Í Evrópskri menningu skulu viðskiptahættir vera með ákveðnu sniði og við erum alin upp við að líta sjálfkrafa svo á að sé farið út fyrir þann ramma, sé spilling á ferðinni og allir vita að spilling er illska og mannvonska.

Spilling er hugtak sem menning allsstaðar notar til að skilgreina vafasama hætti og þá brot á siðferði. Þegar spilling er svo rótgróin að einstaklingar eða hópar taka ekki eftir henni, þá notum við orðið siðrof. Skilgreining spillingar er þó mismunandi eftir svæðum.

Þegar siðrof á sér stað hjá hóp, líður oft langur tími þar til raddir innan hópsins eða utan ná að skilgreina og skýra siðrofið svo að hópurinn skilji og taki sig á. Stundum kostar þetta átök og ekki bara í orðum. Einstaklingur sem er uppvís að spillingu eða glæp getur tekið leiðréttinguí formi áminningar eða refsingar og snúið frá villu sinni. Þegar hann verður uppvís að siðrofi gæti þurft að gera hann útlægan.

Menningin (saga hugsunar) er full af allskyns dæmum um hvernig hópar hafa fundið lausnir á þessu í gegnum aldirnar; Hvernig skal leiðrétta spillingu hóps eða einstaklings annars vegar og siðrof hóps eða einstaklings hins vegar.

Sagan sýnir að þegar siðrof festir rætur í heilum menningargeira getur verið útilokað að vinda ofan af því nema með endurræsingu. Mörg dæmi eru um þetta bæði innan sagnfræði sem byggist á skráðum heimildum og einnig í þoku menningarminnis sem birtist í mýtum og trúarsögnum.

Nú getur svo farið að fyrirtæki færi út kvíar og hefji starfsemi á öðrum menningarsvæðum og þó það fari að landslögum heima og erlendis, að sumir óskráðir hættir beinlínis geri því ófært að starfa þar nema það nýti aðferðir sem sumir myndu kalla spillingu heimafyrir.

Spilling við ákveðnar aðstæður getur með öðrum orðum verið framkvæmd án þess að hún byggist á siðrofi. Vel gæti verið að fyrirtækið viðhafi ýmsa starfshætti aðra sem bendi til þess að það sé siðað og vant að virðingu sinni. Sé horft framhjá teiknum um þetta, þá mætti spyrja sig hvort dæmendur gætu sjálfir verið sekir um spillingu og jafnvel siðrof?

Hugsum okkur ef fyrirtækið sem tekið er fyrir væri ekki einsdæmi um rekstur sem sækir út fyrir landsteinana og er með beinum eða óbeinum hætti snarað niður af forkólfum sem hugsanlega væru sjálfir sekir um hugarfars spillingu eða menningarlegt kæruleysi.

Sé þetta hugsanlegt, þá hlýtur slíkt að vera rekjanlegt en gæti krafist dýpri merkingarfræði en yfirborðsmennska, áróður og tilfinningasemi hópsálarfræðinnar ræður við.

Getur verið að síðasta áratuginn eða lengur, hafi kerfisbundið verið unnið að því að gera fyrirtækjum erfitt um útrás? Ýmist lagalega eða með áróðri? Getur verið að lagarammi og umfjöllunar tónn hafi verið slíkur að þeim sem sækir á erlend mið, sé gert svo erfitt fyrir að þau geti það ekki eða séu felld á hlaupum?

Tökum merkingarlegan vinkil: Íslenska stjórnarskráin er ekki Íslensk heldur Evrópsk. Hugmyndir sem hún er grundvölluð á, koma flestar erlendis frá. Hægt er að taka annan vinkil á það.

Íslenska stjórnarskráin er stjórnarskrá „Lýðveldisins Íslands frá 1944“ en ekki Þjóðveldisins né Kirkjuríkisins, og þessar fullyrðingar mætti hugmyndafræðilega útvíkka. Forseti Íslands er forseti Lýðveldisins frá 1944, sem er skilgreint félag en ekki sjálfkrafa þjóðarinnar eða landsins.

Þegar sumir forkólfar krefjast innsetningar á því sem oft er nefnt „Stjórnarskráin frá 2012“ þá er átt við „stjórnarskrárdrögin frá 2011“ sem aftur bendir til ákveðins trassaskapar í merkingu. Aftur vaknar spurningin; Hver er rótfesting siðrofs? Hvað ef plöggin frá ‘44 og ‘11 eru merkingarlega þau sömu?

