Síðari þátturinn eru amerískar bíómyndir um blaðamennsku sem hafa dáleitt almenning til að trúa á hinn baráttuglaða rannsóknarblaðamann og hugrekki hans til að fletta ofan af spillingu.

Við sem köfum dýpra, lesum víðar og spyrjum spurninga og finnum við þeim svör, sérstaklega þau okkar sem spyrja nýrra spurninga upp úr bæði þægilegum og óþægilegum svörum, sjáum að báðir þættirnir eru þvættingur.

Viðburðir segja bara það sem gerist en aldrei hvers vegna það gerist né heldur hvaða langtíma aðdraganda það hafði og enn síður hver hagnast á því.

Sé haldið nógu mörgum viðburðum að fólki frá nægilegri breiðsíðu fjölmiðla sem í fljótu bragði virka ólíkir út á við þó þeir tengist í gegnum þræðina til sömu valdaklíku, þá dáleiðist hugurinn því hann hættir að spyrja spurninga þegar hann fær á tilfinninguna að hann fái að vita allt sem hann þarf að vita innan um helling af atriðum sem hann hefur engan áhuga á.

Rannsóknarblaðamaðurinn er sömuleiðis þvættingur og þetta vita allir sem unnið hafa hjá fyrirtækjum sem eru stór eða hjá stofnunum, því þar myndast yfirleitt ákveðið hugarfar hjá fólki sem snýr að því að vernda stólinn sinn eða komast hærra í metorðastiga eða hækka laun eða þá að afla sér orðstýs sem gagnast við frekari frama annars staðar.

Slíkt fólk ruggar ekki bátnum og fórnar ekki frama sínum fyrir almannaheill og gegnsæi, sérstaklega ekki í menningu sem hengir bakara fyrir smið eftir því hvernig fyrirsagnir eru lesnar með síum tilfinninga og yfirborðshyggju. Sjaldan ef nokkru sinni stendur þetta fólk upp ef samstarfsfólk þess er beitt þöggun, lagt í einelti eða sett út af sakramentinu.

Þetta er dáleiðsla lýðsins; að hann trúir þeim skuggamyndum sem fjölmiðlar varpa á hellisveginn og mátar þær við óskhyggju sína um þann veruleika sem hann þráir.

Þess vegna er reiði oft áberandi í hinni svonefndu umræðu, sem að innihaldi er mestmegnis froða, því undir hinu fágaða og falska yfirborði blundar vitneskjan um að hinn siðspillti lýður lifir í lýgi og grípu hvaða réttlætingu sem vera skal til að forðast viðurkenningu eigin sora.

Þannig séð sá almenningur ekki að keisarinn var nakinn því þú sérð það sem þú vilt trúa að sé þarna, því það heldur þínum eigin bát í flotanum, og þó þeir fiski sem róa þá eru fáir sem fatta að feitustu miðin eru fyrir þá sem þora einir fyrir gárandi nesið meðan hinir bíða í þess í flotanum að golan verði að stillu.

Tökum eftir því að þetta skildi Hans Kristján þegar hann skrifaði söguna um Nýju fötin keisarans því hann lét barn benda á hið augljósa en ekki andófsmann rannsóknarblaðamennsku eða reiðan utangarðsmann umræðunnar. Sem aftur ætti að minna okkur hérlendinga á að Kaupmannahöfn hafði borgar- og siðmenningu í margar aldir áður en smáþorpið við Faxaflóa gat þóst vera borg.

Hið sorglegasta í öllu þessu er að menntakerfið er ennfremur búið að kenna hinum dáleidda lýð um hvað skuli hugsa og hvernig skuli nálgast hina augljósu niðurstöðu en hefur hvergi kennt að rýna í bæði þessi ferli eða vinna úr hinni óvenjulegu niðurstöðu eða óvinsælu.

Aðeins skuli virða þá sem með hugrekki óvenjulegrar hugsunar breitt flatri kökunni í hnött en alls ekki troða sér út fyrir borðstokk hinnar skilgreindu sjóndeildar. Hins vegar er kladdinn fullur af einkunnum sem segja að menntun hafi náðst ýmist með láði eða ágætum og það dugar hinum dáleidda skríl.

Í ofanálag bætist fjöldaframleidd afþreyingarmenning sem segir þeim fáu sem rumska að þetta sé alltílæ því Neo muni splundra Matrixinu og þú þarft því ekkert að gera, blindur á að Neo er stjórnmálamaður elítunnar í búningi einfarans (Maverick) sem sigrar hið illa og fær sætu skvísuna í lokin.

