Fleira mætti tína til, en vopnuð lögregla á almannafæri skelfir mig meira en einhverjir bavíanar frá útlöndum, í það minnsta hefur hún framið fleiri hryðjuverk á Íslandi. Auk þess er nær útilokað að komast inn í landið með vopn og sprengiefni, hvað þá að samræma nokkurn hlut framhjá símakerfinu.

Því miður neyðumst við til að þegja yfir auknum vopnaburði ofbeldisfólks í einkennisfatnaði, annars yrði sviðsett hryðjuverk hér til að skelfa fólk með lága greindarvísitölu. Því miður er sá hópur með fleiri atkvæði.

Hafa skal í huga að í öllum tilfellum sviðsettra hryðjuverka deyja hryðjuverkamennirnir og eru því aldrei dregnir í dómssal að bera vitni eða til frásagna. Aldrei er hægt að sannreyna það sem okkur er sagt um ódæðisfólkið eða bakgrunn þeirra. Fólk sem efast, er jafnan úthrópað, og í kjölfarið er stjórnvaldsnetið riðið þéttar utanum borgarana.

Allt framangreint eru mælanlegar staðreyndir.

Að lokum skal minna á, að ef Lýgveldið velur vopn til verndar elítu sinni, þá ætti það að skammast sín til að fjarlægja vættina úr skjaldarmerki sínu. Þjóðveldismenn vilja frekar vætti en vopn.

Lífið  er betur mælt í trú fólks á sjálft sig og getu til að lifa sínu dags daglega lífi í virðingu, bæði við sjálft sig og aðra.

Því miður er mikið af orðagjálfri manna, bæði í stjórnmálum og í verkalýðs forystunni, eins konar belgingur sem minnir á málshátt um tunnur.

Ég hef verið án starfs, nauðugur viljugur, síðan í desember 2009. Forsaga þess er rakin í bók minni „Varðmenn kvótans“.

Ef þú segir upp starfi áttu rétt á bótaleysi í tvo mánuði. Takir þú því þannig, en það er hugsað sem refsing, gæti það orðið tími bæna og föstu. Nú kann að vera að þér sé þröngvað til uppsagnar og sért ekki af eigin vilja kominn til dýrðarlands Atvinnuleysisstofnunar og Félagsþjónustu.

Ekki er víst að þú veljir heilsubrestinn sem sumir falla í þegar þrekið brestur eftir áralanga baráttu fyrir réttlæti, sanngirni og mannvirðingu.

Hafðu af því engar áhyggjur, því þar eru allir lærðir á gömul Nasistafræði tilbúnir að skella stjörnu á vinstri arminn þinn. Þú færð að biðja og svelta í tvo mánuði. Minnsti misskilningur á þeirra frelsandi uppeldisreglu kostar þig alla björg og sá dómur endist árum saman.

Það er mikill misskilningur að fólk velji þennan farveg. Fólk vill vinna fyrir sér..

Lög gera ráð fyrir að þú eigir þó rétt á tekjutengdum bótum í þrjá mánuði, svo ef þér leiðist fastan áttu rétt á næstum fullum launum. En nei, ekki ef þú segir upp og alls ekki hafir þú verið hjá ríkinu. Svei þér segir reglugerðin. Því ef þú varst ríkisstarfsmaður og var sagt upp, þá ertu án forsvara, því ríkisstarfsmanni er sagt upp eftir reglum sem sanna að hann sé allra góðra hluta óverðugur. Eins og allir vita missir þú tekjutengingu segir þú upp sjálfur.

Sá ráðherra sem var æðsti yfirmaður Vinnumálastofnunar, á þeim tíma sem mín svipugöng mynduðust, lét hafa eftir sér að þeir sem ekki vildu vinna ættu ekki að þurfa aðstoð. Sami maður hafði rukkað ráðuneytin um milljónir í laun sem lögfræðingur síðustu tvö árin áður en hann komst á þing. Í dag gefur hann þér þá ímynd að skeggið geti falið hörkuna og metnaðinn í augnaráðinu. Fyndið? Já, fólk er fyndið.

