Ég hafði oft séð hvernig fólk í samfélagsnetinu var tekið á beinið með miklum yfirlýsingum og eineltis-ræðum ef það lýsti yfir stuðningi við flokk jötnanna, því var ljóst að hugrekkis væri þörf.

Ég hafði smámsaman vaknað til meðvitundar um eigin stjórnmálaáhuga, þrátt fyrir hvað þras þeirra er oft leiðinlegt, og eftir að hafa litið á landslag Íslenskra stjórnmála komist að því að skoðanir mínar lægju hægra megin og að þar var bara einn flokkur.

Ég gekk því í Sjálfstæðisflokkinn og sótti þar fundi. Þykir mér eðlilegt að sé maður hlynntur einhverjum flokki þá taki maður þátt í starfi hans. Þannig kynnist maður fólki af svipuðu hugarþeli ásamt málefnagrunninum og ennfremur hvernig úr þeim grunni er prjónaður veruleiki.

Eitt af því sem gerir heimspeki skemmtilega er einmitt sá þáttur hennar þegar óhlutbundnar (e. Abstract) hugmyndir eru reyndar og látnar hafa áhrif á veruleikann og þannig standa fyrir sér. Standist þær álagið slípast bæði þær og fólkið sem notar þær. Oft krefst þetta innri og ytri átaka, hvort heldur í lífsfarvegi einstaklinga eða samfélaga.

Innri átökin eru dýrmætust, þar sem maður neyðir sjálfið til að horfast í augu við sálarspegil samvisku sinnar í kyrrðinni og þá skugga sem hvíla í undarlegum djúpum sálarinnar.

Þegar maður stígur fram að nýju hefur gerst umbreyting innanfrá sem lýsir upp ferskari sýn á tilveruna.

Samkvæmt akademískri sálarfræði, hvort heldur hún er byggð á Freud eða Jung fræðum, má yfirfæra þessa hugsun yfir á sálarlíf samfélags en þessir virtu fræðimenn báðir skilgreindu samfélagsvitund (e. Colletive Consciousness) sem gilda sálarfræði og leituðust við að útskýra hana fræðilega.

Heimspekingur hlýtur að velta fyrir sér hlutunum allt frá vitundarástandi einstaklinga og hópa, til efnahagsmála og pólitískra vangaveltna, með mislöngum hvíldum í skjóli trúarlegra vangaveltna. Þá út frá vel skilgreindum og vandlega útfærðum hugtökum, hvort heldur þau hafa verið dregin inn í snertingu við veruleikann eða notuð sem breytiafl (e. Catalyst) fyrir önnur keðjutengd hugtök sem fá þessa snertingu.

Þessi útlistun kann að þykja full djúp, hugsanlega flókin, hún á hins vegar rétt á sér, því menning er saga hugsunar og sú hugsun sem hlutgerist þarf að byggja á einhverju dýpra. Einhverju sem hjúpar öfluga frumspeki, eins konar lukt sem viðheldur týru í djúpum sálarlífsins á meðan við tökumst á við hinn hlutgerða veruleika.

Saga agaðrar hugsunar – eða siðmenning – sækir styrk sinn í þetta viðhorf og sagan hefur margsannað að þegar hugsun frumspekinnar þornar eða tærist, er voðinn vís í veruleikanum.

Þegar kom að því að heimspekilegar og félagslegar vangaveltur drógu mig eins og segulmögnuð skuggavera í sálardjúpunum alla leið til menningararfs Þjóðveldis og Vætta, hætti ég þáttöku í Sjálfstæðisflokknum af þeirri ástæðu að mér fannst þetta tvennt ekki samrýmast.

Ég hætti þó ekki að vera hægri-sinnaður í stjórnmálum og viðhélt íhaldssömum skoðunum innan Endurreists Þjóðveldis og geri þegar ég á þar snertingu. Þegar þar að kom að þáttaka mín í málefnum Þjóðveldis minnkaði, hóf ég að nýju að rýna í stjórnmálalíf Lýðveldisins og hafði á þeim árum sem liðið höfðu, slípast í fyrrgreindri glímu við hugtökin.

Á sama tíma hafði ég glímt ítarlega við hugtakaglímur á vettvangi Eingyðistrúarinnar, rýnt í fræði frá Íhaldssömum Íhalds-Rabbínum (e. Ultra Orthodox Rabbi’s), virtum Íslömskum fræðimönnum, Kristilegum fræðimönnum Skólaspeki (e. Scholastic) ásamt grunn frumspeki trúarritanna sjálfra.

Þáttaka mín í mótun Þjóðveldishugsjónarinnar krafðist þess að rýnt væri í þau gildi sem fæddu af sér Þjóðveldi eldra sem gerðist á sama tíma og fimm hópar landnema endurfæddust sem Íslensk þjóð árið 930.

Ég biðst velvirðingar á því hversu djúpt þetta greinarkorn kann að virðast. Oft þarf að greina frá farvegi hugsunar til að lýsa því hvernig reikað var í þoku frá vörðu, að vörðu, og til baka að steinahrúgu.

Þegar aftur var snúið til veruleika okkar Borgara Íslenska Lýðveldisins frá 1944, skildist mér að hægri-menn hafa engin hugtök lengur. Sjálfstæðisflokkurinn er orðinn sóslíalískur miðjuflokkur og hefur fá sterk hugtök til að varða afstöðu sína og fólkið sem viðheldur starfi hans virðist ekki vita það, hvað þá kjósendur hans.

Þetta eru þung orð, rituð með trega. Staðreyndin er að sósíalískur Marxismi, sem virðist stýra menntun fólks í grunnskólum og háskólum, ásamt fræðslu meginstraums fjölmiðlunar, hefur sín hugtök á hreinu, hversu grunnhyggin sem mörg þeirra kunna að virðast.

Orðræða sósíalismans hefur fangað umræður okkar og innri vitund. Svo djúpt ristir, að hugtakið Íslenski Íhaldsflokkurinn, er fyrirfram dauðadæmt heiti fyrir endurreisn hægri stjórnmála. Við höfum ekki lengur tök á að lýsa veruleika okkar né svara sósíalistum skilmerkilega.

Greinin var rituð 13. september 2019 og send Morgunblaðinu sem birti hana 15. nóvember 2019.

Hann er týpan sem er vaknaður og byrjaður að vinna á meðan við hinir erum að rumska og hann fer út að sópa innkeyrsluna á meðan við hinir erum að fara úr sokkunum fyrir háttinn.

Við ræddum oft við þennan öfluga mann, því hann virkaði með báða fætur á jörðinni, rökviss og jafnlyndur og með heilbrigð viðhorf til fjölskyldulífs og samfélags.

Þar sem vinnustofa hans var í sömu byggingu og vinnustofa okkar félaganna, hittumst við oft og tókum tal saman og ekki var óalgengt að hann fengi sér tíu dropa hjá okkur á kaffistofunni. Við félagarnir erum báðir heimspeki sinnaðir og þetta var í annað (og síðasta) sinn sem við leigðum saman húsnæði undir sitthvort vinnuborðið og hillu með fræðibókum.

Dag einn er rætt um stjórnmál og vinur okkar þúsundþjalasmiðurinn – sem einnig er duglegur í vinsælli íþrótt – viðurkenndi að hann væri Sjálfstæðismaður og hefði alltaf verið það. Vorum við félagarnir báðir undrandi, vinur minn þó meira en ég, og umræður hófust um þetta.

Á þessum árum var ég ekki jafn meðvitaður um stjórnmál og ég er í dag; Mér þótti orðastagl og þref stjórnmálanna oftar snúast um sálarlega tregðu, þröngsýni og rakaflækju frekar en yfirvegað kalt mat og raunhyggju. Ég var þó frekar á því á þessum tíma að ég væri meira til hægri en Sjálfstæðisflokkurinn en það skipti mig litlu máli þá.

Mér hafði verið innprentað af skólum, meginmiðlum, og almannaróm, að lengra til hægri en Sjálfstæðisflokkurinn væri Fasismi og við vitum öll að fasisminn er nasismi, rasismi, mannhatur og ógeð, svo ég leyfði mér ekki að gæla frekar við of-langt-til-hægri tilhneigingar í hugsun.

Í dag veit ég betur. Fasismi er ákveðið form á Sósíalisma rétt eins og Marxisminn er annað form á því sama og er hvorutveggja vinstra megin. Nútíma kommúnismi (sem er annað orð yfir Marxísma) vill hins vegar ekki leyfa fasistum að vera vinstra-megin svo þeir hafa komið því inn hjá okkur að hægri-fólk séu mismunandi form á fasisma.