Til eru fullyrðingar sem lýsa því yfir að Íslensku stjórnarskránni hafi aldrei verið framfylgt. Þessar fullyrðingar eru hvergi rökræddar og því er þeim ósvarað. Hér eru þrjár spurningar til að skýra mikilvægi þessa: Hvernig skilgreinir þú stjórnlagabrot? Hvar og hvernig kærir þú stjórnlagabrot? Hvernig á að refsa fyrir stjórnlagabrot?

Sá sem ekki getur svarað þessum þrem spurningum getur ekki fullyrt um hvort stjórnarskránni hefur verið fylgt eða ekki né hvort þörf sé á nýrri. Þeir sem skilgreindu Stjórnarskrána 1944 vissu af frumspekilegum atriðum sem hér eru gefin í skyn.

Þegar Lýðveldið frá 1944 var skikkað til að standa vörð um Kirkjuríkið og síðan til að standa vörð um aðrar heimssýnir, svöruðu þeir því sem hér er gefið í skyn. Þeir skikkuðu félagið sem við uppnefnum Þjóðríkið til að standa vörð um félagafrelsi (sem Lýðveldið virðir ekki) og sýndu skilning á hvað væri Ástand (e. State).

Þeir vissu að siðrof og spilling er ekki aðeins þegar farið er út fyrir lagaramma eða huglægt mat, heldur ef lagarammi hættir að grundvallast á agaðri frumspeki. Þetta vissu tveir deiluhópar árið 998 sem skilgreindu djúphyggna leið til að móta það í farveg, sem aftur birtist í stjórnarskránni frá 1944. Virði forseti Lýðveldisins ekki þá frumspeki, hvert er þá ástandið?

Athugasemd – eftirskrift

Orðið Ástand með stórum staf í fyrirsögn er hér tilvísun í Ríki samanber enska orðið State. Varanlegt ástand er tilvísun í enska hugtakið Eternal State.

 Þessi grein var rituð 2. febrúar 2020. og send Morgunblaðinu sem góðfúslega birti hana 5. mars 2020 (með breyttri fyrirsögn).

Á sama tíma voru fjölmiðlar duglegir að draga Sunnu í svaðið og útmála hana – fjögurra barna einhleypa móðurina – sem slæma konu og móður í augum alþjóðar. Mest voru notaðar yfirborðsfréttir af ásökunum og dylgjum innan réttarkerfisins og hún hiklaust dæmd áður en réttað væri yfir henni.

Ég vissi þá þegar hver Sunna var, því ég hafði séð djörf myndskeið sem hún hafði þá framleitt og sett á netið, þar sem hún meðal annars sletti skyri í garð Íslenskra Femínista, aðallega kvenkyns, af djörfung á öðru tungumáli sínu, en hún er tvítyngd á Íslensku og Ensku.

Hafði ég tekið eftir að sjálfsréttlátum íslenskum konum – og fáeinum eineistingum – með réttar skoðanir og fágaða heimssýn létu sér líka þetta miður og um svipað leyti sé ég að Teknókratískt kerfið var byrjað að leggja hana í einelti. Nokkuð sem ekki er einhlýtt á okkar fróma landi þegar einhver fer rösklega út fyrir hinn ísó vottaða ramma

Ég ætla ekki að rekja mál þeirra Sunnu og Cassie hér. Slúðurblaðamennska yfirborðs-elítunnar og umræða annarra bómullarbúa hefur rækilega gert þeim skil, flestir til að rakka þær niður en einstaka mjóróma rödd reint að verja þær falli.

Sjálfar voru þær duglegar að bókfæra í ræðu og myndskeiðum það ofbeldi sem þær voru beittar, ekki síst á engilsaxnesku, og láta okkur sem umhugað var um að þær fengju að njóta sannmælis og réttlætis fengju að fylgjast með.

Sumt efni hafa þær fjarlægt, aðallega Sunna, og annað efni verður á Netinu svo lengi sem ritskoðunarstefna sjálfsheilagra og Sameinuðu Þjóða-slefbera ná ekki að koma á Sovéskri ritskoðun.

Sem betur fer náði ég sjálfur að taka skjámyndir af fyrsta myndskeiðinu sem er í dag horfið af Túbunni.

