Mörgum yfirsést hins vegar að hin raunverulegu átök gerast inni í höfðum okkar sjálfra. Við sjáum oft ekki það sem er hulið á bak við örþunna filmu skilnings okkar. Enginn fæðist í náttúrunni með eignarrétt eða afsal fyrir nokkrum hlut. Enginn fæðist með skjal í höndum sem skilgreinir hvað sé rétt eða rangt.

Náttúran er mikið eldri en við, margfalt öflugri en við, og hún hefur sínar eigin reglur. Í það minnsta helmingur okkar eigin reglna er á skjön við reglur náttúrnnar en við erum sjálf mjög öflug. Nægilega öflug til að reisa girðingar á milli okkar sjálfra og náttúrunnar.

Sjálf erum við sem einstaklingar of aldursstutt eða skammsýn – sumir myndu segja þröngsýn – til að fá nægilega yfirsýn til að sjá hvernig náttúran hugsar í lengri tímalínu en við sem einstaklingar og að hún sér margt – ef ekki flest – í víðara samhengi en við sjáum það.

Þegar öllu er á botninn hvolft þá er heimili þitt skilgreint af þeim hugmyndum sem þú gerir um það og hvernig þú útbýrð það er mótað af sömu hugmyndum. Þó kraftur þinn sé nægilegur til að gera þessar hugmyndir birtanlegar er það ekki hið sama og segja að hugmyndir þínar séu náttúrulegar – kannski margar en ekki allar.

Skýrasta dæmið er fjármagn. Þegar þú heldur á fimmþúsund króna seðli þá hefur hann verðgildi fyrir þér. Þú hefur tilfinningu fyrir þrem matarpokum í Bónus eða einni bíóferð fyrir þig og ástvin þinn. Þú veist að þú getur ekið bílinn þinn marga kílómetra fyrir seðilinn og keypt ýmislegt.

Þannig hefur seðillinn sjálfur verðgildi fyrir þér vegna þess að þú veist hve margt eða mikið þú getur fengið fyrir hann. Smám saman yfirsést þér að hann er ávísun á fimm þúsund myntir sem á stendur „ein króna.“ Þér fer að yfirsjást að myntin sú arna er einnig ávísun á eitthvað annað verðgildi – sem eitt sinn var visst magn af gullforða – og sé það geymt skuli hjá einni stofnun.

Smám saman hefur verðgildið sem var á gullforða færst á slegna mynt og síðan yfir á litprentaðan pappír sem aðeins ein stofnun má prenta og jafnvel stofnunin sú arna getur ekki prentað seðilinn sjálf. En hvaða máli skiptir það? Seðillinn dugar þér fyrir því sem þú færð fyrir hann og þú hefur fyrir löngu þróað með þér ónæmi fyrir því að seðillinn er löngu horfinn úr veskinu þínu og kominn í tölvufærslu inni í bankakerfi undir stjórn fyrrnefndrar stofnunar.

Aftur skiptir þetta engu máli fyrir þér því þú þarft ekki seðilinn. Þú þarft aðeins að vita hvaða tölugildi er geymt í tölvufærslunni hjá þeirri stofnun sem geymir „upplýsingar um verðgildið.“ Þú hefur löngu vanist því að rétta renna má plaststrimli í gegnum tæki og færist þá hluti af tölugildinu frá þinni kennitölu – sem einnig er hugmynd – yfir á tölugildissafn (eða reikning) hjá eiganda annarrar kennitölu.

Hve margar hugmyndir koma fram í þessum pistli sem eru fjarlægar náttúrunni og aljgörlega hugrænar? Jafn einfalt fyrirbæri og peníngur er orðinn ískyggilega flókin hugsun, hvað þá með aðrar hugsanir sem við hefjum yfir allan vafa og tökum sem áþreifanlegan veruleika? Hver á að hafa yfirsýn yfir þennan frumskóg sem veröld okkar er,?

Ég er ekki byrjaður á að lýsa hlutveruleikanum; hinum náttúrulega veruleika. Eðlilega er fullt af fólki sem sér í gegnum þessa örþunnu filmu sem heldur okkur í eltingarleik við okkar eigið skott. Þeir sem reyna að benda öðrum á þessa hluti gengur það ævinlega vel, því við sjáum þetta öll, en þeim gengur illa að fá okkur til að hætta dansinum.

Því hvers vegna ætti ég að mótmæla notkun á seðlinum? Hvers vegna ætti ég að umbylta því hvernig ég skilgreini hugmyndina að heimili? Þetta eru þrautreyndar hugmyndir sem virka og hvers vegna ætti ég að verða þessi skrýtni sem ruggar bátnum? Betra er að vera með á meðan það virkar.

Smám saman myndast þannig tvær fylkingar. Ein sem heldur áfram að bæta eldi í arininn á hugmyndakerfum okkar og hin sem reynir að hlaða nýjan arin. Báðar fylkingar sjá mörg hugmyndakerfi en þar sem þau eru að því er virðist í átökum sést ekki í þriðja hugmyndakerfið.

Tökum dæmi af tveim fylkingum. Annars vegar fólk sem vill viðhalda því heimskerfi sem við búum við og stefnir í „Nýtt heimsskipulag“ (New World Order). Hins vegar er fólk sem stendur gegn nýja heimsskipulaginu og gegn mörum fléttum þess en af fléttum eru frægastar peníngafléttur bankakerfanna og hins vegar klúbbar – eða leynifélög – þeirra sem sitja efst í þessu kerfi.

