Þó fólk taki ekki undir með þeim tugþúsundm okkar sem höfum jafnt og þétt stungið nálum í „sannleika meginstraumsins“ þá er fólk hvorki blint né heyrnarlaust. Þó fólk smelli á Like og Dislike t.d. á Túbunni, eða sýni engin viðbrögð, þá tekur það eftir og hugsar sitt.

Hver um sig einblýnir á að hugsa um sinn eigin hag – og eðlilega – enda er enginn sem ver réttindi þín eða hag þinn nema þú sjálfur í skinhelgum nútímafrumskógi, samfélagi lyga og skrums.

Þeir sem hafa svigrúm til að hugsa ögn lengra, líta yfir farinn veg sögunnar og sjá að hún hefur unnvörpum verið ofin í blekkingar og misvísanir. Líti þeir yfir landslag trúarheimsmynda og heimspeki og sést sömuleiðis lítið annað en afbakanir og tálsýnir.

Þó margt hafi skrifað verið sem stenst rýni þá getur verið yfirþyrmandi að sjá hversu margt í rétttrúnaði samtímans reynist byggt á hindurvitnum, skammsýni og hreinlega áróðurs. Fólk reynir að ýta þessum hlutum frá sér, eða rökræðir út á við að það standi með þeirri heimsmynd sem okkur er innprentuð. Jafnvel verður mörgum heitt í hamsi og berast mikinn á.

Það er hins vegar staðreynd sem ekki verður umflúin, að ekki er hægt að ljúga að undirvitundinni og hún hugsar sitt.

Á yfirborðinu virðist allt slétt og fellt, hver og einn sinnir því sem hann hefur tök eða vald á. Fólk reynir að hugsa vel um sig og sína, geyma sitt í hljóði, bíta á jaxlinn og halda reisn. Samt kraumar undir niðri og vaxandi vondeyfð og svartsýni gerir vart við sig.

Margir skynja þetta, sérstaklega fólk sem hefur þjálfað sig í andlegu næmi. Margir vilja beita aðferðum og úrræðum sem lærðar eru í ýmsum fræðum. Aðrir vilja bjóða lausn á borð við hópstarf eða trúarstarf, yfirleitt meinar það vel, en það hentar oft síður. Okkar samtími er alinn upp á einstaklingshyggju og neytendameðvitund og við viljum sjálf ráða hvaða næringu við veljum sem lausn á innri vanda.

Þúsundir fólks hafa varað við í hátt á aðra öld, að samtími okkar sé að kafna úr skorti á viðeigandi andlegu fóðri, margskonar rök eru fyrir því og mörg svör hægt að finna til lausna, fæst þeirra svara sem rista af varanlegri dýpt eru markaðssett opinberlega og því miður virka sum þeirra frekar öfgakennd.

Nóg er þó í boði fyrir fólk til að hefja leit að fóðri og mín reynsla er sú að þó margar blindgötur séu reyndar, þá er leitin sjálf gefandi og oft áhugaverðari en áfangastaðurinn.

Ég hef gætt þess – eins og kostur er – þegar ég ræði samtímamál, menningu, heimsmynd og trúmál, að minna fólk á að ég hef engan áhuga á því að veiða fólk til fylgislags við mína trúarheimsmynd. Held að það hafi skilað sér að markmið mitt er fyrst og fremst að gefa vitnisburð.

Ég er sannfærður um og hef verið í áratugi, að hver og einn verður að velja sér og rækta þá heimsmynd sem hentar hans innri gerð.

Ég vil þó minna á að í hverri fæddri sál er dulin rás sem enginn hefur aðgang að nema viðkomandi einstaklingur og skaparinn. Rás sem auðvelt er fyrir hvern sem er að opna fyrir með einfaldri hugsun, hvort sem viðkomandi trúir að hún virki eða ekki – það er ekki skilyrði.

Faðirinn bæði hlustar og svarar og það er óháð í hvaða flokki þú ert eða hverju þú trúir, og það kemur engum við hvort þú notar rásina. Hún er þín. Ég lofa því ekki að hún lækni þunglyndi eða gefi lífi þínu tilgang. Ég lofa því ekki heldur að þér muni líka svörin.