Skjámyndirnar setti ég saman í mitt eigið myndskeið, í vanþóknun yfir framkomu hinnar svonefndu Valdstjórnar og það hefur í dag fengið um þúsund skoðanir, vonandi fær það að vera áfram á sínum stað.

Eitt af því sem sló mig á þessum tíma meðan samfélagsmiðlar og slúðurmiðlar voru sem mest duglegir að leika þeytivindur og sletta skyri upp um alla skjáveggi, var hversu margir – og þá aðallega konur – voru duglegir við að tjá sig um persónuleika bæði Sunnu og Cassie.

Hafði ég sumpart gaman af slugshugsun sveitunganna sem hlupu með óhróður um annað fólk sín á milli en um leið hneykslaðist yfir að nær því enginn stóð með konunum í baráttu sinni fyrir að halda heimili og börnum í friðsemd heimilis og sálar.

Þvert á móti virtust mörgum skynugum konunum það sjálfsagt að börnin væru hirt af Sunnu fyrir að vera skaplynd og af Cassie fyrir að einhver ljósmynd – í miðjum innflutningi hennar – sýndi að eitt gólfhorn væri rangt sópað. Áminnti ég sumar þessarar konur, en ég má leyfa mér slíkan dónaskap því ég er dæmdur misyndismaður og hef ekkert nafn að verja.

Aldrei kom neinsstaðar fram í neinni umræðu, hvorki af hálfu yfirvalda (dómstóla, barnavaldsins eða lögreglu, hvað þá blaðamanna með heilög viðhorf) hvort þær væru slæmar mæður eða ekki. Engar áþreifanlegar lýsingar, engar sannanir, ekkert óvéfengjanlegt kom fram.

Annað sló mig á sama tíma og það voru uppljóstranir sem bæði Cassie og Sunna létu frá sér fara og konur í mínu tengslaneti staðfestu við mig munnlega. Nokkuð sem ég hafði aldrei heyrt talað um og hef ekki enn séð nokkra fjölmiðla snerta á.

Nefnilega að einhleypar mæður – og mæður í sambúð – sem byggju hérlendis sem flóttafólk eða nýbúar væru iðulega skotspónn hinnar valdamiklu nefndar og að enginn talaði máli þessara kvenna og foreldra, fáir ef nokkrir verðu þær og að iðulega sætu þær eftir án barna sinna eða reknar á götuna og börnin rifin af mæðrum sínum og send til vandalausra sem fengju af því góðar tekjur.

Framangreint dugði mér til að ég hef iðulega á mínum rásum, ritvöllum eða myndskeiðum, minnt á að ekki er allt með felldu hvað snertir valdsvið Barnavaldanefndar eða þeirra valdstjórnar stofnana sem henni þjónar, verndar, hlýðir og fjármagnar.

Hef ég ítrekað tekið eftir að það er eins og að benda sótsvörtum skjálfandi almúganum á að litla stúlkan með eldspýturnar sitji fyrir utan gluggan þeirra á jólanótt á meðan nakinn keisarinn heldur tískusýningu.

Ef eitthvað er, sé ég í sífellu heilagar íslenskar mæður með góðar pólitískar skoðanir, láta hafa eftir sér á samfélagsmiðlum og í athugasemdaþráðum að nauðsynlegt sé að taka börn af mæðrum sem séu vanhæfar. Sjálfsagt mál segja þær.

Þessum mæðrum yfirsést að vanhæfar mæður eru innan við eitt prósent af mæðrum yfirleitt.

Þeim yfirsést einnig að aldrei hefur tekist í sögu mannkynsins að setja fram óumdeilanlegan staðal um hvað gerir móður vanhæfa eða vonda, eða hver séu ófrávíkjanlegar aðstæður til að valda börnun þeim ómælanlega skaða að vera hrifin af ókunnugu fólki úr örmum móður sinnar og vera daginn eftir vistaður hjá vandalausum.

Yfirleitt þykir mér þegar að þessari umræðu kemur við venjulegt fólk að gægjugat hugans á muninn á (góðu) siðferði annars vegar og siðrofi hins vegar sé blindað af einhverju sem ég hvorki veit hvað er né kæri mig um að skilja. Ég hef lært það á mínum eigin farvegi að þegar reynt er að skilja flómsku annarra að þar eru mörk. Til er hyldýpi annarrar sálar sem best er að standa álengdar frá og aðeins vita af í fjarlægð.