Fasismi tekur oft þjóðernissinnað form og það er ein aðferðin til að sverta fólk sem fasista séu þeir þjóðernissinnaðir.

Það er klassískt form á því hvernig kommúnískir heimspekingar Frankfurt skólans einbeita sér að því að rugla orðræðunni og hæra upp í vitund fólks með allskyns orðhengilshætti svo það týnist í hvirfilvindum skoðana-staglsins og tekur ekki eftir þegar smalahundar marxíska sósíalismans taka samfélögin og þjóðfélögin yfir.

Vinur minn sem er öflugur heimspekingur og sagnfræðingur ákvað að rökræða við þúsundþjala smiðinn um hversu mikil hugvilla það væri að styðja Sjálfstæðisflokkinn. Tókst honum það þokkalega vel en smiðurinn varðist mjög vel, því hann var búinn að hugsa þetta til hlýtar og hafði sín rök á hreinu.

Hann var þó snillingur í höndunum en vinur minn snillingur í heimspekilegu orðfæri og einn öflugasti greinandi sem ég hef fyrirhitt. Leikurinn var því ójafn. Þetta var í fyrsta sinn sem stjórnmála umræður komu upp þar sem við félagarnir tókum báðir þátt.

Við höfðum svo oft rætt önnur – tengd málefni – að við vissum báðir að stjórnmál var ekki inni á okkar sameiginlega sviði, og það var ákveðin sátt um það.

Því var ég dálítið hissa þegar vinurinn dengdi fram vissum frösum og hugtökum sem Þjóðfélagsverkfræðingar Frankfurt skólans hafa notað síðustu áratugi til að sverta (Demonize) íhaldið og ýta orðræðu þess út af umræðuborðunum.

Allir vita jú að íhaldið hyglar bara sínum mönnum, vinum og ættmennum í stjórnvaldinu og aðræna almenning (Kleptocracy and Nespotism) gegnum ofvaxin og hygld fyrirtæki sín og að það heldur fólki helst átthagabundnu og stéttaskiptu.

Allir vita að íhaldið hyglir hinum illgjörnu trúarbrögðum sem hafi heilaþvegið og dáleitt fólk um aldir og að íhaldið elskar hernaðar uppbyggingu og þann illgjarna iðnað sem því fylgir ásamt því að stuðla að ófriði víða um heim, en að öreigalýðurinn borgar alltaf brúsann.

Allir vita að konur geta ekki valið sjálfar eiginmenn undir íhaldinu og að þær geta ekki losað sig við óæskileg fóstur undir íhaldinu, að þær séu helst bundnar með streng við eldhúsið og ennfremur að ef kommúnisminn skaffi ekki vernd fyrir börn í formi leikskóla og barnaskóla, endi börn sem ómenntuð og illa uppalin í veröld aðráns, stéttaskiptingar og fátæktar.

Þetta þykir fólki augljóst enda hafa kennarar og blaðaritstjórar ásamt höfundum skemmtiefnis í sjónvarpi og kvikmyndahúsum kerfisbundið innprentað þessari niðurstöðu meira og minna frá byrjun síðustu aldar.

Þeir sem vilja ræða þetta til hlýtar hafa ekki orðfærið til þess. Framangreind þríarma aðferð hefur innprentað fólki sósíalískri heimssýn án þess að fólk taki eftir því og kerfisbundið fjarlægt – sem fyrr segir – getu fólks til að greina hvað er að gerast og takmarka kjark fólks til að mæla fram skoðun sína, því hún er umsvifalaust svert með misdjúpvitrum frösum (sem allir vita að eru réttir).

Þríforkur Poseidons (eða Ægis) hefur þá getu að sé honum stungið í jörðina, skekur hann hana með ægilegum jarðskjálftum og flóðbylgjum.

Heimspeki og sálfræði goðahyggjunnar (og einnig eingyðistrúarinnar) lítur á jarðskjálfta sem tákn um þegar undirstöður hins daglega og veraldlega lífs minnir á vissan fallvaltleika og minnir okkur á að stíga varlega til jarðar og huga vel að, hún skilgreinir einnig vatn, haf, rigningar og flóð sem tákn um hið frumspekilega sálarástand manns og náttúru.

Þegar Móse og Elía klufu hafið eða þegar Elía og Jesú gengu á því, þá var óbeint verið að minna á hvernig orðræða þeirra og hugmyndavinna gat bæði klofið sig í gegnum hugmyndahaf mannsins og tekið visst vald yfir því.

Auk þess sem það er gaman að trúa á kraftaverkin sjálf.

Framangreint er tekið fram sem tenging við fornar mýtur, til að benda á að þegar nútímamaðurinn missir getu sína til að sálgreina og menningarrýna sjálfan sig og ástand heimssýnanna í kringum sig, þá var það ekki tilviljun. Heimssýn sósíalismans var ekki aðeins búin að taka yfir huga fólks, heldur hefur hún með yfirveguðum hætti skorið úr vitundarástandi fólks getuna til að greina það og lýsa því.

Síðan gerist skemmtilegur snúningur: Orðræðan færist yfir á Stjörnustjórnmál. Allt byggist á fólki og því gildismati að ákveðnum einstaklingum fylgi hugarástand eða dulmögnun (mystical) kraftur. Sértu í fylgni við ákveðinn einstakling þá ertu í fylgni við hans heimsmynd (ekki heimssýn) og þá krafta sem það fyrirstillir.

Einn virtasti sósíalisti síðust aldar – Eleanor Roosevelt – lýsti því snilldarlega hvernig meirhluti fólks hugsar fyrst og fremst um fólk, annar stór hluti þess hugsar um viðburði og ástandslýsingu en agnarsmár hluti þess hugsar um hugmyndir og skilning. Hún lýsti þessu sem þrennu; Þriðjungur hugsar um fólk, þriðjungur um atburði og ástand og þriðjungur um hugmyndir.

Prússar hönnuðu menntakerfi sem síðar varð fyrirmynd að sósíalísku nútíma menntakerfi sem elur fólk upp frá barnæsku til háskólanáms.

Þeir notuðu samskonar viðmið en útskýrðu á annan hátt. Þeir litu svo á að 95% fólks stundaði störf á borð við framleiðslu, viðhald og iðn, að 4% stundaði fræðistörf og skjalavald (bureaucrat) en 1% stundaði stefnumótun og stjórnun.

Á þeim tíma sem prússar settu upp fyrrgreint sniðmát í menntun var fókusinn sá að viðhalda sess elítunnar, að byggja upp öflugt miðstýrt ríki (hvort sem það væri keisararíki eða forsetaríki) og að halda huga almennings uppteknum við það sem honum væri hollast að hugsa um.

Staðreyndin er sú að sósíalismi og íhald gera bæði þetta sama, eini munurinn á þeim kerfum sem þau byggja upp er hverjir séu í elítunni og hversu stór prósenta hver hópur sé. Ég hef oft leikið mér með regluna áttatíu-tuttugu í þessu samhengi.

Áttatíu-tuttugu reglan er oft notuð í viðskipta- og athafnalífinu – hún er auðvitað dulspekileg og ill mælanleg – en hún passar furðuvel við ýmsar aðstæður. Áttatíu prósent af innkomunni kemur frá tuttugu prósent af erifðinu, áttatíu prósent af erfiðinu skilar tuttugu prósent af innkomunni.

Það góða við þessa reglu er að þegar maður t.d. byggir upp nýtt fyrirtæki eða endurhannar innra starf félagshópa og fyrirtækja þá auðveldar hún manni að finna út hvar mesta sóunin er. Hún minnir mann jafnframt á að erfiðið sem skilar minnstu, kennir manni oft aðferðirnar sem síðar skila mestu.

Sé áttatíu-tuttugu reglan yfirfærð á staðhæfingu frú Roosevelt, má setja þetta þannig upp: Áttatíu prósent fólks hugsar um fólk og tuttugu prósent um atburði, ástand og hugmyndir. Áttatíu prósent af síðarnefnda hópnum hugsar um atburði og ástand en tuttugu um hugmyndir.

Sé þessi regla sett upp í einfaldri viðmiðun birtist hún svona fyrir hvern 100 manna hóp: 80 hugsar um fólk, 16 hugsar um viðburði og tölur, 4 hugsa um heimspekigreiningar.

