Peter Sellers var þekktur fyrir þetta viðhorf, og útskýrði að ég held aldrei hvers vegna hann var svo harður á þessu.

Á hverju sem tautaði og raulaði var hann fyrst og fremst leikari og þverneitaði á nokkurn hátt að koma fram sem neitt annað en önnur persóna en hann sjálfur.

Vafalaust var Sellers mjög flókinn, en ég skil hann. Ég skil hvaða tilfinning það er að þurfa að koma fram sem maður sjálfur. Hver sá sem unnið hefur á meðvirkni í „12 spora“ samtökum á borð við Al Anon eða CoDA þekkir þetta. Meðvirkt fólk er til í hvað sem er, svo fremi það sé hlutverk.

Ég vann í átta ár við tölvukennslu, og þótti mér það ekkert mál. Í þrjú ár var ég boðberi kristinnar trúar í söfnuði Votta Jehóva og var ófeminn að banka uppá hjá fólki. En það var heldur aldrei ég sjálfur. Þannig er um flest sem ég hef gert og er þannig enn. Ég er ávallt í hlutverki. Reyndar segir mér sálinn að við séum ávallt í hlutverki, í það minnsta flest okkar.

Spurningin er hins vegar hvaða hlutverki?

Eftir fimm vikur verð á ég þriggja ára atvinnuleysis afmæli. Ég hef verið iðinn allt tímabilið og er enn. Ég hef sigrast á óyfirstíganlegum erfiðleikum og fundið lausnir við ótrúlegustu hlutum.

Í nafni Nálgunar vann ég margar fínar veflausnir og aðrar hugbúnaðarlausnir – allt saman án tekna. Í nafni „Ferlis hins jákvæða vilja“ bjó ég til eitt skilvirkasta og kraftmesta sjálfsþroskakerfi sem til er. Ég gerði upp trúmálin með bók sem á ensku heitir „God’s Will“ (Guðs vilji) og gaf hana út bæði sem prentgrip og hljóðbók. Í nafni endurreists Þjóðveldis þróaði ég lausn á því hvernig nútíma Íslendingar gætu (ef þeir vildu) endurreist virkt lýðræði og sótt sér fjárhagslegt réttlæti á mettíma.

Ég barðist við að halda höfði á meðan ég missti heimili mitt, var margdæmdur fyrir ofbeldi sem ég iðrast sárann, missti dýra jeppann sem ég var hálfnaður að borga, missti margt fleira. Umfram allt barðist eins og ljón. Mest um vert er sá sigur sem ég vann á þeim sjúkdómi sem dró föður minn til dauða, þunglyndi með sjálfsvígs-hvöt.

Í öllu þessu hef ég nýlega áttað mig á einu sem er dálítið vont. Ég hef ekki verið ég sjálfur í neinu þessu. Öll þessi hugrænu og tölvurænu kerfi eru undir eigin nafni, smíðuð af mér og um mig, en ekki í mínu nafni. Auðvitað legg ég nafnið mitt við þau, en ég, hver er ég?

Ég heiti Guðjón E. Hreinberg. Ég þarf að skrifa söguna mína, leggja sjálfan mig flatan, enn á ný. Ég þarf að bregða upp spegli, fyrir sjálfan mig, að líta í, og breyta honum í hráa mynd fyrir aðra ef þeir vilja sjá.

Ég skelfist tilhugsun þessa og ég veit ekki hvernig ég á að matbúa hana. Svo ég skrifa hana sem Þætti, og undir hverjum þættir er þráður. Hver þráður hjúpar sitt tímabil.

Ég sá þessa þætti fyrst fyrir tólf árum og ég horfði. Er til karlmaður sem ekki horfir á sjónvarpsþátt sem sýnir fallegar þokkagyðjur? Þær eru vel til fara, vel vaxnar, falleg andlit, galtómar og taugaveiklaðar.

Jæja ein þeirra er lífsreynd og ekki mjög taugaveikluð. Hún er líka skemmtilegust, auk þess er henni slétt sama þótt þú hringir ekki daginn eftir. Ef það var eitthvað varið í þig hringir hún í þig.

Ég man ekki hversu oft ég horfði á þessa þætti, enda lítið í þá varið, svona yfirleitt. Sambýliskonan og fleiri vinkonur misstu helst ekki af þætti, seríu fyrir seríu. Oft sá maður einn og einn þátt, aðallega því maður var að „horfa með henni“ – þú veist hvað ég meina.