Fyrst er boðunarbréf frá yfirstjórn stofnunar, séu viðbrögð þín óviðunandi eða yfirstjórn sannfærð um óverðugheit þín færðu áminningu, að mig minnir þarf tvær áður en sparkið kemur. Í mínu tilfelli var beitt svæsnu einelti og þröngvun. Svo langt var gengið að sviðsstjóri og minn næsti yfirmaður kom þrívegis að máli við mig og með blíðmælgi reyndi af fremsta megni að sannfæra mig um að best væri fyrir mig að skrifa reisupassann sjálfur.

Það var þegar út var komið sem ég kynntist því hvernig forstjórinn, sérhæfður í mannréttinda lögum, hafði snúið mig út á gaddinn óverðugan. Nánar fer ég ekki í það hér enda rækilega útskýrt í fyrrnefndri bók minni „Varðmenn kvótans”.

Hins vegar sló það mig hve grimm Vinnumálastofnun, útvörður Íslensks velsæmis í okkar góða samfélagi, beitir fólk sem hún getur neglt upp við vegg.

Eftir fyrsta árið í atvinnuleysi, löngu búinn að gleyma baráttu hinna fyrstu tveggja mánaða við brauðfæði heimilisins, og enn ekki búinn að finna viðsnúning í baráttu við þunglyndið, var bíllinn tekinn. Hálfu ári síðar var íbúðin boðin upp. Hálfu ári síðar var síhækkandi matvöruverð að sliga heimilið og aðal fæðan orðin ódýrt ristað brauð eða allra ódýrasta pastað. Þannig má treina fram lífið fyrir 380 krónur á dag tvær vikur í mánuði, samt fitnar maður því líkami sem býr við einhæft og snautt fæði safnar því sem hann nær úr glúteninu.

Ári síðar taldi ég saman að ég hafði leitað til yfir 300 fyrirtækja um vinnu og reyndar fengið fáein viðtöl. En fortíð sakamanns er til trafala og Netið gleymir engu, þar er allt eins og það hafi gerst i gær og fyrirsagnir duga mörgum til að dæma. Þegar þetta er ritað er stutt í að ég fell út af opinberri sakaskrá og samskonar góðborgarar og sviptu mig framanum eru enn í þeim stöðum að gætu veitt mér meðbyr til nýs starfs.

Átti ég það skilið að missa allt? Líklega. Enda veit gott fólk hvað varmennum er fyrir bestu.

Í dag datt upp úr mér í samtali að ég sé ekki eftir einum degi í þessari baráttu. Hún hefur kennt mér að sjá það góða í öðrum, í sjálfum mér og í trú minni á góð gildi lífsins. Útsjónarsemi, þolgæði, umburðarlyndi, innsæi, kyrrð (sjónvarpið var selt fyrir mat fyrir 18 mánuðum), nægjusemi (hafði síðast efni á fatakaupum fyrir þrem árum) og umfram allt fyrirgefningu. Að geta látið af reiði, biturð og sárindum er list.

Er ég kannski að skrifa af fyrrnefndu eða síðari hvötum? Hvötin er einföld gæska.

Að læra að lifa utangarðs – sem áhorfandi á samfélag í kvöl – og hafa sjálfur endurlært gildi lífsins, að hafa lært að njóta hvers dags sem rennur og meta að umfram allt á ég sjálfan mig, að ég á mitt líf og ég á minn huga óskertan, og að hafa öðlast vald yfir eigin tilfinningum og lært að sjá eingöngu hið góða í kringum mig. Slík saga er þess verð að vera sögð. Hún minnir mig á, og vonandi þig, að lífið er meira en glys og yfirborðs fágun orðagjálfurs og sýndarmennsku. Að lífið sjálft, og sá kærleikur sem skapaði það, er hið eina sem skiptir einhverju raunverulegu máli.

Fyrir Guðs náð fannst annar bíll fyrir smápenínga, en að lokum var klippt af honum. Ódýrum 100.000 króna bíl sem ég fékk lánað fyrir, hálfu ári eftir að Lýsing rændi eign minni í þeim fyrri. Það hafði því miður ekki verið nokkur séns að borga bifreiðagjöld eða tryggingar. Svo það var rétt af fulltrúum góðborgara að klippa af bílnum. Sjálfur valdi ég að fagna því tækifæri að ganga í bæinn með bakpoka þegar kaupa þarf í matinn eða greiða reikning.