Engin þeirra mæðra sem ég hef rætt við hefur treyst sér til að svara þeirri spurningu hvort heimili þeirra myndi standast rýni Barnavaldanefndar, eða hvernig þeim brygði við ef grannkonur þeim reiðar myndu senda nafnlausa ábendingu til yfirvaldsins.

Þó hef ég fengið einhver viðbrögð hjá velmenntuðum borgurum Lýgveldisins, þegar ég spyr eftirfarandi; Hvort hugsar betur um barnið, sá sem fleygir sér fyrir strætó til að bjarga því eða sá sem sendir einkennisbúna KGB þjóna til að ræna því hágrátandi og senda út í hinn stóra ókunna heim?

Sjálfur á ég ekki barn, en ef ég ætti það og ef reynt væri að ræna því af mér, hvort heldur með undirritað skjal í höndunum (af yfirmanni þess sem framkvæmir); þá fengi sá hinn sami vel brýnda exi í hausinn, þó ég viti vel að sama dag kæmu grímuklæddir KGB þjónar og skytu mig eins og Sævar.

Barnið mitt kæmist þá að því þegar það fullorðnast, að pabbi reyndi að verja það og galt fyrir með lífi sínu.

Framangreind orð eru sett hér fram sem dæmi um tilfinningu en ekki ásetning. Ég hef lofað sjálfum mér því að beita aldrei aftur ofbeldi, og margútlistað að ofbeldi er síðasta úrræði tæmds huga, sem ég stend við.

Exin er notuð sem vitnisburður um siðrof þjóðar sem samþykkir þegjandi, og opinberlega réttlætir, að fólk vopnað skjali og sjálfsréttlætingu geti rænt hvern sem er því dýrmætasta sem þú átt, börnin þín og heimilisfrið.

Slík þjóð mun uppskera dóm en ég veit ekki hvernig hann verður. Ég veit hins vegar að sú var tíð á landi hér að menn sem hefðu varið börnin sín með exi hefðu verið álitnir hetjur en ekki yfirlýsingaglaðir kjánar.

Eins og fyrr segir þá er ég barnlaus og mun verða það, og er sáttur við það. Satt að segja, miðað við framgang Lýgveldisfólks og sjálfsheilagra í minn garð síðasta áratuginn væri búið að hirða af mér krógana fyrir löngu, svo það er kannski best þannig.

Ég hef hins vegar hjarta, sál og huga.

Ég áttaði mig á í umræðu síðustu tveggja ára að ekki bara væri pottur brotinn hérlendis heldur stórt í honum skarðið. Síðan í vor hefur Íslenska Óréttarríkið samþykkt að erlent ríki hafi vald yfir borgurum sínum; þvert á stjórnarskrána sem okkur er sagt að hér gildi og sé lögum æðri.

Ekki nóg með að dómstóllinn sé ógildur – því hegningarlög tilgreina að viðurlög við réttarafglöpum allt að sextán árum – heldur ráðuneytið sem pantaði dóminn er sjálft í trássi við bæði heilbrigt siðferði svo og stjórnarskrána.

Að ekki sé minnst á þjóðina sem mótmælir því að kona nokkur geymi arfshlut í útlöndum en sinnir ekkert um það gróflega mannréttinda og virðingarbrot – að ekki sé sagt glæpur gegn þjóð – sem hér er viðhafður.

Halda mætti að engir foreldrar búi landið né heldur læsir og skrifandi, hvað þá hugsandi. Vona ég að mér fyrigefist svo djörf yfirlýsing. Því ég áttaði mig hægt og hljótt á því hvað málið snýst um, því allt framangreint er blekking, útúrsnúningur, orðhengilsháttur og villusýn.

Málið snýst um eignarrétt.

Það er með vilja sem þjóðfélagsverkfræðingar og áróðursmeistarar skuggavaldsins hafa komið því inn hjá okkur að við höfum aðeins forsjárrétt yfir afkvæmum okkur og innprentað okkur að skjalavaldið og ríkisnefndir embættismanna hafi óskorað dómsvald til að milli færa forsjárréttinn.

Með öðrum orðum; þú átt ekki afkvæmi þitt, heldur ríkisvaldið.

Ef það er rétt sem trúarbrögðin segja beinlínis og Samsæris kennismiðir rökstyðja ítarlega, að samfélag fólks sé miðstýrt í gegnum blekkingar skuggavalds, þá væri rökrétt að efast um allan siðferðisboðskap og mötun meginmiðla.