Hinn heilagi Maverick er því naglinn í líkkistu hins dáleidda huga, jarðsunginn af prestum meginfjölmiðla, vottaður af hersveit embættismanna sem enginn tekur eftir að halda um stjórntæki valdsins, syrgður af atkvæðavél átrúnaðargoða hins siðspillta heims sem setur stjórnmálamanninn fremstan meðal jafningja, huggaður af andlegum eineistingum geistlegrar stéttar sem heldur heilagri andagift í gíslingu skinhelgi og ótta.

Eina ástæðan fyrir því að ég trúi að hægt sé að sækja gegn þessu rammgerða virki hins steinrunna huga sem heldur að hann hafi hætt að brenna nornir á báli, er sú að Guð segir mér að það sé gerlegt. Fullyrðing sem er spottuð í heimi þar sem þrír fjórðu fjöldans játa í orði kveðnu trú á slíkar trúarlegar upplifanir en hefur þó ekki opnað bókina helgu sem á þeim er byggð.

Spámaðurinn Daníel sá sýn fyrir 25 öldum síðan, þar sem hann sá steinvölu velta ofan úr fjalli að fótum risans sem framangreind lýsing á við þó notuð sé önnur líking. Risinn er með höfuð úr gulli, brjóst úr stáli lendar úr eir og fætur úr blöndu af eir og mold – ef rétt er munað. Steinvalan splundraði ökkla risans svo hann hrundi saman.

Margir hafa túlkað risann sem sögu heimsvelda og mátað flest heimsveldi sögunnar við lýsingu risans en hin rétta túlkun er heimsveldi hugsunar og sé sú mátun notuð við rýni á mannssöguna sést hún vel. Við risum úr steinöld til bronsaldar, héldum áfram um stálöld til gullaldar egósins sem trúir á sjálft sig og rammar heiminn inni í blekkingarheimi hins gullslegna kálfs; heimsveldi sem stendur á sandi.

Rétt eins og Golíat kerfisins forðum réði við hvern þann aktivista sem að honum sótti með hefðbundnum vopnum andans, sá hann ekki við steinvölu Davíðs. Drengsins sem hafði trú í brjósti, kjark í hjarta, skýran huga og sýn í sál.

Þannig mun hinn steinrunni risi hins sjálfumglaða gyllta egós hrynja fyrir þeim ljóma sem kemur að innan þegar steinvala Guðdómsins ýtir við henni, hvaðan sem hún kemur.

Bók mín Orðatal rekur söguþráð Biblíunnar. Þar er þessi spádómur Daníels túlkaður ásamt öðrum miklum spádómum og rakin sagan frá syndafallinu til spámannsins Jósúa Maríusonar – sem hinn kristni heimur tilbiður sem líkneskið Jesú.

Bókin er enn í handriti en hún er 98% eins og ég mun hafa hana þegar ég finn nenníng og tíma til að klára hana. Þangað til má hlusta á hljóðbókina frítt á sama léni og lokaútgáfa hennar verður útgefin á.

Skynjunarlyf eru með vissar ábendar varðandi þetta eins og Terence McKenna hefur margbent á og bókin “The Doors of Perception” eftir Aldous Huxley en sú síðari er frábær lýsing á áhrifum Meskalín á vitundina.

Tökum sem dæmi áhrif sveppa, hveitis eða kaktuss á vitund og skynjun og berum saman við áhrif framleiddra kemískra efnasambanda sem eru fjarlægri náttúrunni.

Mörg dæmi eru um áhugaverð áhrif Kókalaufs, Kannabisjurta eða Valmúa á vitund en hreinsuðu efnasamböndin á borð við Kókaín, Heróín eða þá LSD (sem líkir eftir Meskalíni) benda til skaðalegra áhrifa á heilsu og persónuleika.

Menning okkar lifir í auknum mæli á fæðu sem hefur farið í gegnum vélar, hreinsanir og meðhöndlun af ýmsu tagi sem drepur niður hið lífræna og rústar jafnvæginu. Við sjáum áhrif þess á vitund samtímans.

Hver kannast ekki við að þegar fæðan inniheldur áberandi magn af hveitafurðum að tilfinningasveiflur eru dýpri og dramakenndari?

Eitt sem mér þykir áhugavert í tengslum við McKenna og Huxley. Báðir snillingar orðsins, báðir vel menntaðir á sínum áhugasviðum, og báðir mjög áhrifamiklir kennarar. Báðir upplifðu áhrif efnanna á vitund sína frá sjónarhorninu ég. Tökum dæmi.

