Þegar draumarnir hverfa og veruleikinn verður grár, er stutt í að kvíðinn og steinrunnar hugsanir yfirtaki tilfinningalíf okkar og rammi okkur inni í fylgsnum sem við hefðum aldrei valið. Smám saman sættum við okkur við ímynd ástar, sem er meitluð eftir forskriftum sem við sjaldan gefum okkur tíma til að kryfja.

Þegar við frelsumst úr viðjum þess veruleika sem hindrar okkur, skiljum við að lausnin er oft sú að endurvekja barnið en um leið að gefa því vald yfir heim hins fullorðna. Þetta er list sem sjaldan gefst fyrir lítið; og enn sjaldnar skilst fólki hversu einföld hún er.

Allt okkar líf, frá vöggu til grafar, snýst um að við lifum lífinu á þann besta hátt sem við eigum völ á hverju sinni. Stundum þarf að streitast við að eiga meiri völ en minni, því lífið hefur ýmsar hindranir og setur manni mörk.

Stundum er hindrunin utan frá og stundum innan frá. Stundum þarf maður að sætta sig við mörk sín og stundum að víkka þau. Lausnirnar eru vafalaust jafn margar fólkinu, en góð ráð eru gulli betri. Stundum virka einföldu ráðin best og stundum blasa þau ekki við fyrr en bent er á þau.

Reynslan hefur í það minnsta kennt mér að snoppufrítt fólk er ekki alltaf fallegt fólk og limafagurt fólk er ekki alltaf kynþokkafullt. Einnig að fólk bregst mismunandi við manni eftir því hvernig maður er stemmdur hverju sinni og að það getur breyst jafnhratt og Íslenskt veðurfar.

Þessi fullyrðing kann í fljótu bragði að virðast frekar djörf og því krefst hún útskýringa því hún er flókin.

Trúað fólk biður reglulega og óreglulega. Sumir hafa vanið sig á að fara með kvöldbæn og aðrir morgunbæn og sumir hvorutveggja.

Til er fólk sem fer með stutta bæn í huganum þegar það ræsir bifreiðina og leggur af stað. Sumir biðja ávallt þegar þeir fara út um útihurðina.

Enn aðrir biðja eingöngu þegar þeir muna eftir því og muna oftar eftir því þegar þeim líður illa eða eitthvað bjátar á frekar en þegar vel gengur og þeim líður vel, svo þróa þeir samviskubit yfir að vera ekki trúræknari.

Þess vegna segi ég, persónulegt samband við bænina sjálfa. Hvað við setjum í bænina er einnig persónulegt og kemur engum við nema okkur sjálfum og þeim sem við biðlum til. Margir nota frekar mótaðar bænir úr bænabókum eða meistarabænina sem Jesú kenndi.

Þannig sjáum við að bænin sjálf, hvernig við venjum okkur á að umgangast hana – sem frumspekilegt fyrirbæri – er persónulegt samband við fyrirbærið og athöfnina, ásamt þeim hugleiðingum sem þar hverflast, frekar en endilega samband við þann sem biðlað er til eða rætt við.

Greinin sem ég nefndi hér í upphafi benti á að við mættum aldrei leyfa okkur að verða fyrir vonbrigðum með hvort og þá hvernig bænum okkar væri svarað, því þær væru ekki formlegar umsóknir samkvæmt guðfræðilegum mannréttindum heldur beiðni og að henni yrði að fylgja viss auðmýkt ættum við að vera heil gagnvart henni.

Hér mætti bæta við einni uppáhaldssetningunni sem ég hef heyrt í upptökum Alan Watts; Til að taka eitthvað frá borðinu þarftu að bera eitthvað að borðinu.

Ég hef oft gagnrýnt fyrirbærið Innhverf íhugun (Meditation) og þá ekki að fólk stundi hana heldur að fólk verður að stunda hana undir leiðsgögn reynds dulfræðings (Experienced Mystic) og þá er ekki nóg að dulfræðingurinn hafi farið á tvö námskeið og iðkað íhugun í örfá ár.

Reyndur er hér í merkingunni að lágmarki tveir áratugir og Dulfræðingur  merkir hér aðila sem hefur iðkað andleg fræði með einhverri viðurkenndri (eða þekktri) aðferð í álíka langan tíma en þó ekki endilega ávallt sömu aðferðinni.