Ég get engu lofað þér, það er ekki mitt hlutverk. Hvað fer um rásina, eða á hvaða sniði, verði hún notuð, er þitt einkamál.

Þegar ég samdi bókina „Endurreist Þjóðveldi 2013“ óraði mig ekki fyrir hversu mikla dýpt ég hafði dottið niður á, ég hafði fátt til hliðsjónar annað en draum Fjallkonunnar, örfáar fálmkenndar sýnir, sterka siðferðiskennd og hugmyndir um menningu okkar sem ég hafði lært í gegnum árin.

Eftir þetta kynntist ég bókum Barða Guðmundssonar, Jóns Aðils og Lúðvíks Ingvarssonar; Uppruni Íslendinga, Gullöld Íslendinga og Goðorð og Goðorðsmenn. Sumar þessara bóka var ég byrjaður að lesa um svipað leyti og ég lauk minni eigin.

Eftir að ég hafði lesið þær, auk ýmissa annarra brota og smærri bóka, sá ég svo ekki varð um villst að Þjóðveldið var dýpra og stærra fyrirbæri en mig hafði órað fyrir.

Í bókinni Endurreist Þjóðveldi hélt ég því fram að fyrra Þjóðveldi hefði haldið velli í 330 ár en í dag vitum við að það hélt velli í 740 ár. Við höfum aukinheldur síðustu tvö árin séð fleiri brotabrot koma undan huliðshjálmi þeirrar blekkingar og fyrirlitningar sem Þjóðfélagsverkfræðingar Lýgveldisins hafa breitt yfir það með kerfisbundnum hætti allt síðan Ari Fróði hóf sögu-umritun sína á tólftu öldinni – og með samningu Grágásar sem fyrst var rituð um svipað leyti.

Smám saman er þessi hugarmynd sem hið aldna Þjóðveldi – sem um margt má vel kalla ljósið úr norðri, og með réttu – að birtast okkur og skref fyrir skref rekum við okkur á að þó orðræða okkar og starf virki kjánalegt eða skrýtið í augum samtímamanna okkar, geta þeir engu svarað fullyrðingum okkar og uppgötvunum.

Smámsaman hefur sýnin skýrst og er um margt langt frá því að vera orðin fullskýr. Til að mynda hefur mér orðið ljóst á síðustu misserum, varðandi skáskjót mitt varðandi Ljósið úr norðri, að Nostradamus bendir á að að ljósberi þessa spádóms fæðist á Fimmtudegi; dagurinn sem það var stofnað fyrst og dagurinn sem það var stofnað endurreist og dagurinn sem þinghelgi Allsherjarþings var ætíð sett.

Í mínum augum er Þjóðveldið byggt á fíngerðri sýn sem ég hef oft hjúpað í heitinu Skammtalýðræði; þar sem tveir eða fleiri koma saman, bera saman skoðanir sínar, gera samkomulag um þá skilningstungu sem þeir muni nota – og þar af leiðandi aðferð – um bæði að ná niðurstöðu í skoðanaskiptum sínum og samkomulag um endurvakningu þeirrar samræðu.

Í rauninni, aðferð til að geta unnið sjálfum sér til heilla og saman samfélagi sínu til heilla, þar sem allir hafi rödd og spilling þrífist illa.

Um margt byggist þessi sýn á trú. Þá meina ég ekki hina hefðbundnu trú sem rætt er um varðandi trúarbrögðin sem einblýna (yfirleitt) á einhvers konar yfirskilvitlegar verur. Heldur meina ég trú á að líf sé þess virði að vera lifað þegar maður gefur því merkingu sem sé stærri manni sjálfum, trú á að allir eigi möguleika á – og einhverja hvöt – til að nálgast slíka niðurstöðu með sjálfum sér, og þá trú að samfélag sem sameinast um að einblýna á það sem er til hagsældar öllum og að sniðganga þá þætti sem miður reynast, muni verða samfélagi, landi – og að því marki sem trúin nái svo vítt; vættum lands – til góða.

Slík sýn tiltekur, og það er bundið í stjórnarskrá okkar, að allir landsmenn án undantekningar eiga erindi í Þjóðveldi og eru þar velkomnir og að ekki er hægt að víkja þeim úr því. Þetta merkir einnig að við sem erum boðberar slíkrar sýnar, þurfum að sýna henni þá virðingu að hún sýni öðrum – jafnvel fólki sem við kunnum að fyrirlíta, eða fólki sem kann að fyrirlíta okkur sem einstaklinga – að sú virðing standi traustum óbifanlegum grunni.

