáleiðslu að gera?

Langar þig í svör við þessu eða ættum við að banna leynifélög?
httpv://www.youtube.com/watch?v=iYr4qDzDLd8

Til gamans má nefna að ég fékk nýlega sýn sem sýndi mér að kvenleg orka væri á bak við leynd frímúrara. Sá ég hring hettuklæddra kvenna í sal, og í skuggum salarins voru karlverurnar sem hlýddu þeim, dáleiddar, og heyrði ég á ensku sagt „The Sacred Circle of the feminine Twelve.“

Sel það ekki dýrar en ég tók við.

Ef þetta er orðað jákvætt, hvernig hefði neikvæða færslan verið?

Til að sjá það þarf maður að eyða nótt eftir nótt úti að horfa, skrásetja, miða út, reikna út, og horfa betur. Ekki bara örfáar nætur heldur tugi og jafnvel hundruði nótta.

Höfum í huga að þeir fyrstu sem þetta gerðu voru uppnefndir sem ónytjungar og letihaugar, skrýtnir ofvitar eða þaðan af verra.

Menn sem eyddu tíma sínum í slíkan óþarfa voru gagnrýndir. Sagan hefur þó gefið þeim verðleika sína en við nútímafólk erum enn að benda á ónytjunga og skrýtna ofvita og setja út á þá ef við skiljum ekki hugsun þeirra.

Ekki þarf langt að leita nema lesa bókina Ofvitann eftir Þórberg Þórðarson sem fyrir um það bil öld síðan var gagnrýndur fyrir ónytjungshátt. Hver sá sem lesið hefur Þórberg veit hvers kyns snillingur hann var.

Þegar menn fóru að prófa þau skrýtnu reiknilíkön sem gerðu ráð fyrir að sólin væri miðjan og að jörðin ásamt örfáum öðrum himintunglum gengju í kringum hana fóru siglinga kort fyrst að verða nákvæm og áreiðanleg. Smám saman fóru menn að sjá að deplarnir á himninum voru ekki allt stjörnur heldur voru einnig til plánetur. Fyrirbæri sem aftur krafðist mjög smásmugulegrar rýni.

Þú horfir á depla á himni sem eru á við mannshár að breidd héðan séð og reiknar og fylgist með og reiknar aftur.

Smám saman opnast ný sýn. Sólin er ekki miðja alheimsins heldur í útkjálka risastórrar stjörnuþoku sem sjálf snýst! Það er minna en öld síðan E. Hubble rakst á þetta eftir margra ára þrotlausa *vinnu* við að rýna í risastóran stjörnusjónauka.

Í dag þykir þetta sjálfsagt. Ennfremur erum við farin að sjá hvernig alheimurinn í óravíddum tíma og ljóss er að þenjast út hraðar en ljóshraði og að hraðinn á útþenslunni eykst. Við erum búin að reikna út hversu gamalt fyrirbæri Alheimurinn er, hversu gömul sólin okkar og hversu gömul Mjólkurbrautin er.

En okkur yfirsést eitt lítið atriði.

Allt sem við erum að mæla er gert héðan frá okkar agnarlitla punkti. Allt er það reiknað út frá ljósbrotum. Við vitum ekki hvort það sem við sjáum sé filterað! Er það svo fáránleg athugasemd? Ef svarið er já, lestu þá greinina aftur.

Hvernig sem þú skoðar heiminn, hvernig svo sem þú lest þér til eða fylgist með, hvaða heimsmynd eða sannleikur það er sem þú aðhyllist; það er alltaf meira til að sjá og heyra og þriðjungur þess ögrar þeirri heimsmynd sem þú hefur valið.

Við erum ekki alltaf meðvituð um að við veljum heimsmynd og að oft er hún valin fyrir okkur. Besta dæmið er þegar hægt er að dæma fólk í fangelsi fyrir skoðun, sem er enn gert á vesturlöndum eða þegar hægt er að dæma menn úr leik fyrir að gagnrýna konur. Eins og Voltair benti á; finndu út hvern þú mátt ekki gagnrýna og þú finnur út hver ræður.

Allt sem þú heldur að sé satt gæti verið blekking og þú getur treyst því að utan áþreifanlegra og mælanlegra hluta, ef rætt er um hugmyndir, skoðanir eða viðburði, að þú veist ekkert hvaða ímyndir eru notaðar til að stýra skoðun þinni og vali fyrir en þú hafnar öllum þínum eigin gildum.

