Svo liðu fjögur ár og ég lærði margt, bæði um mig og aðra. Eitt af því fyrsta sem ég rakst á var að fólk heyrir ekki það sem sagt er við það. Ótrúlegt ekki satt?

Þegar einhver segir eitthvað við þig, þá heyrir þú orðin, en ekki merkingu þeirra. Því orðin, og setningarnar, sem berast þér skiljast með síum. Þú skilur merkingu orða í samhengi við orð sem þú hefur áður heyrt.

Þegar þú heyrir setningu á borð við “förum í bíó” þá heyrðirðu það í samhengi við þær aðstæður sem þú varst í þegar þú heyrðir það fyrst, eða við aðrar eftirminnilegar aðstæður. Þannig upplifir þú setninguna í samhengi við sömu tilfinningar og þá voru!

Ef setningin “förum í bíó” vekur tilfinningaleg viðbrögð sem þú hefur ekki unnið úr, og þar með skilið til fulls, þá stendur sú setning upp úr eftirfarandi klausu:

“Þar sem við erum svo góð saman, og gengur vel að ræða um heima og geyma, hvernig væri þá að víkka út hringinn okkar? Förum í bíó, og sjáum eitthvað nýtt, eitthvað sem kannski færir okkur nær hvort öðru.”

Hætta er á því, ef “förum í bíó” vekur sterk tilfinningaviðbrögð – til góðs eða vonds – að þú heyrir ekki hinar: “svo góð saman”, “hringinn okkar”, “eitthvað nýtt” eða “nær hvort öðru”. Manneskjan sem vakti samræðuna gæti lent í því að fá hjá þér dræm viðbrögð eða misskilin, og ástæðan sjálf farið fyrir ofan garð og neðan.

Dæmið hér er dálítið klént og mjög víðtækt. Ég sjálfur hef lært merkingarfræði og nota orð mín mjög hnitmiðað. Ítrekað hef ég lent í, og jafnvel hjá sálfræðingnum (sem er sérhæfður í merkingarfræði sálartjáninga) að merking skilst sjaldnast til fulls og innihaldsríkar samræður eru sjaldgæfar.

Ef eitthvað er þá hef ég lært að viðmælandi sem samsinnir helmingi orða minna, en gefur ekki til baka áhugaverð svör, hefur aðeins skilið þriðjung þess sem ég sagði. Jafnvel meðal lögfræðinga – sem eru sérhæfðir málafærslumenn í merkingarfræði og rökum – er best að segja minna, og fylgjast með hvað skilið sé.

Hvað myndir þú gera ef þú værir eina veran meðal Sjimpansa? Myndirðu ræða við þá um Guðfræðilegan skilning á heilagri þrenningu í afstöðu gegn Sóraster? Eitthvað sem allir kristnir menn lærðu fyrir fermingu.

Að vera háður neikvæðri hugsun og vanlíðan er ávallt erfitt. Hið síðara er ekki alltaf augljóst þar sem um hugsun er að ræða og við erum ekki vön að gagnrýna hugsun okkar. Hið síðara er ávallt augljóst því tilfinningar stjórna allri okkar líðan og við erum háð líðan.

Oft fer það framhjá okkur að líðan og hugsun eru nátengdar. Við erum svo vön að arka í gegnum daginn án þess að gefa því gaum hvað við hugsum. Enda notum við hugsun okkar til að glíma við dagsins önn.

Við áttum okkur sjaldnar á því að hægt er að stjórna líðan og tilfinningum, sérstaklega því við erum vön því að líðan stjórni okkur.

Ferlið er því einföld aðferð til að tengja þetta tvennt og ná á því stjórn … meira um þetta síðar.

Hann var oft þjakaður af þunglyndi og eirðarleysi. Hann átti erfitt með að lifa með miðilshæfileikum og velktist oft í trúmálum vegna þess. Meðvirkni lék hann grátt í samböndum. Þar kom að innibyrgð reiði og vonleysi leiddi til ofbeldis sem aftur leiddi til frekara eineltis og í kjölfarið missti hann það litla sem hann hafði byggt upp.

Það var á þeim tímapunkti sem Ferlið fæddist. Þegar hann stóð frammi fyrir sjálfum sér og sagði „þessi maður er ekki ég, svona vil ég ekki vera!“

Við tók þrautaganga upp úr þunglyndi, vantrú og meðvirkni, alls kyns ósiðum og félagslegri einangrun. Aðferðir ferlisins vöknuðu hver af annarri og skiluðu miklum árangri: Hann er í dag jákvæður, bjartsýnn, laus við innri vanlíðan, á auðvelt með innihaldsrík sambönd í gagnkvæmri virðingu.

Ferlið er í boði til þín af tveim ástæðum:

• Vinir hans sáu hve kraftmikið það var og fóru að nota það með sama árangri.
• Fyrst það gagnast einum, getur það gagnast fleirum.