Eftir að ég hóf að nota þetta módel og nota það samhliða prússneska módelinu, hef ég átt auðveldara með að sjá á hverjum tíma hvernig samræður samfélaganna og umræður þjóðfélaganna mótast. Jafnframt er auðveldara að sjá framvinduna í gegnum áratugina og jafnvel í gegnum aldirnar.

Tökum einfalt dæmi: Okkur er sagt frá því hvernig Franksa byltingin var hreyfiafl (Catalyst) sem kom á heimsumbyltingu sósíalismans og lýðræðishyggju, ásamt Bandarísku byltingunni. Þetta er að miklu leyti rétt en að jafn miklu leyti rangt.

Bandaríska byltingin var hreyfiafl lýðræðisumbóta, það er rétt, en hún byggðist á hreyfiafli sem átti sér stað í Englandi rúmlega öld fyrr og er í Engilsaxneskri heimssýn (ekki heimsmynd) nefnd Dýrðlega Byltingin (The glorious revolution) og þó Þríforkur Ægis tali ekki um það, þá lifir sá Atburður ríku lífi innan engilsaxneskrar menningarumræðu.

Þeir hinir sömu eru vel meðvitaðir um hreyfiafl engilsaxneskrar heimsmyndar og Ensk-kristilegrar heimssýnar (Anglican Christian Worldview) á lýðræðislega og akademíska þróun heimsmenningarinnar.

Franska byltingin (öfugt við þá Ensku) byggðist hins vegar á sósíalískum hugmyndum sem höfðu verið fáeina áratugi í þróun bæði á Þýskum og Frönskum menningarsvæðum í áratugi og var sér-Evrópsk. Þegar Parísarkommúnan var sett á laggirnar rúmlega kynslóð síðar, þá voru sömu hugmyndir, orðræður og skrif vel lifandi í hinum ýmsum borgarsamfélögum frá Normandy í vestri til Súdetalands í austri, frá Berlín í norðri til Bologna í suðri.

Í því módeli sem ég lýsti áðan, þá hefur almenningur ekki minnsta grun um þessa tvo hugmyndastrauma: Það er búið að ala á því hjá fólki að horfa á Fólkið með blöndu af Viðburðum og að þykja Hugmyndir fráhrindandi og flóknar, enda sér sósíalísta elítan um að matreiða hugmyndir og túlka atburði, og er fyrirfram búin að undirbúa fólk í sósíalistaskólum hvernig það taki við þeirri matreiðslu og túlkun.

Þegar ég segi við fólk að ég hafi áhuga á Þjóðveldinu, þá er það bara gamaldags. Þetta sama fólk lifir í Marxískum sósíalisma, sem er byggður á gamaldags og úreltum hugmyndum frá 1870 en veit það ekki.

Þetta fólk er með hugann fullan af frösum sem kommúnistar hafa komið inn hjá fólki allar götur síðan þá, eru löngu úreltar eða hafa fyrir löngu verið afsannaðar sem áróður og mistúlkun (lýgi).

Þeir hinir sömu myndu benda á að Das Kapital kom út 1867, að Parísarkommúnan var 1871 og að franska sósíalista byltingin hófst 1789 og því sé ártalið 1870 hrein rangtúlkun. Sem er enn ein sálfræði-aðferð Frankfurt skólans til að draga fólk út í hártogun (splitting hairs) um allskyns þvætting og orðhengilshátt sem hefur ekkert að gera með raunhæft gildismat.

Ehvaða skiptir engu máli hver stefna borgarinnar sé, meðan þú lifir góðu lífi innan hennar. Meðan hún verndar þig, þá máttu vera hlandforar vitleysingur meðan heilaþvegnir íbúar borgríkisins klappa.

Þetta sama fólk hefur ekki hugmynd um hvernig konungsríkin stóðu vörð um mun meira frelsi innan þeirra léna og borga sem stóðu að ríkjum þeirra en gert er í þjóðríkjunum sem Marteinn Lúter og Richelieu kardínáli komu á. Þau vita ekki að Westfalísku samningarnir hönnuðu heimsmynd sósíalískra þjóðríkja sem eyddu fyrrgreindu frelsi.

Skilningsskortur á þessari greiningu, hefur afmáð þjóðfélagshópa Evrópu og víðar í heiminum ásamt því að afbaka náttúrlega sýn fólks, og komið á almennri fyrringu.

Ég hef margreynt erlent fólk að því að séu því gefnar fimm mínútur til að svara spurningunni; Hvað eru margir þjóðflokkar í þínu ríki, þá byrjar það á Þjóðríkisþjóðinni en endar á þjóðflokkunum sem enn lifa góðu lífi undir hulunni en er neitað um orðfæri.

Hvar er málefnalega og vel ígrundaða málstofan sem greinir skoðanir og kenningar Marxískra fræðimanna og pólitískra kverúlanta og mælir út frá raunhæfum og mælanlegum gildum – eða gildismati – og setur niðurstöður sínar í einfalda og skýra frasa sem auðvelda fólki eins og vini mínum og þúsundþjalasmiðnum að takast hressilega á, áður en þeir klára úr kaffibollanum og ganga sáttir aftur til vinnu?

Hvernig smíðum við samfélög sem gæta að virðingu, festu, áræðni, djörfung og dug, annars vegar, eða samfélög samhljóms og svertunar, hærigrautum tilfinningagilda og yfirborðsmennsku hins vegar?

Er kommúnisminn úreltur eða er hann framtíðin? Í gegnum árin hef ég oft lesið kafla 11. í Opinberunarbók Jóhannesar, því þó ég hafi oft lesið hann, var merking hans mér óljós. Vissulega hafði ég lesið og heyrt útskýringar á kaflanum frá hinum og þessum kristilegu stefnum.

Það er eitt af gildum mýtna og andlegra rita, séu þau lesin með opnum huga og án þess að taka kreddu-túlkun kverúlantanna (bæði þeirra trúuðu og guðlausu) sem sem gilda niðurstöðu, þá ýta þær við þróun þroskaðrar frumspekilegrar hugsunar.

Bókstafstrúarfólk guðleysis og sósíalisma hafnar því hvernig frumspekin er hverfillinn sem skilgreinir manninn frá dýrum merkurinnar og skapar siðmenningu og djarfa hugsun. Niðurstaða þeirra er stöðnun hugans og ofurvald akademískrar rörsýnar og feitríkis skrifræðisins.

Níutíu prósent af öllum uppfinningum koma frá andlegu fólki. Tæplega sjötíu prósent Nóbels verðlauna hafa verið veitt andlegu fólki fyrir framfarahugsun í menningu og vísindum. Guðlausi sósíalistinn veit þetta en viðurkennir það ekki og það er enginn sem er opinberlega að svara honum. Hann sér ekki að það er munur á andlega sinnuðu fólki og trúuðu eða munur á trú og trúarbrögðum og sé honum bent á það, snýr hann orðræðunni á hvolf.

Hann sér ekki, né myndi viðurkenna, að opinská orðræða og lýðræði var skapað og er varðveitt af andlegu fólki.

Einn daginn las ég kafla 11. enn og aftur, og það rann upp fyrir mér ljós. Ef ég lít til baka, allt aftur til frönsku og bandarísku byltinganna, og bar saman heimsátök hugmyndanna allar götur síðan þá, lá túlkunin skýr fyrir hugskotssjónum:

Spámennirnir tveir í kafla 11. sem takast á um athygli og fylgni fjöldans, voru báðir sósíalistar. Annar þeirra var fasisti og hinn var marxisti. Þeir fengu báðir mikinn fjölda fólks með sér, þeir bárust á banaspjótum hvor við annan, báðir lágu þeir í valnum (í tiltekinn tíma) og báðir risu þeir á ný og hildarleikurinn hófst á ný.

Kafli 11. sagði ekki að þeir væru Spámenn Guðs, heldur Spámenn.

Við þurfum að muna að þegar Jóhannes skrifaði Opinberun sína niður, löngu áður en Bókstafstrúartúlkun yfirtók heiminn upp úr 1800, var spámaður tákn fyrir mann eða hugmyndafræði sem sprettur fram, oft á undan sinni samtíð, mælir eða útskýrir nýstárlega eða endurtúlkaða sýn og gerist að hreyfiafli jarðar og hafs.

Yfirleitt er merkingin táknræn, en stundum all veruleg. Enginn veit í rauninni eða getur sannað eða afsannað hvort Móse eða Daníel hafi raunverulega verið til, kannski var sagan um þá spádómur um eitthvað sem síðar myndi gerast eða tákn sem kenna mismunandi – og vitkandi – skilning á hverri kynslóð. Kannski ekki.