Við nánari rýni í setninguna sést að leyfilegt er að gefa öðrum vald yfir landinu ef Alþingi samþykkir svo.

Einnig er ljóst af grein 26. í sömu stjórnarskrá að Forseti Lýðveldisins getur komið í veg fyrir slíkt með því að neita undirritun viðkomandi laga.

Nú er eftirtektarvert í þessu samhengi að stjórnmála elítan hefur lengi barist gegn því að forseti hafi það vald sem segir í grein 26 en um leið blekkir fólk.

Vald forsetans er ekkert ef hann beitir því ekki og aðeins einn forseti lýðveldistímans hefur þorað að beita þessu valdi. Þegar samningurinn um Evprópska Efnahagssvæðið (EES) var samþykktur af Alþingi og lögin um hann samþykkt af Vigdísi Finnbogadóttur voru háværar deilur í landinu.

Þúsundir lýðveldisþegna kröfðust þjóðaratkvæðis um lögin en Vigdís tók þá ákvörðun að hefð skyldi ríkja um undirritun. Hefðin er sú að forseti lúti vilja Alþingis, sem gengur í bága við anda stjórnarskrár.

Fyrir áhugasama bendi ég á þrjá tengla varðandi EES samninginn:

• EES setrið
• EES setrið #2
• EES hjá Velferðarráðuneyti
• EES samningurinn sjálfur
• EES lögin

Fyrir leikmann er ekki létt að yfirfara hvað þetta merkir allt saman og uppeldi þjóðarinnar – eða uppeldi mitt sem atóms í þjóðinni – er ekki létt að átta sig á þessu. Ég hef enga skólun í lagalæsi né heldur þjálfun í merkingarfræði og hugtakanotkun umfram það sem grunnskólinn kennir.

Þetta þrennt er þó forsenda þess að ég geti sett mig inn í lög, stjórnarhætti, merkingu orða og hugtaka en mest af öllu að hafa sjálfsöryggi til þess að skipta mér af. Þegar þykkni frumskógar eykst þá fallast hinum ólærða hendur og hann fer af sálrænum ástæðum að leita til þeirra sem vit hafa á.

Við treystum hinum fína forseta sem talar vandað mál, er valinn af okkur merkara fólki. Við treystum þeim sem eru kjörnir til hins háa Alþingis og fara með lög og virðast skilja þau eða í það minnsta getað þrefað um þau. Við virðum vald embættakerfisins og þess faglega orðagjálfur. Hver er ég að láta þrefa um mál sem bæði eru öðrum mér merkari falin og ég þar að auki hef nauman skilning á?

Ég hef þó komist að þeirri niðurstöðu að ef ég sem borgari – frekar en þegn – ríkis ætla mér að taka þátt í lýðræði þá verð ég að taka afstöðu og móta mér skoðanir hvort sem þær eru vitrænar eða ekki. Svo ég skoða þessi mál lítillega á hverju ári, ég held til haga athugunum mínum, ég hef skrifað fátæklega um þessi mál, og ég hef á endanum skrifað tillögur að stjórnarskrá.

Ég læt mér þetta varða og hvet með fordæmi mínu þig til þess einnig; það er að segja viljir þú lýðræði á borði?

Ef ég skoða til að mynda lög frá Alþingi sem hafa verið samþykkt frá 1959 fram í miðjan desember 2014 þá get ég skannað með fljótum hætti hvað séu EES reglur og hvað ekki. Í fljótheitum taldi ég um það bil 240 lög sem Alþingi hefur tekið inn beint samkvæmt EES samningi og leyft þar með Evrópubandalaginu að skilgreina lög fyrir landið.

Til gamans gerði ég leit í lagasafni Lýðveldisins á althingi.is og leitaði alls efnis sem inniheldur leitarorðið EES og fékk eftirtalda niðurstöðu auk tengla í hvert skjal:

• +Lagasafn: 171
• +Ályktanir Alþingis: 143
• +Þingskjöl: 73
• +Samantektir um þingmál: 3
• +Erindi til þingnefnda: 58
• +Ræður: 54
• +Æviágrip þingmanna: 29
• +Fréttatilkynningar: 38
• +Upplýsingasíður: 20

Hugleiðum í fáeinar mínútur að þegar bankabólan sprakk haustið 2008 var oft bent á að bankar hefðu komist upp með að verða útblásin blaðra, og að þeir hefðu getað svindlað á Hollendingum og Englendingum, í skjóli við EES lögin. Þetta er ekkert annað en blóri.