Ekki ósvipað því þegar síminn lokaði, enda engin tök á að halda síma og neti opnu. Þá lærði maður að nota Nova frelsi og smámsaman minnkaði tengslanetið niður í þann hóp sem notar Nova. Að hringja í hina kostar penínga sem ekki eru til.

Þegar fyrri tönnin brotnaði var í boði að draga hana úr fyrir 40.000 eða láta setja skrúfu og gervitönn. Læknirinn mælti með síðarnefnda kostinum, því hann telur að það hlífi tönnunum í kring. En það hefði kostað 9 sinnum meira. Í síðasta mánuði brotnaði sú síðari og það kostar 12.000 krónur að kíkja til læknis og láta skoða brotið, það verður vonandi hægt í næsta mánuði.

Er það skortur á réttri næringu eða aldurinn sem er að bíta þær úr mér veit ég ekki. Ég hlakka til að hafa efni á að læknir þjónusti vinnukonurnar*.

Okkar nútíma samfélag lítur ef til vill á erfiðleika sem eitthvað sem enginn maður ætti að þurfa að upplifa. En þeir eru góðir, ef þú nýtir þá til að umbreyta sál þinni og læra að njóta stundarinnar og án þess að þurfa að eiga. Það er betra að vera en að eiga. Það voru mín sjálfsögðu mannréttindi – segði ég forstjóranum fyrrverandi, sem nú er í pólitík – að fá að læra gildi lífsins, frumlífsins. Það var erfitt en ég lærði nýtt hvern einasta dag.

Blöndunartækin biluðu á baðinu í fyrra, hálfu ári fyrr bilaði heitavatns kraninn á baðherbergis vaskinum. Fyrir hvorugu er til peníngur. Illu heilli er í boði sundkort handa atvinnulausum. Þannig hefur verið skrölt í sund annan hvern dag í á annað ár. Það er í raun betra bað en heima. Hins vegar er ég ekki lengur á skrá atvinnulausra hjá Vinnumálastofnun.

Þar með gerist tvennt: Ég er kominn á féló en þar er ekki í boði sundkort. Svo þvottapokinn dugar við eldhúsvaskinn. Því næst er ég dottinn út úr opinberum tölum um atvinnuleysi, ásamt hundruðum annarra. Það er til matur í dag og restin hlýtur að reddast.

Páll postuli skrifar í Korintubréfinu skemmtilega setningu. „Nú varir trú, von og kærleikur, þetta þrennt. En þeirra er kærleikurinn mestur.” Ég er í dag sammála. Trú á Guð, gæfuna og morgundaginn er þín besta eign. Von um að trúin haldi þrátt fyrir mótvind lífsins, er styrkur sálar þinnar. Kærleikur til annarra og von um smá handa þér, er eins og ljúf morgundögg að sumri, eða björt vetrarsól í skammdeginu.

Án kærleika væri lífið ekki þess virði að gefa því nafn.

Njóttu hvers dags sem þú vaknar. Fagnaðu hverju skrefi sem í honum felst, hvort sem það er skref upp eða niður. Það er lífsskref. Heilsa þín og kraftur, það eitt að vera til. Það er það eina sem þú átt, varðveittu það vel, og sýndu öðrum umburðarlyndi því þeir eru á sömu braut og þú. Allar hugmyndir sem sveima þar á milli eru bara hugmyndir.

Guð blessi þig, og okkar ágæta samfélag. Umfram allt varði hann veg þess til heilunar og framfara.

Ég geri mér ljóst, kæri lesandi, að þessi greinarstúfur mætti pússast betur í setningabrag og efnisgreinaröðun. Vafalaust mun ég endurrita hann, einn góðan veðurdag, og í sannleika sagt hef ég forðast að skrifa um einkahagi síðustu ár, því tilfinningar vefjast um lyklaborðið og þvælast fyrir fingrunum. Hafir þú endst í gegnum greinina þakka ég þér umburðarlyndið.

* Bók Salómons, Prédikarinn, (eða Ljóðaljóðin) í Biblíunni kallar tennurnar vinnukonur.

Ég á garðinn en ekki götuna og þar sem búið var að klippa af honum hafði Heilbrigðiseftirlitið sett miða á bílinn.