Hér hefur því verið lýst ofur einfaldaðri mynd þeirra tveggja fylkinga sem berjast um hugsun þína og heimssýn. Flest á þeim orrustuvöllum er ósýnilegt því þeir sem berjast fyrir nýja heimsskipulaginu stjórna meginmiðlum sem aftur dáleiða um það bil þrjá fjórðu fólks til hópferðalags samfélagins. Sá hópur nennir ekki að lesa neitt leiðinlegt eins og ábendingar varðandi flétturnar.

Hinn hópurinn er uppfullur af þrasi og sundrungu innbyrðist og sér ekki eigin hugarfléttu; sumsé að hann er aðeins skuggahliðin af hinni. Þannig missa báðir hóparnir sýnina á að báðar leiðirnar eru ófærar í náttúrulegu samheingi. Báðir hóparnir „standa á móti einhverjum“ og hvorugur sér að leið náttúrunnar er sú að vera ekki á móti neinum heldur fara þá leið sem leiðir til lífs heildarinnar.

Hjá hinu náttúrulega ríkir kyrrð, því þar er erfiðað án strits. Þar er ekki staðið gegn neinum, enginn er dæmdur, enginn er heldur lofaður. Aðeins áframstreymið sjálft er upphafið. Þegar á rennur niður hlíð rekst hún stundum á hindranir, þá finnur hún leiðir. Aðal mál árinnar er að ná til sjávar og hefja þaðan ferðalagið á ný.

Hið sorlega er að hvorug fylkingin er til búin til að hlusta á þau rök sem hér eru framsett og jafnvel þó þær gerðu það myndu rökin hér virka sem rökleysa, því þau standa utan við hið viðurkennda hugarfar beggja. Því þessi sýn tilheyrir öðrum heimi, sem lofað var fyrir þúsundum ára að myndi rísa, og lofað er enn að muni rísa.

Hann mun þó ekki rísa fyrr en fyrrgreindar fylkingar opna eigin hugardyr fyrir þeim heim, hann verður ekki gefinn í gegnum farveg kraftaverka eða heimseyðingar af hendi Guðs. Fyrst eyðum við heiminum sjálf og þeir sem yfirstíga þá verund munu endurreisa eitthvað sem aldrei hefur sést áður.. Eitthvað sem hefur verið margsýnt í þessum heimi hvernig reisa skuli, því hefur verið marglýst, og það blasir við hverjum þeim sem vill sjá fyrir náð.

Fræðingar eiga það ennþá til að pissa upp í vindinn, svo mjög að almenningi blöskrar. Gleymum ekki að menntun hins almenna stúdents nútímans er á pari við menntuðustu menn liðinna alda.

Menntun hins almenna manns er jafnvel meiri en þeirra sem gengnir eru. Þó eru mennta og stjórnkerfin okkar enn sniðin að liðnum tímum.

Að kosningar séu á fjögurra ára fresti en ekki árlega, átti við í heimi fólks sem notaði hesta, hestvagna og strandflutninga til að komast á kjörstað og safna atkvæðum saman.

Þetta fyrirkomulag hentaði hinni svifaseinu veröld fyrir hundrað árum. Öldin okkar breyttist fyrir löngu síðan með nýrri tækni og stjórnkerfi hlýtur að neyðast til að laga sig að vilja Þjóðarinnar. Nema lýðræðið Lýðveldið sé farsi.

Tæknigeta, hraði og menntun nútímans er slík að við getum umbreytt aðstæðum okkar og tekið risastór skref áfram á mettíma. Ég get ekki séð, í veröld rafrænna viðskiptahátta og lifandi netsamskipta, að ekki sé hægt að kjósa rafrænt, jafnvel oft á ári.

Þjóðveldið er eldra en lýðveldið. Það var nýtt í 350 ár. Lýðveldið er núna rétt um 100 ára. Hvort stóð sig betur? Hvers vegna muna Íslendingar enn eftir Þjóðveldi? Við skulum ekki gleyma því að Héraðsþingin voru haldin oftar en árlega, og haldið var til Alþingis árlega, rétt eins og stefna Þjóðveldisfélagsins er.

Ef fólk gat ferðast árlega fyrir þúsund árum, þá er það líklega erfitt fyrir okkur þar sem bensínið er dýrt og við gætum misst af næsta framhaldsþætti í sjónvarpinu. Svo ég gantist nú smávegis.

Fólk kennir gjarna hægri mönnum um hrunið, vitandi að miðjufólk var í hrunstjórninni. Sama miðjufólk og herti sultarólina að þjóðinni síðustu ár. Sumt miðjufólkið er nú að hópast inn í annan miðjuflokk með sömu markmið en bjartara heiti. Hægri flokkarnir hafa enn ekki gert hreint fyrir sínum dyrum og þeir sem lengst eru til vinstri kunna ekki að skammast sín.

Með öðrum orðum þá voru það stjórnmálamenn sem voru við völd fyrir hrun, stjórnmálamenn við völd frá hruni og stjórnmálamenn að sleikja okkur upp núna fyrir kosningar. Hvort vængurinn er til hægri eða vinstri skiptir litlu máli sé saga þeirra og hegðun skoðuð aftur í tímann. Hins vegar höfum við ekki átt valkost fyrr en nú.

Þjóðveldisfélagið er að dusta rykið af stjórnarhugmynd sem notuð var í 350 ár, og var vel látið af.

