Séu greind ættar- og mægðatengsl stjórnmálafólks, ritstjóra og forstjóra stofnana, sést að á að giska tvöhundruð manns stjórna landinu og að fjölskyldur þeirra hafa stýrt þjóðinni í að minnsta kosti tvær aldir. Þetta er mælanlegt og því engin kenning.

Hér er stórlega alhæft og hægt er að greina hvernig nýliðun fer fram og hún æxlast. Til er fólk sem heldur því fram að þrjár til fjórar fjölskyldur eigi því sem næst allt Þjóðfélagið, á því hef ég enga skoðun né þekkingu. Fullyrðingin kemur þó fram hjá fólki sem er ekki þekkt að fleipri.

Ég hef lengi haldið því fram að menning sé saga hugsunar. Allar hugmyndir sem settar hafa verið fram, í rituðu, mæltu (og tónuðu) máli eða í athöfnum s.s. smíðum, viðburðum eða niðurrifi, stafa af hugsun. Flestir heimspekingar eru þessu sammála og er aðal ástæðan fyrir að núverandi mannkyn er fræðilega nefnt Homo Sapiens Sapiens, það er Manntegund sem er meðvituð um hugsun sína.

Siðmenning er aftur birting menningar – eða hugsunar – sem þá er byggð upp með kerfisbundnum og yfirveguðum hætti. Hún sé eins mörgum mönnum (körlum og konum) til hagsbóta eins og framast er kostur og standist byggingin raun kynslóða og alda.

Eðli málsins samkvæmt krefst menning þess að innan hugarknattarins þrífist alls kyns hugsanir og margar þeirra mótsagnakenndar. Sömuleiðis krefst hún þess að úrvinnsla hennar sé sjálfri sér samkvæm, samtímis umburðarlyndi gagnvart hinu mótsagnakennda eða óæskilega.

Menning krefst þess að ofbeldi (eða kúgun) sé síðasta hálmstrá hins úrvinda huga.

Hér birtist allt það sem skipt hefur okkur máli síðustu 5.781 ár. Hugtakið Okkur, hjúpar merkinguna okkur öll sem tökum þátt í að vinna með hugmyndir og hugtök, og tökum þar með þátt í framþróun menningar síðustu sex árþúsundir.

Talan er fengin að láni hjá elsta tímatali mannsins sem enn er í notkun, sem er hið Hebreska. Þannig er skrásett og þekkt saga hugsunar, sú sem haldist hefur óslitið og verið meðvituð eftir þeirri tímalínu sem lengst hefur haldist og hjúpar sem flest blæbrigði.

Tökum nú snarbeygju. Í heilt ár hefur Þjóðin verið undir alræðisstjórn eins ráðherra sem gefið hefur út langa röð tilskipana – sem nefnast reglugerðir – á grundvelli laga sem virkjuð voru með ólögmætum hætti. Nú nýverið samþykkti Alþingi að breyta þeim lögum og gera ólögmætið löglegt og var samþykktin einróma (séu fjarverandi atkvæði túlkuð sem samþykki)!

Umræður um téða lagabreytingu stóðust tæplega vísindalega eða menningarlega rýni en greining á því krefst lengri pistils. Sé fullyrðingin rétt, vaknar sú spurning, ef menning er hrunin og siðmenning í frjálsu falli, hvernig getum við mælt það?

Í fyrra hélt ég fram, að á Íslandi hafi hin svonefnda þrískipting valds (á Lýðveldistímanum) aðeins verið til í orði kveðnu. Þeir frömuðir sem halda öðru fram, hljóta að vera meðvitaðir um hvers vegna þrískipting valds telst mikilvæg í siðmenningu samtímans eða hvaða menningarhugsun liggur þar til grundvallar.

Rétt um það leyti sem hinn svonefndi Covid-faraldur var skilgreindur – en hann hefur fyrir löngu verið vísindalega afsannaður þó fáir viðurkenni það – setti ég fram myndskeið þar sem ég greindi ítarlega og með faglegum hætti hvernig framangreind fullyrðing um þrískiptingu valds væri rökstudd. Á þeim tíma var alvarleiki komandi tólf mánaða handan við sjónarrönd.