Ég hafði tíu daga til að setja bílinn á númer eða fjarlægja hann að öðrum kosti. Ég dró það eins og ég gat að færa bílinn.

Hann situr alltaf í sama stæðinu úti í götu, eftirlitið veit að hann á heima þarna, hvaða máli skiptir hvort hann er númerslaus eða ekki þegar hann stendur í stæðinu sínu?

Vita þeir ekki að ég væri með hann á númerum ef ég hefði efni á því? Gátu þeir ekki bankað uppá þegar þeir fyrst klipptu af og tveim vikum síðar límdbu hótun? Eru samskipti okkar smáa samfélags orðin svo stofnanakennd og yfirborðsleg stífni? Eru samskipti orðin að fyrirhöfn?

Svona fóru hugsanir í hringi og bættust við aðrar. Þessi mánuður var erfiður og mjög naumt í veskinu. Þetta var afmælismánuðurinn því nú voru slétt þrjú ár síðan ég varð atvinnulaus. Ég var á launum til 1. apríl 2010 en ég var látinn hætta miðjan desember 2009. Allt það mál hefur sigið á sálin.

Sérstaklega var þungt í því ég var að ljúka við ritun bókar um það leiðindamál. Hún heitir „Varðmenn kvótans – Fiskisaga af einelti“ og er gefin út sem hljóðbók. Hún er einnig sniðin í prenthæft form (pdf) sem auðvelt er að lesa á skjá. Efni bókarinnar er mér þungbært en það var nauðsynlegt að ljúka henni.

Það er auðvelt að detta ofan í neikvæðni og svartsýni. Maður getur auðveldlega dottið ofan í pytt sjálfhverfra sífurshugsana sem draga mann bara meira niður.

Ekkert mun ganga, það þýðir ekkert að halda áfram, allt er gegn mér, og svo framvegis. Áður en maður veit af er maður fastur í gömlu neikvæðu hjólfari hugans sem dregur mann inn í fortíðarþjáningu sem átti að heita afgreidd.

Þess vegna er ég svo hrifinn af Ferlinu, og myndi hjálpa öðrum að nota það. Í morgun stóð ég úti í garði og sá ekki sólina. Skyndilega tók ég eftir því að hugur minn var ekki sá sem ég vil að hann sé. Andartaki síðar spurði ég sjálfan mig „hvernig höndlar Ferlið svona hugsanir?“

• Þú telur þær blessanir sem þú hefur. Þú horfir ekki á það sem þig skortir eða var frá þér tekið.
• Þú velur gleðipunkta í deginum, frekar en að ala á reiði.
• Þú leyfir tímanum að vinna með þér, og minnir þig á tilgang þinn.
• Þú ferð yfir gildi þín í huganum og rifjar upp hvers vegna þau skipta þig máli. Þú minnir þig á að þó heimurinn skilji þau ekki þá er hann ekki vondur.
• Þú skoðar farveg þinn og horfir á þau skipti sem þú stóðst þig vel, þú gáir að þeim blessunum sem lífið hefur sent þér. Þannig rifarðu upp að þær verða fleiri. Þú sérð þá líka hvernig hjálpin var næst þegar neyðin var stærst.
• Þú listar í huganum þá sem standa með þér, líka þessa leiðinlegu, og þakkar í huganum fyrir vinarþel. Þannig minnir þú þig á kærleikann og byggir hann upp.
• Þú vakir yfir þunglyndishugsunum þínum og viðheldur þeirri venju að umbreyta þeim, þannig sigraðirðu þunglyndið.
• Þú ferð yfir það sem þú getur gert og sættir þig við það sem þú getur ekki gert. (Æðruleysisbænin).
• Þú rifjar upp þau atvik þar sem þú stóðst af þér áföll og ágjafir.
• Þú hringir í vin ef ofangreint tekst ekki.

Ég gæti gert lista í allan dag en þessi dugar. Það sem mér finnst mest um vert er breytingin sem varð á innan við tveim mínútum og hefur varað í allan dag, utan smástund nú seinnipartinn að ég þurfti að hugsa mig um. Í það sinnið notaði ég aðra aðferð úr Ferlinu.