Við erum önnum kafin við aðlögun hennar að nútíma háttum. Við teljum að sú stjórnarhugmynd Sem Danir skildu hér eftir hafi dæmt sjálfa sig úr leik. Eina spurningin í okkar huga er hve hratt hinn almenni maður kemst að því að nú eru tvær hugmyndir í gangi. Lýðveldishugmynd og Þjóðveldishugmynd, tvær virkar hugmyndir sem báðar hafa verið reyndar.

Þegar þú velur handhafa valds þíns þá hefurðu tvennt til að miða við. Annars vegar sögu þessa handhafa undangengin fjögur ár og jafnvel lengur. Sem krefst þess að þú fylgist með. Hins vegar getur þú lesið á milli línanna af loforðagjálfri viðkomandi.

Fólk segir oft að ekkert sé að marka stjórnmálamenn og ennfremur að Alþingi – eða vinnustaður þeirra – hafi misst virðingu þjóðar.

Á sama tíma gleymir fólk að þjóðin velur þetta fólk á meðan það ávísar valdi sínu gegn ódýrum og innantómum loforðum.

Á sama tíma og almenningur kaupir innantómt orðagjálfur – sem ég nefni oft faglegt orðagjálfur – lítur hann framhjá þeim valkostum sem hann hefur til að taka vald sitt aftur. Því hvað gerir þú ef þú færð iðnaðarmann til að laga lekt þak, borgar honum fyrirfram, en hann kemur ekki næstu fjögur ár?

Tvennt ber hér að útskýra nánar.

Með orðunum faglegt orðagjálfur meina ég alla þá orðavaðla og fínheit sem velta upp úr embættismönnum, prófessorum og stjórnmálamönnum, þegar þeir útskýra í meginfjölmiðlum hin ýmsu málefni og úrræði. Oft er um alls konar orðhengilshátt að ræða sem yfirleitt útskýra fyrir fólk hvers vegna kerfið þurfi að sniðganga vilja fólksins sem í orði kveðnu eiga samfélagið.

Fólk nennir ekki að setja sig inn í orðavaðlana og samþykkir það sem hljómar best en vill þó frekar komast í afþreyingu og treysta hinu vel-hljómandi fólki fyrir málunum.

Hitt sem þarf að útskýra nánar eru þau úrræði sem í boði eru, og þá meina ég endurreist Þjóðveldi. Nú er algengt að fólk segi við þeirri hugmynd „enga vitleysu“ – enda er ekki um að ræða faglegt orðagjálfur eins og fólk er vant. Því enginn hlustar á orðagjálfur heldur þarf það bara að hljóma faglega. Hér á eftir mun ég rökstyðja þetta nánar og sýna fram á að þjóðveldis hugsjónin er langt frá því að vera vitleysa.

Hugmyndafræðin fyrir endurreistu Þjóðveldi er byggð á eftirfarandi þáttum: a) Borgaralegum mótþróa. b) Afskriftum bankakerfisins. c) beinu lýðræði. Allt eru þetta hugmyndir sem hafa áður verið rökstuddar ýtarlega í mannkynssögunni og notaðar víða með frábærum árangri.

Grunnþættir þessarar stefnu eru útskýrðir í bók minni „Endurreist Þjóðveldi 2013“ sem er aðgengileg í lesformi og sem hljóðbók á shop.not.is.

Sá sem álítur þessa þætti vera kjánalega – það að byggja hugmyndafræði á þrautreyndum aðferðum og þekkingu – hann er sá sem átt er við með frasanum „fíflið hlær að því sem það skilur ekki.“

Því sá sem ekki þekkir þessi atriði hefur ekki lesið Íslandssöguna, þekkir ekki mannkynssöguna – þá sérstaklega á tuttugustu öldinni – og hefur ekki lesið sér til um hvernig fjármálakerfið virkar (sem hann er þó hluti af og byggir afkomu sína á). Hann hefur sumsé ekki tekið eftir í skóla og ekki viðhaldið eða unnið úr þekkingu sinni.

Það er maðurinn sem heldur áfram að kjósa yfir sig hið faglega orðagjálfur og svikin loforð af því tagi sem núverandi stjórnvöld íslenska lýðveldisins gerast sek um, samanber þá frétt sem þessi færsla er tengd við.

Sjálfur vel ég Þjóðveldi Íslands með beinu persónukjöri og endurreistum héraðsþingum. Þegar það rís, á þjóveldishátíð á Þingvöllum, verður skuldaflétta bankabjólfanna núlluð og kerfið endurreist með nýjum áherslum.

Að endingu minni ég lesanda minn á að stórhætta er á að bankarnir falli aftur á næstu mánuðum. Komdu fé þínu í skjól.

ath. Grein þessi var rituð rétt fyrir Alþingiskosningar Íslenska lýðveldisins vorið 2013 á gudjonelias.blog.is.

Þú vilt ekki vera viljalaust dýr sem lætur ókennda náttúru leiða þig áfram en alveg sama hvað þú reynir, þá sérðu þetta ævinlega eftirá.

Hve margir einstaklingar í sögu þinni, hvort sem þú hefur hitt þá eða dáðst að úr fjarlægð, hafa leitt heimssýn þína?

Hvers vegna ekki þín eigin hugsun?

Jafnvel þegar við reynum að brjótast út úr þessari hugsun þá föllum við niður í hana aftur. Kannski ekki að ástæðulausu, því þannig virkar hjörðin best, að hún standi þétt saman að baki þeim sem leiða hana áfram.