Því virðing vekur virðingu.

Ég sjálfur reyni eftir fremsta megni að halda trúmálum mínum utan við orðræðu mína um Þjóðveldi. Líklega geri ég einhver mistök í þeirri viðleitni en ég reyni það. Vel að merkja, vefsíða Þjóðveldis er á “nyttland . is” og þar er engu efni ofaukið, ekkert blogg, engar einkaskoðanir, ekkert aukreitis, grúppan okkar á Facebook er aðeins grúppa fólks sem er í Þjóðveldinu eða áhugasamt um það.

Til er Þjóðveldisfólk sem er ekki á Facebook og lifir ágætu lífi utan tölvunnar. Alls kyns fólk er á Netinu og allskyns vettvangar til að tjá sig, til að mynda er fólk í okkar litlu grúppu sem tekur þátt – eða hefur tekið þátt – í Pírataspjallinu, svo dæmi sé tekið. Allir vita stjórnmálaskoðun mína á Píratahópnum, en ég held að ég hafi (vonandi) náð að halda þeirri skoðun utan við grúppuna.

Að lokum vil ég minna á eitt lítið atriði sem í mínum huga vegur þyngra en orðum tali.

Menn og konur í gegnum aldirnar hafa fórnað ómældum tíma og erfiði til að tryggja að þekking, skilningur, innsæi og mýtur, hafi borist okkur svo við getum endurreist þá hugsun sem (að mínu mati) er ein sú göfugasta sem mannsandinn hefur fætt.

Ekki síst má gleyma tugum, og jafnvel hundruðum fólks – hugsanlega fleirum – sem hafa látið lífið vegna trúar sinnar á Þjóðveldið og vægi þess. Ég hef ekki alltaf rætt á þeim nótum sem hér kemur fram. Eins og ég hóf pistilinn á, þegar ég hóf baráttuna 10. desember 2012; var ég bara krakki sem vissi ekki neitt.

Bandamenn frömdu sjálfir mörg hryðjuverk í stríðinu og er eitt frægasta dæmið af því þegar Dresden var jöfnuð við jörðu: Friðsöm borg sem aldrei var, og aldrei yrði hernaðarskotmark. Hve margir muna í dag að einnig voru tvær Japanskar borgir þurrkaðar út í einu vetvangi eða þegar hálf milljón Japana voru steiktir lifandi á einni viku?

Ekki gleyma því að Þjóðverjar yfirgáfu sögufræga borg á Ítalíu svo bandamenn myndu ekki eyða henni í átökum og hið sama á við um París.

Það er auðvelt fyrir nútímapakk sem aldrei hefur staðið fyrir framan byssuhlaup og aldrei tekið afstöðu í risastóru deilumáli, að kasta skyri á fólk sem það hvorki þekkir né veit neitt um. Ég hef séð ýmsar athugasemdir á Netinu í þar sem menn skrifa skítkast vegna orðsins Nasisti án þess að hafa hugmynd um hverju þeir lýsa.

Hve margir muna í dag að fyrir rúmlega öld var Bandaríski herinn að fremja þjóðarmorð á frumbyggjum Norður Ameríku? Til gamans má geta þess að allan sinn valdatíma drápu Nasistar að meðaltali 700.000 manns árlega, sé Helfarar mýtan sönn, en henni er skylt að trúa samkvæmt lögum margra lýðræðisríkja.

Hins vegar voru Sovéskir vinstrimenn að drepa 940.000 manns að meðaltali allan sinn valdatíma. Ert þú nokkuð vinstrimaður? Ef við nútímamenn ætlum að uppræta hatur, drápshvöt og ófrið í heiminum, verðum við að byrja heima. Þegar þú kastar skyri lýsirðu sjálfum þér best.

Auðvelt er að gleyma því að Húmanista samfélögin hafa framið margfalda stríðsglæpi og útrýmingar, samanborið við trúuð samfélög.

Er það þess virði að reyna að orða það sem ekki virðist hægt að bera fram?