Þegar ég horfi á heimsátökin sem hófust eftir fæðingu sósíalismans 1790 (Frakkland 1789 eða Bandaríkin 1776) hvort heldur það voru fasistar eða kommúnistar, sé ég mestu slátranir sem mannkynið hefur nokkru sinni upplifað.

Þau fáu trúarbragðastríð sem mannkynið hefur att, reyndu iðulega að sniðganga slátrun og þeim lauk yfirleitt með samningum sem gættu gagnkvæmrar virðingar. Styrjaldir sósíalismans rústa ævinlega andstæðingnum og lýkur með heilaþvotti og lygum.

Sósíalistastríðin eru slátranir sem framdar voru með öllum tiltækum ráðum. Kerfisbundin morð á tugmilljónum almennra borgara með eldsprengjum, milljónir sveltar til dauða eða þvingaðar til búferlaflutninga, ýtt út á vígvöllinn eða smalað í dauðabúðir.

Bandamenn voru jafn sekir í þessum fræðum og Nasistar, og það er margsannað þó það sé ekki á vitorði almennings.

Marxískur sósíalismi leyfir ekki þá orðræðu. Roosevelt var sósíalisti og hann efldi marxískt kerfi í Bandaríkjunum. Stalín var yfirlýstur Marxisti. Churchill var sósíalisti sem snérist til Nýfrjálshyggju (sem er Mensheviskur Sósíalismi).

Allir leiðtogar bandamanna voru mis-yfirlýstir sósíalistar og allir byggðu þeir upp marxísk ríki. Við höfum hins vegar ekki orðræðuna til að skilgreina það og þeir fáu sem reyna það, láta oft glepjast af fasískum sósíalisma og andísemitísma sem er oftar barnalegur frekar en vitsmunalegur.

Þúsundþjalasmiðurinn hafði vinnustofu í húsi sem var í eign þriggja systkina. Systkinin stýrðu öflugu fyrirtæki sem faðir þeirra byggði upp. Við félagarnir leigðum af þeim skrifstofurými á mjög hóflegu verði. Allt starfsfólk þeirra bar þeim vel söguna og litu upp til þeirra.

Mín reynsla af bræðrunum tveim sem stýrðu fjölskyldufyrirtækinu var sú að þeir sýndu öðru fólki virðingu, tóku tillits til aðstæðna fólks hvort heldur það starfaði fyrir þá eða átti í viðskiptum við þá. Aldrei heyrðist í þeim eitt aukatekið neikvætt orð í garð annarra og þeir gættu þess í hvívetna að rekstur þeirra valtaði ekki yfir þá sem minna máttu sín.

Nær undantekningarlaust hefur reynsla mín í gegnum áratugina af valdamiklu og efnuðu fólki verið sú sem hér greinir. Þá sjaldan að ég hef séð samskonar fólk fara hamförum gegn fólki og samfélögum, hafa það verið sósíalískir efnamenn og/eða stjórnmálakverúlantar.

Staðreyndin er sú að kapítalismi er ekki hugmyndafræði. Fjármagn er afleiðing af athafnalífi samélaga og þjóðfélaga. Hægri fólk aðhyllist yfirleitt virðingu, yfirvegun og íhugun á verðmætu gildismati.

Sósíalistar hafa það á stefnu sinni að rífa niður framangreind tildi og ræna kapítalinu. Fátækt og hugmyndstjórnun er nær alltaf afleiðingin þar sem sósíalistar fá að ráða málum. Sósíalísk ríki koma á margföldum gjaldheimtum og ráns-skattheimtu, arðrán er það sem þeir trúa á og ástunda meðan þeir telja viðkvæmu fólki trú um að það séu kapítalistarnir.

Félagslegur jöfnuður er lyga-hugtak til að fela þetta fyrir fólki, kapítalistinn er kommúnistinn sjálfur.

Besta dæmið um fyrrgreinda hugmyndafátækt er þegar elítan byggir upp sósíalískt feitríki af því tagi sem er að kaffæra Evrópu og aðrar álfur þessa dagana og þegar hægri-flokkar innan feitríkis stuðla að slíku, þá eru þeir hægri-sósíalistar og þar með vinstra megin við miðjuna.

Síðan fá þeir sósíalíska nýfrjálshyggju til að uppnefna feitríkið sem djúpríki, sem er Freudísk sálfræði; Þú hefur ekki vald yfir eigin undirvitund! Fáir vita í dag að Freud útbjá sálfræði sína til að auðvelda sósíalískum sálfræðingum að heilaþvo fólk og hann á efri árum iðraðist þess.

Ég bið lesandann velvirðingar ef ég hef á einhvern hátt sært blygðunarsemi hans í þessari grein, sem upphaflega átti að vera helmingi styttri. Tilgangurinn var að færa rök fyrir nauðsyn einnar spurningar, án þess að svara henni: Er sósíalisminn úreltur og gamaldags?

Sagt er að þeir hafi skrifað undir samninginn undir hótun vopnavalds frá sendimanni konungs og kannski er það rétt. Íslensku embættismennirnir voru þó ekki einir á ferð, því ævinlega þegar lögsögumenn og goðar riðu til þings fylgdi þeim föruneyti lögspekinga og áhrifafólks – af báðum kynjum – rétt eins og gerist í dag.

Valdamiklu tignarfólki fylgir ævinlega föruneyti og sagan segir að föruneyti Danska aðmírálsins hafi haldið mikla veislu á Bessastöðum að afloknum Kópavogsfundinum fyrir föruneyti Lögsögumanna Íslenska Þjóðveldisins. Sú veisla fagnaði því að Þjóðveldið var með lagalegum gjörningi lagt niður sumarið 1662.

Sé það rétt að undirritun hafi gerst undir vopnavaldi eða með öðrum þvingunum veit ég ekki. Sé það hins vegar rétt, þá má búast við því að fyrirliðar Íslenska föruneytisins hefðu hugsanlega verið líflátnir þennan dag eða vikurnar á eftir, hefðu þeir hafnað erfðahollustunni.

Rétt eins og með aðra atburði mannkynssögunnar, má endalaust velta fyrir sér hvað hefði gerst ef einhver hefði gert eitt eða annað á annan veg. Einnig má endalaust velta fyrir sér hvaða gildi hitt og þetta hefur eða hvað sé Rétt eða Rangt samkvæmt einhverri heimspekitúlkun eða siðferðisboðskap.

Þegar Íslenskum börnum dagsins í dag er sagt frá Kópavogsfundinum í skóla, fær hann yfirleitt hálfa til hálfa aðra blaðsíðu í þurrlegum og leiðinlegum sögubókum, útskýrðum af launuðum kennurum sem oft kenna af meiri áhuga á vinnunni sinni en viðfangsefninu. Niðurstaðan er oft sú að barnið sem vex úr grasi verður borgari ríkis sem veit að einhverju leyti hvernig það varð til.

Sú saga verður í huganum þurrleg upptalning á einhverju sem fyrir löngu hefur glatað merkingu sinni.

Snúum dæminu við: Þegar lögsögumennirnir tveir riðu til Alþingis með hollustusamninginn, þá var ekkert vopnavald lengur sem fylgdi þeim og þingheimur samþykkti samruna Íslenska ríkisins inn í Danska konungsríkið svo til möglunarlaust.

Í það minnsta er aldrei sagt frá hvort einhverjar deilur voru á þingi, hvað var rætt þar, eða hvort eitthvað málþóf átti sér stað. Ekkert er minnst á hvort héruð ríkisins myndu sniðganga samninginn eins og gerðist 1315.

Þegar ég spurði skjalavörð hjá Þjóðskjalasafni Íslenska Lýðveldisins hvort hollustu-samningurinn væri til í skjalasafni ríkisins, þá spurði hann „hvaða hollustusamningur?“ Þegar ég útskýrði málið nánar, mundi hann eftir Kópavogsfundinum, viðurkenndi að þetta var skjalið sem lagði niður Þjóðveldið og innlimaði Ísland í Evrópskt ríki en efaðist um að skjalið væri til, þó til væru mörg skjöl frá þessum tíma sem send hefðu verið hingað heim eftir 1944.