Ég var ekki þunglyndur lengur og var andartak að vippa mér upp úr hugarþeli depurðar. Hugarþel sem ekki er til komið vegna þunglyndis heldur vegna aðstæðna í apríl sem eru mér einstaklega erfiðar.

Þegar ég var verstur af þunglyndi fyrir tveim árum var næstum því vonlaust fyrir mig að berjast við þetta hjólfar nema með gríðarlegu taki. Innan árs hafði ég heilað þunglyndið svo að vonleysis hugur og sjálfsvígshugsanir linuðu takið og daglegt líf var aftur bærilegt. Jafnframt tókst að smíða hugsanir, eða hugsanalykla, sem virka til að halda mér við efnið.

Síðan þetta var hef ég breytt framsetningu ferlisins. Ég lagði niður lénið ferlid.is og er allt efni þess komið hingað á hreinberg.is auk þess sem Jákvæða ferlið er á ferlid.not.is – en það er hljóðbók um helstu þætti Ferlisins. Einnig hef ég samið sama efni á Ensku og gefið út á process.not.is en það kallast Process of Positive Willpower.

Þetta er eini sjálfshvatningarkúrsinn af sínu tagi í heiminum. Auk þess sem höfundurinn er ekki yfirborðsfínn, hálffullkominn í framsetningu og með svör við öllu, eins og snillingarnir í hinum kúrsunum. Hann ætlar heldur ekki að kenna nemendum sínum neinar uppskriftir: Heldur að kveikja sitt eigið ljós, síns eigin innra ferlis. Aðferð sem gerir þig kraftmeiri og jákvæðari en nokkur önnur aðferð getur gert.

Þessi grein var fyrst rituð í apríl 2013 og birt á gudjonelias.blog.is.

 

Ég hafði í upphafi þörf til að skrá niður hugmyndir. Ég er fyrst og fremst hugmyndasmiður og þar sem ég hef lagt stund á sálfræði, guðfræði og heimspeki, er garðurinn stundum frjór.

Reynslan er sú að fyrir hverjar tíu nýjar hugmyndir er aðeins ein þeirra nothæf og stundum er gott að skrá niður þær sem koma til greina, því ekki er alltaf augljóst hvað er nothæft og hvað ekki.

Í mörg ár hef ég geymt hugmyndir skráðar á ýmsum skrám í tölvunni. Stundum hef ég útfært hugmyndir í gegnum árin, sumar þeirra eru þegar orðnar að bók. Sumar eins og „Ferli jákvæða viljans“ eru komnar í handrit en þó enn í vinnslu.

Mér fannst tími til kominn að geta haft hugmyndavinnu á einum stað og ná einfaldri yfirsýn. Jafnframt ð geta unnið í hugmyndum mínum Online. Væri ég úti í bæ að vinna gæti ég „loggað mig inn“ á kerfi og skráð hugmyndir niður eða unnið með þér, jafnvel sýnt þær.

Einfalt væri grunnkrafa.

Þar sem ég tek oft að mér smáverkefni í hugbúnaðarþróun, og geri oft eigin vefkerfi s.s. www.spamadur.is og www.draumar.is, þótti mér jafnframt snjallt að geta haft slíkar hannanir og skyld plön á sama stað.

Um sama leiti og hugmyndin fæddist bauðst mér frítt að sækja námskeið á vegum Starfsmennt. Námskeiðið heitir  „Verkefnastjórnun sem virkar“ or er áhugavert. Einhvern veginn veginn spannst eitt af öðru. Ég fór að prófa ýmis opin hugbúnaðarkerfi, sum þurfti að niðurhala og setja upp, önnur mátti prófa online áður en eytt væri vinnu í niðurhal.

Hvert kerfið af öðru var þannig prófað en eitthvað var að þeim öllum. Flest gerðu ráð fyrir að vera flóknari en ég þarfnaðist. Skyndilega var ég kominn með skýra mynd í hugann að kerfi – úr eigin smiðju. Ég hóf að smíða það og smám saman var komið nothæft kerfi og í heilt ár notaði ég það.

Kerfið var þannig unnið að fólk sem tengdist mínum hugverkum gátu samnýtt sama kerfi með mér.