Margar hugleiðingar um ástandið í þjóðmálum enda á að sýna manni umræðan virðist stýrð í hrunadans penínga pælinga lýðs og elítu annars vegar og fyrrtrar orðræðu einmana heimspekings eða huglægu mati margra misáttavilltra kverúlanta, þar sem enginn veit hvort hann á að þegja eða hrópa hærra.

Það er engin niðurstaða – því umræðan sjálf er markmiðið – þannig hefur það verið frá syndafallinu.

Eitt sem alltaf ruglaðist í mér var hversu mjög hinir ýmsu meistarar og sjálfskipaðir kennarar – sem furðu nokk öfluðu sér ævinlega misvitra lærisveina, voru uppteknir af táknum, skringilegum orðum (yfirleitt latneskum en einnig annarra hálfhorfinna tungna) og virtust uppteknari af serímóníum og sýndargjálfri en hinum hreina galdri.

Mér þótti áhugavert á þessum fyrstu árum mínum hversu auðveldlega fólk átti með að leiðast með út í sýndardansinn og bæði trúa því sem það langaði til að trúa og eins að hafa spekina eftir án þess þó endilega að þekkja grunn hennar.

Síðar rakst ég á að viss tákn geta haft áhrif í galdri, ef maður skilur tilurð táknsins og hvernig því voru gefnir kraftar.

Þetta prófaði ég í mínu eigin kukli – og viðurkenni að ég nota enn tákn en afar fá. Hef reyndar ávallt gætt þess að hafa sem allra minnst af táknum í öllu sem ég geri, og lífsmynstri mínu. Í rauninni eru samsettu táknin í Ferlistákninu – Ankh og Þórshamar – einu táknin sem ég nota í dag, þó þekki ég fleiri sem ég hef notað en það er allt önnur ella.

Eitt sem lengi stóð í mér við mitt sjálfsgrúsk – sem fólst eðlilega í fleiru en að lesa eða hlusta, því þú veist ekkert ef þú hefur ekki prófað það. Þú getur lýst tónlist, en geturðu spilað tónlist, dansað tónlist eða þekkirðu „hljóminn í öllum morgnum heimsins“ svo ég vitni í Monsieur de Sainte Colombe?

Það var munurinn á hvítagaldri og svartagaldri, því enginn virtist vita muninn á þessu tvennu. Þó var til fullt af útskýringum og umfram allt, bæði táknum og hugtökum. Hann er þó auðskilinn um leið og maður finnur hann, en þeir sem finna hann hafa engan áhuga á að útskýra hann.

Sjáðu til, ef þú ert fastur í hugtaki, þá ertu þar. Ef þú ert fastur í tákni þá ertu þar. Séu hins vegar táknin og hugtökin á valdi þínu, þá eru þau þar.

Þetta er hinn raunsanni galdur, en hann byggist á þrem frumkröftum. Orðkynngi, sterkri sýn og öflugri ástríðu. Sá sem höndlar þessa þrjá krafta, sem allir eru leyndardómur en þó blasa þeir við hverjum þeim sem kærir sig um að sjá.

Hann getur galdrað hvað sem hann kærir sig um, en hann mun aldrei geta bundið það í tákn né hugtök, því hann lifir. Hann heyrir umfram allt tónana í öllum morgnum heimsins.

Hið fyndna er að í hinum upplýsta nútíma má heldur ekki skilgreina hvað „hið góða“ sé, og þú heyrir sjaldan prestana þora því heldur.

Brandarinn sjálfur er þó mestur þegar maður lítur í kringum sig – á 21stu öld – og sér alla þá vanlíðan, þverpokun, þröngsýni, skammsýni, bölsýni, andlegan tómleika, firringu og kyrrðarleysi (streita og aðrar greiningar).

Mér dettur í hug enskur frasi „the joke is on you“. Veldur sá er vill.

Á sama tíma og heimurinn keppist við að upphefja huga sinn og þekkingarskilning – sem áður var lýst – á kostnað andlegs veruleika, þá er í gangi darraðardans af sjálfumglaðri tilbeiðslu á þann andlega veruleika sem er bannaður:

Óskir þínar rætast, Þú átt að vera sjálfið, Lifðu í núinu, umbera og fyrirgefa, alls kyns aðrar yfirborðskenndar klisjur en fæstir hafa þó skilning á því hvaðan koma.