Dulspekingur er einnig dulfræðingur en þó má greina þar á milli og segja að spekingurinn sé sambærilegur Kaþólskum leikmanni annars vegar og fræðingurinn Kaþólskur guðfræðingur. Látum þó gott heita, því spekingar eru engu síðri en fræðingar.

Fólk sem iðkar Íhugun í samtíma okkar notar hana oft sem leið til að kyrra hugann og ná tilfinningalegri og andlegri firrð í iðukasti borgarlífsins og annarra nútímaþátta. Oft er hún kennd af fólki sem hefur lesið nokkrar bækur, farið á nokkur námskeið og kann slangrið. Frasana og tónana sem eru notaðir til að gefa til kynna ákveðna mýkt og andlegan blæ.

Sumir dulspekingar eru fæddir með ófreskigáfu (meðfæddir miðilshæfileikar) og flestir slíkra hafa þroskað hana en á mismunandi máta. Sumir hafa t.d. skerpta sýn á tilfinningalíf fólk sem það vinnur með, aðrir geta séð dulda vætti og jafnvel átt við þá samskipti, og á milli þessara tveggja póla er urmull af reynslu.

Fæstir átta sig á því að Innhverf Íhugun er hluti af trúarkerfi sem heitir Hindúismi og að Jógar eru fræðimenn innan þess trúarkerfis. Þessi fræði eru mörgþúsund ára gömul og iðkuð í fúlustu alvöru til að meðhöndla andlega, tilfinningalega og röklæga vitund mannsins ásamt hinni líkamlegu.

Hindúísk fræði, rétt eins og öll andleg fræði, hafa í sinni verkfæraflóru mörg mismunandi tól til að vinna með áðurnefndar fjórar vitundir mannsins ásamt þeirri fimmtu sem er óskilgreind, og eru notuð að eiga samskipti við eða meðhöndla þá krafta og (hugsanlegar) verur sem talið er að deili sama alheimi og við mannverur.

Að nota slík fræði sem streitulosunartól í hálfkæringi og yfirborðsmennsku, er álíka og hleypa óhörðnuðum unglingi á sportbíl út í umferðina í Istanbúl.

Nú spyr lesandinn hvaða samhengi sé á milli bænar og íhugunar en það mætti vera augljóst. Um er að ræða tvær nálganir á sambærilega hluti. Sem dæmi má benda á að Ultra Orthodox og Orthodox rabbínar í Júdaisma – sem eru mjög færir dulfræðingar – leyfa ekki sjálfum sér að iðka Kabbala fræði fyrr en á miðjum aldri.

Öll viðurkennd andleg fræði – öfugt við andlegt fúsk eða grúsk – fela í sér dulmögnun á orku, krafti, innsæi, víðsýni og dýpt sem getur yfirkeyrt, afbakað og jafnvel sturlað þann sem ekki meðhöndlar aðferðir þessar af virðingu.

Bæn er eina iðkunin sem er fullkomlega hættulaus þegar hér er komið við sögu. Lesendur mínir vita að ég hef iðkað dulspeki og dulsálarfræði í marga áratugi og ég ef sjálfur misstígið mig víða á þeirri braut.

Viðvaranir mínar eru ekki veittar til að stjórna neinum eða gera sjálfan mig að fræðingi, heldur til að auðvelda leitendum að sjá og þekkja holurnar í veginum þegar þeir aka fram á þær í myrkrinu.

Þegar maður sér holuna og hefur heyrt minnst á hana, þá er maður fljótari að beygja framhjá henni en ef maður lendir í henni og veit hvað gerðist, á maður auðveldara með að rísa upp á ný eða leita sér aðstoðar.

Nútíma kennsla í neytendasamfélagi húmanismans hefur gert alla dulspeki (mystique) að einhvers konar Hollýwood hugmynd sem skipti litlu sem engu máli, sé bara gauf í fólki sem ekki valdi raunhyggju. Það er alls ekki svo. Fólk sem hefur iðkað skipulagða og djúphugsaða frumspeki – en dulspeki er angi af frumspeki – kemst ekkert úr sporunum nema þroska með sér skarpa raunhyggju.

Þessi hugleiðing er kannski fulldjúp, svo við hugum aftur að bæninni og fjórum þáttum vitundarinnar á praktískan hátt.

Við gleymum því  oft í dagsins önn að gæta að sjálfssögðum hlutum á borð við öndun eða líkamsstöðu, eða þeirri nauðsyn að fá okkur vatnsglas örlítið oftar.  Við gætum ekki alltaf að því, og það er sjaldan kennt, að hugurinn er oft verkfæri tilfinninga frekar en öfugt.

