Öll umræða um nær allt sem til er í veruleika okkar nútímafólks, eða nútímafólks liðinna alda, getur fallið undir mystík og trú ef við vörumst það ekki. Þess vegna er mikilvægt að átta sig á að það er enginn sannleikur, aðeins meðtekning. Þetta er erfið fullyrðing því eitthvað hlýtur að vera satt?

Það sem Umskiptingar ekki skilja og við öll þurfum að læra, er að einungis Þú átt sálina þína. Jafnvel þótt þú hafir gefið vald yfir henni, með samning eða dáleiðslu, þá geturðu alltaf endurheimt hana. Spurningin er hvernig það er gert, en það ég hef útskýrt víða og þá sérstaklega í ensku myndskeiðunum mínum.

Það eru þúsundir Íslendinga að beita þessu sniðgengi, sem er ástæða þess að hraðbankar hafa nú færslugjöld. Bankakerfið er enn í bóluvexti og fjölmiðlar þegja.

Ef Íslendingjar tækju fé sitt úr bankanum í vikunni, fengju aðeins 10% þeirra reiðufé. Hinir fengju ávísun eða bankinn myndi loka.

Því leitar kerfið allra leiða til að halda reiðufé inni í bankanum. Því betur sem þeim tekst það, því meira færist efnahagslífið inn í tölvurnar. Þessar sömu og vissu ekki hve mikið bankarnir áttu rétt eftir hrun.

Þessar sömu tölvur rukka Þjóðina um allt sem hún á. Þessar sömu tölvur og hækka lánið þitt hraðar en þú greiðir. Þessar sömu sem ber á götuna þá sem ekki geta greitt.

Ég hef stillt bankann þannig að ef ég fæ greitt inn á reikninginn fæ ég tilkynningu. Ég fylgist með því ég treysti  bankanum álíka vel og stjórnmálafólki.

Maður sem bregst trausti þarf að ávinna sér traust og bankar einnig. Sérstaklega í ljósi síðustu ára. Ég borga því aldrei reikning í heimabanka heldur fer á staðinn og borga yfir afgreiðsluborðið. Þá nota ég tækifærið og yfirfer reikninginn.

Mér er alveg sama þó ég þurfi að borga seðilgjald. Ég vil ráða ferðinni en ekki vera hjól í neytendavél svo langt frá gangi nátturunnar að menntun mín verður að smán. Ég vil ráða minni eigin vegferð og sjálfsvirðing mín er meira virði en seðilgjald.

Aðal málið er að ég er að láta kerfið hafa fyrir mér, tefja fyrir; og gefa til baka þau óþægindi sem það hefur gefið mér. Þeir hafa þvingað mig og ég er í mótþróa. Ég tala um þetta, ég segi öðrum frá og ég hvet aðra til að hugsa um þetta því ég veit að þegar þúsundir fara að beita mótþróa þá þvingum við kerfið.

Nú segir einhver að ég fái engan til að taka þátt.

Kannski ekki, en það er frekar að einhver taki þátt ef ég tek fyrsta skrefið og næsta. Það er eins með þig, ef við erum tvö á vegferð, þá eru fleiri líkur til að þriðji bætist í hópinn. Þannig hafa allar hreyfingar vaknað.

Mér er því sama þó ég borgi seðilgjald. Það er einmitt þvingun seðilgjalds sem heldur þér á í ramma bankans. Það er stærri upphæð í húfi, svo seðilgjald er ekki vandinn, heldur frelsi heillar þjóðar. Þó Íslendingar standi sjaldan saman í aðgerðum þá gæti það breyst núna.

Þegar ég geri mér ferð á afgreiðslustaðinn og greiði  í persónu, þá gerist fleira en að tefja fyrir. Ég nota aldrei plastkort ef ég kemst hjá því. Ég tek ævinlega út reiðufé og nota í allar greiðslur og í einkaneyslu. Því er mér raunverulegt þegar ég greiði fé, en fyrir flestum er það bara reikniformúla á bak við strau.

Það er löngu ljóst að þeir sem nota reiðufé spara 15% í samanburði við þá sem nota plast.

Að fara í heimabanka og merkja við færslur, smella  á greiðslu er ekkert raunverulegt! Það er bara númer á tölvuskjá. Það er engin tilfinning fyrir verðmæti fólgin í því.