Að þessu sögðu – því flestir trúa að til séu örlög – hvað myndirðu halda ef ég segði þér, að fyrir tveim vikum síðan hefði ég ég séð bregað fyrir sjálfum Urrði, Verðandi og Skuld?

Trú

Svo kemur trúarefinn. Allt trúað fólk kannast við trúarefann (Crisis of faith) sem er oft verstur þegar illa gengur. Hinn virti rithöfundur – Paulo Coelho – segir að margar bóka hans urðu eftir baráttu við trúarefann.

Kraftur Ferlisins – sem er umtalsverður – sprettur að hluta frá trú, en trú á hvað? Ferlið hefur enga trúarstefn. Það hefur engan áhuga á að vita hvað þú trúir á og þar er bannað að halda sérsniðnum trúarskoðunum að öðrum. Trú á svokallaðan „æðri mátt“ er þar tabú, svo og Óðinn, Þór, Drottinn, Kristur, Búdda og svo framvegis.

Við getum þó öll verið sammála um eitt, það er Lífskrafturinn. Þú veist ekkert hvaðan lífsviljinn sprettur í brjósti þér. Þú veist ekkert hvernig hann varð til, eða hvert hann mun leiða þig. Þú valdir ekki foreldra þína, né þeir þig. Enginn veit áður en hann fæðist „hver“ hann er og verður.

Þegar við lítum til baka sjáum við þó að við eigum feril eða lífsbraut (Path) sem við fetum okkur eftir. Margt það besta í lífinu birtist óvænt á lífsferlinum. Allir sem orðið hafa ástfangnir – trúleysingjar sem trúaðir – geta vottað þetta.

Í Ferlinu fór ég að treysta lífskraftinum í eigin brjósti. Þetta ógnarafl sem býr í öllu fólki, og umvefur alla mína persónu: Persónuleika, sál, undirvitund, tengingar við aðra, mótar lífsferil og svo framvegis.

Ég opnaði augun fyrir að lífskrafturinn getur bæði verið jákvæður og neikvæður, og ég sá umfram allt hve fyrnasterkur hann er. Það er kraftur sem býr í öllu sem lifir og stefnir í eina átt: Til lífs!

Dagana sem trú mín er veik, sný ég til Lífskraftsins, þessa máttuga óskilgreinda krafts sem í öllu býr. Ég biðla til þess jákvæða í honum og treysti til að fleyta mér áfram, til að styrkja mig í lausn minna mála. Sumir kalla það Guð, aðrir örlög, sumir bara Lífskraftinn.

Umfram allt, hef ég óbilandi trú – á eitthvað fyrnamáttugt sem hjálpar mér áfram og veitir mér meðbyr. Í átt til lífs. Jákvæðs, kraftmikils skapandi lífs. Þegar ég hef áhyggjur treysti ég honum fyrir þeim.

Ferlið er jú svo einfalt – stundum of einalt – en það einfalda virkar oft best.

… Ef þú gerir eitthvað sem þú gerir ekki nógu vel, þú hefur kannski oft gert einhver mistök, er algengt að hugsa „ég er svo ómöguleg.“ Þegar þú lærir að taka eftir þessum ómeðvituðu og vanabundnu hugsunum – en Ferlið kennir það – þá ferðu að stöðva þessa hugsun og snúa henni við.

„Þetta voru mistök en ég er ekki ómöguleg.“

Fyrir vikið muntu fara að taka betur eftir þegar þú gerir vel. Þá muntu æfa þig að segja „ég er bara kúl á þessu, ég er bara fín, og frábær.“ Í hvert sinn sem þú gerir eitthvað þokkalega.

Við erum vön að tengja mistök við sjálfsásökun. Við erum ekki vön að tengja árangur við sjálfshvatningu, sem er einmitt það sem Ferlið breytir. Þú lærir að sjá þegar þú gerir eitthvað vel og segja við sjálfa þig „þetta var flott hjá mér.“ „Ég er dugleg“ eða „ég er kúl á þessu“ eða „ég er frábær“. Þú ferð að taka eftir þegar þú gerir lítið úr sjálfri þér og ná að stöðva þá hugsun og snúa henni við. „Ég gerði mistök en tja, heppnast betur næst“. …