En hvað ef leiðtoginn leiðir hana í villu? Hefur þá hjörðin tök á að velja nýjan leiðtoga? Hvernig myndi hún gera það, með valdi eða samræðu? Þetta er kjarni beins lýðræðis, að við verðum öll leiðtogaefni og höfum tök á að velja okkur fremstan meðal jafningja, síendurtekið.

Þegar maður tileinkar sér þessa sýn, þá sér maður hversu fáránlegt það er þegar fremstir meðal jafningja eru upphafnir í fjölmiðlum og í tali sums fólks. Að ekki sé talað um trúða sem erfa krúnur.

Svo hrundi mín prívat veröld og hluti hennar var lagður í dóm götunnar, sem var sárt. Eins og allir vita getur vont orðið vani þegar skrápurinn þykknar og við vitum að oft þarf að bíta á jaxlinn, setja undir sig hausinn, berja sér á brjóst, og arka áfram veginn.

Sem maður nottla gerir.

Mig óraði þó ekki fyrir því fyrr en ég lenti í því sjálfur að hægt væri að dæma mann á Íslandi fyrir glæp sem hann ekki drýgði. Þegar ég hafði lent í því sjálfur huggaði ég mig við það að upphafsmaður kristinnar trúar var tekinn af lífi fyrir guðlast, saklaus. Svo hver er ég að væla?

Fyrir þá lesendur mína sem ekki vita hvað hér er ritað um, þá hefur það aldrei verið leyndardómur. Í upphafi sambúðar með konu nokkurri kom ég að henni og elskhuga hennar í faðmlögum, missti vitið í smástund, og áður en varði var ég búinn að beita hana ofbeldi. Játaði ég glæp minn samviskusamlega fyrir lögreglunni og var að sjálfsögðu dæmdur til afplánunar sem ég axlaði með glöðu geði í skömm minni.

Ofbeldi á aldrei að vera úrræði siðaðs manns. Ef honum verður fótaskortur og beitir ofbeldi, þá skal refsa honum fyrir það svo hann styrki afstöðu sína. Við erum öll sammála þessu.

Spurningin er hins vegar, hver séu mörkin? Í samfélagi eins og okkar, sem leggur sig fram um gott siðferði hefur verið valin sú leið að setja sérhæfðu fólki það vald að skera úr um mörkin og velja viðeigandi refsi úrræði. Sumir Íslendingar taka sér sama vald.

Hins vegar voru gerð mistök við skýrslutöku sem ég hafði ekki innri styrk á þeim tíma, og um langt skeið, að fá leiðrétt með fullnægjandi hætti. Ég var drukkinn við skýrslutökuna, sem ég get sannað, og var skýrslan í mínum augum farsafyrirbæri því ég ætlaði að fylgja föður mínum í dauðann þá vikuna.

Eins og margir vita svipti faðir minn sig lífi þegar ég var á ellefta árinu og sagt er frá í bók minni „Bréf frá sjálfsmorðingja.“ Mér fannst lífi mínu vera lokið og sársaukinn var óbærilegur. Mig dreymdi draum fáeinum dögum síðar sem sannfærði mig um að rétt væri að reyna að þrauka. Tveim mánuðum síðar var mér gefinn hundur sem var líkt ástatt fyrir og mér (og sú saga er rakin á enska vef mínum logostal.com) og sá viðburður og samlíf með téðum hundi hefur gefið lífi mínu merkingu sem er mér dýrmæt.

Þegar ég segi leiðrétt með fullnægjandi hætti, þá benti ég dómaranum á það fyrir Héraðsdómi að í skýrslunni væri rangt sagt frá. Þar er ýjað að því að ég hefði beitt konuna kynferðisofbeldi. Neitaði dómarinn að taka mark á þessum framburði mínum þrátt fyrir að lögmaður minn benti henni á að konan sem ég barði mundi ekki til þess að ég hefði beitt neinu kynbundnu ofbeldi.

Þrátt fyrir það var ég dæmdur fyrir þetta kynferðsilega og áfrýjaði ég því eins langt og ég gat, alls þurfti að dæma fjórum sinnum í málinu. Skil ég ekki enn hvernig dómskerfið valdi að sjá þann sannleika sem þeim sýndis þegar auðvelt var að benda á annað. Ég sjálfur met það svo að áróður síðustu tveggja áratuga, að karlmenn séu svín og ætíð gerendur en konur séu saklaus fórnarlömb, sé orðin viðurkenndur veruleiki dómskerfisins.

Ekki er langt síðan sýnt var fram á það fyrir þjóðinni svo óyggjandi þykir að í Gerifinnsmálinu var ungt fólk dæmt að ósekju fyrir morð. Var lífi þeirra rústað, bæði fyrir dóm og eftir. Enn sé ég ekki hið opinbera biðja þjóð sína afsökunar enda virðist enginn í hinum kristna samtíma vorum geta viðurkennt mistök.

Af þessum sökum og mörgum öðrum ástæðum sem birtast í ýmsum færslna minna, held ég mikið upp á háðsyrði Sölva Helgasonar í garð síns samtímafólks: „Ég er gull og gersemi.“

Ég hef oftsinnis orðið vitni að því hvernig konur geta með fáeinum vel völdum orðum rifið sálarlíf manna sinna og sona í tætlur, og iðulega séð það gert á reiðistundum. Mörg samlíf hafa hrunið innanfrá vegna andlegs og tilfinningalegs kúgunar ofbeldis sem konur geta beitt og komast upp með að beita meðan samræða samfélagsins er svo einhæf.