Einhvern veginn þróaðist notkunin og svo kom vendipunktur: Það yrði að breyta notendaviðmótinu. Svo ég gerði það. Skyndilega hafði fæðst eitthvað skrýmsli sem hægt var að nota. Kerfi sem virkar bæði sem yfirsýn verkefna og smærri verkþátta og jafnframt sem glósukerfi og tímaskráning.

Á svipuðum tíma kom í ljós að vefur sem ég hafði smíðað – hvolpar.is hafði einnig breyst í hugbúnað. Ég hafði skrifað vefkerfi fyrir vefinn frá grunni og smám saman hafði ýmsum breytingum og lagfæringum verið sinnt. Þetta var aldrei planað.

Ég hafði fókusað á að smíða vefinn og aldrei datt mér í hug að sú lausn væri fullburðugt vefkerfi. Með öllum þeim fídusum sem það hefur, verð ég að sætta mig við að ég gerði óvart fullbúið vefkerfi. Nú er þetta kerfi að drífa tvo aðra vefi – og ég á hvorugan þeirra, braskogbrall.is og steintak.is.

Jákvæða ferlið – sem nú er að fæðast á ensku – átti heldur ekki að verða til. Það spratt fram þegar ég var að vinna með eigin þunglyndi og meðvirknis vanlíðan. Meðan ég vann á neikvæðni, svartsýni, reiði og biturð sem bæði hafði safnast upp vegna erfiðra örlaga en einnig óvitandi, skrásetti ég þær hugaraðferðir sem virkuðu. Markmiðið var að þær væru einfaldar og vinir og kunningjar fóru smám saman að nota Ferlið.

Ég er langtíma atvinnulaus og búinn að missa heimilið. Er á götunni og flestar bjargir bannaðar.

Ég veit ekki hvers vegna ég fæ ekki vinnu við forritun – nóg eru verkin sem eftir mig sitja. Verkefni sem sýna hvað ég kann. Ég er vinnusamur og skilvirkur, mér fellur aldrei verk úr hendi, en einhverra hluta vegna hef verið í eyðimörk örlaganna í sjö ár þegar þetta er ritað.

Á þessum árum hef ég smíðað fáeina vefi, skrifað fáeinar bækur, og hljóðritað. Ég hef byggt upp hundaþjálfunarklúbb og margir hafa leitað til mín á þessum tíma og lært að nýta Ferlið. Samt er ég bjargarlaus og upp á vini kominn í dag. Stórskuldugur og útilokaður af fjölskyldu.

Líklega er ég að gera eitthvað rangt. Margir hafa bent mér á að hætta að skrifa um þau málefni sem ég skrifa en ég get það ekki. Ekki frekar en Sölvi Helgason gat hætt að vera frjáls.

Sölvi var fyrsti heimspekingur Íslendinga, og hann vissi það. Samtímamanns hans skildu hann ekki. Hinn almenni maður er ekki alltaf tilbúinn að hugsa lengra nefinu.

Hann flakkaði frjáls um landið og var gagnrýndur af samtímafólki sínu fyrir að vera flækingur. Hann leit aldrei á sig sem flæking heldur á mann sem krafðist þess að vera frjáls. Hann sýndi samborgurum sýnum að það væri hægt, flakkaði um landið og sagði fólki frá því sem hann vissi um menningu, sögu og fréttir á milli landshluta.

Eftir Sölva liggur mikið af efni sem hann skapaði og varla er til það mannsbarn sem ekki les um hann í dag, rúmlega öld eftir að hann dó. Þeir samtímamenn hans sem hæst settu út á hann eru nær allir gleymdir.

Fyrir þá sem ekki vita það þá sat hann í fengelsi úti í Danmörku fyrir að brjóta umdeild lög á Íslandi sem oft eru kennd við vistarband. Hinn almenni Íslendingur mátti ekki ferðast á milli hreppa á Íslandi – svo öldum skipti – nema hafa til þess leyfisbréf hreppstjóra. Bannað var að flytja milli sveita eða skipta um starf nema með leyfi vinnuveitanda og yfirvalda.

Hvers vegna líki örlögum mínum saman við örlög Sölva Helgasonar? Það er augljóst hverjum þeim sem hefur lesið skrif mín um Beint lýðræði eða Fagleg störf hins opinbera.