Staðan er þessi: Hópurinn sem smíðað hefur Íslenska siðmenningu síðustu tvær aldir, setur lög Ríkisins (Þjóðfélagsins), leyfir framkvæmendum þess þáttöku í að setja þau, að forseti ríkisins hafi aldrei sett ríkisstjórn samkvæmt stjórnarskrá, að þó Alþingi og Ríkisstjórn fari í dag með skipan dómara (sem ráðherrar gerðu áður) þá eru dómarar skipaðir af þeim sem þeir eiga að dæma um hvort setji lögmæt lög, fylgi stjórnarskrá (brjóti eiðstaf sinn við hana) eða framfylgi lögum löglega!

Nú er þessi hópur að undirbúa löggjöf um ritskoðun með refsidómi ef Íslenskur borgari fjallar með röngum hætti um svonefnda Helför Nasista gegn Gyðingum í síðari heimsstyrjöld. Á Íslandi hefur aldrei þrifist gyðingahatur, á landinu eru nær engir sem ræða um eða skrifa um þessi mál, auk þess sem Ísland var hernumið og hlutlaust land í téðum hildarleik.

Látum vera þá fásinnu Nasista að skilgreina meðlimi trúarbragða sem líffræðilega þjóð.

Þegar Hatursorðræða var gerð refsiverð á Íslandi, tóku lögreglumenn opinberlega þátt í að hafa áhrif á þá lagasetningu. Nýverið gerði Sóttvarnalæknir sig sekan um að þrýsta á hvernig lögin sem skilgreina starfssvið sitt yrðu endurskilgreind. Hvoru tveggja er siðlaust en er það lögmætt að embættismenn ríkisins geti þrýst á lagasetningu um sjálfa sig?

Stjórnarskrá Lýðveldisins tekur skýrt fram að ekki megi ritskoða orðræðu á landinu nema hún ógni almennu velsæmi. Hvernig tókst að umsnúa almennu velsæmi á landinu, síðustu tvo til fjóra áratugi, þannig að siðrof og rökrétt óraunsæi er orðið viðtekið ástand? Auðvelt er að tíunda hvernig búið er að bylta almennu velsæmi og gera það Apalegt frekar en Mannlegt, af nógu er að taka, en fyrirsögnin hefur að mínu mati verið rökstudd.

Ritað 8. mars 2021 og sent Morgunblaðinu til birtingar.

Birtingu var hafnað og loks beiðni um birtingu dregin til baka.

http://hreinberg.is/?tag=morgunbladid

Sárafáir veittu því athygli að innan ríkisins – eins og Lýðveldið er títt uppnefnt – hafa verið til lög um laun og jafnrétti í marga áratugi. Hvergi sá ég spurt, hvað þá heldur rætt málefnalega, hvort hér væri vitleysa á ferðinni.

Sjálfur er ég orðinn vanur því, áratuginn sem liðinn er frá hinu svokallaða hruni, að efast um allt sem elítan markaðssetur og þá sérstaklega þegar „allir vita að það sé sjálfsagt mál.“

Einn þingmaður skrifaði um ferlið þegar Jafnlaunavottunin var lögfest og benti á að Ríkisþingið – sem sjálft uppnefnir sig Alþingi – setti í lög staðal sem það sjálft fékk ekki að lesa vegna Hugverkaréttinda.

Eitt af því sem ég persónulega hef gaman af, þegar rýnt er í menningu og markaðssetningu á hugktakafroðum og þvættingi, er að leita eftir svartholum í orðræðunni. Það er misauðvelt en svarthol má finna í öllu, hvort heldur fréttum og afþreyingu líðandi stundar eða lagasetningum og vísindalegum fræðum.

Svarthol hugans og hvernig þau fela sig í menningunni er skemmtilegt viðfangsefni eftir að maður áttar sig á að þau eru til. Sum eru gríðarstór og um þau eru nær allir alltaf sammála sem einhverskonar sannleika en önnur eru smærri en geta þó verið þúfur sem velta stóru hlassi.

Eitt slíkt svarthol er hugtakið Hugverkaréttindi. Auðsýnt er að allir eiga höfundarrétt að hugmyndum, frásögum eða uppfyndingum.

Hins vegar er ekki augljóst hvernig eigi að túlka hugtakið eða útfæra. Ekki er ætlunin að greina það hugtak frekar í þessari grein enda víðfemt og flókið – en ég hef oft fjallað um það á öðrum vettvangi – svo tökum það fyrir síðar.

Nýverið var samþykkt af Evrópusambandinu að ekki má vitna í opinberar fréttir án leyfis þeirra fréttamiðla sem vitnað er í, að viðlögðum sektum og jafnvel lokunum á miðlunarrásum (og miðlum) en ekki veit ég hvort hægt er að fangelsa fyrir slík brot.

