Þó fólk taki ekki undir með þeim tugþúsundm okkar sem höfum jafnt og þétt stungið nálum í „sannleika meginstraumsins“ þá er fólk hvorki blint né heyrnarlaust. Þó fólk smelli á Like og Dislike t.d. á Túbunni, eða sýni engin viðbrögð, þá tekur það eftir og hugsar sitt.

Hver um sig einblýnir á að hugsa um sinn eigin hag – og eðlilega – enda er enginn sem ver réttindi þín eða hag þinn nema þú sjálfur í skinhelgum nútímafrumskógi, samfélagi lyga og skrums.

Þeir sem hafa svigrúm til að hugsa ögn lengra, líta yfir farinn veg sögunnar og sjá að hún hefur unnvörpum verið ofin í blekkingar og misvísanir. Líti þeir yfir landslag trúarheimsmynda og heimspeki og sést sömuleiðis lítið annað en afbakanir og tálsýnir.

Þó margt hafi skrifað verið sem stenst rýni þá getur verið yfirþyrmandi að sjá hversu margt í rétttrúnaði samtímans reynist byggt á hindurvitnum, skammsýni og hreinlega áróðurs. Fólk reynir að ýta þessum hlutum frá sér, eða rökræðir út á við að það standi með þeirri heimsmynd sem okkur er innprentuð. Jafnvel verður mörgum heitt í hamsi og berast mikinn á.

Það er hins vegar staðreynd sem ekki verður umflúin, að ekki er hægt að ljúga að undirvitundinni og hún hugsar sitt.

Á yfirborðinu virðist allt slétt og fellt, hver og einn sinnir því sem hann hefur tök eða vald á. Fólk reynir að hugsa vel um sig og sína, geyma sitt í hljóði, bíta á jaxlinn og halda reisn. Samt kraumar undir niðri og vaxandi vondeyfð og svartsýni gerir vart við sig.

Margir skynja þetta, sérstaklega fólk sem hefur þjálfað sig í andlegu næmi. Margir vilja beita aðferðum og úrræðum sem lærðar eru í ýmsum fræðum. Aðrir vilja bjóða lausn á borð við hópstarf eða trúarstarf, yfirleitt meinar það vel, en það hentar oft síður. Okkar samtími er alinn upp á einstaklingshyggju og neytendameðvitund og við viljum sjálf ráða hvaða næringu við veljum sem lausn á innri vanda.

Þúsundir fólks hafa varað við í hátt á aðra öld, að samtími okkar sé að kafna úr skorti á viðeigandi andlegu fóðri, margskonar rök eru fyrir því og mörg svör hægt að finna til lausna, fæst þeirra svara sem rista af varanlegri dýpt eru markaðssett opinberlega og því miður virka sum þeirra frekar öfgakennd.

Nóg er þó í boði fyrir fólk til að hefja leit að fóðri og mín reynsla er sú að þó margar blindgötur séu reyndar, þá er leitin sjálf gefandi og oft áhugaverðari en áfangastaðurinn.

Ég hef gætt þess – eins og kostur er – þegar ég ræði samtímamál, menningu, heimsmynd og trúmál, að minna fólk á að ég hef engan áhuga á því að veiða fólk til fylgislags við mína trúarheimsmynd. Held að það hafi skilað sér að markmið mitt er fyrst og fremst að gefa vitnisburð.

Ég er sannfærður um og hef verið í áratugi, að hver og einn verður að velja sér og rækta þá heimsmynd sem hentar hans innri gerð.

Ég vil þó minna á að í hverri fæddri sál er dulin rás sem enginn hefur aðgang að nema viðkomandi einstaklingur og skaparinn. Rás sem auðvelt er fyrir hvern sem er að opna fyrir með einfaldri hugsun, hvort sem viðkomandi trúir að hún virki eða ekki – það er ekki skilyrði.