Eftir bréfaskriftir við Danska Ríkisskjalasafnið fékk ég uppgefið að skjalið væri til þar, að það hefði númer og væri rekjanlegt, og að ég gæti fengið ljósrit af því ef ég mætti á staðinn. Ég man ekki hvort í boði var að sjá frumritið en ég hef ekki síðan þá átt heimangengt til að heimsækja Danmörku, ennþá.

Ekki vita margir af því í dag að Þjóðveldið og Norska konungsríkið gengu í ríkjabandalag sumarið 1264, þegar svonefndur „Gamli sáttmáli“ var samþykktur á Allsherjarþingi Þjóðveldis, eftir að hafa verið kynntur á Héraðsþingum hvarvetna um landið frá sumrinu 1262.

Fyrrgreindir sögukennarar segja börnum Lýðveldisins að Gamli sáttmáli hafi innlimað Íslenska Þjóðveldið í Norska ríkið og þar með vita allir að það sé þannig.

Í sýn þessa fólks var Kópavogsfundurinn ekkert sérstakur atburður, jú kannski eftirtektarverður, en ekkert sérstakur. Þetta fólk veit ekki að Gamli sáttmáli var ríkjabandalag tveggja fullvalda ríkja sem bæði deildu sama þjóðhöfðingja.

Kennarar og borgarar samtímans vita ekki að fimm áratugum síðar lá við að samningnum væri hafnað þegar konungur Noregs hóf að skipta út embættismönnum í héruðum Íslands. Þá var enn sterk meðvitund í landinu um hvað Þjóðveldið væri og hvernig það væri skipulagt; Allsherjarþing var stofnun sem samþætti ákvarðanir og lög 39 sjálfstæðra héraða landsins.

Þjóðveldisfólk var vel með á nótunum um heimsmyndir þess tíma, hvort heldur heima í héraði eða í Evrópu, margt fólk hérlendis var einnig vel meðvitað um að heimurinn væri stærri en þetta. Ennfremur var þetta fólk með á hreinu hvers vegna Þjóðveldið var stofnað og hvaða Heimssýn (þ. Weltanschauung) lægi að baki.

Íslensku héruðin 39 (þegar flest voru) leyfðu konum að skilja við menn sína, vera goðar og eignamenn (karlar og konur eru menn) og eignalaus vinnulýður (þá kallað þrælar) gátu rétt eins og konur sótt mál á héraðsþingum. Formið var misjafnt eftir þingum, oft þurfti þetta fólk að fá einhvern til að sækja mál fyrir sína hönd, en það var formsatriði.

Alþingi hafði stífara form; Þar þurfti nær alltaf (eftir mikilvægi sækjandans) að fá einhvern til að flytja mál fyrir sig.

Um þessar útfærslur og túlkanir má auðvitað deila. Grágás er til, rannsóknarvinna Jóns lærða er að miklu leyti til, Gamli sáttmáli er til og fræðirit á borð við „Goðorð og goðorðsmenn“ eftir Lúðvík Ingvarsson er til. Mikið hefur verið rætt og ritað um Gullöld Íslands eins og Jón J. Aðilds kallaði fyrstu aldir Þjóðveldis.

Margar heimildir og túlkanir eru til en niðurstaðan er alltaf sú sama. Þetta er gamalt, þetta hlýtur því að vera úrelt.

Hvaða máli skiptir það í dag hvað menn ræddu á Íslandi þegar Kvótakerfið var sett á (undir tveim sjálfstæðum sósíalískum stofnunum), þegar EES samningurinn var lögfestur eða hvaða deilur voru um Orkupakka 3? Hvað eru margir sem skilja hvað átt er við þegar ég uppnefni O3 sem K2 og vísa þá í hugtakið Kópavogsfundur 2?

Fimm áratugum eftir að Gamli sáttmáli var lögfestur hóf Noregskonungur að skipta út embættismönnum í héruðum á Íslandi. Kennarinn þinn sagði þér ekki að héruðin litu á sig sem sjálfstæð lögsagnarumdæmi sem hefðu af eigin vilja sagt sig í lög við Allsherjarþing Þjóðveldis, sem aftur var í ríkjabandalagi.

Borgarar þessara héraða litu ekki svo á að konungur hefði valdsumboð til að skipta út embættismönnum í þessum héruðum.

Þetta fólk þekkti lög sín, það sótti héraðsþing í maíbyrjun hvers árs og hlustaði á lög þess sögð fram og á hverju héraðsþingi var kosið um hverjir riðu með goða til Alþingis og þeir fylgdarmenn (eða þingmenn) hlustuðu á allsherjarlög framsögð þar. Þetta fólk vissi hvaða lagalega rétt það hafði og það hafði úrræði til að fylgja þeim eftir.

Á þeim tíma var löglegt í Þjóðveldi að þú gast sem borgari flutt atkvæði þitt (til að velja Alþingismann) á milli héraða og þar með skattheimtu þína. Líkaði þér ekki hvernig goði og embættismenn hans færu með málefni héraðs, eða mæltu á Alþingi, gastu flutt atkvæði þitt og skattgreiðslu til annars héraðs og þar valið annan Alþingismann.

Með þessari aðferð var hægt að þvinga goðann til hlýðni. Í stað þess að safna verðlausum undirskriftum til að afhenda konungi eða forseta, gastu neytt héraðið til hlýðni.

Á fyrstu tveim áratugum fjórtándu aldar, á milli 1305 og 1325 sniðgengu menn bæði skattheimtu í héraði, svo og að kjósa Alþingismenn og þar með sniðgengu þeir Alþingi. Noregskonungur var beygður til hlýðni við Íslenska ríkið.

Þetta snérist aldrei um hvort Norska ríkið væri að skipta út embættismönnum, því konungur var einnig að skipta út embættismönnum í Noregi á sama tíma til að treysta tilskipanavöld sín. Hann var að gera nákvæmlega það sama og Haraldur Hárfagri hafði gert á sínum tíma, þegar hann með vopnavaldi þvingaði héruð Noregs undir konungsvald sitt.

Borgarar Gulaþings höfnuðu því og sigldu til Íslands, Færeyja, Suðureyja, Hellulands og Írlands.

Íslendingar árið 1315 vissu hvað þetta merkti en þingheimur sumarið 1662 var búinn að gleyma þessu, eða hafði á fjórum öldum frá 1264 gleymt hvaða styrkur felst í að þekkja sögu sína, hugtök sín, og að geta útskýrt heimssýn sína.

Þegar ég ræði við fólk um sýn Þjóðveldis þá svarar fólk svo til án undantekningar; „Svo þú vilt snúa aftur í eitthvað gamaldags?“ Rétt eins og góður maður sagði við mig nýlega þegar við ræddum EES samninginn; „Svo þú vilt snúa aftur til 1994?“

Þetta fólk veit vel hvað það syngur. Hver vill snúa aftur til sjálfsákvörðunar, sjálfstæðis, upplýsingar og virðingar? Hvað þá að ræða og útskýra sterk hugtök? Það er hvort eð er væntanleg útsala í Edinborg og Brussel á gallabuxum og skjásímum.

Stór hluti af lögum Íslenska Lýðveldisins frá 1944 er saminn í Brussel og tekin upp á Ríkisþingi þess svo til sjálfkrafa og án umræðu. Við höfum ekkert vald yfir þessu ferli.

Nigel Farage, Breskur stjórnmálamaður sem árum saman hefur verið þingmaður Bretlands á Evrópuþinginu, hefur margsannað að þingmenn stakra ríkja hafa nær engin áhrif á lagasamningu Evrópusambandsins, heldur eru það sjálfstæðar stofnanir þess, pólitískar nefndir og Lobbyistar sem það gera.

Þingið setur þau en semur þau ekki. Nær alltaf er sama ferli viðhaft eða sambærilegt því sem viðhaft var í útópíu kommúnismans, Sovétríkjunum.

Það er ekki að ástæðulausu að kverúlantar um alla Evrópu uppnefna Evrópusambandið sem Evrópu-Sovét. Enginn ræðir um hvort kommúnisminn sé úreltur eða hvort ráðstjórnar kerfi þess sé gamaldags eða hafi afsannað gildi sitt. Enginn greinir í dag hvernig sósíalískur Trotskýismi hefur tekið yfir sósíalíska hugsun vesturlanda. Fáir vita hvað átt er við með þessari staðhæfingu.

Fáir Íslendingar samtímans átta sig á hvernig Sósíalismi síðustu áratuga hefur smámsaman kvarnað úr löggjafarvaldi lýðveldanna og fært vald ríkjanna yfir til sjálfsstæðra stofnana. Oft hafa þessar stofnanir gríðarmikið vald til að setja sektir og jafnvel að banna rekstur í efnahagslífinu og oft hafa þær meira úrskurðarvald heldur en dómsstólar.