Áðurnefnd grein þingmannsins fékk mig til að rýna nánar í málið. Tók ég eftir á næstu vikum að erlendis var reglulega minnst á jafnlaunavottun sem markmið (Agenda) á vegum vinstri hreyfinga víða um lönd. Tók ég eftir að Ísland er eina landið þar sem þetta rann í gegn eins auðveldlega og fyrr var drepið á.

Ennfremur tók ég eftir að ætlunin var að koma á fót stofnun til að fylgja eftir lögunum.

Stofnun þessi hefur vald til að ryðjast inn í hvaða fyrirtæki sem er, eftir nafnlausum ábendingum (ef ég skildi rétt) og rýna í öll gögn fyrirtækja. Síðan hefur stofnunin vald til að sekta og refsa án dóms og laga.

Persónuvernd fékk í fyrra umfangsmikla víkkun á sínum heimildum til að rýna á sama hátt í tölvugögn allra aðila, hvort heldur fyrirtækja sem einstaklinga, og beita samskonar stjórnvaldsheimildum. Báðar þessar stofnanir fá fjárúthlutun frá Lýgveldinu en ekki veit ég hvort þær fá prósentur af sekta-veiðunum.

Ekki veit ég hvort veiðarnar eru pólitískar.

Fyrir fáeinum dögum rak ég augun í frétt í Fréttablaðinu sem fjallaði um fræðslu innan atvinnulífsins um einelti og kynferðislega áreitni. Hvorutveggja eru efnisþættir sem vinstri hreyfingin á heimsvísu hefur mikinn áhuga á.

Sjálfur hef ég kynnst þessum þáttum hjá hinu opinbera, svosem ég hef gert skil í bók minni Varðmenn kvótans. Einnig kynntist ég í því ferli að réttindafélög starfsmanna hafa innanbúðar-mælistiku á því hvenær fólk á rétt á aðstoð þegar brotið er á þeim og hvenær ekki og geta verið snillingar í að fá lögfræðinga sína til að þvo hendur sínar.

Ekki dreg ég hér fram mína persónulegu reynslu til að barma mér sérstaklega heldur til að benda á að ég hef nokkra reynslu af ýmsum þeirra þátta sem fjallað er um hér.

Í téðri frétt kemur fram að „Jafnréttisstofa getur beitt dagsektum, allt að 50 þúsund krónum á dag, sinni fyrirtæki ekki þeirri skyldu að gera jafnréttisáætlun.“ Ekki veit ég hvort það sé eftir höfundarréttar vörðum staðli eða ekki.

Fyrir tveim árum síðan gerði ég mér lítið fyrir og athugaði hversu margar stofnanir eru starfræktar af Lýgveldinu. Á þeim tíma voru þær tæplega 140 og allar fengu þær hluta af skattfé okkar borgaranna en ósagt skal látið hvort þær geta aflað sér fé með sektum og annarri gjaldheimturöskun.

Í kjölfarið ætlaði ég að rannsaka nánar starfsemi hinna ýmsu stofnana og fjalla ítarlegar um og fjallaði ég um þetta opinberlega og ætlaði annar aðili sem einnig er þekktur fyrir menningarrýni að vinna verkið með mér.

Fáeinum vikum síðar var framsetningu slíkra upplýsinga breytt hjá ráðuneytum Ríkisins og illa kleyft að vinna verkið, þó ekki ógerlegt, en við létum verkið niður falla. Það er oft þannig með okkur menningarrýnana – sem oft nefnast Activistar á ensku – að við verðum að velja vandlega vindmyllurnar sem við ráðumst á.

Don Kíkóti hélt að vindmyllurnar væru risar og æddi að þeim í æðiskasti. Þannig byrjum við oft en svo lærum við með tímanum.

Sumir menningarrýnar láta hátt og ala á yfirborðskenndum tilfinningum meðan aðrir iðka heimanám og grams og grúsk og fara vandlega ofaní hluti. Ósagt skal látið hvort annað sé betra en hitt eða hvorutveggja sé nauðsynlegt. Hitt er hins vegar staðreynd að maður lærir með tímanum.

Almenningur er með öllu sinnulaus um hvernig Elítan mótar klíkuskapinn eða fylkir sér um mismunandi fjárplógsstarfsemi og blekkingar. Fólk veit ekki lengur hvað sé eðlileg gjaldheimta eða hvað sé óeðlileg. Í trúarritum er mælt með Tíund en í áratugi hefur fólk verið gert fráhverft því að lesa þessi rit.