Þegar Aldous Huxley lýsti fyrstu reynslu sinni af Meskalíni var öll lýsingin staðfærð út frá vitsmunalífi hans sjálfs. Hann lýsti þó snilldarlega vitundarvíkkun sem margir andlegir leitendur hafa öðlast í gegnum mismunandi tegundir af innhverfri íhugun eða endurspeglun (Reflection), svo og lærdómi leitandans í gegnum skólun reynslunnar.

Þar sem vitundarvíkkun færir skynjun á veruleika út fyrir hann sjálfan og hann sér meiri dýptir, fleiri tóna, óútskýranlegan skilning og um leið vissa friðsemd eða kyrrð. Öll túlkun þeirra var staðfærð á þann veg að skynjun mannshugans gæti verið blekking og að mannshugurinn þyrfti – eða græddi á – að opna vitund sína fyrir víkkun almennt.

Með öðrum orðum gefa þeir til kynna að vitund okkar sé takmörkuð og hugsanleg blekking. Ég leyfi mér að koma með þriðja sjónarhólinn: vitundarvíkkun þeirra hafði ekkert með mannshugann að gera heldur voru þeir gestir í hinni kollektívu vitund jurtanna. Gæti vitund þín upplifað á vissan hátt að vera gestur í vitund sólna?

Hinn nýi sannleikur er því ekki æðri né óæðri heldur sú vitund sem hin vitundin upplifir og endurspeglast í eða dansar með þinni þegar hennar er neytt.

Næsta vitund er ekki endilega næsti sannleikur eða nauðsynlega næsta vídd í tröppugangi, heldur bara önnur vídd og þá öðruvísi en þín en samt í sama efnisheimi. Margir vitringar mannkynssögunnar hafa bent á að til séu sjö vitundarvíddir, sjálfur hef ég lengi trúað að þær séu níu. Eins og einn söngtexti segir svo skemmtilega, við erum í vindmyllum hugans.

Ég skelli hér með tengli á bókina „The Doors of Perception“ eftir Aldous Huxley.

httpv://www.youtube.com/watch?v=fp6Dpd41xZg

Einnig frábær fyrirlestur Terence McKenna hjá Jung Society í Kaliforníu.

httpv://www.youtube.com/watch?v=YWoHLcHC0oM

Sjálfur hef ég ekki reynt þær leiðir sem þessir tveir snillingar mæla með. Ég þekki þó vel það sem þeir lýsa því ég hef upplifað samskonar í gegnum innri íhugun, og endurspeglun (reflection) og þá sérstaklega það sem ég nefni á ensku „meditative stance.“

Með öllu þessu þá vil ég meina að við græðum öll á því að víkka vitund okkar en hvaða leið fólk vill fara kemur mér ekki við. Eins og Biblían segir í Predikaranum, þá höfum við leyfi Guðs til að kanna ótroðnar slóðir en verðum þó dregin til ábyrgðar á afstöðu okkar.

Ég trúi varla að ég hafi komið auga á það, en útskýringin er flóknari en stöðuuppfærsla leyfir. Hins vegar, sé samsæriskenningin rétt, þá birtast önnur samsæri sem eru dálítið spes.

Ísis er gott dæmi um þetta. Þér er sagt að uppreisnarhópur nokkur þúsnd vígamanna vopnaðir handsprengjum og handvélbyssum hafi á einum mánuði hernumið hálft Írak og fjórðung Sýrlands,sem þá voru þegar vígvædd með skriðdrekum og herþotum.

Svipað og ef Íbúar Glasgow myndu á tveim helgum hertaka Írland, Skotland og þriðjung Englands með sama hætti.,

Svo sérðu stærsta herveldi samtímans hóta að fara í stríð við þá vegna þriggja blaðamanna, en þetta er alltílæ því þú hatar og óttast Íslam, sem eru trúarbrögð 1.200 milljón manna. Svo heldurðu líklega að veröldin sé nákvæmlega eins og sögubækur í skóla kenndu þér. En vittu til, þá varstu bara krakki og gáðir ekki hvaða heimildir sögubækurnar notuðu.

Sorrý stína, veröldin er dáldið öðruvísi en þú heldur ef þú tottar bara sannleikann frá Rúv, 365 og Hádegismóum.

 

 

Því meira sem þú útskýrir hugsun fyrir öðrum manni, því meir mun hann streitast gegn huga þínum.