Faðirinn bæði hlustar og svarar og það er óháð í hvaða flokki þú ert eða hverju þú trúir, og það kemur engum við hvort þú notar rásina. Hún er þín. Ég lofa því ekki að hún lækni þunglyndi eða gefi lífi þínu tilgang. Ég lofa því ekki heldur að þér muni líka svörin.

Ég get engu lofað þér, það er ekki mitt hlutverk. Hvað fer um rásina, eða á hvaða sniði, verði hún notuð, er þitt einkamál.

Áhugavert er að þjóðfélagsverkfræðingar hófu umræðuna viku fyrir jól. Í mínum huga virkar það sem árás trúleysingja á kirkjusókn og þeir einu sem þeyta þessu áfram á samfélagsmiðlum eru trúleysingjar sem trúa á orðhengilshátt og peníngaþvaður.

Eitt besta dæmið um tómleika samtímans og fátæklegt gildismat er grein sem birtist á kjarninn.is þann 20. desember síðastliðinn. Greinin sjálf er gjörsneydd innihaldi og í alla staði óáhugaverð, ekki er rétt að svara henni efnislega heldur nota hana sem viðmið til að ræða málefnalega um umræðuna sjálfa og hvað hún táknar.

Greinin á kjarninn.is: „12 ára kyrrstaðan sem Þjóðkirkjan er að tala um útkýrð.“

Greinin snýst um sama hugarmoldviðrið eins og svo margt annað hérlendis. Segja má að allt innihald hennar hjúpist í þeirri fullyrðingu í lokin að nú sé sögulegur flótti fólks úr Þjóðkirkjunni. Við rýni í tölur sem nefndar eru í því samhengi þá er ekkert sögulegri flótti úr ríkiskirkjunni nú en oft áður, hvort sem það er borið saman við fólksfjölgun eða ekki.

Til að mynda mætti benda á að á sama tíma hefur genetískum Íslendingum fækkað en erlendum Íslendingum fjölgað en innfluttir gætu til að mynda tilheyrt annarskonar söfnuðum og verið frekar merki um að innra trúarlíf lýðsins sé að breytast smámsaman.

Þá skal bent á að greinin hefst á tilvísun í Þjóðina.

Ekki er öllum ljóst að í menningarlegum skilningi er Þjóð og Lýður ekki sami hluturinn. Lýðurinn er hinn lítt skilgreindi múgur sem lætur stýra sér með áróðri og innprentun meðan Þjóðin eru þeir sem eru „skráðir þáttakendur í félaginu Lýðveldið frá 1944“ en skráður þáttakandi er ekki hið sama og skráður meðlimur.

Félagið er háð vissum félagarétti og meðlimir í stjórnkerfi þess sitja við háborðið meðan lýðurinn hefur atkvæðisrétt um valdahlutfall skilgreindra hópa við eitt háborðanna.

Meðan Lýðurinn hefur ekki skilning á framangreindu þá er umræðan sem borin er á borð ómarktæk, því hún ber mun meira þann svip að vera áróðursgrein til að móta viðhorf skoðanahrærðs skríls en bréf til þjóðar.

Til að mynda þá er til hópur sem er svo til óskilgreindur sem í daglegu tali nefnist Skuggavaldið sem beint eða óbeint stýrir þjóðinni við háborðið. Þetta skuggavald er vel meðvitað um að ríki er hugarástand og að holdtekja – eða hamur – ríkisins birtist í réttu hlutfalli við fjölda þeirra sem trúa á hugmyndina eða ástandið.

Aðilar að skuggavaldinu vita að innan kirkna (eða trúarhópa) eru þúsundir fólks (hvorki lýður né þjóð) sem ekki trúir á lýgveldisástandið heldur trúir það á kirkjuríkisástandið og þessu fólki er slétt sama hvort þjóðhöfðingi þess hafi milljón eða tvær í laun.

Flest þetta fólk áttar sig á að ríki er hugmynd og á mjög oft auðvelt með að höndla frumspekilegar hugmyndir.