Afleiðingin er að tíund er horfin og í staðinn eiga þjóðríkin meir en helming alls sem þú aflar og að þér látnum er tvískattað það sem þú hefur byggt upp. Augljóst er að arfur er eign sem áður hefur verið greiddur einhverskonar skattur af en ríkis-húmanisminn þekkir bara aðrán og orðhengilshátt.

Borgari nútímans er í nákvæmlega sömu stöðu og þræll í suðurríkjum bandaríkjanna var á sínum tíma.

Tæpur helmingur tekna hans fór í framfærslu, hitt tilheyrði eigandanum. Hann hafði einnig vegabréf til að geta ferðast rétt eins og nútímamaðurinn og mátti tjá sig um skoðanir sínar, svo fremi að þær væru á sömu línu og honum var innprentað í menntastofnun eigandans (sem þá var kirkjan).

Tökum eftir að kirkjuríki eða húmanistaríki eru fyrst og fremst valdastofnanir. Hvort annað ríkið byggi heimssýn sína á trúarriti eða hitt á sérvöldum vísindafræðum (sem ég oft nefni húmanistavísindi) er auka atriði.

Stóra málið er spurningin um sinnuleysi annars vegar og merkingarfræði hins vegar. Fólk segir stundum við okkur sem erum andlega sinnuð, ef við leyfum okkur að efast um eitthvað af hinum augljósu sannindum, að við trúum ekki á vísindin, og þá í vanþóknunartón.

Hinir þóttamiklu virðast oft ekki átta sig á að vísindi eru aðferð sem þú notar en ekki guð til að trúa á.

Yfirleitt verða þeir reiðir, ef hinn andlegi nennir í rökræðu við húmanistabarnið, þegar í ljós kemur að hinir andlegu hafa oft tileinkað sér að rýna betur í vísindin og er farnir að sjá muninn á húmanistavísindum og vísindum, sem oft byggist á getu til að koma auga á vitsmunaleg svarthol.

Trúarleg rit eru yfirleitt samsett í gegnum margra alda endurskoðun og rýni, með það að markmiði að ala á innsæi og íhugun svo komandi kynslóðir geti tileinkað sér menningargildi sem verði sem flestum til góðs. Ef djúpt er rýnt í þau finnur maður út að þau gera ráð fyrir að eitt vald þurfi annað vald til að vega upp á móti sér en að menningin vegar salt á milli þeirra.

Nútímafólk hefur kerfisbundið verið heilaþvegið í margar kynslóðir, af ríkisskólum, til að sniðganga menningarrit af trúarlegu tagi. Niðurstaðan er sinnuleysi almennings og fákunnátta í merkingarfræði. Þeim fer þó fjölgandi sem eru farnir að brjótast út úr heilaþvættinum og farnir að efla hugrekki til að tjá sig um augljós svarthol.

Áður var nóg að hafa fáar stofnanir og tíund. Þá var auðvelt að reka mál fyrir rétti væri á manni brotið og fólk kunni að lesa lög.

Í dag hafa jaðarstofnanir bæði dómsvald og refsivald, eru auk þess fleiri en fólk geti talið upp, og fáir hafa skilning á þeim stöðlum sem þær vinna eftir eða hvaða heimspólitík kemur þeim á.

Ég hvet lesandann til að spyrja sjálfan sig hvort það hafi valdið honum innri tilfinningaviðbrögðum að ég snéri greininni frá gagnrýni á ríkið upp í umræðu um trúarbrögð. Sé svarið jákvætt, hvað hafi komið tilfinningunni inn.

Þá væri áhugavert að spyrja gleggri lesendur hversu mörg stór og fyrnadjúp hugtök koma fram í greininni sem snúa beint að öruggum og ábyrgum tilvistarfræðum hugans en eru á sama tíma svo til óþekkt í huga neytenda. Þá mætti benda á, í þessu samhengi, að ríki er hugmynd en ekki náttúrulegur og óumflýjanlegur veruleiki.

Hvað þá sú fásinna að einungis eitt ríki geti dvalið á sömu grundu á hverjum tíma. Því sé ríki aðeins hugmynd, þá er birting þessi vottun á hugarástandi.

Trúarbrögðin hafa um aldir haldið veraldlegum valdhöfum á mottunni. Þegar okkur er sagt af sagnfræði Húmanismans að hin og þessi stríð mannkynsins hafi verið trúarbragastríð, þá er yfirleitt um svarthol að ræða.