Meðan karlar mega ekki viðurkenna að konur geta kúgað þá og meðan karl getur ekki viðurkennt fyrir öðru fólki að honum hafi ekki risið hold mánuðum og jafnvel árum saman vegna orða sem kona sendi á hann í reiðikasti, þá hefur jafnréttið snúist í andhverfu.

Lengi gæti ég haldið áfram að rekja fyrir þér, kæri lesandi, hvernig fólk á ýmsum stöðum samfélagsins hefur notað dóm minn til þess að fá útrás fyrir eigin innibyrgðu – og heilögu – reiði í garð einhvers sem enginn veit hvað er. Það virðist nauðsynlegt mörgum hugsandi mannverum að iðka yfirborðsheilagleika og yfirborðsréttlæti en nota fyrsta tækifærið þegar einhver er sjálfsögðu viðurstyggð að fá þar tækifæri til að sparka og sparka fast.

Víða hefur verið skemmt fyrir mér að eiga eðlilega framrás í samfélaginu og neitað um að fá rýni á hversu ötullega ég hef unnið úr mínum málum í kjölfar þess sem gerðist. Ætla ég ekki að rekja það frekar hér, því tónn minn er spurningin um mannréttindi.

Eins og margir vita nýtti  vel menntaður lögfræðingur, með sérmenntun í mannréttindum, Árni Múli Jónasson, sams konar tækifæri og áður er gefið í skyn, þegar hann misbeitti valdi sínu til að leggja til atlögu að starfsframa mínum og tókst. Sami maður hefur reynt síðustu ár að vekja athygli á sér sem gull og gersemi í mannréttindamálum.

Sjálfur hef ég afgreitt þessa sögu með bók minni „Varðmenn kvótans – Fiskisaga af einelti.“ Legg ég í dóm lesenda þeirrar bókar hvor hafi meira til síns máls. Því er lokið af minni hálfu. Hins vegar hefði ég aldrei skrifað bókina ef hún þyldi ekki faglega og siðferðilega rýni.

Síðan þessi farvegur upphófst, frá hinum venjulega manni sem uggði ekki að sér til hins niðurbrotna manns sem staðið hefur af sér verstu ágjafir mannlegs samfélags, að vera dæmdur saklaus og síðan sífellt notaður sem skálkaskjól fyrir reiðihvöt og ofbeldistilhneigingar annarra, hefur vaknað með honum spurningar sem krefjast svara.

Áður en ég sný mér að svörum þessum vil ég útskýra örlítið betur téð skálkaskjól. Í fyrsta lagi læt ég lesandann geta í eyðurnar, þar sem ég er iðinn við að skrifa á Netinu um alls kyns málefni hversu oft ég fæ ákúrur og árásir frá velmeinandi fólki í kommenta kerfum. Í öðru lagi langar mig að draga fram lítið atriði sem útskýrir margt:

Eitt sinn var ég á æfingu hjá Leitarhundahópi á vegum Landsbjargar. Maður nokkur ásakaði mig um að berja hundinn minn. Sami maður var þá að seilast til mannvirðinga í æfingahópnum svo sem víðar í Landsbjargar félagsskap. Þar sem yfirmenn leitarhundafélagsins „vissu hvers kyns maður ég væri“ dugði ásökunin til að dæma mig úr leik. Engin réttmæt rýni var tekin til að rannsaka rógburð mannsins. Ég leitaði eftir þessari rýni en var ekki svarað af stjórn – og vinum – þessa manns. Enda ekki svara verður?

Nú hef ég leiðbeint í leitarhunda þjálfun í sex ár og hver sá sem kynnst hefur hundum mínum og aðferðum mínum í þjálfun, eða persónuleika, veit hversu fáránleg ásökun mannsins er. Auk þess sem viðstaddir aðilar á téðri æfingu vita það einnig, en hver vill rugga bátnum í nútíma samfélagi? Hver vill verða hornreka í félagsskap eða á opinberum vinnustað fyrir eitthvað svo verðlítið sem sannleika og mannvirðingu?

Hér er einmitt mergurinn málsins kominn. Þegar forfeður okkar sömdu málsháttinn „þögn er sama og samþykki“ þá var átt við alla þá sem eru áhorfandi að valdnýðslum eða öðrum ávirðingum, sem gætu gripið inn í eða vakið virðingarverða umræðu en kjósa að þegja til að varðveita sinn eigin lítilmótlega hag. Eða rassgat? Má ég rita dónalega?

Margir ýfast upp ef orðið Kynvillingur er ritað, því það á að segja Samkynhneigður.

Hverjum er ekki sama um orðið ef merkingin er í lagi? Ég á vini sem eru kynvilltir frá náttúrulegu samhengi en samkynhneigiðir í samtímamerkingu, en hverjum er ekki sama? Vinir mínir eru gott fólk sem ég ber virðingu fyrir, og mér kemur ekkert við hvern þeir elska nema þá til að óska þeim til hamingju með að finna ást í fallvöltum – eða áttavilltum – heimi.

Náttúrulegt samhengi hefur merkinguna, kynlíf til að geta börn. Ef einstaklingur villist af þeirri leið, er hann þá verri en aðrir? Hverjum kemur það við? Hvaða rugl er það að orðið sjálft hafi neikvæða merkingu en ekki hugur þess sem ber það fram?