Sama hugmyndafræði liggur að baki þverþjóðlegra eða yfirþjóðlegra stofnana sem hafa sambærileg völd, til að sekta, ráðdeildast og dæma. Yfir þessum stofnunum hafa löggjafarþingin og dómsstólar lítið sem ekkert vald og nær útilokað er að breyta þeim eftirá.

Á síðustu árum hafa slíkar stofnanir, bæði innlendar og þverþjóðlegar, vaxið, dafnað og farið fjölgandi án þess að nokkur nútíma neytandi átti sig á. Fáir taka eftir virkri umræðu í enskumælandi heiminum beggja vegna Atlantshafsins þar sem rætt er um hvort og þá hvernig megi sporna við þessu.

Fyrir þá sem hafa áhuga á samsæriskenningum, er áhugavert að nýlega setti ég mig inn í stjórnartíð og fall Richard Nixon Bandaríkjaforseta. Hann vann ötullega í að færa miðstjórnarvald ráðstjórnar-stofnana í Washington, aftur heim til Bandarísku ríkjanna (eða fylkjanna) og að hreinsa til í sósíalismanum.

Nýlega var gefið út sagnfræðirit í Bandaríkjunum þar sem rannsakað var hvernig Watergate hneykslinu var beinlínis komið á af sósíalískum andstæðingum hans og stjórnarskrá Bandaríkjanna brotin til að gera Nixon að glæponi í augum fólks þá og síðar. Ég nefni þetta hér sem innskot til gamans, fyrir áhugasama grúskara.

Valdssvið og tilvera stofnana af því tagi sem hér er bent á, felur sig í hugmyndum á borð við „allir vita að er rétt“ og „við eigum ekki að hverfa til gamaldags hugmynda.“

Fáir velta fyrir sér, nema örfáir heimspekingar og nokkrir samsæragreinendur hvaða hugmyndir og gildi þetta kunna að vera, enn færri sjá hvernig þjóðfélagsverkfræðingar spila á tilfinningasemi og tálsýnir fjöldans til að móta hvað sé rétt og hvað sé gamaldags eða úrelt.

EES samningurinn er – samkvæmt bæði Stjórnarskrá og Almennum hegningarlögum Íslenska Lýðveldisins frá 1944 – landráðasamningur og allir sem stóðu að setningu hans og allir sem standa að framkvæmd hans eru landráðamenn. Eða hvað?

Stjórnarskrá Íslenska lýðveldisins frá 1944, grein 21. segir:

„Forseti lýðveldisins gerir samninga við önnur ríki. Þó getur hann enga slíka samninga gert, ef þeir hafa í sér fólgið afsal eða kvaðir á landi eða landhelgi eða ef þeir horfa til breytinga á stjórnarhögum ríkisins, nema samþykki Alþingis komi til.“

Glöggur lesandi veitir því vafalaust athygli að grein 21. er merkingarlaus, eins og tilvist EES samningsins staðfestir. Ekki má afsala sjálfstæðinu nema Quislingar á Alþingi haldi Kópavogsfund.

Almenn hegningarlög, grein 86. segir:

„Hver, sem sekur gerist um verknað, sem miðar að því, að reynt verði með ofbeldi, hótun um ofbeldi, annarri nauðung eða svikum að ráða íslenska ríkið eða hluta þess undir erlend yfirráð, eða að ráða annars einhvern hluta ríkisins undan forræði þess, skal sæta fangelsi ekki skemur en 4 ár eða ævilangt.“

Sturla Jónsson sannaði fyrir Íslensku þjóðinni sumarið 2016 að forsetar Íslenska lýðveldisins hafa allir brotið stjórnarskrána þegar þeir hafa framselt vald sitt til stjórnarmyndunar til stjórnmálamanna á Alþingi. Þjóðin hafnaði þeirri túlkun og valdi þess í stað hefðina.

Stjórnarskrá Endurreist Þjóðveldis frá 2013 er afdráttarlaus um sjálfstæði Þjóðveldisins.

Þar er enginn orðhengilsháttur sem í orði kveðnu neitar að afsala sér sjálfstæði sínu nema Alþingi ákveði annað. Enginn borgari Þjóðveldis getur tekið virkan þátt í sjálfsstæðum Héraðsþingum án þess að vera meðvitaður um lagalegt gildi stjórnarskrárinnar eða þeirrar heimssýnar sem Þjóðveldið hvílir á.

Borgarinn er ekki skyldugur til þessa, það er hins vegar óhjákvæmilegt að taka þátt í gildismótun Þjóðveldis án þess að setja sig inn í hver þau eru og hvers vegna. Hann hafnar ekki einhverju bara vegna þess að allir vita eitthvað eða vegna þess að einhver stimpill með orðinu úrelt eða gamaldags er settur á það.

Er EES samningurinn landráð eða þjóðgarðar UNESCO hérlendis? Alþingi sagði að svo væri ekki. Mótmælendur O3 sögðu að sjálfstæð stofnun í Brussel ætti ekki að hafa vald yfir landinu en Alþingi sagði að það væri alltílagi enda væri það hluti af EES og að allir vissu að við værum að græða á EES.

Hvar er málefnalega umræðan um það hvort Íslenska þjóðin sé að græða á EES? Hvar er greiningin á því, hvar eru hugtökin; Ennfremur, hvar er skilningur þjóðarinnar á því hvernig hún varð til og úr hvaða gildum? Fæddist hún í skrifum Jóns Sigurðssonar þann 17. júní 1851 eða á Allsherjarþingi við sumarsólstöður 930?

Loka punktur; Haraldur Hárfagri sameinaði ekki Noreg, því Noregur var þegar sameinaður undir konungsvald á þeim tíma.

Rétt eins og sumarið 1662 eins og 874, snérist deilan ekki um það hvort ríkið hefði konung eða ekki, heldur hvort hann mætti sameina héruðin í krafti valdboðs – hvort sem það væri gert með því að skipta út embættismönnum eða hóta vopnum – heldur hverjir ættu að kjósa konung ríkisins og með hvaða hætti hann væri valinn.

Fram undir 1700 var það hefð á öllum Norðlægum menningarsvæðum í kringum Eystrasalt, að konungar voru kosnir af goðum og lögsögumönnum héraða. Konungsvaldið var ekki álitið erfðavald heldur menningarvald sem reis upp frá samræðum fólks um heimssýn og hvernig hún túlkaðist í raunveruleikanum.

Frá níundu öld eftir Krist og fram á sautjándu öld voru allar elítur í Evrópu dauðhræddar við hina Íslensku hugsun, því á meðan öll Evrópa var undir valdi sívaxandi lénsvalds og erfðavalds, ásamt tilheyrandi stéttaskiptingu, var Ísland mótað af heimssýn þar sem stefna ríkisins var sett af alþýðunni sjálfri.

Stéttaskipting var hér í lágmarki, fólk setti sig inn í hugtök og málefni, þekkti rætur sínar og eigin sjálfsvirðingu og þorði að skáka fyrirmönnum með öflugu orðfæri. Við menntuðum fólk hér heima – þó ekki sé talað hátt um það í dag – og við sendum fólk erlendis til mennta.

Fólkið okkar ferðaðist um heiminn og stórir hópar fólks í Evrópu vissu hversu hættuleg við vorum þeirra eigin ástandi (e. State).

Sumarið 1662 tókst erlendu áhrifavaldi loksins að kæfa hina Íslensku heimssýn og ýmsum þjóðfélagsverkfræðingum tókst að endurmóta Íslenska hugsun. Hún var þó endurreist sumarið 2013. Síðan á Kópavogsfundi 1 hafa margir kallað sig Íslendinga en fáir verið það í raun, frá Kópavogsfundi 2 er það fullsannað.

Þess vegna segi ég stundum, ég er ekki Íslendingur, ég er Herúli.

Að vinna með hugmyndir og sköpun er minn styrkur, þar finn ég mig, og þar hafa margir í gegnum áratugina fengið af að njóta.

Árin sem ég gekk hús úr húsi með Biblíuna, styrkti ég trú margra. Árin sem ég stýrði leitarhundaþjálfun hjá Hundasport.is hafði ég hvetjandi áhrif á marga tvífætta og ferfætta.