Gefir þú hugsun þína í skyn – sem er djúp list- leggur hann saman orð þín. Þannig finnur hann á eigin spýtur innihald hugsunar þinnar og öðlast innblástur.

Þannig virkar öll hugsanaþróun. Því sá sem öðlast innblástur bætir við sinni eigin. Þannig geta tveir lagt saman dulda hugsun og skapað hina þriðju. Allar deilur sem vit er í hafa þennan tilgang einan. Að samlegðaráhrif tveggja einhuga, skapi lausnir og hugarmyndir til framtíðar.

Hvernig færð þú hóp sem er barmafullur þekkingar, og trúir að menntun sín sé verðmæt, til að leggja þekkingu sína saman og tengja nýja, og verðmæta hugsun?

Hvað er yfir höfuð skapandi hugsun? Er það eitthvað sem bara tilheyrir hinum skrýtna?

*

Peter Sellers var þekktur fyrir þetta viðhorf, og útskýrði að ég held aldrei hvers vegna hann var svo harður á þessu.

Á hverju sem tautaði og raulaði var hann fyrst og fremst leikari og þverneitaði á nokkurn hátt að koma fram sem neitt annað en önnur persóna en hann sjálfur.

Vafalaust var Sellers mjög flókinn, en ég skil hann. Ég skil hvaða tilfinning það er að þurfa að koma fram sem maður sjálfur. Hver sá sem unnið hefur á meðvirkni í „12 spora“ samtökum á borð við Al Anon eða CoDA þekkir þetta. Meðvirkt fólk er til í hvað sem er, svo fremi það sé hlutverk.

Ég vann í átta ár við tölvukennslu, og þótti mér það ekkert mál. Í þrjú ár var ég boðberi kristinnar trúar í söfnuði Votta Jehóva og var ófeminn að banka uppá hjá fólki. En það var heldur aldrei ég sjálfur. Þannig er um flest sem ég hef gert og er þannig enn. Ég er ávallt í hlutverki. Reyndar segir mér sálinn að við séum ávallt í hlutverki, í það minnsta flest okkar.

Spurningin er hins vegar hvaða hlutverki?

Eftir fimm vikur verð á ég þriggja ára atvinnuleysis afmæli. Ég hef verið iðinn allt tímabilið og er enn. Ég hef sigrast á óyfirstíganlegum erfiðleikum og fundið lausnir við ótrúlegustu hlutum.

Í nafni Nálgunar vann ég margar fínar veflausnir og aðrar hugbúnaðarlausnir – allt saman án tekna. Í nafni „Ferlis hins jákvæða vilja“ bjó ég til eitt skilvirkasta og kraftmesta sjálfsþroskakerfi sem til er. Ég gerði upp trúmálin með bók sem á ensku heitir „God’s Will“ (Guðs vilji) og gaf hana út bæði sem prentgrip og hljóðbók. Í nafni endurreists Þjóðveldis þróaði ég lausn á því hvernig nútíma Íslendingar gætu (ef þeir vildu) endurreist virkt lýðræði og sótt sér fjárhagslegt réttlæti á mettíma.

Ég barðist við að halda höfði á meðan ég missti heimili mitt, var margdæmdur fyrir ofbeldi sem ég iðrast sárann, missti dýra jeppann sem ég var hálfnaður að borga, missti margt fleira. Umfram allt barðist eins og ljón. Mest um vert er sá sigur sem ég vann á þeim sjúkdómi sem dró föður minn til dauða, þunglyndi með sjálfsvígs-hvöt.

Í öllu þessu hef ég nýlega áttað mig á einu sem er dálítið vont. Ég hef ekki verið ég sjálfur í neinu þessu. Öll þessi hugrænu og tölvurænu kerfi eru undir eigin nafni, smíðuð af mér og um mig, en ekki í mínu nafni. Auðvitað legg ég nafnið mitt við þau, en ég, hver er ég?

Ég heiti Guðjón E. Hreinberg. Ég þarf að skrifa söguna mína, leggja sjálfan mig flatan, enn á ný. Ég þarf að bregða upp spegli, fyrir sjálfan mig, að líta í, og breyta honum í hráa mynd fyrir aðra ef þeir vilja sjá.

Ég skelfist tilhugsun þessa og ég veit ekki hvernig ég á að matbúa hana. Svo ég skrifa hana sem Þætti, og undir hverjum þættir er þráður. Hver þráður hjúpar sitt tímabil.