Ég er persónulega á þeirri skoðun að meginþorri fólks sé siðblind og dáleidd sauðahjörð og mun sú yfirlýsing vafalaust reita ýmsa til reiði. Treysti ég mér vel til að rökstyðja þessa skoðun og að stórum hluta snýst bók mín „Varðmenn kvótans“ um mjög gott dæmi á hvernig fólk yfirfærir eigin siðblindu yfir á aðra og felur sig á bak við sjálfsheilagleika eftir á.

Í bókinni rek ég meðal annars hvernig Fiskistofu elítan bregst hlutverki sínu sem varðliðar kvótakerfisins á bak við faglegt orðagjálfur sem breiðir yfir skort á faglegri ábyrgð og sérstaklega dreg ég fram hvernig þáverandi Fiskistofustjóri – sem gefur sig út fyrir að vera mannréttindavörður – braut á mínum mannréttindum og réttlætti það með stofnanamáli sem ég hef ritfest.

Meðan ég vann hjá Fiskistofu gerðust atburðir í samfélaginu sem í daglegu tali nefnast Bankahrunið og Búsáhaldabyltingin. Í þessari svokölluðu byltingu man ég að samstarfsmaður gagnrýndi mig fyrir að standa ekki undir samfélagslegri ábyrgð – og borgaralegu siðferði – og koma með í mótmælin. Sami aðili gekk með veggjum þegar mannréttindi mín voru brotin.

Enginn úr hópi samstarfsmanna var tilbúinn að styrkja mig í baráttu minni til að halda starfsframa mínum og starfsheiðri þegar mest brann á en sama lið fær áfallahjálp vegna tilhugsunar þess að stofnunin verður flutt. Stéttarfélag okkar neitaði mér um aðstoð og réttlætti það síðar.

Þá er áhugavert hversu stór hluti þjóðarinnar reiddist stjórnmála elítunni og bankaelítunni fyrir að lánin hrundu í fanginu á þeim en hvergi sást fólk axla ábyrgð með setningu á borð við „ég tók of mörg lán“ eða „ég tók óþarfa lán“ eða „ég fjármagnaði einkaneyslu með lánum“ eða „ég keypti stærra húsnæði en ég þurfti.“ Nei, þetta var allt elítunum að kenna.

Ég man að landsþekktur og ástsæll tónlistarmaður sem var hatrammur í tali gegn elítunni á þessum tíma viðurkenndi fúslega ábyrgð á eigin fjármála ákvörðunum en var þó duglegur að benda á – og hafði rétt fyrir sér – að elítan neyddi þjóðina til að axla ein þungan af hruninu.

Síðar benti sami maður á að stór hópur þjóðarinnar mætti axla ábyrgð á eigin lánasukki en uppskar úldna tómata í athugasemdakerfum. Siðspilling er að mínu mati þegar maður sér flísina í auga bróður síns og fer mikinn en ekki bara lætur eins og eigin augnabjálki sé ekki til heldur reiðist ef hann er dreginn framundan leppnum.

Tökum klassíst dæmi af Nasisma. Allir hata Hitler og allir fyrirlíta Nasismann; því hinn sjálfheilagi hefði sko ekki tekið þátt í svona bulli og illsku!

Hve margir Íslendingar samtímans létu eins og dáleiddar hænur þegar þeir æddu í bankana haustið 2004 til að taka lán, selja íbúðina, kaupa stærri íbúð, bæta við einu herbergi og einum bíl, og röfla svo á kaffistofunni hversu mikið þeir hefðu grætt, því nýja íbúðin var að hækka í verði?

Ég hef ekki tölu á hversu oft ég neyddist í félagsaðstæðum til að hlusta á svona gegndarlaust rugl eða hversu erfitt var að reyna með yfirveguðum rökum að fá fjármálasnillingana til að reikna. Enginn þeirra virtist hafa lesið „Falið vald“ eftir Jóhannes Björn né skilja hafa lágmarks skilning á hvernig heimsbankakerfið virkar.

Árið 1930 var menntun í Þýskalandi síst minni en menntun á Íslandi er í dag. Fólk þar hafði áratug fyrr hafið endurbyggingu lands síns eftir verstu styrjöld sem mannkynið hefur séð. Menningarstrumar í milljónaborgum landsins voru þekktir að framúrstefnu hugsun, listir blómstruðu og höfðu gert árum saman.

