Allir vita hversu óþægilegt það er að aka á hraðbrautum landsins og lenda í hvarfi á veginum. Það er eins með hugarhvarf, það er hugsun sem bærir á sér þegar eitthvað óþægilegt kemur upp í umræðum eða við lesningu.

Þegar hugurinn sér beina braut framundan þá líður einstaklingnum vel en hugsun hins dáleidda hefur tilhneigingu til að forðast hugarhvörfin eða bregðast harkalega við þeim óþægindum sem það veldur að lenda á þeim.

Í umræðum fólks um menningar- og samfélagsmál sneyðir fólk hjá því að hugleiða hlutlæg rök og hverfur í huglæg rök sem það síðan ver með kjafti og klóm. Það er oft erfitt að skilja hvers vegna vel gefið fólk snýr oft í forðabúr rökleysu til að forðas rökhyggju,

þegar maður áttar sig á að það er að forðast Hugarhvörf, þá skilur maður betur framvindu orðræðunnar og hvernig samtíma ástandið mótast af þessari sálfræði. Yfirleitt veit einstaklingur ekki af þessum hugarhvörfum og þau eru ekki alltaf öðrum augljós en ef maður veit að þetta er til er maður fljótari að átta sig á því.

Þjóðfélagsverkfræðin er vel meðvituð um tilhneigingu fólks til að stjórnast af hugarhvörfum og nýtir sér það rækilega.

Ég hugsaði með mér “er hún eitthvað sein?” Ég stimplaði hana, “hún er hægvirk í toppstykkinu”!

Svo þurfti ég eitthvað að spyrja meira og athuga vöruúrval því ég var að biðja um eitthvað sem ég hafði ekkert vit á. Í samtalinu, þegar hún var að útskýra hluti fyrir mér, þá kom í ljós að hún er með heyrnartæki. Hún er heyrnarskert.

Hún hafði ekki heyrt almennilega hvað ég hafði verið að biðja um. Ég hafði talað of hratt fyrir heyrnartækið. Stúlkan er alls ekkert sein, hún þurfti bara að heyra og skilja hvað ég var að biðja um.

Það er svo gaman að dæma!

*