Auðvitað veit ég að ég er að greiða fyrir hitann, rafmagnið, húsaleiguna og svo framvegis. Auðvitað veit ég þetta og það eru raunverulegir þættir. En það er athöfnin sem er óraunveruleg og kerfið sem er að beita mig ofríki vill fjarlægja mig frá gjaldmiðlum.

Það er ástæða fyrir því hvers vegna heimskerfi bankanna vill að við fjarlægjumst tilfinningu fyrir verðgildi gjaldmiðla, og ég hlýt sem upplýst mannvera að streitast á móti. Banka klíkur hafa ekki sýnt sig í að hafa velferð almennings í fyrirrúmi.

Þetta er virka verkfærið sem ég hef. Ég sýni að ég læt ekki vaða yfir mig. Ef aðrir vilja fljóta með vilja valdhafa þá þeir um það en ég beit sniðgengi og virkum mótþróa. Ég nota menntun mína, ég afla mér þekkingar, ég mynda mér afstöðu og vel að vera frjáls.

Ég á samskipti við fólk, er meðlimur í samfélagi, tölvan getur átt sig, hraðbankinn og plastið einnig.

Þessi aðferð krefur mig um samskipti við fólk og eykur á snertingu mína við afgreiðslufólk. Það mun koma þér á óvart hve mikið af starfsfólki stofnana er sammála þeim málstað sem við Þjóðveldisfólk stöndum fyrir. En fyrst þarf að hitta það og skiptast á orðum til að heyra – eða sjá – hvað því finnst.

Oftar en ekki hitti ég á jákvætt fólk sem hefur einnig áhuga á andlegum gildum. Mér finnst tíma mínum vel varið að eiga samskipti við aðra Íslendinga, jafnvel þó sé mér ósammála um margt.

Starfsfólk er í hlutverki og þó það taki við peningunum mínum er það ekki alltaf sammála yfirboðurum sínum. Það er trústyrkjandi fyrir þetta fólk að finna að þau eru ekki ein. Að við erum ekki stjarfar brúður í vél, hvorki þau né við hin.

Þessi grein er umrituð og stytt útgáfa eldri greinar í greinaflokknum Endurreist Þjóðveldi og var fyrst byrt á gudjonelias.blog.is.

Nú tekur Lýsing bílinn og finnur eitthvað í honum til að gera við. Vissulega þurfti bíllinn viðhald og reyndar hefði ég gert við hið sama og hafði ætlað mér það.

Var ég búinn að undirbúa viðhald þetta með varahlutaleit og samtölum við fagmenn. Mín útfærsla hefði kostað 35% af því sem Lýsing setti upp. Hér má vel koma fram að á þeim fjórum árum sem bíllinn var minn, eyddi ég talsverðu fé í viðhald á honum.

Var bíllinn nýlega kominn úr yfirhalningu á hjólalegum, bremsum og öðru þegar hann var tekinn. Ég keypti bílinn þegar hann stóð í 67.000 kílómetrum og hafði ekið honum í 98.000 kílómetra.

Ég hafði valið hann úr hópi sambærilegra bíla og valið þann sem hafði besta ástandið í undirvagni. Enn fremur ók ég honum alla tíð með það í huga að hann myndi endast mér í tíu ár. Þegar hann var tekinn var jafn gott að aka honum og þegar hann var nýr.

Niðurstaðan þegar Lýsing hafði rænt mig bílnum var þessi. Ég átti í bílnum 1.200.000 þann dag. Lýsing tók bílinn upp í 700.000 krónur. Ég fékk ekki neinn mismun né neinn rétt. Enga lendingu. Ég var meðhöndlaður sem vondi aðilinn í viðskiptunum.

Tilraunir mínar til að ræða málin og finna lendingu er öllum hentaði báru engan árangur. Þeirra niðurstaða er sú að þeir fóru að lögum, og mín er sú að ég hafði ekki efni á einum lögmanni til að ræða við þeirra lögfræðideild.

Þá hef ég engan málssvara á Alþingi Íslenska lýðveldisins til að ræða um fræga setningu úr Njálu. „Land skal með lögum byggja en ólögum eyða.“

Í minni veröld sem mótuð er af sagnahefð og menningargildum minna forfeðra, er Lýsing þjófur. Legg ég svo á, og mæli svo um, að hún muni sjálf upplifa eigin gildi á sjálfri sér.

ps. Tveim árum eftir að bílnum var rænt af mér, fann ég út að hann hafði síðar verið seldur norður í land og að eigand hans flutti síðar með hann til Póllands.