Þau ár sem ég kenndi á tölvur aðstoðaði ég marga við að yfirstíga tölvufælni og tugir fólks vinna skrifstofustörf og jafnvel við forritun og vefsíðugerð, sem bein afleiðing af því starfi.

Þau ár sem ég hef verið að vinna að framgangi Eingyðistrúarinnar, Þjóveldisins og Ferli hins jákvæða vilja, hef ég snert marga, hérlendis sem erlendis, og styrkt til að feta þann þrönga og hlykkjótta veg sem það er að vera lifandi mannvera með fullt vald yfir eigin huga og drífandi andlega tilveru.

Með öðrum orðum; Ég er heimspekingur sem vinn best sem einherji og þannig hef ég lifað síðasta áratuginn, sáttur við Guð, dýr og menn, í þessari röð. Það tók mig fjóra áratugi að finna og sætta mig við hver ég er og hvernig ég vinn tilveru okkar sem best gagn. Eins og heimsfrægt er orðið.

Framansagt er ritað eingöngu til að áminna lesandann um að þó grein þessi sé um „Íslenska Íhaldsflokkinn“ þá ætla ég ekki að stofna hann og þó hann verði að veruleika og þó ég muni styðja hann, þá verð ég ekki áberandi þar.

Hins vegar sýnist mér að fáir þori að ríða á vaðið og ræða þessa viðkvæmu og djörfu hugmynd.

Haustið 2017 þegar stjórn Sjálfstæðisflokks og Vinstri-Grænna var stofnuð (ásamt Framsóknarflokknum) var mörgum ljóst að engin hægri stefna var lengur til á vettvangi Íslenskra stjórnmála. Enn færri var ljóst að orðfærið til að ræða það og skilgreina var einnig horfin.

Ég gerði stundum grín að því í myndskeiðum mínum frá 2017 til 2018 að Sjálfstæðisflokkurinn væri orðinn Menshevika flokkur en ég tók fljótt eftir því að mjög fáir samtímamanna vita hvað hugtakið Mensheviki táknar; Á fyrstu árum Sovétríkjanna sálugu var öflug barátta innan þeirra um völdin, var sú barátta háð á milli vinstri arms og hægri arms Rússneska Kommúnistaflokkins, Bolshevika og Menshevika.

Í aðal atriðum vildu Bolshevikar þróa kommúnistaríki þar sem borgarinn væri á borgaralaunum, að sjálfstæðar stofnanir og nefndir höguðum stefnumálum ríkisins, og stýrðu bæði félagslegum og efnahagslegum farvegi þess, og ættu það. Menshevikar vildu að héruð ríkisins hefðu takmarkað sjálfstæði og að borgarar hefðu meira svigrúm bæði félagslega og efnahagslega, og að ríkið ætti það aðeins að hluta.

Fáum er ljóst að Menshevismi er í rauninni öflugt Sósíal-Demókrat og að nær allir flokkar vesturlanda dagsins í dag eru einskonar form af Menshevisma.

Að fólk sem hugar að stjórnmálum viti þetta ekki né heldur hvernig sósíalismi er skilgreindur sem hugtak til að móta tilvistarrríki, hvaðan það kemur og hver sé stefna þess, er ein ástæða þess að ég nefndi hér framar að orðfæri til að skilgreina og þar af leiðandi skilja hugtök dagsins í dag, hefur rýrnað. Sem dæmi má nefna að Fasismi (sem einnig þekkist sem Nasismi og Falangismi) er Þjóðernissinnaður Mensheviskur Sósíalismi.

Fáir eru færir um það í dag að ræða hvað fasismi er, enda þora því fáir sakir stríðsglæpa Nasista í síðari heimsstyrjöldinni og vegna djöflun (Demonism) á Adolf Hitler, öðrum frægasta fasista allra tíma. Sem er aftur annað einkenni á þeirri hugarrýrð sem áður er nefnd.

Ef nútímamenning ræddi hispurslaust um stríðsglæpi Bandamanna í síðari heimsstyrjöld og vægðarlausan heilaþvott á heilum þjóðum (Japana, Þjóðverja, Ítala og fleiri) næstu tvo áratugina á eftir, yrði öllum erfingjum þeirra hafnað í dag. Staðreyndin er sú að þeir sem upplýsa um stríðsglæpi bandamanna fá ekki greinar birtar neinsstaðar.

Áður en lesandinn missir sig; Framangreint er ekki til að draga neitt dám af Fasistum, heldur að rökstyðja þá fullyrðingu að við höfum misst vitið, við höfum ekki lengur vald yfir eigin huga til að greina hugtök og skilja merkingu þeirra né afleiðingar.

Þegar Sigmundur Davíð Gunnlaugsson stofnaði Miðjuflokkinn, gegn miklu andstreymi, hóf hann endurreisnarstarf á vettvangi Íslenskra stjórnmála.

Fáum dylst hversu málefnalega vinnu Miðjuflokkurinn hefur unnið síðustu misseri undir forystu Sigmundar Davíðs og hefur hann áunnið sér virðingu meðal landsmanna sem fáum Íslenskum stjórnmálamönnum hefur tekist, gegn gríðarlegu andstreymi vel skipulagðrar áróðursherferðar sem staðið hefur yfir árum saman.

Íhugulum hefur heldur ekki dylst að eftir liggur rjúkandi rúst á vettvangi svokallaðra vinstri og hægri arma stjórnmálanna. Fáir treysta í dag loforðum VG, eftir að Samfylkingin klofnaði og sameinaðist aftur er allur vindur úr þeim. Kúluflokkur Þorgerðar er eitthvað sem enginn hlustar á. Allt saman Sósíal-Demókratískar hringavitleysur þar sem fylgið er eingöngu bundið við persónufylgi og eina eða tvær meginstefnur án raunverulegra málefna eða skilvirkrar vel hugtakagreindrar orðræðu.

Miðjuflokkurinn er Sósíal-Demókratískur flokkur sem viljandi skilgreinir sig þannig. Flokkurinn hefur hins vegar sannað sig sem eini hægri-flokkur ársins 2019 og þar með að Sjálfstæðisflokkurinn er vinstra megin við miðjuna. Hægri armur stjórnmálanna er því tómur; Svört eyðimörk eins og Sprengisandur, þar sem sjaldan heyrist hljóð.

Á vissan hátt eru Íslensk stjórnmál í dag eins og fyrstu og annarrar deildar fótbolti, þar sem fólk heldur með uppáhalds fótboltastjörnunum og heldur sig við hverfisliðið, þar sem allflestir tuða látlaust um sömu leikflétturnar árum saman án þess nokkru sinni að átta sig á að þjálfararnir eyða megninu af starfsævi sinni í teboðum í útlöndum.

Hverjir eru að ræða þessa dagana, haustið 2019, væntanlegt fjárlagafrumvarp Sjálfstæðisflokksins, þar sem því er lofað að næstu tvö árin muni verða örlitlar skattalækkanir í flóknum þrepum hér og þar í Íslenska Sovétinu. Eins og nammimoli handa óþekkum krakka sem lét til leiðast að setjast í stólinn hjá tannlækninum sem í þetta sinn hét Orkupakki 3 en væri réttnefndur Kópavogsfundur 2.

Tökum smá snúning á hugmyndafátæktinni.  Allt umfram tíund, er rán. Það er öllu einfaldara.

Rétt eins og með O3; K2 er einfalt og auðveldlega útskýrt: Sjálfstæð stofnun í Brussel, sem ekki einu sinni þarf að hlýða eigin þingi, fær alræðisvald yfir Íslensku efnahagslífi, ásamt bankaráði Brusselsbankans (sem hefur hugsanlega fjarstýrt Seðlabanka Íslands í áratug).

Hversu margir átta sig á að Persónuverndarreglugerðin og Jafnlaunavottunin var Marxísk leikflétta og að hluta til frá Sovéska Brussel og Sovéska UNESCO? Hversu margir Íslendingar vita í dag að önnur þessara stofnana ræður í dag yfir 60% Íslands?

Tökum annað dæmi. Nýlega kom Mike Pence, varaforseti Bandaríkjanna, í opinbera heimsókn til Íslands. Ellefu sósíalískir grasrótarhópar mótmæltu heimsókninni og þar á meðal voru tvö félög kynbrenglaðra, annars vegar Samtökin 78 og hins vegar félag transfólks. Ég vissi ekki að það væri samnefnari hinseginfólks að vera vinstri sinnaðir sósíalistar? Ef ég væri hinsegin hægrimaður, væri ég þá kynvís, kynbeinn, Straight, eða eitthvað annað?