Hvort þú horfir á „Beðmál í borginni“ eða „Aðþrengdar eiginkonur“ skiptir ekki alltaf öllu. Í það minnsta ekki þegar horft er með henni.

Hins vegar skiptir meira máli hvort horft sé á Bruce Willis mynd eða Chuck Norris, sá síðarnefndi bregst aldrei. Hinn er dálítið væminn á köflum en alltaf flottur. Ég man eftir skemmtilegri bylgju sem gekk yfir Netið í kjölfarið á þessum þáttum.

Bylgja þessi er ekki alveg runnin sitt skeið þegar þetta er ritað; Mismunandi vel skrifuð blogg af mismunandi vel hugsandi fólki, sem skrifar um húmanískt kynferði. Sjáðu til, þessir þættir eru ekki galtómir. Þeir voru skrifaðir – og eru vafalaust enn – af konu sem ritar fyrir eitthvað blað í New York. Ég held að hún skrifi einnig á netinu.

Bylgjan felst í þeirri fallegu uppskrift að selja yfirborðslétt netspjall eða blogg um kynlíf og samskipti kynjanna. Ekki er langt síðan nýr vefur leit dagsins ljós á Íslandi byggður á þessari skemmtilegu formúlu. Fleiri dæmi mætti nefna af okkar góða landi en látum gott heita.

Manstu eftir Belle de Jour? Unga konan sem fór að selja þjónustu og skrifaði um það á netið? Hún var einnig hvöt að innantómri sjónvarps seríu.

Manstu eftir Venus og Mars bókinni, eða þegar kærusturnar voru með dellu fyrir „Tilfinningagreind“. Allt vaðandi í umfjöllun um kynlíf, tilfinningar, og yfirborðskennda sálfræði sem skiptir okkur mis miklu máli. Jú þetta skiptir máli, en mis miklu og hefur mis mikið vægi.

Þetta hefur sótt á mig undanfarin ár. Stundum þegar ég horfi á útgefna bókatitla, blaðagreinar, netspjall og fleira í þeim dúr, fæ ég létta gæsahúð. Hér og þar koma titlar bóka og fleiri sérfræðinga sem selja unað ástalífsins og greiða úr flækjum tilfinningalífsins til hægri og vinstri. Þetta er held ég mest keypt af konum, og líklega flest allt skrifað með þær í huga.

Ég sé hvergi neitt skrifað fyrir karlmenn! Satt að segja hef ég leitað að efni fyrir okkur, og ég hef rætt við aðra karlmenn. Ég hef rætt við karlmenn árum saman, um konur, kynlíf og fleira skemmtilegt, á milli þess sem önnur málefni voru rædd. Mér sýnist að enginn þori að skrifa neitt fyrir okkur, um okkur, af ótta við árásir og einelti.

Þar sem ég er hvort eð er ærulaust varmenni og góðborgarar vita hvers kyns ég hlýt að vera þá get ég ritað um þessi mál mér að skaðlausu.

En þetta var nú á persónulegu nótunum. Eina leiðin til að skrifa um það sem við karlar höfum áhuga á, þegar kemur að tilfinningum og kynlífi, er hreinskilni eins og hún gerist beittust. Segja verður allt, og leyfa verður öllu að koma fram. Sama hvaða velsæmiskennd það særir. Þess vegna eru þessi skrif hér, það er enginn sem þorir að skrifa þetta. Þar sem ég hef ekkert mannorð lengur, læt ég bara vaða.

Við karlmenn höfum ekki næmi af sama tagi og konur fyrir tilfinningum og nánd. Við höfum okkar næmi, en það er ekki af sama tagi.

Okkar næmi er jafn viðkvæmt, jafn djúpt, og jafn mikilvægt, en það er aðeins öðruvísi. Kynlífs og kynsamskiptabækur ritaðar af taugaveikluðum framagellum og hálfgeldum femínistarökkum, skera ekki kökuna.

Hommar skilja hvað ég á við því þeir skilja næmi beggja kynja hvað þetta varðar. Margir kynvísir karlar hafa gagn haft af því að ræða þessi mál – stuttlega þó – við homma, en við förum ekkert í það.