Ég trúði þessu líka hér áður – enda virkar þetta augljóst. Ef þú ert í núinu hefurðu varla áhyggjur af morgundeginum? Varla ertu að dragnast með fortíðina ef þú ert í núinu?

Það virðist því augljóst að áhyggjur af morgundeginum eða þyngsli fortíðar hljóti að hverfa ef maður nær inn í núið.

Að staðsetja sig í núinu er kennt með ýmsum hætti. Algengast er að læra hugleiðslu, svo eru samtals meðferðir, hópameðferðir, möntrur af ýmsu tagi. Listinn er lengri en hann skiptir litlu máli hér.

Ef þú notar tækni til að komast í núið þarftu að viðhalda því með áframhaldandi tækni. Ef eitthvað í tilfinningum þínum – eða innri veröld – er að dragnast með óuppgerð atvik úr fortíðinni þá ertu bara að bæla það með tækninni. Um leið og þú myndir sleppa tökum á téðri tækni hrykkirðu í sama farið aftur.

Allur kvíði gagnvart framtíðinni er sprottinn af óuppgerðum atvikum og tilfinningum fortíðar. Eina leiðin til að lækna slíkan kvíða er að gera upp fortíðina og endurlæra eða endurhanna sjálf sitt í leiðinni. Hér er átt við að áhrifavaldar persónuleika þíns, s.s. uppalendur og í raun allt sem þú hefur leyft að hafa áhrif á þig mun endurskoðast.

Í slíkri sjálfsvinnu munt þú velja á eigin forsendum hvernig persóna þú vilt vera og hefja endurmótun hennar. Þar með muntu endurhanna hvaða áhrifavöldum þú vilt hleypa að þér. Með slíkri vinnu, sem útheimtir tíma, kyrrð, og endurspeglun, nærðu tökum á hver þú ert og hver þú vilt vera.

Áður en þú veist af grípur þú núið og ert þar upp frá því. Vegna þess að fortíðin er uppgerð og þú dragnast ekki með hana, heldur er hún orðin hluti af drifkrafti þínum. Þar með hættirðu að bíða einhvers góðs í framtíðinni eða kvíða hugsanlegum áföllum hennar, því þú treystir á sjálf þitt til að ráða við hvað sem er. Þannig séð ertu farin(n) að lifa fyrir daginn í dag í deginum í dag.

Ég var meðlimur Votta Jehóva á þessum tíma og að sjálfsögðu var þar litið niður á alla sem ekki voru sömu trúar og þeir.

Í dag er ég þeirrar skoðunar að Dr. Benjamín hafi verið merkasti Íslendingur síðust aldar. Myndin sem hér birtist er tekin af mér sjálfum. Dr. Benjamín sá mig taka myndina og gekk hann til mín.

Hann staldraði við hjá mér smástund og tók mig tali, spurði mig hverra manna ég væri. Sjálfur var ég bergnuminn, því ég fann á mér frekar en að ég vissi að þar væri stórmerkur maður á ferð.

Ég sá viðtal sem Bryndís Schram tók við manninn og birtist að mig minnir á Stöð tvö frekar en Rúv. Það var minnir mig á vottaárum mínum. Skildist mér fljótt á viðtalinu að þar færi heilagur maður. Þegar ég hitti hann og tók myndina, sannfærðist ég um að þar færi heilagur maður.

Síðar lenti ég í því – mér til mikillar furðu – að taka við skilaboðum frá hinum alvitra föður alheimsins. Það tók mig tvö ár að bæði taka við og miðla og var ég óvéfengjanlega þvingaður á þá braut s.s. fólk er þekkir þá sögu veit. Hún er aðeins sögð munnlega og persónulega.

Í kjölfarið hef ég lesið bók Dr. Benjamíns sem heitir „Hér og nú“. Ég ætlaði að lesa „Ég er“ en hef ekki enn komið höndum yfir. Í huga mér, eftir þann lestur, er ég fullviss að maðurinn var spámaður Guðs. Hann túlkaði vitranir sínar svo að hann væri Jesús endurfæddur og um það hef ég ekkert að segja hvorki með né móti.