Iðnaður landsins var aldir á undan því sem litla krúttland norður í Atlantshafi þekkir eða hefur innsæi til. Fólk vissi hvaðan það kom, hvað það stóð fyrir, og hvað skipti það máli. Þetta var fólk sem fylgdist með heimsmálum, lét til sín taka í samfélagsmálum, ferðaðist ef það gat og það var tilbúið í nýja heimsstyrjöld.

Ef þetta fólk var heimskara og siðspilltara en Íslenska þjóð samtímans þá er það ekki sama þjóð og Íslenzka þjóðin sem ól mig upp.

Tilefni þessa pistils er klippa úr kastljósi á Youtube rásinni ruslveitan. Þetta er stutt og áhugavert viðtal við sérfræðing í skilgreindri siðspillingu. Ég hvet lesanda minn til að horfa á það með gagnrýnum augum og spyrja sig hvað sé ekki sagt.

httpv://www.youtube.com/watch?v=qS6uyi8Y2Bk

Sérstaklega hvet ég lesandann til að hafa í huga að Akademían fullyrðir að spillta genið sé fundið en jafnframt að það sé ólæknanlegt. Mín skoðun er sú að verið sé að telja siðspilltum og innihaldslausum múgnum trú um að hann sá gull og gersemi – svo ég vitni háð Sölva Helgasonar.

Því hvað græðir elítan á þessum boðskap? Getur verið að einstaklingar sem eru atómíseraðir innan múgsins og hafa misst getuna til að rýna í eigin syndir séu leiðitamari neytendur en ella? Getur verið að auðveldara sé að æsa þá upp t.d. til að fara í stríð við lönd sem talið er að eigi gjöreyðingarvopn eða til að beita tiltekin trúarbrögð ofsóknum?

Ég sjálfur horfði þrisvar á viðtalið meðan ég hugleiddi þá þætti sem ég minnist hér á. Í þriðju spilun slökkti ég á hljóðinu og horfði eingöngu á líkamstjáninguna. Einnig tók ég sérstaklega eftir – við annað áhorf – tengingu viðmælandans við lögreglu og viðskipti.

Sérstaklega þótti mér áhugaverð líkamstjáning konunnar sem fólk vildi fyrir forseta og ekki síst hin skýru skilaboðum að nánast eingöngu karlar séu siðblindir. Því hver er skilgreining siðblindu og rökin fyrir henni – eða ástæðan fyrir að þessi skilgreining er til?

Fyrst siðlausir eru bara forstjórnar valinna fyrirtækja eða þeir sem eru í fangelsi, þá eru þeir tæplega starfandi á þingi eða við fjölmiðla?

Sjáðu samsærið, það er djúpt á því, en augljóst þegar þú sérð það. Aukinheldur, taktu eftir hversu auðvelt er að afgreiða fólk sem ómarktækt fái það á sig þennan vafasama stimpil. Ennfremur, hversu mikið er þessi stimpill notaður til að móta hugsýn þína

Ég átta mig á að ég tek stórt upp í mig varðandi skoðanir mínar á siðblindu og vissulega er dálítið skautað á hálum ís varðandi skilgreininguna. Ég leyfi mér ekki að tilgreina sérstaklega eða ráðast á hina akademísku skilgreiningu á siðblindu (psychopathy) heldur er ég fyrst og fremst að efast um forsendur þessarar skilgreiningar og hvernig niðurstöðu hennar er beitt.

Ég nefndi hér fyrir framan þá tillögu að um samsæri væri að ræða og skal útskýra það nánar. Því skilgreining á siðblindu er marklaus án þess að skilgreina fyrst hvað sé rétt eða rangt. Sú skilgreining er hins vegar ætíð og ævinlga háð meðalviðmiðum þess menningarsamfélags sem notar þessi viðmið.

Viðmiðin eru meðal annars notuð til að ákveða fyrirfram hugarfarslega staðla sem eru algjörlega háðir trúarlegri, tilfinningalegri og sálrænni dýpt þess samfélag sem á að nota skilgreininguna. Rétt er að benda á tvö dæmi til að útskýra þetta.

Er sá maður siðblindur sem fremur morð? Já myndu flestir svara, en gleyma því að okkar samfélag leyfir borgurum sínum að ráða sig til starfa hjá stofnunum þar sem morð eru starfsvettvangur. Því þó við köllum það herþjónustu þá er það starfi.

