Við tökum í raun vald yfir þeim; því sá sem leiðir okkur beitir óhjákvæmilega þeim refsivendi sem hann óttast sjálfur.

Ef sá vöndur er þér merkingarlaus, því þú hefur vald yfir afstöðu þinni, þá brýturðu vald hans á bak aftur og þar með sigrar þú heiminn.

Þetta er hvergi kennt í samfélagi myrkurs; að þú hafir vald yfir huga þínum og afstöðu.

Hins vegar er mikið hlúð að tilfinningasemi og skoðunum, sem hvorutveggja er stormur í klósettskál. Stundum þarf að kúka upp í vindinn, af ákveðni og festu.

Það kemur í hugann eitt sem ég mætti minna oftar á, að lýðurinn sjálfur er sá siðlausi.

Elítan sem heldur huga skrílsins uppteknum í spunum og dáleiðslu heldur því fram – og notar hálfguð sinn vísindin sem enginn má efast um – að hinn siðlausi sé sá sem ekki hafi samkennd með öðru fólki, og bendir á ýmis dæmi og jafnvel káragen máli sínu til stuðnings.

Sannleikurinn er sá að hinn siðblindi (eða samkenndarlausi) sé laus við tilfinningasemi sem hægt sé að meðhöndla með dáleiðslu og spunaþvættingi. Taktu eftir hvernig elítan stýrir tilfinningalegri afstöðu fólks í gegnum fyrirsagnir, fréttablekkingar og aðra hugarstorma.

Taktu því næst eftir því hvernig hatursáróður er ólöglegur víða í heimi lýgvelda og tengdu það saman við lagabundinn eignarétt. Því hatursáróður er verkfæri elítunnar og vei þeim sem gæti notað það tól á annan hátt en hún er að móta.

Þetta tengist vilja; því sá sem er ekki háður melódramatískri afstöðu, er sá sem mótar vilja sinn.

Þegar sá aðili tekur þá ákvörðun að breyta skoðun sinni í afstöðu, og notar reynslumótlæti til að meitla þessa afstöðu; þá mótar hann vilja og tekur vald yfir sjálfum sér og heiminum.

Enginn getur stjórnað slíkum huga né hjarta nema eigandinn og slíkt er eitur í beinum elítunnar. Snákurinn er því ekki djöfullinn eins og prestarnir ljúga í þig, heldur þinn eigin vilji. Því eitrið bítur á elítuna en ekki þig.

Taktu eftir því að þeir hafa aldrei útskýrt hvaða guð gekk um í paradís og rabbaði við andlegan forföður okkar. Kannski var sú guðlega vera bara hátt settur ljósengill og kannski var snákurinn að vara við uppreisn hans.

Mundu að öll hugarkerfi eru verkfæri Satans og föllnu englanna hans, hvort sem þau eru yfirskilvitleg eða verlaldleg, ætluð til að múlbinda sál þína.

Byltingar hafa hins vegar eyðilagt helling fyrir fullt af fólki og sjaldan neinum verið til góðs ef nokkru sinni. Í öllum tilfellum situr almúginn eftir með dáleitt ennið og bíður þess að Jesú afmái ábyrgð þess á syndum sínum sem aðallega eru sinnuleysi, afstöðuleysi og forpúkun.

Kærleikur er ekki „elska alla þjóna öllum“ heldur byggist á grjótharðri afstöðu. Satyagraha er hugtak sem Gandhi notaði yfir þetta sama.

Afstaðan felst í að neita ofbeldisseggjum um að stjórna sér, og stundum krefst það þess að taka við höggum, falla, og standa upp aftur. Enginn ofbeldismaður hefur þann styrk að geta horfst til lengdar í augu þess sem hann ræðst gegn, því sá sem stendur fastur fyrir og veit hvað hann stendur fyrir er ætíð tífalt til hundrað fallt sterkari.

Afstaða kærleikans felst einnig í sannleiksást; sá sem iðkar kærleika leitast eftir að sjálfmennta sig og fræða aðra, og þannig myndast samfélag og það er eina leiðin til að virkja sombíaskrílinn og vekja til dáða, og þá meina ég til þeirra dáða að standa fyrir eitthvað annað en neysluviðmið og ábyrgðarleysi.

Þetta er meirihluti þess sem StóriJ var að kenna og fólk skildi hann þangað til Konstantín breytti honum í skurðgoðið Míþras. Til gamans skeyti ég inn fyrirlestri Arun Gandhi um Satyagraha, sem hann hélt á minningarathöfn um Martin Luther King Jr.

httpv://www.youtube.com/watch?v=l6J2HI0DXvA

MLK eins og hann er oft nefndur í enskri ræðu og riti beitti þessu kraftmikla verkfæri í sínu starfi. Óþarft er að kynna hversu áhrifamikill hann var og einnig má í þessu sambandi benda á starf Malcolm X sem framan af var ofbeldis-activisti en snérist síðar og beitti þá aðferðum Satyagraha. Ég veit þó ekki (enn) hvort hann notaði hugtakið sjálft þó hann hafi vissulega beitt kjarnorku þess.

Annað merki er þegar samfélagið, í öllum lögum þess, missir getuna til að viðurkenna innihald hvors annars og sameinast um innihald.

Þá upphefst mikið af reiði, tilfinningadrama, skeytingarleysi, fordómum eða dómhörku jafnhliða dómgreindarleysi en umfram allt mikilli ásókn í munað og munúð.

Þriðja skrefið er rýrnun siðferðis er stuðli að styrk, rósemd, og skapandi huga en ofgnótt af siðferði óheiðarleika, sýndarmennsku og ábyrgðarleysis.

Saga mannsins hefur margsýnt að þegar menning glatar innihaldi sínu er skammt til þess að hún hrynji.

Yfirleitt tekur þá við hrárri og harðari menning og við sjáum slíka nú þegar rísandi á austurhimni og vaxandi ringulreið innan okkar eigin við þeirri ógn.

Ekki er vitað um mörg tilfelli þar sem hrörnun af því tagi sem hér er lýst hefur snúið við; en þar sem það hefur tekist er aðferðin einföld. Vörpun fyrir róða á munaði, munúð og einstaklingshyggju til að upphefja dyggðir á borð við fórnfýsi, vinnusemi og samheldni.

Þetta síðasta er yfirleitt framkvæmt með samræðu, sögum og leikjum þar sem áheyrendur eru beinir þáttakendur. Þar er endurreist tilfinningin „að tilheyra“ sem er önnur sterkasta hvöt mannsins.

Sama má spyrja varðandi Þjóðveldið; hvað gengur okkur til? En ef þú spyrð í alvöru þá hefurðu ekki lesið stjórnarskrána sem við höfum samið. Því hún tryggir þér valdið og krefst þess að þú sért virkur þáttakandi?

Viltu vera virkur þáttakandi eða viltu áfram láta matreiða fyrir þig? Viltu sýna í verki að lýðræði hafi verðmiða eða viltu áfram sýndarlýðræði og útsölur í Smáralind?

Ertu að bíða eftir því að stjórnmála tófurnar reddi þér meiri kaupgetu?