Greinar hans um hagfræði eru óumdeildar og margir sem hafa nóg um þær að segja og hafa til þess menntun. Greinar hans um Guðfræði Biblíunnar og hvernig trúmál samtímans snúa að þeim eru ekki síður lærðar, þó leikar séu, og ég vitna um að sýn hans er bæði hárbeitt og afar djúpnæm. Hann er til að mynda eini maðurinn sem útskýrt hefur endurfæðingu og endurholdun – og Karma – á þann hátt sem mínar eigin vitranir og úrvinnsla opinberuðu mér árin 2011 til 2013.

Ég rita þessa ófullkomnu grein mína honum til heiðurs. Ég ítreka, þetta er merkasti maður tuttugustu aldar á Íslandi. Sorglega lítið er um hann ritað á Vefnum en ég set fáeina tengla hér til gamans.

Ef lesandinn veit um tengla er hér mættu sitja, bið ég um að láta mig vita.

Tenglar

Grein í mbl.is 19. okt 2012.

Um andlát Benjamíns 25. júlí 2000.

Grein í Andríki, 28. júlí 2000.

Um bók eftir BHJE á Land og Saga.

Um bók HHG í Land og saga, og á netbokabud.is.

Um bók Dr. Benjamíns „Ég er“ á Land og saga.

Hluti greinar „Icelandic Friends of Liberty“ á nmh.is.

Rétt minnst á Dr. Benjamín í grein Gylfa Zoega, í „Markaðsvæðing og Markaðsbrestir“ hjá Seðlabankanum 2004.

Greinarstúfur á Vísindavefnum.

Íslenski Wikipedia – tóm grein en gæti stækkað síðar.

Ásgeir Jónsson, Bækurnar hans Benjamíns, Hagamál 2001.

Smágrein um „Hér og Nú“ á mbl.is 30. október 1991.

Titla yfirlit á Google Books.

Myndatenglar

á mbl.is

á andriki.is

á landogsaga.is

á rnh.is

á visindavefur.is

Nú tekur Lýsing bílinn og finnur eitthvað í honum til að gera við. Vissulega þurfti bíllinn viðhald og reyndar hefði ég gert við hið sama og hafði ætlað mér það.

Var ég búinn að undirbúa viðhald þetta með varahlutaleit og samtölum við fagmenn. Mín útfærsla hefði kostað 35% af því sem Lýsing setti upp. Hér má vel koma fram að á þeim fjórum árum sem bíllinn var minn, eyddi ég talsverðu fé í viðhald á honum.

Var bíllinn nýlega kominn úr yfirhalningu á hjólalegum, bremsum og öðru þegar hann var tekinn. Ég keypti bílinn þegar hann stóð í 67.000 kílómetrum og hafði ekið honum í 98.000 kílómetra.

Ég hafði valið hann úr hópi sambærilegra bíla og valið þann sem hafði besta ástandið í undirvagni. Enn fremur ók ég honum alla tíð með það í huga að hann myndi endast mér í tíu ár. Þegar hann var tekinn var jafn gott að aka honum og þegar hann var nýr.

Niðurstaðan þegar Lýsing hafði rænt mig bílnum var þessi. Ég átti í bílnum 1.200.000 þann dag. Lýsing tók bílinn upp í 700.000 krónur. Ég fékk ekki neinn mismun né neinn rétt. Enga lendingu. Ég var meðhöndlaður sem vondi aðilinn í viðskiptunum.

Tilraunir mínar til að ræða málin og finna lendingu er öllum hentaði báru engan árangur. Þeirra niðurstaða er sú að þeir fóru að lögum, og mín er sú að ég hafði ekki efni á einum lögmanni til að ræða við þeirra lögfræðideild.

Þá hef ég engan málssvara á Alþingi Íslenska lýðveldisins til að ræða um fræga setningu úr Njálu. „Land skal með lögum byggja en ólögum eyða.“

Í minni veröld sem mótuð er af sagnahefð og menningargildum minna forfeðra, er Lýsing þjófur. Legg ég svo á, og mæli svo um, að hún muni sjálf upplifa eigin gildi á sjálfri sér.

ps. Tveim árum eftir að bílnum var rænt af mér, fann ég út að hann hafði síðar verið seldur norður í land og að eigand hans flutti síðar með hann til Póllands.