Einnig gætum við spurt hvort siðlaust væri að kæfa eða líknarmyrða fatlað barn sem fyrirfram væri ljóst að gæti ekki bjargað sér sjálft? Já, myndu flestir svara en vita þó ekki að þjóðflokkar flestra Regnskóga leyfa – og krefjast – slíks fyrsta ár barnsins.

Þar þykir það siðblinda að neita þessari framkvæmd því það setti lífsafkomu ættbálksins í hættu.

Ein þjóð í Afríku – nánar tiltekið í Nígeríu – er samsett úr milljónum einstaklinga og rekur sögu menningar sinnar mörg þúsund ár aftur í tímann. Þjóð þessi lítur svo á – og hún elur börn sín þannig upp – að sá sé siðblindur sem ekki sér við blekkingum annarra. Því er hluti uppeldis þar að reyna að blekkja aðra með svikum og prettum.

Margir upplýstir Íslendingar líta svo á að í Nígeríu búi mikið af siðblindu fólki en vita ekki að í því stóra landi sem telur um eitt hundrað milljónir manns eru yfir tvöhundruð þjóðir og ættbálkar með mismunandi siði og tungur. Ein þessara þjóða er sú sem ég vitna til og fólk innan hennar hefur gaman af að svíkja og pretta fávita á vesturlöndum.

Um leið og þú skilgreinir siðblindu og breytir henni í kreddu, verður hún að einu þeirra tóla sem hugmyndasmiðir nota til að móta huga þinn og lífsmynstur. Þetta er eitt öflugasta dáleiðslutól sem elítan ræður yfir; eða þar til þú fattar hvað syndafallið í Paradís táknar í raun og veru.

Hið eina sem blífur er reiðigjóstur athugasemda til hægri og vinstri á síðum fréttamiðla og stöðulínum á samfélagsmiðlum.

Reiðin er alls ráðandi, ýmist hjá þeim sem hafa tapað fé eða eignum vegna bólunnar eða þeirra sem sakna þess þegar kaupa mátti meira eða ferðast meira eða afþreyjast meira.

Í miðri kreppunni erum við samt í 1% minnihluta mannkyns; þeirra sem hafa það best, og við erum nákvæmlega ekkert að leggja af mörkum í tíma, greind eða sköpun sem gefur samtímamenningu heimsins neitt gildi. Við erum sömu innihaldslausu úrþvættin og fyrir hrun eða alla síðustu öld.

Við, ekki þið, erum þarna. Því þó margir séu að reyna að klifra upp úr hyldýpi sjálfselsku og skyndimunúðar egósins, þá skiptir það engu meðan restin eru sömu sauðirnir og þeir sem staurfestu frelsarann sem þeir tilbiðja, því við erum öll í sama bát strönduðum á sama skeri.

Þeir sem hrópuðu hann dauðan vor hinir sömu og höfðu fylgt honum en snéru við honum baki þegar þeir sáu að hervaldið gat fangelsað hann, því þeir höfðu trúað að hann myndi frelska þá frá útlendri áþján; svipað og þjóðin í dag sem bíður þess að fólk sem hefur atvinnu af að gefa gyllt loforð og að svíkja þau jafnharðan reddi meiri kaupgetu.

Samtímamenning okkar er ekki tímans virði að vera lýst. Hugsandi fólki væri ráðlegra að eltast við skyndimunúð eins og hinir þar til mannkynið klárar sjálfsvíg sitt. Sjálfsvíg sem framið er af lýð sem sturtar eitri yfir náttúruna í bið eftir því að einhver reddi þeim mengunarlausum þægindum.

Við erum þannig áttavillt, djúpt í iðrum tómlátrar menningar sem er full af lýsingum á eigin ágæti. Ómeðvituð sem einstaklingar um nauðsyn sjálfsmenntunar og treystum hálfdáleidd á mötun miðla og menntakerfis ásamt ráðdeild kosinna leiðtoga sem við þó völdum af tilbúnum matseðli þannig útbúnum að við gleymdum að innan um alla réttina vantar fisk.

Hér fylgir til dæmis tengill í upplýsingar um ástand mengunar í heiminum. Bæklingurinn er á PDF formi og bæði skýr og skiljanlegur. Það sem hann segir þó ekki er hver beri ábyrgðina. Allt sem máli skiptir – eða svo til allt – kemur hér fram, nema hvar ábyrgðin liggur.