Sjaldan er okkur kennt að hvorutveggja má þjálfa og móta, að hugurinn getur tekið vald yfir tilfinningum eða þá að bæði geta lifað saman í jafnvægi.

Að setja sér það markmið að taka tíu mínútur daglega til að gæta að þessu, getur gjörbreytt öllu lífi þínu á skömmum tíma. Hvort þessar  mínútur eru teknar að morgni dags, miðjum degi eða að kvöldi, er eins og áður sagði, spurning um persónulegt samband við bænina.

Þú byrjar mínúturnar á að fá þér eitt stórt vatnsglas, jafnvel tvö. Þetta krefst yfirvegunar og að vera gert rólega. Best er að vera andspænis glugga – standandi frekar en sitjandi – og því betra útsýni, því betra. Þessu næst – eða á meðan – fyllir þú lungun lofti þrem til fjórum sinnum sinnum, með því að þenja út þindina og láta loftið flæða í neðri lungun (efri lungun fylla sig sjálf).

Þá  tekurðu stutta stund í að segja (Guði, Alheimsvitund, Eigin sál, eða hverju því sem þú trúir á) eitthvað í bæn, þú reynir eins og hægt er að hafa hana ópersónulega samræðu um eitthvað annað en sjálfan þig en ef þú verður að ræða um sjálfan þig og persónuleg atriði þá tekurðu það fram.

Þegar þú hefur iðkað þetta í fáeina daga muntu smámsaman taka eftir að í þínu daglega lífi er að glæðast friður – eða firrð – sem rís eins og óútskýrður kraftur frá hinum myrku undirdjúpum óvitundarinnar (Unconscious) og flæðir út í alla þína limi og vitund.

Í kjölfarið ferðu að sjá skýrar hvernig þú bregst við heiminum með Hjólfari hugans eða hvenær þú ert vanabundinn í Fangelsi hjartans og þú ferð að sjá skýrar hvernig hugarbrautir þínar og tilfininngalegur vani beitir sál þína ofbeldi og þá sérðu sífellt betur hvernig ofbeldi er síðasta úrræði hins úrvinda huga (Last resort of exhausted minds).

Þú ferð að sjá sífellt betur það undurverk sem alheimurinn er.

Við vitum ekki hvernig hann hófst, sé hann skapaður eða þróaður, við vitum ekki hvað var á undan honum, hvað er utan við hann og við vitum ekki hvað vitund er. Við vitum aðeins að við erum hluti einhvers undursamlegs, punktur. Við sjáum þá sífellt betur hvernig aðilar og kerfi sem krefjast þess að við aðlögum vitund okkar að hinum og þessum sannleikum, eru oft tæmdir hugar að beita ofbeldi.

Við gleymum yfirleitt í daglegu amstri að viðbrögð sem gerð eru í krafti tilfinninga geta verið vafasöm, bæði þessi neikvæðu og þessi jákvæðu, sé þeim ekki rétt stýrt. Þess vegna er gott að hafa kyrrðina, eða kunna að vera ekkert (Nothingness, fimmta frumefnið), þó ekki sé nema örlítið öðru hvoru, til að fá tómarúm til að spyrja réttra spurninga og vinna úr þeim.

Að lokum minnist ég á hið persónulega samband við það sem biðlað er til. Slíkt fyrirbæri get ég ekki fjallað um því ég á mitt persónulega samband og þú þitt, hvað svo sem það er sem þú trúir á. Ég get hins vegar lofað þér að sú aðferð sem hér útskýrð, mun dýpka þetta samband og gæða innra líf þitt meira næmi, virðingu og jafnvægi, sérstaklega hvað þetta varðar.

Nútíma húmanismi heldur því oft fram að trú sé öryggishringur fyrir fólk sem ekki höndli veruleikann. Eins og Karl Marx sagði, að trúarbrögðin væru ópíum fólks. Því er öfugt farið. Öguð trú krefst yfirvegunar og sjálfsaga allra fjögurra vitundarþátta mannsins og meðvitundar um fimmta frumþáttin, sem er oft nefndur Tómið.