Staðreyndin er sú að áður en sósíalískur húmanismi tók yfirhöndina í heiminum, lauk flestum stríðum með virðingarverðum friðarsamningum og reynt var að forðast í orrustum og hersóknum að fólk léti lífið í stórum stíl.

Reynt var að sinna sjúkum og hungruðum sem flúðu átakasvæði og þegar stríðunum linnti var séð um að veita örkumluðum og foreldralausum húsaskjól, fæði og klæði, og einhvers konar menntun þó ekki væri nema verkmenntun eða aðgengi að verkastörfum.

Þetta er þveröfugt síðan þjóðríkin tóku yfir trúarlíf fólks í nafni sósíalísks húmanisma. Vald trúarbragðanna til að vega salt, hefur verið fjarlægt.

Styrjöldum síðustu tvær aldirnar lýkur nær alltaf með algjöru niðurbroti þeirra landsvæða og ríkja sem tapa, milljónir borgara eru stráfelldar með eldsprengjum og öðrum vítisvélum, fólk rekið á vergang og síðan rifist um það eftirá hvort landflótta fórnarlömb muni raska ró vellystinganna hjá þeim sem sigruðu.

Staðreyndin er sú að þegar ríki er annars vegar þarftu eitthvað hugarafl til að vega upp á móti tilburðum þess til að verða alræðisríki (tyranny) og tilhneigingu þess til að fjölga stofnunum sínum og smeygja sér inn í lífsþætti hjá borgurum sem yfirleitt koma ríkinu ekkert við.

Sé búið að rústa þessu jafnvægi, þá er einnig búið að efla sinnuleysi borgararans og þá er stutt í að menningarrýnarnir verði einfeldningar og vitleysingar í augum almennings, ekki vegna þess að þeir tali kjánalega, heldur vegna þess að hinn almenni maður skilur ekki merkingarfræði og Fíflið hlær að því sem það skilur ekki.

Á síðustu mánuðum höfum við séð dæmi um hvað gerist þegar bæði almenningur og elítan missa fótanna í andlegu tilvistarlífi.

Engin umræða fór fram þegar sett voru á lög um gagnagrunna í fyrra og ritskoðun nú í vor, enginn tók eftir þegar ríkisþingið samþykkti plastpokalög nú nýverið, fáir spurðu spurninga varðandi líffærarán og heiladauða í fyrra og þó rætt væri mikið um barnamorð eftir 12tu viku nú nýverið þá var lítið um hutakagreiningar þar á ferð en mikið af tilfinningum og þó minnst væri á rétt mæðra þá var ríkið að taka þann rétt til sjálfs sín og ekki í fyrsta sinn.

Núna á að setja fram umferðartafa-gjald hjá hinni heilögu trúarstofnun húmanismans og enginn tekur eftir hvernig elíta heimskommúnismans – því það eru engir hægrimenn til lengur – er að missa sig í hömlulausri græðgi, vítaverðum orhengilshætti og algjöru alræði rétthugsunar.

Ef við þurfum að sanna í eitt skipti fyrir öll sinnuleysi almennings þá blasir við umræðan um vegagjald.

Við greiðum fyrir uppbyggingu vegakerfis með eldsneytisgjaldi sem er 50%. Þegar elítan vildi meira, handa nefndum og jaðarstofnunum, þá var sett upp bifreiðagjald, og því lofað að sú tvísköttun væri tímabundin.

Vegagjald hlýtur því að vera þrísköttun en tæplega er það einföld tíund. Tökum annað dæmi um sinnuleysi en það eru nagladekk. Í fyrra var ákveðið að margfalda sektir við notkun nagladekkja eftir tiltekna dagsetningu.

Allir sem hugsa rökrétt vita að það er hámark tvö prósent sinnuleysingja sem nota nagladekk fram yfir téða dagsetningu. Í öllum hópum fólks er tiltekin prósenta fólks sem er óhlýðið og latt eða blankt og fellir sig ekki að réttu félagsmynstri. Gjaldheimturöskun og refsigleði breytir ekki mannlegu eðli.

Það þarf ekki að þyngja refsingar og gjaldheimturöskun, þessi prósenta fer hvergi. Hins vegar þegar elítan missir innsæi og verður hömlulaus, þá hverfur heilbrigð skynsemi, refsigleði eykst, og rétthugsun verður skylda, og fleiri stofnanir verða smíðaðar til að elta atómin. Hafi almenningur á sama tíma verið hvattur til sinnuleysis og geta hans til að rýna í hugsun verið geld, þá hrynur menningin innanfrá.