Inntak greinarinnar sem vísað var til er því orðhengilsháttur um hvernig Þjóðin við háborðið útbýtir fjármunum sem hún á með réttu á meðan lýðurinn samþykkir þegjandi og orðalaust hvernig elítan skilgreinir og útfærir gjaldheimturöskun sína. Eitt af helstu dáleiðslutækjum Marxísk-húmanismans síðustu hálfa aðra öld er krafan um jöfnuð án tillits til erindis eða verðskuldunar.

Hver hefur til að mynda barist fyrir lýðræði og eða kosningarétti? Hvorutveggja er útbýtt af elítunni (þjóðinni) handa skrílnum (lýðnum) og honum síðan gefin skylda til að innprentast í skólakerfi sem skilgreint er af sömu elítu. Sama elíta elur því næst á mælanlegum verðgilda-áróðri um penínga sem kemur skrílnum ekkert við; Enda hefur skríllinn bæði afhent vald sitt og vanið sjálfan sig á sinnuleysi gagnvart merkingarfræði og leyft sér þá sjálfsblekkingu að skoðanir séu afstaða.

Öll greinin – sem hér er gagnrýnd – fjallar um mælingar á launum embættismanna; Biskup Þjóðkirkjunnar er þjóðhöfðingi kirkjuríkis og sættir sig við að nefnast æðsti embættismaður kirkjustofnunar ríkisins á meðan hann er hernuminn. Á meðan fær hann stríðsskaðabætur og þegnar hans vita vel hvað það táknar.

Höfum í huga, að Húmanistaríkin eru tveggja til þriggja alda gömul – eftir því hvaða mælistiku við notum.

Kirkjuríkið er sautján alda gamalt og býr að betur útfærðri heimsmynd og betur varinni kreddu (dogma) en húmanisminn. Auk þess hafa húmanistaríkin staðið fyrir nær öllum þjóðarmorðum og verstu styrjöldum sögunnar, þó ríkisheilaþvotturinn haldi öðru fram.

Aukinheldur, þá skiptu kirkjuríkin sér minna af heilaþvætti í skólum en húmanisminn gerir. Ef við setjum framangreint – þó stiklað sé á stóru – í samhengi við umræðuna um upphæðir, þá er morgunljóst að upphæðadáleiðsla er gildislaust gæsakvak og því tæplega svara vert.

Rétt er að taka fram að ég er hvorki vinur Húmanistaríkjanna né Kirkjuríkjanna né neinna annarra ríkjahugmynda sem setja sig í andstöðu við Hið guðdómlega ríki (Divine state). Sem eingyðistrúarmaður þá viðurkenni ég ekkert yfirvald nema skapara alheimsins.

Sem manneskja (human) þá hlýt ég þó að velta fyrir mér merkingu hlutanna, nokkuð sem mannverur (human beings) eftirláta fræðimönnum húmanismans og láta sér duga þvætting á borð við allir vita meðan þeir hringsnúast eins og hvolpar á eftir græðgis- og ástríðuskottinu á sér.

Þegar þú trúir einhverju verður það að þinni innri lögbók og þegar hún hefur fest sig í sessi mótar hún afstöður þínar og farveg. Frá þeirri stundu sérðu ekki hvernig trúin er orðin eins og aktýgi á huga þinn því hún er orðin kredda.

Kredda er allt það sem í heimssýn þinni er hafið yfir allan vafa og þar með er ekki rýnd í og ekki endurmetin.

Þeir sem skilja þetta eðli og hafa tækifæri til að draga í tauminn á aktýginu geta leitt þig áfram veginn – eða þann lýðshóp sem þú tilheyrir – með einföldum fyrirsögnum og yfirlýsingum, eða frösum (one liners).

Galdurinn við trúna er að þegar þú hefur meðtekið hana – hvort heldur það hefur gerst meðvitað eða ómeðvitað – er að þú munt sjálfkrafa safna í reynsluheim eða þekkingarbrunn þinn þeim þáttum sem styðja við trúna enda verður hún hluti sjálfsvitundar þinnar og því þorir þú ekki eða getur ekki auðveldlega efast um hana því þar með efast þú um hver þú ert, sem er afar erfitt ef þú hefur aldrei spurt hver þú ert.