Hver er munurinn á orðunum tussa, píka eða laufa? Ég veit um konu sem kemst í stuð við að vera kölluð fyrsta orðinu, en ég veit ekki um neinn karl sem hefur séð eftir að bera það fram við hana.

Hér er ég aftur kominn að samhenginu. Því ef við erum ekki meðvituð um gildin sem samfélag okkar er reist á, og ef við getum ekki rætt sannleika – hver sem hann er – á hispurslausan máta, eða án virðingar, hvaða samfélag erum við þá að reisa?

„Stjórnarskrá Lýðveldisins Ísland“ hefur sérstakan mannréttinda kafla til að auðvelda þegnum ríkisins að varðveita eða standa vörð um réttindi sín. Nýlega ræddi ég við fulltrúa hjá Umboðsmanni Alþingis sem tók í sams konar streng. Hún benti mér á hver rétti farvegurinn væri til að leita réttar míns gagnvart Félagsþjónustu Hafnarfjarðar sem var þá að kippa fótunum undan mér.

Í samtalinu kom í ljós svar við þeirri spurningu sem var mér efst í huga. Að á sjötíu ára afmælisári téðrar stjórnarskrár, er enn ekki til svar við eftirfarandi spurningu: Hvað er stjórnarskrárbrot, hvernig á að kæra það, og hvernig er það dæmt? Þetta er veruleiki Lýðveldisfarsans, undirstaða réttarfars þess er háð duttlungum elítunnar sem heldur um valdið.

Skyndilega opnuðust augu mín. Ef ríkiskerfi hefur vald, og kerfið beitir valdi, en ef þegn þess er ekki frjáls borgari heldur stýrður þegn, þá þarf hann að varðveita rétt sinn gagnvart valdboðinu.

Með öðrum orðum, ef ríkiskerfið hefur svo mikið vald yfir þegnum sínum að þeir þurfa að varðveita rétt sinn, hver veitti þeim þá valdið?

Því ef það væri raunverulegt lýðræði þá hefði borgarinn valdið, en kerfið væri aðeins þjónn borgarans. En í veröld þar sem þegnarnir þora ekki að rugga bátnum, nota ekki menntun sína til að setja sig inn í siðferðismál eða lagamál, þá breitast þeir í stýrðan valdalausan lýð sem lætur auðsveipur að stjórn. Hann kannski hrópar hátt en ef stjórnvöld hlusta ekki á, og vita hvað þau komast upp með, hvar býrðu þá?

Hvernig samfélag viltu móta?

ps. Greinin er rituð á hlaupum, svo ég hreinrita málfars og ritvillur síðar. Afsakið í millitíðinni.

Síðan hefur mikil umræða farið fram á landinu og sýnist sitt hverjum. Grunnur þeirrar gömlu er hálftíma lesning, er byggð á stjórnlögum sem Danir gáfu og eru barn síns tíma. Ekki fannst mér viturlegt að slást í hóp mér færari og viturri manna.

Þó var ekki hjá því komist. Sú umræðuskata sem fram fór árið 2012 um Stjórnlagaráð og síðar Stjórnlaganefnd hófst árið 2009 að undirlagi þáverandi óstjórnar.

Kosninga farsinn sem fram fór haustið 2012, kosningareglur sem enginn gat skilið, vélar til talningar sem enginn vissi hvernig voru forritaðar, dómur Hæstaréttar gegn kosningunum og algjör skortur á almennri umræðu innan samfálagsins.

Hér má skjóta inn að Hæstiréttur var snöggur að ógilda þær kosningar á grundvelli einnar kæru. Alþingiskosningar Lýðveldisins vorið 2013 hafa fimm til fimmtán kærur, óafgreiddar. Hver ræður og hverra hagsmuna er gætt?

Stóra spurningin í mínum huga var frá upphafi þessi: Ef þjóðin semur ekki stjórnarskrá, hver gerir það þá? Sérstaklega ef hún er matreidd ofan í þjóðina og markaðssett á grundvelli fimm atriða, hvað er þá verið að selja undir borðið?

Langt mál er að rekja þessa hluti nánar. Ég hef frá upphafi ræðu minnar um Endurreist Þjóðveldi lofað því að draga kjarna þess saman í stjórnarskrár drög sem leggja mætti fram til umræðu. Vil ég því draga fram tvo punkta:

1. Í engu vil ég leggja þessi drög fram sem niðurnjörvaðar skoðanir heldur sem tillögur að umræðu.
2. Ef hinn almenni maður fær ekki að tjá sig um stjórnarsáttmála þjóðar við ríkiskerfi, hver stjórnar þá lýðræðinu?

Með þessum drögum: „stjornarskra-thjodveldis.pdf“ líkur umfjöllun minni um beint lýðræði og þá sögu sem þjóð okkar á en of margir hafa gleymt, að mínu mati.

Ég hvet lesendur mína til að prenta drögin út og dreifa þeim sem víðast. Þannig skapast samræða þjóðar.

Sem fyrr segir, eftir þrettán mánaða baráttu fyrir þessari umræðu neyðist ég til að snúa mér að öðru.  Fáeinar greinar sem ég ritaði áður á gudjonelias.blog.is eiga eftir að rata inn á vefinn. Það mun því líta út fyrir að ég sé ekki hættur að skrifa um þetta efni en ég er hættur að skrifa nýtt efni.