Ég setti orðið kynbrenglun hér inn viljandi; Því menntakerfi og fjölmiðlakerfi sósíalísmans er búið að banna okkur að nota svona orð.

Mike Pence er mótmælt því fólk heldur því fram að hann sé á móti kynbrengluðu fólki, þegar staðreyndin er þveröfug (eða hinsegin). Hann er á móti því að mennta- og fréttakerfi sósíalismans séu notuð til að kynbrengla viðkvæmar sálir sem eru óvissar með sjálfar sig eða að fólk sé viljandi heilaþvegið um ýmsar hugmyndir á grundvelli innihaldslausra slagara. Enginn þessara hópa mótmælti því þegar Duterte forseti Filippseyja lýsti því yfir að hann hefði verið kynbrenglaður á yngri árum en hætt því þegar hann þroskaðist.

Milljónir fólks um allan heim hafa kvartað sáran yfir því síðustu ár hvernig annars vegar er búið að brengla tungumálið þannig að sumt er ekki lengur hægt að segja, að hin og þessi hugtök hafi glatað merkingu sinni og snúist upp í andhverfu sína og að lokum hvernig pólitísk rétthugsun hefur gert okkur öll að ritskoðurum og þannig gelt samræður okkar og vitsmunalíf.

Hægri sinnað fólk sér þetta vel að mestu leyti en þegar hægri flokkarnir hafa látið undan þrýstingi sósíal-demókratsins og látið teyma sig yfir miðlínuna, oft óvitandi og stundum af flugusveinum, þá missum við getuna til að greina hlutina og ræða þá.

Á meðan á ritun þessarar greinar stóð, kíkti ég rétt aðeins á Facebook og sá þar umræðuþráð hjá einum hægri-manni sem ég fylgist oft með. Maður sem hefur margar skoðanir sem samrýmast mínum og aðrar sem mér hugnast lítt. Hann vill helst gera Ísland að fylki í Bandarísku-Ísrael, á sama tíma og hann vill hafa það sjálfstætt og hægri sinnað.

Hann um það, en kannski er hann einmitt barn þeirrar menningar sem ég er að lýsa hér að framan. Ef hann les þessa grein, vil ég að hann viti að ég ber virðingu fyrir honum og umræðum hans.

Í téðum þráð var því varpað fram að við Íslendingar þyrftum erlenda fjárfestingu og að slíkt væri nauðsynlegt fyrir heilbrigð og sjálfstæð ríki. Ég sá fleiri hægri-menn taka undir með þessari flugu-athugasemd sem er algjör þvættingur og í rauninni þveröfugt. Það er auðvelt að sanna að erlend fjárfesting drepur niður sjálfstæð ríki og breytir þeim í Sovét.

Ég áminni enn á ný; Við erum alin upp af heilaþvottakerfi sem hefur fjarlægt greiningagetu okkar og skilning á sögurýni okkar sjálfra hvað þá alþjóðasögu og framvindu alþjóða mála. Árið 1929 skall á heimskreppa rétt eins og haustið 2008, í báðum tilfellum má rekja ástæður þessara kreppa til sósíalískra samsæra.

Hvort um samsæri var að ræða eða ekki, þá er það staðreynd að næstu tvo áratugina, frá 1929 til 1949 tókst aðeins fjórum ríkjum að rísa upp úr kreppunni án þess að nota hernað til þess og án erlendra fjárfestinga eða þáttöku í alþjóðabönkum. Þrjú þeirra voru Fasísk og eitt þeirra Marxískt.

Ekkert sósíal-demókratískt ríki náði þessum árangri án þess að ræsa hervélar.

Við erum alin upp af skólakerfi þar sem flestir kennarar og námsgögn er sósíal-demókrat. Mest allt afþreyingarefni sem við horfum á, Bandarískt, Breskt og Danskt, er einnig sósíal-demókrat. Nær öll fréttamiðlun – jafnvel sú sem þykist vera hægri sinnuð – er samsett úr mismunandi blöndu af sósíal-demókrat.

Hvernig á einstaklingur sem er alinn upp af sósíal-demókrat að vita hvað sé það ekki, þegar uppeldi hans er ekki af einum flokki eins og gert var í Sovét heldur mörgum blöndum af Menshevika og Bolshevika flokkum sem allir í grunninn stefna að heimsríki kommúnismans?

Hversu margir nútímamenn vita í dag að Karl Marx leit á sósíal-demókrat sem aðferðina til að ýta hægri-stefnum úr vitund fólks og smámsaman koma á heimskommúnisma?

Hversu margir vita að hugmyndasmiðir og heimspekingar Frankfurt skólans einbeittu sér að því í áratugi að þróa aðferðina og að við búum í dag við það hugmynda-ástand sem þeir ætluðu sér að þróa með Marxíska heimsspeki sem fyrirmynd?

Erlendis er mikið um umræður í þessa átt, ég viðurkenni fúslega að fyrir áratug sá ég ekki þessa hluti en fór smámsaman að átta mig á myndinni eftir margra ára grúsk í mismunandi hugmyndastraumum erlendis frá, endalausri rýni í alls kyns fræði og ísköldum samanburði við heimspeki liðinna alda og framrás menningar eins og hún er þekkt bæði í opinberri sögurýni og jaðarrýni.

Á sama tíma hef ég smámsaman komist að raun um að við Íslendingar, sem í sex aldir vorum útverðir framþróunar í Evrópu, við vitum ekki hvernig við höfum verið heilaþvegin og vitum ekki einu sinni að um langa tíð skalf öll Evrópa af ótta við hugmyndasmíði okkar og að erlend áhrif einbeittu sér að því að kveða hana í kútinn og tókst það með tveim atburðum, 1663 og 1810.

Sósíalisminn hefur alið þig upp beinlínis til að vera ófær um skilning á þessari hugsun. Niðurstaða greinar minnar er sú sama og ég lýsti yfir í upphafi hennar. Ég átta mig á að hugsun mín er of djúp og tær til að geta tekið í handbremsuna áður en Íslenskt ástand (State) hendir sér fram af hengiflugi lágkúrunnar.

Ég átta mig einnig á því að af þeim fáu sem nenna að lesa þessa löngu grein, eru líklega enn færri sem skilja hugtökin og greininguna.

Ennfremur sé ég eftir að hafa varpað athugasemdum um stofnun nýs hægriflokks. hér og þar í samræðuþráðum hægri-manna sem ég ber virðingu fyrir (samanber framanefnt) því mér sýnist að þeir ætli sér að eyða næstu misserum að grenja (eins og sósíalísk börn) yfir lágkúru Sovéskaflokksins – áður Sjálfstæðisflokksins – frekar en að stofna samræðuhóp á netinu þar sem hægt er að hefja vitræna samræðu um hvað Hægri stefna sé eða hvernig megi stuðla að endurheimt móðurmálsins okkar, sem áður skók Evrópu.

Að endingu langar mig að benda á sex punkta: Nigel Farage, Donald Trump, Fimm stjörnu hreyfingin á Ítalíu, Marie le Pen, Putin og Erdogan.

Aðferðir þessa fólks og tengdra hópa sýna að það er að komast hreyfing á þann heilaþvott sem síðustu átta áratugi hefur umbreytt samfélögum heimsbyggðarinnar í Sovét að öllu leyti nema nafninu einu.

Taktu eftir hvernig sósíalíska menntakerfið og fjölmiðlun hefur tekist að gera þessi nöfn að einhverju neikvæðu í huga þínum, án þess að færa heildstæð rök fyrir því. Ennfremur taktu eftir því hvernig orðið Íhaldsflokkur er sjálfkrafa neikvæður í huga þér og að þú hefur ekkert orðfæri til að svara áróðri Marxísmans.

Eitt dæmi um einfalt orðfæri: Þegar Marx benti á Kapítal og kallaði það Kapítalisma, þá skildi enginn að ismi er hugmyndafræði og það er ekki til sérstök heimssýn eða hugmyndafræði um fjármagn. Hann ætlaði hins vegar að stofna hreyfingu sem myndi ræna kapítali heimsins og honum tókst það 2008. Þeir einu sem hafa byggt hugmyndafræði í kringum fjármagn, eru kommúnistarnir sjálfir.

Einu sinni var hugsun okkar Íslendinga meira en þúsund árum á undan heimsbyggðinni, nú erum við að bisast við nítjándu aldar hugmyndir á meðan aðrar þjóðir eru að spýta í lófana.