hreinberg.is » Innihald

Heiður er horfinn úr tísku en líður aldrei úr gildi

Guðjón E. Hreinberg — Thu, 04 Dec 2014 23:55:05 +0000

Við getum ekki tapað. Þjóðveldið ríkti í fjórar aldir og fólk trúði svo sterkt á frelsi sitt og samábyrgð að þó þjóðveldið hefði engan her þá barðist fólk hiklaust í fjóra áratugi fyrir að halda því.

Þetta var fólk sem trúði á sjálft sig, heiður, og „hið góða óútskýranlega.“ Hver trúir á Lýðveldið? Hvað stendur það fyrir? Á hvað trúir lýðveldiselítan annað en spillingu og einkavinahagsmuni?

Munt þú verja lýðveldiselítuna falli þegar lýðurinn streymir skuldlaus yfir í Þjóðveldi og reisir þar beint lýðræði og hreinsar burt spillinguna?

Getur einhver svarað þessu skoti? Ég veit að hálfamerískir dramasjúklingar sjónvarpskynslóðarinnar geta það ekki, en eru einhverjir Íslendingar þarna úti?

Það kom nýlega fram góður punktur á Facebook veggnum hjá mér: Að Ísland væri ekki venjulegt þjóðríki. Að það hegðaði sér ekki þannig. Á vissan hátt segir eftirfarandi tilvitnun úr Lögreglulögunum (nr. 90 frá 1996) allt um það:

„ 3. Valnefnd velur nema í lögregluskólann úr hópi umsækjenda [og eru ákvarðanir hennar um val nema endanlegar].3) Nefndina skipa fimm menn, einn tilnefndur af [ráðherra],4) einn af ríkislögreglustjóra, einn af [Lögreglustjórafélagi Íslands],1) einn af Landssambandi lögreglumanna og einn af skólastjóra Lögregluskóla ríkisins er skal vera formaður nefndarinnar.“

Ef stjórnkerfið væri lýðræðislegt á borði þá myndi það veita þér aðgang að mótun sinni. Ennfremur myndi lögregla þess standa með þér gegn valdboðinu að ofan. Þess vegna getum við ekki tapað, því við vitum hvað við stöndum fyrir en þau hafa engan heiður.

Blindur er taminn sauður

Guðjón E. Hreinberg — Thu, 04 Dec 2014 18:39:57 +0000

Það er búið að spá verðbréfahruni frá því gjaldeyrishrunið átti sér stað haustið 2008. Meginmiðlar snerta ekki þetta efni, það hefur enginn nein svör, engar lausnir, engin úrræði. Ennfremur myndi slík kreppa verða fimmfalt verri.

Þú fengir ekki réttar gallabuxur í langan tíma og þyrftir að nota gamlan Android eða úreltan iPhone allt að hálfu ári lengur en viðunandi.

En það er ekkert mál að afgreiða svona kreppur, hafi samfélagið skapandi hugsun við stýrið, en í núverandi iðnaðar- og peníngakerfi er engin skapandi hugsun og hefur ekki verið um aldir.

Hvað með vísindin segirðu? Jú vissulega er skapandi hugsun til í ýmsum afkimum en líttu nánar ofan í hana. Það eina sem fékk að vaxa upp úr henni voru stríðsvélar og þægindahringur fyrir sauðdáleyddan neytendaheim sem er tilbúinn í stríð við nágranna sína og drepa fólk fyrir rangar hugmyndir.

Allt draslið er niðurnjörvað í eigingirni, ótta, kvíða, vantraust, ofbeldi, dómshyggju og flokkadrætti (ríkir, fátækir, millistétt, skrýtnir, o.s.frv. )

Við erum ekkert betri en Conqistadorarnir sem rústuðu Mið- og Suðurameríku fyrir fjórum öldum. Við vitum aðeins meira og höfum betri tól, en við erum sama pakkið. En þú sérð það ekki af sömu ástæðu og þeir sjá það ekki.

Enginn þolir að vera sýndur sannleikurinn um sjálfan sig og allir eltast við að fegra sjálfan sig í augum annarra, enginn er tilbúinn til að axla raunhæfa ábyrgð á sjálfum sér eða umvherfi sínu og fyrir vikið lifir hvert einasta okkar í dýflissu eigin sjálfsblekkinga og sjálfsheilagleika. Ég er ekki undantekningin, þó ég sé náttla gull og gersemi, eins og þú.

Innihald menningar er styrkur hennar

Guðjón E. Hreinberg — Thu, 04 Dec 2014 18:36:33 +0000

Fyrsta merkið um að menning hafi glatað innri meiningu sinni og styrk sést á því þegar hún byrjar að mæla alla skapaða hluti. Líttu á fjölmiðlun, allt er framsett í mælanlegum málum.

Annað merki er þegar samfélagið, í öllum lögum þess, missir getuna til að viðurkenna innihald hvors annars og sameinast um innihald.

Þá upphefst mikið af reiði, tilfinningadrama, skeytingarleysi, fordómum eða dómhörku jafnhliða dómgreindarleysi en umfram allt mikilli ásókn í munað og munúð.

Þriðja skrefið er rýrnun siðferðis er stuðli að styrk, rósemd, og skapandi huga en ofgnótt af siðferði óheiðarleika, sýndarmennsku og ábyrgðarleysis.

Saga mannsins hefur margsýnt að þegar menning glatar innihaldi sínu er skammt til þess að hún hrynji.

Yfirleitt tekur þá við hrárri og harðari menning og við sjáum slíka nú þegar rísandi á austurhimni og vaxandi ringulreið innan okkar eigin við þeirri ógn.

Ekki er vitað um mörg tilfelli þar sem hrörnun af því tagi sem hér er lýst hefur snúið við; en þar sem það hefur tekist er aðferðin einföld. Vörpun fyrir róða á munaði, munúð og einstaklingshyggju til að upphefja dyggðir á borð við fórnfýsi, vinnusemi og samheldni.

Þetta síðasta er yfirleitt framkvæmt með samræðu, sögum og leikjum þar sem áheyrendur eru beinir þáttakendur. Þar er endurreist tilfinningin „að tilheyra“ sem er önnur sterkasta hvöt mannsins.