Trúað fólk – án tillits til hvaða trúarbrögð það iðkar – þjálfar rökhugsun, iðkar andlegan aga, rýnir í og slípar tilfinningalíf sitt og meðhöndlar líkama sinn af virðingu s.s. hvernig honum er beitt og hann nærður. Loks veltir það fyrir sér á marga vegu margskonar og margslungnum sannleikum sem víkka hugann öfugt við flatneskjulegar aðferðir slangurs af því tagi sem Marx og aðrir húmanistar hafa leyft sér.

Góðar stundir.

Því þeir eru fleiri sem gera okkur gott, tala vel um okkur, og styðja við okkur á farvegi lífsins, en við gleymum að sjá það, gleymum að þakka fyrir það, og gleymum að láta skugga þeirra hylja hina.

Og í biturð gleymum við stundum að fyrirgefning, sem er mesti viljastyrkur lífins, færir hina fyrrnefndu aftur fyrir svo maður komist afram veginn með hinum síðarnefndu.

Þegar við vorum orðin nógu stór til að sjá í gegnum blekkinguna var barnshjartað enn að líta upp til fólks sem við höfðum þó vaxið uppfyrir.

Þetta er kjarni allra sjálfsblekkinga en það gerist í lífi hvers einasta manns og konu að vakna til vitundar um þetta. Þá fæðist sjálfsblekking hin síðari, að við reynum að vekja aðra til vitundar um þetta og það pirrar okkur því það fyrsta sem við rekumst á er að allar sjálfsblekkingar eru í eðli sínu granít sem er harðast að utan.

Í fyrstu heimsókn minni hafði hann sagt mér hluti um sálarlíf sem staðfesti fyrir mér að ég þyrfti fleiri heimsóknir. Ég hafði bókað fyrstu heimsókn fyrir orð góðs vinar sem hafði opnað augu mín fyrir því að ég var þá í niðurfalli taugaáfalls og aðeins sérfræðihjálp gæti fleytt mér upp.

Í fyrsta viðtalinu opnuðust augu mín fyrir að þó hugur minn og meðvitund væri rík að hugsun, og þó rökhyggja mín væri sterk, og þó ég héldi að ég þekkti sjálfan mig, þá vissi ég ekkert um mína eigin dulvitund.

Ég gat ekki sætt mig við að maður sem lesið hefur mikið af bókum og talað við mikið af öðru fólki vissi meira um hvernig ég væri en ég sjálfur. Hann sannaði fyrir mér innsæi sitt og skilning á fáeinum mínútum. Því ákvað ég að fá þekkingu hans með þeirri einu leið sem í boði var. Í næstu heimsókn giskaði hann á að sambýliskona mín væri fórnarlamb kynferðis ofbeldis í æsku.

Ég hlaut að spyrja hvers vegna hann spyrði, því ég hafði lítið minnst á hana að öðru leyti en að minnast á að hún væri til.

Hann var fljótur að svara mér. „Sumt sem þú hefur sagt um hana bendir til þess að hún sé fórnarlamb.“ Í það sinnið gapti ég. Líklega hef ég lyft annarri augabrúnni eins og Egill forðum, því hann hélt áfram. „Fórnarlömb þróa með sér viðbröð við lífinu og öðru fólki. Sumt sem þú hefur sagt um hana bendir sterklega til þess að hún sé fórnarlamb. Ég myndi jafnvel giska á að það hafi verið faðir hennar.“

Ég var gjörsamlega orðlaus þá, en ég yrði það ekki nú. Ég þekki sjálfur þessi einkenni í dag, hvernig væri efni í bók. Ég spurði því hver þessi einkenni væru. Fimm mínútum síðar var hann búinn að lýsa sambýliskonu minni betur en ég gæti gert sjálfur. Í fimmtu heimsókn áttaði hann sig á því að ellefu ára gamall lenti ég sjálfur í atburði sem ég vildi helst ekki muna eftir hvað þá ræða.

Það tók mig ellefu ár til viðbótar áður en ég gat opnað lokið á því hólfi sálar minnar. Ég hafði kviðið því að ég, eins og mörg fórnarlömb, yrði mörg ár að fá bata frá þeim atburði. Hefði ég kunnað að nýta mér Ferlið á þeim árum, hefði ég líklega heilast á innan við ári. Þegar ég loks opnaði skúffuna gufaði þetta bara upp á fáeinum dögum.

Þó þessi færsla sé rituð til að vekja athygli á „Ferli jákvæða viljans“ má vel koma fram að ég hef þegar ritað eina bók um afleiðingar kynferðisofbeldis. Sú bók er þó ekki rituð frá algengum sjónarhóli og sjálfur er ég ekki viss um að hún teljist með í slíka umræðu.