Hins vegar hefur umhverfið kennt þér að mæla nákvæmlega hvað þú ert.

Þetta er ástæðan fyrir því að við eigum að vera ósammála en í virðingu.Að vera sammála um að vera ósammála og eiga virk skoðanaskipti um þau atriði sem við erum ósammála um. Því þannig fáum við tækifæri til að brýna afstöður eða skoðanir hvors annars og læra að endurmeta okkar eigin innri viðhorf og læra að rýna í samfélagsástandið sem mótar okkur með nýjum augum eða sýn.

Þetta þekktu menn í Mið-Evrópu um miðja síðustu öld þegar þeir ræddu um heimssýn (Weltaanschaung) því þeir áttuðu sig á því að þeir tilheyrðu heimskerfi mótaðrar heimssýnar og vildu brjóta hana upp. Þeir sáu sér enga aðra leið en að gera það á kærleiksríkan hátt með vopnum (Liebe est krieg), því þeir töldu að færa þyrfti fórnir til að móta nýja heimssýn.

Það liggur í hlutarins eðli að sú heimssýn sem sigraði þann hildarleik sem af þessu spratt, leggur ofurkapp á að fela fyrir þér þær hugsanir og viðhorf sem hleyptu heiminum í uppnám. Hún reynir allt sem hún getur til að sannfæra þig um ágæti þeirrar heimssýnar sem stjórnar huga þínum og beitir til þess slungnum ráðum eins og sést á því að vald er falið á bak við rökræður á milli hægri og vinstri þvælunnar.

Einnig felur hún hughræringar þeirrar ungu heimssýnar sem vildi fæðast, en tapaði hildarleiknum, með því að taka einn lítinn anga hennar og blása upp eins og blöðru sem hylur það sem á bak við hana er, og sannfærir þig um að hata blöðruna svo þú skyggnist örugglega ekki í það sem á bak við hana liggur.

Hafði ég gaman af þessu orði, því frá mínum bæjardyrum merkir orðið Trúskiptingur eftirfarandi: Einstaklingur sem vaknað hefur frá þeirri dáleiðslu sem hann var alinn upp í eða heilaþveginn til að trúa og hefur valið sér nýja.

Þar af leiðandi, þegar ég sé trúskipting veit ég að þar er á ferðinni manneskja sem gæti einn daginn fullvaknað af dáleiðslu hinna sjö ofursannleika. Kverúlantinn veit ég af reynslu minni af öllum slíkum óþokkum, er of óheiðarlegur í sínu eigin innra sjálfshatri til að rökræða við.

Maður gefur kverúlöntum vitnisburð, helst opinberlega, til að trúskiptingar vita af manni og þori í samræður við mann. Hver veit nema þeir geti selt manni sosum eins og einn sannleik eða kannski blæbrigði á nýja hugsun.

Sjaldan hef ég séð kverúlant kynna til sögunnar nýstárlega hugsun.

 

 

Þegar Jesús sagði Ég er vegurinn, sannleikurinn og lífið, þá meinti hann eitthvað sem er týnt í túlkun: Ég er Sjálfið en ekki egóið. Hann átti sumsé ekki við Ég Jésús heldur Ég Sálin. Í þessu ljósi hljómar setningin rétt og hún gengur upp. Sálin er vegurinn, sannleikurinn og lífið.

Séð í þessu ljósi, en fyrir suma tekur tíma að kveikja á hugsanalampanum, þá má bæta við: Ef þú velur þér sannleika þá mun eigandi þess sannleika stýra heimssýn þinni og trú.

Þegar við skiljum að það sem stjórnar lífi okkar ætti að vera okkar eigin uppljómaði vilji og sjálfsábyrgð, þá er stutt í það að ekki sé hætt að blekkja okkur sem einstaklinga eða hópa. Þá er stutt í að við skiljum kjarnann í Endurreist Þjóðveldi.