Undirmeðvitundin heldur að ábyrgðin liggi hjá forstjórum iðnaðar og efnahagsmála ásamt stjórnmála fólki.

Tökum til gamans dæmi um olíunotkun. Fyrir 20 árum notuðu Bandríkjamenn tæpar átta milljónir af olíutunnum daglega … það hefur líklega aukist á tuttugu árum. Vissulega er þetta vandamál en hver mikið af þessari notkun er persónuleg ábyrgð? Erum við meðvituð um að við höfum val, bæði með því að sýna fordæmi og með því að vekja samræður við aðra?

Vitum við til að mynda hversu mengandi olíuhreinsunin sjálf er? Getur það verið að við séum orðin svo vön því að vera mötuð á viðeigandi upplýsingum og flæði viðburða og ákvarðanatöku orðið svo óstimulerandi að við herum hætt að leita upplýsinga?

Er ástæða fyrir því að upplýsingaflæðinu er stýrt þannig að við sjáum það sem við þurfum að sjá en ekki það sem þeir þarfnast að við sjáum ekki? Hversu hátt hlutfall af hráolíu verður að bensíni, eða Diesel, eða plasti, eða malbiki, eða bíldekkjum?

Punkturinn er sá að það er okkar eigin einkaneysla sem er að menga heiminn. Ef neysla okkar væri vitræn – sem krefðist samræðu fólks og sjálfsmenntunar – þá væri mengun í lágmarki. Iðnaðurinn hvílir á okkar eigin herðum. Við erum hins vegar alin upp sem heimskir fylgjendur og því er fjandi erfitt að breyta.

Við yppum því bara öxlum, því við mengum ekkert er það? Er það? Er það?

• Olíuhreinsun fyrir skipin og bílana.
• Kolabruni fyrir málmhreinsun fyrir sömu bíla og skip.
• Öll föt innflutt.
• Allt grænmeti innflutt.
• Tveir þriðju allrar fæðu innfluttur.
• Hvernig eru þessar vörur framleiddar?
• Megnið af frítíma eytt í mötun frá ljósvakamiðlum, nær engin skapandi hugsun eða samræða í samfélaginu.

Við erum framúrskarandi? Jú við höfum hreint vatn og gufuhita, en erum við að nota okkar sérstöðu til einhvers? Erum við að leysa einhver vandamál? Erum við einhvers virði?

Það er vaxandi umræða í Vesturheimshreppi að fyrirtæki hafi þar sömu réttarstöðu og einstaklingar, og mér sýnist að hérlendis hafi stofnanir og stærri fyrirtæki, og þá sérstaklega fjármagns stofnanir, hafi sterkari réttarstöðu en einstaklingar, enn verra er að engin umræða fer fram um þetta.

38. grein stjórnarskrár Þjóðveldis tekur sérstaklega á þessum þætti:

38. Fyrirtæki og/eða stofnun hefur veikari rétt en réttur einstaklings gagnvart lögum og eignarrétti. Nánari túlkun þessa ákvæðis skal skilgreind hjá Alþingi og samþykkt í þjóðaratkvæði á 30 ára fresti.

Við erum svo aftarlega á merinni á okkar litla og á margan hátt einangraða landi og það er í raun eðlilegt því samfélagið er svo lítið. Það er fólk sem tengist t.d. Þjóðveldinu sem ekki skrifar athugasemdir eða lætur vita neins staðar að það sé með okkur af ótta við að missa störf. Umræðan er þess vegna svo erfið, fólk á erfitt með að sýna afstöðu til mála.

Því meira sem ég sé ástandið, bæði siðferðislega og efnahagslega, liggur mér við svima því við erum svo nærri hyldýpisbrúninni. Það þarf nær ekkert til að koma af stað Kjarnorkustríði og margir vísindamenn vara við að jafnvægið í náttúrunni sé byrjað á skjálfta sem ekki verði stöðvaður nema við breytum öllu okkar kerfi strax.

Við erum þó byrjuð að breyta þessu. Það er ekki langt í að Þjóðveldið rís. Því fólk er byrjað að spyrja sig spurninga, farið að efast um allt elítukerfið eins og það leggur sig. Þó er enn nokkur vegur í að hinn upplýsti einstaklingur vakni til vitundar um eigin ábyrgða á ástandi eigin menningar.