Að endingu biðst ég velvirðingar ef grein þessi ögraði viðkvæmum tilfinningum.

Annað merki er þegar samfélagið, í öllum lögum þess, missir getuna til að viðurkenna innihald hvors annars og sameinast um innihald.

Þá upphefst mikið af reiði, tilfinningadrama, skeytingarleysi, fordómum eða dómhörku jafnhliða dómgreindarleysi en umfram allt mikilli ásókn í munað og munúð.

Þriðja skrefið er rýrnun siðferðis er stuðli að styrk, rósemd, og skapandi huga en ofgnótt af siðferði óheiðarleika, sýndarmennsku og ábyrgðarleysis.

Saga mannsins hefur margsýnt að þegar menning glatar innihaldi sínu er skammt til þess að hún hrynji.

Yfirleitt tekur þá við hrárri og harðari menning og við sjáum slíka nú þegar rísandi á austurhimni og vaxandi ringulreið innan okkar eigin við þeirri ógn.

Ekki er vitað um mörg tilfelli þar sem hrörnun af því tagi sem hér er lýst hefur snúið við; en þar sem það hefur tekist er aðferðin einföld. Vörpun fyrir róða á munaði, munúð og einstaklingshyggju til að upphefja dyggðir á borð við fórnfýsi, vinnusemi og samheldni.

Þetta síðasta er yfirleitt framkvæmt með samræðu, sögum og leikjum þar sem áheyrendur eru beinir þáttakendur. Þar er endurreist tilfinningin „að tilheyra“ sem er önnur sterkasta hvöt mannsins.

Næst þegar þú ert í matarboði, partýi, eða annars konar samkvæmi, skaltu reyna eftirfarandi:

Reyndu að snúa samræðum frá Desperate Houswives yfir í gildi þess að slökkva á sjónvarpstækjum og iðka kyrrðina við samræður, bóklestur eða í einrúmi, þegar fólk sé heima hjá sér. Enginn mun taka mark á slíku rugli. Farðu því næst fram í eldhús, bíddu smástund, og 20% gestanna munu koma til þín og halda áfram samræðum.

Hópsálin er aldrei djúp, eðli hennar leyfir það ekki, en fólk hefur gaman af að hugsa og ögra sjálfu sér. Eftirfarandi er slík ögrun.

Lýðræði er eðlilegt og sanngjarnt stjórnarform okkar.

Þetta erum við öll sammála um. Við vitum öll – og það er hafið yfir allan vafa – að án lýðræðis byggjum við undir kúgun einræðis. Annaðhvort konunga eða einræðisherra. Við vitum einnig – og sagan hefur sannað – að slíkt er vont fyrir frelsi fólks og auðlegð.

Til eru – og hafa verið – fjöldi einræðisríkja þar sem fólki leið vel, en það ræðum við ekki um.

Hægri sósíalistar hafa ekki þessa lýðsjálfsögðu skoðun. Lýðræði er vissulega gott, og við viljum það, en okkur er sama þó einræði ríki líka. Um forsendur þess verður rætt í öðrum pistli.

Bíddu nú við:

• Búa vesturlönd við lýðræði?
• Í hverju felst lýðræði?
• Nýtur þú lýðræðis?
• Íslendingar notuðu lýðræði í 350 ár áður en Norðmenn og síðar Danir tóku hér konungsvald?
• Veistu hvernig það lýðræði var framkvæmt?

Mergur málsins er sá að lýðræði getur átt margar myndir og sú mynd sem við notum er ekki hafin yfir allan vafa. Við notum þetta lýðræði því hvorki má ræða lýðræðið, efast um það, né endurskoða það.

Reglulega sprettur upp sú umræða að rétt sé að endurskoða stjórnarskrá Lýðveldisins og um það eru margar umræður. Nærri allar umræður um stjórnarskrá eru ýmist í blaðaskrifum eða á Alþingi. Hinn almenni maður ræðir ekki um lýðræði, vill ekki ræða það, eða trúir ekki að hægt sé að ræða það.

Trú eða Tabú

Við trúum öll á lýðræði eða umfram allt: Við trúum ekki að hægt sé að breyta því, og höfum aldrei rætt önnur form þess. Slík umræða er tabú.

Tabú er nafn yfir skoðanir og viðhorf sem lýðurinn hefur tamið sér. Þegar þú ræddir við fólk í samkvæminu barðistu við tabú. Vindmyllur Don Kíkóta voru tabú. Allir vita að vindmyllur eru ekki risar!