Kjarna sem er í raun ofureinfaldur þó ég hafi þurft mörg orð í að útskýra hann. Ef þú hlýðir ekki, þá er þér ekki stjórnað. Ef þú trúir aðeins eigin sannleika, þá vaknar samfélagsmeðvitund hjá þér og sýn þín á sterkari gildi vex. Ef þú iðkar samræðu og sækir eftir bæði upplýsingu og uppljómun, þá breytir þú heiminum.

Því þú – sjálfið þitt – er sannleikurinn, vegurinn, og lífið, en ekki steypubullið sem meitlararnir hafa hellt inn um eyrun þín eða skuggamyndirnar sem þeir fleyta framhjá augunum þínum, eða mýturnar sem þeir töfra þig með.

Þeir kynntust Levítum við Volguósa og fengu hlut í dýrð hinnar földu Arkar sem enn er þar dulin, en Levítar fela sig enn eftir að hafa kennt Khösurum hluta sögu sinnar, sem síðar urðu Azhkenasy zíonistar og brengluðu spádómunum miklu.

Í þann tíð börðust konur jafnt mönnum og tóku þátt þegar forfeður okkar hjálpuðu Gotum að berja Rómverskan ruslaralýð í bæði Aþenu og Róm.

Þetta er þjóðin sem reisti Feneyjar og tryggði Búrgúndý, áður en hún hélt til eylandsins gullna í norðurhöfum. Þar gerðist hún fyrst þjóða kyndilberi frelsis, kynngi, innsæis og beins Lýðræðis, og konur voru jafnar mönnum enn.

Í fjórar helgar aldir bjó hún hér með vættum sínum og gætti þeirrar sýnar sem hvergi hefur risið á mennskri fold, en af slægð hins volduga snáks varð hún eitrinu að bráð. Fyrst kom purpuri hins Rómverska skurðgoðadýrkanda og þynnti úr henni merginn, gerði konur undirmáls og falsaði söguna og kenndi sem Fróða.

Því næst kom peningavald hinna Evrópsku kónga að undirlægi hinna purpuraklæddu þjóna hins fallna ljósengils sem þjóðirnar tælir með umsnúinni trú og sáði borgarastríði svo mergurinn þynntist ùt og sál okkar mögnuðu þjóðar var undirokuð og þjáð undir eigin bældu þrá og þreytu.

Síðan hafa liðið àtta aldir, og þjóðin svæfð, dáleidd og dauf hefur gleymt hver hún er. Íslenzk þjóð er mín móðir, en Íslenska umskiptinginn kannast ég ekki við. Svo hefir kennt mér fjallkonan, fóstra vættanna, frænka tröllanna, verndari systkyna okkar álfanna, dís hafanna; móðir þeirrar sýnar sem senn rìs à ný.

Ég hvet áhugasama í þessu samhengi til að lesa bók Barða Guðmundssonar sagnfræðings „Uppruni Íslendinga“ og bók Jóns Aðils sagnfræðings „Gullöld Íslendinga“. Einnig Brísingamen Freyju eftir Skugga (Jochum Eggertsson) sem er til niðurhals á þessum vef.

 

Mér þótti bókin vera helber vitleysa, en ég var líka hrokafullur fyrir tuttugu árum, eða svo. Úr þessari bók er vel þekktur frasi sprottinn sem hljóðar svo: „Ég hugsa þess vegna er ég“ en oft er vitnað í hann á latnesku sem hljóðar, að mig minnir, á þessa leið: „Cogito ergo sum“.

Lesandi kannast vafalaust við þessi orð enda vel þekkt og að mörgu ágæt. Mér finnst bókin sosum ekkert vera neitt rugl, en hún er um heimspeki og ég hef oft reynt að lesa heimspeki. Það er bara svo leiðinleg þraut.

Ég hef aldrei verið sammála þessari fullyrðingu, „ég hugsa því er ég“. Ég sé býflugur vita að þær séu til, en hvort þær hugsa eða bara skynja veit ég ekki um. Ég skynja að ég er, það dugar mér.