Hugsjónin fyrir endurreist Þjóðveldi er þess eðlis að ekki er hægt að taka afstöðu eftir fyrirsögn eða fimm mínútna tímaritsgrein. Höfum í huga að flest skrif á Vefnum eru í eðli sínu tímaritsgreinar. Þó má vekja spurningar og leyfa lesandanum að svara.

Það er ekki hægt að taka afstöðu á einni dagstund til þess hvernig samfélag við viljum móta. Yfirleitt er lítið ritað um slíkt viðhorf, að allt sem þú hugsar, segir eða gerir mótar samfélag þitt. Námskerfið gerir ekki ráð fyrir að kenna slíka hugsun, kennarar lærðu ekki að þroska gagnrýna hugsun sjálfir, heldur móta hugsun annarra.

Téð blekking er því þannig að fyrirsögnin lokkar aðeins það fólk sem hugsar um nútíð sem afleiðing af fortíð. Fólk sem hefur gaman af að tengja saman óskylda punkta og fá nýja heildarmynd. Því þarf ekki að lokka marga lesendur með smekklegum fyrirsögnum, því þeir sem dæma innihaldið af bókarkápunni munu ekki móta hugsjón. Meðan hugsjón okkar mótast þarf því hugsanasmiði en ekki hugsananotendur.

Þjóðveldis hugsjónin er þess eðlis að hún þarfnast fleiri mótunaráhrifa áður en hún stígur fram. Til þess þarf hún að birtast á þann veg að hún lokki mest til sín huga sem hugsa á þann veg að þeir vilji brjóta til mergjar, þróa í samvinnu með öðrum, endurmóta og endurskoða og stíga fram til baráttu þegar farvegur hugsjónarinnar er fullmótaður. Hugsjónin þarf að vera skýr og einföld en jafnframt þola breiðsíðu gagnrýni af öllu tagi. Hver einasti slíkur er jafnoki margra af hinu taginu.

Hver er þessi hugsjón? Er hún forneskja? Viljum við afturhvarf til fortíðar eða Þvert á móti? Viljum við stefna til framtíðar og læra af því sem rétt var gert hér áður, hvort sem það var gert á tíundu öld eða tuttugustu öld?

Hvað var rétt gert og hvað rangt hér áður? Hver er Íslenska þjóðin og hvert stefnir hún? Stefnir hún í eigin átt eða hagar hún seglum eftir vindi annarra þjóða? Gæti hún stefnt öðrum þjóðum eftir sínum eigin vindi? Gæti hún leitt aðrar þjóðir? Hún er fámenn og oft þverlynd, en er hún það víðsýn og sterk að hún geti orðið Friðarboðinn í norðri eins og Nostradamus spáði henni?

Einföld hugsjón að grunni til

Lýðveldið sem ól þig upp er arftaki erlends kúgunarvalds. Öll uppbygging þess beinist í þá átt að stjórna lýð, eða þegnum. Þó það nefni sig Íslenska lýðveldið er lýðræði þess mótað af erlendri fyrirmynd. Sú fyrirmynd byggist á þjóðþingum fulltrúalýðræðis sem mótaðist sem málamiðlun á milli einveldis konunga og þjóða sem voru í óða önn að mennta sig og vakna til vitundar um muninn á borgara og þegn.

Því hefur Lýðveldið ekki sinnt skyldu sinni varðandi menntun. Menntun snýst um fleira en að læra skrift og samlagningu. Hún snýst um fleira en að vita hvenær Kópvogsfundurinn var haldinn eða hvenær byltingin var í Frakklandi. Hún snýst ekki um að vita hvað fjöllin heita eða yfirborðskennda lífsleikni.

Menntun snýst um að kenna þér að afla þér þekkingar, að vinna úr þekkingu og tengja saman ólíka punkta þekkingar í afleiður og niðurstöður. Menntun snýst um að kenna fólki að hugsa skapandi og sjálfstætt en í samfélagi við aðra.

Menntunarkerfi Lýðveldisins er uppteknara af samræmdum prófum og stilltum bekkjum en framangreindu. Þetta er auðsannað:

Vissir þú að Íslenska þjóðin varð til á fyrsta þjóðfundi sínum? Að daginn fyrir þann þjóðfund var landið byggt landnemum, og afkomendum landnema, frá sex til átta löndum? Þetta fólk leit á sig sem Íslendinga en ekki meðlimi þjóðar, því þjóðin var ekki til sem slík. Á þessum þjóðfundi var fyrsta Alþingi stofnað, en vissir þú að nafn þess hafði merkingu? Er menntakerfið að segja þér hvaða merkingu framangreint hefur?

Nafnið Alþingi táknar bókstaflega „Allsherjarþing héraðsþinga.“ Landinu var stjórnað beinlínis frá 39 héraðsþingum sem dreifð voru um allt land. Þau voru þannig skilgreind í huga fólks að þó þú byggir í einu héraði gastu sótt þing í öðru. Stjórnkerfi eða lagagrunnur fyrstu Íslendinga var því huglægur og mjög skapandi.

Alþingi dagsins í dag er eins óskylt hinu forna Allsherjarþingi eins og hamborgari er óskyldur piparsteik. Annað þeirra er fulltruaþing að erlendri fyrirmynd fornra konungsríkja, hitt er þjóðþing frjálsra manna og kvenna sem vildu ráða sér sjálf og iðka beint lýðræði.

Þetta er kjarni Þjóðveldis: Við ráðum sjálf, við notum héraðsþing um allt land og þingin eru eins sjálfstæð og sterk og hægt er. Alþingi er aðeins sameiginlegur farvegur þess sem sameinar héraðsþing í þjóðríki.