Fyrir þá sem ekki muna hvað Blóri merkir þá stendur það hugtak fyrir að þú getur gert eitthvað, og þá jafnvel gert eitthvað af þér, í blóra við annan. Það sé því annar sem veiti þér annað hvort vald eða skjól til að haga þér eins og svín, ef þú vild. Allt fer jú eftir siðferðisvitund.

Með öðrum orðum fyrrir Alþingiselítan sig ábyrgð á bankabólunni enda sé hún Evrópusambandinu að kenna.

Að EES samningurinn hafi verið landráð kemur ekki til greina því Alþingi megi gera slíkan samning. Ef við rifjum upp 21. grein þá má ekki veita öðrum vald yfir landinu nema Alþingi leyfi það. Með öðrum orðum; öll greinin er þvættingur því hún bannar það sem hún leyfir.

Ég spyr þó til gamans; hefðu Íslendingar ársins 1944 samþykkt þessa grein í stjórnarskrá ef þeir hefðu áttað sig á gildi hennar? Ennfremur spyr ég hvort við séum viss um að við viljum þennan samning? Vissulega eru margir að græða á honum og margir óttast að missa hann, en hvers virði er virðing og frelsi í peníngum?

Aukin heldur spyr ég hvers vegna Almenn Hegningarlög skilgreini Landráð? Áður en við lítum á þann kafla skulum við athuga hvenær lögin voru skilgreind. Almenn hegningarlög eru skilgrind númer 19 frá 1944 og útgefin þann 12. febrúar. Það merkir að þetta eru lög sem Konungsíkið Ísland skilgreindi og Lýðveldið Ísland tók upp með beinum hætti.

Merkingarfræði tiltekur að eitt ríki sé ekki sjálfkrafa annað ríki og að nýtt ríki þurfi ekki sjálfkrafa að taka upp lög fyrra ríkis á sama landsvæði. Nú vitum við að Lýðveldið er arftaki Konungsríkisins og sátt ríkti um það. Vil ég aðeins benda á í þessu samhengi að um tvö aðskilin ríki er að ræða; samkvæmt merkingarfræði.

Kafli X í Almennum hegningarlögum eru greinar 86 til 97. Þar segir orðrétt:

„Hver, sem sekur gerist um verknað, sem miðar að því, að reynt verði með ofbeldi, hótun um ofbeldi, annarri nauðung eða svikum að ráða íslenska ríkið eða hluta þess undir erlend yfirráð, eða að ráða annars einhvern hluta ríkisins undan forræði þess, skal sæta fangelsi ekki skemur en 4 ár eða ævilangt.“

Hér kemur dálítið sérstakt í ljós. Stjórnarskráin bannar að landið sé sett undir erlend yfirráð en bætir þó við að Alþingi megi það. Sem er ótrúleg yfirlýsing og gengur berlega á skjön við anda þess sáttmála sem hún er. Í anda þess sáttmála er refsivert að koma íslenska ríkinu – það er ríkisvaldinu – undir erlend yfirráð að og má fangelsa fyrir.

Hér er komin pattstaða því hægt er að dæma alla þá sem kusu lögin um EES samninginn fyrir landráð; þá embættismenn sem komu að samningi hans, þá þingmenn sem samþykktu hann og forsetann sem undirritaði. Nema til séu lög sem útfæri grein 21. í stjórnarskránni.

Í þessu samhengi vil ég minna lesanda minn á að í ársbyrjun þessa árs átti ég samtal við fulltrúa hjá Umboðsmanni Alþingis um brot á stjórnarskrá og refsingu við henni. Var ég upplýstur um að aldrei hefði verið kært fyrir stjórnarskrárbrot og að ekki væri vitað um refsiákvæði við slíku.

Ef þú ætlast til þess að ríkiselítan virði stjórnarskrá og hegningarlög, þá skiptir þetta jafn miklu máli og þegar nauðgarar eða þjófar brjóta lög.

Er EES samningurinn landráð? Ég legg það í þinn dóm, enda flækjan orðin mér ofviða. Mín skoðun er sú að hann sé það og ennfremur að spíralar valdsins og elítunnar séu slíkir að eina leiðin til að hreinsa húsið sé að byggja annað.

Ó sorrý, það eru víst ekki landráð því allir vilja þetta og telja sig græða á þessu og maður má ekki vera skrýtinn. EN! Ef við þekkjum ekki þjóðarsamninginn og ef við höfum hvorki vald né getu til að neyða valdakerfið til hlýðni, þá erum við þegnar þessa valds en ekki frjálsir eigendur þess.