Þegar ég þróaði Ferlið á sínum tíma hafði ég sífellt í huga þá spurningu hvernig ég myndi kenna það. Ég sá fljótt á sjálfum mér að hugmyndir þess virka fyrir sjálfshvatningu og vinir mínir staðfestu það, enda sjá vinir manns það fyrst á manni ef manni vex ásmegin með sjálfan sig. Einnig nýttu sumir vina minna hugmyndir Ferlisins fyrir sjálfa sig.

Ein ástæðan fyrir því að ég gerði hljóðupptökur til að kynna hugmyndir mínar og setti á netið var einmitt tilraun til að láta á það reyna hvort einhverjir myndu nota þessar hugmyndir. Það segir sig sjálft að ef hugmyndirnar virka þá mun fólk senda þær áfram.

Reyndar hef ég síðan þetta var séð hugmyndir úr Ferlinu birtast hjá öðru sjálfshvatningar leiðbeinendum en ég þekki einnig af eigin sjálfsnámi að margar þeirra eru ekki þekktar erlendis. Hvort aðrir séu samtímis að fá samskonar hugmyndir eða hvort fólk endurnýtir hugmyndir sem það rekst á, skal ósagt látið.

Sjálfur vitna ég ætíð í uppruna hugmynda ef ég er að kynna aðrar en mínar. Ég hef þó tekið eftir að á öld Veraldarvefsins er það ekki alltaf svo þegar fólk rigsar út á ritvöllinn, í það minnsta ekki alltaf í fyrstu. Hins vegar slípast fólk oft til í slíkum efnum.

Það er dálítið sérstakt að verða vitni að hugmyndalántökum þegar maður er sjálfur hugmyndaframleiðandi. Tvisvar á síðasta ári varð ég vitni að því að sitthvor einstaklingurinn tók að láni texta sem ég hafði ritað á Facebook og gerði að sínum. Í bæði skiptin sendi ég vingjarnlega áminningu og fékk afsökunarbeiðni í staðinn.

Ekki að ég sé ósáttur ef hugmyndir mínar eru endurnýttar.

Ef ég væri á móti því að fleyta hugmyndum áfram myndi ég ekki tjá þær. Ef eitthvað er vildi ég að þær færu sem víðast en maður slípast í skrifum og viðhorfum. Ég hef fiktað við skrif í mörg ár og ætíð gætt þess að geta uppruna þegar ég endurvinn eða endurfleyti hugmyndum annarra, svo fremi að ég viti upprunann.

Þetta er þó meðvitund sem lærist hjá fólki sem skrifar og á öld Vefsins eru mun fleiri farnir að skrifa en var t.d. áður en tölvan varð til, og er það vel. Að skrifa er að mínu viti ein hollasta hugarleikfimi sem maðurinn getur fengist við og vafalaust taka allir undir það sem fengist hafa við. Fátt er verðmætara en hugmyndir okkar, sérstaklega þegar þær taka þátt í mótun hugsunarháttar og þar af leiðandi samfélags framtíðarinnar.

Hugmyndalántökur og fleytun á skrifum er þó útúrdúr í þessari hugleiðingu um afleiðingar kynferðisofbeldis. Heilun er hugsanlega meira virði en heilarinn og þessar hugleiðingar eru ritaðar til að vekja upp hugleiðingar varðandi heilun.

Hvet ég lesanda minn til að skoða skrif mín um Ferli hins jákvæða vilja, hér á vefsetrinu, og jafnframt þær sem kynntar eru á ferlid.not.is. Í einni greina minna á hinni síðarnefndu slóð kynni ég afar áhrifamikla aðferð til að hefja kraftmikla heilun fyrir þolendur kynferðisofbeldis, aðferð sem ég hef sjálfur notað með góðum árangri.

En ef þú í leyni hugsar stundum á þá leið að ekkert nýtt sé að gerast í lífi þínu, að þú sért í sömu sporum, að tækifærin séu ekki að koma til þín, þá veistu þetta ekki í raun.

Ástæðan er einföld – eins og allt í Ferlinu.

Þú trúir enn að þú eigir að lifa lífinu eins og þú hefur alltaf gert. Þú trúir enn þeim hugmyndum sem aðrir hafa þróað handa þér. Það geta verið hugmyndir frá samfélaginu, fjölmiðlum, félagsnetinu, fjölskyldunni eða þínum eigin skoðunum.