Þegar þessi hugsjón raunlýðræðis rís að nýju mun hún vekja heimsathygli og dreifa hratt úr sér um heiminn. Auk þess sem Íslenska þjóðin verður í kjölfarið fremst meðal friðarbera og miðstöð menntunar og fræðslu. Þegar það gerist mun streyma hingað fjármagn í skapandi hugsun, vísindi og ýmislegt tengt hugvísindum og viðskiptum.

Raforka og sjálfbærni varðandi fæðulindir og orku mun þá nýtast vel, því fjöldi ferðamanna og aðfluttra verður slíkur að Schengen verður fleygt rétt í tæka tíð áður en flóðbylgjan brestur á. Nokkuð sem Álbarónar vilja helst ekki að við áttum okkur á. Þegar þetta gerist munu ríkjasamböndin biðja okkur um samninga og við hafa lært að fela trompin.

Á hverju héraðsþingi á hver einasti ríkisborgari erindi, rödd og atkvæði. Hann bíður því ekki eftir því að kjörinn fulltrúi efni ódýr loforð, heldur er hann reiðubúinn til að axla ábyrgð á eigin valdi.

Hann veit að á sumarsólstöðum árið 930 varð til tvennt: Fyrsta raunlýðveldi þjóðar í mannkynssögunni, og að þann dag fæddist Íslensk þjóð. Ef Lýðveldið hefði hug á að efna samning sinn við þjóðina um lýðræði hefði það annan þjóðhátíðardag, sem betur fer, því rétti dagurinn er laus handa Þjóðveldinu.

Þjóðveldið ríkti í tæpar fjórar aldir en Lýðveldið hefur ekki náð öld. Þeir sem þekkja Íslandssögu og elska Íslandsmenningu sakna þeirra hugmynda sem hið eldra byggðist á. Þegar Þjóðveldið rís aftur erum við því ekki að móta nýja hugmynd, heldur endurmóta aðra hugmynd sem var þúsund árum á undan samtíð sinni, og á undan okkar samtíð.

Við erum svo upptekin af því að rífast og jagast – um misstór málefni – að við gleymum því hvaðan við komum. Við gleymum því að gildin sem þjóðin byggist á eru vinnusemi, heiðarleiki, frelsisást, og skoðanaskipti. Auk sterkrar trúar á ýmislegt sem ekki sést.

Oft kemur í ljós að þeir sem gagnrýna málstað Þjóðveldis gera það vegna nafnins. Í hugum margra snýst heitið „Endurreist Þjóðveldi“ um afturhvarf til fortíðar. Fæstir þeirra lesa framhjá fyrirsögninni.

Ástæðan fyrir þessari nafngift er margslungin. Í fyrsta lagi er hún byggð á þeirri staðreynd að Þjóðveldið ríkti á landinu þrefalt lengur en Lýðveldið hefur ríkt. Ennfremur vegna þess að fólk sem hefur kynnt sér Þjóðveldið saknar þess. Hins vegar er megin þorra fólks ekki ljóst hvers saknað er.

Þriðja ástæðan er sú að þegar rýnt er í eðli og frumgildi Þjóðveldis, hins eldra, kemur í ljós veraldar og lífssýn sem sker sig úr, sé hún borin saman við hinn tæknivædda nútíma. Þannig er sumsé gert grín að þeim sem ekki lesa framhjá fyrirsögninni.

Grínið felst í því að sá sem kynnir sér innihald málefnisins kemst á snoðir um að sú sýn sem Þjóðveldi hið eldra byggðist á er mun nútímalegri en nútímastjórnkerfi! Þjóðveldisfólkið á fyrri tímum beitti mörgum meðulum til að fá sitt fram. Þau sniðgengu ofbeldi Noregskonungs og yfirgáfu ofbeldiskerfi hans.

Þau beittu tvöföldu lýðræði, héraðsþingum í heimabyggð til ráðdeildar síns héraðs og síðan Allsherjarþing sem nefndis Alþingi til að samræma og samþætta lög landsins (héraða) í eina heild. Þetta var allt gert eins og hægt var án ofbeldis og með virkri gegnsærri samræðu.

Vissulega var mikið um ofbeldi á Sturlungaöld, en hvers vegna? Þegar sú saga er skoðuð kemur í ljós að sú styrjöld var fjármögnuð af Norska valdinu og var tilgangur hennar beinlínis sá að sölsa Ísland undir Noreg.

Í raun var soginn máttur úr þjóðinni með erlendu fjármagni.

Sárafáir nútímamenn hafa vald á borgaralegu sniðgengi og frelsisást eins og Gandhi, Martin Lúter King Jr. og Nelson Mandela beittu. Menn sem blésu fólki í brjóst þá hvatningu að sniðganga ofbeldi og kúgun en beita jafnframt skapandi hugsun og friðsemd (andofbeldi) til þess að ná fram markmiðum sínum.

Þetta er einmitt kjarninn í Endurreistu Þjóðveldi: Festa, Virðing, Friðsemd, Samræða, Lýðræði. Er það gamaldags?

Þess vegna veljum við þetta nafn, því það stendur fyrir merkingu sem sannaði sig í fjórar aldir og sannar sig enn í dag. Við viljum þannig endurvekja og virkja þennan sköpunarkraft til að endurskapa nýtt Ísland. En við viljum gera það með fólki sem les framhjá fyrirsögninni og kynnir sér málefnið.