Þar sem ég hafði þegar ákveðið að lækka eigin hitakostnað, með smá áreynslu og árvekni, þá var um aðeins eitt að ræða. Borgaraleg mótstaða!

En hvernig lækka ég rafmagsnreikninginn? Í huganum fór ég yfir allt sem eyðir rafmagni. Tölvur, Sjónvarp, Eldavél, Ísskápur, Rakvélin, Örbylgjan, Ljósaperur, Útiljós. Hitt og þetta smálegt.

Ég fór yfir hve margar tölvur voru notaðar – eða ofnotaðar – og vandi heimilið á að samnýta og jafnvel einnýta. Hið sama átti við um sjónvarp. Hver þarf mörg sjónvörp? Ég kann á bók, á bókasafnskort, og það er gaman að lesa. Mér er sama þó þægindi minnki ef vald mitt eykst yfir eigin lífi. Ég vil frekar láta samtímann bregðast við mér en að ég bregðist við ofríki hans.

Ég fór yfir hvar voru notaðar glóðarperur og hvar Evrópuvæddar sparperur. Þá las ég mér til á Google og reiknaði út hvernig ljósaperur eyða mestu.  Sumar perur eyða tveggja til fjögurra tíma notkun bara við að kveikt er á þeim, aðrar ekki. Ég yfirfór hvaða ljósaperur mætti ekki slökkva oft á kvöldin og hverjar ætti að slökkva oft.

Einnig fór ég yfir eldavélina. Þarf að setja fullan pott af vatni til að sjóða kartöflur? Til að mynda er nóg að sjóða grænmeti þannig að vatnsborðið sé sentimetrí frá botni og þegar suðan kemur upp er slökkt. Margt grænmeti er betra hálfstökkt. Þá má setja fyrst gulrætur sem þurfa mesta suðu – eða gufusuðu – og broccoli rétt í lokin, allt í sama pott. Þannig lærði ég að elda allt hráefni rétt. Það sem hraðar nær suðu eyðir minni straum og því hef ég ávallt tvo lítra af vatni í könnu á borðinu.

Þannig fór ég yfir allt og komst að því að stundum er hagkvæmara að nota örbylgju frekar en eldavél og öfugt. Einnig komst ég að því að hraðsöðuketill og kaffitrektin hennar ömmu var langódýrasta kaffitæknin, og besta kaffið.

Í upphafi var þetta hundleiðinlegt en það vandist. Rétt eins og með hitann sá ég brosandi jakkalakkann skrúfa reikninginn í botn í hvert sinn sem ég nennti ekki að vinna heimavinnuna. Ég ákvað að nenna og smám saman varð það vani.

Tæpum tveim árum síðar, fékk ég endurgreiðslu á rafmagni. Nýjasti mælaálestur sýndi 32,5% lækkun á rafmagnsnotkun!

Borgaraleg mótstaða virkar!

*

Svo kom að því að hitinn hækkaði, svo sem búast mátti við. Ekki ætluðu Jakkalakkar að axla ábyrgð. Ekki voru þeir að missa störfin sín, lækka í launum, eða á annan veg í hættu. Ég staldraði því við. Hitinn var að hækka um 20% til 30%!

Nú var ljóst að ég ætti ekki annars kost en að greiða fyrir hitann. Þó samkeppni eigi að ríkja á orkumarkaði þá virðist hún meira í orði kveðnu. Sú litla samkeppni sem í boði er felst í hver prentar hausinn á reikninginn en í upphæð er verðskrármunur í fáum aurum.

Eina ráðið sem ég hef er því „borgaraleg mótstaða“.

Í þessu tilviki fólst hún í eftirfarandi: Á hverjum morgni gekk ég á hvern ofn í húsinu og tempraði hitann. Þetta gerði ég einnig á kvöldin fyrir háttatíma. Daglega gætti ég þess að aldrei væri of hlýtt í húsinu. Þó var aldrei svo kalt að nota þyrfti lopapeysu en fyrir kom að nota þurfti lopasokka.

Þau fáu skipti sem nota þurfti lopasokka minnti ég sjálfan mig á vatnsgreiddan og kurteisan jakkalakka að senda mér hitareikning.

Þetta vandi ég mig á í rúmt ár. Smám saman vandist ég himinháum hitareikningnum en nú tveim árum síðar hefur hann lækkað um þrjátíu prósent. Auk þess fékk ég endurgreiðslu síðasta haust.

Mótstaða virkar.

*