Þannig erum við föst í hjólfari hugans af gömlum vana og án þess að sjá farið. Við sjáum ekki hugmyndirnar sem við höfum innbyrt og gert að múrsteinum sem ramma okkur inni. Því hjólfar hugans er einmitt þær hugmynda-brautir sem hugurinn starfar eftir – sem móta eitthvað sem nefnt er egó.

Egó er þannig uppskrift, og ekki ein heldur margar. Uppskriftin að Foreldri, uppskriftin að Vinur, uppskriftin að Starfsmaður, uppskriftin að Kynvera, uppskriftin „Að versla“.

Samtíminn er ekki kominn á þann stað enn að sjá skýran mun á hugarkerfi – eða egó – og sjálfi. Þó flestir viti að munur sé á þessu tvennu þá hafa vísindin ekki viðurkennt það enn og þess vegna er því ekki haldið að okkur.

Ferlið kennir að flest vanlíðan stafar af því að hafa ómeðvitað keypt þá skynvillu að egóin séum við sjálf og þannig ýtt sjálfinu til hliðar. Sjálfið er hið raunverulega *þú* en þú sérð það ekki fyrir hugmyndakerfum egósins.

Ef líf þitt er staðnað þá er það vegna þess að þú hangir í uppskriftum hugans og trúir að þær séu þú. Eina leiðin út er sú að henda þessum uppskriftum einni af annarri í hvert sinn sem þær koma upp.

Þetta er gert með einni hugsun: „Hvernig get ég hugsað þetta öðruvísi?“ Það er ekki gert á einum degi, heldur með hugarfarsbreytingu sem tekur tíma, í ferli hins jákvæða vilja.

Stundum höfum við þurft að falla, ekki einu sinni og ekki tvisvar heldur jafn oft og við höfum staðið aftur upp.

Í hvert sinn segjum við í fallinu – hvers vegna? Í hvert sinn segjum við liggjandi – ekki aftur. Í hvert sinn sem við stöndum upp – er þetta þitt besta?

Þetta er dagurinn þar sem við gerum mistök eða lífið höndlar okkur óvægilega. Við liggjum og skiljum ekki neitt í neinu. Svo kemur dagurinn þar sem veið segjum við lífið „sendu mér meira: Ég ræð við það. Ég get það.“

Þessi afstaða kemur óhikað, kannski smá kvíði, en óhikað ákveðum við að hætta að láta okkur liða illa yfir óhöppum og erfiðleikum, sama hvernig okkur líði þá muni okkur ekki líða illa yfir að líða illa. Því það kemur ákveðin vissa eða stefna upp í hugann:

Ég stend með þessu góða, þessu sterka og þessu rétta, sem enginn hefur nafn getað gefið, og engu nafni mun verða gefið.

Hinn eilífi dagur í hinu elifa núi, þegar þú þarft ekki lengur hvatningu og fyrirmyndir. Þarft ekki lengur útskýringar, þarft ekki lengur skilning. Því þú skilur. Þú sérð. Þú ert orðin hvatning, bæði þér og öðrum.

Í þessari afstöðu eða viðhorfi hættir að skipta máli hvort þú vitir það sem máli skiptir eða skiljir það sem máli skiptir því þú tekur afstöðu til lífsins sem er sterkari en skoðun annarra eða mælikvarðar annarra. Þannig velur þú að vaxa upp fyrir erfiðleikana.

Þó erfiðleikar séu ekki þægilegir þá hefur maður alltaf val um það hvernig maður sér þá eða tekur við þeim. Maður getur valið að standa hvern dag fyrir sig án tillits til þess hvort draumar fortíðar hafi ræst eða framtíðin sé eins og maður óskar sér eða ekki.

Maður getur með öðrum orðum valið að gera það besta úr deginum í dag og hugleitt hvaða viðhorf til sjálfs sín og lífsins séu þess virði að velja fram yfir þau gömlu gildi sem áður gáfu manni vanlíðan.

Þarna hættir að skipta máli hvort þú last sjálfshvatningu eða hvort þú fylgir lífsskoðun eða einhverjum leiðbeinanda eða hugræktarstefnu, því þinn eigin vilji og þín eigin innri afstaða tekur það að sér óháð því hvað öðrum finnst eða hvað þínum eigin vanmætti finnst.

Þannig verður núið hið eina sem máli skiptir. Núna? Hví ekki?